Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2273/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6359 Inne o symbolu podstawowym 635
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Sportu
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 36 ust. 2 pkt 7 u.s. w zw. z art. 85 ust 4 i 5
journal: Dz.U. 2018 poz 1263
law: Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant spec. Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego ze środków budżetu państwa oddala skargę


UZASADNIENIE

M. D. (dalej też jako "Wnioskodawca", "Skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Sportu i Turystyki nr [...] z dnia [...] września 2018 r., którą organ ten uchylił w całości swoją decyzję nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. i odmówił Skarżącemu przyznania świadczenia pieniężnego ze środków budżetu państwa.

Jako postawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.) oraz art. 36 ust. 2 pkt 7 u.s. w zw. z art. 85 ust 4 i 5 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 roku o sporcie (Dz. U. z 2018 r. poz. 1263 i 1669; dalej jako "u.s.") .

Podstawę faktyczną stanowiły następujące ustalenia:

Wnioskodawca złożył [...] lipca 2017 r. wniosek do Ministra Sportu i Turystyki o przyznanie świadczenia pieniężnego ze środków budżetu państwa. Wskazywał, że zdobył brązowy medal olimpijski w dyscyplinie podnoszenia ciężarów w Igrzyskach [...] Olimpiady w P. w 2008 r., a więc na Igrzyskach Olimpijskich, które odbyły się w przed dniem wejścia w życie ustawy o sporcie. Jego zdaniem, wniosek o przyznanie świadczenia pieniężnego ze środków budżetu państwa winien być rozpatrywany w oparciu o przepisy art. 38 ustawy o sporcie kwalifikowanym. Na moment złożenia wniosku [...] lipca 2017 r. spełnił przesłanki ustawy o sporcie kwalifikowanym, wobec ukończenia [...] lipca 2017 r. [...] roku życia.

Pismem z [...] sierpnia 2017 r. organ wezwał Wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych wniosku w zakresie zaświadczenia w przedmiocie udokumentowania zdobycia co najmniej jednego medalu olimpijskiego oraz zaświadczenia w przedmiocie nieuczestniczenia przez zawodnika we współzawodnictwie sportowym. Wnioskodawca usunął ww. braki formalne [...] września 2017 r. poprzez złożenie zaświadczenia wystawionego przez Polski Związek Podnoszenia Ciężarów" (dalej jako "PZPC") w przedmiocie nieuczestniczenia przez zawodnika we współzawodnictwie sportowym, podpisanego przez wszystkich członków zarządu jako organu reprezentującego PZPC oraz zaświadczenie Polskiego Komitetu Olimpijskiego (dalej jako "PKOl") dokumentującego zdobycie co najmniej jednego medalu olimpijskiego, podpisanego przez wszystkich członków prezydium zarządu PKOl tj. zgodnie z zasadami reprezentacji wynikającymi z Krajowego Rejestru Sądowego.

Organ, w związku z wejściem w życie przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o sporcie oraz ustawy o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państw a z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. z 2017 r. poz. 1600: dalej jako "ustawa zmieniająca") – art. 7 i dodanego do art. 36 ust. 2 u.s. pkt 7, pismem z [...] września 2017 r. wezwał Wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych wniosku w postaci udokumentowania okoliczności, że stosownie do art. 36 ust. 2 pkt 7 w związku art. 36 ust. 5 u.s. nie był karany dyscyplinarnie za doping w sporcie dyskwalifikacją w wymiarze jednostkowym większym niż 24 miesiące lub więcej niż raz bez względu na jej jednostkowy wymiar.

W piśmie z [...] października 2017 r. Wnioskodawca wskazał, że [...] września 2004 r. został ukarany dyscyplinarnie przez PZPC, a w dniu [...] czerwca 2015 r. Panel Dyscyplinarny Międzynarodowej Federacji Podnoszenia Ciężarów (dalej jako ..IWF") orzekł wobec niego karę 2 (dwóch) lat wykluczenia ze współzawodnictwa za naruszenie przepisów antydopingowych. Wnioskodawca podniósł, że w przypadku pierwszego przewinienia kara miała zostać anulowana na mocy uchwały z 16 września 2005 r. Zarządu Polskiego Związku Podnoszenia Ciężarów (PZPC), który podjął uchwałę w sprawie nadzwyczajnego aktu łaski, poprzez skrócenie kar dyscyplinarnych nałożonych na zawodników do 31 grudnia 2004 r. Wskazał, że od tak wydanej decyzji - ani organ antydopingowy, ani Światowa Agencja Antydopingowa, jak również IWF nie wniosły odwołania. Stąd też, jak podkreślił Wnioskodawca, sprawa z 2004 r. nie została uznana jako naruszenie przepisów antydopingowych.

Minister Sportu i Turystyki decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. odmówił przyznania M. D. świadczenia pieniężnego ze środków budżetu państwa.

Na skutek rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...] Minister Sportu i Turystyki, mimo uchylenia zaskarżonej decyzji, orzekając ponownie co do istoty sprawy, również odmówił Skarżącemu świadczenia pieniężnego z budżetu państwa.

Korekta rozstrzygnięcia uwzględniała jedynie okoliczność powołania właściwej podstawy prawnej dla decyzji podjętej przez organ w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy. Niemniej nie wpływała jednak na główną konkluzję ujętą zarówno w decyzji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., jak i w decyzji Nr [...] z dnia [...] września 2018 r., a mianowicie, niespełnianie przez Skarżącego przesłanki przyznania świadczenia pieniężnego z budżetu państwa w postaci braku karania dyscyplinarnie za doping w sporcie dyskwalifikacją w wymiarze jednostkowym większym niż 24 miesiące lub więcej niż raz bez względu na jej jednostkowy wymiar (art. 36 ust. 2 pkt 7 u.s. w zw. z art. 85 ust 4 i 5 u.s.).

W skardze złożonej do tut. Sądu, Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływa na wynik sprawy, a mianowicie:

a) art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. polegające na braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i nie uwzględnieniu, że w dniu złożenia wniosku o przyznanie świadczenia tj. [...] lipca 2017 r. Skarżący spełniał wszystkie przesłanki przewidziane w art. 38 ustawy o sporcie kwalifikowanym, a w związku z tym organ powinien był wydać decyzję potwierdzającą przyznanie świadczenia pieniężnego z budżetu państwa;

b) art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 7a § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. polegające na braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i nie uwzględnieniu, że akt łaski zastosowany przez Polski Związek Podnoszenia Ciężarów {dalej: PZPC) w swej istocie służył anulowaniu kary, a więc przyjęciu, że kara ta w ogóle nie miała miejsca (ma charakter abolicji uchylającej w ogóle karalność przewinienia dyscyplinarnego) oraz nie rozstrzygnięciu oczywistych wątpliwości w tym względzie na korzyść strony;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a) art. 38 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (dalej: u.s.k.) w zw. z art. 85 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (dalej: u.s.) oraz art. 36 ust. 2 pkt 7 u.s., poprzez niewłaściwą wykładnię zakładającą, że Minister wydaje decyzję konstytutywną określając, czy spełniono przesłanki przyznania świadczenia pieniężnego na moment wydania decyzji, podczas gdy decyzja Ministra ma w istocie charakter potwierdzający, że w konkretnym dniu {osiągnięcie [...] roku życia w dniu [...] lipca 2017 r. - w tym dniu Skarżący spełnia wszystkie przesłanki nabywając prawo do świadczenia i możliwość wystąpienia do Ministra o potwierdzenie tego prawa i przyznanie świadczenia na dzień złożenia wniosku tj. [...] lipca 2017 r.) spełnione zostały wszystkie przesłanki nabycia prawa do świadczenia pieniężnego z budżetu państwa określone w art. 38 u.s.k. i o przyznaniu świadczenia z budżetu państwa od dnia wystąpienia przez Skarżącego z wnioskiem;

art. 38 u.s.k. w zw. z art. 85 ust. 4 i 5 u.s. oraz art. 36 ust. 2 pkt 7 u.s. w zw. z art. 10.7.5 Przepisów Antydopingowych Polskiej Agencji Antydopingowej w wersji z dnia 1 lipca 2017 r. dla potrzeb stosowania art. 10.7, poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie, że w przypadku Skarżącego doszło do wielokrotnego {więcej niż raz w rozumieniu przepisów antydopingowych) naruszenia przepisów antydopingowych, podczas gdy Skarżący na dzień złożenia wniosku był karany dyscyplinarnie za doping w sporcie w rozumieniu przepisów prawa powszechnie obowiązującego jeden raz w wymiarze jednostkowym nie przekraczającym 24 miesięcy;

art. 38 u.s.k. w zw. z art. 85 ust. 4 i 5 u.s. oraz art. 36 ust. 2 pkt 7 u.s., poprzez niewłaściwą wykładnię sprzeczną z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który to przepis nakłada na organy władzy publicznej obowiązek ochrony praw nabytych oraz poszanowania tzw. interesów w toku wobec faktu nabycia przez Skarżącego ekspektatywy uzyskania prawa do świadczenia pieniężnego z budżetu państwa po osiągnięciu wieku [...] lat wraz z chwilą zdobycia medalu Igrzysk Olimpijskich oraz sprzeczności z art. 42 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - z zasadą niedziałania prawa wstecz;

art. 38 u.s.k. w zw. z art. 85 ust. 4 i 5 u.s. oraz art. 36 ust. 2 pkt 7 u.s., poprzez niewłaściwą wykładnię zakładającą, że na gruncie antydopingowych przepisów dyscyplinarnych nie istnieje instytucja zatarcie skazania dyscyplinarnego za doping w sporcie, która to wykładnia jest sprzeczna z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z Kartą Praw Podstawowych Unii Europejskiej, która zakłada funkcjonowanie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości;

3) co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 38 u.s.k. w zw. z art. 85 ust. 4 i 5 u.s. oraz art. 36 ust. 2 pkt 7 u.s. i odmowę przyznania świadczenia pieniężnego z budżetu państwa, w sytuacji gdy Skarżący na dzień złożenia wniosku spełniał wszystkie przesłanki niezbędne do uzyskania przedmiotowego świadczenia.

Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra z [...] stycznia 2018 r. i na podstawie art. 145a § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. zobowiązanie organu do wydania w określonym przez tut. Sąd terminie decyzji przyznającej na jego rzecz świadczenie pieniężne ze środków budżetu państwa począwszy od dnia [...] lipca 2017 r. (czyli od momentu złożenia wniosku).

W uzasadnieniu skargi m.in. podnosił, że art. 36 ust. 2 pkt 7 u.s. znalazł się w podstawie prawnej w związku z wejściem w życie przepisów ustawy o sporcie oraz ustawy o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa w latach w latach 1944 - 1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. z 2017 r. poz. 1600). Powyższa ustawa o zmianie ustawy weszła jednak w życie 12 września 2017 r., a więc na kilka miesięcy po złożeniu przez Skarżącego wniosku ([...] lipca 2017 r.) o przyznanie świadczenia z budżetu państwa, kiedy Skarżący nabył już prawo do świadczenia pieniężnego spełniając wszystkie przesłanki zarówno "nowej" ustawy o sporcie, zarówno sprzed jej nowelizacji, jak i "starej" ustawy o sporcie kwalifikowanym. Skarżący uważa, że na moment złożenia wniosku, na dzień [...] lipca 2017 r. spełnił wszystkie przewidziane przez ustawę o sporcie kwalifikowanym przesłanki do nabycia świadczenia pieniężnego (spełnił je w momencie ukończenia [...] roku życia w dniu [...] lipca 2017 r.).

Skarżący przyznał, że [...] września 2004 r. został ukarany dyscyplinarnie przez PZPC, a [...] czerwca 2015 r. przez Panel Dyscyplinarny Międzynarodowej Federacji Podnoszenia Ciężarów, który orzekł wobec niego karę dyscyplinarną 2 lat wykluczenia za naruszenie przepisów antydopingowych. Jednak na dzień 6 września 2004 r. brak było jakichkolwiek przepisów prawa powszechnie obowiązujących, które określały i regulowały kwestię karalności za doping w sporcie. Jego zdaniem, sprawa z 2004 r. stanowiła przykład ukarania dyscyplinarnego za doping w sporcie rozumiany obecnie na gruncie obowiązujących przepisów, które mają rangę ustawową oraz określają definicję "dopingu w sporcie". Ponadto, [...] września 2005 r. Zarząd PZPC podjął uchwałę w sprawie nadzwyczajnego aktu łaski, poprzez skrócenie kar dyscyplinarnych nałożonych na zawodników do 31 grudnia 2004 r. Organ. niezależnie od ww. interpretacji, niesłusznie nie uwzględnił wniosku o zatarcie karalności pierwszej kary dyscyplinarnej.

Zdaniem Skarżącego, zatarcie pierwszego skazania dyscyplinarnego z 2004 r. nastąpiło w okresie 8 lat liczonych od [...] września 2005 r., czyli od daty podjęcia przez Zarząd PZPC uchwały w sprawie nadzwyczajnego aktu łaski, poprzez skrócenie kar dyscyplinarnych nałożonych na zawodników do 31 grudnia 2004 r.

Na marginesie wskazał, że racjonalny ustawodawca nie powinien różnicować sytuacji skazanych za umyśle przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, których skazanie uległo zatarciu, względem zawodników ukaranych dyscyplinarnie. Wykładnia i interpretacji przepisów dotyczących świadczenia z budżetu państwa zaproponowana przez Ministra i Polską Agencję Antydopingową w istocie prowadzą do takich wniosków.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację

Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Istotą sporu jest kwestia prawna, czy Skarżący spełnia przesłanki przyznania mu świadczenia pieniężnego ze środków budżetu państwa. Stan faktyczny jest bowiem bezsporny.

Sąd nie znalazł podstaw do uznania, by zarzuty naruszenia wskazanych przepisów postępowania: art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. miały istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, organ dokonał wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i uwzględnił wszystkie okoliczności sprawy. Nie jest prawdziwe twierdzenie, że kara z 2004r. w ogóle nie miała miejsca. Nie mogło także być zastosowane rozwiązanie rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony, o jakim mowa w art. 7a § 1 k.p.a., bowiem w sprawie nie zachodzą wątpliwości zastosowane normy prawa materialnego pod ustalony stan faktyczny.

Organ prawidłowo bowiem ustalił, że Skarżący, ubiegający się o przyznanie świadczenia pieniężnego na podstawie wniosku złożonego [...] lipca 2017 r., zgodnie z zaświadczeniem wystawionym [...] sierpnia 2017 r. przez Polski Komitet Olimpijski, załączonym do wniosku o przyznanie świadczenia pieniężnego ze środków budżetu państwa, zdobył brązowy medal olimpijski w podnoszeniu ciężarów w dwuboju na Igrzyskach [...] Olimpiady w P. w 2008 r. Powyższe oznacza, że Skarżący zdobył medal na igrzyskach olimpijskich, które odbyły się przed dniem wejścia w życie ustawy o sporcie.

W związku z powyższym na przesłanki wymagane do przyznania świadczenia pieniężnego ze środków budżetu państwa wskazywał art. 38 ustawy o sporcie kwalifikowanym (Dz.U.2005, Nr 155, poz. 1298), która utraciła moc 16 października 2010r.

Stosownie do art. 38 ust. 1 ww. ustawy o sporcie kwalifikowanym:

1. Reprezentantom Polski na igrzyskach olimpijskich, którzy:

zdobyli co najmniej jeden medal olimpijski,

ukończyli [...]. rok życia,

nie uczestniczą we współzawodnictwie sportowym,

mają obywatelstwo polskie,

mają stale miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej [zgodnie z art. 85 ust. 4 ustawy o sporcie nie stosuje się w niniejszej sprawie],

nie byli karani za przestępstwo popełnione umyślnie

- przysługuje świadczenie pieniężne z budżetu państwa, zwane dalej "świadczeniem".

Skarżący, co pozostaje poza sporem, ukończył [...] lipca 2017 r. wymagany wiek [...] lat tuż przed złożeniem wniosku [...] lipca 2017 r.

W dacie rozpoznania wniosku okoliczność spełniania warunków do przyznania świadczenia była zatem badana w związku z obowiązującym w tym czasie, oraz w dacie wydania decyzji, art. 85 ust. 3 i 4 ustawy o sporcie (tekst jednolity Dz..U. 2018, poz. 1263) w związku z art.36 ust. 2 tej ustawy.

Ratio legis tej normy przewiduje zatem, że świadczenie pieniężne jest niejako "bonusem" nie tylko za osiągnięcia sportowe - medal zdobyty na Olimpiadzie, ale także za postawę sportową. Zatem osiągnięcia i sportowa postawa są przesłankami ściśle powiązanymi, bowiem fakt ukarania za doping dyskwalifikacją większą niż 24 miesięczna, bądź więcej niż raz – bez względu na jednostkowy wymiar kary są ściśle ze sobą powiązane.

Istotną kwestią jest zatem wykładnia i zastosowanie do dochodzonego świadczenia pieniężnego obowiązujących norm - pomiędzy datą złożenia wniosku, a datą orzekania przez organ.

Po pierwsze, zgodnie z zasadą praworządności wynikającą z art.. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP, organy administracji działają na podstawie i w granicach prawa.

Jak wynika z Komentarza aktualizowanego Kodeksu postępowania administracyjnego opublikowanego w: LEX/el. 2018: Wróbel Andrzej, Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, dla oceny zgodności sformułowania określonego przepisu prawa z wymaganiami poprawnej legislacji istotne są przy tym trzy ogólne założenia. Po pierwsze, każdy przepis powinien być sformułowany w sposób pozwalający jednoznacznie ustalić, kto i w jakiej sytuacji podlega ograniczeniom. Po drugie, przepis powinien być na tyle precyzyjny, aby zapewnione były jego jednolita wykładnia i jednolite stosowanie. Po trzecie, przepis powinien być tak ujęty, aby zakres jego zastosowania obejmował tylko te sytuacje, w których działający racjonalnie ustawodawca zamierzał wprowadzić regulację ograniczającą korzystanie z konstytucyjnych wolności i praw (wyrok TK z 21.04.2009 r., K 50/07, OTK-A 2009/4, poz. 51). Nakaz poprawnej legislacji "jest funkcjonalnie związany z zasadami pewności i bezpieczeństwa prawnego oraz ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Zasady te nakazują, aby przepisy prawa były formułowane w sposób precyzyjny i jasny. Warunek jasności oznacza obowiązek tworzenia przepisów klarownych i zrozumiałych dla ich adresatów, którzy od racjonalnego ustawodawcy mogą oczekiwać stanowienia norm prawnych niebudzących wątpliwości co do treści nakładanych obowiązków i przyznawanych praw. Związana z jasnością precyzja przepisu winna przejawiać się w konkretności nakładanych obowiązków i przyznawanych praw, tak by ich treść była oczywista i pozwalała na ich wyegzekwowanie" (wyrok TK z 23.10.2007 r., P 28/07, OTK-A 2007/9, poz. 106).

Co więcej, "art. 6 określa zasadę praworządności stosowania prawa przez organy administracji publicznej. W tym ujęciu praworządność oznacza zgodność z normami (przepisami) prawa obowiązującego" (...) Chodzi tu więc o zakres, w jakim normy prawne regulują procedurę podejmowania decyzji administracyjnej. Do norm tych należą w szczególności normy prawa materialnego stosowane przez organ administracji publicznej (podstawa normatywna decyzji) i normy proceduralne regulujące poszczególne fazy postępowania (podstawa proceduralna decyzji) - J. Wróblewski, Wartości a decyzje sądowe, Ossolineum 1973, s. 65).

Mając powyższe na uwadze, Sąd nie dopatrzył się także naruszenia norm prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

Dla uznania prawidłowej wykładni i zastosowania ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o sporcie oraz ustawy o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państw a z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. z 2017 r. poz. 1600: dalej, jako "ustawa zmieniająca") znaczenie mają podniesione zmiany. ustawy o sporcie oraz ustawy o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państw z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. z 2017 r. poz. 1600: dalej jako "ustawa zmieniająca") oraz dodany pkt 7 do art. 36 ust. 2 u.s. Ten ostatni stanowi bowiem, że osoba ubiegająca się o świadczenie pieniężne ze środków budżetu państwa nie może być karana dyscyplinarnie za doping w sporcie dyskwalifikacją w wymiarze jednostkowym większym niż 24 miesiące lub więcej niż raz bez względu na jej jednostkowy wymiar.

Wykazanie ww. przesłanki może nastąpić w drodze złożenia stosownego oświadczenia woli na piśmie przez wnioskodawcę.

Wobec zmiany przepisów prawa materialnego, na gruncie niniejszej sprawy będą miały istotne znaczenie przepisy przejściowe.

I tak, stosownie do art. 7 ustawy zmieniającej do postępowań w sprawie świadczenia pieniężnego ze środków budżetu państwa wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej stosuje się art. 36 u.s. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.

Oznacza to, że prawidłowa jest wykładnia tej normy dokonana przez organ, jak i poczynione ustalenia i ocena, że w zakresie spełnienia warunku określonego w art. 36 ust. 2 pkt 7 ustawy o sporcie, skarżący w piśmie z [...] października 2017 r. oświadczył, że [...] września 2004 r. został ukarany dyscyplinarnie przez Polski Związek Podnoszenia Ciężarów za naruszenie przepisów antydopingowych. Oświadczył wprawdzie, że kara ta została anulowana, a od decyzji o jej anulowaniu ani organ antydopingowy, ani Światowa Agencja Antydopingowa, ani Międzynarodowa Federacja Podnoszenia Ciężarów (1WF) nie wniosły odwołania. Także oświadczył, że [...] czerwca 2015 r. został ukarany przez Panel Dyscyplinarny IWF karą dyscyplinarną za naruszenie przepisów antydopingowych w wymiarze dwóch lat dyskwalifikacji.

Ustalenia te są bezsporne, ale sporna jest ich ocena, wpływając ostatecznie na prawidłowe przyjęcie przez organ braku spełnienia jednego warunku wymaganego w art. 36 ust. 2 pkt 7 u.s. Kara dyscyplinarna za doping w sporcie – ta bezsporna z 2015 r. nie przekraczała wprawdzie 24 miesięcy, ale wraz z .faktem ustalenia ukarania Skarżącego w 2004 r. karą dyscyplinarną za stosowanie dopingu w sporcie, stanowiła o tym, że zaszły przesłanki do uznania, że strona była karana więcej niż raz.

Art. 36 ust. 2 pkt 6 ustawy o sporcie stanowi bowiem, że Minister właściwy do spraw kultury fizycznej odmawia, w drodze decyzji, przyznania świadczenia, jeżeli osoba zainteresowana nie spełnia co najmniej jednego z warunków, o których mowa w ust. 2.

Tymczasem, spośród wymienionych w ust. 2 siedmiu warunków skarżący nie spełnia właśnie tego jednego warunku - określonego w pkt 7, a wprowadzonego 12 września 2017r.: braku karalności dyscyplinarnej za doping w sporcie dyskwalifikacją w wymiarze jednostkowym większym niż 24 miesiące lub więcej niż raz bez względu na jej jednostkowy wymiar.

Ustalenia organu i ocena materiału dowodowego nie budzą w tym zakresie wątpliwości: Organ uzyskał bowiem stosowne dowody. Mianowicie, Polski Związek Podnoszenia Ciężarów ("PZPC") pismem z [...] lipca 2018 r. przesłał odpisy:

protokołu nr [...] z posiedzenia Zarządu PZPC z [...].09.2004 r. wraz z Protokołem Komisji Dyscyplinarnej z [...].09.2004 r. (brak orzeczenia);

regulaminu dyscyplinarnego obowiązującego w 2004 r.;

regulaminu antydopingowego obowiązującego w 2004 r.;

protokołu nr [...] z posiedzenia Prezydium Zarządu PZPC z [...].09.2005 r. wraz z Uchwałą nr [...] Zarządu PZPC z [...].09.2005 r. w sprawie nadzwyczajnego aktu łaski poprzez skrócenie kar dyscyplinarnych nałożonych na zawodników do 31 grudnia 2004 r.

Należy zwrócić uwagę na prawidłowo poczynione ustalenia, że zarząd PZPC jednogłośnie zatwierdził wniosek Komisji Dyscyplinarnej Uchwałą nr [...] o ukaraniu M. D. [...] września 2004 r. karą dwóch lat dyskwalifikacji za wykrycie w dniu [...] czerwca 2004 r. w jego organizmie na obozie w C. środków dopingujących (testosteron).. Do materiału dowodowego załączył uchwały nr [...] Zarządu PZPC z [...] września 2005 r. w sprawie nadzwyczajnego aktu łaski poprzez skrócenie kar dyscyplinarnych nałożonych na zawodników. Doszło zatem wyłącznie do skrócenia kar dyscyplinarnych z dniem 6 grudnia 2005 r. (§ 1 Uchwały). Zgodnie z § 2 Uchwały, skrócono odbycie kary, ale bez prawa startu w imprezach krajowych i międzynarodowych do dnia 6 grudnia 2005 r."

Należy zauważyć, że w uzasadnieniu tej Uchwały zastrzeżono, że "w przypadku powtórzenia się sytuacji w stosunku do tych zawodników, którym odbycie kary dyscyplinarnej w pełnym wymiarze skrócono, zostaną wyciągnięte surowe kary dyscyplinarne z dożywotnią dyskwalifikacją." Z drugiej strony, zgodnie § 47 Regulaminu dyscyplinarnego PZPC zatwierdzonego 11.03.2005 r., który stanowił podstawę prawną wydania Uchwały: "Organ dyscyplinarny, który wydal prawomocne orzeczenie o ukaraniu może po upływie pół roku nienagannej postawy ukaranego od orzeczenia kary, darować jej resztę wykonania na wniosek ukaranego stowarzyszenia, którego jest członkiem lub własnej inicjatywy, o ile charakter orzeczonej kary na to pozwala.

Potwierdza to, że zastosowany "akt łaski" wobec Skarżącego nie obejmował całkowitego anulowania nałożonej na niego uprzednio kary dyscyplinarnej. Ma zatem rację Minister Sportu i Turystyki, że w 2005 r. nastąpiło jedynie "skrócenie" nałożonej kary, czyli ("darowanie jej reszty wykonania", ale nie jej "anulowanie" czy jej unieważnienie).

W konsekwencji powyższego, fakt ukarania Skarżącego za stosowanie dopingu w 2004r. w sporcie, nadal pozostaje obiektywnie zaistniałym zdarzeniem. Twierdzenie o jego anulowaniu jest pozbawione podstaw faktycznych i prawnych.W ocenie Sądu, prawidłowa i obiektywna jest zatem ocena, że Skarżący był dwukrotnie karany dyscyplinarnie za doping w sporcie dyskwalifikacją czasową: w 2004r. i kolejny raz w 2015r. Oznacza to prawidłowe uznanie, że nie spełnia warunku uzyskania świadczenia pieniężnego z budżetu państwa określonego w art. 36 ust. 2 pkt 7 ustawy o sporcie. Także pojęcie dyskwalifikacji nie budzi wątpliwości: zarówno w rozumieniu potocznym, jak i w ustawowym, objętym art. 45b ust. 5 pkt 4 u.s, wprowadzającym dyskwalifikację czasową lub dożywotnią. W każdym z tych przypadków dyskwalifikacja tyczy się wykluczenia (zakazu) startów w zawodach.

W ocenie Sądu, nie ma znaczenia, że na dzień złożenia wniosku [...] lipca 2017r. Skarżący spełniał kryteria poprzednio obowiązującej ustawy, skoro w sposób nie budzący wątpliwości – jej nowelizacja objęła nową ustawą sprawy wszczęta i nie zakończone. Powyższe oznacza, że wbrew zarzutom skargi, organ nie naruszył przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwą wykładnię art. 38 u.s.k. w zw. z art. 85 ust. 4 i 5 u.s. oraz art. 36 ust. 2 pkt 7 u.s.. Warunki, do uzyskania świadczenia pieniężnego z budżetu państwa wskazane w art. 38 ust. 1 u.s.k. i art. 36 ust. 2 u.s. są zbliżone, skoro jedyną różnicę stanowi próg wieku: w przypadku u.s.k. - 35 lat, u.s. - 40 lat). Tożsama jest zasada udokumentowania spełnienia ustawowo określonych warunków przyznania świadczenia (art. 38 ust. 4 u.s.k. oraz art. 36 ust. 5 u.s.). Wystarczające jest niespełnienie co najmniej jednego z ustawowo określonych warunków przyznania świadczenia (art. 38 ust. 5 u.s.k., art. 36 ust. 6 u.s.). Co więcej, zasadą jest wypłacanie świadczenia począwszy od miesiąca, w którym świadczenie zostało przyznane (art. 38 ust. 6 u.s.k., art. 36 ust. 7 u.s.). Tym samym zmiana podstawy prawnej dla odmowy przyznania świadczenia w zaskarżonej decyzji nie miała wpływu na wynik sprawy, skoro rozstrzygnięcie o odmowie przyznania świadczenia wynikało z niespełnienia warunku jego uzyskania, określonego w oraz art. 36 ust. 2 pkt 7 w związku z art. 85 ust. 4 i 5 u.s.

Osiągnięcie [...] roku życia w dniu [...] lipca 2017 r. nie oznaczało spełnia wszystkich przesłanek nabywając prawo do świadczenia i możliwość wystąpienia do Ministra o potwierdzenie tego prawa i przyznanie świadczenia na dzień złożenia wniosku tj. [...] lipca 2017 r.) spełnione zostały wszystkie przesłanki nabycia prawa do świadczenia pieniężnego z budżetu państwa określone w art. 38 u.s.k. i o przyznaniu świadczenia z budżetu państwa od dnia wystąpienia przez Skarżącego z wnioskiem.

. Zgodnie z art. 38 ust. 4 u.s.k. osoba ubiegająca się o przyznanie świadczenia zobowiązana była udokumentować spełnienie warunków przyznania świadczenia pieniężnego, o których mowa w art. 38 ust. 1 u.s.k.. Ciężar dowodu spoczywał zatem na Stronie. W niniejszej sprawie do prawidłowego faktycznego udokumentowania spełniania przez Skarżącego wszystkich warunków w zakresie spełnienia wymogów z art 38 ust. 1 pkt 1 i 3 u.s.k doszło dopiero [...] września 2017 r., zatem nie został naruszony konstytucyjny obowiązek ochrony praw nabytych czy poszanowania tzw. interesów w toku poprzez nabycie przez Skarżącego ekspektatywy uzyskania prawa do świadczenia pieniężnego z budżetu państwa. Taka wykładnia jest niezgodna z istotą wymogów nałożonych przez prawo materialne ujęte w źródłach prawa: Konstytucji i ustawach. Taką regulacją nie jest art. 10.7.5 Przepisów Antydopingowych Polskiej Agencji Antydopingowej w wersji z dnia 1 lipca 2017 r. dla potrzeb stosowania art. 10.7. Tym bardziej, że np. pkt 23 Regulaminu antydopingowego PZPC z dnia 11.03.2005 r. stanowił, że "sankcje nałożone na zawodnika/czkę dotyczące czasu trwania dyskwalifikacji są egzekwowane zgodnie ustaleniami niniejszego regulaminu i nie dopuszcza się żadnych okoliczności łagodzących umożliwiających skrócenie okresu dyskwalifikacji". Stąd odwołanie się przez Skarżącego do doktryny prawa karnego materialnego w odniesieniu do aktu skrócenia kary dyscyplinarnej orzeczonej za stosowanie dopingu w sporcie (w wymiarze 2 lat dyskwalifikacji) nie znajduje uzasadnienia

Wbrew zarzutom skargi, organ nie naruszył także wykładni prawa materialnego art. 38 u.s.k. w zw. z art. 85 ust. 4 i 5 u.s. oraz art. 36 ust. 2 pkt 7 u.s., poprzez sprzeczność z art. 42 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (z zasadą niedziałania prawa wstecz).

Wejście w życie ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o sporcie oraz ustawy o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów tj. "ustawy zmieniającej") i w art. 36 ust. 2 u.s. dodanie pkt 7 stanowiącego, że osoba ubiegająca się o przedmiotowe świadczenie pieniężne z budżetu państwa nie może być karana dyscyplinarnie za doping w sporcie dyskwalifikacją w wymiarze jednostkowym większym niż 24 miesiące lub więcej niż raz bez względu na jej jednostkowy wymiar (art. 1 pkt 11 lit. a tiret 2 ustawy zmieniającej) oznaczało, że wykazanie ww. przesłanki może nastąpić w drodze złożenia stosownego oświadczenia woli na piśmie przez wnioskodawcę. Jednocześnie na podstawie art. 1 pkt 12 lit. a ustawy zmieniającej, art. 85 ust. 4 u.s. stanowił, że przyznanie świadczeń pieniężnych ze środków budżetu państwa dla osób. które zdobyły medal na igrzyskach olimpijskich, które odbyły się przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, następuje na podstawie przepisów dotychczasowych, z tym że art. 38 ust. 1 pkt 5 ustawy uchylanej w art. 93 pkt 2 nie stosuje się.

Całości tej wykładni dopełnia, na podstawie art. 1 pkt 12 lit. b ustawy zmieniającej – dodany w art. 85 u.s. ust. 5 stanowiący, że w przypadku, o którym mowa w ust. 4, art. 36 ust. 2 pkt 7 stosuje się. Stosownie do art. 7 ustawy zmieniającej do postępowań w sprawie świadczenia pieniężnego ze środków budżetu państwa wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej stosuje się art. 36 u.s. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą (art. 7 ust. 1 ustawy zmieniającej.). Z kolei, zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy zmieniającej: do świadczeń pieniężnych ze środków budżetu państwa przyznanych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, w tym świadczeń, o których mowa w art. 85 ust. 4 u.s., stosuje się art. 36 tej ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.

Ustawa zmieniająca w art. 9 stanowi, że wchodzi ona w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 6-10, które wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Sąd nie zgadza się zatem z zarzutami Skarżącego. Istotne z punktu widzenia jego sytuacji przytoczone przepisy ustawy zmieniającej weszły w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia (28 sierpnia 2017 r.) czyli. z upływem 11 września 2017 r. , zatem w momencie, w którym Skarżący był już poinformowany o konieczności usunięcia braków formalnych wniosku, czego dokonał jednak dopiero [...] września 2017 r. Rozpatrzenie jego wniosku powodowało zatem konieczność stosowania przepisów w nowym brzmieniem przepisów u.s., nadanym ustawą zmieniającą (w szczególności art. 85 ust. 4 i 5 u.s.).

Należy przywołać stanowisko wyspecjalizowanej w zakresie zwalczania dopingu w sporcie jaką jest POLADA., która pismem z [...] listopada 2017 r., poinformowała organ, że Pan M. D. został w swojej karierze zawieszony dwukrotnie za naruszenia przepisów antydopingowych. W odniesieniu do pierwszej kary (2 lata dyskwalifikacji) nałożonej na Wnioskodawcę decyzją PZPC z dnia [...] września 2004 r. za wysoki współczynnik testosteronu do epitestosteronu, Komisja do Zwalczania Dopingu w Sporcie nie była informowana o wystąpieniu okoliczności zmiany długości kary lub zupełnego odstąpienia od jej wymierzenia przez PZPC, a z archiwalnych informacji prasowych nie wynikało jakoby kara za pierwsze naruszenie przepisów antydopingowych miałaby ulec zmianie. Z kolei poza sporem jest, że w 2015 r. wobec Skarżącego została orzeczona kara 2 lat dyskwalifikacji decyzją IWF za obecność w pobranej przez niego próbce metabolitu nandrolonu w 2014 r.

Dlatego, wbrew skardze, nie można domniemywać, do potrzeb zastosowania art. 38 u.s.k. w zw. z art. 85 ust. 4 i 5 u.s. oraz art. 36 ust. 2 pkt 7 u.s - instytucji zatarcia skazania kary dyscyplinarnej, stąd nie ma sprzeczności z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z Kartą Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Decyzja przyznająca świadczenie jest decyzją administracyjną o charakterze konstytutywnym. Nie mogą działać wstecz, a mogą jedynie wywoływać skutki na przyszłość (ex nunc). Nie można zatem porównać uprawnienia Skarżącego do świadczenia pieniężnego z budżetu państwa do prawa do świadczenia emerytalnego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.