Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 430/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2004-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: article: art. 13 b ust. l
journal: Dz.U. 1993 nr 94 poz 431
law: Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 2 sierpnia 1993 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatku rolnym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Serafin-Kosowska Sędziowie AWSA Małgorzata Niedobylska NSA Maria Piórkowska (spr.) Protokolant ref. staż. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2004 r. na rozprawie - sprawy ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2002r. - skargę o d d a l a -


UZASADNIENIE

SA/Rz 430/03

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] lutego 2003r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania J.C., utrzymało w mocy decyzję- nakaz płatniczy Wójta Gminy D. z dnia [..] sierpnia 2002r. Nr [..] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2002r.

Jako podstawę materialnoprawną decyzji orzekający organ powołał art. l, art. 3-5, art. 6 a ust.6 i art. 13 b ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984. O podatku rolnym /tekst jedn. Dz.U. z 1993r. Nr 94, poz. 431 ze zm./, art. 2-7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych /tekst jedn. Dz.U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm./ oraz § l rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1999r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego /Dz.U. Nr 105, poz. 1200/. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z brzmieniem przepisu art. l ust. l ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tj. Dz.U. Nr 94 z 1993r., poz. 431 z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają określone w ustawie grunty gospodarstw rolnych. Za gospodarstwo rolne dla celów podatku rolnego uważa się obszar użytków rolnych, gruntów pod stawami oraz, sklasyfikowanych w operatach ewidencyjnych jako użytki rolne, gruntów pod zabudowaniami związanymi z prowadzeniem tego gospodarstwa o łącznej powierzchni przekraczającej l ha lub o powierzchni użytków rolnych przekraczającej l ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej lub osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej.

W myśl art. 4 ust. l cytowanej ustawy, podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi liczba hektarów przeliczeniowych.

Stosownie zaś do brzmienia przepisu art. 2 ust. l pkt l ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 z późn. zm.) obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na osobach fizycznych, osobach prawnych oraz jednostkach organizacyjnych niemających osobowości prawnej, które są właścicielami lub samoistnymi posiadaczami nieruchomości albo obiektów budowlanych niezłączonych trwale z gruntem. Podstawę opodatkowania stanowi dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa - art. 4 ust. l pkt l ustawy.

W przypadku, gdy podatnik podatku rolnego jest jednocześnie podatnikiem podatku od nieruchomości, wpłaca on powyższe podatki (należne za dany rok podatkowy na terenie tej samej gminy) w formie łącznego zobowiązania pieniężnego, na podstawie jednego nakazu płatniczego - § l ust. l rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1999r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego (Dz.U. Nr 105, poz. 1200).

Jak wynika z ewidencji gruntów, sporządzonego wg stanu rejestru na dzień 28.03.2002r. J.C. wpisany jest jako właściciel działek stanowiących grunty orne i teren zabudowy mieszkalnej o łącznej powierzchni 2,04 ha fizycznego. Liczba hektarów przeliczeniowych wynikająca z powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych oraz z uwagi na zaliczenie gminy do III okręgu podatkowego (zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 10 grudnia 2001r. w sprawie zaliczenia gmin oraz miast do jednego z czterech okręgów podatkowych - Dz.U. nr 143, poz. 1614), wynosi 1,67 ha podlegających opodatkowaniu podatkiem rolnym.

Dokonując wyliczenia łącznego zobowiązania pieniężnego z tytułu podatku rolnego i podatku od nieruchomości organ I instancji prawidłowo zastosował stawki podatku określone w Uchwałach Rady Gminy D.:

1) Nr 261/XXIX/2001 z dnia 23 listopada 2001 r. w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości na obszarze Gminy D. w roku podatkowym 2002, oraz

2) Nr 262/XXIX/2001 z dnia 21 listopada 2001 r. w sprawie obniżenia średniej ceny skupu żyta stanowiącej podstawę obliczenia podatku rolnego na obszarze Gminy D. w roku podatkowym 2002.

Jednocześnie obliczając kwotę podatku rolnego Wójt Gminy D. zastosował ulgę w podatku rolnym z tytułu położenia gruntów na terenach podgórskich i górskich, przewidzianą w przepisie art. 13 b ust. l ustawy o podatku rolnym.

Zarzut podatnika, zawarty w odwołaniu od decyzji, iż z powodu błędów geodezyjnych, został wyeliminowany z pracy w rolnictwie, nie zasługuje na uwzględnienie.

Ustalając wysokość zobowiązania pieniężnego na rok 2002 organ podatkowy oparł się na danych zawartych w ewidencji gruntów, gdyż zgodnie z przepisem art. 4 ust. 2 ustawy o podatku rolnym liczbę hektarów przeliczeniowych ustala się na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów oraz zaliczenia do okręgu podatkowego.

Organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku rolnym i leśnym (§ 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 stycznia 1992 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego - Dz.U. Nr 12, poz. 47) nie są uprawnione do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i wypowiadania się w przedmiocie prawa własności gospodarstw rolnych poszczególnych podatników - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29.12.1993r. sygn. akt: HI SA 747/93, ONSA 1994/4/163.

Na decyzję tę J.C. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o doprowadzenie do uregulowania istniejących błędów.

W uzasadnieniu skarżący naprowadził, że decyzja podatkowa nie jest ustalona od powierzchni nieruchomości faktycznie władanych i posiadanych przez niego jak i jego poprzedników prawnych. Istniejące błędy geodezyjne likwidują skarżącemu dojazd z drogi publicznej do miejsca zamieszkania oraz do nieruchomości rolnej co eliminuje go z pracy w rolnictwie. Z uwagi na niskie dochody nie jest w stanie uregulować tych kwestii na własny koszt. Nadto skarżący przedłożył plik dokumentów rzutujących w jego ocenie na zasadność jego racji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w sprawie dodatkowo naprowadzając, że uregulowanie istniejących błędów geodezyjnych nie może być przedmiotem rozpatrzenia w trakcie postępowania podatkowego a organ ten nie jest władny do dokonywania zmian w ewidencji gruntów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Na podstawie art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przy zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.

Stosownie do treści art. l § l i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga podlega oddaleniu.

Przepis art. 21 ust. l ustawy z dnia 17 maja 1989r. prawo geodezyjne i kartograficzne /tekst jedn. Dz.U. z 2000r. Nr 100, poz. 1086 ze zm./, w brzmieniu obowiązującym w przedmiotowym okresie stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowania administracyjnych w tym również w postępowaniu podatkowym. Wydając decyzje indywidualną podatkową organ jest związany informacją zawartą w ewidencji gruntów, zaś w zakresie wysokości stawki podatku - jest również związany aktem prawa miejscowego stanowionego przez organ samorządowy - uchwałą rady gminy określającej stawkę podatku.

W rozpoznawanej sprawie organy prawidłowo określiły wysokość łącznego zobowiązania podatkowego w oparciu o zapis w ewidencji gruntów oraz uchwały Rady Gminy Dubiecko z dnia 21 listopada 2001r. i 23 listopada 2001r. uwzględniając ulgi podatkowe przewidziane w art. 13 b ust. l ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym /tekst jedn. Dz.U. z 1993r. Nr 94, poz. 431 ze zm./.

Wskazać również należy, że jeżeli skarżący kwestionuje dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, winien najpierw wystąpić o ich korektę w trybie ustawą przewidzianym. Następnie w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązania podatkowego.

W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z prawem, Sąd działając na podstawie art. 132 i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ orzekł jak w sentencji.