Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 527/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 1774
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Specjalista Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 września 2016 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 12 kwietnia 2016 r., znak: [...], Wojewoda, po rozpoznaniu odwołania A. M. (dalej także: skarżąca) utrzymał w mocy decyzję Starosty L. z dnia 17 lutego 2016 r., znak: [...], wydaną w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości, położonej w miejscowości M. W., oznaczonej jako działka nr [...], poprzez udzielenie zezwolenia [...] S.A. w L. (dalej także: Spółka) na przebudowę napowietrznej sieci elektroenergetycznej 110 kV w obszarze tej działki o powierzchni 352 m2.

W uzasadnieniu tej decyzji Wojewoda stwierdził, że spełnione zostały określone w przepisach prawa przesłanki wydania decyzji o czasowym zajęciu nieruchomości skarżącej. Zdaniem organu, inwestycja stanowiąca przedmiot postępowania jest inwestycją celu publicznego, a ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nastąpiło zgodnie z decyzją Wójta Gminy W. z dnia 27 kwietnia 2015 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz załącznikiem do niej. Przebieg planowanej inwestycji przez działkę nr [...] wraz ze wskazaniem powierzchni pasa technologicznego pod zajęcie stałe został wskazany na mapie załączonej do wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oraz w sentencji decyzji. Z mapy tej wynika jednoznaczny przebieg inwestycji i zakres uszczuplenia władztwa właściciela. Ponadto, jak wskazał Wojewoda, przedstawiony sposób ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości jest jak najmniej uciążliwy dla nieruchomości, a zakres ingerencji inwestora w prawo właściciela sprowadzony do niezbędnego minimum. Projektowana inwestycja polega bowiem na przebudowie istniejącej już linii elektroenergetycznej, to jest na wymianie słupów wraz z przewodami bez zmiany dotychczasowej trasy linii. To oznacza, że sposób rzeczywistego korzystania przez Spółkę z nieruchomości będzie ograniczony jedynie do podwieszenia nadziemnych przewodów.

W skardze do Sądu na powyższą decyzję Wojewody skarżąca zarzuciła:

1) art. 7, 77, 80, 107 i 136 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23; dalej: k.p.a.), poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie w sposób całościowy materiału dowodowego, w tym oparcie zaskarżonej decyzji wyłącznie na ustaleniach faktycznych, które przekazał pełnomocnik Spółki we wniosku z dnia 23 października 2015 r., które to ustalenia w żaden sposób nie odzwierciedlają rzeczywistego stanu faktycznego związanego z realizacją inwestycji;

2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji;

3) art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm.; dalej także: u.g.n.), poprzez wskazanie tego przepisu jako podstawy do ograniczenia korzystania z nieruchomości, w sytuacji gdy istnieje szereg wątpliwości, czy inwestycja, której wniosek dotyczy, może być uznana za inwestycję celu publicznego.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zmianę tej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 26 września 2016 r. skarżąca zmodyfikowała swoje żądanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Jednocześnie skarżąca podniosła, że w dniu 15 lipca 2016 r., a więc już po wniesieniu skargi do Sądu, miało miejsce ustalenie przebiegu granic opisanej na wstępie działki przez uprawnionego geodetę. W wyniku tych czynności okazało się, że działka ta ma inne granice aniżeli zostało to przyjęte przez organy administracji. Tym samym, zdaniem strony, w rzeczywistości powierzchnia pasa technologicznego jest większa niż wynika to z decyzji tych organów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Udzielenie wspomnianego zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań (art. 124 ust. 3 u.g.n.).

W niniejszej sprawie jest poza sporem, że Spółka wystąpiła do Starosty L. z wnioskiem z dnia 23 października 2015 r. o wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...]. W uzasadnieniu tego wniosku podniesiono, że zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości daje Spółce prawo do dysponowania terenem na cele budowlane i umożliwia przeprowadzenie inwestycji, która jest inwestycją celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym. Całkowita długość wspomnianej linii wyniesie 19,295 km i przebiegać będzie przez obszary należące do 3 powiatów: [...]. Inwestycja ta ma służyć interesowi ogółu, to jest interesowi społecznemu (interes większej grupy ludności). Spółka wskazała, że dzięki realizacji omawianej inwestycji na obszarze ww. powiatów dojdzie do zwiększenia pewności zasilania, poprawy jakości energii dostarczanej do odbiorców oraz zmniejszenia zagrożenia przeciążeniami linii mogącymi powodować braki w dostawie energii elektrycznej. Budowa linii poprawi także niezawodność sieci przesyłowej oraz ułatwi przeciwdziałanie skutkom poważnych awarii systemowych, jakie mogą być następstwem różnych zdarzeń losowych. Poprawa warunków oraz pewność zasilania to także szansa na pozyskanie nowych inwestorów oraz w konsekwencji stworzenia wielu miejsc pracy. Zgodnie z Koncepcją Przestrzenną Zagospodarowania Kraju 2030, przyjętą uchwałą nr 239 Rady Ministrów z dnia 13 grudnia 2011 r. (M.P. z 2012 r., poz. 252), polski system elektroenergetyczny charakteryzuje się zdekapitalizowaniem sieci przesyłowej i dystrybucyjnej. Problem dodatkowo potęguje rozmieszczenie elektrowni, bowiem są one zlokalizowane głównie w południowej oraz centralnej części kraju, co zwiększa znaczenie krajowych sieci dystrybucyjnych dla bezpieczeństwa energetycznego kraju. Województwa Polski Wschodniej należą do regionów ubogich w zakresie infrastruktury energetycznej, w tym sieci dystrybucyjnych, dlatego też rozbudowa tego systemu jest konieczna.

Z akt sprawy wynika również, że Spółka prowadziła ze skarżąca rokowania, które nie zakończyły się wyrażeniem przez skarżącą zgody na wykonanie wspomnianych prac.

Nie budzi wątpliwości Sądu, że mając na względzie powyższe ustalenia, prawidłowo stwierdziły organy administracji, że w sprawie zaistniały przesłanki do wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości skarżącej, w trybie powołanego przepisu art. 124 ust. 1 u.g.n. Oczywiste jest, że w świetle art. 6 pkt 2 u.g.n. inwestycja stanowiąca przedmiot postępowania, polegająca na przebudowie istniejącej na działce skarżącej napowietrznej linii energetycznej, jest inwestycją celu publicznego. Niewątpliwie również ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nastąpiło zgodnie z decyzją Wójta Gminy W. z dnia 27 kwietnia 2015 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz załącznikiem do niej. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stała się ostateczna w dniu 2 października 2014 r., a to oznacza, że w myśl art. 16 k.p.a. pozostaje w obrocie prawnym i jest wiążąca dla organów. Z akt sprawy wynika, że przebieg planowanej inwestycji przez działkę nr [...] wraz ze wskazaniem powierzchni pasa technologicznego pod zajęcie stałe (ABCDA) został wskazany na mapie załączonej do wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, sporządzonej przez uprawnionego geodetę i zaewidencjonowanej w Państwowym Zasobie Geodezyjnym i Kartograficznym oraz w sentencji decyzji. Wspomniane ograniczenie polega na obowiązku udostępnienia Spółce przez skarżącą części działki nr [...] o pow. 0,3300 ha, oznaczonej symbolami ABCDA na omawianej mapie, w celu realizacji planowanej inwestycji przez Spółkę, polegającej na przebudowy sieci napowietrznej oraz trwałego urządzenia elementów napowietrznej sieci elektroenergetycznej. Z mapy tej wynika jednoznaczny przebieg inwestycji i zakres uszczuplenia władztwa właściciela.

Sąd podziela również ocenę organu odwoławczego, że przedstawiony sposób ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, jest jak najmniej uciążliwy dla nieruchomości, a zakres ingerencji inwestora w prawo właściciela sprowadzony do niezbędnego minimum. Trzeba przy tym pamiętać, że wbrew twierdzeniom skarżącej, na jej nieruchomości nie powstanie nowy obiekt budowlany, gdyż przedmiotem projektowanej przez Spółkę inwestycji jest modernizacja (przebudowa) sieci elektroenergetycznej znajdującej się na ten nieruchomości. Inwestycja ta polegać zatem będzie na przebudowie istniejącej już linii elektroenergetycznej, to jest wymianie słupów wraz z przewodami, bez zmiany dotychczasowej trasy linii. Niewątpliwie więc sposób rzeczywistego korzystania przez Spółkę z nieruchomości skarżącej będzie ograniczony jedynie do podwieszenia nadziemnych przewodów.

Mając powyższe na uwadze, za całkowicie gołosłowne należy uznać zarzuty skarżącej co do tego, że wskutek wydania zaskarżonej decyzji cała jej nieruchomość stanie się bezużyteczna, "a jej posiadanie stanie się ciężarem i wiązać się będzie z pasmem powtarzających się utrudnień" (s. 3 skargi).

Niezasadne są również pozostałe zarzuty strony skarżącej. Podkreślić trzeba, że co do zasady, Sąd kontroluje zgodność z prawem zaskarżonej decyzji według stanu faktycznego i prawnego z daty jej wydania. Podniesione przez skarżącą okoliczności dotyczące sporządzenia w dniu 15 lipca 2016 r., a więc już po wniesieniu skargi do Sądu, protokołu ustalenia przebiegu granic nieruchomości skarżącej, nie mają wpływu na wynik sprawy. Zauważyć przy tym należy, że z kopii dokumentu przedstawionego przez skarżącą nie wynika, by objęte nim prace geodezyjne zostały uwzględnione w danych zawartych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, a zatem nie mają one znaczenia dla sprawy.

Wbrew zarzutom strony skarżącej organy obu instancji wyjaśniły w sprawie wszystkie istotne okoliczności sprawy, zgodnie z wymogami określonymi w art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., a organ odwoławczy – również zgodnie z art. 136 k.p.a. W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymaganiom art. 107 § 3 k.p.a.

Ponadto Sąd nie dopatrzył się naruszenia w niniejszej sprawie innych przepisów postępowania, które to naruszenie mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), skargę oddalił.