Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 273/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2011-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 1 pkt 4, art. 45 ust. 3
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 listopada 2011 r. sprawy ze skargi M. B. na rozkaz personalny Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 25 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza Policji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez M. B., działającego przez pełnomocnika adw. – A. P., jest rozkaz personalny Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 25 marca 2011 r., nr [...], którym uchylono w całości rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w Opolu z dnia 20 stycznia 2011 r., nr [...], o zwolnieniu M. B. ze służby z dniem 20 stycznia 2011 r. i orzeczono o zwolnieniu skarżącego ze służby z dniem 15 kwietnia 2011 r.

Wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu:

Wyrokiem z dnia [...], sygn. akt [...], Sąd Rejonowy w Opolu, II Wydział Karny uznał M. B. za winnego popełnienia czynu z art. 178a § 1 Kodeksu karnego, który to wyrok został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Opolu z dnia [...], sygn. akt [...], i stał się prawomocny z dniem 23 listopada 2010 r.

Następnie Komendant Miejski Policji w Opolu rozkazem personalnym z dnia 20 stycznia 2011 r., działając na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 i art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), dalej: ustawy, zwolnił sierżanta sztabowego - M. B. ze służby w Policji z dniem 20 stycznia 2011 r. Jednocześnie na podstawie art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na wyjątkowo ważny interes służby. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu 19 stycznia 2011 r. do Komendy Miejskiej Policji w Opolu wpłynął prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. W tej sytuacji wobec funkcjonariusza zaistniała przesłanka określona w art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy, uzasadniająca jego zwolnienie ze służby. Dalej w sposób szczegółowy organ opisał przyczyny, które zadecydowały o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego M. B., reprezentowany przez pełnomocnika adw. A. P., wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem uzupełnienia postępowania dowodowego oraz zawieszenie rygoru natychmiastowej wykonalności. Alternatywnie domagał się zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia podania w sprawie kasacji wyroku z urzędu przez Rzecznika Praw Obywatelskich. Zaskarżonemu rozkazowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy popełniony przez Sąd Rejonowy w Opolu, polegający na jednostronnym uznaniu, iż M. B. prowadził pojazd w stanie nietrzeźwości, wykluczając inne możliwości wyjaśnienia zdarzenia z dnia 21 kwietnia 2008 r. Podniósł również zarzut rażącej niewspółmierności decyzji w stosunku do aktualnego stanu sprawy oraz braku zajęcia stanowiska przez Komendanta Głównego Policji w Warszawie w sprawie wniosku o przyznanie 50% odprawy. Jako ostatni wskazał zarzut braku informacji na temat przysługującego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za rok 2010.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Opolski Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym z dnia 25 marca 2011 r., nr [...], uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i orzekł o zwolnieniu M. B. z dniem 15 kwietnia 2011 r. W uzasadnieniu orzeczenia organ zrelacjonował przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie dodatkowo wskazując, że postanowieniem z dnia 18 lutego 2011 r., nr [...], odmówił przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez pełnomocnika strony sprowadzających się do wykonania czynności już przeprowadzonych lub takich, które mogły nastąpić tylko w ramach postępowania karnego, a nie postępowania administracyjnego.

Ponadto organ wyjaśnił, że w związku z oświadczeniem strony o cofnięciu pełnomocnictwa, wystosowano pismo informujące o tym, iż przysługuje jej wspomniane wyżej prawo, a uprawnienia te może realizować w terminie 3 dni od dnia doręczenia pisma z dnia 25 lutego 2011 r., odebranego przez stronę w dniu 11 marca 2011 r. Natomiast postanowieniem z dnia 11 marca 2011 r., nr [...], organ odmówił stronie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy. Organ poinformował również stronę w związku z jej wnioskiem o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu do reprezentowania jej w toczącym się postępowaniu, że Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje takiej instytucji. Z kolei kwestia zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia wniosku kasacyjnego była już przez organ rozpatrywana i zakończyła się wydaniem postanowienia.

Następnie organ odwoławczy stwierdził, że odwołanie jest zasadne, aczkolwiek z innej przyczyny niż w nim wskazane. Odwołując się do treści art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy, organ stwierdził, że kategoryczny charakter przesłanki zwolnienia, wyklucza podejmowanie przez właściwy organ jakichkolwiek rozstrzygnięć o charakterze uznaniowym. Podstawą wydania rozkazu był prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Opolu sygn. akt [...], który zgodnie z art. 76 § 1 K.p.a. stanowi dowód tego co zostało w nim potwierdzone. Zdaniem organu, zarzuty strony dotyczące nieprawidłowości w przebiegu procesu karnego nie mogą zostać uwzględnione w ramach postępowania administracyjnego, gdyż badanie tych okoliczności nie jest jego celem. Wyrok karny strona może natomiast być kwestionowany w drodze kasacji do Sądu Najwyższego, która jednak jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, a nie instancyjnym środkiem odwoławczym i do czasu jej rozpoznania osoba, na której ciąży prawomocny wyrok sądu, jest traktowana jako skazana prawomocnym wyrokiem. W tej sytuacji skoro na dzień wydania rozstrzygnięcia M. B. jest osobą skazaną prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego odstąpienie od tej obligatoryjnej podstawy zwolnienia ze służby w Policji byłoby naruszeniem prawa. Przyjęty tryb wydania decyzji w sprawie należy uznać za prawidłowy oraz uzasadniony szczególnym charakterem zadań realizowanych przez funkcjonariuszy Policji. Nadanie przez Komendanta Miejskiego Policji we Opolu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji o zwolnieniu było w pełni uzasadnione interesem społecznym wyrażającym się szczególnym statutem i zadaniami Policji, które nie mogą być realizowane przez osoby skazane prawomocnym wyrokiem sądu. Organ odwoławczy stwierdził naruszenie przez organ I instancji przepisów postępowania, gdyż decyzja o zwolnieniu ze służby została stronie doręczona dopiero dzień po terminie określonym w decyzji jako data zwolnienia.

Decyzja niedoręczona stronie, a znajdująca się w aktach organu, nie wywołuje skutków prawnych. Tym samym określenie przez organ I instancji daty zwolnienia sierż. szt. M. B. na dzień 20 stycznia 2011 r., przy jednoczesnym doręczeniu stronie decyzji dopiero w dniu 21 stycznia 2011 r., stanowi istotne naruszenie, skutkujące uchyleniem decyzji organu I instancji.

Organ nie uwzględnił również wniosku odwołującego o przekazanie sprawy do organu I instancji celem uzupełnienia materiału dowodowego bowiem postępowanie dotyczące zwolnienia ze służby M. B. w oparciu o dyspozycję art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy, jest prowadzone w ograniczonym zakresie, a jedynym dowodem w sprawie jest prawomocny wyrok skazujący. Organ nie stwierdził również, aby na etapie postępowania odwoławczego doszło do zarzucanego przez stronę naruszenia określonej w art. 10 § 1 K.p.a. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym. W ocenie organu, wszystkie okoliczności, które są istotne z punktu widzenia postępowania zostały potwierdzone.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wywiódł M. B., reprezentowany przez pełnomocnika adw. – A. P., wnosząc o uchylenie rozkazu personalnego z dnia 25 marca 2011 r., nr [...], i zasądzenie kosztów postępowania. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie uprawnień strony wynikających z art. 10 K.p.a. oraz w zakresie możliwości zapoznania się z treścią skarżonej decyzji przed dniem jej uprawomocnienia się. Podniósł również zarzut odrzucenia przez organ wniosków dowodowych dotyczących ustaleń związanych z okolicznościami zdarzenia drogowego z dnia 21 kwietnia 2008 r. oraz niezajęcia stanowiska odnośnie złożonego wniosku strony o wystąpienie do Sądu z wnioskiem o wyznaczenie przedstawiciela, wobec niezdolności do czynności prawnych strony z powodu leczenia się w Poradni Zdrowia Psychicznego. W uzasadnieniu powyższych zarzutów przedstawiono przebieg postępowania, a następnie podniesiono, że skarżący z uwagi na stan chorobowy nie mógł w pełni realizować praw przysługujących mu z mocy K.p.a. wobec kontynuacji leczenia rehabilitacyjnego oraz leczenia w Poradni Zdrowia Psychicznego. Ponadto organ pomimo, że taką możliwość przewiduje ustawodawca nie uwzględnił wniosku skarżącego o wyznaczenie przedstawiciela przez Sąd. Dalej zarzucono organowi "niechęć do wyjaśnienia sprawy" polegającą na niedokonaniu weryfikacji zgromadzonego przez organy materiału dowodowego w sprawie zdarzenia drogowego, który nie został przekazany Sądowi Rejonowemu, a nadto materiałów, z których wynika, że archiwizowana dokumentacja służby nosi ślady przeróbek, fałszowania oraz że są świadkowie posiadający istotne wiadomości w sprawie. Również tryb zakończenia postępowania administracyjnego i wydania zaskarżonej decyzji jest - według strony - sprzeczny z przyjętymi normami, gdyż do chwili obecnej organ II instancji Komenda Główna Policji w Warszawie nie zajęła wymaganego stanowiska, a strona która uczestniczyła w postępowaniu z uwagi na leczenie środkami psychotropowymi przez Poradnię Zdrowia Psychicznego, nie mogła zapoznać się z rozkazem przed dniem jego uprawomocnienia się. Reasumując stwierdzono, że skarżona decyzja - niezależnie od jej wad merytorycznych - jest przedwczesna.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał argumentację i wnioski zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie sądowej pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę i argumenty w niej zawarte.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury.

Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Dokonując tak rozumianej oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd stwierdził, że odpowiada ono wymogom prawa.

Podstawę materialnoprawną kontrolowanego rozkazu personalnego stanowił przepis art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.). Zgodnie z tą regulacją prawną, policjanta zwalnia się ze służby w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Zaistnienie przesłanki określonej w powołanym przepisie oznacza obligatoryjność wydania przez organ rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby. Tym samym organ nie ma możliwości rozważenia na podstawie okoliczności sprawy, czy zachodzi konieczność wydania takiej decyzji.

Odnosząc powyższą regulację prawną do okoliczności sprawy należy stwierdzić, że organ odwoławczy słusznie uznał, iż zachodzą podstawy do zwolnienia sierżanta sztabowego - M. B. ze służby w Policji. Ustalenia faktyczne organu w powyższym zakresie zostały dokonane w oparciu o prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Opolu z dnia [...], sygn. akt [...], którym uznano M. B. za winnego popełnienia czynu z art. 178a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553). Czyn objęty art. 178a § 1 jest usytuowany w rozdziale XXI Kodeksu karnego zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji" i stanowi przestępstwo o charakterze umyślnym, które jest ścigane z oskarżenia publicznego.

Ponadto - jak słusznie zauważył organ II instancji - powyższy wyrok jest dokumentem urzędowym i w myśl art. 76 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a. stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Uznać tym samym należało za nieuzasadnione zarzuty skargi odnośnie nieprzeprowadzenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu postępowania dowodowego w zakresie okoliczności faktycznych dotyczących zdarzenia z dnia 21 kwietnia 2008 r., którego konsekwencją było skazanie skarżącego za w/w przestępstwo. Organ nie był bowiem uprawniony do kwestionowania wyroku, ani tym bardziej do uzupełnienia czy też oceny prawidłowości prowadzonego przez Sąd Rejonowy w Opolu postępowania karnego. Nie ulega również wątpliwości, że przeprowadzenie przez organ jakiekolwiek dowodu wnioskowanego przez skarżącego byłoby bezcelowe w sytuacji, gdy w obrocie prawnym funkcjonuje prawomocny wyrok skazujący.

Poza tym odnotować należy, że wyrok ten na skutek wniesionej przez obrońcę skarżącego apelacji został utrzymany przez Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia [...].

Podkreślenia również wymaga, że z mocy art. 11 P.p.s.a. sąd administracyjny związany jest ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa. Wymieniony przepis rozumieć należy w ten sposób, że zakazuje on podważania ustaleń organu administracji publicznej zgodnych z ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego oraz nakazuje akceptację ustaleń zgodnych z ustaleniami wyroku skazującego (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt II GSK 727/08, dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Tym samym, skoro kwestią nie budzącą wątpliwości jest okoliczność, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego organ odwoławczy prawidłowo orzekł o jego zwolnieniu ze służby. Nie jest możliwe odstąpienie od obligatoryjnej podstawy zwolnienia ze służby. Posiada ona umocowanie w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi, że służbę publiczną mogą pełnić tylko funkcjonariusze publiczni, gwarantujący godne i rzetelne wykonywanie obowiązków służbowych, a przez to realizację demokratycznego państwa prawnego. Funkcjonariusz publiczny korzysta z wartości demokratycznego państwa prawnego ale tylko wówczas, gdy nie wykorzystuje swojej pozycji do podważenia praw jednostki do instytucji publicznych działających rzetelnie. Skazanie funkcjonariusza publicznego prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego godzi w instytucję Państwa, podważając zaufanie do Państwa. Obejściem prawa jest uchylenie zastosowania podstawy obligatoryjnego zwolnienia, w stanie faktycznym, który co do faktu skazania prawomocnym wyrokiem nie budzi zastrzeżeń (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2009 r, sygn. akt I OSK 653/09, dostępny na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli natomiast skarżący nie zgadza się z prawomocnym orzeczeniem Sądu Rejonowego w Opolu, najpierw winien wzruszyć ten wyrok w odpowiednim trybie, a następnie domagać się uchylenia zaskarżonego rozkazu np. w trybie wznowienia postępowania stosownie do art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a.

Dokonując dalszej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia jako trafne należało również uznać stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu odnośnie uchylenia orzeczenia organu I instancji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania poprzez określenie daty zwolnienia na dzień 20 stycznia 2011 r., przy jednoczesnym doręczeniu skarżącemu rozkazu personalnego dopiero w dniu 21 stycznia 2011 r. Jak trafnie wywodził organ odwoławczy dopiero doręczenie decyzji stronie wywołuje skutek prawny i od tej daty decyzja wchodzi do obrotu prawnego. Wskazanie zatem w decyzji pierwszoinstancyjnej daty zwolnienia ze służby wcześniejszej niż data doręczenia tej decyzji stanowi w istocie - w sytuacji gdy decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności - postanowienie niewykonalne, bowiem skarżący ani organ nie był jeszcze tą decyzją związany. W myśl art. 110 K.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej.

Reasumując Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie organ podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz właściwie ocenił zgromadzony materiał dowodowy i dokonał trafnej interpretacji mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów, w konsekwencji uznając, że zachodzi określona w art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji podstawa do zwolnienia skarżącego ze służby. Powyższe oznacza, że organ wywiązał się z obowiązków nałożonych na niego przepisami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.

Ponadto skarżącemu stosownie do zasady określonej w art. 10 § 1 K.p.a. zapewniono czynny udział w każdym stadium postępowania. Skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postepowania odwoławczego (pismo organu z dnia 4 lutego 2011 r., nr [...]). Miał też możliwość wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów, organ bowiem dwukrotnie (pismo organu z dnia 18 lutego 2011 r. i dnia 25 lutego 2011 r.) wyznaczał skarżącemu termin służący realizacji powyższego uprawnienia. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, wyznaczony skarżącemu termin do zapoznania się materiałami sprawy oraz do wypowiedzenia się w istotnych dla niego kwestiach był prawidłowy. Końcowo jeszcze stwierdzić przyjdzie, iż podjęty akt został uzasadniony zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 K.p.a., bowiem w uzasadnieniu faktycznym organy wskazały fakty, które uznały za udowodnione i dowody, na których się oparły, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej, zaś w uzasadnieniu prawnym wskazano i wyczerpująco omówiono podstawę prawną rozstrzygnięcia.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi w zakresie braku możliwości zapoznania się przez skarżącego z treścią kwestionowanego rozkazu przed jego uprawomocnieniem należy zauważyć, że zgodnie z art. 42 § 1 K.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Przy czym w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu (art. 41 § 1 K.p.a.). W razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1 doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny (art. 41 § 2 K.p.a.). Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż w piśmie z dnia 19 lutego 2011 r. skarżący poinformował organ o cofnięciu pełnomocnictwa adw. - A. P., wskazując przy tym, iż wszelka korespondencja winna być kierowana na adres [...] [...], [...] ul. [...]. Prawidłowo zatem organ odwoławczy przesłał zaskarżony rozkaz na powyższy adres. Doręczenia tej korespondencji - wobec braku możliwości doręczenia przesyłki zawierającej rozkaz w sposób wskazany w art. 42 i art. 43 K.p.a. - dokonano skutecznie w trybie zastępczym określonym w art. 44 K.p.a. Przesyłka była - prawidłowo - dwukrotnie awizowana, w dniach 28 marca 2011 r. oraz 5 kwietnia 2011 r., a zawiadomienia doręczyciel pozostawił w skrzynce listowej. Następnie przesyłka została zwrócona z adnotacją "nie podjęto w terminie". Natomiast o nowym adresie do doręczeń - [...] ul. [...], skarżący poinformował organ odwoławczy dopiero pismem z dnia 1 kwietnia 2011 r., które wpłynęło do organu w dniu 4 kwietnia 2011 r., a zatem już po wysłaniu rozkazu personalnego nr [...]. Zaś zarówno z akt administracyjnych, jak i akt osobowych nie wynika, aby skarżący wcześniej zawiadomił organ o zmianie swojego miejsca zamieszkania. Skoro zatem organ nie został powiadomiony o zmianie adresu do czasu wysłania rozstrzygnięcia, to nadal był związany danymi, którymi dysponował w dotychczasowym postępowaniu administracyjnym i doręczenie dokonane zgodnie z tymi danymi jest skuteczne.

Z kolei zarzut skargi dotyczący nieustosunkowania się do zażalenia skarżącego na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania z dnia 11 marca 2011 r., nr [...], jest chybiony bowiem jak wynika z materiału dokumentacyjnego sprawy postanowieniem z dnia 2 maja 2011 r., nr [...], Komendant Główny Policji umorzył postępowanie zażaleniowe jako bezprzedmiotowe.

W tych okolicznościach nie można więc stwierdzić, by zaskarżony rozkaz personalny podjęto z naruszeniem prawa materialnego lub przepisów postępowania, które powodowałoby konieczność jego uchylenia.

W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.