Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 653/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 27 września 2016 r. sygn. akt III SA/Po 770/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Objętym zażaleniem postanowieniem z dnia 27 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. odmówił R. Ł. wstrzymania wykonania objętej jego skargą decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] maja 2016 r. w przedmiocie podatku akcyzowego.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w wywiedzionej na opisaną decyzję skardze, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonanie tej decyzji argumentując, że znajduje się w trudne sytuacji finansowej, którą zobrazować miały załączone do wniosku dokumenty (zaświadczenie o wysokości dochodu skarżącego, PIT – 11, informacja o pomocy finansowej otrzymanej przez żonę skarżącego w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, decyzja w przedmiocie podatku rolnego i podatku od nieruchomości, informacja o wysokości spłacanego kredytu, rachunki za prąd, wodę i telefon oraz wysokość składki OC za samochód skarżącego).

Sąd I instancji przywołując art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) uznał, że skarżący nie wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wiązać się będzie z niebezpieczeństwem wyrządzenia mu znacznej szkody lub że powstałe po jej wykonaniu skutki byłyby trudne do odwrócenia. Stwierdził, że w uzasadnieniu wniosku nie wskazano żadnych konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia będzie uzasadnione. Sąd zauważył, że co prawda skarżący przedstawił informacje odnośnie swoich dochodów i wydatków jednakże nie wskazał, że ma problemy z regulowaniem bieżących płatności, czy też nie stać go na pokrycie kosztów zaspokojenia podstawowych potrzeb rodziny. W ocenie Sądu przedstawiony przez stronę dochód nie mógł być jedynym miarodajnym kryterium badania jego zdolności do zapłaty wymierzonego podatku. Nie była również możliwa pełna ocena sytuacji majątkowej skarżącego gdyż nie wskazał on czy posiada jakiś majątek jak również nie podał danych pozwalających na ustalenie wysokości dochodów osiąganych w gospodarstwie domowym.

R. Ł. zażaleniem zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na odmowie uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na niewskazanie przez skarżącego okoliczności, które wskazywałyby na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody wskutek natychmiastowego wykonania decyzji, podczas gdy okoliczności te w jasny i logiczny sposób wynikają z przedstawionego przez skarżącego stanu faktycznego, który wskazywał, że jego trudna sytuacja majątkowa powoduje, że natychmiastowe wykonanie decyzji wiązać się dla niego będzie ze znacznym uszczerbkiem środków niezbędnych dla utrzymania jego, jego rodziny i prowadzonego gospodarstwa rolnego.

Podnosząc ten zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zawieszenie wykonania zaskarżonej decyzji ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w P..

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt tej sprawy, uznać należy za prawidłową ocenę wniosku skarżącego, jakiej dokonał Sąd I instancji.

Sformułowany w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania objętej nią decyzji, poza stwierdzeniem, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia z uwagi na trudną sytuacje finansową strony może wyrządzić jej znaczą szkodę, a to z uwagi na okoliczność, iż jedynym egzekwowalnym składnikiem majątku jest "przedmiotowy samochód służący do dojazdów z domu do pracy", nie zawierał jakiejkolwiek innej argumentacji mogącej wskazywać na możliwość spowodowania wykonaniem decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. wystąpienia jednej bądź obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących możliwość udzielenia stronie ochrony tymczasowej. Brak, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, wskazania informacji dotyczących posiadanego majątku oraz wysokości osiąganych w gospodarstwie domowy dochodów, powodował, iż nie była możliwa pełna ocena sytuacji majątkowej skarżącego. Poza bowiem wykazaniem za pośrednictwem załączonych do wniosku dokumentów, które w sposób niepełny, wybiórczy, obrazowały posiadane przez skarżącego zobowiązania i źródła dochodu, nie wykazał on jaki wpływ, choćby potencjalny, mieć będzie konieczność uiszczenia zobowiązania podatkowego na jego bieżącą sytuację materialną, w tym przede wszystkim możliwości zaspokajania potrzeb rodziny – prowadzenia gospodarstwa domowego.

Oceny tej nie zmienia również okoliczność przedłożenia przez stronę dokumentów w postaci zaświadczenie o wysokości dochodu skarżącego, PIT – 11, informacja o pomocy finansowej otrzymanej przez żonę skarżącego w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, decyzja w przedmiocie podatku rolnego i podatku od nieruchomości, informacji o wysokości spłacanego kredytu, rachunków za prąd, wodę i telefon oraz wysokości składki OC za samochód skarżącego, z których to dokumentów, w ocenie strony miało wynikać, że wstrzymanie wykonania decyzji było w stosunku do niego zasadne. Jak już zauważono, załączone dokumenty obrazowały tylko w sposób częściowy sytuację materialną strony i nawet proste porównanie zawartych w nich informacji z wysokością ustalonego zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym nie dawało wystarczającego obrazu ewentualnego wpływy konieczności uiszczenia przez skarżącego kwoty ustalonego podatku, które mogłoby spowodować postanie po jego stronie niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody lub mogłoby spowodować wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 postanowił jak w sentencji.