Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1545/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2007-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie NSA Janusz Ruszyński as. sąd. WSA Roman Wiatrowski /spr./ Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Ajnbacher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2007r. sprawy ze skargi A.P. i Z.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] Nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżących kwotę 5.100 zł (pięć tysięcy sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. wstrzymuje wykonanie decyzji wymienionych w pkt I do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. /-/ R.Wiatrowski /-/ W.Zygmont /-/ J.Ruszyński


UZASADNIENIE

I SA/Po 1545/06

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił solidarnie A.P. oraz Panu Z.P. podatek od czynności cywilnoprawnych w łącznej kwocie [...] zł, w tym:

w kwocie [...],zł z tytułu umów pożyczek zawartych w roku 2001,

w kwocie [...],zł z tytułu umów pożyczek zawartych w roku 2002,

w kwocie [...],zł z tytułu umów pożyczek zawartych w roku 2003,

w kwocie [...],zł z tytułu umów pożyczek zawartych w roku 2004

Podstawą do wydania decyzji były ustalenia, których dokonano w wyniku kontroli przeprowadzonej u A. P. i Z.P..

Na podstawie analizy historii operacji bezgotówkowych na rachunkach bankowych, zarówno na rachunku osobistym ROR jak i na rachunkach związanych z prowadzoną

działalnością gospodarczą pod nazwą "A - A.P.i" z siedzibą w L., ustalono, iż A. P. dokonywał w latach 2001- 2004 licznych przelewów środków pieniężnych na konta bankowe swojego brata Z.P. o (zarówno na jego konto osobiste jak i na rachunek związany z prowadzoną działalnością gospodarczą pod nazwą "B"), jak również sam otrzymywał od brata środki pieniężne. Zgodnie z wyjaśnieniami podatników, oprócz przelewów bankowych dokonywanych w ramach rozliczeń handlowych pomiędzy firmą "A - A.P.", a firmą "B" - Z..P., strony udzielały sobie wzajemnych pożyczek. Spłata tych pożyczek była dokonywana zarówno w formie gotówkowej - wypłata z kasy firmy "A" jaki i bezgotówkowej - przelewy z kont osobistych.

Organ kontroli skarbowej uznał, iż pożyczki te nie były związane z prowadzoną działalnością gospodarczą pożyczkobiorcy, gdyż faktycznie pieniądze pochodzące z pożyczki były przekazywane na prywatne konto bankowe pożyczkobiorcy ,a nie na konto firmowe firmy "B".

Organ kontroli skarbowej nie uwzględnił złożonych w dniu [...]03.2006r. przez A.P. zastrzeżeń do protokołu kontroli, w których wyjaśnił, iż oprócz przelewów dokonywanych w ramach wzajemnych rozliczeń między firmami pożyczał swemu bratu pieniądze w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Pieniądze te były wykorzystywane na spłatę zobowiązań wobec innych kontrahentów oraz na wynagrodzenia dla pracowników. Z wyjaśnień tych wynika, iż zwrot pożyczek następował często z kasy firmy "B" w gotówce, bądź też w formie bezgotówkowej, przelewem na konto. Na potwierdzenie powyższego Strona przedstawiła wyciągi bankowe z konta prowadzonego przez Z.P. na potrzeby Firmy "B". Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej nie uwzględnił również, z wniosku A.P. o zastosowanie zwolnienia wynikającego z art.9 pkt 10 lit. g ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych w stosunku do pożyczek dokonanych w latach 2003 i 2004, w związku z przeznaczeniem pieniędzy będących przedmiotem tych pożyczek na pokrycie wydatków poniesionych na prowadzenie działalności gospodarczej Z.P.

W konsekwencji organ kontroli skarbowej, określając zobowiązanie podatkowe od dokonanych pożyczek, nie zastosował żądanego zwolnienia wynikającego z art.9 pkt 10 lit. g ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych , co uzasadnił tym, że w trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego A.P. wielokrotnie zeznawał, iż przekazywane pieniądze nie miały związku z działalnością gospodarczą prowadzoną przez niego i jego brata, a dokonywane przelewy uznane przez kontrolujących za umowy pożyczki miały na celu ograniczenie kosztów prowizji bankowych, a nie poprawę płynności finansowej firmy "B". Organ podatkowy I instancji stwierdził, iż dołączone do zastrzeżeń wyciągi bankowe z konta firmy "B" przedstawione zostały przez stronę wybiórczo i nie mogą być traktowane jako dowód w przedmiotowej sprawie.

Od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej zastępowane przez pełnomocnika strony wniosły odwołanie, w którym nie zakwestionowały ustalonej przez organ kontroli skarbowej wysokości pożyczek w poszczególnych latach, lecz zażądały zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. art.9 pkt 10 lit g ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych w stosunku do umów pożyczek zawartych w latach 2003 i 2004.

Zaskarżonej decyzji zarzucono również naruszenie przepisów:

prawa procesowego, tj art. 122 i art.187§1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nie wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, tj. faktu przekazywania pieniędzy będących przedmiotem pożyczek na cele prowadzonej przez Z. P. działalności gospodarczej oraz art. 188 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez odrzucenie wniosku o przeprowadzenie dowodu w postaci dodatkowego przesłuchania pana Z. P. na w/w okoliczność;

prawa materialnego, tj. niezastosowanie zwolnienia wynikającego z art.9 pkt 10 lit. g ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych w stosunku do pożyczek dokonanych w latach 2003 i 2004.

W związku z powyższymi zarzutami strony wniosły o przeprowadzenie dowodu z załączonych do odwołania wyciągów bankowych z konta osobistego Z.P. oraz wyciągów z konta firmowego prowadzonego dla firmy "B" w celu potwierdzenia, iż faktycznie pieniądze przekazywane w formie pożyczki były wykorzystywane w latach 2003 i 2004 w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą ,a także o ponowne przesłuchanie Z.P. na w/w okoliczność.

Pismem z dnia [...] 09.2006r. pełnomocnik stron wycofał wniosek dotyczący przesłuchania Z.P. załączając zwolnienie lekarskie z dnia [...]09.2006r.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...].

W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż słusznie organ podatkowy I instancji określił stronom podatek od czynności cywilnoprawnych z tytułu pożyczek zawartych w latach 2003 i 2004 nie uwzględniając zwolnienia określonego w art. 9 pkt 10 lit. g ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, gdyż strony w niniejszej sprawie, tj. ani w trakcie postępowania kontrolnego (zastrzeżenia do protokołu kontroli), ani w postępowaniu odwoławczym nie przedstawiły dowodów potwierdzających wydatkowanie środków pochodzących z pożyczek na cele działalności gospodarczej.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej przez pokrycie wydatków poniesionych na rozpoczęcie lub prowadzenie działalności gospodarczej należy rozumieć wszelkiego rodzaju wydatki związane z taką działalnością, którymi są w szczególności wydatki na nabycie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, wydatki na nabycie środków obrotowych, wynagrodzenia, opłaty bankowe, spłaty kredytu. Tymczasem organ odwoławczy zauważa, że brak jest w szczególności dowodów w postaci pisemnych umów, z których w sposób bezsporny wynikałby cel na jaki umowy zostały zawarte. Strony złożyły, bowiem jedynie oświadczenia w tej sprawie, załączyły umowy sprzedaży udziałów w spółkach prawa handlowego oraz przedstawiły wybiórczo wyciągi bankowe.

Organ odwoławczy uznał, iż przedstawione przez strony wybiórczo wybrane wyciągi z konta osobistego i z kont firmowych Z.P. nie spełniają ustawowego wymogu udokumentowania przeznaczenia uzyskanych pożyczek na cele wskazane w powyższym przepisie.

Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] strony zastępowane przez pełnomocnika wniosły skargę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu strony wnoszą o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] 05.2006r. w części dotyczącej określenia podatku od czynnosci cywilnoprawnych z tytułu pożyczek zawartych w latach 2003 (w łącznej kwocie [...]zł) i 2004 (w łącznej kwocie [...] zł) oraz o zastosowanie zwolnienia wynikającego z art.9 pkt 10 lit.g ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych w stosunku do w/w pożyczek zawartych w latach 2003 i 2004.

Ponadto Strony zarzucają zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego, tj:

art. 122 i art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /tekst.jedn.DzU. z 2005r. Nr 8 poz.60 z późn. zmianami/, poprzez wadliwą ocenę prawną stanu faktycznego oraz

art.191 w/w ustawy, poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności poprzez błędne przyjęcie, iż skarżący zawierali przedmiotowe pożyczki na cele inne niż związane z działalnością gospodarczą prowadzoną przez Z.P. oraz, że przedstawione przez Z. P. wyciągi z rachunków bankowych nie są dokumentami, w oparciu o które można stwierdzić, iż otrzymane pożyczki wykorzystywał on na prowadzenie działalności gospodarczej.

Zdaniem stron konsekwencją w/w naruszeń prawa proceduralnego było niezastosowanie zwolnienia przewidzianego w art.9 pkt 10 lit g ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych w stosunku do pożyczek zawartych w latach 2003 i 2004, czym naruszono przepisy prawa materialnego, tj cytowany wyżej art.9 pkt 10 lit.g ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjnych zważył, co następuje:

Sądy Administracyjne dokonują kontroli legalności działań administracji publicznej zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Na podstawie art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w postępowaniu sądowo- administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które związane są z materią zaskarżonych decyzji. Granice rozpoznania skargi przez Sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych w zaskarżonej decyzji, a z drugiej przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego (zakaz reformationis in peius).

Przedmiotem sporu pomiędzy organami podatkowymi, a stronami pozostaje okoliczność, czy strony wystarczająco udokumentowały okoliczność, ze udzielane przez A.P. Z.P. w latach 2003- 2004 pożyczki, zostały przeznaczone na rozpoczęcie lub prowadzenie działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 9 pkt10) lit.g ustawy z dnia 09 września 2000r. o podatku od czynności cywilnoprawnych ( Dz.U. Nr 86, poz. 959 z późn.zm.; dalej ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych) zwalnia się od podatku od czynności cywilnoprawnych m.in. pożyczki udzielane na rozpoczęcie lub prowadzenie działalności gospodarczej, pod warunkiem udokumentowania, że pieniądze będące przedmiotem pożyczki zostaną przeznaczone na pokrycie wydatków poniesionych na rozpoczęcie lub prowadzenie działalności gospodarczej w ciągu 12 miesięcy od dnia zawarcia umowy albo wykorzystania w tym okresie rzeczy oznaczonych co do gatunku, stanowiących przedmiot pożyczki.

Z treści powyższego przepisu wynika, iż warunkiem zastosowania zwolnienia od podatku od czynności cywilnoprawnych pożyczek udzielanych przedsiębiorcy ( bądź przyszłemu przedsiębiorcy) jest:

- przeznaczenie w okresie 12 miesięcy od dnia zawarcia umowy będących przedmiotem pożyczki pieniędzy na pokrycie wydatków na rozpoczęcie lub prowadzenie działalności gospodarczej,

- udokumentowanie powyższej okoliczności.

Przepisy ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych nie precyzują w jaki sposób owo udokumentowanie ma nastąpić. W konsekwencji za dowód należy uznać każdy dokument, który pozwoli stwierdzić, że pieniądze będące przedmiotem pożyczki zostały wydatkowane na rozpoczęcie lub prowadzenie działalności gospodarczej. Przepisy nie zawężają do ściśle określonych, wydatków, które uznaje się za poniesione na rozpoczęcie lub prowadzenie działalności gospodarczej. W szczególności wydatkami tymi mogą być również wydatki poniesione na rzecz kontrahentów przedsiębiorcy, z tytułu usług i dostaw.

Bezsporna w przedmiotowej sprawie pozostaje okoliczność, że A. P. również w spornych latach 2003- 2004 udzielał bratu licznych pożyczek, które były przekazywane na prywatne konto bankowe pożyczkobiorcy, a nie na konto gospodarcze firmy "B". Nie jest sporne również to, że na okoliczność wydatkowania przez Z.P. pieniędzy pochodzących z pożyczek na cele określone w art. 9 pkt10 lit.g) ustawy o podatku od czynności cywilno prawnych strony przedłożyły jedynie wyciągi bankowe z rachunku osobistego Z.P. oraz wyciągi z rachunków firmowych firmy "B", a także oświadczenia stron o sposobie wydatkowania pieniędzy pochodzących z pożyczek oraz umowy sprzedaży udziałów w spółkach prawa handlowego.

Zasadnicze znaczenie dla oceny poprawności stanowiska organów podatkowych w zakresie pożyczek udzielonych przez A.P. bratu, będą miały poza art. 9 pkt10 lit.g) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych również przepisy proceduralne-art. 180§1, 187§1, i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacji podatkowej(tekst jednolity: Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 z późn.zm., dalej powoływana jako Ordynacja podatkowa).

Pierwszy z wymienionych przepisów proceduralnych wskazuje, że jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Natomiast art. 187 §1 konkretyzuje zasadę prawdy obiektywnej, w ten sposób, że formułuje zasadę kompletności ( spójności) materiału dowodowego. Materiał dowodowy jest kompletny jedynie wówczas, jeżeli zebrano i rozpatrzono wszystkie dowody, przeprowadzono wnioski dowodowe, a udowodniony stan faktyczny stanowi pełną, spójną i logiczną całość. Organ podatkowy nie może pominąć żadnego mającego znaczenie dla sprawy dowodu. Może natomiast, zgodnie z wyrażoną w art. 191 Ordynacji podatkowej zasadą swobodnej oceny dowodów odmówić dowodowi wiarygodności ale wówczas zobowiązany jest uzasadnić, z jakiej robi to przyczyny. Zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, iż organ podatkowy nie jest krępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. Aby w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów winien m.in. kierować się przy ich ocenie prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy, wszechstronności oceny ( por. wyrok NSA z dnia 20 września 2005r. sygn. akt FSK 2127/04 , Lex 1731 71).

Oceniając stanowisko organów podatkowych w rozpatrywanej sprawie w świetle wyżej powołanych przepisów, w pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż przesądzającego znaczenia dla uznania, że pieniądze pochodzące z przedmiotowych pożyczek nie zostały przeznaczone na prowadzoną działalność gospodarczą nie ma zarówno to, że strony nie zawarły pisemnej umowy pożyczki, w której określiłyby cel na jaki pieniądze zostaną przeznaczone, jak też to, że pieniądze pochodzące z pożyczek w pierwszej kolejności wpływały na konto prywatne Z.P., a dopiero w następnej kolejności dokonywano przelewu na konto gospodarcze firmy "B". Obie okoliczności w żaden sposób nie świadczą, że pieniądze nie zostały przeznaczone na cele prowadzonej przez Z.P. działalności gospodarczej.

Organy podatkowe nie wskazały też jakie znaczenie dla sposobu wydatkowania pieniędzy pochodzących z przedmiotowych pożyczek ma, podnoszona w zaskarżonej decyzji, okoliczność, iż dostęp do konta Z. P. miał zarówno pożyczkobiorca jak i pożyczkodawca. W zgromadzonym materiale dowodowym nie znajduje również oparcia podnoszona przez organy podatkowe, okoliczność że z konta firmowego regulowano różne płatności związane zarówno z działalnością gospodarczą i należności nie związane z działalnością gospodarczą, a wynikające z innych zobowiązań Z.P. tj. spłaty za zakupione udziały w sp. z o.o. C oraz w sp. z o.o. D. Natomiast podzielić należy stanowisko organów podatkowych zgodnie, z którym wydatki poniesione na zakup udziału w spółkach kapitałowych nie są wydatkami, które można uznać tak z rozpoczęciem jak i prowadzeniem działalności gospodarczej. Udziałowca spółki kapitałowej z tytułu samego posiadania udziałów nie można uznać za podmiot prowadzący działalność gospodarczą.

Wobec powyższego do rozpatrzenia pozostaje kwestia czy i w jakim stopniu za sposób udokumentowania przeznaczenia pożyczonych pieniędzy na cele związane z działalnością gospodarczą mogą zostać uznane przedstawione przez strony wyciągi z konta osobistego i gospodarczego Z.P.

Organy podatkowe nie uwzględniły w rozpatrywanej sprawie dowodów w postaci wyciągów z rachunków bankowych stwierdzając, że mają one charakter wybiórczy. W tym zakresie za nietrafne uznać należy stanowisko organu odwoławczego, iż fakt, że w chwili dokonania przelewu na koncie osobistym Z.P. znajdowała się pewna kwota środków pieniężnych dyskwalifikuje całą kwotę przelewu pod względem możliwości zbadania, dalszego przeznaczenia tej kwoty na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Rzeczą organów podatkowych było takie rozczytanie przedłożonych wyciągów z rachunków bankowych , aby wskazać w jakiej wielkości kwota pochodząca z pożyczki mogła z całą pewnością zostać przeznaczona na prowadzenie działalności gospodarczej.

Poddając analizie przedstawiony w zaskarżonej decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej przykład, z którego wynika, iż:

- w dniu [...] 01.2004r. - A.P. dokonał przelewu kwoty [..] zł na rachunek osobisty Z.P. w banku E S.A.

- w dniu przelewu na rachunku osobistym Z.P. znajdowała się już kwota [..] zł,

-w tym samym dniu -[...] 01.2004r. Z.P. dokonał przelewu kwoty [...] złotych oraz kwoty [...] złotych- przelanej na swoje konto z innego źródła, na rachunek bankowy swojego przedsiębiorstwa

- bezpośrednio po dokonaniu przelewu na rachunku przedsiębiorstwa Z. P. widniała kwota [...] złotych,

- w dniu [...] 01.2004r., jak ustalił Dyrektor Izby Skarbowej, Z.P. dokonał zapłaty na rzecz kontrahentów w kwocie [...] złotych.

Na podstawie jedynie wyżej przedstawionych operacji można ustalić, że Z.P. z pieniędzy pochodzących z pożyczki na uregulowanie należności wobec kontrahentów zapłacił co najmniej kwotę [...] zł.

[...] zł - [...] zł = [...] zł ( od kwoty przelanej na rachunek osobisty odjęto kwotę, która znajdowała się już chwili dokonania przelewu),

[...] - [...] = [...] ( różnica, która znajdowała się na rachunku gospodarczym po dokonaniu przelewu z konta osobistego , a kwotą którą zapłacono należności wobec kontrahentów),

[...] - [...]= [...] zł

Na powyższym przykładzie można stwierdzić, że przyjęte przez organy podatkowe założenie, że ze względu na różne źródła finansowania działalności gospodarczej przez Z.P., niemożliwe jest ustalenie jaka kwota pochodząca z pożyczki, została wydatkowana na prowadzenie działalności gospodarczej i w konsekwencji dowód w postaci wyciągów z rachunków bankowych należy odrzucić, jest nieprawidłowe. Ponadto organy podatkowe nie powinny ograniczać analizy do pojedynczych operacji, lecz dokonać analizy operacji bankowych Z. P. w dłuższym okresie czasu aby ustalić, czy pieniądze pochodzące z pożyczek zostały przeznaczone na prowadzenie działalności gospodarczej. Jeżeli materiał w postaci wyciągów, stanowiący zdaniem strony dowód przeznaczenia pieniędzy na działalność gospodarczą, jest dla organów podatkowych niewystarczający winny one zażądać od stron uzupełnienia tych dowodów o wyciągi również za inne okresy. Nie można natomiast ograniczyć prowadzonego postępowania jedynie do wyrywkowej analizy wyciągów i poprzestać na stwierdzeniu, że mają one charakter wybiórczy. Nie chodzi tutaj przecież, o okoliczność, że strona nie przedstawiła w ogóle dokumentów wymaganych przez przepis art. 9 pkt10 lit.g) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, ale o fakt, że dowody te zdaniem organów podatkowych mają charakter wybiórczy i co można domniemywać, zdaniem organów podatkowych, nie obrazują w ten sposób rzeczywiście dokonanych przez Z.P. operacji bankowych.

Odmawiając w rozpatrywanej sprawie mocy dowodowej przedstawionym przez strony wyciągom bankowym z rachunku osobistego i gospodarczych Z.P. organy podatkowe naruszyły poza art. 9 pkt10 lit.g ustawy o podatku od czynności cywilno prawnych również cyt. przepisy art. 180§1, 187§1, i 191 Ordynacji podatkowej.

W pozostałym zakresie, nie dotyczącym określenia zobowiązania w podatku od czynności cywilnoprawnych za sporne lata 2003-2004, decyzje organów podatkowych są zgodne z prawem.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej powinien dokonać szczegółowej analizy przedstawionych przez strony wyciągów z rachunków bankowych Z.P. w celu ustalenia, czy pieniądze z pożyczek udzielonych mu przez brata A.P., zostały przeznaczone na prowadzenie działalności gospodarczej. Jeżeli na podstawie powyższych rachunków organ I instancji poweźmie wątpliwości w jaki sposób zostały rozdysponowane kwoty pochodzące z pożyczek winien wystąpić do stron o uzupełnienie wyciągów o inne poza przedłożonymi okresy.

Z tych powodów Sąd wniesioną skargę uznał za uzasadnioną i na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. a i c, art. 200 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.

/-/ R. Wiatrowski /-/ W. Zygmont J. Ruszyński