Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 435/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Skrzycka – Pilch (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Przybielski Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant: Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi L. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 maja 2004 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie dotyczącej wznowienia robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 31 maja 2004 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 134, art. 59 § 2 k.p.a.:

1. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez L. S. od decyzji PINB z dnia 4 lutego 2004 r., nr oraz

2. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia tego odwołania.

W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja PINB z dnia 4 lutego 2004 r., nr [...] wraz z pouczeniem o trybie i terminie wniesienia odwołania została doręczona L.S. w dniu 19 lutego 2004 r. Termin do wniesienia odwołania minął w dniu 4 marca 2004 r. L. S. wniosła odwołanie w dniu 27 kwietnia 2004 r., a więc z uchybieniem terminu.

Organ wyjaśnił, że stosownie do art. 58 § k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania L. S. wskazała, że przyczyną spóźnienia była choroba matki zamieszkałej w S., nad która sprawowała osobistą opiekę. Strona przedłożyła także dowód zameldowania czasowego w S. w okresie od 19 marca 2002 r. do 19 marca 2004 r.

Stosownie do art. 41 § 1 i 2 k.p.a. w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu.

W razie zaniedbania tego obowiązku doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny.

Organ wyjaśnił, że skoro odwołująca się zaniedbała tego obowiązku, to korespondencję doręczoną jej na wskazany przez nią adres należy uznać za prawidłowo doręczoną. Podany przez L. S. powód uchybienia terminowi do wniesienia odwołania z całą pewnością nie może zostać uznany za występujący bez jej winy.

L. S. wniosła skargę na to postanowienie wywodząc, że w S. zamieszkiwała jeszcze przed wszczęciem postępowania, a zatem organ od początku błędnie przesyłał jej korespondencje na adres w G. Dlatego też, w ocenie skarżącej niezasadna jest odmowa przywrócenie jej terminu do wniesienia odwołania.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, wywodząc, ze korespondencja organu w toku postępowania była doręczana na adres stałego miejsca zameldowania L. S. Nieobecność adresata w mieszkaniu nie powoduje, że doręczenie jest nieskuteczne, stosownie do art. 43 k.p.a. Konsekwencje nie poinformowania organu administracji publicznej o zmianie swojego adresu - choćby czasowej - obciążają stronę postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie od decyzji pierwszej instancji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie.

Z akt sprawy bezspornie wynika, iż decyzja organu pierwszej instancji została L. S. doręczona w dniu 19 lutego 2004 r., na adres H. i L. S. w G., H. S. potwierdzał własnoręcznym podpisem na zwrotnym poświadczeniu odbioru. Odwołanie od tej decyzji skarżąca wniosła w dniu 27 kwietnia 2004 r., a więc z uchybieniem terminu. Rozstrzygnięcie PWINB w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia przedmiotowego odwołania nie budzi zatem wątpliwości.

L. S. kwestionuje zaskarżone postanowienie w zakresie odmowy przywrócenia jej terminu do wniesienia odwołania.

Stosownie do art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

Jedną z przesłanek przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej jest zatem uprawdopodobnienie przez wnoszącego prośbę (zainteresowanego), że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Wnoszący podanie (zainteresowany) musi zatem uprawdopodobnić istnienie okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania czynności w przewidzianym terminie. W prośbie o przywrócenie terminu powinien wykazać, że mimo całej staranności nie udało się mu zachować terminu. Wiąże się to z takimi sytuacjami, kiedy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2000 r., I SA/Gd 794/99, niepubl.). Nie chodzi tutaj jednak o nadzwyczajny wysiłek, który stanowiłby zagrożenie dla zdrowia czy życia zainteresowanego (por.wyrok NSA z dnia 18 lipca 2001 r., SA 431/100, niepubl.). Istnienie po stronie tej osoby niedbalstwa, czy chociażby winy nieumyślnej, powoduje niemożność przywrócenia terminu (por.wyrok NSA z dnia 22 maja 1997 r., SA/Sz 630/96, niepubl.). Sama ocena, czy wystąpiły okoliczności powodujące niemożność zachowania terminu, należy do organu administracji publicznej rozpatrującego prośbę o przywrócenie terminu. Przeszkody powodujące uchybienie terminu powinny mieć charakter obiektywny, niezależny od zainteresowanego oraz trwać przez cały bieg terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej (por.wyrok NSA z dnia 13 października 1999 r., IV SA 1656/97, niepubl.). Okolicznościami wskazującymi na brak winy osoby zainteresowanej w dochowaniu terminu jest m.in. nieprawidłowe doręczenie pisma (por.wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2000 r., IV SA 2121/98, niepubl.), obłożna choroba uniemożliwiająca stronie działającej osobiście wniesienie odwołania (E. Iserzon (w:) E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks..., s. 138), przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por.wyrok NSA z dnia 19 września 2000 r., SA 1072/00, niepubl.). Orzecznictwo sądowe wskazuje pewne okoliczności, które nie mogą być przyczyną przywrócenia terminu. Są to m.in.: oczekiwanie na poradę radcy prawnego (por.wyrok NSA z dnia 26 października 1997 r., SA/Lu 1219/96, niepubl.), zwolnienie od pracy (por.wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 1999 r., SA/Ka 1609/97, niepubl.), niemożność odnalezienia w terminie dokumentu (por.wyrok NSA z dnia 4 czerwca 1997 r.), nieznajomość języka polskiego (por.wyrok NSA z dnia 6 września 2001 r., V SA 165/01, niepubl.). Istnienie okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu powinno być jedynie "uprawdopodobnione", co nie daje pewności istnienia danego faktu, lecz wskazuje na taką możliwość, czyni istnienie tego faktu wiarygodnym, właśnie prawdopodobnym (A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks..., s. 441). Okoliczności te powinny pojawić się przed upływem terminu, a ich wystąpienie przed upływem terminu nie stanowi podstawy do jego przywrócenia (post. NSA z dnia 16 maja 2001 r., I SA/Lu 761/100, LEX nr 54 744) – por. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I i II, Zakamycze, 2005

Skarżąca wskazuje, iż przez cały okres trwania postępowania zamieszkiwała w S., opiekując się swoją obłożnie chorą matką. Przedłożyła także zaświadczenie o zameldowaniu czasowym w tym mieście przez okres od 19 marca 2002 r. do 19 marca 2004 r. W jej ocenie organ błędnie doręczał jej korespondencje w toku postępowania na adres w G.

Z akt sprawy wynika, iż organy administracji doręczały korespondencję na adres stałego zameldowania skarżącej.

Zgodnie z art. 25 k.c. miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Stosownie do art. 5 ust 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych osoba posiadająca obywatelstwo polskie i przebywająca stale na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana zameldować się w miejscu pobytu stałego.

Organy administracji właściwie zatem ustaliły miejsce zamieszkania skarżącej.

Na marginesie wskazać należy również, iż postępowanie w tej sprawie wszczęte zostało w 2001 r., a więc przed dniem zameldowania się skarżącej na pobyt czasowy w S.

Organ administracji publicznej nie jest obowiązany badać z urzędu, czy adres mu znany jest adresem aktualnym. Przepis art. 41 § 1 k.p.a. ustanawia bowiem domniemanie prawidłowości doręczenia pod dotychczasowym adresem, jeżeli strona, jej przedstawiciel lub pełnomocnik zaniedbali obowiązek zawiadomienia organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie o zmianie adresu zaszłej w toku postępowania.

L. S. nie poinformowała organów administracji o zmianie swojego adresu. Ponadto w miejscu jej stałego zameldowania korespondencja była odbierana (por. podpisy na zwrotnych poświadczeniach odbioru).

W świetle powyższych okoliczności uznać należy, iż skarżąca L. S. nie uprawdopodobniła, aby uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy. W tej sytuacji nie zachodziły przesłanki do przywrócenia jej terminu do wniesienia takiego odwołania.

Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.