Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1916/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184 oraz par. 14 pkt 6 uchwały Rady Miasta Krakowa nr CI/1020/06 z 8 lutego 2006r. (dz.Urz.Woj.Małopolskiego z 2006r. nr 158 poz. 1077)
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie NSA Zdzisław Kostka del WSA Paweł Groński (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kuberska-Pellegrino po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 100/15 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 100/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. (znak: [...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu [...] Spółka z o.o. Spółka komandytowo-akcyjna pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji, stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz zasądził od Wojewody [...] na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.

Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. (nr [...]), wydaną na podstawie art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Spółka z o.o. Sp. komandytowo-akcyjna pozwolenia na budowę budynku usługowo - handlowo - biurowego z garażem podziemnym oraz z instalacjami wewnętrznymi wodno-kanalizacyjnymi, zjazdem z drogi wewnętrznej i miejscami postojowym na dz. nr [...] i [...],[...],[...] obr. 47 [...] przy ul. [...] w K.

Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołania Spółki [...], decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. (nr [...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy podał, że projekt budowlany dla spornej inwestycji jest kompletny i posiada uzgodnienia m. in. w zakresie wymagań ochrony przeciwpożarowej, bezpieczeństwa i higieny pracy oraz pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, a także uzgodnienia dotyczące dostaw mediów i odbioru ścieków. Projektowane zamierzenie jest zgodne z przepisami technicznymi oraz z ustaleniami m.p.z.p. obszaru "Bonarka" (uchwała nr [...] Rady Miasta [...] z [...] lutego 2016 r.). Działka przeznaczona pod zainwestowanie znajduje się na terenie oznaczonym w tym planie jako U - tereny zabudowy usługowej. Zdaniem organu nadzoru budowlanego, zostały spełnione ustalone dla tego terenu parametry dotyczące wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wskaźnika powierzchni zabudowy terenu, wysokości zabudowy oraz wskaźnika ilości miejsc postojowych (§ 14 pkt 6 m.p.z.p.).

Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska odwołującej się Spółki, zgodnie z którym zaprojektowanie 30 miejsc postojowych jest dla tej inwestycji niewystarczające i spowoduje blokowanie okolicznych parkingów ([...] oraz parkingu wzdłuż ul. [...]) i lokalnej drogi dojazdowej, która jest jednocześnie drogą zaopatrzeniową dla Centrum Handlowego [...].

W odniesieniu do tego zarzutu, organ odwoławczy podał, że w projekcie budowlanym zaprojektowano 20 miejsc postojowych w oparciu o wskaźnik 1,56 miejsca postojowego na 1000 m2 oraz 10 miejsc postojowych w oparciu o wskaźnik 3,77 miejsc postojowych na 100 zatrudnionych. Powierzchnia projektowanego obiektu wynosi 12.797,79 m2, a przyjęta liczba osób zatrudnionych wynosi 265 osób. Zdaniem Wojewody, z przepisu § 14 pkt 6 m.p.z.p. wynika, że obowiązkiem inwestora jest zapewnienie miejsc postojowych w liczbie nie przekraczającej 10 miejsc postojowych na 1000 m2 (czyli możliwy jest również parametr w postaci 1,56 miejsca postojowego na 1000m2, gdyż 1,56 nie przekracza 10) a także zapewnienie miejsc postojowych w liczbie nie przekraczającej 12 na 100 osób zatrudnionych (czyli możliwy jest również parametr 3,77 miejsca postojowego na 100 osób zatrudnionych, gdyż 3,77 nie przekracza 12).

Organ odwoławczy wywiódł, że przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako aktu prawa miejscowego, bez względu na ich ewentualne nielogiczne ustalenia, muszą być uwzględniane w procesie stosowania prawa. Uwagi zawarte w odwołaniu, dotyczące konieczności zapewnienia dla inwestycji większej ilości miejsc postojowych, być może są zasadne, ale w świetle takich ustaleń miejscowego planu, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może kwestionować przyjętych przez projektanta założeń i rozwiązań w tym zakresie. W związku z powyższym nie można stwierdzić niezgodności projektowanej liczby miejsc postojowych z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie inwestycji

[...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w skardze na tę decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie § 14 ust. 6 m.p.z.p. przez jego błędną wykładnię. W ocenie Spółki z zaskarżonej decyzji wynika, że na jednego pracownika planowanej inwestycji przypadać będzie 0,1 miejsca parkingowego, co jest niedopuszczalne z punktu widzenia skarżącej, jako bezpośredniego sąsiada inwestycji. Jest bowiem oczywistym, że z powodu przewidzianej przez inwestora w projekcie budowlanym rażąco niskiej liczby miejsc parkingowych, osoby zatrudnione oraz klienci planowanej inwestycji (inwestor przewidział łączną liczbę osób przebywających w realizowanym obiekcie w ilości 540 osób), będą blokować miejsca postojowe na parkingu stanowiącym własność [...]. Zdaniem strony, badanie przez organ nadzoru budowlanego zgodności projektu budowlanego z m.p.z.p. nie może więc ograniczać się wyłącznie do stosowania wykładni językowej planu, ale musi opierać się na racjonalnych podstawach. Plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, a przy jego interpretacji obowiązują ogólne reguły interpretacji tekstów prawnych. Jednym z rodzajów wykładni jest wykładnia celowościowa oraz tzw. wykładnia dynamiczna, uwzględniająca aktualną sytuację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 25 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 100/15 uwzględnił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] i uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu [...] Sp. z o.o. Spółka komandytowo - akcyjna pozwolenia na budowę spornej inwestycji.

Sąd I instancji wywiódł, że § 14 ust. 6 m.p.z.p. "może budzić wątpliwości interpretacyjne" . Trudno nie zauważyć, że zestawienie pojęcia "minimalne wskaźniki parkingowe" a następnie użycie przyimka "do" przy określeniu tej minimalnej ilości miejsc parkingowych rozumiane literalnie jest wewnętrznie sprzeczne. Dla prawidłowego zrozumienia cytowanego przepisu niezbędne będzie więc sięgniecie do pozostałych reguł wykładni, w szczególności wykładni celowościowej.

W konsekwencji zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, dla obszaru na którym jest planowana inwestycja, minimalne wskaźniki wynoszą 10 miejsc postojowych na 1000 m2 powierzchni użytkowej oraz 12 miejsc na 100 zatrudnionych.

Sąd podał, że zgodnie z § 3 ust. 1 i 2, § 14 uchwały celem nadrzędnym uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest zapewnienie ładu przestrzennego. Dlatego fundamentalnego znaczenia, zwłaszcza w kontekście dużego miasta, o wysokim wskaźniku zaludnienia, nabiera zapewnienie odpowiedniej ilości miejsc parkingowych. Zaniechanie odpowiedniego uregulowania w tym zakresie przekłada się bowiem bezpośrednio na drożność dróg, wzdłuż których pozostawiane są samochody. Nie ulega więc wątpliwości, że punkt 6 § 14 stanowi wyraz woli lokalnego prawodawcy ustalenia jedynie minimalnej ilości miejsc parkingowych na poszczególnych terenach objętych planem. Tok rozumowania organów prowadzi do absurdalnego wniosku, że w razie zaprojektowania inwestycji bez miejsc parkingowych również nie będzie można postawić skutecznego zarzutu naruszenia § 14 pkt 6, albowiem wskaźnik "0" spełnia powyższy warunek. Zaprezentowana wykładnia przepisu jest sprzeczna z zasadami logiki i pomija zupełnie cel wprowadzenia omawianego uregulowania, jakim było ustalenie minimalnej ilości miejsc parkingowych. Zdaniem Sądu przepis § 14 pkt 6 m.p.z.p. zobowiązuje inwestora do określenia liczby miejsc parkingowych, przy uwzględnieniu zasady minimum 10 miejsc postojowych na 1000 m2 powierzchni użytkowej oraz minimum 12 miejsc na 100 zatrudnionych. Zadaniem organów jest ponadto ocena, czy zaprojektowana liczba miejsc, będzie w rzeczywistości wystarczająca dla zapewnienia prawidłowej obsługi komunikacyjnej osób, które będą w przyszłości korzystały z obiektu o charakterze usługowo - handlowo - biurowym.

Uczestnik postępowania [...] Sp. z o.o. Spółka komandytowa (poprzednio [...] Sp. z o.o. Spółka komandytowo-akcyjna) z siedzibą w K. zaskarżyła wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 100/15 skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła:

a) błąd w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, że Rada Miasta [...] uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bonarka" miała na celu zapewnienie dużej ilości miejsc parkingowych, w sytuacji, gdy z § 3 pkt 3 oraz § 14 pkt 4 uchwały z dnia 8 lutego 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bonarka" wynika, że zamierzeniem Rady Miasta K. na obszarze objętym tym planem było rozwijanie komunikacji zbiorowej, a w świetle § 26 pkt 7 tej uchwały ilość miejsc parkingowych powinna być ograniczana,

b) naruszenie przepisu § 14 pkt 6 m.p.z.p. przez dokonanie wykładni contra legem i w konsekwencji jego niewłaściwe zastosowanie, to jest w sposób zupełnie odmienny niż wynika to wprost z brzmienia przepisu,

c) naruszenie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) w zw. z art. 3 ust 1, art. 20 ust. 1 i art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199) przez przekroczenie uprawnienia do dokonywania kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i wkroczenie w kompetencje organu uprawnionego do stanowienia prawa,

d) błąd w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie nieprawidłowych wartości wskaźników parkingowych, to jest 1,56 miejsca parkingowego na 1000 m2, w sytuacji gdy wskaźnik ten wynosi 3,275 miejsca parkingowego na 1000 m2 powierzchni użytkowej planowanego obiektu oraz 3,77 miejsca parkingowego na 100 zatrudnionych, w sytuacji gdy wskaźnik ten wynosi 11,32 miejsca parkingowego na 100 zatrudnionych w planowanym obiekcie uczestnika postępowania,

e) naruszenie art. 6 i art. 8 k.p.a. wobec niedostrzeżenia przez Sąd, że Wojewoda [...] wydając zaskarżoną decyzję musiał działać i działał zgodnie z obowiązującymi przepisami, a w szczególności z § 14 pkt 6 uchwały nr CI/1020/06 Rady Miasta Krakowa z dnia 8 lutego 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bonarka" i nie mógł wydać decyzji sprzecznej z tym aktem prawa miejscowego, gdyż naruszyłoby to zasadę praworządności i zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka rozwinęła powyższe zarzuty. W szczególności stwierdziła, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni § 14 ust. 6 m.p.z.p. W procesie dokonywania wykładni prawa należy kierować się zasadą clara non sunt interpretanda, zgodnie z którą to co jest zrozumiałe i jasne nie wymaga interpretacji. W niniejszej sprawie, zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną, Sąd I instancji niepotrzebnie dokonał wykładni celowościowej spornego przepisu planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ przepis ten jest wystarczająco jasny i zrozumiały. Sąd szeroko uzasadnił zastosowanie w niniejszej sprawie wykładni cełowościowej, jednak dokonując tej wykładni dokonał błędnych założeń co do celów, jakim kierował się organ stanowiący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przyjął, że Rada Miasta [...] miała na celu zapewnienie dużej ilości miejsc parkingowych na obszarze objętym tym planem. Założenie to jest błędne, ponieważ celem Rady Miasta [...] było takie uporządkowanie prawno-przestrzenne obszaru "Bonarka", aby posiadał on duży udział terenów zielonych, zachował istniejące elementy przyrodnicze, a utrzymanie, budowa lub przebudowa zabudowań nie mogą naruszać m.in. wymagań dotyczących ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego. Z tego względu w planie zagospodarowania przestrzennego akcentuje się, że komunikacja z tym obszarem powinna odbywać się w szczególności za pomocą środków komunikacji zbiorowej. Takie cele planu zagospodarowania przestrzennego podyktowane zostały ogólnie złą kondycją środowiska naturalnego miasta Krakowa.

Spółka stwierdziła, że zapewnienie dużej ilości miejsc parkingowych w obszarze "Bonarki" nie było i nie jest celem Rady Miejskiej Krakowa, dlatego też wykładnia celowościowa miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie jest błędna. Celem uchwalenia § 14 pkt 6 uchwały nr CI/1020/06 Rady Miasta Krakowa z dnia 8 lutego 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bonarka" było ograniczenie ilości miejsc parkingowym w tym obszarze, co ma stanowić stymulację dla zmiany zachowań komunikacyjnych przyszłych mieszkańców i użytkowników obszaru "Bonarka". Wobec powyższego, w spornym projekcie budowlanym zaprojektowano prawidłową ilość miejsc parkingowych, to jest nie więcej niż 10 miejsc postojowych na każde 1000 m2 powierzchni użytkowej na terenach UC, U, U.l, ZP.l oraz nie więcej niż 12 miejsc parkingowych na 100 zatrudnionych. Jednocześnie powierzchnia naziemnych miejsc parkingowych nie przekracza 25% powierzchni terenu inwestycji (§ 26 pkt 7 uchwały nr CI/1020/06).

W uzasadnieniu pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, wnosząca tę skargę zarzuciła, że Sąd I instancji nie miał podstaw do przyjęcia, że powierzchnia użytkowa projektowanego obiektu służąca do wyliczenia liczby miejsc parkingowych wynosi 12. 797,79 m2, oraz przy wyliczaniu wskaźników dokonał rozdzielania liczby miejsc parkingowych liczonych w oparciu o powierzchnię użytkową i liczbę zatrudnionych i w konsekwencji przyjął nieprawidłowo, że wskaźniki parkingowe dla tego obiektu wynoszą 1,56 miejsca postojowego na 1000 m2 i 3,77 miejsca parkingowego na 100 zatrudnionych w planowanym obiekcie. Zdaniem Spółki dla ustalenia ilości miejsc postojowych należy uwzględnić jedynie tę powierzchnię budynku, która spełnia funkcje usługowo- handlowo - biurową (9.158,88 m2), a nie powierzchnię 12.797,79 m2, która obejmuje powierzchnię garaży, zbiornika przeciwpożarowego, sanitariatów czy pomieszczeń technicznych.

Z powyższego wynika, że inwestor prawidłowo zaprojektował 30 miejsc postojowych, przyjmując:

wskaźnik miejsc parkingowych wyliczony w oparciu o powierzchnię użytkową wynosi w miejskim planie zagospodarowania przestrzennego do 10 na 1000 m2 powierzchni użytkowej; w niniejszej sprawie wskaźnik parkingowy mieści się w tym limicie gdyż wynosi on 3,275 na 1000 m2 (= 30 / 9159,88 x 1000), a 3,275 jest mniejsze niż 10;

wskaźnik miejsc parkingowych wyliczony w oparciu o liczbę planowanych zatrudnionych wynosi w miejskim planie zagospodarowania przestrzennego do 12 na 100 zatrudnionych; w mniejszej sprawie mieści się w tym limicie gdyż wynosi 11,32 na 100 zatrudnionych (= 30 / 265 x 100), a 11,32 jest mniejsze niż 12.

Na zakończenie skargi kasacyjnej wnosząca skargę kasacyjną stwierdziła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uprawniony był jedynie do skontrolowania, czy decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Sąd nie był natomiast władny do swoistego recenzowania aktu prawa miejscowego i dokonywania jego interpretacji w sposób nie dający się pogodzić z literalnym brzmieniem przepisu. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bonarka" został uchwalony z inicjatywy i przy aktywnym udziale [...] Sp. z o.o. Spółka ta doskonale zdaje sobie sprawę, jakie były założenia tego planu w zakresie ilości miejsc parkingowych. Sąd nie może ulegać presji wielkiego zagranicznego koncernu, który z obszaru Bonarki pragnie, zdaje się, zrobić swoją prywatną dzielnicę, w której to on będzie dyktował warunki inwestowania na tym terenie.

[...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie.

Wojewoda [...] nie skorzystał z uprawnienia do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona i dlatego podlega oddaleniu.

Z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji odnośnie rozumienia (wykładni) § 14 pkt 6 uchwały Rady Miasta Krakowa z 8 lutego 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bonarka". Wnosząca skargę kasacyjną stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego oraz zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych wywodzi, że nie ma podstaw prawnych do przyjęcia, że m.p.z.p. miał na celu zapewnienie dużej ilości miejsc parkingowych na obszarze nim objętym.

Trzeba przypomnieć, że Sąd I instancji kontrolując zgodność z prawem decyzji Wojewody [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uznał, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji nie są zgodne z prawem, co spowodowało ich uchylenie. WSA zakwestionował stanowisko organów administracyjnych, według którego postanowienia § 14 pkt 6 m.p.z.p. zawierające ustalenia minimalnych wskaźników parkingowych :

- do 10 miejsc postojowych na 1000 m2 powierzchni użytkowej w terenach UC, U, U.1,ZP.1

- do 12 miejsc na 100 zatrudnionych,

należy interpretować jako ustalające maksymalną liczbę miejsc postojowych (nie więcej niż 10 miejsc na 1000 m kw. i nie więcej niż 12 miejsc na 100 osób zatrudnionych). Sąd mając wątpliwości co do wyników wykładni językowej tych postanowień odwołał się do wykładni celowościowej i kierując się założeniem, że dla zapewnienia ładu przestrzennego tego terenu, w tym drożności dróg w tak dużym mieście jak Kraków, sporne postanowienia planu należy interpretować jako ustalenie optymalnego, minimalnego wskaźnika miejsc parkingowych na poszczególnych terenach.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela powyższe rozumienie § 14 pkt 6 uchwały Rady Miasta Krakowa z 8 lutego 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bonarka". Stąd też uznaje za bezzasadny zarzut skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia § 14 pkt 6 m.p.z.p., który według wnoszącej skargę kasacyjną należy interpretować jako ustalenia maksymalnego wskaźnika miejsc postojowych (nie więcej niż 10 miejsc na każde 1000 m2 i nie więcej niż 12 miejsc na 100 zatrudnionych). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko przyjęte przez Sąd I instancji znajduje przede wszystkim potwierdzenie w wykładni językowej § 14 pkt 6 m.p.z.p., w związku z tym zarzuty co do oparcia rozstrzygnięcia Sądu wyłącznie na wykładni celowościowej tego przepisu nie są uzasadnione. Przede wszystkim w pkt 6 wyraźnie jest mowa o minimalnych wskaźnikach parkingowych, a więc nie ma jakichkolwiek podstaw, aby je traktować jako wskaźniki maksymalne. Nie koliduje z tym dalsza treść tego postanowienia: - do 10 miejsc postojowych na 1000 m2 i do 12 miejsc na 100 zatrudnionych. To określenie "do" w kontekście zdania pierwszego pkt 6 należy rozumieć jako "nie mniej niż" (czyli inaczej "minimalnie ... do" oznacza, że liczbę miejsc można obniżyć "do" minimum 10 lub 12, a zatem nie można jej obniżyć poniżej 10 lub 12). Tylko wówczas wypowiedź (norma) zawarta w pkt 6 § 14 planu może być uznana w pełni za logiczną i racjonalną. Zaprezentowana wykładnia językowa spornego przepisu m.p.z.p. znajduje oczywiście wsparcie w argumentach celowościowych, użytych w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji. Zapewnienie odpowiedniej ilości miejsc parkingowych w dużym mieście ma niewątpliwie bezpośredni związek z drożnością dróg a w konsekwencji z ładem przestrzennym otoczenia.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 ust 1, art. 20 ust. 1 i art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez przekroczenie uprawnienia do dokonywania kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, należy stwierdzić, że ten zarzut nie jest uzasadniony. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy ustrojowej określa podstawowe zadanie sądów administracyjnych - sprawowanie wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Natomiast przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczą zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako aktu prawa miejscowego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Nie sposób zgodzić się z wnoszącą skargę kasacyjną, że w rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji przekroczył granice kontroli czy też nie dokonał tej kontroli. Z treści skargi kasacyjnej wynika, że Spółka nie akceptuje rezultatów tej kontroli (oddalenia jej skargi), zarzucając niewłaściwą (celowościową) wykładnię aktu prawa miejscowego Jest to jednak inna kwestia, niemieszcząca się w dyspozycji powołanych przepisów.

Z powyższego wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zasadnie uwzględnił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] i uchylił decyzje organów obu instancji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu [...] Spółka z o.o. Spółka komandytowo-akcyjna pozwolenia na budowę. Organy budowlane ponownie rozpatrując sprawę będą zatem obowiązane zastosować się do wyżej zaprezentowanej wykładni § 14 pkt 6 m.p.z.p. W związku z tym powinny również wyjaśnić, jak należy rozumieć "powierzchnię użytkową", stanowiącą podstawę wyliczenia wskaźnika miejsc parkingowych i w oparciu o to ustalenie zweryfikować faktyczną powierzchnię użytkową. Ma bowiem rację wnosząca skargę kasacyjną, że stan faktyczny w tym zakresie nie został dostatecznie wyjaśniony.

Mając powyższe na uwadze, sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania uznać należało za niezasadne. Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.