Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SAB/Łd 14/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 52 par. 1, 2, art. 58 par. 1 pkt 6, par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.S. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie wypłaty uposażenia za czas pozostawania na zwolnieniu lekarskim postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

D.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie wypłaty uposażenia za czas pozostawania na zwolnieniu lekarskim.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł o odrzucenie skargi.

W uzasadnieniu organ administracji podniósł, że skarżący przed wniesieniem skargi nie skorzystał z trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. O tym, że organ nie pozostawał w bezczynności w związku z wnioskiem skarżącego o wypłatę uposażenia świadczy korespondencja prowadzona z pełnomocnikiem skarżącego.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 14 kwietnia 2016 r. skarżący został wezwany – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania – pod rygorem odrzucenia skargi do usunięcia braku formalnego skargi poprzez wykazanie, że został wyczerpany środek zaskarżenia na bezczynność przez złożenie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, doręczone w dniu 26 kwietnia 2016 r. w piśmie z dnia 4 maja 2016 r. skarżący wyjaśnił, że pismem z dnia 12 stycznia 2016 r. zwrócił się do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji o wypłatę zaległego uposażenia w związku z niezdolnością do pracy w okresie od 1 grudnia 2015 r. do 15 stycznia 2016 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji przekazał wniosek zgodnie z właściwością Komendantowi Miejskiemu Policji, który wypowiedział się w tej kwestii w piśmie z dnia 12 lutego 2016 r. Organ uznał wniosek za bezzasadny i nie wskazał organu, który byłby właściwy do jego rozpoznania. W tym czasie Komendant Miejski Policji dysponował oryginałami zwolnień lekarskich, których złożenie obligowało organ do spełnienia żądania skarżącego. Skarżący wyczerpał tryb opisany w art. 37 k.p.a. wobec przeniesienia pierwotnego wniosku między dwoma organami. Orzekając o bezzasadności wniosku organ administracji nie pouczył skarżącego co do tego, który organ byłby właściwy do jego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność takim środkiem zaskarżenia jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36, o czym stanowi art. 37 § 1 k.p.a. Warunkiem koniecznym dla skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest więc wniesienie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).

Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] złożył tego rodzaju zażalenie do organu wyższego stopnia. W ocenie sądu, wbrew twierdzeniom zawartym w piśmie skarżącego z dnia 4 maja 2016 r. za zażalenie tego rodzaju nie można uznać pisma z dnia 12 stycznia 2016 r. W piśmie tym skarżący nie kwestionuje przekroczenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji ustawowego maksymalnego terminu załatwienia sprawy (art. 35 i art. 36 k.p.a.). W piśmie tym skarżący zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji "o wypłatę zaległego uposażenia". Nadto w piśmie tym skarżący wskazał, iż oryginały zwolnień lekarskich znajdują się w aktach osobowych skarżącego w Komendzie Miejskiej Policji. Z pisma tego nie wynika nawet, aby w czasie kiedy skarżący zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o wypłatę zaległego uposażenia toczyło się jakieś postępowanie w tej sprawie przed Komendantem Wojewódzkim Policji. Pismo skarżącego z dnia 12 stycznia 2016 r. zostało przekazane zgodnie z właściwością Komendantowi Miejskiemu Policji a nie Komendantowi Wojewódzkiemu Policji, o czym skarżący został poinformowany w piśmie z dnia 20 stycznia 2016 r. Za zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie nie można uznać także skierowanego do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji pisma skarżącego z dnia 5 lutego 2016 r. W piśmie tym skarżący podtrzymał jedynie wniosek o wypłatę zaległego uposażenia zawarty w piśmie z dnia 12 stycznia 2016 r.

W tym stanie rzeczy nie można uznać, że skarżący spełnił konieczny warunek do skutecznego wniesienia skargi. Okoliczność ta uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu i stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. obliguje sąd do odrzucenia skargi.

Mając powyższe na uwadze na mocy art. art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., sąd orzekł jak w postanowieniu.

D.Cz.