Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 26/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2019-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
658
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 64 § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (sprawozdawca) Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Protokolant Sekretarz sądowy Agata Jakimiuk po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi D. S. na bezczynność [...] Konserwatora Zabytków [...] w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego zmiany pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 20 marca 2019 r. D. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność L. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, tj. na pozostawienie bez rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zmiany pozwolenia na roboty budowlane związane z rozbudową, nadbudową i przebudową oficyn w obrębie działek [...] przy ul. [...] oraz [...] przy ul. [...] w L. zakończonej ostateczną decyzją L. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, znak: [...] z dnia [...]

Skarżąca wyjaśniła, że wystosowała do organu dnia 18 lutego 2019 r. ponaglenie w rozumieniu art. 37 k.p.a. oraz art. 53 ustawy z dn. 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2018 r., poz. 1302 ze zm.), jednak pozostało ono bez odpowiedzi oraz wniosła nakazanie L. Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków podjęcia i merytorycznego prowadzenia sprawy znak: [...] w powyżej opisanej sprawie dotyczącej zmiany pozwolenia na budowę i jej merytorycznego rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w piśmie z dnia 30 stycznia 2019 r. L. Wojewódzki Konserwator Zabytków, znak sprawy: [...] poinformował o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku

o wznowienie postępowania w sprawie zmiany pozwolenia na powyżej opisane roboty budowlane. Skarżąca przytoczyła treść powyższego pisma "W związku

z nieusunięciem braków we wniosku z 13 marca 2018 r. wniesionym przez współwłaściciela nieruchomości sąsiedniej przy ul. [...]/[...] D. S. dotyczącym wznowienia postępowania w sprawie zmiany pozwolenia na roboty budowlane związane z rozbudową, nadbudową i przebudową oficyn w obrąbie działek [...] przy ul. [...] oraz [...] przy ul. [...] w L. zakończoną ostateczną decyzją L. Konserwatora Zabytków znak: [...] z [...] r., pomimo prawidłowego wezwania (pismo znak: [...] mając na uwadze, nieuzupełnienie braków formalnych podania w wyznaczonym terminie poprzez: wskazanie przesłanek stanowiących podstawą do wznowienia postępowania zgodnie z art. 145 ust. 1 pkt 1-8 k.p.a. oraz przedstawienie dowodów wskazujących zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zgodnie z art. 148 k.p.a. - [...]WKZ informuje, że wniesione podanie zostało pozostawione bez rozpoznania."

Skarżąca wskazała, że organ naruszył przede wszystkim art. 7 k.p.a. w zw.

z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. przez bezpodstawne przyjęcie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że wnioskodawca nie uzupełnił w terminie wyznaczonym przez organ braków formalnych wniosku, w sytuacji gdy wnioskodawczyni złożyła stosowne pismo na wezwanie organu w którym przedstawił powyższe.

Wnioskodawczyni wskazała, że na wezwanie organu złożyła pismo, w którym wskazała, że jako przesłanki wznowienia postępowania regulacje art. 145 ust. 1), 4) oraz 5) k.p.a., tj.:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;

4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję;

Ponadto wnioskodawczyni wskazała w piśmie, że o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania dowiedziała się od syna J. Ł., który powziął te informacje podczas oglądu akt w Wydziale Architektury Urzędu Miejskiego w L. w dniu 14 lutego 2018 r. Jednocześnie wniosła

o przedłużenie terminu o 7 dni na wskazanie stosownych dowodów w sprawie - poszukiwane są zdjęcia z akt, które syn wysyłał pocztą email - nie mogła ich przedstawić obecnie ponieważ w [...] jej syn J. Ł. utracił telefon, dane te zostaną odzyskane."

Zdaniem skarżącej bezzasadne są twierdzenia organu o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania gdyż wnioskodawczyni przedstawiła wymagane przez organ informacje. Naruszeniu uległ też art. 64 § 2 k.p.a. przez bezpodstawne przyjęcie, że organ może wyznaczyć termin do uzupełnienia braków wniosku tylko w wymiarze

7 dni, podczas gdy w/w przepis stanowi, że "należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym nie siedem dni".

Skarżąca wskazała, że termin wyznaczony przez organ do uzupełnienia braków innych niż brak adresu wnoszącego podanie powinien być dostosowany do okoliczności sprawy. Termin ten nie może być krótszy niż 7 dni. Podkreśliła, że uzasadniła brak możliwości uzyskania wymaganych przez organ dokumentów ciągu krótkiego wyznaczonego przez organ terminu 7 - dniowego. Pomimo powyższego organ nie przedłużył odwołującemu się w/w terminu.

W odpowiedzi na skargę [...]WKZ wniósł o oddalenie skargi.

Wskazał, że wydana przez L. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków decyzja znak: [...] z [...] r. dotyczy działki nr [...] przy ul. [...] - usytuowanej w obrębie zespołu urbanistycznego Starego Miasta i Śródmieścia L. (nr rejestru [...]), na której zlokalizowana jest kamienica wpisana do rejestru zabytków woj. lubelskiego pod nr [...], oraz działki nr [...] przy ul. [...] w L., która wpisana jest wraz z kamienicą do rejestru zabytków pod nr [...] Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2018 r. poz. 2067 z późn. zm.) - roboty budowlane związane z rozbudową, nadbudową

i przebudową oficyn na przedmiotowych działkach spółki [...] wymagają pozwolenia L. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. D. S. jest natomiast współwłaścicielem sąsiedniego zabytkowego zespołu zabudowy zlokalizowanej przy ul. [...]/[...], która jest wpisana do rejestru zabytków woj. [...] pod nr [...]

Decyzją znak: [...] z [...] r. L. Wojewódzki Konserwator Zabytków zezwolił na realizację robót budowlanych związanych

z rozbudową, nadbudową i przebudową oficyn w obrębie przedmiotowych działek oraz w zakresie włączenia zmian zawartych w projekcie budowlanym rozbudowy, nadbudowy i przebudowy istniejących budynków kamienic z przeznaczeniem na budynek usługowy (sala koncertowa, rozrywka, multimedia), częścią techniczną, gospodarczą, parkingiem podziemnym wraz z zagospodarowaniem terenu oraz niezbędną infrastrukturą techniczną.

Na podstawie przedłożonego wniosku [...] Spółka Jawna z 12 stycznia 2018 r. w związku z koniecznością uzupełnienia nałożonego przez Wydział Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta L., [...]WKZ wydał nową decyzję znak: [...] z [...] r. Jedyną stroną postępowania był inwestor i właściciel nieruchomości przy ul. [...] oraz [...] w L. - spółka [...] s.j.

W dniu 13 marca 2018 r. D. S. wniosła odwołanie do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na decyzję [...]WKZ z dnia [...] r. znak: [...] W złożonym piśmie skarżąca zarzuca, że decyzję wydano bez uwzględnienia jej osoby jako strony w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Odwołanie zostało przekazane przez L. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków organowi drugiej instancji w piśmie znak: [...]

z 11 kwietnia 2018 r.

W piśmie MKiDN znak: [...] z 6 sierpnia 2018 r., stwierdzono, że w omawianym przypadku odwołanie D. S. z dnia 13 marca 2018 r., należy potraktować jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] r. znak: [...], do rozpatrzenia, którego właściwy jest L. Wojewódzki Konserwator Zabytków.

W efekcie L. Wojewódzki Konserwator Zabytków wydał postanowienie

z [...] r. znak: [...] o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych związanych z rozbudową, nadbudową i przebudową oficyn w obrębie działek [...] przy ul. [...] oraz [...] przy ul. [...] w L. - zakończonego ostateczną decyzją [...]WKZ znak: [...] z [...] r. - z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia środka odwoławczego.

W dniu 24 września 2018 r. wpłynęło w terminie zażalenie do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego za pośrednictwem [...]KWZ złożone przez D. S. z 19 września 2018 r., w którym to strona zaskarża w całości wydane postanowienie L. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków znak: [...] z [...] r. w związku z naruszeniami przepisów prawa, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz 145 § 1 pkt 4 k.p.a., które miały istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy.

L. Wojewódzki Konserwator Zabytków po przeanalizowaniu otrzymanych zażaleń stron w celu całkowitego wyjaśnienia sprawy, weryfikacji wydanego postanowienia administracyjnego działając m.in. zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. w celu ustalenia stanu faktycznego na podstawie przeprowadzonej rozmowy telefonicznej z Dyrektorem Wydziału Infrastruktury L. Urzędu Wojewódzkiego w L. wniósł prośbę o udostępnienie akt sprawy związanej

z wydaną przez Prezydenta Miasta L. decyzją znak: [...]

z [...] r. nr [...] dla [...] Sp. jawna.

W efekcie w dniu 12 października 2018 r., pracownik Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w L. złożył wizytę w L. Urzędzie Wojewódzkim

w L. w oddziale orzecznictwa administracji architektoniczno-budowlanej w celu wyglądu do ww. dokumentacji. Zainteresowaniu [...]WKZ podlegały dokumenty, które potwierdziły datę zapoznania się D. S. ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a w szczególności z decyzją konserwatorską znak: [...] z [...] r.

Stwierdzono, że D. S. nigdy nie stawiła się w siedzibie wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta L. w celu wglądu do akt sprawy. Na prośbę pracownika WUOZ w L. niezbędne akta sprawy zostały udostępnione

w formie kserokopii (na miejscu sporządzono notatkę służbową). Następnie informacje te zostały również potwierdzone w decyzji nr [...] Prezydenta Miasta L. z [...] r. znak: [...], która została przekazana do wiadomości WUOZ w L..

Ponadto w dniu [...] Ochrony Zabytków w L. odbyło się spotkanie L. Konserwatora Zabytków

z właścicielami firmy "[...] Sp. Jawna" oraz pełnomocnikiem i [...] Ł. Ł., D. S. i J. Ł. - M. J.. Tematem spotkania była próba porozumienia zwaśnionych sąsiadów, tj. firmy [...] Sp. Jawna P. [...] oraz Ł.. Ł. (pomimo faktu, że wg [...]WKZ nie stanowi on strony postępowania),

z powodu wydanej decyzji [...]WKZ znak: [...] z [...] r.

w sprawie prowadzenia robót budowlanych związanych z rozbudową, nadbudową

i przebudową oficyn w obrębie działek przy ul. [...] (dz. nr [...]) i przy ul. [...] (dz. [...]) w L. wraz z późniejszymi zmianami. Zdaniem pełnomocnika Ł. Ł. prowadzone roboty budowlane związane z podbiciem fundamentów nieruchomości przy ul. [...] mogą zaszkodzić stateczności konstrukcji kamienicy przy ul. [...]/[...], zagrozić życiu i zdrowiu ludzi oraz doprowadzić do katastrofy budowlanej. W związku z powyższym Ł. Ł., J. Ł., oraz D. S. uznają się za pominięte strony postępowania i wnieśli odwołanie od decyzji [...]WKZ znak: [...]

z [...] r. do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego zaskarżając ją w całości. Wszyscy zgromadzeni wyrazili chęć współpracy i potwierdzili, że

w najbliższym czasie w terminie do 5 października powinny dojść do stosownego porozumienia, które doprowadzi do zakończenia sprawy - efektem czego odwołanie D. S. z 19 września 2018 r. na postanowienie [...]WKZ znak: [...] z [...] r. stałoby się bezprzedmiotowe.

W związku z brakiem możliwości porozumienia się stron, L. Wojewódzki Konserwator Zabytków w postanowieniu znak: [...] z [...] r., w ramach samokontroli organu w oparciu o art. 132 § 1 k.p.a. na skutek uwzględnienia w całości zażaleń wniesionych przez D. S., J. Ł., Ł. Ł. uchylił postanowienie znak: [...]

z [...] r.

Działając w oparciu o art. 145 § 1 k.p.a. L. Wojewódzki Konserwator Zabytków wniósł o sprecyzowanie podstawy prawnej na jakiej D. S. żąda wznowienia postępowania zakończonego decyzją znak: [...]

z [...] r.

Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego L. Wojewódzki Konserwator Zabytków ma zbadać tylko

i wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania (w tym wypadku, odwołanie D. S. od decyzji znak: [...] z [...] r.) został wniesiony z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 148 k.p.a., a więc jednego miesiąca od dnia w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, tj. dnia w którym D. S. zapoznała się z decyzją [...]WKZ. Wszczęcie postępowania wznowieniowego nie przesądza jeszcze o ostatecznej treści nowego rozstrzygnięcia w sprawie. Dopiero treść postępowania podjętego w tym trybie pozwoli określić czy wystąpienie tej wady mogło być podstawą wszczęcia postępowania, wada proceduralna rzeczywiście wystąpiła, oraz czy wystąpienie tej wady miało wpływ na treść rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie.

W efekcie powyższego, w celu wykazania możliwego innego terminu w jakim skarżąca mogła powziąć informację o decyzji konserwatorskiej, w dniu [...] r. L. Wojewódzki Konserwator Zabytków wezwał w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania do usunięcia braków wniosku z 13 marca 2018 r., złożonym przez D. S., dotyczącym wznowienia postępowania, poprzez wskazanie przesłanki stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania zgodnie art. 145 ust. 1 pkt 1-8 k.p.a. oraz przedstawienie dowodów wskazujących zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zgodnie z art. 148 k.p.a.

W następstwie powyższego wezwania strona (pomimo informacji zawartych

w zażaleniu D. S. z 18 lutego 2019 r.) nie przedłożyła w należytym terminie wyjaśnień, nie wskazała, okoliczności stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, kiedy one nastąpiły oraz nie wniosła o przedłużenie terminu na przedłożenie stosownych materiałów dowodowych w sprawie.

W oparciu o art. 64 § 2 k.p.a. w związku z nieusunięciem braków wniosku z 13 marca 2018 r. D. S. dotyczącym wznowienia postępowania L. Wojewódzki Konserwator Zabytków w zawiadomieniu znak: [...] z 30 stycznia 2019 r. poinformował D. S. o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania oraz pouczył ją jednocześnie, że powyższa okoliczność nie zamyka drogi do załatwienia sprawy i można w każdym czasie wnieść nowe podanie w tej sprawie. Tym samym wnioskodawca może złożyć nowy, uzupełniony wniosek do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w L. o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zmiany pozwolenia na prowadzenie powyżej opisanych robót budowlanych. Stanowisko [...]WKZ jest oparte m.in. na stanowisku zawartym

w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS [...], odnośnie charakteru prawnego pozostawienia podania bez rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że pozostawienie podania bez rozpoznania następuje w drodze czynności materialno-technicznej w podjęciu, której należy powiadomić wnoszącego podanie na piśmie, jak również wyjaśnić, że od czynności takiej nie przysługuje żaden ze zwyczajnych środków zaskarżenia regulowanych w Kodeksie postępowania administracyjnego (tj. odwołanie, zażalenie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy). Pismo takie bowiem nie jest ani decyzją, ani postanowieniem.

W następstwie powyższego, D. S. wystosowała zażalenie z 18 lutego 2019 r. do organu drugiej instancji - Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego na pozostawienie bez rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, które stanowiło jednocześnie w rozumieniu art. 37 k.p.a. ponaglenie organu. D. S. załączyła do pisma wydruk zdjęć, które rzekomo zostały wykonane przez J. Ł. podczas oglądu akt sprawy

w Wydziale Budownictwa i Architektury Urzędu Miasta L. 14 lutego 2018 r.

L. Wojewódzki Konserwator Zabytków zaznaczył, że stwierdzone przez stronę w zażaleniu z 18 lutego 2019 r.: "okoliczności stanowiących podstawę do wznowienia postępowania dowiedziałam się od mojego syna J. Ł., który powziął te informacje podczas oglądu akt w Wydziale Architektury Urzędu Miejskiego w L. w dniu 14 lutego 2018 r.", nie są zgodne z posiadanymi przez [...]WKZ informacjami. W dniu 12 października 2018 r. w siedzibie Wydziału Infrastruktury L. Urzędu Wojewódzkiego w L. podczas udostępnienia akt sprawy związanej z wydaną przez Prezydenta Miasta L. decyzją znak: [...] z [...] r. nr [...] upoważniony pracownik Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w L. przeprowadził kwerendę zebranych dokumentów (sporządzono notatkę służbową oraz otrzymano kopię dokumentów wraz z potwierdzeniem zgodności z oryginałem, tj. m.in. kartę przeglądową akt sprawy oraz pisemne potwierdzenia zapoznania się J. Ł. z aktami sprawy). Na miejscu stwierdzono, że J. Ł. powziął informacje o powyższej wydanej decyzji konserwatorskiej podczas zapoznania się z aktami sprawy dopiero w dniu 6 kwietnia 2018 r., tj. po terminie złożenia odwołania do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Nie odnaleziono, żadnych innych dokumentów potwierdzających, zapoznanie się z aktami sprawy przez D. S. oraz J. Ł. w sprecyzowanym wyżej terminie 14 lutego 2018 r. Ponadto, również zgodnie z treścią uzasadnienia decyzji nr [...] znak: [...] z [...] r. (wpływ do WUOZ w L. z 28.01.2019 r.)

w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę [...] Spółka Jawna obejmującą ww. zakres robót budowlanych, nie odnotowano informacji wskazujących na fakt zapoznania się przez J. Ł. z aktami sprawy 14 lutego 2018 r., lecz 7 lutego 2018 r. W tym przypadku, gdyby J. Ł. faktycznie zapoznał się z zaskarżoną decyzją konserwatorską z [...] r. upłynąłby już termin do wniesienia odwołania zgodnie z art. 148 k.p.a. D. S. w zażaleniu z 18 lutego 2019 r. nie przedstawiła natomiast żadnego innego dokumentu w sprawie, który wskazałby, że data 6 marca 2018 r. jest faktycznie dniem w którym syn skarżącej - J. Ł. zapoznał się z przedmiotowym postanowieniem L. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

Po zapoznaniu się z odwołaniem oraz mając na uwadze powyższe argumenty strony nie znaleziono podstaw do zmiany postanowienia na podstawie art. 132 k.p.a., a więc zgodnie z art. 37 § 4 k.p.a. L. Wojewódzki Konserwator Zabytków przesłał pismo znak: [...] z 28 lutego 2019 r. w załączeniu wraz

z aktami sprawy zażalenie z 18 lutego 2019 r. wniesione przez D. S. do organu drugiej instancji - tj. Departamentu Ochrony Zabytków Ministerstwa Kultury

i Dziedzictwa Narodowego.

Nie czekając na rozstrzygnięcie organu drugiej instancji w dniu 20 marca 2019 r., D. S. wniosła skargę na bezczynność organu administracji publicznej - L. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na pozostawienie bez rozpoznania wniosku dotyczącego wznowienia postępowania w sprawie zmiany pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych związanych z rozbudową, nadbudową i przebudową oficyn w obrębie działek [...] przy ul. [...] oraz [...] przy ul. [...] w L. zakończoną ostateczną decyzją [...]WKZ znak: [...] z dn. [...] r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Jakkolwiek przepisy p.p.s.a. nie określają, na czym polega stan bezczynności organów administracji publicznej, to jednak w orzecznictwie sądowym oraz

w doktrynie zgodnie przyjmuje się, że ze stanem tym mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).

Sąd stwierdza, że D. S. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargi na bezczynność L. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, które zarejestrowane zostały pod następującymi sygnaturami:

1/ sygn. akt II SAB/Lu 26/17 skarga na bezczynność polegającą na nierozpoznaniu wniosku skarżącej o wznowienie postępowania w sprawie zmiany pozwolenia na roboty budowlane związane z rozbudową, nadbudową i przebudową oficyn w obrębie działek [...] przy ul. [...] oraz [...] przy ul. [...]

w L. zakończoną ostateczną decyzją L. Konserwatora Zabytków znak: [...] z [...] r.;

2/ sygn. akt II SA/Lu 27/19 skarga na bezczynność polegającą na nierozpoznaniu wniosku skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem L. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków znak: [...] z [...] r. dotyczącego sprostowania oczywistej omyłki

w decyzji [...]WKZ, znak: [...] z [...] r.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca D. S. w złożonej skardze zarzuciła L. Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków bezczynność polegającą na pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zmiany pozwolenia na roboty budowlane związane z rozbudową, nadbudową i przebudową oficyn w obrębie działek [...] przy ul. [...] oraz [...] przy ul. [...] w L. zakończonej ostateczną decyzją L. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, znak: [...] z dnia [...] r. Wyjaśnić należy, że wniosek o wznowienie postępowania zakończonego powyżej opisaną decyzją skarżąca złożyła do organu administracji w dniu 13 marca 2018 r. (pierwotnie jako odwołanie do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego). Wydawane w sprawie przez organ administracji orzeczenia zostały szczegółowo opisane w odpowiedzi na skargę przez [...]WKZ oraz przytoczone przez Sąd.

Ostatecznie działając w oparciu o art. 145 § 1 k.p.a. L. Wojewódzki Konserwator Zabytków wniósł o sprecyzowanie podstawy prawnej na jakiej D. S. żąda wznowienia powyżej opisanego postępowania zakończonego decyzją znak: [...] z dnia [...] r. i pismem z dnia 31 grudnia 2018 r. (znak:[...]) wezwał w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania do usunięcia braków wniosku z dnia 13 marca 2018 r., dotyczącym wznowienia postępowania poprzez wskazanie przesłanki stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania zgodnie art. 145 ust. 1 pkt 1-8 k.p.a. oraz przedstawienie dowodów wskazujących zachowanie terminu do złożenia wniosku

o wznowienie postępowania zgodnie z art. 148 k.p.a. (k. 45 akt administracyjnych). Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 16 stycznia 2019 r. (k. 47 verte akt administracyjnych).

Skarżąca na powyższe wezwanie nie odpowiedziała.

L. Wojewódzki Konserwator Zabytków zawiadomił skarżącą

w zawiadomieniu z dnia 30 stycznia 2019 r., znak: [...] o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. (k. 43 akt administracyjnych).

W tym miejscu wyjaśnić należy, że skarżąca uważa, że na wezwanie z dnia 31 grudnia 2018 r. udzieliła organowi odpowiedzi. Jednakże w aktach sprawy takiej odpowiedzi również nie ma. Wyjaśnić również należy, że w sprawie rozpoznawanej pod sygn. akt II SA/Lu 27/19 dotyczącej skargi na bezczynność polegającą na nierozpoznaniu wniosku skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem L. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków znak: [...] z [...] r. dotyczącego sprostowania oczywistej omyłki

w decyzji [...]WKZ, znak: [...] z [...] r. przebieg postępowania był tożsamy, a w aktach sprawy znajdowała się odpowiedź skarżącej na wezwanie organu z dnia 31 grudnia 2019 r. Zaznaczyć jednocześnie należy, że we wszystkich sprawach pisma organu kierowane do skarżącej mają nadane inne, osobne sygnatury bowiem sprawy są prowadzone odrębnie.

W związku z powyższym Sąd przystępując do rozpoznania sprawy

i stwierdzając, że w aktach rozpoznawanej sprawy brak odpowiedzi skarżącej na wezwanie organu z dnia 31 grudnia 2018 r. – w związku z twierdzeniami skarżącej, że udzieliła odpowiedzi organowi na wezwanie z dnia 31 grudnia 2018 r. – ponownie zwrócił się do organu administracji [...]WKZ o wyjaśnienie, czy skarżąca udzieliła odpowiedzi na wezwanie z dnia 31 grudnia 2018 r. dwoma oddzielnymi pismami do dwóch odrębnie prowadzonych spraw.

W piśmie z dnia 12 listopada 2019 r. [...]WKZ wskazał, że w rozpoznawanej odrębnie prowadzonej sprawie odpowiedź skarżącej na wezwanie z dnia 31 grudnia nie wpłynęła.

W świetle art. 64 § 2 k.p.a. należy zatem przyjąć, że jeżeli strona nie usunęła na żądanie organu w wyznaczonym terminie wad formalnych wniosku o wszczęcie postępowania, to organ nie wydaje postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w trybie art. 61a § 1 k.p.a., ale pozostawia podanie bez rozpoznania

w trybie art. 64 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 21 kwiecień 2017 r. sygn. akt II OSK 494/16, Lex nr 2340061).

Istotą niniejszej sprawy jest przesądzenie, czy organ prawidłowo postąpił

(a zatem, czy nie jest w stanie bezczynności) pozostawiając wniosek skarżącej

o wznowienie postępowania, wskutek przyjęcia, że zaszły przesłanki zastosowania art. 64 § 2 k.p.a., a więc, że skarżąca nie usunęła w zakreślonym terminie braków formalnych wniosku lub uzupełniła wskazany przez organ brak formalny, ale niezgodnie z wymaganiami precyzyjnie określonymi w wezwaniu (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 337/10, z 22 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 3/11).

Jak wynika z akt sprawy, skarżąca odebrała ww. wezwanie dnia 16 stycznia 2019 r., a zatem termin do jego wykonania upływał dnia 23 stycznia 2019 r. Pomimo jasno sprecyzowanego zobowiązania, pouczenia o negatywnych skutkach niezastosowania się do niego, skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie organu.

W ocenie Sądu, [...]WKZ miał więc prawo, zgodnie z wcześniej udzielonym pouczeniem, pozostawić wniosek skarżącej bez rozpoznania. Skoro brak było podstaw do merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącej, a organ zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. pozostawił ww. wniosek bez rozpoznania to powyższe okoliczności wykluczają możliwość postawienia zarzutu bezczynności i czynią skargę niezasadną.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.