Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 169/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-04-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Wstrzymano wykonanie aktu w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3, 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wrocław, 7 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskała po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi R. S., na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., z dnia [...] r. nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z eksploatacją urządzania do gier poza kasynem gry, wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W.

Jednocześnie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że od dnia [...] r. prowadziła działalność gospodarczą (prowadzenie Sklepu Spożywczego w G. przy ul. S. [...]). Działalność to była jedynym źródłem jej dochodów. Dalej podniosła, że z uwagi na niski obrót w prowadzonym sklepie, spowodowany bliskim sąsiedztwem marketów wielkopowierzchniowych zaprzestała prowadzenia działalności w ww. sklepie i w dniu [...]r. Aktualnie, od momentu zawieszenia działalności gospodarczej, pozostaje bez pracy i nie uzyskuje żadnych dochodów. Ponieważ nie posiada własnego mieszkania, pozostaje w całości na utrzymaniu dwójki dorosłych dzieci, u których mieszka i które pomagają jej spłacać zobowiązanie zaciągnięte jeszcze w okresie, kiedy prowadziła działalność gospodarczą, a którego miesięczna rata wynosi ok 500 zł (zobowiązanie to stanowi pożyczkę pieniężną, udzieloną przez bank; termin spłaty pożyczki upływa w 2020 r.). Kilka lat temu skarżąca, jak podała, rozwiodła się z mężem.

Z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, w roku obrotowym 2014, skarżąca podała, że uzyskała dochód brutto (przed opodatkowaniem podatkiem dochodowym) w łącznej wysokości [...] zł, co dało średnio miesięczny dochód brutto na poziomie [...] zł. Z kolei w roku obrotowym 2015 uzyskała dochód brutto na poziomie [...]zł (średnio miesięcznie [...] zł). Dochód w całości przeznaczany został na zaspokojenie potrzeb skarżącej i kosztów prowadzonej działalności, w tym na zaspokajanie zobowiązań. Skarżąca podała również, że nie posiada żadnych składników majątkowych, z których orzeczona zaskarżoną decyzją kara pieniężna mogłaby zostać wyegzekwowana, w szczególności nie posiada składników, które mogłaby łatwo spieniężyć, celem zaspokojenia ww. kary pieniężnej. Skarżąca nie posiada także oszczędności, z których mogłaby zaspokoić roszczenie. W tym stanie oczywistym jest, zdaniem skarżącej, że egzekucja, której przedmiotem będzie ww. kara pieniężna w kwocie 12.000 zł, może spowodować wypowiedzenie jej pożyczki w banku (w związku z "istotnym pogorszeniem sytuacji finansowej" i postawienie pożyczki w stan natychmiastowej wykonalności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Z treści cytowanego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobni istnienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo: wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Inicjatywa zaś do wykazania okoliczności potwierdzających istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji przysługuje stronie skarżącej (por. postanowienie NSA ż dnia 18 czerwca 2004 roku, FZ 138/04, nie publ.).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca szczegółowo uzasadniła, dlaczego w jej ocenie, w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności, Sąd uznał, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 § 3 powołanej ustawy gdyż - w świetle przedstawionych przez skarżącej argumentów (opisanych w stanie faktycznym postanowienia i potwierdzonych dokumentami źródłowymi przez nią przedstawionymi) wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata bowiem kwoty 12.000 zł – w przedstawionej sytuacji finansowej skarżącej – spowodowałaby konieczność wszczęcia postępowania egzekucyjnego, co realnie zagroziłoby jej bytowi materialnemu.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.