Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1943/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: ART 60 UST 1, ART 53 UST 4
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Falkiewicz – Kluj Sędziowie: WSA Katarzyna Golat (spr.) WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. D. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] 2017 r., znak: [...], Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] 2017 r., znak: [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, na terenie części działki nr ew. [...], we wsi [...], gm. P.

Stan sprawy przedstawiał się następująco.

W toku postępowania organ I instancji wezwał Burmistrza Miasta P. o uzupełnienie przedłożonej dokumentacji o informację, czy planowane przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, czy dla przedmiotowego przedsięwzięcia przeprowadzono postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko oraz o przekazanie kopii decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Burmistrz Miasta P. nie przekazał przedmiotowych informacji RDOŚ w terminie. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] 2017 r. organ wskazał, że co prawda z przedłożonego mu projektu warunków zabudowy nie wynika, że przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać, na środowisko w rozumieniu § 3 pkt 53 lit. b) rozporządzenia RM z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1405), to jednak należy wziąć pod uwagę, że potencjalnie obszar, który w związku z realizacją przedsięwzięcia ulegnie przekształceniu może być większy, niż wynika to z decyzji i tym samym przekroczyć 0,5 ha.

Z powyższym postanowieniem nie zgodziła się strona skarżąca, która w zażaleniu z dnia [...] 2017 r. podniosła, że istotą przedmiotowego przedsięwzięcia jest wydzielenie sześciu działek budowlanych o powierzchni 1500 m² każda oraz działki przeznaczonej na drogę dojazdową do nich. Wyjaśniła, że droga ta będzie utwardzona, o szerokości jezdni nie przekraczającej 5 m oraz długości 276 m, z poboczami przeznaczonymi na nasadzenie zieleni w postaci krzewów i małych drzew. Łączna powierzchnia drogi stanowić będzie 1380 m². Strona wskazała, że w projekcie warunków zabudowy Burmistrz Miasta P. przyjął wskaźnik zabudowy do 40 %, zatem maksymalna, łączna powierzchnia, która ulegnie przekształceniu wyniesie 4980 m², a więc nie przekroczy 0,5 ha.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] 2017 r. utrzymał w mocy decyzję RDOŚ.

W uzasadnieniu postanowienia GDOŚ wskazał, że decyzja o warunkach zabudowany musi być zgodna z przepisami, w tym ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2016 r., poz. 2134, z późn. zm.) i wydanymi na jej podstawie aktami prawnymi.

W odniesieniu do obszarów objętych ochroną na podstawie ww. ustawy o ochronie przyrody, innych niż parki narodowe i ich otuliny, uzgodnienia projektu decyzji dokonuje regionalny dyrektor ochrony środowiska.

Ze względu na położenie działki o nr ew. [...] w [...] Obszarze Chronionego Krajobrazu realizacja zmierzonej inwestycji nie może powodować naruszenia zakazów zawartych w § 3 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2005 r., Nr [...], poz. [...], z poźn. zm.).

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia, w [...] Obszarze Chronionego Krajobrazu obowiązuje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353, z późn. zm.), dalej: ustawy OOŚ, z wyjątkiem (zgodnie z § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia) przedsięwzięć służących obsłudze ruchu komunikacyjnego, turystyce oraz bezpośrednio związanych z rolnictwem i przemysłem spożywczym.

Katalog przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zawiera rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), dalej jako: rozporządzenie Rady Ministrów.

Przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów, jest zabudowa mieszkaniowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą nieobjęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody wymienionych w art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, do których należy [...] Obszar Chronionego Krajobrazu.

Dalej organ wywodził, że uzgadniany projekt decyzji dotyczy budowy sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych i związanej z nimi infrastruktury technicznej i komunikacyjnej m.in. drogi wewnętrznej, miejsc parkingowych (po 2 dla obsługi każdego budynku mieszkalnego), studni kopanych, zbiorników do odprowadzania ścieków, przyłączy do sieci elektrycznej. Wskazana inwestycja planowana jest na części działki nr ew. [...], wyznaczonej na załączniku graficznym "liniami rozgraniczającymi teren inwestycji" i oznaczonej literami ABCDEF. W ramach "linii rozgraniczających teren inwestycji" została wrysowana "projektowana droga wewnętrzna" i "nieprzekraczalna linia zabudowy" przebiegająca 6 metrów od projektowanej drogi. Projekt decyzji ustala również zasady wtórnego podziału geodezyjnego i określa minimalną powierzchnię działki budowalnej na 1000 m² oraz wskaźnik powierzchni zabudowy dla działki budowalnej. Choć wskaźnik powierzchni zabudowy dla działki budowalnej w projekcie decyzji określa się na 40% co, jak wskazuje strona skarżąca, wraz z powierzchnią drogi (1380 m²) daje powierzchnię zabudowy 4980 m², to jednak powierzchnia przeznaczona do przekształcenia, w związku z realizacją zamierzonej inwestycji stanowi więcej niż 4980 m². Powierzchnia przeznaczona do przekształcenia, to nie tylko powierzchnia zabudowy. Powierzchnia przeznaczona do przekształcenia, to powierzchnia, której rzeczywisty sposób zagospodarowania ulega zmianie, w związku z realizacją przedsięwzięcia, a to dlatego, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 53 rozporządzenia Rady Ministrów przez powierzchnię zabudowy rozumie się "powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia". Stąd też przez "powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia" – jak dalej argumentował organ - rozumie się powierzchnię terenu, której rzeczywisty sposób zagospodarowania ulegnie zmianie w związku z realizacją przedsięwzięcia i mogą to być zmiany krótko bądź długoterminowe. Pomijając budowle wymienione w pierwszej części definicji "powierzchni zabudowy", za powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, należy uznać tę powierzchnię, która ulegnie zmianie w związku z realizacją przedsięwzięcia. Należy wliczyć tu m. in. powierzchnię parkingów, dróg dojazdowych, chodników, placów budowy, placów składowych, podjazdów, ramp, inne powierzchnie utwardzone czy płaty roślinności, które zostaną usunięte, a teren urządzony zgodnie z wolą inwestora (np. usunięcie zadrzewień, zakrzewień czy zbiorowisk murawowych lub łąkowych).

Ponadto zdaniem organu odwoławczego, bezspornym jest, że w związku z charakterem zamierzonej inwestycji, całkowicie uleganie zmianie sposób zagospodarowania i charakter tego terenu. Obecnie, zgodnie z prowadzoną przez Starostę [...] ewidencją gruntów, działka nr ew. [...] sklasyfikowana jest jako grunty rolne. Część działki wyznaczona "liniami rozgraniczającymi teren inwestycji" to o grunty orne (RIVa).

Organ podniósł, że gruntami ornymi, zgodnie z załącznikiem Nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016, poz. 1034, z późn. zm.), określającym cechy gruntów i inne przesłanki, które decydują o zaliczaniu gruntów do poszczególnych użytków gruntowych) są grunty:

1) poddane stałej uprawie mechanicznej mającej na celu produkcję rolniczą lub ogrodniczą oraz zajęte pod plantacje chmielu, wikliny lub drzew ozdobnych, w tym choinek, oraz szkółki ozdobnych drzew lub krzewów, lub na których urządzone zostały rodzinne ogrody działkowe;

2) zajęte pod urządzenia i budowle wspomagające produkcję rolniczą lub ogrodniczą i położone poza działką siedliskową;

3) utrzymywane w postaci ugoru lub odłogowane.

Organ ocenił, że realizacja zamierzonej inwestycji będzie wiązać się z przekształceniem gruntu rolnego w obszar zabudowy jednorodzinnej, a także z wprowadzeniem nowej roślinności, urządzonej, swoistej dla ogrodów przydomowych. Dlatego, niezależnie od powierzchni zabudowy podanej w projekcie decyzji, należy przyjąć, że w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji dopuszcza się przekształcenie, oprócz powierzchni zabudowy, również pozostałej na tej działce powierzchni gruntu ornego, a więc całej jej powierzchni.

Powierzchnia wyznaczona "liniami rozgraniczającymi teren inwestycji" ma wielkość ponad 1 ha, a zatem powierzchnia, która może ulec przekształceniu wynosi więcej niż 0,5 ha. Uzgadniana inwestycja tworzy kompleks zabudowy mieszkaniowej, składający się z sześciu budynków jednorodzinnych, scalany przez tę samą drogę wewnętrzną (łączącą się z drogą wojewódzką Nr [...]), który oderwany jest od istniejących zabudowań. Zabudowa miejscowości rozciąga się bowiem głównie po przeciwnej stronie drogi wojewódzkiej, zaś zamierzona inwestycja ma być usytuowana pomiędzy niezabudowanymi, terenami rolnymi.

Ma być więc zrealizowana na terenach dotychczas niezabudowanych, tworząc nowy, odrębny kompleks zabudowy.

W ocenie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, uzasadnionym jest uznanie planowanego zamierzenia inwestycyjnego, polegającego na budowie sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na części działki nr ew. [...] we wsi [...] za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 53 lit b tego rozporządzenia Rady Ministrów.

Na terenie Nasielsko-Karniewskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, jeśli inwestycja nie służy obsłudze ruchu komunikacyjnego, turystyce oraz nie jest bezpośrednio związana z rolnictwem i przemysłem spożywczym, to obowiązuje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przepis ten nie jest jednak bezwzględny. Ustawodawca wprowadził odstępstwo od ww. zakazu w art. 24 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, zgodnie z którym realizacja przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jest możliwa w sytuacji, "kiedy przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak znacząco negatywnego wpływu na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu". W ocenie organu przytoczony art. 24 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody jasno wskazuje, iż możliwość realizacji inwestycji wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów warunkowana jest od ich wpływu na przyrodę [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, który jest wykazywany w procedurze oceny oddziaływania na środowisko.

Skoro możliwość realizacji przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w [...] Obszarze Chronionego Krajobrazu uzależniona jest od przebiegu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko (a ocena oddziaływania nie została przeprowadzona), to w sytuacji jej braku, przedsięwzięcie wymienione w § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów nie może być dopuszczone do realizacji, albowiem narusza ono § 3 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia.

Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł J. D., opiekun prawny E. D., zarzucając:

1. naruszenie prawa materialnego - § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów, poprzez błędną wykładnię pojęcia "powierzchni przeznaczonej do przekształcenia",

2. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, w zw. z art. 77 § 1 Kpa, poprzez przyjęcie, że planowane przedsięwzięcie stanowi jedną inwestycję i jego powierzchnia zabudowy oraz przeznaczona do przekształcenia w przedmiotowym przedsięwzięciu przekroczy 0,5 ha, oraz art. 107 § 3, w zw. z art. 126 K.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.,

3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to: art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie, że planowane przedsięwzięcie stanowi jedną inwestycję w sytuacji, w której z materiału dowodowego wynika, że przedmiotem przedsięwzięcia strony skarżącej jest wydzielenie z części działki stanowiącej jego własność 6 działek budowlanych przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia, że przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w świetle § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2016 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko;

4. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez niewskazanie przez GDOS jakie fakty uznał za udowodnione oraz powodów, dla których innym dowodom zgromadzonym w trakcie postępowania odmówił wiarygodności;

5. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia RDOS, w sytuacji w której decyzja ta była wadliwa i winna zostać przez GDOS uchylona i przekazana do ponownego rozpoznania organowi I stopnia.

Powołując się na powyższe zrzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, o uchylenie postanowienia RDOŚ oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W ocenie strony skarżącej, organ przyjął błędną wykładnię definicji "powierzchni zabudowy" w odniesieniu do przedmiotowego przypadku. Wskazał bowiem, że za powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, należy uznać tę powierzchnię, która ulegnie zmianie w związku z realizacją przedsięwzięcia. Należy wliczyć tu place budowy, place składowe, podjazdy, rampy, i inne powierzchnie utwardzone czy płaty roślinności, które zostaną usunięte, a teren urządzony zostanie zgodnie z wolą inwestora (np. usunięcie zadrzewień, zakrzewień czy zbiorowisk murawowych lub łąkowych). Podniesiona wykładnia nie ma jednak zastosowania w przedmiotowej sprawie, bowiem przedmiotowa działka, stanowi grunty orne klasy RIVa. Zdaniem strony skarżącej, z uwagi na ten fakt, a także charakter planowanych inwestycji wykluczyć można - przyjęte niejako przez organy obu instancji domniemanie, że rzeczywistemu przekształceniu ulegnie jakakolwiek część działek nieprzeznaczona pod budowę domów i wytyczenie drogi - zgodnie ze wskazanymi we wniosku o wydanie warunków zabudowy założeniami. Na przedmiotowej działce nie występuje bowiem zadrzewienie ani zakrzewienie, nie jest ona również porośnięta murawami ani łąkami. Ewentualne usytuowanie ogrodów wokół wzniesionych na wydzielonych działkach domów jednorodzinnych nie będzie można uznać "powierzchnie przekształcone", w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b) rozporządzenia. Wskazać bowiem należy, że przedmiotowe rozporządzenie w jego dalszej części (§ 3 ust. 1 pkt 84 - 90), nie uznaje za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jakiejkolwiek formy przekształcenia gruntu ornego - czy to poprzez jego zalesienie czy też; wprowadzenia form zorganizowanej roślinności w postaci ogrodu. Skoro zatem ustawodawcą nie widzi zagrożenia dla środowiska w jakiejkolwiek formie przeznaczenia gruntu ornego pod urządzenie innych terenów zielonych, to tym bardziej – w ocenie strony skarżącej - uznać należy za niewłaściwe stanowisko GDOS w tym przedmiocie.

Strona skarżąca podniosła, że organy obu instancji błędnie przyjęły, że łączna powierzchnia gruntu, jaka ulegnie przekształceniu przy okazji przeprowadzanych na nim inwestycji przekroczy 0,5 ha. Co prawda organy nie dysponowały informacjami, o udzielenie których zwróciły się do Burmistrza Miasta P. w przedmiocie czy planowane przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz czy dla przedmiotowego przedsięwzięcia przeprowadzono postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko jednak pozostające w aktach sprawy materiały, w szczególności wydany przez Burmistrza projekt ustalający warunki zabudowy pozwalały na ustalenie, że warunki określone w § 3 ust. 1 pkt 52 lit b) rozporządzenia nie zachodzą. Podkreślenia bowiem wymaga, że projekt decyzji o warunkach zabudowy został sporządzony zgodnie z prawem oraz spełniał wszelkie kwestie formalne. Wyliczenie organu, w wyniku którego przyjęto, że łączna powierzchnia przekształceń w przypadku przeprowadzenia inwestycji przekroczy 0,5 ha jest jednostronne oraz nie poparte żadnym dowodem. Znajduje to wyraz w treści konkluzji uzasadnienia postanowienia RDOŚ, gdzie wskazuje się, że planowana inwestycja może być niezgodna z zakazami wynikającymi z rozporządzenia Wojewody [...], co jest sprzeczne z treścią art. 107 § 1 K.p.a. Organ odwoławczy zignorował również argumentację zażalenia z dnia 13 kwietnia 2017 r., w którym wskazana została dokładna powierzchnia, jaka ulegnie przekształceniu w wyniku przeprowadzenia planowanych inwestycji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi, jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 718 ze zm., określanej dalej jako P.p.s.a.).

Na wstępie zauważyć należy, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym decyzję o warunkach zabudowy - w odniesieniu do innych niż park narodowy obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody - wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska.

Ze względu na położenie działki nr ew. [...] w [...] Obszarze Chronionego Krajobrazu, co nie jest sporne między stronami, realizacja zmierzonej inwestycji nie może powodować naruszenia zakazów zawartych w § 3 powoływanego wyżej rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r., w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia, w [...] Obszarze Chronionego Krajobrazu obowiązuje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu przepisów ww. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, z wyjątkiem (zgodnie z § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia) przedsięwzięć służących obsłudze ruchu komunikacyjnego, turystyce oraz bezpośrednio związanych z rolnictwem i przemysłem spożywczym. Do tego typu inwestycji przedmiotowa się nie zalicza, wobec czego wyjątek od przytoczonego zakazu jej nie dotyczy.

Katalog przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zawiera powoływane wcześniej rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Definiuje ono "przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko" w § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b, zgodnie z którym jest to zabudowa mieszkaniowa wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą nieobjęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody wymienionych w art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody (do których należy [...] Obszar Chronionego Krajobrazu).

Uzgadniany projekt decyzji dotyczy budowy sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych i, związanej z nimi, infrastruktury technicznej i komunikacyjnej m.in. drogi wewnętrznej, miejsc parkingowych (po 2 dla obsługi każdego budynku mieszkalnego), studni kopanych, zbiorników do odprowadzania ścieków, przyłączy do sieci elektrycznej. Wskazana inwestycja planowana jest na części działki nr ew. [...], wyznaczonej na załączniku graficznym "liniami rozgraniczającymi teren inwestycji" i oznaczonej literami ABCDEF. W ramach "linii rozgraniczających teren inwestycji" została wrysowana "projektowana droga wewnętrzna" i "nieprzekraczalna linia zabudowy", przebiegająca 6 metrów od projektowanej drogi. Projekt decyzji ustala również zasady wtórnego podziału geodezyjnego i określa minimalną powierzchnię działki budowalnej na 1000 m² oraz wskaźnik powierzchni zabudowy dla działki budowalnej. Choć wskaźnik powierzchni zabudowy dla działki budowalnej w projekcie decyzji określa się na 40% co, jak wskazuje strona skarżąca, wraz z powierzchnią drogi (1380 m²) daje powierzchnię zabudowy 4980 m², to jednak zasadnie organ wywodził, że powierzchnia przeznaczona do przekształcenia, w związku z realizacją zamierzonej inwestycji stanowi więcej niż 4980 m². Powierzchnia przeznaczona do przekształcenia to bowiem nie tylko powierzchnia zabudowy.

Za powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia należy uznać tę powierzchnię, która uległa zmianie w związku z realizacją przedsięwzięcia. Zasadne jest zaliczenie do niej m.in. powierzchni parkingów, dróg dojazdowych, terenów zniwelowanych, chodników, placów budowy, placów składowych, podjazdów, inne powierzchni utwardzonych czy płatów roślinności, które zostaną usunięte.

Stanowisko, nieutożsamiające wskaźnika 0,5 ha z powierzchnią zabudowy czy wskaźnikiem zabudowy prezentowane jest w orzecznictwie – por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 grudnia 2-017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1944/17, CBOSA.

Do takiego wniosku upoważnia brzmienie § 3 ust. 1 pkt 53 ww. rozporządzenia Rady Ministrów, stanowiącego że przez powierzchnię zabudowy rozumie się "powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia". Chodzi tu o m. in. powierzchnię przekształconą trwale, przede wszystkim utwardzoną, usunięcie zadrzewień, zakrzewień czy zbiorowisk murawowych lub łąkowych.

Takie stanowisko przedstawiły organy i nie sposób zarzucić im błędu.

Stanowisko to implikuje kolejny wymóg prawny, który w rozpatrywanej sprawie nie został spełniony.

Otóż zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia 15 kwietnia 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, tj. zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, nie uzgodnił przedmiotowego projektu decyzji. Organ odwoławczy stwierdził, że uzgadniana inwestycja stanowi przedsięwzięcie wymienione w § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b ww. rozporządzenia Rady Ministrów, tj. zabudowę mieszkaniową wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: 0,5 ha, nieobjętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, a zatem przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Wniosek ten jest prawidłowy w świetle § 3 ust. 1 pkt 53 rozporządzenia Rady Ministrów.

Wedle zaś § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się przedsięwzięcia nieosiągające progów w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Zgodzić się zatem należy ze stanowiskiem organu, że w niniejszej sprawie takim obiektem, o którym mowa w tym przepisie jest zespół zabudowy mieszkaniowej, składający się z kompleksu mieszkaniowego w postaci sześciu budynków jednorodzinnych i drogi stanowiącej drogę dojazdową do tych domów.

Nie sposób zaaprobować twierdzenia, że organy orzekające wykroczyły poza granicę rozpoznawanej sprawy. Sąd zauważa, że jeśli planowana inwestycja, w tym przypadku budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego, jest częścią planowanego kompleksu mieszkaniowego (zespołu budynków) to obowiązkiem organów jest powiązanie tych inwestycji jako jednego przedsięwzięcia. Wynika to z konieczności kompleksowego zbadania potencjalnych wpływów na środowisko.

Należy ponadto podnieść, że strona wnioskująca o wydanie warunków zabudowy nie jest zwolniona z określenia wpływu inwestycji na środowisko. Z przepisu art. 52 u.p.z.p. wynika, że inwestor w złożonym wniosku winien określić, jakie konkretne zamierzenie budowlane planuje zrealizować, jeśli chodzi o rodzaj inwestycji oraz jej parametry. Jest to o tyle istotne, że treść wniosku i wynikający z niej zamiar realizacji przedsięwzięcia o zindywidualizowanych w stopniu ogólnym parametrach stanowi jednocześnie punkt wyjścia i odniesienia dla ustaleń faktycznych przeprowadzonych w postępowaniu w sprawie warunków zabudowy, jak i dla podjętego później rozstrzygnięcia. Określenie rodzaju inwestycji powinno być również na tyle szczegółowe, by pozwalało na ocenę możliwości jej wpływu na nieruchomości sąsiednie, jak również na środowisko. Zwrócić należy również uwagę, że art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. nie pozostawia wątpliwości, że na załączonej do wniosku kopii mapy powinien zostać zaznaczony cały obszar oddziaływania inwestycji, a nie jedynie miejsce jej lokalizacji. W tej sytuacji "obszar oddziaływania" należy rozumieć szeroko, zarówno jako wpływ na środowisko przyrodnicze, jak i na nieruchomości sąsiednie w znaczeniu szerokim sąsiedztwa. Przy czym granice obszaru oddziaływania wyznacza oddziaływanie faktyczne (por. wyroki NSA z dnia: 19 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 31/07, LEX nr 466378 oraz dnia 4 października 2017 r., II OSK 1348/17, CBOSA).

Należy również podnieść, że w orzecznictwie sądów administracyjnych w większości przyjmuje się, że niedołączenie oceny czy decyzji środowiskowej i nieprzedłożenie jej na żądanie organu rozpatrującego wniosek o warunki zabudowy nie stanowi braku formalnego w rozumieniu art. 64 § 2 K.p.a., a jest brakiem materialnym, bez usunięcia którego nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy (por. wyroki w sprawach II OSK 352/15 z dnia 5 marca 2015 r.; II OSK 1186/15 z dnia 27 stycznia 2017 r.; II SA/Rz 232/17 z dnia 8 czerwca 2017 r.; IV SA/Wa 774/16 z dnia 30 marca 2017 r., CBOSA). Nie było zatem podstaw do dokonania uzgodnienia, biorąc pod uwagę ustalenia organu.

Brak przeprowadzonej procedury oceny oddziaływania na środowisko wykazującej, że planowana inwestycja nie będzie niekorzystnie wpływać na przyrodę [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu zasadnie zatem skutkował odmową uzgodnienia przedmiotowego projektu decyzji, ze względu na naruszenie ww. § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów.

Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze sprawa została wnikliwie rozpatrzona. Organ nie naruszył art. 7, 77 czy 8 K.p.a., albowiem organy obu instancji z poszanowaniem zasad wynikających z tych przepisów przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, a jego wyniki znalazły odzwierciedlenie w przekonującym uzasadnieniu, które, ze względu na przytoczenie podstaw prawnych oraz logiczną argumentację, odpowiada wymogom z art. 107 § 3 K.p.a.

Z urzędu Sąd nie dostrzegł wad zaskarżonego postanowienia, ani rozstrzygnięcia utrzymanego nim w mocy.

Wobec tego Sąd na podstawie art. 119 § 3 P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.