Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2633/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 45c ust. 6
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 21b ust. 6
journal: Dz.U. 1998 nr 144 poz 930
law: Ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
article: art. 27a ust. 7 i 8
journal: Dz.U. 2010 nr 234 poz 1536
law: Ustawa z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Sędzia NSA Tomasz Kolanowski (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Dariusz Skupień, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej N. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 1466/14 w sprawie ze skargi N. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 18 marca 2014 r. nr (...) w przedmiocie odstąpienia od przekazania 1 % podatku za 2011 r. na rzecz organizacji pożytku publicznego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od N. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 10 lutego 2015 r., III SA/Wa 1466/14, w sprawie ze skargi "N." (dalej: Skarżąca), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 18 marca 2014 r. w przedmiocie odstąpienia od przekazania 1% podatku za 2011 r. na rzecz organizacji pożytku publicznego.

W uzasadnieniu wskazano, że pismem z 14 listopada 2012 r. organizacja pożytku publicznego "N." (dalej jako Skarżąca, Fundacja) wystosowała do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez niezwłoczne przekazanie na jej rzecz kwoty w wysokości 1% podatku. Wskazała, że spełniła wszystkie wymienione w art. 45c ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.; dalej u.p.d.o.f.) i art. 21b ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.; dalej u.z.p.d.o.f.) warunki uprawniające ją do otrzymania kwoty 1% podatku przekazanego jej przez podatników podatku dochodowego. Fundacja posiada: status organizacji pożytku publicznego, znajduje się w wykazie tych organizacji, jej numer KRS wraz z kwotą 1% podatku do przekazania zostały wskazane przez podatników podatku dochodowego od osób fizycznych w rocznych zeznaniach podatkowych. Zdaniem Fundacji z art. 27a ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie (Dz. U. z 2010 r. Nr 234, poz. 1536 ze zm. - dalej: u.o.d.p.p.) nie wynika uprawnienie podatnika do przekazania 1% swojego podatku na rzecz jedynie tej organizacji pożytku publicznego, której rachunek bankowy znajduje się w wykazie tych organizacji.

W odpowiedzi udzielonej na to wystąpienie pismem z 28 grudnia 2012 r. organ zwrócił uwagę na ciążący na organizacji pożytku publicznego, a wynikający z art. 27a ustawy u.o.d.p.p., obowiązek zawiadomienia - w terminie do 31 stycznia roku następującego po roku podatkowym - właściwego naczelnika urzędu skarbowego o numerze rachunku bankowego właściwym do przekazania 1% podatku. Tymczasem oświadczenie o numerze tego rachunku Skarżąca złożyła dopiero 4 września 2012 r. Stąd też Naczelnik Urzędu Skarbowego W. odstąpił od przekazania na jej rzecz kwoty 1% podatku należnego za 2011 rok.

Powyższy akt Skarżąca zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z 17 października 2013 r., III SA/Wa 135/13, odrzucił skargę ze względu na naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania poprzez niewyczerpanie toku instancji. Sąd uznał, że pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego z 28 grudnia 2012 r. wyczerpuje znamiona decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty.

Pismem z 28 listopada 2013 r. pełnomocnik Skarżącej złożył odwołanie od pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego uznanego przez Sąd za decyzję, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania na podstawie art. 162 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.). Postanowieniem z 31 stycznia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. przywrócił Skarżącej termin do wniesienia odwołania od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji.

W odwołaniu Strona zakwestionowała odmowę przekazania przez organ podatkowy na jej rachunek kwoty 1% podatku przekazanego na jej rzecz przez podatników podatku dochodowego od osób fizycznych, do czego organ ten był zobligowany na podstawie przepisów art. 45c ust. 4 u.p.d.o.f. oraz art. 21b ust. 4 u.z.p.d.o.f.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z 18 marca 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż Fundacja, jako organizacja pożytku publicznego, pismem z dnia 31 sierpnia 2012 r. wskazała Naczelnikowi Urzędu Skarbowego numer rachunku bankowego właściwy do przekazania 1% podatku dopiero w dniu 4 września 2012 r. W związku z powyższym stwierdził, iż nie dopełniono warunku, o którym mowa w art. 27a ust. 8 u.o.d.p.p., tj. zawarcia w wykazie organizacji pożytku publicznego rachunku właściwego do przekazania 1% podatku na dzień 15 stycznia roku następującego po roku podatkowym.

W skardze na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 45c ust. 1-6 u.p.d.o.f. w zw. z art. 21b ust. 1-4 u.z.p.d.o.f.; art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie; art. 2 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175); art. 32 Konstytucji RP; art. 121 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd stwierdził, że jedną z negatywnych przesłanek przekazania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na rzecz organizacji pożytku publicznego kwoty 1% podatku, jest m.in. niepodanie lub niezweryfikowanie we właściwym terminie, zgodnie z ustawą o działalności pożytku publicznego, numeru rachunku bankowego. Stosownie bowiem do postanowień art. 45c ust. 6 u.p.d.o.f. oraz art. 21b ust. 6 u.z.p.d.o.f. (w brzmieniu obowiązującym w 2012 r. i do 22 marca 2014 r.) naczelnik urzędu skarbowego odstępuje od przekazania 1% podatku na rzecz organizacji pożytku publicznego, jeżeli organizacja ta nie podała lub nie zweryfikowała, zgodnie z ustawą o działalności pożytku publicznego, numeru rachunku bankowego lub podany numer rachunku bankowego do przekazania 1% z zeznań podatkowych za rok podatkowy zmieniła w okresie od dnia 15 marca do dnia 31 lipca roku następującego po roku podatkowym (chyba, że zmiana numeru rachunku bankowego nastąpiła z przyczyn niezależnych od organizacji).

Poza sporem jest, że Skarżąca wskazała Naczelnikowi Urzędu Skarbowego numer rachunku bankowego właściwy do przekazania 1% podatku dopiero w dniu 4 września 2012 r. (co wynika z pisma organizacji pożytku publicznego "N." z dnia 31 sierpnia 2012 r.).

Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu, że nie dopełniono warunku, o którym mowa w art. 27a ust. 8 u.o.d.p.p., co uprawniało Naczelnika Urzędy Skarbowego zgodnie z art. 45c ust. 6 u.p.d.o.f./ art. 21b ust. 6 u.z.p.d.o.f. do odstąpienia od przekazania wskazanych w zeznaniach kwot podatku. Skoro na dzień 15 stycznia 2012 r. organ podatkowy właściwy według siedziby Skarżącej nie posiadał informacji o numerze rachunku bankowego strony do przekazania 1% podatku za 2011 rok, a Skarżąca nie zawiadomiła do dnia 31 stycznia 2012 r. pisemnie właściwego Naczelnika Urzędu Skarbowego o numerze tego rachunku bankowego, do czego obligował ją art. 27a ust. 8 u.o.d.p.p., to słusznie organ podatkowy, na podstawie dyspozycji przepisu art. 45c ust. 6 u.p.d.o.f./ art. 21b ust. 6 u.z.p.d.o.f., uznał, że Skarżąca utraciła prawo do uzyskania 1% podatku przekazanego na jej rzecz przez podatników za 2011 rok.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że stosownie do art. 178 ust. 1 Konstytucji RP związany jest ustawami; nie może w sytuacji, gdy art. 45c ust. 6 u.p.d.o.f. i art. 21b ust. 6 u.z.p.d.o.f. w sposób jednoznaczny określają konsekwencje niepoinformowania przez organizację pożytku publicznego we właściwym terminie o numerze rachunku bankowego, dokonywać wykładni celowościowej tych przepisów contra legem.

Za niezasadny Sąd uznał także zarzut naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych w związku z wydaniem orzeczenia na 4 dni przed wejściem w życie znowelizowanych przepisów ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie.

Ustawą z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2014, poz. 223) zmieniono treść art. 27a ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, a także treść art. 45c u.p.d.o.f. i art. 21b u.z.p.d.o.f. Zmianie uległy między innymi obowiązki organizacji pożytku publicznego związane z zawiadamianiem właściwego naczelnika urzędu skarbowego o numerze rachunku bankowego właściwego do przekazania środków z 1% podatku dochodowego od osób fizycznych.

Jednakże w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe miały obowiązek działania na podstawie przepisów prawa obowiązujących w 2012 r., tj. w czasie nastąpienia zdarzenia, z którym przepisy łączyły określone konsekwencje prawne.

W skardze kasacyjnej Strona zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie:

1) przepisów postępowania – art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 122, 187 § 1, art. 191 O.p., w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że organ podatkowy właściwy dla skarżącego nie posiadał informacji o numerze rachunku bankowego, podczas gdy był on znany z urzędu, w związku ze złożonym przez Skarżącą w 2009 r. zgłoszeniem identyfikacyjnym NIP-2;

2) prawa materialnego:

- art. 45c ust. 6 u.p.d.o.f. i art. 21b ust. 6 u.z.p.d.o.f. w zw. z art. 45c ust. 1 u.p.d.o.f. i art. 21b ust. 1 u.z.p.d.o.f., art. 27 ust. 1, art. 27a ust. 6 u.o.d.p.p., art. 2, art. 32, art. 64 ust. 1-2 Konstytucji RP, poprzez poprzestanie wyłącznie na językowej wykładni przepisu art. 45c ust. 6 u.p.d.o.f. i art. 21b ust. 6 u.z.p.d.o.f. z pominięciem wykładni pozajęzykowych, mimo że prawidłowa wykładnia tych przepisów winna odpowiadać celom wprowadzonych rozwiązań, a więc uwzględniać wolę podatników, jak również uwzględniać interesy organizacji pożytku publicznego, które ze środków tych finansują swoją działalność;

- art. 45c ust. 6 u.p.d.o.f. i art. 21b ust. 6 u.z.p.d.o.f. poprzez ich zastosowanie, wyrażające się nieprzekazaniem 1% podatku wynikającego z zeznań podatkowych za 2011 r., mimo że w sprawie niniejszej spełnione zostały wszystkie wymienione w art. 45c ust. 1 u.p.d.o.f. i art. 21b ust. 1-2 u.z.p.d.o.f. warunki do przekazania 1% podatku na rzecz Skarżącej, a podatnicy stosownie do swojego uprawnienia wynikającego z przepisu art. 27 ust. 1 u.o.d.p.p. przekazali 1% podatku na rzecz Skarżącej;

- art. 45c ust. 6 u.p.d.o.f. i art. 21b ust. 6 u.z.p.d.o.f. oraz art. 27 ust. 1 u.o.d.p.p. poprzez ich niezastosowanie, wyrażające się nieprzekazaniem 1% podatku wynikającego z zeznań podatkowych za 2011 r., mimo że w sprawie niniejszej spełnione zostały wszystkie wymienione w art. 45c ust. 1 u.p.d.o.f. i art. 21b ust. 1-2 u.z.p.d.o.f. warunki do przekazania 1% podatku na rzecz Skarżącej, a podatnicy stosownie do swojego uprawnienia wynikającego z przepisu art. 27 ust. 1 u.o.d.p.p. przekazali 1% podatku na rzecz Skarżącej.

W związku z tymi zarzutami Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie należy przypomnieć, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem odwoławczym, dlatego też do jego sporządzenia uprawniony jest, co do zasady, adwokat, radca prawny albo doradca podatkowy. W skardze kasacyjnej kluczowe znaczenie odgrywa prawidłowe sformułowanie i uzasadnienie zarzutów kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga bowiem sprawę w granicach wyznaczonych w skardze kasacyjnej i jest związany jej zarzutami, chyba że ma do czynienia z nieważnością postępowania, która w tej sprawie nie zachodzi (art. 183 § 1 p.p.s.a.).

W analizowanej skardze kasacyjnej zostały sformułowane cztery zarzuty: jeden procesowy i trzy materialnoprawne, przy czym te drugie zostały uzasadnione łącznie.

Zarzut procesowy został sformułowany w sposób wadliwy. Po pierwsze chcąc podważyć ustalony w sprawie stan faktyczny, a także jego ocenę dokonaną przez organy podatkowe i zaakceptowaną przez sąd pierwszej instancji, należało zarzucić sądowi pierwszej instancji naruszenie odpowiednich przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w powiązaniu z przepisami procedury podatkowej.

Po drugie za wadliwe należy uznać sformułowanie zarzutu poprzez wskazanie jako naruszonych przepisów procedury podatkowej w związku z przepisem odnoszącym się do wymogów uzasadnienia wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał, że art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest przepisem, który służy zwalczaniu ustaleń faktycznych. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. sformułowany w petitum skargi kasacyjnej został skonstruowany w sposób nawiązujący przede wszystkim do pełności i prawidłowości oceny materiału dowodowego sprawy. W związku z takim sformułowaniem omawianego zarzutu należy stwierdzić, że art. 141 § 4 p.p.s.a., określający wymogi formalne uzasadnienia, co do zasady nie służy do kwestionowania ustaleń dokonanych w sprawie przez organy, a uznanych za prawidłowe przez sąd pierwszej instancji (wyjątek w tym zakresie dotyczy sytuacji, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia - por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09). Dla zachowania wymogów przewidzianych w tym przepisie wystarczające jest bowiem, by sąd zawarł w swym uzasadnieniu wszystkie elementy tam wymienione, w tym przede wszystkim wyjaśnił tok rozumowania prowadzący do podjętego rozstrzygnięcia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca nie wykazała, by uzasadnienie zaskarżonego wyroku tego kryterium nie spełniało. Powołanie się na okoliczność podania numeru rachunku bankowego przy zgłoszeniu identyfikacyjnym NIP nie powoduje sytuacji braku któregoś z elementów uzasadnienia wymienionych w art. 141 § 4 p.p.s.a.

Ustosunkowując się jednak do argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu tego zarzutu, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że jest ona bezzasadna. Gdyby przyjąć tok rozumowania Skarżącej, trzeba byłoby przyjąć założenie, że przepisy podatkowe stanowią, iż organy realizują przekazanie środków na rachunek znany mu z urzędu, a obowiązek podania numeru rachunku bankowego istnieje tylko w przypadku jego zmiany. Takie wnioski można sformułować jedynie de lege ferenda. Obowiązujące natomiast w dacie odnoszącej się do rozpoznawanej sprawy przepisy w sposób szczegółowy i wyczerpujący regulowały obowiązki organizacji pożytku publicznego, które chciały korzystać z 1% odpisu. Szczegółowo kwestia ta została omówiona przy ustosunkowaniu się do zarzutów naruszenia prawa materialnego.

Pierwszy z nich został sformułowany wadliwie. W jednym zarzucie skumulowano bowiem szereg przepisów i to różnych aktów prawnych. Zarzucono naruszenie: art. 45c ust. 6 u.p.d.o.f. i art. 21b ust. 6 u.z.p.d.o.f. w zw. z art. 45c ust. 1 u.p.d.o.f. i art. 21b ust. 1 u.z.p.d.o.f., art. 27 ust. 1, art. 27a ust. 6 u.o.d.p.p., art. 2, art. 32, art. 64 ust. 1-2 Konstytucji RP.

Zgodnie z akceptowanym przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiskiem, prawidłowe przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie wymaga wskazania konkretnego przepisu prawa i określenia sposobu jego naruszenia, gdyż rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest formułowanie zarzutów skargi kasacyjnej za stronę. W świetle art. 174 P.p.s.a., tworzenie niespójnej zbitki przepisów, tj. szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć sąd pierwszej instancji, bez wskazania konkretnie, na czym polega naruszenie każdej z tych norm, jest nieprawidłowe (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 8 listopada 2016 r., II FSK 2386/14; z 18 października 2011 r., II FSK 797/10; z 13 września 2011 r., II FSK 593/10; z 18 maja 2011 r., II FSK 62/10; z 10 lutego 2010 r., II FSK 1383/08; z 17 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 952/08; z 20 listopada 2009 r., II FSK 94/09; z 17 lipca 2009 r., II OSK 1704/08; z 5 maja 2009 r., II OSK 685/08; z 18 grudnia 2008 r., II OSK 1650/07; z 23 kwietnia 2007 r., I FSK 815/06; z 13 lipca 2010 r., II FSK 502/09). Analizowany zarzut zawiera właśnie tego typu wadliwość. Powołanie przez Skarżącą szeregu przepisów czyni wątpliwym, jakie konkretnie naruszenie jest zarzucane zaskarżonemu wyrokowi i jakie wskazane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej okoliczności mają wpływ na zasadność tego zarzutu. Trzeba bowiem podkreślić, że przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia (por. wyrok NSA z 19 maja 2017 r., I FSK 1879/15, Lex nr 2314966).

Odczytując według powyższych reguł zarzut skargi kasacyjnej można wywnioskować, że sprowadza się on do zakwestionowania wykładni językowej przepisu art. 45c ust. 6 u.p.d.o.f. i art. 21b ust. 6 u.z.p.d.o.f., podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów winna odpowiadać celom wprowadzonych rozwiązań, a więc uwzględniać wolę podatników, jak również interesy organizacji pożytku publicznego, które ze środków pochodzących z 1% podatku finansują swoją działalność.

W tym miejscu przypomnieć należy treść tych przepisów. Zgodnie z art. 45c ust. 6 u.p.d.o.f. oraz art. 21b ust. 6 u.z.p.d.o.f. (w brzmieniu obowiązującym w 2012 r. i do 22 marca 2014 r.) naczelnik urzędu skarbowego odstępuje od przekazania 1% podatku na rzecz organizacji pożytku publicznego, jeżeli organizacja ta nie podała lub nie zweryfikowała, zgodnie z ustawą o działalności pożytku publicznego, numeru rachunku bankowego lub podany numer rachunku bankowego do przekazania 1% z zeznań podatkowych za rok podatkowy zmieniła w okresie od dnia 15 marca do dnia 31 lipca roku następującego po roku podatkowym (chyba, że zmiana numeru rachunku bankowego nastąpiła z przyczyn niezależnych od organizacji).

Przepis ten wprost odsyła zatem do ustawy o działalności pożytku publicznego. I tak, zgodnie z art. 27a ust. 7 u.o.d.p.p. minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego zamieszcza w wykazie organizacji pożytku publicznego dostarczone przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych numery rachunków bankowych, zgłoszone przez organizacje pożytku publicznego w latach ubiegłych jako właściwe do przekazania 1% podatku, w terminie do dnia 15 stycznia roku następującego po roku podatkowym. W przypadku zaś, gdy na dzień 15 stycznia roku następującego po roku podatkowym, wykaz organizacji pożytku publicznego nie zawiera numeru rachunku bankowego lub numer ten jest błędny, w terminie do dnia 31 stycznia roku następującego po roku podatkowym, organizacja pożytku publicznego jest obowiązana w formie pisemnego oświadczenia zawiadomić naczelnika urzędu skarbowego właściwego według siedziby organizacji o numerze rachunku bankowego właściwym do przekazania 1% podatku (bold – NSA), o czym stanowi art. 27a ust. 8 u.o.d.p.p.

Językowa wykładnia tych przepisów jest zatem jednoznaczna i nie pozostawia wątpliwości. Słuszne jest zatem stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w sytuacji, gdy art. 45c ust. 6 u.p.d.o.f. i art. 21b ust. 6 u.z.p.d.o.f. w sposób jednoznaczny określają konsekwencje niepoinformowania przez organizację pożytku publicznego we właściwym terminie o numerze rachunku bankowego, dokonywanie wykładni celowościowej tych przepisów byłoby contra legem.

W takiej sytuacji stosowanie innych metod wykładni nie jest dopuszczalne. Tym samym zarzut naruszenia szeregu przepisów Konstytucji RP nie mógł zostać uwzględniony.

W konsekwencji bezzasadne są pozostałe zarzuty naruszenia prawa materialnego. Prawidłowo bowiem w niniejszej sprawie zastosowano art. 45c ust. 6 u.p.d.o.f. oraz art. 21b ust. 6 u.z.p.d.o.f. i odmówiono przekazania 1% podatku wynikającego z zeznań podatkowych za 2011 r. Okoliczności tej nie zmienia spełnienie przez Skarżącą innych wymienionych w art. 45c ust. 1 u.p.d.o.f. i art. 21b ust. 1-2 u.z.p.d.o.f. warunków do przekazania 1% podatku na jej rzecz, a także to, że podatnicy stosownie do swojego uprawnienia wynikającego z przepisu art. 27 ust. 1 u.o.d.p.p. przekazali jej 1% podatku.

Okoliczności tej nie zmienia fakt podania rzecz Skarżącą numeru rachunku bankowego w zgłoszeniu NIP- 2. Stan faktyczny jest w sprawie bezsporny. Rachunek bankowy Skarżącej nie znajdował się w wykazie organizacji pożytku publicznego. Jak wynika z cytowanych powyżej regulacji, Skarżąca w terminie do dnia 31 stycznia roku następującego po roku podatkowym, jako organizacja pożytku publicznego, była obowiązana w formie pisemnego oświadczenia zawiadomić naczelnika urzędu skarbowego właściwego według siedziby organizacji o numerze rachunku bankowego właściwym do przekazania 1% podatku. Tego w powyższym terminie nie uczyniła.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.