Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 88/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art 7 ust. 2 w zw. z art 5 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędziowie WSA Tomasz Smoleń / spr./ WSA Kazimierz Włoch Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 marca 2015r. sprawy ze skargi E. S. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2014r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wydanie pisemnej interpretacji 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] września 2014r. nr [...], 2) określa, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącego E. S. kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 20 maja 2014 r. E. Sz. ( dalej określany jako Skarżący ) złożył wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie opodatkowania darowizny nieruchomości gruntowej na rzecz syna.

We wniosku przedstawił następujący stan faktyczny: prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą- poradnia stomatologiczna. Świadczone w tym zakresie usługi zwolnione są z podatku od towarów i usług. Oprócz tej działalności wynajmuje lokal usługowy rozliczając się w tym zakresie podatek od towarów i usług. W 2010 r. zakupił nieruchomość gruntową nie odliczając od tej transakcji podatku od towarów i usług. W dniu zakupu nieruchomości nie było planu zagospodarowania przestrzennego. Plan taki został uchwalony później i wedle niego nieruchomość powyższa została zaliczona do zurbanizowanych terenów niezabudowanych lub w trakcie budowy. Nieruchomość ta jest nadal niezabudowana i nie jest wykorzystywana w prowadzonej przez niego działalności. Nieruchomość zamierza darować synowi, który będzie wykorzystywał ją do swojej działalności.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego sformułował następujące pytanie: czy darowizna na rzecz syna nieruchomości gruntowej niezabudowanej podlega podatkowi od towarów i usług, czy jest zwolniona z tego podatku.

Powołując się na art. 7 ust. 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( Dz.U. 2011 r. Nr 177 poz. 1054 ze zm.) – dalej określana jako ustawa o podatku od towarów i usług wskazał, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega generalnie każde nieodpłatne przekazanie towaru należącego do przedsiębiorstwa, z którym wiąże się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku naliczonego przy nabyciu tego towaru. Jeżeli natomiast podatnik nie miał prawa do odliczenia kwoty podatku naliczonego, to wszelkie przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny pozostają neutralne podatkowe. Zatem darowizna nieruchomości, przy nabyciu której nie przysługiwało mu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, nie podlega ustawie o podatku od towarów i usług, tym bardziej, ze nieruchomość będąca przedmiotem darowizny nie należy do jego przedsiębiorstwa i nie jest wykorzystywana na potrzeby jego działalności.

W ocenie organu przedstawiony we wniosku stan faktyczny nie był wyczerpujący, w związku z czym na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14 h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – dalej określana jako Ordynacja podatkowa wezwał Skarżącego o dodatkowe wyjaśnienie przez udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: czy jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, jeśli tak to z jakiego tytułu i od kiedy, z ilu geodezyjnie wyodrębnionych działek, z których każda posiada własny numer ewidencyjny składa się nieruchomość niezabudowana, o której mowa we wniosku, w jakim celu nabył nieruchomość gruntową będącą przedmiotem wniosku, w jaki sposób zamierzał ją wykorzystywać, jeśli nieruchomość została nabyta do majątku prywatnego to jakie jego potrzeby osobiste miała zaspokajać i czy w takich celach osobistych została faktycznie wykorzystana, jeśli nie to dlaczego, czy też nieruchomość została nabyta wyłącznie na potrzeby działalności gospodarczej, czy nabycie nieruchomości zostało udokumentowane fakturą, czy nabył nieruchomość od podatnika podatku od towarów i usług i czy transakcja ta była czynnością podlegającą opodatkowaniu, czy też była to czynność niepodlegająca opodatkowaniu, czy przy nabyciu nieruchomości przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego, czy przedmiotowa nieruchomość stanowiła środek trwały czy towar handlowy przedsiębiorstwa, w jaki sposób nieruchomość była wykorzystywana od chwili nabycia do chwili planowanej darowizny, czy nieruchomość była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem od towarów i usług jeśli tak to jakiej i w jakim okresie, czy nieruchomość była wykorzystywana do prowadzenia działalności rolniczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, czy jest rolnikiem ryczałtowym, czy prowadził na nieruchomości mającej być przedmiotem darowizny gospodarstwo rolne- jeśli tak to co produkował, jakie płody rolne uzyskiwał i kiedy, czy dokonywał sprzedaży produktów rolnych pochodzących z własnej działalności rolniczej- jeśli nie, to dlaczego, w jaki inny sposób wykorzystywał ewentualne płody rolne, czy ewentualne płody były sprzedawane jako zwolnione od podatku od towarów i usług czy jako opodatkowane, czy nieruchomość była przedmiotem najmu, dzierżawy na rzecz innych podmiotów, jeśli tak to jakich i w jakim okresie, jakie pożytki czerpał z tego tytułu, czy dla nieruchomości wydane zostały decyzje o warunkach zabudowy, a jeśli tak to jakiej zabudowy dotyczą, czy syn na moment darowizny będzie czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, do jakiego rodzaju działalności gospodarczej firmy syna będzie wykorzystywana przedmiotowa nieruchomość, czy posiada jeszcze inne nieruchomości przeznaczone w przyszłości do dostawy, jeśli tak to jakie, czy dokonywał już wcześniej dostawy innych działek, niż nieruchomość wymieniona we wniosku, jeśli tak to jakich, kiedy i czy ewentualnie z tego tytułu odprowadza podatek od towarów i usług, czy składał deklaracje VAT-7 oraz zgłoszenie rejestracyjne VAT-R, czy dokonano już darowizny przedmiotowej nieruchomości, jeśli tak to kiedy?

Odpowiadając na kolejno stawiane pytania Skarżący wskazał, że usługi dentystyczne świadczone przez niego są zwolnione z podatku od towarów i usług. Poza tym jest czynnym podatnikiem z tytułu wynajmu lokalu. Nieruchomość niezabudowana będąca przedmiotem darowizny składa się z dwóch działek wyodrębnionych geodezyjnie, każda ze swoim numerem ( 1074/76 i 1074/78 ), nieruchomość gruntową nabył wyłącznie na cele prywatne, nieruchomość została nabyta do majątku prywatnego na potrzeby takie, jakie zaspokaja grunt, nie została nabyta na potrzeby działalności gospodarczej, prowadzi działalność medyczną w związku z tym nieruchomość została nabyta na cele prywatne, nabycie nieruchomości nie zostało udokumentowane fakturą, została nabyta od osoby nie będącej podatnikiem podatku od towarów i usług i nie podlegała podatkowi od towarów i usług, przy nabyciu nieruchomości nie przysługiwało mu prawo do odliczenia podatku naliczonego, nabycie nieruchomości nie było związane z dentystyczną działalnością, nieruchomość nie stanowiła w związku z tym środka trwałego, ani towaru handlowego, od dnia zakupu nieruchomość nie była wykorzystywana do działalności gospodarczej, nie była w ogóle wykorzystywana, nie jest rolnikiem, jest dentystą, nie była przedmiotem najmu ani dzierżawy, dla nieruchomości zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy, działki te oznaczone są symbolem Bp – tereny przeznaczone pod zabudowę ( niezabudowane ). Syn na moment darowizny nie będzie czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, w przyszłości będzie wykorzystywał nieruchomość do wynajmu lub deweloperki, nie posiada na dzień składania wniosku innych nieruchomości przeznaczonych do dostawy, nie dokonywał wcześniej żadnej dostawy innych działek, na dzień pisania wniosku darowizna nie była dokonana.

Minister Finansów uznał, że Skarżący nie udzielił wyczerpujących odpowiedzi na postawione pytania i postanowieniem z dnia [...] września 2014 r., nr [...] pozostawił wniosek o wydanie pisemnej interpretacji bez rozpoznania.

W uzasadnieniu wskazał, że nadal niewyjaśnione są kwestie dotyczące:

-celu w jakim Skarżący nabył nieruchomość i zamiaru jej wykorzystania,

-potrzeb osobistych Skarżącego, jakie miała zaspokajać ta nieruchomość,

-czy w celach osobistych nieruchomość ta została faktycznie wykorzystana, jeśli nie została wykorzystana w celach osobistych, to dlaczego,

-w jaki konkretnie sposób każda z działek, wchodzących w skład tej nieruchomości była przez Skarżącego wykorzystywana,

-jakiej zabudowy dotyczą wydane decyzje o warunkach zabudowy dla każdej z działek, które mają decydujący wpływ na opodatkowanie podatkiem od towarów i usług darowizny nieruchomości na rzecz syna.

Organ wskazał, że w kwestii opodatkowania dostawy (darowizny) nieruchomości istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego we wniosku stanu sprawy Skarżący w celu dokonania dostawy (darowizny) nieruchomości podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, bądź też przedmiotem dostawy jest nieruchomość związana z prowadzoną działalnością gospodarczą, czy też dostawa nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

Brak odpowiedzi na zadane w wezwaniu pytania co do tego w jaki sposób zamierzał wykorzystać nieruchomość, jakie potrzeby osobiste miała zaspakajać, i czy rzeczywiście w celach osobistych została wykorzystana oraz jakiej zabudowy dotyczyły wydane decyzje o warunkach zabudowy (czy dotyczyły one np. budowy domu jednorodzinnego, czy centrum handlowego) nie pozwala tut. organowi na ocenę czy grunt mający być przedmiotem darowizny został związany przez Skarżącego z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług (co czyniłoby ze Skarżącego podatnika podatku od towarów i usług przy jego darowiźnie), czy też nie został z taką działalnością związany. Wskazanie przez Skarżącego w uzupełnieniu wniosku, że grunt został nabyty do majątku prywatnego, bez odpowiedzi na ww. pytania nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, czy grunt został związany z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, czy nie.

Organ przywołał tu orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (FinanzamtUelzenV. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. "Majątek prywatny" to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.

Zaznaczyć należy również, iż nie ma przeszkód aby podatnik prowadzący działalność gospodarczą nabył nieruchomość do majątku prywatnego, który byłby wyłączony z systemu podatku od towarów i usług i sprzedaż takiego majątku również nie podlegałaby opodatkowaniu tym podatkiem. Należy mieć jednak na uwadze, że stwierdzenie czy dany przedmiot sprzedaży stanowi składnik majątku prywatnego, czy też jest związany z prowadzoną czy planowaną działalnością gospodarczą jest konsekwencją oceny prawnej dokonanej przez organ wydający interpretację, a nie elementem stanu faktycznego.

Z orzeczenia tego wynika bowiem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego, czego w przedmiotowej sprawie tut. organ nie mógł stwierdzić z uwagi na lakoniczne odpowiedzi na pytania w tym zakresie.

Organ powołał również orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości UE wydane w sprawach C-180/10 i C-181/10, przytaczając ich fragment, że za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, tj. wykazuje aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność "handlową" wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Z uzupełnienia wniosku nie wynika w jaki sposób Skarżący zamierzał wykorzystać grunt, jakie potrzeby osobiste miał zaspakajać, i czy rzeczywiście w celach osobistych został wykorzystany oraz jakiej zabudowy dotyczyły wydane decyzje o warunkach zabudowy (czy dotyczyły one np. budowy domu jednorodzinnego, czy centrum handlowego), co nie pozwala tut. organowi na ocenę czy w przedmiotowej sprawie Skarżący wykazał czy nie wykazał aktywności w rozporządzaniu nieruchomością, wykraczającej poza zakres zwykłego zarządu majątkiem, prywatnym i czy zaangażowane środki ze strony Skarżącego, mogą lub nie mogą kwalifikować jego działania jako zbliżone do podejmowanych przez podmioty profesjonalnie zajmujące się obrotem nieruchomościami.

Nieuzupełnienie przez Skarżącego zdarzenia przyszłego o informacje dotyczące przedmiotowych działek uniemożliwiają tut. organowi wydanie interpretacji indywidualnej stanowiącej ocenę przedstawionego stanowiska w zakresie ewentualnego opodatkowania darowizny tych działek na rzecz syna.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący podniósł, że wyraźnie zaznaczył, że nabył grunt na cele osobiste, nie wykorzystywał go w żaden sposób od czasu jego zakupu. W jego ocenie udzielone odpowiedzi były wystarczające do wydania interpretacji, o którą zwrócił się do organu. Domaganie się przez organ wskazania po co i dlaczego nabył grunt do majątku osobistego uważa za zbyteczne i pozostające bez wpływu na wynik sprawy.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. organ utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że wbrew twierdzeniu Skarżącego, informacje, o których przedstawienie zwracał się organ mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a wskazanie przez niego, że grunt został nabyty do majątku prywatnego i nie był nigdy wykorzystywany, nie jest wystarczające dla uzyskania interpretacji co do zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku. Organ zaznaczył przy tym, że o kwalifikacji danego rodzaju działalności jako działalności gospodarczej nie mogą decydować wyłącznie znamiona tej działalności. Prowadzenie działalności gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależnie od tego jak ocenia ją sam prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z działalnością tą związanych, czy też nie. O tym że dokonujący sprzedaży gruntu budowlanego działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykonując prawo własności, decyduje stopień jego aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, gdy angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej. Wskazał również na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II FSK 2110/11, w którym Sąd wskazał na konieczność ustalenia w takich przypadkach wszelkich form aktywności podatnika, związanych z nieruchomością, a uskutecznianych do czasu ich zbycia, towarzyszącego tym działaniom z góry założonego celu ekonomicznego, jak i stwierdzenia istnienia – wynikającego z jego zamiarów – elementu ciągłości czynności określonego rodzaju. Dalej organ wskazał, że zamiary podatnika w dacie nabycia nieruchomości gruntowej, co do jej ewentualnego wykorzystania, mają znaczenie, jeżeli formy jego późniejszej aktywności, zarobkowy cel wprowadzanych w nieruchomości zmian oraz trwały charakter działań wyczerpują znamiona zdefiniowanej w ustawie podatkowej działalności gospodarczej.

Organ wskazał również, że celem prywatnym może być nabycie nieruchomości dla zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych swoich ewentualnie rodziny, ale również wykorzystanie nieruchomości dla osiągnięcia przychodów przeznaczonych na cele osobiste. Dążenie do uzyskania środków na cele osobiste nie może jednak przesądzać o prywatnym charakterze dokonanych czynności, każdy bowiem podmiot prowadzący działalność gospodarczą będącą źródłem utrzymania tego podmiotu, prowadzi ją właśnie po to by aby osiągnąć zysk i przeznaczyć na zaspokojenie własnych potrzeb.

W skardze na powyższą decyzję Skarżący zarzucił naruszenie art. 14b § 3 w zw. z art. 14g § 1, art. 14h w zw. z art. 169 Ordynacji podatkowej i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia je poprzedzającego oraz zasądzenie kosztów postępowania, konsekwentnie podtrzymując, że uzupełnił wniosek o interpretację zgodnie z wezwaniem organu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie przytaczając argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli jest postanowienie organu o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o interpretację. Organ stwierdził, że przedstawione przez Skarżącego zdarzenie przyszłe jest niewystarczające do wydania interpretacji.

Sąd nie zgadza się z tym stanowiskiem.

W istocie zgodnie z art. 14 b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Natomiast zgodnie z art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 pozostawia się bez rozpatrzenia.

Przedmiotem interpretacji jest art. 7 ust. 2, zgodnie z którym: przez dostawę towarów, o której mowa wart. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności: przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia ( pkt 1 ), wszelkie inne darowizny jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych ( pkt 2).

Przepis ten jest niejako rozszerzeniem art. 5 ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym opodatkowaniem tym podatkiem podlega m.in. odpłatna dostawa.

We wniosku o interpretację Skarżący wskazał, że prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą- poradnia stomatologiczna, usługi świadczone zwolnione są od podatku od towarów i usług. Oprócz wyżej wymienionej działalność wynajmuje lokal usługowy rozliczając z tego tytułu podatek od towarów i usług. Nieruchomość nabył do majątku prywatnego, na cele prywatne. Nabycie nieruchomości nie było udokumentowane fakturą, a jemu nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Od czasu nabycia nieruchomości do przekazania, nie była w ogóle wykorzystywana.

W ocenie Sądu tak przedstawiony stan faktyczny był wystarczający do wydania interpretacji.

Podany we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja wywoła określone w ustawie skutki prawne.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 marca 2010 r., II FSK 1557/2008, LexPolonica nr 2270228 (ONSAiWSA 2011, nr 5, poz. 102), uznał, że wnioskowy charakter postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej uzasadnia przyjęcie, że organ wydający tę interpretację jest związany merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki zainteresowany określił we wniosku. W wyroku podkreślono, że na podstawie przepisów działu II rozdziału 1a Ordynacji podatkowej organy podatkowe nie są uprawnione do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego dochodzonej przez wnioskodawcę interpretacji prawa podatkowego ani do udzielania jej w obszarze przepisów prawnych nieprzedstawionych w stanowisku wnioskodawcy odnośnie do podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego. Z kolei w wyroku z 31 maja 2012 r., II FSK 206/2011 (LexPolonica nr 3933118) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że ze względu na treść art. 14c § 1ab initio Ordynacji podatkowej oraz konsekwencje prawne oceny stanowiska wnioskodawcy przez organ interpretujący, o których mowa w art. 14k i 14m Ordynacji podatkowej organ interpretujący nie może wyjść w tej ocenie poza granice zakreślone treścią pytania postawionego we wniosku o interpretację (uchwała NSA z 25 czerwca 2012 r., II FPS 2/2012, LexPolonica nr 3913909, ONSAiWSA 2012, nr 5, poz. 77) – Elektroniczna wersja komentarza - Ordynacja podatkowa. Komentarz Babiarz Stefan, Dauter Bogusław, Gruszczyński Bogusław, Hauser Roman, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, LexPolonica).

Skoro w niniejszej sprawie Skarżący wskazał, że nabył nieruchomość do majątku prywatnego na cele osobiste, to podjęte przez organ działania ( szczegółowo opisane w stanie faktycznym uzasadnienia wyroku) zmierzające do zweryfikowania przedstawionego we wniosku stanu faktycznego zgodnie z tym co wyżej, stanowią niedopuszczalną w postępowaniu o wydania interpretacji, ingerencję organu. Należy przy tym zauważyć, że organ przyznał, że celem prywatnym może być nabycie nieruchomości dla zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych swoich ewentualnie rodziny.

W świetle powyższego nieadekwatne do niniejszego postępowania jest twierdzenie organu, iż nie może stwierdzić, że nieruchomość nie została nabyta do majątku przedsiębiorstwa i nigdy nie była wykorzystywana gospodarcza.

Również powoływanie się na orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wskazujące na potrzebę analizowania wszelkich form działalności podatnika pod kątem prowadzenia przez niego działalności gospodarczej na gruncie postępowania interpretacyjnego nie może mieć przełożenia.

Jeszcze raz podkreślić należy, że to na podatniku spoczywa obowiązek wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, który następnie wyznacza granice ochrony prawnej związanej z wydaną na jego podstawie interpretacją. Odstępstwa od przedstawionego we wniosku stanu faktycznego będą ustalane w postępowaniu podatkowym, w którym Skarżący nie będzie mógł z tego powodu zasłaniać się treścią wydanej interpretacji.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W przedmiocie wykonalności orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a., o kosztach na podstawie art. 200 i 205 § 4 w zw. z 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu. ( Dz.U. Nr 31, poz. 153 ).