Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 239/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 6 pkt. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Monika Kramek (spr.), Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2018 r. sprawy ze skargi Miejskiego Zakładu Oczyszczania w W. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Starosta [...] (dalej: "Starosta" lub "organ I instancji") decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...] działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm. – dalej: "Prawo budowlane") oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. – dalej: "k.p.a."), wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia Miejskiego Zakładu Oczyszczania w W. Sp. z o.o. (dalej: "inwestor", "skarżący") dotyczącego wykonania robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu działek ewid. nr [...], [...], [...], [...] obręb [...] – S. we wsi S. gm. W.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że wnioskowana inwestycja jest przedsięwzięciem, które wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a więc zgodnie z art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego wymaga pozwolenia na budowę.

Pismem z dnia [...] października 2017 r. 2016 r. inwestor złożył odwołanie od decyzji Starosty. Wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania zarzucił:

- naruszenie przepisów prawa procesowego tj.:

1) art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a. poprzez orzeczenie z pominięciem istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, które koncertuje się tylko i wyłącznie wokół przesłanek oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a pomija kwestię, czy chodzi o działkę budowlaną, czy też nie;

2) art. 6 oraz art. 7 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie przez organ sprawy w sposób naruszający przepisy prawa materialnego, a także z pominięciem interesu społecznego i słusznego interesu strony;

3) art. 110 § 1 k.p.a. - w związku z doręczeniem decyzji stronie po upływie terminu 21 dni, od daty dokonania zgłoszenia.

- naruszenie prawa materialnego tj.:

4) art. 29 ust. 3 Prawa Budowlanego przez błędną jego wykładnię w z związku z przyjęciem, że utwardzenie terenu z użyciem odpadów, wymaga uprzedniej procedury oceny oddziaływania na środowisko;

5) art. 29 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 30 Prawa budowlanego - przez błędną wykładnię i bezpodstawne przyjęcie, że pozwolenia na budowę wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych;

6) art. 30 ust.6 pkt 1 Prawa budowlanego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się wniesieniem sprzeciwu do utwardzenia powierzchni gruntu na działkach budowlanych;

7) art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego wobec wydania decyzji o sprzeciwie po upływie 21 dni od daty zgłoszenia.

Wojewoda [...] (dalej: "Wojewoda " lub "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu Wojewoda wyjaśnił, że art. 29 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego zwiera rodzaje budowy i robót budowlanych, które nie wymagają pozwolenia na budowę. Przy czym w art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego ustawodawca wskazał, jakie rodzaje z wymienionych w art. 29 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, budowy i robót budowlanych wymagają zgłoszenia. Zgodnie natomiast z art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na: utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych.

Wojewoda uznał za trafne stwierdzenie organu I instancji, że zamierzona inwestycja jest objęta obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego). Wskazał, że wprawdzie, co do zasady nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę wykonanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych, jednak w rozpatrywanym przypadku przedmiotem inwestycji jest wykonanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu wykonane z kruszywa pochodzącego z recyklingu materiałów budowlanych, a co najistotniejsze utwardzony plac będzie wykorzystywany do magazynowania odpadów oraz do kruszenia i przesiewania gruzu (prowadzenie odzysku), zatem przeznaczenie tego placu decyduje o tym, że takie przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a co za tym idzie uzyskania pozwolenia na budowę.

Dalej Wojewoda wyjaśnił, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71 – dalej: "rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r.) w § 2 ust. ust. 1 pkt 41, 46, 47, oraz w § 3 ust. 1 pkt 80 i 81 wskazuje, że działalność związana z gromadzeniem, przetwarzaniem i odzyskiwaniem odpadów jest poddana procedurze związanej z koniecznością oceny tej działalności pod kątem ochrony środowiska.

W ocenie Wojewody zarzuty zawarte w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie bowiem, poza sporem w sprawie jest, że inwestor na terenie objętym zgłoszeniem zamierza prowadzić gospodarkę odpadową, m.in. gromadzić, kruszyć i odzyskiwać odpady, dlatego prawidłowo organ I instancji nie rozważał, czy zgłoszony obiekt znajduje się na działkach budowlanych czy też nie, gdyż w rozpatrywanym przypadku teren będzie wykorzystywany w sposób, który wskazuje na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Utwardzenie zatem gruntu w rozpatrywanym przypadku nie jest związane z obiektem budowlanym, zapewniającym możliwość użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem (np. przejazdy, place postojowe, place pod śmietniki).

W kwestii zachowania terminu do wniesienia sprzeciwu organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja organu I instancji została wydana i wysłana drogą pocztową w dniu [...] września 2017 r. tj. 21 dnia od daty zgłoszenia, co pozostaje w zgodzie z art. 30 ust. 6a Prawa budowlanego.

Skargę na powyższą decyzję wniósł inwestor – Miejski Zakład Oczyszczania w W. Sp. z o.o. Domagając się jej uchylenia wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji podniósł zarzut:

I naruszenia przepisów postępowania tj.:

1) art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. - poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego tzn. oparcie ustaleń na subiektywnym źródle, jakim jest zaskarżona decyzja organu I instancji;

2) art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a. poprzez orzeczenie z pominięciem istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji i nieuwzględnienie zarzutów zawartych w odwołaniu;

3) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez nieuchylenie skarżonej decyzji w sytuacji, gdy zawierała ona szereg uchybień proceduralnych;

4) art. 15 k.p.a. - w związku z nierozpoznaniem zarzutów skarżącej na etapie odwołania, nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów;

5) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a., poprzez zaniechanie przez organ odwoławczy przeprowadzenia ponownego postępowania (brak oceny zgromadzonego materiału dowodowego, brak ustalenia stanu faktycznego) i poprzestaniu na pobieżnej kontroli decyzji organu I instancji;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

6) art. 71 ust 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie poprzez uznanie, że przedsięwzięcie polegające na utwardzeniu terenu z użyciem gruzu odpadowego oddziałuje zawsze lub co najmniej potencjalnie na środowisko, a w konsekwencji, że dla zgłoszonej inwestycji jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co uzasadnia wniesienie sprzeciwu od dokonanego zgłoszenia;

7) art. 3 ust. 1 pkt 13 ww. ustawy z dnia 3 października 2008 r. poprzez dokonanie wadliwej wykładni pojęcia "przedsięwzięcia" - tj. potraktowanie odzysku odpadu poza instalacjami w sposób określony rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U z 2015r. poz. 796) - wymaga zarówno decyzji środowiskowej oraz decyzji udzielającej pozwolenia na budowę;

8) przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w związku błędnym przyjęciem, że utwardzenie terenu z użyciem gruzu odpadowego może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;

9) poz. 2 załącznika Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami w związku z nieuwzględnienie zapisu tegoż rozporządzenia, że utwardzenia terenu przy użyciu odpadów wymaga dokonania zgłoszenia.

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca spółka podniosła, że odzysk odpadów do procesu utwardzenia terenu nie należy do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, bowiem nie wymienia go rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r. Zdaniem skarżącej organy obu instancji w ogóle nie odniosły się do przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami, podczas gdy rozporządzenie to stanowi, że utwardzenie powierzchni terenów, do których posiadacz ma tytuł prawny musi być poprzedzone zgłoszeniem dokonanym w trybie Prawa budowlanego. Ponadto organ odwoławczy pominął, że utwardzenie działek wymienionych w zgłoszeniu nie stanowi prac przygotowawczych poprzedzających rozpoczęcie budowy, a jest przedsięwzięciem samoistnym służącym przygotowaniu terenu pod działalność związaną z gospodarką odpadami.

Skarżąca wskazała, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robot budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych. Tymczasem organ I instancji w ogóle nie badał kwestii z jakimi działkami mamy do czynienia. Pominął również fakt, że wydał dla skarżącej w dniu [...] sierpnia 2014 r. decyzję o pozwoleniu na budowę instalacji do przetwarzania i unieszkodliwiania odpadów oraz infrastruktury towarzyszącej, zaś organ odwoławczy uznał, że bez znaczenia w sprawie jest to, jaki charakter ma działka przeznaczona pod utwardzenie terenu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Kontroli Sądu podlegała decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie wniesienia sprzeciwu dotyczącego robót budowlanych, polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu.

Materialnoprawną podstawę kwestionowanej decyzji w przedmiocie wniesienia sprzeciwu dotyczącego robót budowlanych stanowił art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Z kolei stosownie do treści art. 30 ust. 5 tej ustawy zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych, a do wykonywania robót można przystąpić jeżeli w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu.

Na wstępie rozważań celowe jest też wskazanie, że powyższy tryb zgłoszeniowy stanowi wyjątek od określonej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego zasady, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady wynikają z art. 29-31 Prawa budowlanego. W myśl art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego nie wymagają pozwolenia na budowę roboty budowlane polegające na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych. Ich realizacja nie wymaga także uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi, bowiem katalog robót, co do których ustawodawca ustanowił konieczność dokonania zgłoszenia zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie wymienia robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych.

Niemniej jednak w przedmiotowej sprawie skarżąca spółka w dniu [...] września 2017 r. dokonała zgłoszenia robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu wskazując we wniosku jako podstawę art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego.

Z punktu widzenia zatem przepisów prawa budowlanego w pierwszej kolejności należało ustalić jaki charakter ma działka, na której skarżąca zamierzała dokonać utwardzenia gruntu. Ustalenie to jest o tyle istotne, że do utwardzenia powierzchni gruntu na innych działkach wymagane jest uprzednie uzyskanie pozwolenia na budowę. W takiej zatem sytuacji sprzeciw okazałby się zasadny. Natomiast art. 29 ust. 2 pkt 5 nie zawiera w swej treści jakichkolwiek ograniczeń – ani co do powierzchni utwardzonej, ani w jaki sposób ma być wykonane utwardzenie działki, ani tym bardziej, jakim celom może ono służyć.

Tymczasem zarówno organ I instancji, jaki i organ odwoławczy pominęły zupełnie tę okoliczność uznając ją za nieistotną, wobec przyjęcia, że skarżąca na terenie objętym zgłoszeniem zamierza prowadzić gospodarkę odpadową, zatem teren ten będzie wykorzystywany w sposób wskazujący na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a tym samym konieczne w tej sytuacji będzie uzyskanie dla planowanego zamierzenia, pozwolenia na budowę zgodnie z art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego. Organy (w szczególności organ I instancji) pominęły także wskazywaną przez spółkę okoliczność (znaną organowi I instancji także z urzędu), wydania na jej rzecz przez Starostę [...] decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę instalacji do przetwarzania i unieszkodliwiania odpadów oraz infrastruktury towarzyszącej, a dotyczącej także tych nieruchomości, które zostały objęte zgłoszeniem. Zatem również w tym kontekście należało ustalić, czy działka, na której skarżąca zamierzała dokonać utwardzenia terenu, ma charakter działki budowlanej, a utwardzenie nie jest związane z obiektem budowlanym, zapewniającym możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Niewątpliwie, dla oceny, czy w konkretnej sprawie zachodzą przesłanki pozwalające na zastosowanie odstępstw od zasady wynikającej z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, konieczne jest ustalenie w sposób niewątpliwy stanu faktycznego sprawy, a w sytuacji zakwestionowania stanowiska strony odnośnie zaistnienia podstaw prawnych do dokonania zgłoszenia budowy lub wykonywania robot budowlanych, organ winien rzeczowo i przekonująco uzasadnić stanowisko przemawiające za wniesieniem sprzeciwu w oparciu o art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, czyniąc przedmiotem wnikliwych rozważań zastosowane regulacje prawne.

Uwzględniając powyższe ogólne uwagi, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem prawa procesowego, tj. art. 107 § 3 k.p.a., wedle którego uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu, zgodzić się należy również z zarzutami skargi, że organ odwoławczy - z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. - nie dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego sprawy, a przynajmniej nie wynika to z treści badanej decyzji, w szczególności jednak nie wyjaśnił zajętego stanowiska, według którego planowane do realizacji przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a co za tym idzie uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Ogólnikowe i lakoniczne uzasadnienie merytoryczne decyzji Wojewody akceptującego jednozdaniowe uzasadnienie decyzji organu I instancji, mające potwierdzić słuszność poglądu o obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, wobec najistotniejszej zdaniem organu odwoławczego okoliczności wykorzystywania utwardzonego placu do magazynowania odpadów oraz kruszenia i przesiewania gruzu, z całą pewnością nie stanowi o spełnieniu wymogów z art. 107 § 3 k.p.a. Nie mieści się w standardach procedury administracyjnej działanie organu odwoławczego, który - bez odniesienia się do okoliczności rozpoznawanej sprawy i bez przeprowadzenia wnikliwych ustaleń co do charakteru działki, ale także (w przypadku uznania, że jest to jednak działka budowlana) kwestii związanych z ustaleniem, czy inwestycja należy do inwestycji wymagającej przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a w efekcie bez dokonania gruntownej oceny przepisów mających zastosowanie w sprawie - ograniczył się jedynie do przytoczenia treści art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego. Wojewoda nie dokonał jakiejkolwiek wymaganej analizy prawnej mogących mieć zastosowanie w sprawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm.), w kontekście obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na utwardzeniu terenu. Analiza ta była konieczna zwłaszcza wobec stanowiska skarżącej zawartego w odwołaniu, że odzysk odpadów do procesu utwardzania terenu nie należy do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż nie jest wymienione w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 r.

Tymczasem organ odwoławczy wskazując jedynie na przepisy ww. rozporządzenia tj. § 2 ust. 1 pkt 41, 46, 47, § 3 ust. 1 pkt 80 i 81, bez przytoczenia ich treści, w istocie nie wykazał, że przedsięwzięcie samoistne polegające na utwardzeniu terenu z użyciem gruzu odpadowego, wypełnia dyspozycję (jednego bądź wszystkich) wymienionych przepisów, co miałoby uzasadniać obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a w konsekwencji uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnie z art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego. Z art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego wynika m.in., że pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, które z kolei wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z art. 59 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. O tym zaś, czy inwestycja należy do inwestycji wymagającej przeprowadzenia takiej oceny, przekonać się można dopiero przeprowadzając rzetelne postępowanie wyjaśniające (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 18 października 2017 r. sygn. akt II OSK 2687/16 – Lex nr 2468257).

Zaznaczenia wymaga, że zgodnie z wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej organy administracji zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, by móc zastosować odpowiedni przepis prawa. Natomiast należyte zrealizowanie zasady prawdy obiektywnej ma zapewnić dyrektywa proceduralna zawarta w art. 77 k.p.a., według której organ prowadzący postępowanie obowiązany jest podjąć ciąg czynności mających na celu zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Pominięcie wskazanych obowiązków poddaje natomiast w wątpliwość trafność oceny Wojewody odnośnie zasadności wniesionego sprzeciwu.

Jak wspomniano wcześniej, organ odwoławczy poprzestał na ogólnym stwierdzeniu, że planowana inwestycja (utwardzenie placu) będzie wykorzystywana do magazynowania odpadów i prowadzenia odzysku odpadów, zatem wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a w konsekwencji uzyskania pozwolenia na budowę. Trudno jednak obecnie dociekać przyczyn takiego stanowiska wobec braku jakichkolwiek wyjaśnień w tym zakresie. W konsekwencji, nie można też uznać, że organ ten zasadnie wykluczył możliwość zwolnienia skarżącej z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i wskazał na właściwy tryb postępowania.

Powtórzyć raz jeszcze przyjdzie, że w sferze faktów zaskarżona decyzja jest wyjątkowo lakoniczna, zaś wywody prawne organu ją podejmującego sprowadzały się tylko do ogólników i końcowych wniosków, które w większości nie zostały poparte treścią przepisów i ich omówieniem. W tym miejscu podkreślić należy, że uzasadnienie decyzji, stanowiące jej obowiązkowy składnik, jest wyrazem prawidłowego przeprowadzenia przez organ procesu rozpoznawczego i dedukcyjnego w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadnienie stanowi zatem integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną jej część. Znamiennym jest, że na gruncie przepisów procedury administracyjnej ustawodawca powiązał obowiązek uzasadniania podjętego aktu z zasadą przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Nie ulega również wątpliwości, że uzasadnienie winno spełniać rolę edukacyjno-perswazyjną w stosunku do adresatów decyzji, powinno również umożliwiać kontrolę poprawności rozstrzygnięcia. Z tego względu motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła poznać tok rozumowania poprzedzającego wydanie rozstrzygnięcia oraz zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, jakimi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Ponadto prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje również możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji decyzji w postępowaniu sądowym. Jak wykazano powyżej, uzasadnienie decyzji organu odwoławczego nie spełnia powyższych wymogów, co świadczy o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a., a naruszenie to - łącznie z brakiem oceny materiału dowodowego potrzebnego do rozstrzygnięcia, o czym była mowa już wcześniej - mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, stwierdzone uchybienia, które mogą mieć istotny wpływ na wynik postępowania, spowodowały konieczność uchylenia badanej decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).

O zwrocie poniesionych kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi, orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.

Wskazania, co do dalszego postępowania (bez przesądzania wyniku sprawy) wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu i sprowadzają się do przeprowadzenia postępowania zgodnie z zasadami procedury administracyjnej, w tym dokonania własnych ustaleń organu odwoławczego we wskazanych kwestiach.