Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SAB/Rz 11/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-10-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2, art. 249a, art. art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 5 października 2015 r., w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym wniosku A.T. o zwolnienie od kosztów sądowych i o ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie wniosku z dnia 6 lutego 2015 r. o wydania zaświadczenia postanawia I. przyznać prawo pomocy i ustanowić dla skarżącej adwokata II. umorzyć postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Sygn. I SAB/Rz 11/15

U Z A S A D N I E N I E

W rozpoznawanej sprawie skarżąca zwróciła się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata argumentując, że z uwagi na niską emeryturę (845,37 zł netto) nie jest w stanie ponieść opłat sądowych, a gdyby była do tego zmuszona, odbyłoby się to z uszczerbkiem zaspokojenia podstawowych usprawiedliwionych potrzeb życiowych (w tym kosztów opłat za mieszkanie). Skarżąca wyjaśniła, że posiada rozdzielność majątkową z mężem, który mieszka ze swoją matką w innej miejscowości. Wskazała we wniosku, że wydatkuje na czynsz 165 zł, a na pozostałe opłaty (media wraz z telefonem) - ok. 500 zł miesięcznie. Skarżąca nie zadeklarowała jakiegokolwiek majątku, zarówno nieruchomego jak i wartościowych rzeczy ruchomych czy też zasobów pieniężnych. Załączyła do wniosku decyzję o przeliczeniu jej emerytury z dnia 26 marca 2015 r.

Rozpoznając wniosek stwierdzono, co następuje:

Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej zwanej P.p.s.a.), strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Na mocy przepisu szczególnego, tj. art. 239 § 1 pkt 1 lit. e P.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Aktem z tego zakresu jest wniosek skarżącej, zatem rozpoznanie wniosku w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych jest zbędne i na mocy przepisu art. 249a P.p.s.a. podlega umorzeniu. Dodać należy, że zwolnienie od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych dokonane na mocy powołanego wyżej przepisu oznacza całkowite zwolnienie z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych, którymi są wpis i opłata kancelaryjna (art. 212 § 1 P.p.s.a.), jak i ponoszenia wydatków.

Wniosek skarżącej dotyczyć zatem może ustanowienia adwokata i jest częściowym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy z mocy art. 245 § 1 i 3 P.p.s.a.

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 P.p.s.a.- przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W oparciu o dane zawarte we wniosku, istnieje podstawa do przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie o jaki wnioskowała. Skarżąca podała, że utrzymuje się z emerytury wypłacanej w wysokości 845,37 zł. Z przedłożonej decyzji o wysokości tej emerytury wynika, że potrącana jest jej kwota 287,25 zł z powodu należności egzekwowanych na mocy tytułu wykonawczego. Okoliczności podane przez skarżącą uznano za wiarygodne i kwalifikujące skarżącą jako osobę, której przysługuje prawo pomocy, i dlatego na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.