Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 603/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2016-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 144, art. 129 ust. 1 i 3, art. 89 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzenie gry poza kasynem gry oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej decyzją z [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z [...] wymierzającą O. Sp. z o.o. w R. (dalej: spółka), karę pieniężną w łącznej wysokości 24.000 zł za urządzania gier na automatach do gier o nazwach: Hot Slot nr [...] oraz Hot Slot nr [...], poza kasynem gry.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej powołał przepisy ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), dalej: "u.g.h.",tj. art. 89 ust. 1 pkt 2 stanowiący o karze pieniężnej dla urządzającego grę na automatach poza kasynem gry, art. 2 ust. 3, i ust. 5 wyjaśniające definicje związane z grą na automatach oraz art. 129 ust. 3 definiujące pojęcie gry na automatach

o niskich wygranych. Organ odwoławczy wskazał, że funkcjonariusze Urzędu Celnego przeprowadzili dniu 16 maja 2013 r. kontrolę w zakresie urządzania i prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych w punkcie gier Sklep Spożywczy L. w M.. Właścicielem automatów jest O. Sp. z o.o. w R. , która urządzała gry we wskazanym wyżej punkcie na automatach o niskich wygranych Hot Slot, nr [...] nr poświadczenia rejestracji [...] i Hot Slot, nr [...] nr poświadczenia rejestracji [...], na podstawie zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. W ramach kontroli prowadzonej na podstawie art. 30 ust 1 ustawy z 27 października 2010 r. o Służbie Celnej został przeprowadzony eksperyment polegający na odtworzeniu możliwości gry na wskazanych wyżej automatach o niskich wygranych. Eksperyment wykazał, że dopuszczalna stawka za udział w jednej grze, znacznie przekracza wartość określoną w przepisie art. 129 ust. 3 u.g.h.

Zarówno w przypadku automatu Hot Slot o nr [...] jak i automatu Hot Slot o [...] eksperyment wykazał, że przedmiotowe automaty umożliwiają postawienie w grze maksymalnej stawki w wysokości odpowiednio 100 punktów kredytowych, co stanowiło równowartość 10 złotych (jeden punkt kredytowy wynosi 0,10 zł), co stanowi przekroczenie wynikającej z decyzji dopuszczającej do eksploatacji dopuszczalnej maksymalną stawki, a także jest niezgodne z art. 129 ust. 3 u.g.h.

Organ wskazał, że automaty otrzymały opinie techniczne jednostki badającej - Politechniki Łódzkiej z treści których wynika że maksymalna wygrana wynosi 500 pkt - 50 zł, maksymalna stawka 2 pkt - 0,2 zł. oraz, że automaty te odpowiadają warunkom badań poprzedzających ich rejestrację. Automaty uzyskały poświadczenia rejestracji.

Z załączonej do akt sprawy opinii jednostki badającej Izby Celnej w Przemyślu z 1 września 2014 r. dotyczącej automatu do gier Hot Slot nr [...] wynika, że na wskazanym automacie istnieje możliwość wykasowania elektronicznego systemu trwałej rejestracji i zapamiętywania danych, bez naruszania nałożonych plomb zabezpieczających jednostki badającej a także stwierdzono możliwość zmiany wskazań liczników elektronicznych (LCD) automatu bez naruszenia nałożonych plomb zabezpieczających jednostki badającej. Ponadto konstrukcja automatu nie zapewnia możliwości prawidłowego zabezpieczenia przed ingerencją w stan liczników. W opinii stwierdzono także niespełnienie warunku ochrony przed możliwością modyfikacji programowania, niespełnienie warunku w zakresie maksymalnej jednorazowej wygranej i maksymalnej stawki za grę, niespełnienie wymogu wyposażenia w system trwałej rejestracji i zapamiętywania danych, niewypełnienie warunku wyposażenia automatu w widoczne dla grających informacje, umieszczone w sposób uniemożliwiający ich usunięcie bez uszkodzenia lub zniszczenia automatu.

Mając na względzie zebrany w sprawie materiał dowodowy, organ uznał, że mimo posiadania przez spółkę opinii technicznych wykonanych przez jednostkę badającą oraz ważnych poświadczeń rejestracji w dniu kontroli, przedmiotowe automaty faktycznie umożliwiały grę za stawkę w wysokości wyższej niż maksymalna stawka, wynikająca z art. 129 ust. ust. 3 u.g.h. i opinii technicznych zawierających wynik badania poprzedzającego rejestrację automatów do gier o niskich wygranych, wydanych przez Politechnikę Łódzką. Postępowanie wykazało, że przedmiotowe urządzenia do gry nie są automatami o niskich wygranych, ponieważ nie spełniają przesłanek z art. 129 ust. 3 u.g.h. Daje to podstawy do przyjęcia, że strona urządzała gry na automatach niezgodnie z art. 129-140 u.g.h., co uzasadnia nałożenie kary z art. 89 ust. 1 pkt 2 wskazanej ustawy.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., poprzez bezpodstawne uznanie, że zachodzą przesłanki do wymierzenia kary z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 u.g.h. urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Powołując unormowania zawarte w art. 6 ust. 1 art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2, art. 129 ust. 3 oraz 141 u.g.h. organ odwoławczy wskazał, że do ustalonego w sprawie stanu faktycznego mogłaby znaleźć zastosowanie dyspozycja art. 141 pkt 2 u.g.h., jednakże pod warunkiem organizowania przez stronę gry na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych, zgodnie z art. 129-140 u.g.h. Tylko podmiot urządzający gry na automatach poza kasynem gry, który zgodnie z art. 129-140 realizuje działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych, nie został objęty odpowiedzialnością przewidzianą w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Wyłącznie takiemu działaniu ustawodawca nadał cechę kontratypu względem czynu opisanego w art. 89 ust. 1 pkt 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry niezgodnie z art. 129-140 pozostaje w sferze oddziaływania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. a więc będzie podlegał karze pieniężnej przewidzianej w tym przepisie.

Odnosząc się do zarzutów strony o bezpodstawności twierdzeń, że automaty nie są automatami o niskich wygranych Dyrektor stwierdził, że fakt posiadania rejestracji automatu nie zwalnia uprawnionych organów od badania czy zarejestrowany automat spełnia nadal przewidziane prawem wymagania. Organ wyjaśnił, że eksperyment został przeprowadzony w ramach czynności kontrolnych, na podstawie przepisów ustawy o Służbie Celnej, rozporządzenia Ministra Finansów z 5 listopada 2009 r. w sprawie kontroli wykonywanej przez Służbę Celną w zakresie urządzania i prowadzenia gier i zakładów wzajemnych (Dz. U. Nr 188, poz. 1459) oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2009 r. w sprawie kontroli wykonywanych przez Służbę Celną w zakresie urządzania i prowadzenia gier hazardowych (Dz. U. Nr 226, poz. 1820), jest więc dowodem legalnym. W ramach kontroli funkcjonariusze celni są uprawnieni m.in. do przeprowadzenia w uzasadnionych przypadkach, w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie o niskich wygranych lub gry na innym urządzeniu (art. 32 ust. 1 pkt 13 tej ustawy). Nadto, jak wykazała jednostka badająca, w przypadku automatu Hot Slot nr [...] stwierdzono, że automat nie jest wyposażony w system trwałej rejestracji i zapamiętywania danych. Istnieje możliwość ingerencji bez naruszenia nałożonych plomb zabezpieczających jednostki badającej. Skasowania liczników krótkich oraz długich można dokonać z poziomu opcji serwisowych poprzez wybranie funkcji "zerowania stanu automatu". Stwierdzono, że automat nie jest wyposażony w system trwałej rejestracji i zapamiętywania danych poprzez niezapewnienie warunku zabezpieczenia liczników elektronicznych (LCD) przed próbą zmiany wskazań. Stwierdzono także możliwość zmiany wskazań liczników elektronicznych (LCD) bez ingerencji w płytę główną obudowę liczników oraz bez naruszania plomb zabezpieczających jednostki badającej. Organ wskazał też na włączone do przedmiotowego postępowania materiały dowodowe przekazane przez Prokuraturę Apelacyjną w Białymstoku w sprawie o sygn. akt [...]. Z materiałów tych wynika, iż osoby przeprowadzające badania, których podpisy widnieją w opinii technicznej nr [...], w rzeczywistości nie przeprowadziły badań przedmiotowych automatów, w tym automatu Hot Slot nr [...], zatem rejestracja przedmiotowego automatu została dokonana na podstawie opinii technicznej, co do której istnieje uzasadnione podejrzenie poświadczenia nieprawdy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. art. 92 u.g.h. organ wskazał na moc dowodową eksperymentu wyjaśniając, że ma on walor dowodu bezpośredniego, gdyż został dokonany w wyniku oględzin spornych automatów i przeprowadzeniu na nich gry. Organ podkreślił, że celem przeprowadzonych czynności kontrolnych było jedynie przeprowadzenie gry na automatach i ustalenia możliwego do osiągnięcia wyniku. Funkcjonariusze celni nie badali natomiast technicznych zasad funkcjonowania kontrolowanych automatów, a zatem fakt posiadania, czy też braku wiedzy w tym zakresie nie ma znaczenia. Uprawnienia do przeprowadzenia czynności kontrolnych i eksperymentu oraz oględzin automatu, wynikają z przepisów rangi ustawowej, a zatem brak jest podstaw do kwestionowania kompetencji funkcjonariuszy celnych w tym zakresie. Bez znaczenia była przy tym podnoszona przez stronę skarżącą okoliczność posiadania przez przedmiotowe automaty pozytywnej opinii technicznej w momencie rejestracji. Wydanie pozytywnej opinii technicznej przez jednostkę certyfikującą, w czasie postępowania rejestracyjnego nie wpływa na fakt późniejszego wykorzystywania tego automatu zgodnie z przepisami prawa.

W ocenie organu, nie doszło do naruszenia art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez to, że skorzystał on z dowodów zebranych w postępowaniu karnoskarbowym. Zdaniem Dyrektora, organy działały w tym zakresie na podstawie przepisów prawa - art. 120 Ordynacji podatkowej, realizując przy tym obowiązek wynikający z art. 122 tej ustawy. W toku postępowania podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia. Postępowanie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, zgodnie z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor nie zgodził się ze stanowiskiem strony, że u.g.h jest sprzeczna z prawem unijnym. Na poparcie powyższego wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 83/14, zgodnie z którym art. 14 ust. 1 u.g.h. nie można uznać za "przepis techniczny" w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE, a w konsekwencji brak podstawy do ustalenia niemożności stosowania dyspozycji art. 89 ust. 1 u.g.h. jako przepisu niezgodnego z prawem unijnym. Organ podkreślił że przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h nie należy bezpośrednio utożsamiać z art. 14 ust. 1 tej ustawy. Przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h nie jest przepisem technicznym i jako taki nie podlegał obowiązkowi notyfikacji. Jeżeli prowadzenie działalności hazardowej było i jest dopuszczalne na podstawie koncesji, zezwolenia i w określonych miejscach (kasyno gry, salony gier, punkty przyjmowania zakładów wzajemnych oraz punkty gier na automatach niskich wygranych), to podmioty, które nie legitymują się stosownym zezwoleniem bądź chcą uprawiać hazard w innych miejscach niż dopuszczone ustawowo, nie mogą wywodzić, że u.g.h ogranicza w jakikolwiek sposób ich prawa europejskie.

Organ dokonał analizy obrotu automatami do gry w latach 2009 - 2012 r. Analiza wykazała, że polskie przepisy w zakresie gier hazardowych na automatach o niskich wygranych nie wpływają na destabilizację rynku unijnego w zakresie obrotu automatami do gier. Powołując art. 2 ust. 2b i ust. 3 ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t. j. Dz. U. 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.) wyjaśnił, że cecha "gry o niskich wygranych" może być przypisana przez producenta lub użytkownika dowolnemu urządzeniu. Przepisy te zawierają wskazany rodzaj działalności i nie można na ich podstawie wnioskować o istnieniu produktu "automat o niskich wygranych". Podział na automaty do gier i automaty do gier o niskich wygranych byłby podziałem sztucznym. Definicja automatów do gier o niskich wygranych różni się od definicji automatów do gier przede wszystkim w zakresie stawki wysokości wygranej. Czynnikiem decydującym o przeznaczeniu danego automatu jest program, który został w nim zainstalowany. Sam automat jako towar nie ulega natomiast zmianom.

Odnosząc się do kwestii notyfikacji ustawy u.g.h., organ powołał stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 19 grudnia 2006 r. sygn. akt P 37/05, zgodnie z którym sądy krajowe mają prawo i obowiązek odmówienia zastosowania normy krajowej, jeżeli koliduje ona z normami prawa wspólnotowego. Na płaszczyźnie stosowania prawa o tym, czy u.g.h. koliduje z prawem wspólnotowym, rozstrzygać będą zatem Sąd Najwyższy, sądy administracyjne i sądy powszechne, a o tym, co znaczą normy prawa wspólnotowego, rozstrzygać będzie ETS, wydając orzeczenia wstępne.

Przepisy u.g.h. w części regulującej prowadzenie działalności, a więc usług w zakresie gier hazardowych nie naruszają art. 34 Traktatu, który statuuje zasadę swobody przepływu towarów, a nie usług. Zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego nad prawem krajowym obowiązuje wówczas, gdy przepisy krajowe są sprzeczne z przepisami pierwotnego i wtórnego prawa Unii Europejskiej, co w niniejszej nie zachodzi, bowiem u.g.h. nie posiada swojego odpowiednika na gruncie przepisów wspólnotowych. Tym samym brak jest możliwości zastosowania zasady pierwszeństwa wobec aktu, który fizycznie nie istnieje.

W ocenie organu odwoławczego w toku postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji zasadnie stwierdzono, że automaty: Hot Slot, nr [...] oraz Hot Slot nr [...] nie mieszczą się w kategorii automatów o niskich wygranych, a O. Sp. z o.o. z siedzibą w R. nie posiada koncesji na prowadzenie kasyna gry, a zatem za prawidłowe uznał stanowisko, że strona urządzała gry hazardowe bez zezwolenia oraz organizowała gry niezgodnie z art. 129 ust. 3 u.g.h., a tym samym podlegała karze pieniężnej w wysokości 12.000 zł od każdego automatu.

Na powyższą decyzję spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego tj.:

- art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez utrzymanie zaskarżoną decyzją w mocy decyzji organu I Instancji i bezpodstawne przyjęcie, że nie podlega ona uchyleniu pomimo, iż została wydana z rażącym naruszeniem prawa;

- art. 205 §1 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez jego zastosowanie i podjęcie zawieszonego postępowania pomimo, iż przyczyna jego zawieszenia nie ustała;

- art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

- art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa zgodnie z którym organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona;

- art. 23b w zw. z art. 129 ust. 3 u.g.h. poprzez dowolne uznanie, że ww. automaty nie spełniają wymogów technicznych zgodnych dla automatów o niskich wygranych, a co za tym idzie nie są automatami o niskich wygranych, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z posiadanymi przez spółkę i organ dokumentami urzędowymi;

- naruszenie prawa materialnego:

- art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. poprzez bezpodstawne uznanie, że zachodzą przesłanki do wymierzenia kary z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, podczas gdy spółka prowadziła działalność w oparciu o ważne i legalne dokumenty urzędowe świadczące o tym, że automaty są automatami niskostawkowymi, a spółka nie dokonała w nich żadnych zmian - mogących wpływać na ich parametry, w tym na charakter "niskostawkowy";

- art. 15b ust. 4 i 4a u.g.z .w. w zw. z art. 144 u.g.h. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że kontrolowane automaty do gier nie są automatami do gier o niskich wygranych, podczas gdy spełniają one wszystkie ustawowe wymogi przewidziane dla tego typu automatów, a ponadto status taki nadał im decyzją w przedmiocie poświadczenia ich rejestracji Minister Finansów i decyzja ta w trakcie całego okresu ich eksploatacji przez spółkę zachowała swoją ważność, co uniemożliwia nałożenie na skarżącą kary pieniężnej za prowadzenie działalności na automatach poza kasynami gry;

- art. 8 i art. 9 w zw. z art. 1 akapit 1 pkt 1, 3, 4 i 11 Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.1998.204.37 ze zm.) w zw. z § 4, § 5, § 8 i § 10 w zw. z § 2 pkt la, 2, 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U.2002.239.2039); art. 2, art. 7, art. 91 ust. 1-3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 2 aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej oraz wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (trzecia izba)

z dnia 19 lipca 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - Polska) - Fortuna Sp. z o.o. (C- 213/11), Grand sp. z o.o. (C-214/11), Forta Sp. z o.o. (C-217/11) przeciwko Dyrektorowi izby Celnej w Gdyni (sprawy połączone C-231/11,C-214/11 i C-217/11)

- poprzez zastosowanie przepisów u.g.h. w szczególności art. 14 ust 1 w zw. z art. 89 ust 2 u.g.h. - jako przepisu bezskutecznego, który nie został notyfikowany Komisji Europejskiej w sytuacji, gdy brak takiej notyfikacji pozbawia ten przepis mocy wiążącej jak również poprzez zastosowanie przepisów u.g.h., pomimo ich bezskuteczności z uwagi na brak notyfikacji tej ustawy do Komisji Europejskiej, zgodnie z Dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, o zawieszenie postępowania sądowo administracyjnego, do czasu udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na pytania prawne zadane przez: Sąd Rejonowy w Gdańsku w sprawie o sygn. akt P 4/14; Sąd Rejonowy w Lęborku w sprawie o sygn. akt P 10/14; Sad Rejonowy w Radomiu sygn. akt P 16/14 i Sąd Rejonowy w Katowicach sygn. akt P 18/14.

W uzasadnieniu spółka podniosła, że wymierzenie spółce kary pieniężnej na podstawie powoływanego przez organy obu instancji przepisu, art. 14 ust. 1 w zw. z art. 89 ust. 1 i 2 u.g.h - jest bezpodstawne z uwagi na bezskuteczność wskazanych przepisów powoływanego aktu. W ocenie spółki przepisy aktualnie obowiązującej u.g.h. w przedmiotowej sprawie nie powinny być w ogóle stosowane, albowiem ustawa ta wbrew Dyrektywie 98/34/WE nie została notyfikowana w Komisji Europejskiej. Wskazując na przepisy art. 8 i art. 9 w zw. z art. 1 pkt 1 3, 4, i 11 Dyrektywy 98/34/WE spółka podniosła, że uchybienie obowiązkowi notyfikacji stanowi uchybienie proceduralne powodujące bezskuteczność przepisów wobec jednostek. Skarżąca powołała orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, wojewódzkich sądów administracyjnych i sądów powszechnych wydziałów karnych na poparcie tezy o technicznym charakterze przepisu art. 14 ust. 1 u.g.h. Odnosząc się do konkluzji organu, zawartych w zaskarżonej decyzji spółka, podniosła, że eksport automatów o niskich wygranych poza granice RP wymagałby wykraczającego poza granice opłacalności przetworzenia produktu, bowiem automaty te stanowią specyficzny produkt przeznaczony na rynek Polski. Zdaniem spółki już sama konieczność poszukiwania zbytu w innych krajach jest bezpośrednim dowodem na to, że u.g.h. istotnie wpłynęła na obrót takimi automatami na terenie Polski. Po drugie, w ocenie spółki obowiązku uprzedniej notyfikacji spornych przepisów nie wyłączają również klauzule wyłączające wskazane, czy to w TFUE czy to w samej dyrektywie 98/34/WE. Nadto skarżąca za błędne i zaskakujące uznała przyjęcie przez organ, że organy administracji publicznej nie mają instrumentów pozwalających na dokonywanie oceny zgodności prawa wspólnotowego z przepisami krajowymi.

Zdaniem spółki, nawet przy przyjęciu skuteczności powołanych przez organ przepisów, to stan faktyczny przedmiotowej sprawy nie podpada pod ich dyspozycję bowiem spółka nie naruszyła warunków udzielonego jej zezwolenia w zakresie urządzania i prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych. Spółka działała bowiem w zaufaniu do otrzymanych od - ustawowo do tego powołanych podmiotów i organów - kompletną dokumentację rejestracyjną, wskazującą, że automaty te mają charakter automatów "nisko stawkowych". W odniesieniu do dowodów na podstawie których organ oparł swoje rozstrzygnięcie spółka podniosła, że eksperyment przeprowadzony został tylko w stosunku do jednego z automatów objętych niniejszym postępowaniem, zaś po drugie - w okresie kiedy spółka urządzała gry na przedmiotowym automacie - dowód ten nie istniał, bowiem przeprowadzenie tego dowodu organ zlecił już po zatrzymaniu automatu i pozbawieniu skarżącej możliwości urządzania na nim gier. Zdaniem spółki, skoro automaty zostały dopuszczone do użytkowania po przebadaniu przez jednostkę badającą, to ich "wycofanie z użytkowania" również winno odbywać się w tym samym trybie, tj. po uzyskaniu negatywnej opinii instytucji badających. Zatem do czasu cofnięcia ważnego poświadczenia rejestracji może ona na omawianych automatach urządzać gry. Na poparcie swojego stanowiska przytoczyła orzecznictwo sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, postanowieniem

z 29 stycznia 2015 r. zawiesił postępowanie sądowe na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z przedstawionym Trybunałowi Konstytucyjnemu przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, pytaniem prawnym w sprawie o sygn. akt II GSK 686/13.

Postanowieniem z dnia 5 lipca 2016 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie sądowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2016.1066) i art. 134 § 1 ustawy

z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(j.t. 2016.718 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany, co do zasady, zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd podzielił też i uznał za niewadliwe ustalenia organu w zakresie stanu faktycznego. Znajdują one potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym, a Sąd przyjął je za podstawę dalszych rozważań.

Zgodnie z art. 144 u.g.h., z dniem 31 grudnia 2009 r. utraciła moc ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, pod rządami której skarżąca Spółka uzyskała zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Na podstawie art. 129 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, którym ich udzielono, według przepisów dotychczasowych, tj. ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, o ile u.g.h. nie stanowi inaczej. Stosownie do treści art. 141 u.g.h. w odniesieniu do organizowania zgodnie z art. 129-140 gier na automatach w salonach gier na automatach oraz gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych nie stosuje się art. 89 ust. 1 pkt 2, zgodnie z którym karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Jednocześnie przepis art. 129 ust. 3 u.g.h. wskazuje, że przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się takie gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł.

W rozpoznawanej sprawie zdaniem organów fakt, że zakwestionowane automaty umożliwiają gry za stawki przekraczające maksymalne określone w art. 129 ust. 3 u.g.h, daje podstawy do zastosowania kary pieniężnej określonej w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Zdaniem Spółki, skoro automaty posiadały poświadczenie rejestracji brak było podstaw do zastosowania kary.

Przystępując do rozpoznania sprawy należy na wstępie stwierdzić, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada zgromadzonym dowodom, które zostały przez organ rozpatrzone zgodnie z wymogami art. 122, art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej. Bezsporne jest, że spółka w dacie kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego, prowadziła działalność w punkcie Sklep Spożywczy "L." K. L. w G., a zakwestionowane automaty miały ważne poświadczenie rejestracji. W ocenie Sądu organy na podstawie eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego oraz w stosunku do jednego z automatów o nr [...] także na podstawie opinii technicznej wydanej przez jednostkę badającą wykazały, że na automatach istnieje możliwość gry o stawkę wyższą niż określona w u.g.h. Eksperyment wykazał, że automaty umożliwiają przeprowadzenie gier za 100 punktów kredytowych stanowiących równowartość 10 zł, co oznacza, że wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze jest wyższa niż 0,50 zł., jak również przekracza stawkę 0,20 zł ustaloną podczas badania poprzedzającego rejestrację. Wynik eksperymentu odnośnie automatu Hot Slot nr [...] został potwierdzony w opinii jednostki badającej Izby Celnej w Przemyślu z 1 września 2014 r. Z opinii wynika, że maksymalna stawką za grę wynosi 50 zł (500 pkt), zaś uzyskiwana maksymalna wygrana znacznie przekracza wartość opisaną w art. 129 ust.3 u.g.h.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych grami na automatach o niskich wygranych są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż równowartość 15 euro, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,07 euro. Podobną regulację zawiera art. 129 ust. 3 u.g.h., Jedyną różnicą w regulacji jest określenie maksymalnej stawki za udział w jednej grze na 0,50 zł, a maksymalnej wygranej na 60 zł. W obu tych przepisach jest mowa o maksymalnej stawce za udział w jednej grze.

Zarówno przeprowadzony eksperyment jak i opinia jednostki badającej Izby Celnej w Przemyślu jednoznacznie stwierdzają, że zakwestionowane automaty umożliwiają wygraną przekraczającą 60 zł, (15 euro) a ponadto można było na nich grać za stawki przekraczające 0,50 zł. Okoliczność, że w 2008 r. w stosunku do automatu Hot Slot o nr [...], zaś w 2009 automatu Hot Slot o nr [...] uprawniona jednostka badająca uznała, że automaty spełniają warunki, o których mowa w przepisach ustawy o grach i zakładach wzajemnych wymagane dla automatów o niskich wygranych, że spółka w dacie kontroli posiadała ważne poświadczenia rejestracji nie może podważać prawidłowych ustaleń wynikających z przeprowadzonego eksperymentu oraz opinii jednostki badającej Izby Celnej w Przemyślu.

Skarżąca spółka zarówno wyniku eksperymentu jak i opinii jednostki badającej nie podważa przez zgłaszanie konkretnych zastrzeżeń w stosunku do zawartych w tych dokumentach ustaleń. Zarzuca natomiast, że opinia jednostki badającej w stosunku do automatu Hot Slot nr [...] została wydana po zatrzymaniu automatu, ponadto, że przedmiotowe automaty zostały dopuszczone do użytkowania jako automaty o niskich wygranych a zatem nie mogły się stać automatami wysoko – stawkowymi.

W ocenie Sądu zarzutu spółki nie można podzielić. Wskazać należy, że w opinii jednostki badającej Izby Celnej w Przemyślu w stosunku do automatu Hot Slot o nr [...] stwierdzono możliwość wykasowania elektronicznego systemu trwałej rejestracji i zapamiętywania danych, możliwość zmiany wskazań liczników elektronicznych (LCD) automatu bez naruszania nałożonych plomb zabezpieczających jednostki badającej. Ponadto, w ocenie opiniujących konstrukcja automatu nie zapewnia możliwości prawidłowego zabezpieczenia przed ingerencją w stan liczników. Istotnym jest też, że z informacji uzyskanej z Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku wynika, że osoby, których podpisy widnieją w opinii technicznej dotyczącej między innymi automatu Hot Slot nr [...], faktycznie takiego badania nie przeprowadziły, zatem rejestracja przedmiotowego automatu została dokonana na podstawie opinii technicznej, co do której istnieje uzasadnione podejrzenie poświadczenia nieprawdy.

Nie jest uzasadniony zarzut skargi, że do czasu cofnięcia ważnego poświadczenia rejestracji, spółka miała prawo urządzać gry na automatach, przy czym cofnięcie rejestracji mogło natomiast nastąpić wyłącznie po uzyskaniu negatywnej opinii instytucji badających. Należy zgodzić się ze skarżącą, że przeprowadzenie dowodu z opinii jednostki badającej stosownie do aktualnie obowiązujących przepisów wymagane jest przed rejestracją automatów oraz przed wydaniem decyzji w przedmiocie cofnięcia rejestracji. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest zasadność nałożenia kary pieniężnej, przy czym wbrew zarzutom skargi warunkiem nałożenia kary, nie jest urządzanie gry po cofnięciu zezwolenia. W sprawie nałożenia kary pieniężnej stosownie do art. 180 Ordynacji podatkowej w związku z art. 8 u.g.h., organ jako dowód może dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a co nie jest sprzeczne z prawem. Podkreślić należy, że z przepisów ustawy o Służbie Celnej wynika, że w zadaniach tej służby mieści się wykonywanie całościowej kontroli w dziedzinie dotyczącej gier hazardowych, w tym w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych. Stosownie do art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej, funkcjonariusze wykonujący kontrolę są uprawnieni m.in. do przeprowadzania w uzasadnionych przypadkach, w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie, gry na automacie o niskich wygranych lub gry na innym urządzeniu. Efekt tych czynności może być wykorzystany w postępowaniu będącym następstwem ustaleń kontrolnych a wynik eksperymentu stanowi prawnie dopuszczony dowód. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 września 2015 r. w sprawie II GSK 1592/15 (dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl) podkreślił, że badanie przez jednostkę badającą nie jest konieczne w sytuacji, w której istnieje pewność, że automat o niskich wygranych nie spełnia wymagań określonych w art. 129 ust. 3 u.g.h.

W ocenie Sądu dowód z eksperymentu oraz z opinii jednostki badającej były dowodami miarodajnymi i wystarczającymi do dokonania ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Ustalenia organu w tym zakresie nie naruszają zasad procedury - art. 187 § 1, i art. 191 Ordynacji podatkowej. Przeprowadzone dowody zostały poddane ocenie w sposób zgodny z zasadą swobodnej oceny dowodów, dowody nie budzą zastrzeżeń co do ich rzetelności i prawidłowości, co oznacza, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia wskazanych przepisów nie są uzasadnione. Tym samym zarzut naruszenia art. 23b w zw. z art. 129 ust.3 u.g.h. nie jest zasadny.

Możliwość gry na automatach za stawki o wartościach przekraczających wartości dopuszczalne prawem pozwala ocenić jako prawidłowe ustalenia organów, że urządzenia znajdujące się w kontrolowanym lokalu nie spełniają definicji automatu do gry o niskich wygranych, wyrażonej w art. 129 ust. 3 u.g.h. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy, działalność m.in. w zakresie gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. Bezspornym przy tym jest, że skarżąca spółka nie posiadała koncesji na prowadzenie kasyna gry, posiadała natomiast zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Sankcja nałożona na skarżącą w oparciu o art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy jest wynikiem tego, że spółka prowadziła działalność w punkcie gier z przekroczeniem warunków udzielonego jej zezwolenia. Przekroczenie warunków posiadanego przez nią zezwolenia polegało na prowadzeniu działalności na automacie niespełniającym wymogów automatu do gier o niskich wygranych, a więc wymogów określonych w art. 129 ust. 3 u.g.h., a co za tym idzie wymogów pozwolenia na prowadzenie działalności. Oceny tej – wynikającej z prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych, których skarżąca skutecznie nie podważyła – nie może zmienić fakt posiadania opinii z badania poprzedzającego rejestrację automatów. Uznanie organizowanej gry za grę na automatach o niskich wygranych uzależnione jest od ustalenia, czy jest ona organizowana zgodnie z art. 129-140 u.g.h., w tym zgodnie z art. 129 ust. 3 u.g.h. W rozpoznawanej sprawie organy prawidłowo ustaliły, że skarżąca urządzała grę na automacie, który nie posiadał cech automatu do gry o niskich wygranych, co oznacza, że spółka urządzała gry na automatach niezgodnie z art. 129-140 u.g.h. Tym samym zasadnie organy uznały, że w odniesieniu do Skarżącej nie ma zastosowania wyłączenie karalności, o którym mowa w art. 141 u.g.h.

Z powyższych względów nie jest zasadny zarzut naruszenie prawa materialnego tj. art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. poprzez nałożenie na spółkę kary z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, w sytuacji gdy podmiot ten prowadził działalność w oparciu o legalne dokumenty stwierdzające, że są one automatami o niskich wygranych.

Na wynik sprawy nie ma istotnego wpływu podnoszony w skardze zarzut naruszenia 205 § 1 Ordynacji podatkowej przez podjęcie zawieszonego postępowania, pomimo, że nie ustała przyczyna zawieszenia, Trybunał Konstytucyjny nie rozstrzygnął zagadnienia przekazanego przez NSA postanowieniem w sprawie sygn. akt II GSK 686/13. Zgodnie z art. 145 § 1 ust. 1 lit c ustawy p.p.s.a., tylko naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy stanowi podstawę do uchylenia decyzji. Skarżący nie wykazał jaki wpływ na legalność decyzji miało wskazywane uchybienie.

Nie są zasadne zarzuty naruszenia prawa materialnego przez brak notyfikacji przepisów u.g.h. Zagadnienie to budziło istotne wątpliwości w orzecznictwie. W uchwale II GPS 1/16 NSA rozstrzygnął że; art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 o grach hazardowych.

W obszernym uzasadnieniu uchwały, którego argumenty skład orzekający w sprawie w pełni podziela, NSA podniósł – przywołując przepisy dyrektywy 98/34/WE, a także treść wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C - 213/11, C - 214/11 i C - 217/11, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., sam w sobie nie kwalifikuje się do żadnej spośród grup przepisów technicznych, o których mowa w dyrektywie 98/34/WE. Przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie ustanawia żadnych warunków determinujących w sposób istotny nie dość, że skład, to przede wszystkim właściwości lub sprzedaż produktu. Określony tym przepisem sposób prowadzenia działalności przez podmioty urządzające gry jest obojętny z punktu widzenia występowania istotnego wpływu na właściwości lub sprzedaż produktu (automatu do gier) wykorzystywanego do urządzania na nim gier hazardowych, i to zarówno tych, o których mowa w art. 2 ust. 3 i ust. 5, jak i tych wymienionych w ust. 3 art. 129 przywołanej ustawy. (pkt 4.3 uzasadnienia). Dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego opisanego w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. oraz stosowalności tego przepisu w sprawach o nałożenie kary pieniężnej nie ma znaczenia techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE oraz przywoływanego wyroku TSUE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy oraz okoliczność nieprzekazania projektu tego przepisu Komisji Europejskiej, zgodnie z art. 8 ust. 1 tej dyrektywy. Zdaniem NSA nie można uznać, art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. pozostaje w tego rodzaju (funkcjonalnym) związku z technicznym przepisem art. 14 tej ustawy, który to związek, zawsze i bezwarunkowo - a więc, bez względu na elementy i okoliczności konkretnych stanów faktycznych uzasadnia odmowę jego zastosowania, jako podstawy nałożenia kary pieniężnej, ilekroć podmiot urządzający gry na automatach czyni to poza kasynem gry. (pkt 5.5.uzasadnienia). Opis relacji istniejącej między przepisami art. 14 ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h , a w konsekwencji ocena charakteru tej relacji, nie może nie uwzględniać normatywnej treści art. 89 ust. 1 pkt 2 tej ustawy oraz celu ustanowienia regulacji zawartej w tym przepisie, a tym samym również jego funkcji, które ocenić należy jako samoistne. Ustanawiając sankcję za naruszenie art. 14 ust. 1 u.g.h w postaci administracyjnej kary pieniężnej – przy jednoczesnym ustanowieniu kary grzywny za przestępstwo lub wykroczenie skarbowe - ustawodawca założył tym samym, że stanowi ona instrument służący właściwej realizacji deklarowanych do osiągnięcia celów, pozostaje w racjonalnym związku z tymi celami i jest konieczna do ich osiągnięcia. Sankcja w postaci administracyjnej kary pieniężnej stanowi więc dolegliwość za popełniony delikt administracyjny, przez który z kolei należałoby rozumieć czyn polegający na bezprawnym działaniu lub bezprawnym zaniechaniu podjęcia nakazanego działania skutkujący naruszeniem norm prawa administracyjnego i zagrożony sankcją administracyjną.(pkt 5.7 uzasadnienia). Funkcje art. 89 ust 1 pkt 2 u.g.h. nie wyrażają się w represji i odwecie, jako reakcji na ich naruszenie, lecz samoistnie zmierzają do restytucji niepobranych należności i podatku od gier oraz kompensowania strat budżetu Państwa poniesionych w związku z nielegalnym urządzanie gier hazardowych na automatach. Potwierdzeniem stanowiska jest w ocenie NSA wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2015 r., w sprawie P 32/12, w którym Trybunał wskazał, że kara pieniężna określona w art. 89 u.g.h. spełnia cechy charakteryzujące administracyjną karę pieniężną, albowiem kara ta jest wymierzana za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, a zatem za naruszenie nakazu ustawowego urządzania gier na automatach wyłącznie w kasynach gry (art. 14 ust. 1 u.g.h.); wystarczy więc stwierdzenie naruszenia obowiązku przewidzianego w art. 14 ust. 1 u.g.h. Podmiotowym warunkiem odpowiedzialności za naruszenie obowiązku nie jest wina indywidualna, organ wymierzający karę nie ma też kompetencji do ustalania jej wysokości. Karze pieniężnej nie można zatem przypisać cech i funkcji właściwych karom penalnym, czyli kara pieniężna , o której mowa w art. 89 ustawy o grach hazardowych, nie jest karą w rozumieniu prawa karnego; nie jest formą odpowiedzialności karnej w znaczeniu przyjętym w art. 42 Konstytucji. .

Powyższa uchwała jest na mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. o tyle wiążąca dla każdego składu orzekającego sądu administracyjnego, że można od niej odstąpić jedynie pod warunkiem przedstawienia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienia prawnego wynikającego z jej treści do ponownego rozważenia oraz pod warunkiem podjęcia przez powyższy skład nowej uchwały zawierającej odmienne stanowisko prawne. Ponieważ – jak podkreślono już na wstępie – skład orzekający w sprawie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w sentencji powyższej uchwały, jak również akceptuje argumentację podniesioną w jej uzasadnieniu, dlatego wszelkie zarzuty, które w tym zakresie zawiera skarga, podważające prawidłowość poglądu wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w omawianej uchwale, muszą być uznane za pozbawione podstaw.

Jednocześnie Sąd w całości podziela pogląd, zaprezentowany m.in. w wyroku NSA z dnia 18 września 2015 r., sygn. II GSK 1598/15, że przepisy przejściowe u.g.h. (art. 129-141) nie mają charakteru technicznego. Działalność w zakresie gier na automatach była i jest reglamentowana, co należy brać pod uwagę oceniając potencjalną techniczność tychże regulacji. Przepisy przejściowe polskiej ustawy pozwalały na pełne wykorzystanie 6-letniego zezwolenia na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych (pod warunkiem działania w tym zakresie w zgodzie z dotychczasowymi przepisami). Prowadzenie danego rodzaju działalności reglamentowanej nie kreuje i nie może kreować po stronie podmiotu dysponującego zezwoleniem w tym zakresie prawa do prowadzenia tejże działalności bez żadnych ograniczeń w czasie. Nie istnieje bowiem swoista ekspektatywa przedłużenia nadanego uprawnienia o charakterze reglamentowanym. Prowadzący działalność musi się bowiem liczyć z tym, że ustawodawca, kierując się np. względami bezpieczeństwa, nie będzie bez żadnych ograniczeń w czasie, zezwalał na prowadzenie działalności danego rodzaju w dotychczasowej postaci. Ewentualne ograniczenia muszą oczywiście następować z poszanowaniem zasady praw słusznie nabytych, co zdaniem Sądu w omawianym zakresie zostało przez ustawodawcę krajowego spełnione. Z tej przyczyny przepisy przejściowe u.g.h. (na tle niniejszej sprawy art. 129 i art. 141) nie mają ani charakteru technicznego, ani też nie ograniczają praw nabytych w sposób niezgodny z zasadą proporcjonalności.

Brak było również podstaw do uwzględnienia wniosku o zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego do czasu rozpatrzenia przez Trybunał Konstytucyjny pytań prawnych dotyczących konstytucyjności przepisów u.g.h., skierowanych przez sądy powszechne. Postanowieniem z dnia 26 maja 2015 r. w sprawie sygn. akt P 10/14 (sprawa połączona ze sprawami o sygn. P16/14 oraz P 18/4) Trybunał Konstytucyjny umorzył postępowanie w sprawie pytań prawnych skierowanych przez sądy powszechne, powołanych przez skarżącą we wniosku o zawieszenie postępowania sądowego.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a oddalił skargę.