Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 670/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-11-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskała po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2017 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W., z dnia [...] 2017 r., Nr [...], w przedmiocie utrzymania w mocy postanowienia I instancji o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu

na opisane w osnowie niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. w przedmiocie utrzymania w mocy postanowienia I instancji o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, skarżący wniósł o wstrzymanie jego wykonania, nie uzasadniając złożonego wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 tej samej ustawy, Sąd może wydać postanowienie

o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta

z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji – zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. – jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia.

W ocenie Sądu, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje – w tym kontekście – na uwzględnienie.

Podkreślić należy, że skarżący nie wskazał żadnych argumentów uzasadniających udzielenie mu tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie odwołał się do żadnej z przesłanek uprawniających do zastosowania tego rodzaju ochrony i w ogóle nie uzasadnił zgłoszonego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się natomiast, iż uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania powinno uwzględniać wszystkie konkretne okoliczności pozwalające przyjąć, że wstrzymanie wykonania jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być przy tym poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę

(por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/ 04).

Uwzględniając wszystkie naprowadzone okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny – na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a – postanowił jak w sentencji.