Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 42/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Aneta Opyrchał po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie nierozpoznania skarg p o s t a n a w i a: o d r z u c i ć s k a r g ę


UZASADNIENIE

J. B. złożył skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie skarg z dnia 30 sierpnia 2006r. i 5 października 2006r. na działania Wojewody [...] dotyczące nacisku na samorząd w przedmiocie wydania koncesji na sprzedaż alkoholu oraz przeprowadzenia zbiórki publicznej bez wymaganego prawem zezwolenia. Skarżący wniósł o zobowiązanie ww organu – na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 4 ustawy 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej: P.p.s.a. (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - do zawiadomienia go o sposobie załatwienia sprawy oraz zawiadomienia prokuratora – na zasadzie art. 8 P.p.s.a. - o toczącym się postępowaniu. Wskazał, iż stosownie do art. 237 § 1 K.p.a. organ właściwy do załatwienia skargi powinien załatwić skargę bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu miesiąca. Natomiast on - pomimo upływu wskazanego terminu - do dnia wniesienia skargi na bezczynność nie otrzymał od organu odpowiedzi. Z kolei celowość zawiadomienia prokuratora o toczącym się postępowaniu uzasadnił faktem niemożności tolerowania przekraczania "ustawowych terminów" przez organy zobowiązane do przestrzegania prawa. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji - w odpowiedzi na skargę - wniósł o oddalenie skargi. Podał, iż w dniu [..] grudnia 2006r. udzielono skarżącemu odpowiedzi na wniesione skargi, tj. z dnia 30 sierpnia 2006r. i 5 października 2006r. Sąd zważył, co następuje:

Uprawnienia sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 P.p.s.a. (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta – stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 tego artykułu, tj. w sprawach w których są wydawane decyzje i postanowienia oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty (inne niż decyzje i postanowienia) lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Powyższe oznacza, iż skarga na bezczynność służy, jeżeli organ nie wydaje decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 P.p.s.a., do których wydania jest zobowiązany w określonym toczącym się postępowaniu administracyjnym. Skargą do sądu administracyjnego nie jest natomiast objęte uproszczone postępowanie o charakterze administracyjnym dotyczące skarg i wniosków uregulowane w dziale VIII K.p.a. (art. 221-256 K.p.a.). W takim postępowaniu nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej. Zawiadomienie o załatwieniu skargi w tym trybie nie daje podstaw do wniesienia skargi na jego niezgodność z prawem. Ta kategoria czynności różnego rodzaju organów państwowych nie mieści się ani w wyliczonych aktach zaskarżalnych do sądu administracyjnego, ani też nie jest aktem lub czynnością o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. W konsekwencji w tym postępowaniu nie przysługuje również skarga na bezczynność.

Ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII K.p.a. nie podlega więc kontroli sądu administracyjnego. Zatem jakkolwiek na mocy art. 237 § 4 K.p.a. w razie niezałatwienia skargi w terminie określonym w § 1 stosuje się przepisy art. 36-38 tego Kodeksu, to niestety na tym kończy się możliwość wyegzekwowania od organu obowiązku udzielenia odpowiedzi. Zainteresowanemu podmiotowi nie przysługuje również prawo do zaskarżenia niesatysfakcjonującej odpowiedzi (postanowienie NSA z 9.12.1999r., III SAB 7/99, ONSA 2001/1/27; postanowienie NSA z 21.11.2000r., III SAB 108/99, LEX nr 48017; K. Milart-Szostak, Wystąpienia Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawach samorządu terytorialnego, Samorząd terytorialny 52/9/2003 – t. 1; B. Adamiak, J. Borkowska, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Warszawa 2005, s. 848).

Reasumując, skoro w ramach omawianego działania organu nie jest wydawany akt administracyjny, ani dokonywana czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na którą służyłaby skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., to konsekwencją takiego stanu rzeczy jest brak uprawnienia do wniesienia skargi na bezczynność organu w razie nierozpatrywania skargi w oparciu o przepisy działy VIII K.p.a., jako że nie mieści się w kategorii spraw wymienionych art. 3 § 2 pkt 1 – 4 P.p.s.a.

Nadto zauważa się, iż Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji – jak wynika z treści odpowiedzi na skargę, jak i dokumentów załączonych do tejże odpowiedzi - pismem z dnia [...] grudnia 2006r. odpowiedział J. B. na ww skargi.

Ustosunkowując się z kolei do wniosku skarżącego, w którym domagał się - na podstawie art. 8 P.p.s.a. - zawiadomienia prokuratora o toczącym się postępowaniu, należy wskazać, iż na podstawie powołanego przepisu prokurator może wziąć udział w każdym toczącym się postępowaniu, a także wnieść skargę, jeżeli według jego oceny wymagają tego ochrona praworządności lub praw człowieka i obywatela. Oznacza to, że decyzja prokuratora o udziale w postępowaniu sądowoadministracyjnym należy wyłącznie do niego. Innymi słowy przepis ów daje prokuratorowi prawo udziału w każdym postępowaniu, ale z jego własnej inicjatywy. Sąd administracyjny nie ma więc obowiązku zawiadamiania prokuratora, nawet jeżeli żąda tego strona, o toczącym się postępowaniu.

W tym stanie rzeczy skargę należało uznać za niedopuszczalną i na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. odrzucić.