Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1237/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-11-29 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA: Ewa Cisowska - Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2007 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty zaliczek na podatek dochodowy z działów specjalnych produkcji rolnej za 2006 rok p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji.


UZASADNIENIE

Radca prawny G. K. w imieniu A. W. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] nr [...] ustalającą A. W. kwoty zaliczek na podatek dochodowy z działów specjalnych produkcji rolnej za 2006 rok .

W skardze tej pełnomocnik zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, iż "wykonanie decyzji może prowadzić do naruszenia słusznego interesu strony postępowania i narazić ją na wymierne szkody materialne, bowiem egzekucja prowadzić będzie do realizacji nieistniejącego zobowiązania, które (...) wygasło i nie może być egzekwowane po powstaniu zobowiązania podatkowego".

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego do Sądu aktu lub czynności administracji publicznej została uregulowana w art. 61 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa. Zgodnie z § 1 tegoż przepisu wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do § 3 zdanie pierwsze powołanego przepisu, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Regulacja prawna wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, iż wniesienie skargi nie pociąga za sobą skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania przez Sąd zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym i prawo wnoszenia skargi do sądu nie może uniemożliwiać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa podatkowego. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest wyjątkową okolicznością, a przesłanki uzasadniające wstrzymanie tego aktu nie powinny być interpretowane w sposób rozszerzający.

W analizowanej sprawie skarżący A. W. jako przesłankę wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] wskazał, iż "wykonanie decyzji może prowadzić do naruszenia słusznego interesu strony postępowania i narazić ją na wymierne szkody materialne, bowiem egzekucja prowadzić będzie do realizacji nieistniejącego zobowiązania, które (...) wygasło i nie może być egzekwowane po powstaniu zobowiązania podatkowego".

Rozpoznając ten wniosek w pierwszej kolejności ustalić należy, czy decyzja ustalająca zaliczki na podatek dochodowy w okolicznościach niniejszej sprawy posiada przymiot wykonalności. Podnieść należy, iż co do zasady zaliczki na podatek podlegają, co wynika z art. 3 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w związku z art. 2 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2005r., Nr 229, poz. 1954), zwanej dalej pea, egzekucji administracyjnej, niemniej jednak egzekucja ta może być prowadzona tylko w ciągu roku podatkowego, w którym powstało zobowiązanie z tytułu zaliczek na podatek. Z chwilą powstania zobowiązania podatkowego za dany rok zobowiązanie podatkowe z tytułu zaliczek na podatek staje się częścią zobowiązania podatkowego za rok podatkowy (art. 45 ust. 4 ustawy z dnia o podatku dochodowym od osób fizycznych – tj. Dz. U. z 2000r., Nr 14, poz. 176 ze zm.), traci więc swój byt prawny (upada), a nieuiszczone w terminie płatności zaliczki na podatek nie mogą być w myśl art. 33 pkt 1 w związku z art. 59 § 1 pkt 2 p.e.a., jako wygasłe, wykonywane w drodze postępowania egzekucyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2005r., II FSK 41/05, LEX nr 175856 oraz ONSAiWSA 2007/1/22, wyrok NSA z dnia 17 maja 1996r., SA/Lu 1355/95, LEX nr 27158 czy P.Panfil, Glosa do wyroku WSA z dnia 8 grudnia 2004 r., I SA/Bd 565/04, PGSP-Prz.Orz. 2006/1/11, R. Mastalski [w.] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki: Ordynacja podatkowa. Komentarz 2005, Wrocław 2005, s. 38; wyrok NSA z dnia 31 maja 2004 r. sygn. akt FSK 149/04, POP 2005, nr 1, poz. 12; wyrok NSA z dnia 5 lipca 2004 r. sygn. akt FSK 176/04, "Monitor Podatkowy" 2005, nr 1, s. 42).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, iż w zaskarżonej decyzji ustalono skarżącemu kwotę zaliczek na podatek dochodowy na 2006. W dacie rozpoznawania przez Sąd wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji decyzja ta nie posiadała więc przymiotu wykonalności. Zresztą na powyższą okoliczność wskazał sam skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, stwierdzając "niemożność prowadzenia egzekucji zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych po powstaniu zobowiązania podatkowego". Podnieść nadto należy, iż stwierdzenie wygaśnięcia zobowiązania z tytułu zaliczek na podatek dochodowy obligowało Sąd do odmowy wstrzymania wykonania decyzji ustalającej wysokość tych zaliczek. Rozpoznając wniosek Sąd nie ma jednakże prawa badać i nie badał legalności zaskarżonej decyzji, w szczególności nie dokonywał oceny charakteru prawnego zaskarżonej decyzji i jego wpływu na dopuszczalność wydania tej decyzji, gdyż ocena ta będzie przedmiotem odrębnego rozpoznania przez sąd w odpowiednim składzie.

Ale gdyby nawet zaskarżona decyzja podlegała wykonaniu w drodze postępowania egzekucyjnego, to wniosek skarżącego o wstrzymanie jej wykonania nie mógłby zostać uwzględniony. Skarżący, poza ogólnikowym i gołosłownym twierdzeniem o rzekomym naruszeniu jego interesu oraz narażeniu go na wymierne szkody materialne, nie wskazał bowiem, choć w świetle powołanego przepisu było to w jego interesie, żadnych konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania tej decyzji jest uzasadnione. Argumentację wniosku ograniczył wszak jedynie do stwierdzenia, iż wykonanie decyzji może spowodować naruszenie słusznego interesu strony postępowania i narazić ją na szkody materialne. Tym samym skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 61 § 3 ppsa. Pomimo to, Sąd z urzędu na podstawie akt administracyjnych i sądowoadministracyjnych rozważał, czy wykonanie zaskarżonej decyzji, gdyby podlegała ona wykonaniu, może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki, w szczególności zaś, czy wykonanie tej decyzji zagraża egzystencji podatnika, jego zdrowiu i życiu. Takich okoliczności nie sposób wskazać. Skarżący prowadzi wszak od 2002r. działalność gospodarczą, zaś spółka cywilna, której jest wspólnikiem osiągnęła w 2005r., co potwierdza deklaracja VAT-7, obroty w wysokości 8.918.375 zł, a na skarżącego przypadł dochód wynoszący 1.029.720,50 zł. Z kolei w PIT-6 za 2006r. skarżący wskazał dochód 35.689,36 zł. To zaś oznacza, iż skarżący otrzymuje bieżące dochody, a więc posiada środki na utrzymanie siebie i rodziny. Nadto skarżący, prowadząc od wielu lat działalność gospodarczą, miał zapewne możliwość poczynienia oszczędności. W ocenie Sądu, gdyby sytuacja finansowa skarżącego była dramatyczna, podejmowałby próby ubiegania się o przyznanie prawa pomocy, nie zaś ustanowiłby profesjonalnego pełnomocnika z wyboru (radcę prawnego), którego minimalne wynagrodzenie tylko w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi, zgodnie z § 6 pkt 7 rozporządzenia z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), 7200zł. Nie byłby też w stanie uiścić wpisu sądowego w wysokości 3.664,00 zł.

Istotne jest też to, że Sąd rozważając wstrzymanie decyzji obowiązany jest mieć na uwadze nie tylko aktualną sytuację podatnika, skutki ekonomiczne realizacji zobowiązania, ale także względy społeczne, tj. dążenie do realizacji zadań publicznych, w tym zapewnienia środków na ich realizację. Wstrzymanie wykonania decyzji ma charakter szczególny i nie może mieć zastosowania w każdej sprawie, w której zapłata zobowiązania podatkowego rodzi trudności dla podatnika. Trudności te nie mogą wynikać jedynie z przekonania skarżącego o ich istnieniu, lecz muszą mieć charakter obiektywny.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. 153, poz. 1270), orzekł jak w postanowieniu.

M.St.