Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 261/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1 , art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art..10 , art. 134, art. 7, 77 i 107 .
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Jacek Bursa Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi Z. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 15 grudnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego Z. U. kwotę 100 zł (sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z 19 lutego 2008 r. wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z 27. 03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r., Nr 80, póz. 717 ze zm.), § 1-9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26. 08. 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr t64, póz. 1588), § 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26. 08. 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. Nr 164, póz. 1589) ustalił na wniosek W.K. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Rozbudowa istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z przeznaczeniem na cele mieszkalne na działce nr [....] obr. [....] przy ul. [....] w K". Załączniki: Nr 1 - Warunki zabudowy terenu oraz wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej, Nr 2 - Linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapie w skali 1:1000 z częścią graficzną wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej stanowią integralną część decyzji.

W uzasadnieniu decyzji organ l instancji wskazał, iż teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następne ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania uzyskano następujące opinie: opinię Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska UMK z 6. 07. 2007 r. w zakresie obsługi komunalnej, opinię Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska UMK z 27. 06. 2007 r. w zakresie ochrony zieleni, wód, gospodarki wodnej, geologii, ochrony powietrza i ochrony przed hałasem, opinię [....] Zarządu Komunalnego z 29. 01. 2008 r. w zakresie obszaru przyległego do pasa drogowego. Ustalono, że spełnione zostały łącznie przesłanki o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane ustawą uprawnienia. Ustosunkowując się do zastrzeżeń wniesionych w toku postępowania przez strony organ wyjaśnił, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest tylko pierwszym etapem podejmowanym przez inwestora w celu ich realizacji i nie stanowi podstawy prawnej

1

do rozpoczęcia robót budowlanych, zatem zgłaszane przez strony uwagi są przedwczesne. Bez znaczenia jest brak zgody stron postępowania (innych niż inwestor) na realizację inwestycji.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Z.U. , zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz §1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, oparcie wyników analizy na błędnych obliczeniach oraz naruszenie art. 10, art. 28 i art. 61 § 4 kpa poprzez niewłaściwie ustalenie kręgu stron postępowania. Wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji.

W uzasadnieniu podał, że w pobliżu planowanej inwestycji intensywność zabudowy wynosi średnio O, 4, a dla działek sąsiednich 0,3, natomiast dla działki objętej wnioskiem wskaźnik ten już został przekroczony i wynosi 0,45. Po przeprowadzonej rozbudowie wynosiłby 0,66. Wskazał, że sąsiednie budynki mają rzuty zbliżone do kwadratu, zaś projektowana zabudowa zakłada docelowo rzut wieloczłonowy, znacznie odbiegający od otaczającej ją zabudowy. Również gabaryty projektowanej zabudowy będą znacznie odbiegać od gabarytów budynków sąsiednich. Z przepisów rozporządzenia wynika również, iż wysokość frontu budynku, a także kształt dachu mają być dostosowane do zabudowy sąsiedniej. W świetle rozporządzenia geometria dachu, a także kierunek głównej kalenicy ustalany jest odpowiednio do geometrii dachów w obszarze analizowanym. Organ l instancji nie odniósł się do zróżnicowanych form architektonicznych w zakresie geometrii dachów istniejących w obszarze analizowanymi. Decyzja nie zawiera konkretnych rozstrzygnięć odnośnie parametrów nowej zabudowy, będących istotnym elementem1 zapewnienia ładu przestrzennego. Nadto wskazał, że według pomiarów, na podstawie załączonej do decyzji mapy i zaznaczonej skali szerokość elewacji frontowych w obszarze analizowanym wynosi około 10 m. Dla budynków w zabudowie bliźniaczej szerokość ta wynosi około 9 m. Ustalenie więc szerokości elewacji frontowej do 14 m stoi w oczywistej sprzeczności ze stanem faktycznym i podważa wiarygodność ustaleń decyzji i analizy.

Nadto odwołujący się podniósł, że w postępowaniu nie uczestniczyły współwłaścicielki działki nr [....] : A.U. i B.U. , których działka sąsiaduje z działką [....] przez narożnik, a także nie zawiadomiono

właścicieli działki nr [....] tj. M.K. i B.K. , których dom jest oddalony od projektowanego budynku o około 9 m.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosły również A.U. i B.U. , domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podały, że zabudowa działki [....] może wpłynąć na możliwość przyszłego zagospodarowania działek sąsiednich, w tym działki [....] , która jest ich własnością. Wskazały, że nie brały udziału w postępowaniu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z 15 grudnia 2008 r., znak: [....] , na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 i art. 61 ustawy z 27. 03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, "po rozpoznaniu odwołania złożonego przez Z.U. oraz A.U. i B.U. ", utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w toku postępowania została sporządzona analiza urbanistyczno- architektoniczna, która wskazuje, iż planowana inwestycja, spełnia wymogi przewidziane w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ww. analizie w punkcie 3 lit. 5 wskazano, że "dla zabudowy mieszkaniowej przedmiotowego kwadratu zabudowy szerokość elewacji frontowej wynosi od 7m do 15m. Różnice w szerokości są stosunkowo niewielkie. Średnia z 20% tolerancją to 14m". Określając warunki zabudowy, stanowiące załącznik nr 1 do decyzji, organ ustalił w punkcie II 1c, maksymalną szerokość elewacji frontowej całości zabudowy na działce (istniejącej i projektowanej łącznie) do 14m, wskazując, że szerokość ta została wyznaczona zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia. Co do zarzutu dotyczącego geometrii dachu, organ II instancji stwierdził, że w warunkach zabudowy organ nakazał kontynuację geometrii istniejącej części budynku, w związku z powyższym nie wiadomo na jakiej podstawie skarżący twierdzi, że decyzja nie określiła konkretnych wymagań w tym zakresie. Jeśli chodzi o wskaźnik powierzchni zabudowy, to w analizie stwierdzono, że nawet po rozbudowie będzie on mniejszy od średniego w obszarze analizowanym. Ustalono go na poziomie około 30 % (pkt 3, lit. c analizy i pkt II ,1b -załącznik nr 1 do decyzji). W ocenie organu odwoławczego wynik postępowania nie będzie miał w żaden sposób wpływu na działkę [....] , gdyż "nie wpłynie na wykonywane tam prawo własności". Wobec tego organ l instancji prawidłowo nie uznał A.U. i B.U. za strony postępowania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzje Samorządowe Kolegium Odwoławczego w K. wniósł Z.U. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie; art. 7, art. 77 oraz art. 107 kpa poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i nie rozpatrzenie całości zebranego w sprawie materiału dowodowego; art. 10, art. 28 i art. 61 § 4 kpa poprzez niewłaściwe ustalenie kręgu stron i pozbawienie ich tym samym możliwości udziału w postępowaniu. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów sądowych.

W uzasadnieniu skarżący powtórzył argumentację przestawioną w odwołaniu. Wskazał, że celem sporządzenia analizy urbanistyczno-architektonicznej jest przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym przez te cechy rozumie się w szczególności gabaryty oraz formę architektoniczną obiektów budowlanych, natomiast sporządzona analiza nie odpowiada ww. wymaganiom. Wydane decyzje wraz z załącznikami są lakoniczne i nie odnoszą się do problemu formy architektonicznej planowanej inwestycji, jak również jej gabarytów, w porównaniu z innymi budynkami znajdującymi się w obszarze analizowanym. Brak stosownych ustaleń nie pozwala na dokonanie oceny, czy warunki zabudowy zostały ustalone zgodnie z przepisami. Organ odwoławczy nie odniósł się do argumentów podniesionych w odwołaniu odnośnie wskaźnika powierzchni zabudowy oraz średniej szerokości elewacji frontowej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25. 07. 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności

administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z 30. 08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 § 1 ustawy).

Skarga podlega uwzględnieniu. Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji naruszają bowiem przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i przepisy prawa materialnego, który miał wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do przepisu art.59 ust.1 ustawy z 27. 03. 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz.717), zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

W myśl art.61 ust.1 ustawy wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. . ' _

Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadza zasadę tzw. dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania go do określonych cech już zagospodarowanego terenu sąsiedniego. Celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjne - estetyczne. Nowa zabudowa powinna zatem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabaryty i forma architektoniczna obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie tej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy. Organ ten musi zatem najpierw dokonać szczegółowej analizy zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich, a następnie ustalić cechy nowej zabudowy w decyzji o warunkach zabudowy.

Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 ustawy zostało wydane rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26. 08. 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które wyznacza zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

Stosownie do § 3 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki

budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Ustalenie granic obszaru analizowanego ma zasadniczy wpływ na treść decyzji o warunkach zabudowy 5 zagospodarowania przestrzennego, stąd tak istotne jest precyzyjne wskazanie kryteriów jakimi kierowały się organy administracji wyznaczając te granice. Niewystarczające jest stwierdzenie, iż obszar ten został wyznaczony "zgodnie z § 3 rozporządzenia". Brak ustaleń dotyczących wyznaczenia obszaru analizowanego narusza przepisy prawa materialnego, a to § 3 cyt. rozporządzenia, jak również art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, gdyż przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków wymaganych tym przepisem jest wadliwa. Nadto wyznaczone parametry i wskaźniki zabudowy muszą znaleźć potwierdzenie w wynikach analizy, a te winny stanowić rezultat przeprowadzonej analizy urbanistyczno-architektonicznej, z której jasno wynika sposób wyznaczenia poszczególnych parametrów. Ani w uzasadnieniu decyzji organu, ani w części tekstowej analizy nie podano kryteriów wyznaczenia granic obszaru analizowanego, poza ogólnym powołaniem się na przepis § 3 rozporządzenia. Podano, że działki sąsiednie to działki nr [....] i nr [....] , a zatem działki bezpośrednio graniczące z działką, na której planowana jest inwestycja, nie uzasadniając również bliżej takiego wyboru.

Z § 5 cyt. rozporządzenia wynika, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 5 ust. 2 ). W punkcie 3 c wskazano, że "średni wskaźnik zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynosi

30 %, a powierzchnia biologicznie czynna - 45 %. Obecnie działka zabudowana jest w około 20 %. Po planowanej rozbudowie będzie to około 27%, czyli poniżej średniej w obszarze". Nie wiadomo jednakże, na jakiej podstawie organ oparł takie twierdzenie, bowiem w przedłożonej analizie brak jest

stosownych obliczeń matematycznych, które pozwalałby na weryfikację podanych wyżej wskaźników. Analiza powinna więc zawierać szczegółowe przedstawienie wskaźników powierzchni zabudowy dla poszczególnych działek znajdujących się w granicach obszaru analizowanego wraz z podaniem powierzchni działek i wielkości znajdujących się na nich budynków, ponieważ tylko wtedy można uznać, że wskaźniki ustalone dla nowej zabudowy nie są dowolnie. Takiego warunku omawiany dokument nie spełnia.

Podobnie należy ocenić określenie - w punkcie 3d analizy - szerokości elewacji frontowej. Również w tym zakresie, w ocenie Sądu, analiza jest niejasna. Wskazano w niej, że "dla zabudowy mieszkaniowej przedmiotowego kwartału zabudowy szerokość elewacji frontowej kształtuje się od 7 m do 15 m. Różnice w szerokościach są stosunkowo niewielkie. Średnia, z 20 % tolerancją to 14 m". W konsekwencji w załączniku nr 1 w punkcie II c maksymalną szerokość elewacji frontowej całości zabudowy, zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia na działce ustalono na 14 m. Zgodnie z § 6 rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Jako niezrozumiałe i nie mające oparcia w przepisach należy ocenić odwołanie się przy ustalaniu ww. parametru do bliżej niesprecyzowanego pojęcia "kwartału zabudowy", zwłaszcza, że jak wynika z punktu l analizy w analizowanym obszarze kwartały zabudowy niskiej mieszkaniowej jednorodzinnej lub usługowej sąsiadują zabudową wysoką mieszkaniową wielorodzinną (Xll-kondygnacyjne bloki wielorodzinne).

Zgodnie z § 7 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Jeżeli wysokość ta na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. W sporządzonej analizie odnośnie tego parametru wskazano (punkt 3e), że wysokość do kalenicy kształtuje się w analizowanym obszarze w

8

granicach od 8 m do 13 m. Do okapu od 3 m do 9m. Wysokość attyki od 6m do 12,5 m. Najbardziej typowa wysokość elewacji to 9 m do attyki, przy zastosowaniu dachu płaskiego, lub o niewielkim spadku. Występują także budynki niższe, także z płaskim dachem ukrytym za attyką." W załączniku nr 1 wskazano natomiast, że wysokość górnej krawędzi elewacji nowej zabudowy - do attyki ustala się, na podstawie § 7 ust. 4 rozporządzenia, maksymalnie do wysokości elewacji frontowej istniejącej części budynku. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że zasadą wynikającą z § 7 ust. 1 rozporządzenia jest, że omawiane parametry wyznacza się jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (a zatem w niniejszej sprawie na działkach nr.... i nr ...), a nie jako średnia tych wysokości w całym obszarze analizowanym. Odstąpienie od tej zasady na podstawie § 7 ust. 4 wymaga stosownego uzasadnienia, którego jednak sporządzona analiza nie zawiera.

Niezgodnie z rozporządzeniem wykonawczym została także określona geometria dachu. Stosownie do § 8 rozporządzenia geometrię dachu ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. W sporządzonej analizie w punkcie 3f podano, że "zdecydowanie dominującą formą dachu w analizowanym obszarze są dachy płaski lub o niewielkim spadku, ukryte za attyką. Dotyczy to nie tylko wysokich bloków wielorodzinnych, ale także zabudowy niskiej. Dachy dwu i wielospadowe występują rzadziej. Zwykle posiadają połacie o kącie nachylenia od 25 do 40°. Kalenica tych dachów przebiega prostopadle lub równolegle do frontu działek." Niezależnie od powyższych ustaleń w załączniku nr 1 wskazano w punkcie II e , że należy kontynuować geometrię dachu istniejącej części budynku. Zatem również i w tym zakresie analiza została przeprowadzona w sposób nieprawidłowy i lakoniczny, a wniosek końcowy nie odpowiada prowadzonym rozważaniom.

Reasumując, analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu z przyczyn wskazanych wyżej została sporządzona wadliwie, niezgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 26. 08. 2003 r. Jest ona ogólnikowa, nieprecyzyjna, nie zawiera żadnych wyliczeń matematycznych, ani nie wskazuje danych mogących stanowić ich podstawę. Nie wiadomo na jakiej podstawie obliczono parametry dotyczące wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości i geometrii dachu. Taki stan

rzeczy sprawia, że przedmiotowa analiza nie może ona stanowić podstawy dla wydanej decyzji.

Organ odwoławczy nie dostrzegł uchybień popełnionych przez organ l instancji. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, wbrew obowiązkowi wynikającemu z zasady dwuinstancyjności, nie tyle po raz drugi rozstrzygnął merytorycznie sprawę, co odniósł się do zarzutów odwołania. Nadto, organ odwoławczy nie wziął pod uwagę, że organ l instancji przed wydaniem decyzji nie umożliwił stronom wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Stosownie do treści art. 10 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest pouczenie strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia. Brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie uzasadnia wniosek, że organ prowadzący postępowanie naruszył obowiązek ustalony w art. 10 § 1 kpa.

Odnośnie zarzutu pominięcia w postępowaniu w charakterze stron współwłaścicielek działki nr [....] – A.U. i B.U. oraz współwłaścicieli działki nr [....] -B.K. i M.K. wypada wskazać, że w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że stroną postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest właściciel lub wieczysty użytkownik nieruchomości, której dotyczy postępowanie, natomiast właściciele lub wieczyści użytkownicy działek sąsiadujących (przy czym nie chodzi tu jedynie o bezpośrednie sąsiedztwo) z nieruchomością, której dotyczy postępowanie, mogą być jego stroną, w sytuacji, gdy planowana inwestycja wiążą się z powstaniem uciążliwości oddziałujących na te nieruchomości. W każdej bowiem sprawie o ustalenie warunków zabudowy o interesie prawnym, a co za tym idzie przymiocie strony, innych poza inwestorem osób, decydują okoliczności konkretnej sprawy związane z rodzajem, rozmiarem oraz stopniem i zakresem uciążliwego oddziaływania zamierzonej inwestycji na otoczenie. Organy rozstrzygające sprawę obowiązane są zatem badać jak daleko sięgać będzie oddziaływanie planowanej inwestycji. Tymczasem w zaskarżonej decyzji SKO nie zbadało, czy planowana inwestycja będzie oddziaływała

10

na należącą do odwołujących się działkę nr [....] oraz działkę nr [....] stanowiącą współwłasność B.K. i M.K. , a co za tym idzie, wpływała na sposób wykonywania przez nich przysługującego im prawa własności. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ odwoławczy dokonał jakichkolwiek ustaleń dotyczących rodzaju i rozmiaru planowanej inwestycji, oraz analizy wpływu tej inwestycji na w/w działki. Nie wyjaśniając wskazanych powyżej okoliczności, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, organ naruszył art. 7 i art. 77 k.p.a. Nadto trzeba również w tym miejscu wskazać, że organ odwoławczy nieprawidłowo rozpatrzył odwołanie wniesione przez A.U. i B.U. Skoro bowiem uznał, że ww. odwołujące się zasadnie nie zostały uznane przez organ l instancji za strony w postępowaniu, to brak było podstaw do rozpatrzenia wniesionego przez nie środka zaskarżenia. Odmowa przyznania im statusu strony winna skutkować wydaniem przez organ odwoławczy postanowienia w trybie art. 134 kpa o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania.

Podsumowując, zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji, naruszają przepisy postępowania tj.: art.7, art. 10 § 1, art. 77, art. 107§ 3 kpa oraz przepis art. 61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wskazane wyżej przepisy rozporządzenia wykonawczego.

Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt a i c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji winien, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przeprowadzić prawidłowo postępowanie dowodowe, poprzez ponowne sporządzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji zgodnie z wymogami określonymi w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w przepisach cyt rozporządzenia wykonawczego. Organ winien mieć również na uwadze wskazania zawarte w niniejszym uzasadnieniu oraz dokonaną w nim ocenę prawną, a podjęta przez niego decyzja musi odpowiadać wymogom określonym w art. 107 Kpa. Nadto należy zwrócić uwagę, że w toku postępowania sądowoadministracyjnego ustalono, że dwóch współwłaścicieli działki nr [....] tj. M.C.

i W.C. zmarło przed wszczęciem postępowania w przedmiotowej sprawie (W.C. .... września 1991 r., a M.C. .... stycznia 1994 r.). Zatem stronami w postępowaniu winni również być ich spadkobiercy. Rolą organu jest ustalenie tych osób i zapewnienie im czynnego udziału w toczącym się postępowaniu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt a i c i art.135 ppsa orzeczono jak w punkcie l wyroku .

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 ppsa.