Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 502/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-02-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia 22 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Wnioskiem zawartym w skardze na opisaną decyzję Wojewody [...], którego braki formalne zostały uzupełnione w dniu 3 stycznia 2012 r. przez złożenie urzędowego formularza PPF, A. S. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.

Na podstawie złożonego przez skarżącą oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów źródłowych nadesłanych w odpowiedzi na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 10 stycznia 2012 r. (odpisu orzeczenia sądu z dnia 26 września 2011 r., wyciągów z rachunku bankowego, kopii dokumentów obrazujących wysokość ponoszonych wydatków, zaświadczeń lekarskich oraz dodatkowego oświadczenia z dnia 2 lutego 2012 r.) ustalono, że skarżąca jest studentką, mieszka z ojcem nie prowadząc z nim wspólnego gospodarstwa domowego, nie posiada nieruchomości, żadnych oszczędności, papierów wartościowych, przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro ani pojazdów mechanicznych.

Źródłem jej dochodu są alimenty od matki w wysokości 250 zł miesięcznie. Skarżąca korzysta z pomocy finansowej ojca w kwocie 350 zł miesięcznie. Z nadesłanego wyciągu z rachunku bankowego wynika, że w dniu 14 listopada 2011 r. na jej konto wpłynęło wynagrodzenie w kwocie 593 zł.

Deklarowana przez skarżącą miesięczna wysokość wydatków (wyżywienie, leki, zakup soczewek, materiałów i pomocy naukowych, odzieży oraz biletów) wynosi ogółem 630 zł. Wnioskodawczyni nadesłała kopie paragonów fiskalnych, dokumentujących m.in. zakup w styczniu br. okularów korekcyjnych w cenie 395 zł, wskazując, że jest zmuszona do częstej ich zmiany ze względu na pogłębiającą się wadę wzroku. Ponadto przedstawiła dowody zakupu m.in. leków, odzieży, obuwia i kosmetyków w łącznej kwocie 326,13 zł, których dokonała w maju, sierpniu, październiku i grudniu 2011 r. Skarżąca wyjaśniła przy tym, iż nie posiada innych dokumentów potwierdzających ponoszenie pozostałych kosztów, gdyż nie brała pod uwagę potrzeby ich przedstawienia.

Biorąc pod uwagę ustalone okoliczności faktyczne, w tym w szczególności wysokość i źródło dochodów skarżącej, w stosunku do niezbędnych wydatków oraz brak jakichkolwiek zasobów pieniężnych, uznano, iż wykazała ona, że nie ma obecnie realnych możliwości finansowych poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie bez uszczerbku koniecznego utrzymania.

W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.