Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 83/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 37 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 30
journal: Dz.U. 2016 poz 1629
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Janusz Kasprzycki ( spr.) Protokolant sekretarz sądowy Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi L. R. na bezczynność Starosty skargę oddala


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 29 maja 2017 r. L. R. (dalej skarżąca), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, za pośrednictwem Starosty, skargę na bezczynność Starosty zarzucając mu naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1, art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej w skrócie – k.p.a.) "(...) przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu (...)".

W treści skargi podniosła, że pismem z dnia 11 stycznia 2017 r. zwróciła się do Starosty "(...) zarzucając mu korupcję i ukrywanie przestępstwa z celowym działaniem, przemyślanym, zaplanowanym, działając na szkodę obywatela, który miał ponieść szkody zdrowotne i finansowe, łamiąc prawo z premedytacją dla ochrony ezbeka, samowolę budowlaną i ukrycia Ziemi Skarbu Państwa na fałszywych AWZ, Aktach Notarialnych, Księgach Wieczystych." "Zarzucając przestępstwo z art. 231 par. 1 i 2 K.K. poprzez założenie Księgi Wieczystej." Przedstawiła dotychczasowe wystąpienia do organu. Podniosła, że Starosta założył księgę wieczystą "na tej decyzji z 1980 r. z rażącą obrazą art. 9 ust. 2 w zw. z art. 17 § 2 lit. b w/w ustawy, w czym brał udział SKO, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wydający wyroki z rażącym naruszeniem prawa. Kluczowa jest kwestia ustalenia granic nieruchomości, zasięgu prawa własności, wykazania interesu prawnego przez Starostę w chwili wydawania pozwolenia na budowę domów bliźniaczych 12.04.2010 r. przez Starostę".

Do skargi dołączyła wskazane załączniki.

Wniosła zatem o: 1) zobowiązanie Starosty do wydania odpowiedniego aktu pisma, postanowienia administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, 2) ukaranie Starosty karą grzywny z art. 154 P.p.s.a., 3) zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na tą skargę Starosta wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że pismem z dnia 16 stycznia 2013 r. Starosta wystąpił do Sądu Rejonowego, wydział Ksiąg Wieczystych o założenie księgi wieczystej z wpisem jako właściciela skarbu Państwa, a podstawą do wpisu była decyzja Naczelnika Miasta i Gminy z dnia 18 grudnia 1980 r. nr [...] orzekająca o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości przeznaczonych pod budowę drogi w S. W dniu 9 maja 2013 r. Sąd Rejonowy Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w S założył księgę wieczystą [...] dla działki nr [...] obr. S, jedn. ewid S, ujawniając jako jej właściciela Skarb Państwa. Powyższy wpis został utrzymany w mocy postanowieniem sądu Rejonowego Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia 25 czerwca 2013 r., sygn. akt [...] oraz postanowieniem Sądu Okręgowego, Wydział II Cywilny Odwoławczy z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt [...]. Sprawa ta była również przedmiotem rozpatrywania przez wojewodę, który pismem z dnia 30 lipca 2014 r. nr [...] udzielił odpowiedzi skarżącej, że powyższe działania dotyczące założenia księgi wieczystej dla przedmiotowej działki są właściwe. Starosta stwierdził zatem, że działania te były prawnie dopuszczalne. Podniósł, ze pismem z dnia 27 listopada 2015 r. nr [...] udzielił skarżącej stosownych wyjaśnień. Wobec wystąpienia przez skarżącą ze skargą do Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (który uznał skargę za zasadną), pismem z dnia 5 czerwca 2017 r. nr [...] Starosta udzielił skarżącej odpowiedzi. W związku z tym nie można mu przypisać stanu bezczynności.

Postanowieniem z dnia 10 października 2017 r. Sąd, na podstawie art. 122 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) przekazał sprawę do rozpoznania na rozprawie.

Jednocześnie zarządzeniem sędziego z dnia 18 października 2017 r. wezwano organ – Starostę – aby w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania – wskazał na piśmie, jakie i w jakim przedmiocie oraz z jakiej daty wniosków skarżącej toczyły się postępowania administracyjne przed Starostą i jak zostały one zakończone. Ponadto o wskazanie w ww. terminie, czy aktualnie toczą się, z daty jakiego wniosku skarżącej postępowania administracyjne przed Starostą, w jakim przedmiocie i jaki jest stan tych spraw (czy zostały zakończone i jakim rozstrzygnięciem).

Na rozprawie w dniu 17 stycznia 2017 r., skarżąca wezwana do osobistego stawiennictwa, na pytanie Przewodniczącego o załatwienie jakiej sprawy u Starosty chodzi skarżącej wyjaśniła między innymi, że Starosta do sądu powszechnego wniósł wniosek o założenie księgi wieczystej na działkę drogową nr [...] w S. Jak stwierdziła ta działka jest jej własnością, którą zakupiła w 2007 r. aktem notarialnym. Stwierdziła jednak następnie, że tej działki nie kupiła, bo była to droga gminna. Kupiła działkę [...]. Złożyła wniosek o rozgraniczenie swojej nieruchomości z innymi działkami i drogą gminną w 2010 r. do Burmistrza Gminy S, nie do Starosty. Uważa jednak, że Starosta jest bezczynny w okazaniu jej granic między jej działką a działką drogową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie.

Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w P.p.s.a. określa art. 3 tej ustawy. Zgodnie z § 2 tego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

"1) decyzje administracyjne;

2) 1 postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4 )inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw."

W myśl § 2a art. 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, a stosownie do treści § 3 art. 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Skoro skarżąca na rozprawie w dniu 17 stycznia 2018 r. sprecyzowała co jest przedmiotem jej skargi z dnia 29 maja 2017 r. do sądu administracyjnego, to zdaniem Sądu, zarzucając bezczynność Staroście w nierozpoznaniu jej wniosku z 2010 r. i załatwieniu sprawy rozgraniczenia jej nieruchomości z innymi działkami i drogą gminną, stwierdzić należało, że skarga ta została więc wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. i dlatego też podlegała merytorycznemu rozpatrzeniu. Skarga na bezczynność organu jest zatem pochodną spraw wskazanych w art. 3 P.p.s.a.

W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, jej wniesienie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.). Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z treści cytowanych przepisów wynika zatem, że uprzednie złożenie zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Badając dopuszczalność przedmiotowej skargi bezczynność organu w rozpatrywanej sprawie Sąd uznał, że skarżąca wyczerpała tryb, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. wnosząc pismo z dnia 10 marca 2017 r. do Wojewody zatytułowane "skarga", na nieudzielenie jej odpowiedzi na wniosek z dnia 11 stycznia 2017 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uznał ww. "skargę" za zasadną zawiadomieniem z dnia 12 maja 2017 r., znak: [...].

Wbrew twierdzeniom skarżącej skarga na bezczynność Starosty w przedmiocie niezałatwienia postepowania rozgraniczeniowego nie ma jednak uzasadnionych podstaw.

Stan bezczynności organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca

2003 r., IV SAB/Wa 109/07).

W rozpatrywanej sprawie wyjaśnić należy skarżącej, że w świetle regulacji art. 30 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. jedn., Dz. U. z 2016 r., poz. 1629 ze zm., zwanej dalej Prawem geodezyjnym i kartograficznym), to wójtowie, burmistrzowie, prezydenci miast przeprowadzają rozgraniczenie nieruchomości z urzędu lub na wniosek strony W myśl art. 33 tej ustawy wójtowie, burmistrzowie, prezydenci miast wydają więc decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron.

Nie ulega zatem wątpliwości, że to nie Starosta jest w świetle powyższych przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego kompetentnym i właściwym organem do prowadzenia postępowania w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości lecz inny organ – Burmistrz Miasta i Gminy S, jeżeli twierdzenia skarżącej wskazane podczas rozprawy w dniu 17 stycznia 2018 r., że to tam złożyła wniosek o rozgraniczenie nieruchomości, znajdują swoje potwierdzenie.

Wobec tego skarga, zarzucająca Staroście, że pozostaje on w bezczynności w załatwieniu powyższej sprawy z wniosku skarżącej oz 2010 r. o rozgraniczenie jej działki z innymi działkami i działką drogową, okazała się niezasadna i dlatego też Sąd, zgodnie z art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił. Wobec tego wnioski o zobowiązanie organu do wydania stosownego aktu, jak i ukarania organu grzywną stały się bezprzedmiotowe. Stosownie natomiast do postanowień art. 200 P.p.s.a , przysługuje skarżącemu od organu zwrot kosztów postępowania jedynie w przypadku, gdy Sąd skargę uwzględnia, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.

Gdyby nawet uznać, że w dalszym ciągu sprawa objęta skargą dotyczy bezczynności organu w kwestiach związanych z założeniem księgi wieczystej dla działki nr [...] obr. S, jedn. ewid S, pomijając cywilnoprawny jej aspekt, to mając na względzie, że Starosta udzielił skarżącej odpowiedzi ( pismo z dnia 5 czerwca 2017 r., znak: [...] .st; k. 153 akt administracyjnych) na jej pismo z dnia 11 stycznia 2017 r., w żaden sposób nie można by było przypisać mu stanu bezczynności w tym zakresie.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie,

na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. ), orzekł jak sentencji wyroku.