Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 107/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-03-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.) Protokolant referent Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2007 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Miasta C. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie nauczycieli postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...]r., podpisanym w zastępstwie Wojewody [...] przez I Wicewojewodę, organ nadzoru wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na uchwałę Rady Miasta C. nr [...]r. z dnia [...]r. w sprawie zmiany uchwały z dnia [...]r. nr [...] w sprawie zasad udzielania i rozmiaru zniżek tygodniowego obowiązkowego wymiaru godzin zajęć dla nauczycieli zajmujących stanowiska kierownicze w szkołach/ placówkach oraz w sprawie ustalania tygodniowego obowiązkowego wymiaru godzin zajęć dla pedagogów, psychologów i logopedów zatrudnionych w szkołach i placówkach prowadzonych przez Miasto C. zmienionej uchwałą Nr [...] Rady Miasta C. z dnia [...]r.

Na rozprawie w dniu 13 marca 2007 r. w obecności pełnomocnika strony skarżącej oraz pełnomocnika Gminy C. Sąd, w oparciu o art. 28 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (Dz.U z 2001 r., Nr 80, poz. 872 ze zm.), postanowił wezwać pełnomocnika Wojewody [...] (pod rygorem odrzucenia skargi) do wykazania – w terminie 7 dni – że Wojewoda [...] nie pełnił obowiązków służbowych w dniu podpisania skargi, względnie do podpisania skargi przez osobę uprawnioną.

W terminowo udzielonej odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik strony skarżącej wyjaśnił, że Wojewoda [...] L. J. w dniu [...]r. był obecny w pracy. Niemożliwe jest jednak ustalenie jego harmonogramu pracy w tym dniu, jednakże skoro skarga została podpisana przez wicewojewodę, to domniemywać należy, iż Wojewoda [...] nie miał "fizycznej możliwości podpisania przedmiotowej skargi w siedzibie Urzędu Wojewódzkiego. Sytuacja taka mogła mieć miejsce np. w przypadku jego przebywania poza siedzibą Urzędu". Nadmieniono także, iż ówczesny Regulamin Organizacyjny, ustalony w oparciu o art. 30 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie, dopuszczał podpisanie skargi przez I Wicewojewodę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z art. 171 ust. 1 i 2 Konstytucji RP działalność samorządu terytorialnego podlega nadzorowi z punktu widzenia legalności, a organami nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego są Prezes Rady Ministrów i wojewodowie, a w zakresie spraw finansowych regionalne izby obrachunkowe (art. 171 ust. 1 i 2 Konstytucji RP).

Na mocy art. 86 ustawy z dnia 8 marca 1991 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 r., Nr 192, poz. 1591 ze zm.) w sprawach uchwał i zarządzeń nie będących indywidualnymi rozstrzygnięciami organów gminnych wspomniany nadzór sprawuje właściwy wojewoda (w zakresie spraw finansowych funkcje nadzorcze należą do regionalnej izby obrachunkowej).

W myśl art. 91 ustawy o samorządzie gminnym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Art. 93 ust. 1 powołanej ustawy stanowi natomiast, że po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej

w województwie (t.j. Dz.U. z 2001 r., Nr 80, poz. 872 ze zm.) wojewoda sprawuje nadzór nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego, na zasadach określonych w ustawach. Jeżeli wojewoda nie pełni obowiązków służbowych, to w myśl art. 28 ust. 3 powołanej ustawy zakres zastępstwa I wicewojewody rozciąga się na wszystkie kompetencje wojewody.

Skargę inicjującą postępowanie sądowe w niniejszej sprawie podpisał w dniu [...]r. I wicewojewoda, a zatem Sąd wezwał stronę skarżącą (pod rygorem odrzucenia skargi) do wykazania, że w tym dniu Wojewoda [...] nie pełnił obowiązków służbowych, względnie do podpisania skargi przez osobę uprawnioną. W terminowo udzielonej odpowiedzi na to wezwanie wyjaśniono, że Wojewoda [...] w dniu [...] r. był obecny w pracy, ale prawdopodobnie przebywał chwilowo poza siedzibą Urzędu Wojewódzkiego, na skutek czego skargę podpisał I wicewojewoda.

W oparciu o powyższe wyjaśnienia strony skarżącej nie można stwierdzić, że Wojewoda [...] w dniu [...]r. nie pełnił obowiązków służbowych. Nie nastąpiło zatem rozciągnięcie wszystkich kompetencji wojewody, w tym kompetencji organu nadzoru nad działalnością Gminy C., na I wicewojewodę. Konstatacji tej nie można podważyć powołując się na zapisy ówczesnego Regulaminu Organizacyjnego [...] Urzędu Wojewódzkiego, który dopuszczał możliwość podpisania skargi przez I wicewojewodę. Podzielić bowiem należy podgląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2001 r. (sygn. akt II SA/Wr 576/99, publ. OwSS 2001/3/87), zgodnie z którym "przyznanie w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wojewodzie kompetencji do sprawowania nadzoru oznacza, że nie może on powierzyć jej innym organom lub pracownikom urzędu. Jest to kompetencja przysługująca wyłącznie wojewodzie".

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd postanowieniem odrzuca skargę, której braków nie uzupełniono w wyznaczonym terminie, a zatem orzeczono jak w sentencji.