Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 159/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29a ust. 1 pkt 1, art. 40 ust. 4
journal: Dz.U. 2015 poz 460
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.
article: par. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2011 nr 148 poz 886
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 lipca 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których  zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2016 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] listopada 2015 r. Nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad po rozpoznaniu wniosku A. B. (dalej skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] października 2015 r. Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12 987 złotych z tytułu samowolnego zajęcia pasa drogowego drogi krajowej nr 7 [...] poprzez wykonanie zjazdu indywidualnego w km [...] strona lewa do działki nr [...] w [...] o powierzchni w pasie drogowym 35,10m2 w okresie od 15 czerwca 2015 r. do 21 lipca 2015 r. (37 dni), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Podstawę prawna rozstrzygnięcia stanowił art. 29a ust. 1 pkt 1 i art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.; dalej u.d.p.) oraz § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 lipca 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (tekst jednolity Dz. U. z 2011 r., poz. 886 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postepowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej k.p.a.).

Jak wynika z załączonej do akt administracyjnych sprawy notatki służbowej oraz dokumentacji fotograficznej (k. 39-40 akt administracyjnych) podczas rutynowego objazdu drogi krajowej nr 7 w dniu 15 czerwca 2015 r. stwierdzono naruszenie pasa drogowego drogi w km [...] strona lewa w miejscowości [...] (działki Nr [...] i [...]) określone jako "budowa zjazdu do działki prywatnej bez uzgodnienia z Zarządcą Drogi Krajowej nr 7". Z uwagi na powyższe organ podjął czynności zmierzające do wszczęcia postępowania w sprawie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia.

Przeprowadzona w dniu 7 czerwca 2015 r. kontrola pasa drogowego potwierdziła zajęcie pasa drogowego poprzez wykonanie zjazdu z drogi krajowej nr 7 w km [...] (protokół kontroli 6 lipca 2015 r. k. 31).

Pismem z 7 lipca 2015 r. organ zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego.

W dniu 16 lipca 2015 r. organ dokonał oględzin terenu, w wyniku których stwierdzono wykonanie zjazdu o nawierzchni tłuczniowej do działki nr [...] pod kątem ok 30 stopni do osi drogi krajowej nr 7 [...] na działkach nr [...] i [...] stanowiących pas drogowy ww. drogi krajowej. W wyniku obmiaru ustalono: szerokość zjazdu przy krawędzi pobocza 5,10 m, szerokość zjazdu 3,0 m, długość zjazdu 11,0 m, powierzchnia zajęcia pasa drogowego 35,10 m2. Ponadto stwierdzono ingerencję w stałe oznakowanie poziome poprzez zamalowanie części linii krawędziowej P-7b czarną farbą. Z czynności oględzin sporządzono protokół podpisany przez terenowego inspektora drogowego oraz kierownika służby liniowej. Skarżący nie uczestniczył w czynnościach podjętych w ramach wizji w terenie.

Do protokołu załączono mapę sytuacyjno-wysokościową w skali 1:1000, dokumentację fotograficzną z dnia 16 lipca 2015 r., kopię wpisu do księgi objazdów drogi krajowej nr 7 z 16 lipca 2015 r.

W dniu 21 sierpnia 2015 r. po zapoznaniu się z aktami sprawy, skarżący podnosił, iż nie otrzymał zawiadomienia z 7 lipca 2015 r. z uwagi na skierowanie korespondencji na adres pod którym nie przebywa, a zatem nieobecność strony w trakcie wizji terenu należy uznać za usprawiedliwioną. Skarżący zakwestionował dokonany w trakcie oględzin pomiar zajęcia pasa drogowego, wykreślając na dokumentacji fotograficznej z dnia 15 czerwca 2015 r. linię do której zdaniem skarżącego należy liczyć powierzchnię zajęcia pasa drogowego. Podniósł, że zajęcie pasa drogowego utrzymywało się jedynie 2 dni celem zwiezienia trawy. Wnosił o nienaliczanie kary oraz poinformował, iż w dniu 21 lipca 2015 r. uporządkował pas drogowy.

Decyzją z [...] października 2015 r. organ orzekł o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 12 987 złotych z tytułu samowolnego zajęcia pasa drogowego drogi krajowej nr 7 [...] poprzez wykonanie zjazdu indywidualnego w km [...] strona lewa do działki nr [...] w [...] o powierzchni w pasie drogowym 35,10 m2 w okresie od 15 czerwca 2015 r. do 21 lipca 2015 r. (37 dni). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż zgodnie z art. 29a ust. 1 pkt 1 u.d.p. za wybudowanie lub przebudowę zjazdu bez zezwolenia zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z art. 4 ust. 4 u.d.p. W myśl wskazanego przepisu opłatę ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jako zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień. W przypadku zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót poza jezdnią i poboczem drogi stawka opłaty zgodnie z § 2 pkt 5 wynosi 1,00 zł/dziennie w obrębie pobocza 2,00 zł/dziennie.

Odnosząc się do zarzutu skierowania korespondencji, zawierającej zawiadomienie o terminie przeprowadzenia wizji w terenie na adres pod którym skarżący nie przebywa, organ wskazał, iż dane adresowe zostały zaczerpnięte z wypisu z ewidencji gruntów z 25 czerwca 2015 r. Odpierając zarzut błędu w dokonanych przez organ pomiarach oraz żądanie zmiany pomierzonej powierzchni, organ wskazał, iż pas drogowy drogi krajowej obejmuje całą wysoką skarpę drogową a nie tylko jej część do połowy wysokości, co znajduje potwierdzenie w dokumentacji geodezyjnej. Organ podkreślił, iż skarżący był informowany o konieczności naliczenia kary za każdy dzień zajęcia pasa drogowego. Podniósł, iż dokonał obliczenia powierzchni zajęcia na podstawie pomiarów bezpośrednich w terenie i wprowadzonych do sporządzonych na potrzeby postępowania z zasobów mapowych organu załączników. Ustalona w wyniku pomiaru powierzchnia zajęcia pasa drogowego jest zatem mniejsza niż wstępnie określona w zawiadomieniu z 7 lipca 2015 r. co świadczy o działaniu przez organ w sposób obiektywny z uwzględnieniem interesu strony. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił sposób obliczenia wysokości kary.

Pismem z 23 października 2015 r. skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz umorzenie postepowania jako bezzasadnego. Skarżący zakwestionował sposób naliczenia kary wskazując, iż w jego przypadku nie doszło do wybudowania lub przebudowy zjazdu bez zezwolenia zarządcy drogi. Podniósł, iż powierzchniowo, bez utwardzenia, wysypał tłuczeń na część swojej działki na czas zwożenia trawy. Było to konieczne z uwagi na głębokie dziury wypełnione błotem które uniemożliwiały wjazd na teren działki. Podkreślił, iż po zwiezieniu trawy tłuczeń usunął. Skarżący ponownie podniósł, iż nie został prawidłowo poinformowany o terminie przeprowadzenia wizji w terenie co skutkowało jego nieobecnością w trakcie czynności służbowych i wyrządzeniem szkody na jego rzecz bowiem nieprawidłowo naliczono powierzchnię wysypanego tłuczenia a ponadto brak wiedzy w tym zakresie uniemożliwił skarżącemu wcześniejsze dostosowanie się do zaleceń organu.

Decyzją z [...] listopada 2015 r. organ utrzymał w mocy decyzję z [...] października 2015 r. Odnosząc się do zarzutów wskazanych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy organ podkreślił, iż czynności strony polegające na wysypaniu tłucznia w pasie drogowym drogi krajowej nr 7 celem jego utwardzenia na czas zwożenia przez stronę trawy miały charakter samowolny, albowiem organ nie wydał decyzji zezwalającej stronie na wykonanie ww. robót w pasie drogowym. Za samowolne wykonanie robót w pasie drogowym drogi krajowej nr 7 zarządca drogi jest zobowiązany do wymierzenia kary administracyjnej. Nałożona kara zgodna jest z obowiązującymi przepisami art. 29a ust. 1 pkt 1 i art. 40 ust. 4 u.d.p. Wbrew twierdzeniom strony nie dotyczyła ona czynności wykonanych na terenie działki Nr [...] stanowiącej własność strony.

Jak podkreślił organ. powierzchnia zajętego pasa drogowego została obliczona w oparciu o dokonane bezpośrednio w terenie pomiary, które wprowadzono do załączników sporządzonych na potrzeby postępowania na podstawie zasobów mapowych organu i została obliczona do granicy działki Nr [...] stanowiącej własność strony. Obecność strony na wizji w dniu 16 lipca 2015 r. pozostałaby bez wpływu na ustalenie powierzchni zajętego pasa drogowego, albowiem ustalenia w tym zakresie zostały dokonane na podstawie obiektywnie wykonanych pomiarów oraz źródłowej dokumentacji geodezyjnej.

Odwołując się do wynikającej z treści art. 4 ust. 1 u.d.p. definicji pasa drogowego organ potwierdził, że skarpa drogowa stanowi element pasa drogowego. Tym samym za błędne należało uznać żądanie strony naliczenia kary przy przyjęciu zajętości powierzchni pasa drogowego tylko do połowy wysokości skarpy drogowej, Organ nadmienił również, iż wykonane pomiary powierzchni zajęcia pasa drogowego w toku postępowania zostały skorygowane względem powierzchni określonej w zawiadomieniu z dnia 7 lipca 2015 r. Okoliczność powyższa świadczy o rzetelnym działaniu przez organ, w sposób obiektywny i z uwzględnieniem interesu strony. W związku z powyższym zarzuty strony jakoby zarządca drogi działał na jej szkodę są nieuzasadnione.

Odnośnie zarzutu dotyczącego nieprawidłowego kierowania korespondencji obejmującej zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia 7 lipca 2015 r, wraz z zawiadomieniem o terminie wizji lokalnej wyznaczonej na dzień 16 lipca 2015 r., organ wskazał, iż nie podważa on prawidłowości działania organu lub kwestionowanej decyzji. Wymaga podkreślenia, że poza wszelką wątpliwością pozostaje, iż przedmiotowa korespondencja została skutecznie doręczona stronie. Ustosunkowując się do podnoszonej przez skarżącego kwestii złożenia w dniu 14 września 2015 r. wniosku o wydanie zezwolenia na przebudowę zjazdu z drogi krajowej Nr 7 [...]( działki nr [...] i [...] w [...] ) do działki nr [...] w [...] organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne zostało umorzone decyzją z [...] września 2015 r., wobec stwierdzenia przez organ, że do działki nr [...] nie ma zjazdu z drogi krajowej nr 7, który mógłby być przedmiotem przebudowy. Jednocześnie należy podkreślić, że niezależnie od powyższych okoliczności ewentualne złożenie takiego wniosku nie uchyla niezgodności z prawem czynności strony polegających na zajęciu pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi.

W skardze na powyższą decyzję skarżący wnosił o uchylenie decyzji z [...] listopada 2015 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] października 2015 r., ewentualnie skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zsadzenie kosztów sądowych według norm przepisanych. Skarżący podnosił zarzut błędnej interpretacji znaczenia stosowanego przepisu ustawy, wyrażając tym samym błędny pogląd prawny dotyczący rozstrzyganej kwestii. Wskazywał, iż podjęte przez niego działania związane z usypaniem tłuczenia miały na celu zabezpieczyć nawierzchnię głównej drogi przed zanieczyszczeniami nanoszonymi przez koła pojazdów z błotnistego podłoża. Skarżący kierował się zatem interesem społecznym i profilaktycznym działaniem, nie zaś własną wygodą i komfortem umożliwiającym mu dojazd do działek graniczących z pasmem drogi. Wskazywał ponadto, iż była to jedyna możliwość dojazdu do działek a więc działanie jego było wywołane koniecznością. Podkreślał, iż jak tylko szybko mógł zareagował na przyjętą przez organ nieprawidłowość i usunął tłuczeń choć uczynił to nie z własnej winy z opóźnieniem w stosunku do reakcji oczekiwanej przez organ. Okoliczność ta była skutkiem doręczenia na niewłaściwy adres postanowienia o wszczęciu postępowania administracyjnego wynikającego z błędnego adresu zapisanego w wypisie z ewidencji gruntów. W ocenie skarżącego, organ powinien zweryfikować adres zamieszkania w wydziale ewidencji Urzędu Gminy. Opisana okoliczność w znacznym stopniu wpłynęła na czasookres naliczenia skarżącemu kary pieniężnej nadmiernie ją zwiększając. Jak podkreślił, przedmiotowe zajęcie pasa drogowego zostało stwierdzone w dniu 15 czerwca 2015 r., natomiast postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte dopiero 7 lipca 2015 r., przy czym ten 3 tygodniowy okres został zaliczony na niekorzyść strony, pomijając fakt, że wydłużyło go już przyjęcie błędnego adresu do doręczeń.

W ocenie skarżącego organy niesłusznie przyjęły, że ujawnione podsypanie drogi tłuczniem jest wybudowaniem lub przebudową zjazdu, po drugie niesłusznie zaliczyły przy przyjętym iloczynie dla określenia wysokości kary czas, który nie powinien być uwzględniony. Mowa tutaj o zwłoce w wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania administracyjnego po 3 tygodniowym terminie od daty ujawnienia nieprawidłowości oraz zwłokę wywołaną niewłaściwym powiadomieniem skarżącego o wszczęciu postępowania.

Ponadto zdaniem skarżącego, kara pieniężna nie odzwierciedla prawidłowo stanu faktycznego i prawnego ponieważ jest rażąco zawyżona w stosunku do podstaw na których została obliczona i nałożona.

Odnosząc się do kwestii prawidłowego naliczenia powierzchni tłucznia implikującej wysokość kary pieniężnej skarżący podniósł, iż nie był obecny na wizji lokalnej z przyczyn dotyczących nieprawidłowego zawiadomienia. Wskazał, że kiedy zgłaszał zastrzeżenia do prawidłowości naliczenia powierzchni nie zweryfikowano tego wyliczenia w drodze opinii powołanego biegłego niezależnego. Wyliczenie to zostało oparte na podstawie obmiarów wewnętrznej komisji organu.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wznosząc o odrzucenie skargi.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wystarczająca.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] listopada 2015 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzją z [...] października 2015 r. Nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 12 987 złotych z tytułu samowolnego zajęcia pasa drogowego drogi krajowej nr 7 [...] poprzez wykonanie zjazdu indywidualnego w km [...] strona lewa do działki nr [...] w [...] o powierzchni w pasie drogowym 35,10m2 w okresie od 15 czerwca 2015 r. do 21 lipca 2015 r. (37 dni). W sprawie bezsporne jest, iż doszło do zajęcia pasa drogowego drogi krajowej nr 7 poprzez wysypanie tłuczenia. Spór dotyczy natomiast zakwalifikowania podjętych przez skarżącego czynności, polegających na powierzchniowym naniesieniu tłuczenia jako wybudowanie lub przebudowa zjazdu istniejącego w postaci polnej nieutwardzonej drogi. Jak podkreślał skarżący istota wybudowania lub przebudowy polega na trwałej zmianie substancji nawierzchni nie zaś prowizorycznym, chwilowym uzdatnieniu istniejącego zjazdu w celu naniesienia błota na połączoną z tym zjazdem drogę asfaltową. Skarżący wskazywał, iż podejmując przedmiotowe działania kierował się ochroną drogi i interesem społecznym nie zaś swoja wygodą i komfortem umożliwiającym mu dojazd do działek graniczących z pasem drogi.

Przystępując do rozpoznania skargi podkreślić należy, że przepisy ustawy o drogach publicznych, regulując kwestie związane z korzystaniem z dróg publicznych różnych kategorii i zarządzaniem nimi, mają służyć ochronie samych dróg i urządzeń z drogą związanych oraz stworzeniu warunków optymalnie bezpiecznego i wygodnego ruchu drogowego.

Ochronę drogi, rozumianą, jako opisane w art. 4 pkt 21 u.d.p. działania, mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu, sprawuje - zgodnie z art. 20 pkt 10 i 12 u.d.p. - zarządca drogi. Do niego też należy wydawanie zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (art. 20 pkt 8 u.d.p.). Działania stanowiące ochronę drogi realizowane są w obrębie pasa drogowego. Stosownie do treści art. 4 pkt 1 u.d.p., pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym zlokalizowane są droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Zjazd zaś według definicji ustawowej, to połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 4 pkt 8 u.d.p.). W myśl art. 29 ust. 1 budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2 stanowiącego, że w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi. Jak stanowi art. 29a ust. 1 pkt 1 za wybudowanie lub przebudowę zjazdu bez zezwolenia zarządcy drogi zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z art. 40 ust. 4.

Przepis art. 29a został dodany przepisami ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Regulacja statuuje odpowiedzialność administracyjną podmiotów, wobec których stwierdzono naruszenie określone w art. 29a ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 u.d.p. Ma ona na celu wyeliminowanie lub w znacznym stopniu ograniczenie dużej liczby samowoli z zakresu budowy i przebudowy zjazdów na drogi publiczne, które stwarzają poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego (por. uzasadnienie do projektu ustawy, druk sejmowy nr 1933). Wyróżnia się trzy rodzaje naruszeń powodujących powstanie tej odpowiedzialności przy czym jedną z nich jest wybudowanie lub przebudowanie zjazdu bez zezwolenia zarządcy drogi - naruszenie to wynika z art. 29a ust. 1 pkt 1 u.d.p. i stanowi konsekwencję niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 29 ust. 1 u.d.p.

Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Oznacza, że kwestia winy nie ma wpływu na jej istnienie. Odpowiedzialność powstaje z chwilą popełnienia naruszenia, określonego w art. 29a u.d.p.

Organ może, po stwierdzeniu faktu wybudowania lub przebudowy zjazdu bez zezwolenia, jedynie wydać decyzję administracyjną wymierzającą karę w przewidzianej w ustawie wysokości. Organ nie może badać przyczyn wybudowania lub przebudowy zjazdu bez zezwolenia zarządcy drogi, oceniać stopnia winy strony czy też miarkować wysokości wymierzanej kary.

Sankcją jest kara pieniężna nakładana w drodze decyzji administracyjnej. Wysokość kary nie została określona wprost w art. 29a u.d.p. poprzez podanie konkretnej kwoty, lecz jest ustalana jako dziesięciokrotność opłaty za zajęcie pasa drogowego, o której mowa w art. 40 ust. 4 u.d.p. Opłata ta stanowi iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień (por. art. 40 ust. 4 u.d.p.). Natomiast wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego w odniesieniu do dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 lipca 2011 r.

Zgodnie z doktryną prawa, jak również z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych kara administracyjna, o której mowa w powyższym przepisie, jest oparta o konstrukcję prawną odpowiedzialności obiektywnej. Realizuje się ona poprzez samo zaistnienie sytuacji naruszenia prawa.

Sąd nie podziela zarzutu skarżącego, iż organ pozostawał w zwłoce w powiadomieniu strony o wszczęciu postepowania administracyjnego co nastąpiło po 3 tygodniach od daty ujawnienia nieprawidłowości oraz zwłoce wywołanej nieprawidłowym powiadomieniem skarżącego o wszczęciu postępowania. Jak wynika z akt sprawy po ujawnieniu w dniu 15 czerwca 2015 r. zajęcia pasa drogowego drogi krajowej nr 7 [...] poprzez wykonanie zjazdu indywidualnego w km [...] strona lewa do działki nr [...] w [...] w dniu 17 czerwca 2015 r. organ wystąpił do Starostwa Powiatowego w S. z prośbą o wydanie wypisu z rejestru gruntów oraz kopię mapy dla wskazania działek. W odpowiedzi na powyższe pismem z 25 czerwca 2015 r. (data wpływu do organu 3 lipca 2015 r.) Starostwa Powiatowe przesłało dokumentację pozwalającą ustalić kto dopuścił się wskazanego naruszenia. W dniu 6 lipca sporządzono protokół z kontroli pasa drogowego, a 7 lipca 2015 r. wysłano do skarżącego zawiadomienie o wszczęciu postępowania. Powyższe pozwala przyjąć, iż organ bez zbędnej zwłoki podejmował czynności mające na celu ustalenie podmiotu odpowiedzialnego za zajęcie pasa drogowego i tym samym nie zwlekał z wszczęcia postepowania administracyjnego.

Argumentacja skarżącego dotycząca naruszenia w zakresie zawiadomienia skarżącego o terminie wizji lokalnej a co za tym idzie uniemożliwienia skarżącemu skorygowania ustalonej w trakcie oględzin powierzchni zajętego pasa drogowego nie zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika, iż zawiadomienie o wszczęciu postepowania zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 13 lipca 2015 r. (odbiór korespondencji kwitowała żona skarżącego) Ponadto w piśmie z 21 lipca 2015 r. skarżący, odnosząc się do zawiadomienia o wszczęciu postepowania administracyjnego informuje, iż przywrócił pas drogowy do stany poprzedniego, co wskazuje, iż posiadał wiedze o wszczęciu postepowania, a co za tym idzie konieczności nałożenia kary za każdy dzień zajęcia pasa drogowego.

Reasumując, nie można uznać argumentacji podnoszonej przez skarżącego za słuszną. Podnoszona przez skarżącego okoliczność kierowania się interesem społecznym a nie własną wygodą nie może stanowić podstawy do odstąpienia od nałożenia kary. Skarżący potwierdził bowiem, iż wysypał na zjazd tłuczeń, co stanowi samowolne zajęcie pasa drogowego. W związku z samowolnym zajęciem pas bez zezwolenia organ obowiązany był wydać decyzję o nałożeniu kary.

W ocenie Sądu organ, ustalając stan faktyczny rozpatrywanej sprawy, nie naruszył wskazanych przez skarżącego przepisów prawa procesowego i w konsekwencji, przepisów prawa materialnego.

Zdaniem Sądu organy zasadnie przyjęły, że zgromadzone w sprawie dowody są wystarczające do uznania, że dokonano zajęcia pasa drogowego.

Organ prawidłowo ustalił także sposób naliczania kar w oparciu o następujące dane: powierzchnia, czas zajęcia pasa drogowego, stawka za 1m2 zajętego pasa mnożona razy 10.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2016 r., poz. 718) orzekł jak w sentencji