Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 1893/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie WSA Stanisław Nitecki /spr./ Elżbieta Kaznowska Protokolant st. ref. Magdalena Jankowska po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2005 r. sprawy ze skargi T.G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych o d d a l a s k a r g ę


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. decyzją z dnia

[...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 104 i art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o wygaśnięciu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej robót budowlanych przy ul. [...] w C., zmienionej decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] znak [...] przez uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości i nałożenia na inwestora T.G. obowiązku doprowadzenia lokalu nr [...] do stanu poprzedniego przez zamurowanie otworu drzwiowego pomiędzy lokalami nr [...] i nr [...], zamontowanie ościeżnicy drzwi z lokalu nr [...] do przedsionka, naprawę stropu nad lokalem nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, że w wyniku przeprowadzonej kontroli w dniu [...] stwierdzono wykonanie powyżej wskazanych obowiązków.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący. W odwołaniu swoim podniósł szereg zarzutów pod adresem organu pierwszej instancji, a w szczególności to, że postępowanie nie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, ponieważ ustalenia tego organu nie odpowiadają stanowi faktycznemu. Zdaniem odwołującego się elementy techniczne wykonanych prac są w złym stanie technicznym i w celu wyeliminowania zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi, konieczne jest ich usunięcie. Nadto wskazał, że K.M. dopuściła się kolejny raz samowoli budowlanej, a w konkluzji stwierdza, że decyzja ta stanowi przejaw ścisłej współpracy organu pierwszej instancji z przestępcą.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 162 Kodeksu postępowania administracyjnego uchylił w całości zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji zakończone jej wydaniem. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że postępowanie administracyjne prowadzone przez organ pierwszej instancji było bezprzedmiotowe, a kończąca je decyzja wadliwa z racji błędnej interpretacji stanu prawnego jaki powstał po wydaniu decyzji przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]. Błędna interpretacja stanu prawnego wyniknęła z faktu zakwalifikowania przez ten organ decyzji z dnia [...] nie jako uchylonej lecz zmienionej. Nadto fakt wykonania robót budowlanych określonych w decyzji administracyjnej nie uprawnia organu do wydania decyzji o jej wygaśnięciu, gdyż rozstrzygnięcie takie nie jest formą stwierdzenia faktu jej wykonania.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, który wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosząc, iż decyzja organu odwoławczego wydana została z naruszeniem przepisów prawa. W motywach skargi odwołał się do tego, że przedmiotowe prace w lokalu przy ul. [...] wykonane zostały w ramach samowoli budowlanej, nadto podniósł, iż część prac objętych decyzją organu pierwszej instancji wykonana została już po wydaniu tej decyzji, a okoliczność ta świadczy o manipulacji ze strony organu pierwszej instancji. Ponownie zaakcentował wykonanie prac remontowych przy wykorzystaniu nieodpowiednich materiałów, stanowiących zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi. Jednocześnie skarżący wyraził sprzeciw przeciwko zatajaniu działań podejmowanych przez organ pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i przytoczył analogiczną argumentację jaką zamieścił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Z dniem 1 stycznia 2004 r. uległ zmianie stan prawny i w myśl postanowień art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/. W tej sytuacji stosownie do postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia

2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości /Dz.U. Nr 72, poz. 652/ właściwym sądem administracyjnym do rozpatrzenia skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych nie wykazała by zaskarżona decyzja nie odpowiadała wymogom prawa, a tylko w takim przypadku Sąd obowiązany jest skargę uwzględnić.

Stosownie do postanowień art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego organy administracji publicznej obowiązane są do działania na podstawie przepisów prawa, obowiązek ten dotyczy zarówno organu pierwszej instancji jak i organu wyższego stopnia. W przypadku stwierdzenia przez organ wyższego stopnia naruszenia prawa przez organ pierwszej instancji obowiązany jest w ramach kontroli instancyjnej do weryfikacji podjętego przez organ pierwszej instancji decyzji.

W rozpatrywanej sprawie Sąd spotkał się z tego typu sytuacją, otóż organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] orzekł o wygaśnięciu decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]. Decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa, na które zwrócił uwagę organ odwoławczy i prawidłowo uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji oraz następnie umorzył postępowanie prowadzone przez ten organ. Oznacza to, że organ odwoławczy nie tylko dostrzegł wadliwość rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji to jeszcze w dodatku umorzył prowadzone przez ten organ postępowanie w sprawie. Rozstrzygnięcie takie jest prawidłowe, ponieważ w przypadku stwierdzenia przez organ wyższego stopnia w decyzji organu pierwszej instancji, naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, organ ten w ramach zwykłego postępowania instancyjnego winien dążyć do eliminacji z obrotu prawnego tak wadliwie podjętej decyzji. W przypadku zastosowania trybu zwykłego weryfikacji decyzji organu pierwszej instancji tj. wniesienia przez skarżącego odwołania, organ ten nie mógł wykorzystywać trybu nadzwyczajnego, czyli stwierdzenia nieważności decyzji, dla wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwej decyzji administracyjnej.

Analiza podstawy prawnej zaskarżonej decyzji pozwala uznać, że decyzja ta oparta została na częściowo wadliwej podstawie ponieważ organ odwoławczy przywołał w niej treść art. 162 Kodeksu postępowania administracyjnego, który nie daje podstaw do podjęcia rozstrzygnięcia w zakresie umorzenia postępowania administracyjnego, natomiast organ ten nie przywołał postanowień art. 105 tegoż Kodeksu, gdyż przepis ten daje podstawę prawną dla podjęcia wskazanego rozstrzygnięcia. Występująca nieprawidłowość nie jest istotna i nie daje podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi.

Treść skargi i zamieszczone w nich zarzuty pod adresem zaskarżonej decyzji także nie mogą być uwzględnione, ponieważ nie są one związane z istotą tej decyzji. Podnoszone w skardze naruszenie przez organ pierwszej instancji przepisów dotyczących wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy nie może zostać uwzględnione, ponieważ mocą decyzji organu odwoławczego wszelkie liczne uchybienia, jakich dopuścił się organ pierwszej instancji przy wydaniu decyzji zostały dostrzeżone i z tego powodu decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego. Zdaniem Sądu podzielić należy stanowisko organu odwoławczego wyrażone w odpowiedzi na skargę, iż kwestia samowoli budowlanej jakiej dopuściła się K.M. będzie przedmiotem odrębnego postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji.

W konkluzji rozważań należy stwierdzić, iż skarżący nie odczytał w sposób prawidłowy istoty zaskarżonej decyzji. Treść skargi oraz zamieszczone w niej zarzuty pozwalają uznać, że skarżący ukierunkowany jest jedynie na merytoryczne rozpatrzenie zgłaszanych przez niego problemów i pomija całkowicie stronę formalną. Z tego też powodu Sąd jeszcze raz zauważa, że istotą zaskarżonej decyzji jest wyeliminowanie z obrotu prawnego wadliwej decyzji organu nadzoru budowlanego pierwszej instancji i zaskarżona decyzja tylko do tego aspektu sprawy się odnosi, natomiast nie rozstrzyga ona żadnych kwestii merytorycznych związanych z zakresem prac wykonanych w lokalu nr [...] przy ul. [...] w C., z tego powodu zaskarżona decyzja zgodna jest z interesem skarżącego i uwzględnia wniesione przez niego odwołanie.

Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.

SJ/