Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 872/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 4;
journal: Dz.U. 2015 poz 513
law: Ustawa z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego - tekst jedn.
article: art. 71b ust. 1, 3 i 5;
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Justyna Mazur (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2017 r. sprawy ze skargi Miasta O. na decyzję Ministra Finansów (obecnie Ministra Rozwoju i Finansów) z dnia (...) lutego 2016 r. nr (...) w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2014; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie przez Miasto O. (dalej także: "Miasto", "strona", "skarżący") jest decyzja Ministra Finansów (dalej: "Minister" lub "organ") z (...) lutego 2016 r. nr (...), utrzymująca w mocy decyzję własną z (...) marca 2015 r., zobowiązującą Miasto O. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty, w części powiatowej, części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2014 r. w kwocie 15.541 zł.

Decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z (..) marca 2015 r., działając m.in. na podstawie art. 37 ust. 1 pkt

2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 1115 ze zm.; dalej: "u.d.j.s.t.", "o dochodach jednostek samorządu terytorialnego"), Minister zobowiązał Miasto na Prawach Powiatu O. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty w części powiatowej, części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2014 w wysokości 15.541 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w systemie informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2013 r. (...) Liceum Ogólnokształcące w Zespole Szkół Ogólnokształcących nr (...) w O. wykazało zawyżoną o 1 ucznia liczbę uczniów przeliczonych wagą P3. Z tego względu przy kalkulacji w części powiatowej, części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2014 dla Miasta została uwzględniona zawyżona o 1 ucznia liczba uczniów przeliczonych wagą P3. Kwota subwencji, o której mowa została skalkulowana z uwzględnieniem zawyżonej o 2,9640 uczniów, liczby uczniów przeliczeniowych i wynosiła 121.097.199 zł. Po ponownym przeliczeniu, to jest bez uwzględnienia 2,9640 uczniów przeliczeniowych, część oświatowa subwencji ogólnej wynosi 121.081.658 zł. Kwota 15.541 zł stanowi zaś różnicę pomiędzy kwotą części oświatowej subwencji ogólnej, którą otrzymało Miasto O. w części powiatowej za 2014 r., a kwotą ustaloną w postępowaniu. Kwotę tą należy uznać za nienależną, która podlega zwrotowi do budżetu państwa.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Miasto O. przyznało, że

w będącej przedmiotem postępowania szkole ((...) Liceum Ogólnokształcące w Zespole Szkół Ogólnokształcących Nr (...)) została zawyżona o 1 liczba uczniów przeliczonych wagą P3. Nie mniej jednak równocześnie, na skutek wykazania nieprawidłowych danych w systemie informacji oświatowej, Miasto otrzymało część oświatową subwencji ogólnej w kwocie niższej od należnej o 512.322 zł. Miasto złożyło w tym zakresie korektę danych. W opinii Miasta, rozpatrując sprawę należy wziąć pod uwagę wszystkie dane, które mają wpływ zarówno na zwiększenie, jak i na zmniejszenie wysokości subwencji.

Minister Finansów, po ponownym rozpoznaniu sprawy utrzymał w mocy decyzję własną z (...) marca 2015 r. Powołał treść art. 28 ust. 5 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego i wskazał, że pismem z 13 lutego 2014 r. nr (...), poinformował Miasto O. o wysokości części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2014 w kwocie 121.097.199 zł.

W związku z wynikami kontroli, przeprowadzonej przez W.-M. Kuratora Oświaty, w zakresie kompletności, poprawności i zgodności ze stanem faktycznym danych gromadzonych w systemie informacji oświatowej, w szczególności ilości posiadanych orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego, pismem z 30 lipca 2014 r. nr (...) Ministerstwo Edukacji Narodowej poinformowało Ministra Finansów o uzyskaniu przez Miasto O. nienależnej kwoty, w części powiatowej, części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2014 w wysokości 15.541 zł. Ministerstwo Edukacji Narodowej wyjaśniło, że w wyniku błędnych danych wykazanych w systemie informacji oświatowej przez dyrektora (...) Liceum Ogólnokształcącego w O., liczba uczniów przeliczeniowych została zawyżona o 2,9640 uczniów.

Algorytm, na podstawie którego dokonano podziału części oświatowej na rok 2014, określony w załączniku do ww. rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej

z dnia 18 grudnia 2013 r., przewidywał odrębne wagi, m.in. P3=2,90 dla uczniów niewidomych, słabowidzących, z niepełnosprawnością ruchową, w tym z afazją,

z zaburzeniami psychicznymi - wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki

i metod pracy (na podstawie orzeczeń, o których mowa w art. 71b ust. 3 ustawy z dnia

7 września 1991 r. o systemie oświaty - Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572 z późn.zm., dalej: "ustawa o systemie oświaty").

W wyniku błędnych danych, wykazanych w systemie informacji oświatowej,

wg stanu na dzień 30 września 2013 r., przez dyrektora (...) Liceum Ogólnokształcącego w Zespole Szkół Ogólnokształcących Nr (...) została zawyżona o 1 liczba uczniów przeliczanych wagą P3, co spowodowało zawyżenie liczby uczniów przeliczeniowych

o 2,9640.

Część oświatowa subwencji ogólnej za rok 2014, o której Miasto O. zostało powiadomione w piśmie z (...) lutego 2014 r. nr (...), została skalkulowana z uwzględnieniem zawyżonej o 2,9640, liczby uczniów przeliczeniowych i wynosiła 121.097.199 zł. Po ponownym przeliczeniu, tj. bez uwzględnienia 2,9640 uczniów przeliczeniowych, część oświatowa subwencji ogólnej wynosi 121.081.658 zł. Kwota 15.541 zł, stanowiąca różnicę między kwotą części oświatowej subwencji ogólnej, którą Miasto O. otrzymało na rok 2014, a kwotą ustaloną w wyniku wszczętego

i przeprowadzonego w sprawie postępowania administracyjnego, należało uznać za nienależną. Kwota ta podlega zwrotowi do budżetu państwa.

Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w przypadku stwierdzenia, że jednostka samorządu terytorialnego otrzymała część oświatową subwencji ogólnej w kwocie wyższej od należnej, minister właściwy do spraw finansów publicznych - w zakresie subwencji za lata poprzedzające rok budżetowy - w drodze decyzji, zobowiązuje do zwrotu nienależnej kwoty, chyba że jednostka samorządu terytorialnego dokonała wcześniej zwrotu nienależnie otrzymanych kwot.

W myśl art. 37 ust. 3 pkt 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, kwoty uzyskane nienależnie przez jednostkę samorządu terytorialnego, przy ustalaniu części oświatowej subwencji ogólnej, podlegają zwrotowi do budżetu państwa.

Rozpatrując powtórnie sprawę, Minister Finansów zauważył, iż Miasto O. nie wniosło żadnych dodatkowych dowodów, wskazujących, iż Minister Finansów niesłusznie zobowiązał Miasto do zwrotu kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2014 rok albo wysokość wyliczonej kwoty jest niewłaściwa.

Miasto O. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przyznało, iż kwota części oświatowej subwencji ogólnej na 2014 rok została wyliczona w oparciu

o niewłaściwe dane, wykazane przez Miasto w systemie informacji oświatowej - na skutek błędu, popełnionego przy kwalifikacji ucznia do odpowiedniej wagi, w związku

z brakiem odpowiednich dokumentów, uprawniających do objęcia ucznia kształceniem specjalnym. Wniosło o umorzenie postępowania w sprawie obowiązku zwrotu przedmiotowej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2014 r., wskazując

w szczególności na fakt, iż w związku z wykazaniem nieprawidłowych danych

w systemie informacji oświatowej, otrzymało per saldo część oświatową subwencji ogólnej na 2014 r. w kwocie niżej od należnej.

Organ zauważył, iż przedmiotem postępowania administracyjnego jest prawidłowość otrzymania przez Miasto z budżetu państwa części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2014. W przypadku, gdy orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego straciło ważność przed dniem 30 września 2013 r., bądź brak było takiego orzeczenia, należy uznać, że dany uczeń nie posiadał orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, nie mógł zatem być uwzględniony w kalkulacji części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2014. Ocena błędnego zakwalifikowania ucznia do wagi niewynikającej z posiadanego orzeczenia poradni psychologiczno-pedagogicznej

o potrzebie kształcenia specjalnego jest analogiczna. Kształcenie specjalne dzieci

i młodzieży niepełnosprawnych, zarówno w 2014 r., jak i obecnie, jest organizowane wyłącznie na podstawie orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, wydanego przez zespół orzekający działający w publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej, z uwagi na niepełnosprawność dziecka/ucznia, określoną w przepisach. Dlatego też działania szkoły czy placówki w zakresie organizacji kształcenia specjalnego mogą rozpocząć się dopiero po dostarczeniu przez rodzica (opiekuna prawnego) lub pełnoletniego ucznia orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. Minister wskazał przy tym na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 lutego 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 998/10 i z 10 stycznia 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 1708/12. Podkreślił następnie, że zgodnie z przepisami art. 39 ust. 1 ustawy o systemie oświaty, dyrektor szkoły lub placówki kieruje jej działalnością i organizuje kształcenie, wychowanie i opiekę dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych, wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy. W związku z tym, to właśnie dyrektor ma obowiązek monitorowania aktualności orzeczeń uczniów, na podstawie których opracowuje się m.in. indywidualny program edukacyjno-terapeutyczny, zajęcia rewalidacyjne oraz organizuje i udziela pomocy psychologiczno-pedagogicznej. Ponadto, nauczyciele prowadzący zajęcia z dzieckiem niepełnosprawnym w każdej jednostce systemu oświaty, nie tylko mają prawo do informowania rodziców i opiekunów prawnych dziecka o konieczności przedstawienia orzeczenia w przypadku braku takiego orzeczenia, albo upływu terminu, na jaki obowiązywało ww. orzeczenie, ale taki obowiązek wynika z zadań, jakie wskazano w ww. przepisach prawa - jest to bowiem warunek konieczny do zapewnienia dziecku właściwych, dostosowanych do jego aktualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych, oddziaływań edukacyjnych. Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego stanowi bowiem podstawę do objęcia dziecka kształceniem specjalnym odpowiednio do jego potrzeb edukacyjnych

i rozwojowych, zatem nieprzekazanie rodzicom (opiekunom prawnym) informacji

o potrzebie uzyskania lub zmiany takiego orzeczenia, stanowi zaniedbanie zarówno

z punktu widzenia pedagogicznego, jak również zapewnienia właściwej organizacji pracy tych placówek. Podkreślił, że decyzja w sprawie zobowiązania Miasta O. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2014 r. nie ma charakteru uznaniowego. Minister Finansów, na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, jest zobowiązany do wydania decyzji zobowiązującej Miasto O. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2014 r., gdy zachodzą ustawowe przesłanki. Wskazane przez Miasto O. argumenty, nie stanowią podstawy do odstąpienia od naliczenia Miastu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej

i zobowiązania Miasta do zapłaty tej kwoty. Skoro w niniejszym postępowaniu stwierdzono, że jednostka samorządu terytorialnego otrzymała nienależną kwotę, podlegającą zwrotowi do budżetu państwa, to niezasadny jest także wniosek

o umorzenie postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie nie można uwzględnić korekt danych, zgłoszonych przez Stronę w 2014 roku, które wpłynęłyby na zwiększenie kwoty części oświatowej subwencji ogólnej dla Miasta O.. Zauważono przy tym, iż korekta bazy danych systemu informacji oświatowej została dokonana i przekazana przez stronę do Ministerstwa Edukacji Narodowej w trakcie roku budżetowego (pismo, zawierające korektę jest datowane na dzień 27 maja 2014 r.), podczas gdy ustawowy termin sprawozdawczy upłynął z dniem 30 września 2013 r. Możliwość zwiększenia części oświatowej subwencji ogólnej wyłącza przepis art.

37 ust. 4 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Zwiększenie dla Miasta O. kwoty subwencji oświatowej oznaczałoby zwiększenie części oświatowej subwencji ogólnej, ujętej w ustawie budżetowej na rok 2014, co stałoby

w sprzeczności w zasadą, wyrażoną w art. 52 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U z 2013 r., poz. 885 z późn.zm.), zgodnie z którą ujęte w budżecie państwa wydatki stanowią nieprzekraczalny limit. Odnosząc się do kwestii możliwości wzięcia pod uwagę danych, które nie zostały wykazane przez Miasto w systemie informacji oświatowej i dokonania kompensaty otrzymanej subwencji

- w ocenie strony - w kwocie niższej od należnej o 512.322 zł, z kwotą subwencji podlegającą zwrotowi do budżetu państwa, Minister podkreślił, że możliwości takiej nie przewidują przepisy prawa. Nie jest możliwe skompensowanie zawyżonej liczby uczniów przeliczonych wagą P3 zaniżoną liczbą uczniów w innych wagach, skutkującej naliczeniem dla Miasta O. części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2014

w kwocie niższej od należnej. Zaniżenie kwoty subwencji zostało spowodowane wykazaniem błędnych danych, dotyczących innych szkół. W sytuacji, gdyby uczeń

(...) Liceum Ogólnokształcącego w O. został przeliczony wagą wyższą niż to by wynikało z posiadanego orzeczenia, korekta dotyczyłaby jedynie różnicy pomiędzy wagami. Zaznaczył, że jednostki samorządu terytorialnego, w których zakres zadań edukacyjnych uległ zwiększeniu, miały możliwość uzyskania dodatkowych środków

z budżetu państwa. Zwiększenie zadań rzeczowych, powstałe z tytułu edukacji dzieci

z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego, mogło być w roku 2014 dofinansowane z rezerwy części oświatowej subwencji ogólnej z tytułu wzrostu zadań

w I kwartale, bądź od 1 września. Zgodnie bowiem z ustalonymi na 2014 r. kryteriami podziału rezerwy części oświatowej subwencji ogólnej, o której mowa w art. 28 ust. 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, w przypadku, gdy orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego zostało wydane po 30 września roku poprzedzającego rok budżetowy, jednostka samorządu terytorialnego mogła ubiegać się o zwiększenie części oświatowej subwencji ogólnej na dany rok budżetowy z tytułu wzrostu zadań szkolnych i pozaszkolnych. W myśl art. 5a ust. 3 ustawy o systemie oświaty, środki niezbędne na realizację zadań oświatowych przez jednostki samorządu terytorialnego, w tym na wynagrodzenia nauczycieli oraz utrzymanie przedszkoli, szkół

i placówek, zagwarantowane są w dochodach jednostek samorządu terytorialnego.

Z przywołanego przepisu nie wynika zatem, iż w przypadku finansowania zadań własnych o charakterze obligatoryjnym, budżet państwa gwarantuje środki na pokrycie wszystkich wydatków ponoszonych przez jednostki samorządu terytorialnego na realizację zadań oświatowych w części oświatowej subwencji ogólnej. Dochodami jednostek samorządu terytorialnego są ich dochody własne oraz subwencje ogólne

i dotacje celowe z budżetu państwa. Subwencja ogólna (w tym jej część oświatowa) jest zatem jedną z form uzupełniania dochodów jednostek samorządu terytorialnego.

W tych okolicznościach, Minister nie dopatrując się podstaw do zakwestionowania zasadności naliczenia kwoty części oświatowej subwencji ogólnej, która podlega zwrotowi do budżetu państwa, utrzymał zaskarżoną decyzję Ministra Finansów w mocy.

Pismem z dnia 15 marca 2016 r. Miasto O. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie w całości decyzji Ministra Finansów z (...) lutego 2016 r., (...) oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia (...) marca 2015 r. nr (...)

i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, ewentualnie

o stwierdzenie na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 t.j.; dalej: "K.p.a.") nieważności zaskarżonej decyzji, skarżąca postawiła następujące zarzuty naruszenia przepisów:

1. art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 513 ze zm.; także jako "ustawa

o dochodach jednostek samorządu terytorialnego" lub "u.d.j.s.t.") poprzez niewłaściwą interpretację prowadzącą do błędnej subsumcji stanu faktycznego, polegającej na uznaniu, że w niniejszym przypadku ustalona subwencja oświatowa jest wyższa od należnej;

2. art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie informacji oświatowej z dnia 19 lutego 2004 r., (Dz. U. nr 49, poz. 463 ze zm., dalej jako : "ustawa o SIO z 2004 r.") poprzez uznanie, że szkoła specjalna nie może wykazywać uczniów, którzy nie posiadają orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, co w konsekwencji prowadzi do braku ujęcia uczniów zapisanych do szkoły w obowiązkowym systemie informatycznym,

w którym umieszcza się dane wszystkich uczniów bez względu na prawidłowość przyjęcia do danej szkoły oświatowej, w konsekwencji przyjęcie, że w tym zakresie nie jest należna skarżącemu subwencja;

3. § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych w bazach danych oświatowych, zakresu danych identyfikujących podmioty prowadzące bazy danych oświatowych, terminów przekazywania danych między bazami danych oświatowych oraz wzorów wydruków zestawień zbiorczych, poprzez przyjęcie, że szkoły specjalne nie mają obowiązku wykazywać w systemie informacji oświatowej uczniów nieposiadających orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego ze wskazaniem edukacji w szkole specjalnej;

4. art. 130 ust. 2 ustawy z 15 kwietnia 2011 r. o systemie informacji oświatowej (Dz. U. Nr 139, poz. 814 ze zm.; dalej jako "ustawa o SIO z 2011 r.") w zakresie,

w jakim uznaje, że przepis ten uniemożliwia dokonanie korekty błędnych danych,

a w konsekwencji skarżący nie ma możliwości przyjęcia do naliczenia kwoty subwencji należnej, w wysokości uwzględniającej dane wynikające z korekty;

5. art. 107 ust. 1 pkt. 2 ustawy o SIO z 2011 r. w zakresie, w jakim organ wskazuje, że nie ma możliwości wykazania w systemie informacji oświatowej przez szkoły specjalne uczniów nieposiadających orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego;

6. art. 111 ust. 4 i 5 ustawy o SIO z 2011 r. w zakresie, w jakim przyjmuje brak wpływu dokonanej korekty w systemie informacji oświatowej na wyliczenie należnej skarżącemu subwencji ogólnej, jednocześnie poprzez uznanie, że dane przed korektą były nieprawdziwe, a nie niepoprawne, jako niezgodne ze stanem faktycznym i jako takie podlegające korekcie;

7. art. 77 § 1 w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez brak zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, co miało wpływ na wydanie decyzji;

8. art. 7 Konstytucji RP w związku z tym, że sposób interpretacji przepisów stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji preferuje władzę publiczną

w zakresie udzielanych jednostce samorządu terytorialnego subwencji oświatowych, zwłaszcza w przypadku ich rozliczania, bez wyraźnych podstaw do takiego działania

w treści przepisów ustawowych;

9. art. 167 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez ustalenie wysokości przychodów gminy w części subwencji ogólnej w wysokości nie wystarczającej na pokrycie kosztów prowadzenia działalności oświatowej, a także poprzez zastosowanie interpretacji przepisów ustawy o systemie oświaty, ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w taki sposób, że preferuje ona w zakresie ustalania wysokości subwencji ogólnej władzę publiczną w sposób nie znajdujący uzasadnienia w treści przepisów poszczególnych ustaw.

Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji strona uzasadniła rażącym naruszeniem przepisów, w szczególności art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia podstaw prawnych jej podjęcia.

Jak wskazała strona, kanwą sporu toczącego się pomiędzy organem

a skarżącym jest interpretacja art. 37 ust. 1 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Skarżący nie kwestionuje sposobu obliczenia subwencji, dokonywanego na podstawie danych przesyłanych ze szkół. Ustawodawca ma jednak świadomość, że dane będące podstawą ustalenia subwencji ogólnej mogą być nieprawidłowe z różnych przyczyn. O takim założeniu świadczy możliwość dokonywania korekt danych w trakcie roku szkolnego oraz w kolejnych latach w trybie ustawowym. Mając powyższą świadomość ustawodawca wprowadził pojęcie subwencji należnej jednostce samorządu terytorialnego. Pojęcie to w ocenie skarżącej oznacza subwencję ogólną, której wielkość jest obliczana na podstawie zweryfikowanych danych systemu informacji oświatowej wynikających m.in, z korekt danych o ilości uczniów, ich specyfikach itp. Wprowadzane zmiany do systemu mogą skutkować nie tylko zmniejszeniem należnej jednostce subwencji oświatowej, ale również jej zwiększeniem. Pierwsza sytuacja może wynikać np. z faktu zmniejszenia się w wyniku korekty ilości wykazanych pierwotnie uczniów szkół, czy zmniejszeniu ilości decyzji o potrzebie kształcenia specjalnego. Jednak w wyniku weryfikacji danych i dokonaniu ich korekty ilość ujawnionych uczniów może zostać zwiększona, podobnie jak ilość uczniów, wobec których wydano orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. W ocenie skarżącej w praktyce występują sytuacje, w których dokonywane korekty w systemie informacji oświatowej powodują jednocześnie zwiększenia, jak i zmniejszenia kwoty subwencji ogólnej ustalone pierwotnie. W konsekwencji subwencja należna stanowi wynikową dokonanych zmian, w stosunku do pierwotnych danych zawartych w systemie informacji oświatowej. Dopiero wyliczona w ten sposób kwota może być określana mianem subwencji należnej. Nie można w jej wyliczaniu brać pod uwagę wyłącznie danych skutkujących obniżeniem subwencji, pomijając te, które powodują jej wzrost.

Za prezentowanym stanowiskiem o sposobie wyliczania subwencji należnej świadczy również interpretacja art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, które w swojej treści posługują się pojęciem nienależnie otrzymanej subwencji. Przymiotnik nienależna oznacza bowiem nieprzysługującą, pobraną bez podstawy faktycznej - w konsekwencji oznacza, że przy wyliczaniu należnej subwencji weryfikacji podlega faktyczna liczba uczniów szkół i ich specyfika, w tym wynikająca

z orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego.

Gdy po uwzględnieniu zmienionych danych z systemu należna subwencja będzie wyższa lub niższa niż ustalona, to jednostka samorządu terytorialnego z uwagi na treść art. 130 ustawy o systemie informacji oświatowej nie będzie miała możliwości otrzymania należnej jej subwencji oświatowej w części przekraczającej kwotę subwencji ustalonej. Jeżeli natomiast subwencja należna będzie niższa niż subwencja ustalona to minister ma uprawnienie do wydania stosownej decyzji o jej zwrocie. Przepis art. 130 ustawy o systemie informacji oświatowej zawiera swoistą sankcję dla jednostek samorządu terytorialnego. Jeżeli wprowadzone do systemu dane (lub ich brak) spowodują, że ustalona na ich podstawie subwencja należna będzie większa niż ustalona, to jednostka samorządu terytorialnego nie otrzyma wyższych kwot.

W konsekwencji subwencja ustalona stanowi górną granicę przychodu budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Jeżeli ustawodawca ustalił sankcję, to przepisy te należy interpretować w sposób ścisły. Brak jest przepisu, który przy ustalaniu subwencji należnej zabrania uwzględniać dane wpływające na jej zwiększenie w stosunku do subwencji ustalonej. Takiego też przepisu nie wskazał organ i dokonał jednostronnego obliczenia subwencji należnej nieuwzględniającego danych powodujących zwiększenie kwoty należnej subwencji. Przyjęcie powyższego rozwiązania powoduje, że subwencja należna w ocenie organu, zawsze będzie niższa niż subwencja ustalona.

W konsekwencji w każdym przypadku jednostka samorządu terytorialnego będzie zobowiązana do zwrotu nienależnie (w ocenie Ministra) pobranej subwencji.

Strona przedstawiła tabelę "Różnica pomiędzy subwencją otrzymaną

a subwencją należną - stanowisko Ministra Finansów", umieszczając w niej dane, które zdaniem Ministra Finansów są podstawą do wyliczenia różnicy pomiędzy subwencją otrzymaną a subwencją należną, z wynikiem 15.541,16 zł do zwrotu. Wyliczeń dokonano zgodnie z danymi wykazanymi w decyzji Ministra Finansów z (...) lutego 2016 r.

Strona przedstawiła również tabelę "Różnica pomiędzy subwencją otrzymaną

a subwencją należną - stanowisko [...] ", przedstawiając w niej dane, które jej zdaniem są podstawą do wyliczenia różnicy pomiędzy subwencją otrzymaną

a subwencją należną, z wynikiem 528.667,47 zł, o jaką subwencja należna powinna być wyższa. Podkreśliła, że ww. różnice w wyliczeniach wynikają z uwzględnienia przez Ministra tylko jednej ze zgłoszonych przez skarżącego korekt danych SIO. Tymczasem Miasto przekazało cztery korekty danych uwzględnianych przy wyliczaniu kwot części oświatowej subwencji ogólnej (zob. str. 7 skargi).

W ocenie skarżącego dokonane przez organ obliczenie kwoty nienależnej subwencji zostało dokonane niezgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ nie wykazał, że przy obliczeniu subwencji należnej nie bierze się pod uwagę danych powodujących wzrost kwot, a jedynie te korekty danych, które powodują obniżenie subwencji w stosunku do subwencji ustalonej. Organ nie wykazał, że takich działań nie można wykonać i nie ma podstaw prawnych, aby kwestionować dokonane ujawnienie przez szkołę, bowiem w systemie umieszcza się dane wszystkich uczniów. Przyjęcie stanowiska organu prowadziłoby do sytuacji, w której w systemie informacji oświatowej nie byłoby wykazanych wszystkich uczniów szkoły, niezależnie od faktu, czy mogli być oni do niej przyjęci.

Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi

i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika z niekwestionowanych ustaleń Ministra Finansów, Miasto O.otrzymało subwencję ogólną w części oświatowej na 2014 r. w kwocie 121.097.199 zł Kwota subwencji została ustalona w oparciu o błędne dane wykazane systemie informacji oświatowej, według stanu na dzień 30 września 2013 r. Ustalono, iż została przez dyrektora (...) Liceum Ogólnokształcącego w Zespole Szkół Ogólnokształcących Nr (...) zawyżona o 1 liczba uczniów przeliczanych wagą P3, co spowodowało zawyżenie liczby uczniów przeliczeniowych o 2,9640 uczniów. W ocenie organu powyższe spowodowało, iż kwota 15.541 zł, stanowiąca różnicę pomiędzy subwencją wypłaconą, a obliczoną bez uwzględnienia 2,9640 uczniów przeliczeniowych stanowi subwencję nienależną.

Wskazać w tym miejscu wypada, iż stosownie do art. 71b ust.1 ustawy z dnia

7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, ze zm.; także jako: "ustawa o systemie oświaty") w brzmieniu obowiązującym w okresie od dnia 21 sierpnia 2003 r. do dnia 17 stycznia 2014 r. - kształceniem specjalnym obejmuje się dzieci i młodzież, o których mowa w art. 1 pkt 5 i 5a, wymagające stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy; kształcenie to może być prowadzone

w formie nauki w szkołach ogólnodostępnych, szkołach lub oddziałach integracyjnych, szkołach lub oddziałach specjalnych i ośrodkach, o których mowa w art. 2 pkt 5. Od dnia 18 stycznia 2014 r. (obowiązującym do dnia 30 marca 2015 r.) art. 71b ust. 1 ustawy o systemie oświaty stanowił, iż kształceniem specjalnym obejmuje się dzieci

i młodzież, o których mowa w art. 1 pkt 5 i 5a, wymagające stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy; kształcenie to może być prowadzone w formie nauki

w szkołach ogólnodostępnych, szkołach przedszkolach i szkołach ogólnodostępnych, przedszkolach i szkołach lub oddziałach integracyjnych, szkołach przedszkolach

i szkołach lub oddziałach specjalnych, innych formach wychowania przedszkolnego

i ośrodkach, o których mowa w art. 2 pkt 5. W myśl art. 1 pkt 5 i 5a ww. ustawy

w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, system oświaty zapewniał

w szczególności możliwość pobierania nauki we wszystkich typach szkół przez dzieci

i młodzież niepełnosprawną oraz niedostosowaną społecznie, zgodnie z indywidualnymi potrzebami rozwojowymi i edukacyjnymi oraz predyspozycjami (pkt 5) oraz opiekę nad uczniami niepełnosprawnymi przez umożliwianie realizowania zindywidualizowanego procesu kształcenia, form i programów nauczania oraz zajęć rewalidacyjnych (pkt 5a). Zgodnie z art. 2 ust. 5 ustawy o systemie oświaty w brzmieniu obowiązującym od dnia

22 kwietnia 2009 r. system oświaty obejmował młodzieżowe ośrodki wychowawcze, młodzieżowe ośrodki socjoterapii, specjalne ośrodki szkolno-wychowawcze oraz specjalne ośrodki wychowawcze dla dzieci i młodzieży wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki, metod pracy i wychowania, a także ośrodki umożliwiające dzieciom i młodzieży, o których mowa w art. 16 ust. 7, a także dzieciom i młodzieży

z upośledzeniem umysłowym z niepełnosprawnościami sprzężonymi realizację odpowiednio obowiązku, o którym mowa w art. 14 ust. 3, obowiązku szkolnego

i obowiązku nauki.

Zgodnie z art. 71b ust. 3 ustawy o systemie oświaty orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego albo indywidualnego obowiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego i indywidualnego nauczania, a także o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych organizowanych zgodnie z odrębnymi przepisami wydają zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych,

w tym w poradniach specjalistycznych. Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego określa zalecane formy kształcenia specjalnego, z uwzględnieniem rodzaju niepełnosprawności, w tym stopnia upośledzenia umysłowego.

Art. 71b ust. 5 ww. ustawy zobowiązuje starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania dziecka posiadającego orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego do zapewnienia mu, na wniosek rodziców, odpowiedniej formy kształcenia, uwzględniając rodzaj niepełnosprawności, w tym stopień upośledzenia umysłowego.

Zastosowanie w niniejszej sprawie mają także przepisy ustawy o SIO z 2011 r. Zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 tej ustawy, w systemie informacji oświatowej są gromadzone

i przetwarzane dane dotyczące szkół i placówek oświatowych, innych jednostek wykonujących zadania z zakresu oświaty, osób wymienionych w ust. 2, w tym dzieci objętych pomocą psychologiczno-pedagogiczną udzielaną przez poradnię psychologiczno-pedagogiczną, w tym poradnię specjalistyczną, dzieci objętych wczesnym wspomaganiem rozwoju w szkołach i placówkach oświatowych, dzieci objętych wychowaniem przedszkolnym w przedszkolach, oddziałach przedszkolnych zorganizowanych w szkołach podstawowych i innych formach wychowania przedszkolnego oraz uczniów, słuchaczy, wychowanków i absolwentów szkół

i placówek oświatowych (pkt 1). W myśl art. 3 ust. 3 ustawy o SIO z 2011 r., ilekroć

w ustawie jest mowa bez bliższego określenia o niepełnosprawności uczniów - należy przez to rozumieć potwierdzone orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego ograniczenia funkcji organizmu występujące u uczniów wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki, metod pracy i wychowania. Zgodnie z art. 10 ww. ustawy

w bazie danych SIO, w zbiorach danych uczniów, są gromadzone dane identyfikacyjne i dane dziedzinowe uczniów. Dane dziedzinowe ucznia w związku z wczesnym wspomaganiem rozwoju, zajęciami rewalidacyjno-wychowawczymi oraz kształceniem specjalnym obejmują numer i datę wydania opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju, orzeczenia o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych, orzeczenia

o potrzebie kształcenia specjalnego oraz informację o rodzaju niepełnosprawności,

a w przypadku niepełnosprawności sprzężonych - współwystępujących niepełnosprawności, niedostosowaniu społecznym lub zagrożeniu niedostosowaniem społecznym (art. 12 ustawy o SIO z 2011 r.). Według stanu danych wykazanych na dzień 30 września, zgromadzonych w SIO sporządzane są zestawienia zawierające dane dotyczące liczby uczniów i liczby etatów nauczycieli, niezbędne do dokonania podziału części oświatowej subwencji ogólnej między poszczególne jednostki samorządu terytorialnego, od 1 stycznia 2014 r. w przypadku zakładów kształcenia nauczycieli i kolegiów pracowników służb społecznych według stanu na dzień

10 października (art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy o SIO z 2011 r.).

Art. 28 ust. 6 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego zawiera delegację, zgodnie z którą Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw finansów publicznych oraz reprezentacji jednostek samorządu terytorialnego, określa, w drodze rozporządzenia, sposób podziału części oświatowej subwencji ogólnej między poszczególne jednostki samorządu terytorialnego, z uwzględnieniem w szczególności typów i rodzajów szkół

i placówek prowadzonych przez te jednostki, stopni awansu zawodowego nauczycieli oraz liczby uczniów w tych szkołach i placówkach (brzmienie obowiązujące do

8 grudnia 2016 r.). W wykonaniu delegacji Minister Edukacji Narodowej wydał rozporządzenie z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2014 (Dz. U. z 2013 r., poz.1687, dalej: "rozporządzenie"). Załącznik do rozporządzenia zawiera algorytm podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego na 2014 rok.

Minister Edukacji Narodowej, dysponując bazą danych systemu informacji oświatowej, zweryfikowaną przez jednostki samorządu terytorialnego, dokonał podziału części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2014 między poszczególne jednostki samorządu terytorialnego według algorytmu określonego w załączniku do ww. rozporządzenia.

Z powyższych przepisów jednoznacznie w ocenie Sądu wynika, że podstawą przyznania subwencji w określonej wysokości jest posiadanie orzeczenia wydanego zgodnie z art. 71b ust. 3 ustawy o systemie oświaty. Wskazuje na to przepis art. 71b ust. 5 ustawy o systemie oświaty, który obliguje starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania dziecka do zapewnia mu, na wniosek rodziców, odpowiedniej formy kształcenia, uwzględniając rodzaj niepełnosprawności, w tym stopień upośledzenia umysłowego, ale tylko w odniesieniu do dziecka posiadającego orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego. Ponadto przepisy rozporządzenia

w sposób wyraźny uzależniają przyznanie określonej wagi od posiadania orzeczeń,

o których mowa w art. 71b ust. 3 ustawy o systemie oświaty, z uwzględnieniem danych wynikających z systemu informacji oświatowej dla bazowego roku szkolnego według stanu na dzień 30 września 2013 r. i dzień 10 października 2013 r. Jak bowiem wynika z rozporządzenia wagę P3 = 2,90 określono dla uczniów niewidomych, słabowidzących, z niepełnosprawnością ruchową, w tym z afazją, z zaburzeniami psychicznymi

– wymagającymi stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy (na podstawie orzeczeń, o których mowa w art. 71b ust. 3 ustawy o systemie oświaty).

Z tych względów za prawidłowe należy uznać działanie Ministra Finansów, który ustalił, że do obliczenia subwencji, o której mowa w niniejszej sprawie, mogą być uwzględnieni jedynie uczniowie posiadający na dzień 30 września 2013 r. orzeczenia,

o których mowa w art. 71b ust. 3 ustawy o systemie oświaty. Tym samym uwzględnienie w obliczeniach o 1 ucznia za dużo z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego z uwagi na słaby wzrok, przeliczonego wagą P3 część powiatowa, część oświatowa subwencji ogólnej na 2014 r. została zawyżona.

Stosownie do art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w przypadku, gdy ustalona dla jednostki samorządu terytorialnego część oświatowa subwencji ogólnej jest wyższa od należnej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze decyzji zobowiązuje do zwrotu nienależnej kwoty tej części subwencji, chyba że jednostka ta dokonała wcześniej zwrotu nienależnie otrzymanych kwot – w zakresie subwencji za lata poprzedzające rok budżetowy.

Wobec powyższych ustaleń za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia przez organ art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego.

Wskazać przy tym należy, iż nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja skarżącego, iż subwencja należna stanowi wynikową zmian dokonywanych w drodze korekty danych zawartych w systemie informacji oświatowej, które mogą prowadzić nie tylko do zmniejszenia kwoty subwencji ustalonej pierwotnie, ale także do jej zwiększenia. Wskazano jednocześnie, iż przy obliczaniu subwencji należnej nie można brać pod uwagę wyłącznie danych skutkujących obniżeniem subwencji, pomijając dane powodujące jej wzrost. Skarżąca nie kwestionuje przy tym sposobu obliczenia subwencji i okoliczności faktycznych, będących podstawą tych obliczeń. Wskazuje jedynie na dopuszczenie możliwości dokonywania korekt danych w trakcie roku szkolnego i w późniejszym okresie, które to korekty mogą wpływać nie tylko na zmniejszenie, ale także na zwiększenie kwoty subwencji.

Stanowisko skarżącego nie jest prawidłowe i nie znajduje uzasadnienia

w przepisach prawa. Otrzymanie przez jednostkę samorządu terytorialnego części oświatowej subwencji ogólnej w kwocie wyższej od należnej oraz otrzymanie przez jednostkę samorządu terytorialnego części oświatowej subwencji ogólnej

w kwocie niższej od należnej zostały uregulowane w art. 37 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Należy w tej mierze mieć w szczególności na uwadze treść art. 37 ust. 4 ww. ustawy, zgodnie z którym, jeżeli do bazy danych systemu informacji oświatowej, o którym mowa w ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r.

o systemie informacji oświatowej, zostały przekazane nieprawdziwe dane i jednostka samorządu terytorialnego otrzymała część oświatową subwencji ogólnej w kwocie niższej od należnej - jednostce tej nie przysługuje zwiększenie części oświatowej subwencji ogólnej, o której mowa w art. 33 ust. 1 pkt 2. Istotne w tej mierze są także wcześniejsze wywody, z których wynika, iż kwotę subwencji należało obliczyć według danych przekazanych do dnia 30 września 2013 r. Z powyższego wynika wprost, że subwencją należną jest subwencja obliczona według danych przekazanych na dzień

30 września 2013 r., a niewykazanie danych, które miałyby wpływ na zwiększenie kwoty subwencji nie powoduje jej zwiększenia. Z uwagi na to, iż nie ma prawnej możliwości zwiększenia kwoty subwencji do wysokości subwencji należnej, nie ma też możliwości dokonywania rozliczenia kwoty subwencji przypadającej do zwrotu z kwotą subwencji, która przysługiwałaby Miastu w przypadku przekazania prawidłowych danych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2010 r.

w sprawie sygn. akt V SA/Wa 1464/09 – dostępny w internecie).

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o SIO z 2004 r. przepis ten nie miał zastosowania w sprawie z uwagi na utratę mocy o obwiązującej ustawy o SIO z 2004 r. z dniem 30 kwietnia 2012 r. Jak bowiem wynika z art. 133 w zw. z art. 134 ustawy o SIO z 2011 r. ustawa o SIO z 2004 utraciła moc z dniem 30 kwietnia 2012 r.

Podobnie należy się odnieść do zarzutu naruszenia § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych w bazach danych oświatowych, zakresu danych identyfikujących podmioty prowadzące bazy danych oświatowych, terminów przekazywania danych między bazami danych oświatowych oraz wzorów wydruków zestawień zbiorczych (Dz. U. z 2004 r. Nr 277, poz. 2746 ze zm.), które

to rozporządzenie zostało uchylone z dniem 1 września 2012 r. i nie miało zastosowania w sprawie.

Niezasadne są zarzuty naruszenia art. 107 ust. 1 pkt 2 ustawy o SIO z 2011 r., w zakresie w jakim organ wskazuje, że nie ma możliwości wykazania w systemie informacji oświatowej przez szkoły specjalne uczniów nieposiadających orzeczenia

o potrzebie kształcenia specjalnego. W myśl art. 3 pkt 1a lit. a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty przez szkołę specjalną lub oddział specjalny rozumie się szkołę lub oddział dla uczniów posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego zorganizowaną zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 71b ust. 7 pkt 2 tej ustawy. Zgodnie z § 6 ust. 1 oraz § 7 ust. 6 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 20 lutego 2004 r. w sprawie warunków i trybu przyjmowania uczniów do szkół publicznych oraz przechodzenia z jednych typów szkół do innych (Dz. U. Nr 26, poz. 232, ze zm.; uchylonego z dniem 19 stycznia 2014 r.) do szkoły podstawowej specjalnej i gimnazjum specjalnego oraz szkoły ponadgimnazjalnej specjalnej lub oddziałów specjalnych w tych placówkach byli przyjmowani uczniowie posiadający orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wydane przez zespół orzekający działający w publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym publicznej poradni specjalistycznej. Nie ulega zatem wątpliwości, iż w systemie informacji oświatowej (w okolicznościach niniejszej sprawy - według stanu na dzień 30 września 2013 r.) mogli być wykazani jedynie uczniowie posiadający stosowne orzeczenie ze wskazaniem potrzeby kształcenia specjalnego z uwagi na niepełnosprawności.

Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 130 ust. 2 ustawy o SIO z 2011 r., w zakresie w jakim organ uznaje, że przepis ten uniemożliwia dokonanie korekty błędnych danych, a w konsekwencji skarżący nie ma możliwości przyjęcia do naliczenia kwoty subwencji należnej, w wysokości uwzględniającej dane wynikające z korekty. Zgodnie z powołanym przepisem, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2014r., jednostce samorządu terytorialnego nie przysługuje zwiększenie części oświatowej subwencji ogólnej, o której mowa w art. 33 ust. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w art. 104, za lata 2007-2016, jeżeli nieprawdziwe dane zostały przekazane do systemu informacji oświatowej, o którym mowa w ustawie wymienionej w ust. 1, lub zostały podane w sprawozdaniu, którego obowiązek sporządzenia wynikał z odrębnych przepisów, i jednostka samorządu terytorialnego otrzymała część oświatową subwencji ogólnej w kwocie niższej od należnej. (...) Liceum Ogólnokształcące w Zespole Szkół Ogólnokształcących Nr (...) w O. wykazało w SIO na dzień 30 września 2013 r. o 1 ucznia za dużo z orzeczeniem o potrzebie kształcenia z uwagi na słaby wzrok, przeliczonego wagą P3., w wyniku czego uczeń ten został uwzględniony przy naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2014. Korekty powyższych danych dokonano pismem z dnia 23 kwietnia 2014 r. W świetle powyższego oraz wcześniejszych wywodów zasadne jest zatem przyjęcie, iż zgodnie z art. 130 ust. 2 ustawy o systemie informacji oświatowej brak jest podstaw do rozliczenia nienależnie otrzymanych kwot subwencji z kwotami, które Miasto mogło otrzymać, gdyby wykazane w SIO dane o uczniach były zgodne ze stanem faktycznym.

Z tych też względów niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 111 ust. 4 i 5 tej ustawy w zakresie, w jakim organ przyjmuje brak wpływu dokonanej korekty

w systemie informacji oświatowej na wyliczenie należnej skarżącemu subwencji ogólnej, jednocześnie poprzez uznanie, że dane przed korektą były nieprawdziwe, a nie niepoprawne jako niezgodne ze stanem faktycznym i jako takie podlegające korekcie.

Brak jest jednocześnie podstaw do uznania zasadności zarzutu naruszenia art. 77 § 1 i art. 140 K.p.a., albowiem Minister w sposób wyczerpujący zebrał i ocenił materiał dowodowy, nie dopuszczając się przy tym naruszenia prawa, zarówno

w zakresie przepisów postępowania, jak i prawa materialnego. Tym samym nie doszło także o naruszenia art. 7, jak i art. 167 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Trafnie w odpowiedzi na skargę wskazano, iż subwencja ogólna, w tym jej część oświatowa, jest jedynie formą uzupełniania dochodów gminy, w realizowaniu jej zadań własnych. Brak jest zatem podstaw do uznania, iż obliczenie kwoty subwencji o wartości niższej, niż potrzeby czy oczekiwania gminy, ale w zgodzie z przepisami prawa, mającymi zastosowanie, stanowi naruszenie art. 167 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, jak i innych wskazywanych przez skarżącego naruszeń. Na uwzględnienie nie zasługuje także podnoszony jako ewentualny zarzut nieważności decyzji, wynikający z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Wbrew twierdzeniom zawartym w tym zarzucie, zasadność zastosowania przepisów prawa, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, jak i ustalenia faktyczne zostały prawidłowo i wyczerpująco przedstawione, dając podstawy do dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

Z tych względów Sąd nie dopatrując się podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) oddalił skargę, orzekając jak

w wyroku.