Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 288/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-03-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 12 grudnia 2013 r. znak: [ ] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W skardze wniesionej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 12 grudnia 2013 r znak: [.....] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 11 października 2013 r w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skarżący A.T. , wskazując na wady zaskarżonej decyzji , zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na grożące skarżącemu niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przypadku, bowiem przystąpienia do rozbiórki lub wyburzeń istniejących na działce [.....] budynków, na podstawie decyzji uzyskanej w oparciu o przedmiotową decyzję o warunkach zabudowy, skutki takie będą nieodwracalne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej, jako p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Wniosek nie mógł zostać uwzględniony, bowiem nie zostały spełnione przesłanki ustawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Decyzja ustalająca warunki zabudowy nie posiada przymiotu wykonalności w rozumieniu art. 61 p.p.s.a. , bowiem nie przesądza ani o lokalizacji inwestycji, ani nie upoważnia inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych. Decyzja ta ustala jedynie, czy projektowane na określonym obszarze zamierzenie inwestycyjne, jest zgodne z przepisami prawa oraz określa warunki, jakie należy spełnić w dalszym etapie procesu inwestycyjnego. To sprawia, że nie jest możliwe wstrzymanie decyzji o warunkach zabudowy w oparciu art. 61 § 3 p.p.s.a- jak tego domaga się skarżący.

Decyzja o warunkach zabudowy stanowi pierwszy etap procesu inwestycyjnego i stwarza dopiero inwestorowi możliwość wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego o pozwolenie na budowę. Nie daje inwestorowi podstawy do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji, nie narusza prawa własności, nie może, więc na tym etapie procesu inwestycyjnego doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków.( por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r , II OZ 606/08 )

Skarżący w swoim wniosku ograniczył się jedynie do ogólnikowego stwierdzenia, że zaskarżona decyzja winna zostać usunięta z obrotu ,gdyż obarczona jest wadami a ewentualna przyszła decyzja uzyskana w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy i następnie przystąpienie do rozbiórki lub wyburzeń budynków znajdujących się na działce [.....] może wywołać skutki nieodwracalne.

W związku z tym wyjaśnić należy, że uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie mogą stanowić zarzuty merytoryczne stawiane samej zaskarżonej decyzji, ponieważ te będzie rozpoznawał Sąd wydający wyrok. Ustosunkowanie się, zatem do stawianych zarzutów na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie jest niedopuszczalne. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej.

Z tych względów orzeczono na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. jak w sentencji postanowienia.