Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1717/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Ewa Pisula - Dąbrowska Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA, Protokolant Łukasz Bazyluk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2009 r. sprawy ze skargi D.H. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania na inne stanowisko 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2008 roku nr [...] 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym nr [...] z [...] lutego 2008 r. Komendant Główny Policji zwolnił D.H. z dniem [...] grudnia 2007 r. z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] stycznia 2008 r. mianował go na stanowisko [...], w [...] grupie zaszeregowania, z mnożnikiem [...] kwoty bazowej wynoszącej [...] złotych, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] złotych i dodatkiem funkcyjnym w kwocie [...] złotych miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości [...] kwoty bazowej.

W uzasadnieniu rozkazu powołano się na wejście w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r., które zmieniło rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 24, poz. 149).

D.H. odwołał się od tego rozkazu personalnego do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, który decyzją nr [...] z [...] lipca 2008 r. uchylił go i przekazał do ponownego rozpatrzenia przez Komendanta Głównego Policji.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r., zmieniające rozporządzenie z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, weszło w życie z dniem 14 lutego 2008 r., więc również z tym dniem wszedł w życie znowelizowany załącznik nr 2 do rozporządzenia, który nie zawierał już stanowisk z dodatkowym określeniem "Biura Spraw Wewnętrznych", z wyjątkiem dyrektora tego Biura. Zdaniem organu, do 13 lutego 2008 r. stanowiska te istniały i dlatego zwolnienie D.H. z zajmowanego stanowiska z dniem [...] grudnia 2007 r. było nieprawidłowe.

W następstwie tej decyzji Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z [...] lipca 2008 r., wydanym na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz § 1, § 8 oraz § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) oraz § 1, § 3, § 5 pkt 2, § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 24, poz. 149), ustalił policjantowi z dniem [...] stycznia 2008 r. uposażenie w [...] grupie zaszeregowania, z mnożnikiem [...] kwoty bazowej wynoszącej [...] złotych, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [....] złotych i dodatkiem funkcyjnym w kwocie [...] złotych miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości [...] kwoty bazowej. Jednocześnie, w tym samym rozkazie personalnym Komendant Główny Policji z dniem [...] lutego 2008 r. zwolnił D.H. z dotychczas zajmowanego stanowiska i z dniem [...] lutego 2008 r. mianował go na stanowisko [...].

W uzasadnieniu wyżej powołanego rozkazu personalnego organ powołał się na treść § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji i wskazał, że zaszeregowanie stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup zaszeregowania i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, stawki uposażenia zasadniczego oraz dodatki do uposażenia, a także warunki ich otrzymywania, określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r., w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r., stosuje się przy ustalaniu wysokości uposażeń przysługujących policjantom od 1 stycznia 2008 r. Skoro zatem rozporządzenie z 8 lutego 2008 r. weszło w życie z dniem 14 lutego 2008 r., więc z tym dniem wszedł w życie znowelizowany załącznik nr 2. Organ wskazał, że załącznik ten nie zawierał już stanowisk z dodatkowym określeniem "Biura Spraw Wewnętrznych", z wyjątkiem dyrektora tego Biura. A zatem do dnia 13 lutego 2008 r. stanowiska służbowe sprzed tej daty istniały.

Od tego rozkazu personalnego D.H. odwołał się, podnosząc, że decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2007 r. został mianowany na stanowisko [...], w [...] grupie zaszeregowania, z przysługującym mu wtedy, zgodnie z rozporządzeniem z dnia 6 grudnia 2001r., stopniem docelowym [...]. Nowe rozporządzenie z dnia 8 lutego 2008r. nie reguluje natomiast sytuacji, gdy obecnie przysługujący stopień etatowy jest niższy niż poprzednio przysługujący. Zdaniem odwołującego się, należałoby jednak zachować funkcjonariuszowi zajmującemu etat [...], stopień etatowy [...].

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2008 r. utrzymał zaskarżony rozkaz w mocy.

Oprócz przywołania stanu sprawy organ wskazał, że rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r., dokonano przeszeregowania stanowisk służbowych. Związane to było ze zmniejszeniem ilości grup zaszeregowania policjantów z 19 do 16. Powołując się zaś na rozkaz organizacyjny Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] lutego 2008 r. w sprawie zmian etatowych w Komendzie Głównej Policji, organ stwierdził, że stanowisko [...], zaszeregowane uprzednio w [...] grupie, zostało przemianowane na analogiczne stanowisko służbowe [...], zaszeregowane w [...] grupie uposażenia zasadniczego. Powołując się na przepis § 5 pkt 2 znowelizowanego rozporządzenia organ uznał, że policjant nie został mianowany na niższe stanowisko służbowe od dotychczas zajmowanego, lecz na stanowisko nowe, określone w tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów. Organ dodał też, że rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r. dokonało przebudowy wybranych składników uposażenia policjantów. Modyfikacji uległy zasady otrzymywania dodatku specjalnego, którego maksymalna wysokość została obniżona do [...] kwoty bazowej.

Odnośnie zaś tabeli równorzędnych grup zaszeregowania, stanowiącej załącznik nr 4 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, to organ uznał, że ma on tylko zastosowanie do policjantów, którym przed dniem 1 stycznia 2008 r. zachowano, na podstawie odrębnych przepisów, prawo do zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym.

Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] września 2008 r. stała się przedmiotem skargi D.H. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji, tj. rozkazu personalnego z [...] lipca 2008 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, w tym art. 34, art. 38 i art. 127 ustawy o Policji oraz przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r. Zarzucił również naruszenie art. 10 kpa oraz przepisów Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady retroakcji oraz zasady równości wobec prawa.

W uzasadnieniu skargi D.H. podniósł, iż stanowisko, na jakie został przeniesiony, nie jest stanowiskiem równorzędnym pod względem warunków finansowych w stosunku do stanowiska poprzednio zajmowanego, a niższym. Wynika to z obniżenia grupy zaszeregowania z [...] na [...] w sytuacji gdy, zdaniem skarżącego, winna to być grupa [...]. Zarzucił organowi również niezastosowanie w stosunku do niego załącznika nr 4 rozporządzenia, zwłaszcza w sytuacji, gdy [...] września 2007 r. Komendant Główny Policji mianował go na stanowisko [...] w [...] grupie zaszeregowania na podstawie art. 32 ustawy o Policji.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie i powtórzył argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Sąd analizuje zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem materialnym i formalnym obowiązującym w dacie wydania tej decyzji. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie rozważań wskazać należy, że podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji był art. 32 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). Zgodnie z powołanym art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Z treści tego przepisu wynika, iż jest to przepis o charakterze kompetencyjnym, gdyż określono w nim wyłącznie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych. Nie wskazano natomiast w tym przepisie kryteriów i merytorycznych przesłanek uzasadniających podejmowanie decyzji w tych sprawach. Nie ulega jednak wątpliwości, iż na podstawie tego przepisu zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego, połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe, może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Wynika to bowiem a contrario z przepisu art. 38 ust. 1 i 2 omawianej ustawy o Policji, w których to przepisach wymieniono w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe.

A zatem przechodząc na grunt sprawy niniejszej najistotniejszą kwestią jest udzielenie odpowiedzi, na jakie stanowisko przeniesiony został skarżący. Czy było to równorzędne, czy też niższe stanowisko.

Stosując zasady wykładni logicznej, systemowej i celowościowej przy interpretacji powołanych przepisów należy przyjąć, że właściwy komendant jest uprawniony na podstawie art. 32 ustawy o Policji do przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko w tej samej miejscowości bez jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza przepis art. 7 kpa, statuujący interes społeczny (w tym przypadku interes służbowy Policji) oraz słuszny interes policjanta (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2002 r., sygn. akt II SA 3411/01, LEX nr 142354).

Kontrola legalności decyzji o zwolnieniu ze stanowiska i mianowania na nowe stanowisko służbowe sprowadza się do wyjaśnienia, czy w świetle przepisów regulujących służbę w Policji obecne i dotychczasowe stanowiska są równorzędne, a zatem, czy nie doszło do obejścia przepisów prawa dotyczących mianowania policjanta na niższe stanowisko służbowe.

Zaznaczyć przy tym należy, że uzasadnienie decyzji o przeniesieniu policjanta powinno we właściwy sposób wykazać równorzędność nowego stanowiska służbowego skarżącego. W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonej decyzji wymagań tych nie spełnia.

Przechodząc bowiem na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z [...] lipca 2008 r., wydanym na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), zwolnił D.H. z dotychczas zajmowanego stanowiska i z dniem [...] lutego 2008 r. mianował go na stanowisko [...]. Na podstawie zaś § 1, § 8 oraz § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) oraz § 1, § 3, § 5 pkt 2, § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 24, poz. 149), ustalił policjantowi z dniem [...] stycznia 2008 r. uposażenie w [...] grupie zaszeregowania, z mnożnikiem [...] kwoty bazowej wynoszącej [...] złotych, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] złotych i dodatkiem funkcyjnym w kwocie [...] złotych miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości [...] kwoty bazowej.

Stwierdzić należy, że decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera w istocie żadnego uzasadnienia w kwestii zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska i mianowania go na stanowisko [...], a odnosi się jedynie do problemu wynikającego z uchylenia wcześniejszego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Również decyzja, która stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie takiego uzasadnienia nie posiada. Uzasadnienie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji sprowadza się w istocie do powołania przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r., którym znowelizowano rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 24, poz. 149). Organ podał bowiem, że rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r. dokonało przebudowy wybranych składników uposażenia policjantów, oraz że modyfikacji uległy zasady otrzymywania dodatku specjalnego, którego maksymalna wysokość została obniżona do [...] kwoty bazowej. Powołując się zaś na § 5 pkt 2 tego znowelizowanego rozporządzenia, organ uznał, że policjant nie został mianowany na niższe stanowisko służbowe od dotychczas zajmowanego, lecz na stanowisko nowe, określone w tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów. Odnośnie zaś tabeli równorzędnych grup zaszeregowania, stanowiącej załącznik nr 4 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, to organ uznał, że ma on tylko zastosowanie do policjantów, którym przed dniem 1 stycznia 2008 r. zachowano, na podstawie odrębnych przepisów, prawo do zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym.

Zaznaczyć należy, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie kwestionuje możliwości jakie posiada Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, przyznanych mu upoważnieniem ustawowym zawartym w art. 101 ust. 2 ustawy o Policji, do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowych zasad otrzymywania oraz wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat.

W rozpoznawanej jednak sprawie, skarżący został zwolniony ze stanowiska i mianowany na stanowisko, wprawdzie na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy, jednakże tak naprawdę podstawę jego zwolnienia i mianowania stanowiły przepisy powołanego rozporządzenia. W istocie organ, w ocenie Sądu, przeniósł skarżącego na niższe stanowisko służbowe od zajmowanego do tej pory, ale powołując się na przepisy rozporządzenia uniknął tym samym rygorów, jakie związane są z możliwością przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe. Oczywistym jest, iż przy zmianie tabeli zaszeregowania stanowisk mogą wystąpić zmiany w zakresie poszczególnych stanowisk, grup uposażenia itp., jak to mało miejsce w omawianym rozporządzeniu. Faktem jest również, że ustawa o Policji nie normuje kwestii z tym związanych, w tym nie zawiera przepisów, które chronią policjantów przed takimi sytuacjami. Nie oznacza to jednak, że organ może, powołując się w istocie tak naprawdę na unormowania rozporządzenia, zwalniać policjanta z zajmowanego stanowiska i mianować na inne stanowisko służbowe. Rozporządzenie na pewno takiej możliwości organowi nie daje, normując jedynie kwestie związane z nazwą stanowiska, grupą zaszeregowania itd. W pozostałym zakresie muszą znaleźć zastosowania przepisy ustawy, które przewidują przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe, czy też na stanowisko równorzędne. A skoro organ nie powołał w podstawie prawnej art. 38, przewidującego obligatoryjne i fakultatywne możliwości przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe, to wobec tego a contrario skarżący przeniesiony został na stanowisko równorzędne. W takiej sytuacji organ miał obowiązek wykazać, że stanowisko to było w istocie równorzędne, a nie uczynił tego, wskazując w decyzji, że skarżący został przeniesiony na stanowisko nowe, a takiej możliwości ustawa nie przewiduje. Zupełnie bowiem czym innym jest utworzenie nowego stanowiska przepisami rozporządzenia, a zupełnie czym innym zwolnienie policjanta ze stanowiska i mianowanie go na inne stanowisko. Na takie działanie organu nie zezwala ustawa o Policji, nie zaś przepisy rozporządzenia, a skoro tak, to organ miał obowiązek stosować się do unormowań zawartych w ustawie o Policji.

Podkreślić bowiem należy, że z zaskarżonej decyzji nie wynika w żaden sposób, dlaczego organ uznał za równorzędne poprzednie i aktualnie zajmowane przez skarżącego stanowisko. Jak wynika bowiem z tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych, będącej załącznikiem nr 2 do powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, w brzmieniu z 2006 r., skarżący zajmował poprzednio stanowisko [...], zaszeregowane do [...] grupy, ze stopniem etatowym [...]. Obecnie skarżący został przeniesiony na stanowisko [...], z [...] grupą zaszeregowania i stopniem etatowym [...]. Już choćby z tego powodu stanowiska te nie wydają się być równorzędne.

Zdaniem Sądu, ustawa o Policji nie zawiera ani definicji stanowiska służbowego, ani też określenia stanowiska równorzędnego, co nie zmienia faktu, że o równorzędności stanowisk nie stanowi tylko nazwa tego stanowiska, czy też grupa zaszeregowania. Niewątpliwie na stanowisko służbowe składa się również stopień etatowy. Skarżącemu wraz ze zwolnieniem go ze stanowiska służbowego obniżono również stopień etatowy. Zgodnie zaś z art. 52 ustawy o Policji, mianowanie na kolejny wyższy stopień następuje stosownie do zajmowanego stanowiska służbowego oraz w zależności od opinii służbowej. Nadanie tego stopnia nie może jednak nastąpić wcześniej niż po przesłużeniu w dotychczasowym stopniu określonego ustawą czasu. Skoro zatem skarżący posiadał poprzednio przypisany do stanowiska służbowego stopień etatowy [...], a obecnie [...], również z tej przyczyny stanowiska te nie są równorzędne.

Podkreślić należy, że pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny równorzędności stanowisk, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA 1200/00, LEX nr 54115). Ponadto, organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i art. 11 kpa. Nie może też oczekiwać, że zrobi to za niego sąd, kontrolując zaskarżoną decyzję (por. wyrok NSA z 11 lipca 2001 r., sygn. akt IV SA 703/99, LEX nr 51234).

Stwierdzić należy, iż o równorzędności stanowiska przesądza nie tylko uposażenie, które jest tylko jednym z elementów pozwalających na ocenę równorzędności stanowisk. Tymczasem, uzasadnienie decyzji nie odnosi się do argumentów skarżącego, czym narusza art. 7, art. 8 i art. 107 § 3 kpa. Przywołane wyżej orzecznictwo NSA pozostaje w tym zakresie w pełni przydatne. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia kryteriów oceny równorzędności w zakresie obydwu stanowisk i zarzutu skarżącego był tym większy, że ustawa o Policji nie definiuje pojęcia "stanowisko równorzędne" (w przeciwieństwie np. do aktualnej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych), choć często się nim posługuje i wiąże z nim określone konsekwencje (np. art. 38 ust. 2 pkt 1 i art. 42 ust. 1).

Wskazać należy, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie raz jeszcze podkreśla, że niekwestionowanym prawem Komendanta Głównego Policji jest kształtowanie struktury poszczególnych jednostek organizacyjnych Policji, określanie w ramach art. 1 ust. 2 ustawy o Policji konkretnych zadań Policji oraz ich realizacja przy pomocy odpowiednio wykwalifikowanych funkcjonariuszy. Jeśli z tego względu konieczne jest przeniesienie skarżącego na inne, równorzędne stanowisko służbowe, to ustawa stwarza taką możliwość. Niezbędne jest jednak wykazanie, że zaszły rzeczywiste potrzeby organizacyjne w tym zakresie, wynikające z przyjętego modelu funkcjonowania Policji oraz, że nowe stanowisko jest istotnie równorzędne. Przyznanie w ustawie uprawnienia do swobodnego kształtowania struktury KGP oraz doboru odpowiednich funkcjonariuszy nie oznacza prawa do dowolności i arbitralności podejmowanych rozstrzygnięć.

Te wyżej wskazane przesłanki organ obowiązany jest zbadać ponownie wydając decyzję w sprawie niniejszej.

Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd orzekł w oparciu o art. 152 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.