Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 911/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. F. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. F. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych postanawia - ustanowić w niniejszej sprawie dla J. F. adwokata w ramach przyznania prawa pomocy, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 911/12 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał J. F. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. J. F. dwukrotnie wypowiedział pełnomocnictwo radcom prawnym wyznaczonym przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w W. W następstwie powyższego OIRP w W. odmówiła skarżącemu wyznaczenia nowego pełnomocnika w niniejszej sprawie.

W dniu 15 lutego 2013 r., w trakcie rozprawy sądowej, skarżący zwrócił się o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata. Podniósł, że pomoc profesjonalnego pełnomocnika jest mu niezbędna z uwagi na podeszły wiek. W ponownie złożonym, na wezwanie Sądu, urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.

Z treści wniosku oraz przedłożonych już wcześniej dokumentów, w dalszym ciągu wynika, że J. F. gospodarstwo domowe prowadzi z żoną. Małżonkowie utrzymują się wyłącznie z emerytury skarżącego w wysokości 2.704 zł brutto. Żona skarżącego nie uzyskuje żadnych dochodów. Skarżący ma 86 lat i jest osobą niepełnosprawną. Wedle oświadczenia małżonkowie posiadają mieszkanie o powierzchni 60, 59 m2 i jest to jedyny składnik ich majątku. Wnioskodawca i jego żona nie mają żadnych oszczędności.

Mając na uwadze, że Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. odmówiła wyznaczenia w tej sprawie nowego pełnomocnika, co czyni niemożliwym wykorzystanie przez stronę przyznanego jej prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego, a także zważywszy na podeszły wiek oraz stan zdrowia skarżącego, Sąd uznał za konieczne merytoryczne rozpoznanie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Jednocześnie zbędne było orzekanie o kosztach sądowych, skoro skarżący został już z nich zwolniony, opisanym na wstępie, postanowieniem z dnia 4 czerwca 2012 r.

W myśl art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podstawą oceny dopuszczalności przyznania prawa pomocy jest bowiem rzeczywista sytuacja materialna w gospodarstwie domowym osoby ubiegającej się o przyznanie takiego prawa.

W niniejszej sprawie wykazana sytuacja materialna dowodzi, że zostały spełnione przesłanki obligujące do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, bowiem skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.