Wyrok NSA, sygn. akt IV SA 2700/00
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2002-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Powołane przepisy: article: par. 12 ust. 4
journal: Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Teza: Jeśli granica między działkami nie biegnie równolegle do ściany budynku, w której znajdują się otwory lecz odległość ta ulega stopniowemu zwiększeniu, to nie można mówić, że minimalna odległość 4 m musi być zachowana na całej długości ściany budynku /par. 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46 ze zm./.

TEZY

Jeśli granica między działkami nie biegnie równolegle do ściany budynku, w której znajdują się otwory lecz odległość ta ulega stopniowemu zwiększeniu, to nie można mówić, że minimalna odległość 4 m musi być zachowana na całej długości ściany budynku /par. 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46 ze zm./.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Marianny i Mariana N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 października 2000 r. (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 27 października 2000 r. (...) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu wniosku Marianny i Mariana N., na zasadzie art. 138 par. 1 w zw. z art. 127 par. 3 Kpa utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 20 czerwca 2000 r. (...), którą na podstawie art. 157 par. 1 i 2, art. 158 par. 1 Kpa odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R.-M. z dnia 4 stycznia 2000 r., (...).

Decyzją z dnia 4 stycznia 2000 r. organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R.-M. z dnia 19 października 1999 r. (...) udzielającą na podst. art. 51 ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz art. 140 Kpa Barbarze i Jerzemu G. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budynku handlowo-mieszkalnym na działce nr ew. 350/2 położonej w R.-M. przy ul. P., wobec złożenia przez nich dokumentacji projektowej wraz z uzgodnieniami, zgodnej z postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R.-M. z dnia 11 października 1999 r. (...).

W uzasadnieniu swej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że zarzut skarżących naruszenia przez inwestorów par. 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jest nieuzasadniony, albowiem budynek inwestorów nie jest realizowany równolegle do granicy skarżących, co w konsekwencji powoduje, że odległości wznoszonego budynku od granicy zwiększają się, a fakt ten umożliwia wykonanie otworów okiennych i drzwiowych z zachowaniem odległości przewidzianych we wspomnianym przepisie. W świetle powyższego wydanemu pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych z dnia 19 października 1999 r., jak również decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 stycznia 2000 r. nie można zarzucić obrazy przepisów techniczno-budowlanych w stopniu wypełniającym przesłankę z art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyli Marianna i Marian N. zarzucając jej rażące naruszenia prawa poprzez nieprawidłową interpretację przepisu par. 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który wyraźnie stanowi, że odległość 4 m winna być zachowana w miejscu najmniejszego oddalenia budynku zwróconego w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi. Natomiast odległość budynku Barbary i Jerzego G. od ich budynku wynosi w miejscu najmniejszego zbliżenia 3,17 m, a ściana ta jest jedną płaszczyzną bez załamań, w związku z czym nie powinna mieć żadnych otworów na całej długości.

Ponadto skarżący zarzucili, że nie byli powiadomieni jako strona o toczącym się postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 10 Kpa.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto podniósł, że inwestor wykonał nałożone na niego obowiązki, wobec czego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miał obowiązek wydać decyzję o pozwoleniu na wznowienie robót, zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W sprawie nie można mówić o rażącym naruszenie przepisu par. 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponieważ obiekt Barbary i Jerzego G. nie jest realizowany równolegle do granicy działki skarżących, co powoduje, że odległości zwiększają się umożliwiając inwestorom wykonanie otworów okiennych i drzwiowych z zachowanie odległości, o jakich mowa w tym przepisie.

Naczelny Sąd Administracyjna zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zaskarżona decyzja z dnia 27 października 2000 r. oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia 20 czerwca 2000 r. wydane zostały w postępowaniu nieważnościowym. Postępowanie wszczynane na podstawie art. 157 par. 2 Kpa jest jednym z postępowań nadzwyczajnych, dających możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej. W ramach tego trybu podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji stanowią tylko przesłanki ściśle określone w art. 156 par. 1 Kpa, żadne inne okoliczności nie mogą być brane pod uwagę.

Jak wykazuje szczegółowa analiza akt i uzasadnienia decyzji, żadna z przesłanek nieważnościowych w niniejszej sprawie nie występuje. Należy zgodzić się z oceną Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R.-M. z dnia 4 stycznia 2000 r. została wydana zgodnie z prawem. Pozwolenie na wznowienie robót budowlanych przy budynku handlowo-usługowo-mieszkaniowy m na działce nr ew. 350/2 położonej w R.-M. przy ul. P. zostało wydane, gdy inwestor wykonał obowiązki nałożone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Żądanie skarżących, aby stwierdzić nieważność decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 stycznia 2000 r., gdyż jest ona niezgodna z przepisem par. 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie pozbawione jest racji prawnych.

Przepis ten mówi o zachowaniu minimalnej odległości zabudowy od granicy z sąsiednimi działkami dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi oraz ścianą bez otworów. Zatem jeśli granica nie biegnie równolegle do ściany budynku, w której znajdują się otwory lecz odległość ta ulega stopniowemu zwiększeniu, to nie można mówić, że minimalna odległość 4 m musi być zachowana na całej długości ściany budynku.

W przedmiotowej sprawie z projektu na dokończenie budowy wynika, że odległość ściany budynku Barbary i Jerzego G. od granicy ze skarżącymi na najmniejszym odcinku wynosi 3,17 m i w tej części projekt ten zaleca zamurowanie dwóch okien pustakami szklanymi, natomiast w kierunku północnym odległość ta wzrasta stopniowo do 5,3 m, ponieważ granica przebiega pod kątem. W związku z tym ściana oddalona od granicy o 4 m może być już zaopatrzona w otwory okienne.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja prawa nie narusza i zarzuty w tym zakresie podniesione w skardze są bezzasadne.

Również zarzut nie powiadomienia skarżących o toczącym się postępowaniu administracyjnym nie może być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Stanowić on może podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie, art. 145 par. 1 pkt 4 Kpa.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę oddalił.