Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 606/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par 50 ust 1
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Człowiekowska SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) SWSA Monika Niedźwiedź po rozpoznaniu w ,dniu 9 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. i H. K. na decyzje Wojewody Małopolskiego z dnia 4 marca 2022 r. znak Wl-l.7840.5.123.2021.AŃ w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Małopolskiego solidarnie na rzecz skarżących R. S. i H. K. kwotę 500 (pięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa, po rozpatrzeniu wniosku inwestora [...] Sp. z o. o. [...] Sp. k. decyzją nr 2485/6740.[...] z dnia 27.12.2019 r. znak: AU-01-4.6740.1.780.2019.GPA, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę inwestycji pod nazwą: "budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z usługami w parterze, garażem podziemnym wraz z instalacjami wewnętrznymi (wodną, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, co., wentylacją mechaniczną, oddymianiem garażu podziemnego, węzłem ciepła, elektryczną i słaboprądową) na działkach nr [...], [...] obr. [...] wraz z instalacjami wewnętrznymi prowadzonymi poza budynkiem: kanalizacją ogólnospławną, kanalizacją deszczową, kanalizacją sanitarną, zbiornikiem retencyjnym oraz studzienkami na działkach nr [...], [...], [...], obr. jw. wraz z budową skrzynek elektroenergetycznych na elewacji budynku od strony wschodniej i południowej na dz. nr [...], [...], obr. jw. wraz z zagospodarowaniem terenu polegającym na budowie ciągów pieszo jezdnych (deptak) oraz małej architektury (ławki, gabiony z drzewami ozdobnymi) na dz. nr [...], [...], obr. jw. wraz z rozbiórką czterech budynków magazynowo - usługowych wraz z instalacjami wewnętrznymi (elektryczną i wod.-kan.) na dz. nr [...], [...], [...], obr. jw. wraz z rozbiórką zewnętrznych instalacji ogólnospławnej, elektroenergetycznej, wodociągowej na działkach nr [...]. obr. jw. P. przy ulicy [...] w K.".

Od tej decyzji odwołania złożyli R. S., R. B. M. K., A. M., H. K., B. A.-U., B. G.-C., G. P..

Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 13 maja 2020 r., znak WI-I.7840.5.10.2020.AN utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Po rozpoznaniu skarg R. S., H. K., G. P. i A. P. wniesionych na tę decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 9 grudnia 2020 r., sygn. II SA/Kr 817/20 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Małopolskiego.

Po ponownym rozpoznaniu odwołań wniesionych od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 27.12.2019 r. znak: AU-01-4.6740.1.780.2019.GPA, Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 4 marca 2022 r., znak WI-I.7840.5.123.2021.AN utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz.U.2021.735 ze zmianami) i art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (jednolity tekst - Dz.U. 2021.2351 ze zmianami).

W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że wyrok WSA w Krakowie w sprawie sygn. II SA/Kr 817/20 jest wiążący stosownie do art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po dokonaniu analizy całości akt tej sprawy w kontekście podnoszonych zarzutów przez strony skarżące, wytycznych zawartych w wymienionym wyroku, orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, kierując się następującymi okolicznościami.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do podstawowej kwestii mającej istotne znaczenie w sprawie a mianowicie spełnienia wymagań z § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - obowiązującego na dzień orzekania przez organ I instancji, w zakresie nasłonecznienia między innymi mieszkań znajdujących się w budynku przy ul. [...] oznaczonych w opracowanych analizach jako [...] Przepis § 60 ust. 1, 2 i 3 ww. rozporządzenia stanowią:

1. Pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8001600, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 700-1700.

2. W mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju.

3. W przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1, do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia (podkreślenie własne).

W okolicznościach niniejszej sprawy należy uwzględnić przy spełnieniu wymagań ww. przepisu lokalizacje planowanej do realizacji inwestycji w zabudowie śródmiejskiej.

Przez zabudowę śródmiejską należy rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze śródmieścia, określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu miejscowego - studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (§ 3 pkt 1 warunków technicznych).

O tym, czy mamy do czynienia z zabudową śródmiejską, zadecydują zatem wyłącznie postanowienia planu miejscowego, a w przypadku braku planu - studium. Na terenie objętym zaskarżoną decyzją obowiązuje Uchwała CXIII/1156/06 Rady Miasta Krakowa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru ZABŁOCIE.

Ta uchwała dotyczy obszaru położonego w centralnej części Miasta Krakowa i dzieli go na trzy obszary funkcjonalno - przestrzenne: Obszar A - Stare Podgórze, Obszar B - Stare Zabłocie, Obszar C - Zabłocie Wschód, dla których w § 9 ustalono zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. W obszarze B - Stare Zabłocie ustala się między innymi: tworzenie zwartych kwartałów zabudowy o typowo miejskim układzie chrakteryzujących się: wielofunkcyjnością struktury, wysoką atrakcyjnością urbanistyczną i jakością architektury, programem kształtującym "miejskość" i podkreślającym metropolitalną i regionalną rangę miasta, a między innymi zakazuje lokalizacji zabudowy tymczasowej oraz zabudowy niedostosowanej gabarytem i intensywnością do charakteru przestrzeni śródmiejskiej, bądź powodującej chaos przestrzenny. Te uwarunkowania należy zgodnie z § 49 ust. 6 uwzględnić przy realizacji zabudowy na terenie o symbolu B5.MW/U, czyli również niniejszej inwestycji.

Analizując ustalenia całego planu, w tym również dla terenu, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja stwierdzono, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru ZABŁOCIE obejmuje całym swoim zakresem tereny zabudowy śródmiejskiej, gdyż określa zabudowę kształtującą formy krajobrazu miejskiego właściwe dla centralnej części Miasta Krakowa to jest budynki o skoncentrowanych mieszanych funkcjach administracyjno- usługowo-mieszkalnych tworzące pierzeje uliczne, ściany placów, zespoły usługowe obsługujące mieszkańców i osoby przybywające, oraz towarzyszące budynkom place, skwery i elementy infrastruktury technicznej, o znacznym stopniu intensywności zabudowy. Zatem teren objęty inwestycją stanowi zabudowę śródmiejską, ponieważ znajduje się wśród obiektów stanowiących zgrupowanie intensywnej zabudowy zlokalizowanej w kwartale zabudowy pierzejowej. W związku z tym można zastosować mniej surowe wymagania w zakresie nasłonecznienia lokali.

Ze względu na powyższe należy ocenić spełnienie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w § 60 ust. 1 warunków technicznych do 1,5 godziny, i z uwzględnieniem brzmienia tego przepisu od 1 stycznia 2018 r. zarówno analizy nasłonecznienia z lipca 2020 r. przedłożonej na etapie postępowania sądowego toczącego się wobec decyzji Wojewody Małopolskiego z 13 maja 2020 r., znak: WI-I.7840.5.10.2020.AN, jak i tej przedłożonej przez inwestora za pismem z 24 listopada 2021 r. Zdaniem organu odwoławczego analiza nasłonecznienia z lipca 2020 r. lokali oznaczonych jako [...], nie uwzględnia zmiany przepisu § 60 warunków technicznych, co ma wpływ na ocenę jej prawidłowości w kontekście kontranalizy przedłożonej przez inwestora z uwzględnieniem obowiązującego stanu prawnego. Opracowanie z lipca 2020 r. uwzględnia nasłonecznienie dla najbardziej niekorzystnego dnia, czyli 21 marca, który nie jest dniem równonocy nie tylko na datę jej sporządzenia, ale od roku 2012. Ze względu na powyższe wezwaniem z 20 stycznia 2022 r. opracowujący ww. analizę został zobowiązany do przedłożenia analizy nasłonecznienia mieszkań: [...] budynku przy ul. [...] planowaną do realizacji inwestycją, w oparciu o obowiązujący od 1 stycznia 2018 r. § 60 warunków technicznych, w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania. W zakreślonym terminie nie została przedłożona stosowna analiza. Brak jest zatem podstaw według oceny organu odwoławczego, do podważenia przedłożonej przez inwestora analizy nasłonecznienia dla ww. lokali mieszkalnych z uwzględnieniem równonocy.

Projektowana inwestycja spowoduje ograniczenie nasłonecznienia w stosunku do dotychczasowego czasu nasłonecznienia mieszkań z oknami od strony wschodniej w budynku na działce nr [...] [...]) i mieszkań z oknami od strony zachodniej w budynku na działce nr [...] [...] i mieszkań z okami od strony zachodniej w budynku na działce nr [...] [...] lecz bez naruszenia wymagań określonych § 60 warunków technicznych. Inwestycja oddziałuje na ww. mieszkania a nie na żadne inne, czy usytuowanie w sąsiedztwie budynki, wbrew twierdzeniu stron postępowania.

Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają uprawnień do kwestionowania przyjętych rozwiązań projektowych, wynikających z wiedzy, doświadczenia zawodowego i obliczeń projektanta, szczególnie w sytuacji braku kontrdowodu.

Organ odwoławczy dokonując dalej analizy sprawy stwierdził, że inwestor stosownie do rodzaju planowanej inwestycji przedłożył wymagane art. 33 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane dokumenty - do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę przedłożył zgodę właściciela obiektów z 21.03.2019 r. na rozbiórkę czterech budynków magazynowych wraz z instalacjami zlokalizowanych na działkach nr [...], [...], [...] obręb [...]. Dołączył również wymagane załączniki formalne, w tym szkic usytuowania obiektów budowlanych, opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych, opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia.

Obiekty przeznaczone do wyburzenia nie są ujęte w rejestrze zabytków, ani nie figurują w ewidencji zabytków oraz nie zostały objęte ochroną konserwatorską.

Inwestor przedłożył do wniosku wymagane art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo budowlane dokumenty, w tym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, tj. działkami nr [...], [...], [...] obręb [...], na których jest ona przewidziana do realizacji.

Organ pierwszej instancji prawidłowo wypełnił dyspozycję art. 35 ust. 1 tej ustawy, w tym sprawdził zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodność projektu zagospodarowania terenu opracowanego dla omawianego zamierzenia z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Na obszarze, w którym znajdują się działki inwestycyjne, obowiązuje uchwała Nr CXIII/1156/06 Rady Miasta Krakowa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego obszaru ZABŁOCIE, ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z roku 2006 nr 559 pod pozycją 3534. Z załącznika graficznego do ustaleń planu wynika, że działki nr [...], [...] obręb [...] objęte inwestycją znajdują się w obszarze jednostki strukturalnej planu o symbolu B5.MW/U — teren zabudowy mieszkaniowej z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami (§ 49 ustaleń planu). Przedmiotem projektu budowlanego jest budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami w kondygnacji 1. W projekcie nie określono konkretnego rodzaju usług, ale gabaryty pomieszczeń dopuszczają możliwość lokalizacji handlu detalicznego, administracji, gastronomii, drobnego rzemiosła usługowego.

Natomiast kolejna działka inwestycyjna nr [...] obręb [...] znajduje się w terenie oznaczonym w miejscowym planie symbolem B8.ZP/KDX - tereny zieleni urządzonej z podstawowym przeznaczeniem pod pasaż (§ 52 ustaleń planu). Projektuje się ciąg pieszy - będący częścią pasażu, zieleń w formie alejek podkreślających oś widokową.

Zatem w podstawowym swoim zakresie projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami planu. W granicach wyznaczonego terenu, w zakresie sposobów jego zagospodarowania i warunków zabudowy oraz zasad kompozycji, ustalono obowiązek uwzględnienia w sposobie zagospodarowania terenu wyznaczonych na rysunku planu linii rozgraniczających stanowiących jednocześnie obowiązujące linie zabudowy (§ 49 ust. 6 pkt 1a ustaleń planu). Z projektu budowlanego wynika, że bryła budynku została skomponowana z uwzględnieniem przywołanej zasady od strony południowej i wschodniej.

Wysokość budynku mierzona w metrach od poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku do górnej płaszczyzny stropu nad najwyższą kondygnacją użytkową, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy osłaniającej (§ 6 ust. 1 pkt 8 ustaleń planu), wynosi 24,7 m, co jest zgodnie z § 49 ust. 6 pkt 1b ustaleń planu. Na terenie o symbolu B5.MW/U bowiem przewidziano utrzymanie zróżnicowanej wysokości zabudowy tj. 12-25 metrów włącznie, co zdaniem organu odwoławczego wbrew twierdzeniu skarżących, oznacza również zachowanie tego wymogu do działek objętych daną inwestycją. Projekt zakłada bowiem wysokość budynku w przedziale od 18,50 do 24,70 m od zewnętrza kwartału i od 15,60 do 24,70 m od wnętrza kwartału zabudowy. Zróżnicowanie wysokości nie oznacza, na co wskazują odwołujący, iż budynek zamykający kwartał zabudowy powinien być najniższy, gdyż zdaniem Organu nie tworzyłby architektonicznej całości, nie stanowił dopełnienie narożnika zabudowy.

Projekt zagospodarowania terenu jest także zgodny z miejscowego planu w zakresie wskaźników urbanistycznych (§ 49 ust. 7 ustaleń planu). W planie ustalono wskaźnik powierzchni zainwestowanej do 70% - projekcie budowlanym wskaźnik ten wynosi 69,55%, oraz wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej minimum 30% - w projekcie budowlanym wynosi 31,64%.

W granicach terenu inwestycji powinna być zarezerwowana proporcjonalna liczba miejsc parkingowych dla samochodów osobowych, co jest spełnione dla terenów usługowo- handlowych w wysokości 25 miejsc na 100 zatrudnionych i 15 miejsc na 1000 m2 powierzchni użytkowej (§ 87 ust. 2 pkt 1b ustaleń planu). Natomiast dla inwestycji o charakterze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej należy rezerwować 0,7 miejsca na 1 mieszkanie (§ 87 ust. 2 pkt 2b ustaleń planu). Z parametrów projektowanego budynku wynika, że dla 4 miejsc pracy wymagane jest 1 miejsce postojowe; dla 313,68 m2 powierzchni użytkowej usług wymaganych jest 5 miejsc postojowych oraz dla 87 lokali mieszkalnych wymaga się 61 miejsc postojowych. Projektant przewidział łącznie 67 miejsc postojowych w garażu podziemnym, w którym projektuje się miejsca ogólnodostępne.

Nie stwierdzono niezgodności planowanej inwestycji z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - obowiązującym na dzień orzekania przez organ pierwszej instancji w sprawie pozwolenia na budowę, tym samym nie wymaga przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia.

Budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami nie jest zaliczany do obiektów generujących hałas, zanieczyszczenie powietrza czy drgania.

Teren inwestycji nie znajduje się na obszarach podlegających ochronie wyznaczonych w ustawie o ochronie przyrody a takim najbliższym o szczególnych walorach krajobrazowych jest Rezerwat Bonarka. Inwestycja lokalizowana jest w pobliżu Bulwarów Wiślanych, jednak swoich charakterem nie wpłynie na walory krajobrazowe czy występującą florę i faunę, na co wskazują skarżący. Otaczający inwestycję teren jest wysoko zurbanizowany. Planowane zamierzenie uzyskało pozytywną opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków z 21.05.2019 r. ze względu na usytuowanie w strefie konserwatorskiej "B", wyznaczonej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "Zabłocie", natomiast bezpośrednio nie dotyczy obiektów objętych ochroną konserwatorską.

Po dokonaniu analizy projektu zagospodarowania terenu stwierdzono, że zamierzenie budowlane objęte zaskarżoną decyzją pozwolenia na budowę spełnia warunki rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - obowiązującego na dzień orzekania przez organ I instancji, w tym między innymi wynikające z § 12 ust. 1, ust. 2 (dotyczące odległości od granicy działek objętych inwestycją - analiza projektu zagospodarowania terenu), z § 271 ust. 1 (dotyczącego ochrony przeciwpożarowej), z § 18 do § 21 (dotyczących miejsc postojowych dla samochodów osobowych), z § 13, § 57 i 60 (wymagania w zakresie przesłaniania, nasłoneczniania).

Zgodnie z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, jeżeli z przepisów o obowiązku zapewnienia nasłonecznienia i naświetlenia, przepisów sanitarnych i pożarowych lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; lub 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy.

Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w przywołanym przepisie, dopuszcza się bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość (§ 12 ust 2 warunków technicznych). W ustaleniach planu miejscowego w OBSZARZE B - Stare Zabłocie określono obowiązek tworzenia zwartych kwartałów zabudowy o typowo miejskim układzie co oznacza, zdaniem organu odwoławczego, lokalizację nowej zabudowy bezpośrednio przy granicy działki.

Projekt budowlany został pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczenia pożarowego. Szczegółową analizę zastosowanych rozwiązań w zakresie zabezpieczenia przeciwpożarowego zawiera część architektoniczna projektu budowlanego Tom II cz. 1. Budynek ten, ze względu na przeznaczenie i sposób użytkowania stosownie do § 209 rozporządzenia zakwalifikowany został jako ZL IV, ZL I, PM. Od strony północnej i zachodniej projektowany budynek zlokalizowany jest granicy ze tego względu zastosowano ściany o klasie odporności ogniowej RE1120.

W przypadku, gdy odległość do sąsiedniego budynku wynosi co najmniej 8 metrów, ściany budynku mają klasę odporności ogniowej El 30. Pokrycie dachowe budynku jest z materiału nierozprzestrzeniającego ogień. Tak zastosowane rozwiązania pozwoliły na zgodne z warunkami technicznymi usytuowanie projektowanego budynku w odległości 13,2 m od granicy z działką nr [...], a do usytuowanego na niej budynku w odległości 23 m i ściany bezpośrednio w granicy tej nieruchomości, stanowiącej współwłasność skarżących.

Analizując dalej sporządzony dla inwestycji projekt zagospodarowania terenu, stwierdzono spełnienie warunku § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tj. dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione.

Wody opadowe i roztopowe z terenu objętego zamierzeniem budowlanym będą odprowadzane do miejskiej sieci kanalizacji ogólnospławnej.

Projekt budowlany został sporządzony z uwzględnieniem wymagań zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu. Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz.U.2012.463).

Projekt budowlany jest kompletny. Dołączono do niego opinie, uzgodnienia tym z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych wymagane przepisami prawa, stosownie do zamierzenia budowlanego objętego omawianym wnioskiem o pozwolenie na budowę. Odnosząc się do podnoszonej przez odwołujących konieczności uzyskania dla tej inwestycji decyzji pozwolenia wodnoprawnego, ze względu na jej lokalizowanie na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, wyjaśniono, iż w tej kwestii inwestor przedstawił stanowisko właściwego organu. Mianowicie pismem z 15 lipca 2019 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie poinformowało, iż działki inwestycyjne znajdują się poza obszarem szczególnego zagrożenia powodzią i stwierdzono brak wymogu uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na podstawie art. 390 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne.

Omawiany projekt budowlany sporządzony został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto projektanci dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami zasadami wiedzy technicznej. Przedmiotowy projekt budowlany spełnia wymagania art. 34 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, ponieważ zawiera projekt zagospodarowania terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną, proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, geotechniczne warunki posadowienia obiektu budowlanego.

Według oceny Wojewody Małopolskiego, kwestionowana decyzja, wbrew twierdzeniom odwołujących, wydana została zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i przepisami wykonawczymi do tej ustawy, w tym projektowany obiekt budowlany spełnia wymagania dotyczące między innymi poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich określonych w art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego, w tym z zapewnieniem odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska.

Nadmienia się, że w przepisie art. 35 Pb zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, został ograniczony wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowanych zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało ograniczone do projektu zagospodarowania działki. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 Pb) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 kpa).

Organ architektoniczno-budowlany nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu budowlanego i jego rozwiązań konstrukcyjno-budowlanych, gdyż nie jest uprawniony do badania zgodności tego projektu z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa, z wyjątkiem projektu zagospodarowania terenu oraz przepisów określających wymogi ochrony środowiska. Organ odwoławczy nie może wypowiadać się co do zgodności projektu budowlanego w przedmiotowym zakresie w świetle zarzutów odwołujących.

W zaskarżonej decyzji został wskazany prawidłowo obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane, określony również przez projektanta jako obejmujący działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...]. Dysponując danymi z wypisu z ewidencji gruntów stwierdzono, iż organ I instancji zapewnił udział w postępowaniu na prawach strony wszystkim właścicielom ww. nieruchomości.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie R. S. i H. K.. Skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę. Zaskarżonej decyzji zarzuciły naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego poprzez:

1. Naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego :

a. art. 10 § 1 k.p.a., polegające niezawiadomieniu wszystkich stron postępowania o prawie i możliwości zapoznania się z aktami sprawy, przez co organ dopuścił się naruszenia zasady nakładającej obowiązek zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym;

b. art. 7, 8 i 9 k.p.a., przez brak podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz brak należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych;

c. naruszenie art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności w zakresie oddziaływania związanego ze współwłasnością i ograniczeniami sąsiedniej nieruchomości, z nierozważeniem wszystkich okoliczności faktycznych i brak należytego uzasadnienia wydanej decyzji,

d. naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 oraz 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zbyt skrótowe i ogólnikowe sformułowanie uzasadnienia skarżonej decyzji.

2. Naruszenie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 290 z późniejszymi zmianami) w następującym zakresie:

a. art. 3, ust. 20, art. 20 ust. 1 pkt 1c oraz art. 34, ust. 3, pkt 5 - elementem dokumentacji projektowej sporządzonej dla przedmiotowej inwestycji jest plansza pokazująca wyznaczony obszar oddziaływania tej inwestycji na otoczenie. Projektant w graficzny sposób zobrazował zasięg oddziaływania inwestycji na podkładzie mapowym w skali 1:500, jednak metoda ustalenia obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji nie została w żaden sposób określona - stąd wynik "analizy" oddziaływania wydaje się co najmniej wątpliwy.

b. art. 5, ust, 1, pkt 1 lit. b oraz pkt 8 i 9 - przedmiotowa inwestycja w istotny sposób narusza obowiązujące przepisy (w tym przepisy bezpieczeństwa pożarowego) stanowiąc bezpośrednie zagrożenie dla sąsiedztwa, a w szczególności nie zapewnia należytego poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania inwestycji, uzasadnionych interesów osób trzecich.

Skarżące zaznaczyły, że ich budynek był projektowany i realizowane w taki sposób, by maksymalne ograniczać, a w miarę możliwości zupełnie eliminować oddziaływanie na sąsiadów. Z tego względu istniejący już zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych został znacząco odsunięty od granic terenu inwestycji, bryły obiektów ukształtowano w sposób taki aby nowy zespół mieszkaniowy był harmonijnie wpisany w otoczenie, nie naruszał interesów ówczesnych i przyszłych sąsiadów (również w zakresie dostępu do światła dziennego do mieszkań) oraz zapewniał odpowiednią jakość życia mieszkańców. Powyższe założenia, ich zdaniem słuszne i nadrzędne, spowodowały jednak znaczące obniżenie wielkości powierzchni użytkowej budynków - z oczywistą szkodą w wymiarze ekonomicznym. Skarżące oczekują, ażeby ten sam inwestor na terenach sąsiednich, poświęcając część zysków, przyjął postawę podobną i by kształtował swoje inwestycje w poszanowaniu praw i interesów osób trzecich oraz z zachowaniem ładu przestrzennego.

c. art. 35, ust, 1 i 3 - wobec stwierdzonych licznych uchybień w dokumentacji projektowej, sporządzonej dla przedmiotowej inwestycji i stanowiącej załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę, zachodzi wątpliwość co do rzetelności prowadzonego postępowania administracyjnego, między innymi w zakresie sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

3. Naruszenie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późniejszymi zmianami) w następującym zakresie:

a. art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 - projekt inwestycji na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] odnosi się co prawda do istniejących elementów zagospodarowania w sąsiedztwie (choć często w sposób nierzetelny, a czasami z naruszeniem prawa), to jednak poprzez zbliżenie się do granic terenu inwestycji "pudełkowatą" formę architektoniczną i maksymalną możliwą wysokość projektowany obiekt w istotny sposób ogranicza moje prawo do dysponowania własnością w granicach obowiązującego prawa, w tym możliwości przewidzianych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. A zatem, inwestowanie na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] nie tylko powinno uwzględniać zastane sąsiedztwo, ale również nie może ograniczać sąsiadom praw do swojej własności, także w zakresie swobodnego gospodarowania terenem, budowania nowych bądź rozbudowy już istniejących obiektów (w granicach obowiązującego prawa).

b. Obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Zabłocie" , w swoich zapisach nie zawiera nigdzie żadnych ustaleń oraz wytycznych , iż jest to plan w którym gdziekolwiek występują ustalenia mówiące o zabudowie śródmiejskiej. Fakt ten zobowiązuje projektanta do spełnienie rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie % dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r. Nr 75, poz. 690 z późniejszymi zmianami)

4. Naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r. Nr 75, poz. 690 z późniejszymi zmianami) w następującym zakresie:

a. § 12, ust. 1 - projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...], został usytuowany w nadmiernym zbliżeniu do granicy z sąsiednią działką budowlaną nr [...], przy braku uwzględnienia rzeczywistych warunków wynikających z przepisów określonych w §13, §60 i §271-273 rozporządzenia;

b. § 13, ust. 1 i 2, § 57 oraz § 60 - projektowana inwestycja zakłada realizację budynku mieszkalnego wielorodzinnego, w zbliżeniu do granicy z sąsiednimi działkami, które częściową są zabudowane obiektami zawierającymi pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi. Dotyczy to istniejącej zabudowy mieszkalnej na działkach nr [...] a w szczególności budynku: przy ul. [...] usytuowanego od strony terenu projektowanej inwestycji. Dokumentacja projektowa, stanowiąca podstawę uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę inwestycji na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] obejmuje między innymi "Analizę przesłaniania i nasłonecznienia", jednak opracowanie to budzi zasadnicze zastrzeżenia w zakresie merytorycznym i metodologicznym;

c. Jednocześnie w aktach sprawy brak ostatecznej decyzji pozwolenia wodnoprawnego wydanego na podstawia art. 390 ustawy Prawo-wodne — t.j. lokalizowania na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią nowych obiektów budowlanych,

d. Szczegółowej analizy zastanego sąsiedztwa w zakresie spełnienia warunków technicznych dotyczących zacieniania, nasłonecznienia (min. 3 godziny), przesłaniania obiektów i wykazania zgodności planowanej inwestycji z zapisami zawartymi w §60 oraz §3 pkt 1 warunków technicznych.

Wskazano również, że w dniu 1 stycznia 2018 r. rozporządzeniem ministra infrastruktury i budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r., zmienione zostało rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U. Nr 75, poz. 690)

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15zzs4 ust.2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. (Dz.U.2021.1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust.3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej. Powyższe wezwanie wykonał tylko pełnomocnik organu i pełnomocnik uczestnika, dlatego zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Na wstępie przypomnieć należy, że poprzednio wydana w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym decyzja organu II Instancji została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 9 grudnia 2020 r. sygn.

II SA/Kr 817/20.

Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie".

Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem (por. wyrok NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. II OSK 518/09, LEX nr 746901).

Pojęcie "ocena prawna" w rozumieniu przepisu art. 153 p.p.s.a. oznacza wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena ta może się odnosić zarówno do przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana (por., wyrok NSA z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. II OSK 1929/09, LEX nr 795206). Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. W przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji zapadłej w wyniku uprzedniego wydania przez sąd wyroku kasacyjnego i wyrażeniu w nim wiążącej oceny prawnej, ponownie rozpoznając sprawę sąd administracyjny obowiązany jest do dokonania kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku. Podporządkowanie się wytycznym sądu i wyrażonej przezeń ocenie prawnej jest bowiem głównym kryterium poprawności nowowydanej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. II GSK 614/08, LEX nr 528074). Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. (tak WSA w Krakowie w wyroku z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. II SA/Kr 1152/15).

WSA w Krakowie, w przywołanym wyżej wyroku, wytknął tylko jedną wadę zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji, tj. wskazał na: "konieczność wyjaśnienia istotnych zarzutów związanych ze sporządzoną przez mgr inż. arch. F. A. "analizą nasłoneczniania i przesłaniania zabudowy istniejącej oraz projektowanej dla inwestycji na dz. nr [...] oraz [...] przy ul [...]j w K." (k – 49-107 projektu budowlanego)".

W tym zakresie Sąd wskazał także, że: "Zasadą jest, że w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę organy nie weryfikują szczegółowych rozwiązań projektowych zawartych w przedłożonym projekcie budowlanym, natomiast badają projekt zagospodarowania terenu, co wyraźnie wynika z treści art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. Kontrola projektu budowlanego może dotyczyć tylko obszaru wyznaczonego treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., tj. zgodności z ustaleniami miejscowego planu albo z decyzją o warunkach zabudowy. Trzeba jednak zaznaczyć, że opinie projektantów stanowią część materiału dowodowego, który podlega ocenie organów orzekających w sprawie zgodnie z zasadami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. , jak każdy dowód w sprawie. (...) Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę - w ramach motywowania podjętej decyzji - jest ustosunkowanie się do wszystkich twierdzeń wniosku dotyczących istotnych okoliczności faktycznych czy prawnych, a także zarzutów podnoszonych przez strony w trakcie toczącego się postępowania, odzwierciedlenie tego winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. (...) Zarzuty skarg dotyczące wadliwości sporządzenia analizy nasłoneczniania lokali są zasadne. Skarżący A. P. i G. P. skutecznie podważyli wiarygodność sporządzonej analizy zacieniania dołączając do pism z dnia 29 i 30 września 2020 r, jako dowód opinię biegłego mgr inż. J. R. z lipca 2020 r w zakresie zgodności projektowanej inwestycji z przepisami prawa budowlanego, na okoliczność niespełnienia przez projektowaną inwestycję przy ul [...] w K. określonych przepisami prawa budowlanego minimalnych czasookresów nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych w budynku przy ul [...] w K.. (...) Z opinii wynika, że dla najbardziej niekorzystnie położonych mieszkań budynku [...] minimalne okresy nasłonecznienia w dniach 21 marca nie są spełnione wbrew dyspozycji § 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. W przypadku mieszkania [...] do spełnienia minimalnych standardów nasłonecznienia brakuje 43 minut a w przypadku mieszkania [...] do spełnienia minimalnych wymogów casu nasłonecznienia brakuje 8 minut. Analiza zacieniania budynków przy ul. [...], Dz., Nr [...]Dz.Nr [...] Dz Nr [...], nie została poddana należytej ocenie organów orzekających w sprawie zgodnie z zasadami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Ta wadliwość skutkuje potrzebą uchylenia zaskarżonej decyzji i uzupełnienia sporządzonej analizy, celem wyjaśnienia powstałych wątpliwości. Organ administracji powinien zbadać czy rysunki dołączone do projektu budowlanego, mogą stanowić podstawę oceny nasłoneczniania - zacieniania sąsiednich budynków oraz dokonania niezbędnych obliczeń. Organ rozpoznający wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę powinien, bowiem ocenić czy dojdzie do poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust 1 pkt 9 prawa budowlanego) między innymi dotyczących nasłoneczniania pomieszczeń budynków sąsiednich z planowaną inwestycją. W szczególności przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ II instancji weźmie pod uwagę, że analiza nasłoneczniania sporządzona na potrzeby projektu budowlanego powinna uwzględniać czas nasłoneczniania podczas dwóch dni równonocy (21 marca i 21 września) odrębnie, a nie jednego z nich. Dotychczasowa opinia zawarta w projekcie budowlanym nie spełnia tego wymogu. (...) Następnie organ rozważy (po uzyskaniu stosownych wyjaśnień rzeczoznawcy), jaką metodą sporządzono szczegółowa analizę zacieniania budynku zawartą w projekcie budowlanym i czy jest ona wystarczająca, skoro program [...] umożliwia wykonanie precyzyjnej analizy nasłoneczniania na podstawie przestrzennego modelu 3D, dzięki możliwościom wprowadzenia informacji o dokładnej lokalizacji budynku (długości i szerokości geograficznej) oraz dacie i przedziale czasu, w którym analiza ma być wykonana. Istotnie wyniki analizy zacieniania sporządzonej przez mgr inż. Arch. F. A. w projekcie budowlanym i tej złożonej przy pismach skarżących w postępowaniu sądowym z dnia 29 i 30 września 2020 r różnią się wzajemnie, co wymaga szczegółowego zbadania wiarygodności dotychczas sporządzonej opinii. Rozpoznając sprawę ponownie organ II instancji musi opierać się na opinii biegłego, która w sposób rzetelny oceni kwestię nasłonecznienia powstającej zabudowy i tej istniejącej w sąsiedztwie."

Natomiast co do pozostałych zarzutów skargi Sąd uznał, że nie są one uzasadnione, w szczególności przesądzone zostało, że projekt budowlany jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Zabłocie oraz z pozostałymi przepisami techniczno-budowlanymi oraz, że działka inwestycyjna położona jest w zabudowie śródmiejskiej. Kwestie te nie podlegają zatem już dalszej ocenie Sądu w obecnie prowadzonym postępowaniu, a zarzuty skargi w tym zakresie są nieuzasadnione.

Tym samym organ II Instancji – w głównej mierze - był zobowiązany do wyjaśnienia, zbadania i uzasadnienia tylko jednej spornej kwestii: spełnienia przez projektowany budynek warunków technicznych w zakresie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w § 60 ust. 1 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225).

Pomimo tego, że zaskarżona decyzja została dość obszernie uzasadniona, to jedyna sporna okoliczność została rozstrzygnięta w następujący sposób:

"Zdaniem organu odwoławczego analiza nasłonecznienia z lipca 2020 r. lokali oznaczonych jako [...], nie uwzględnia zmiany przepisu § 60 warunków technicznych, co ma wpływ na ocenę jej prawidłowości w kontekście kontranalizy przedłożonej przez inwestora z uwzględnieniem obowiązującego stanu prawnego. Opracowanie z lipca 2020 r. uwzględnia nasłonecznienie dla najbardziej niekorzystnego dnia, czyli 21 marca, który nie jest dniem równonocy nie tylko na datę jej sporządzenia, ale od roku 2012. Ze względu na powyższe wezwaniem z 20 stycznia 2022 r. opracowujący ww. analizę został zobowiązany do przedłożenia analizy nasłonecznienia mieszkań: [...] budynku przy ul. [...] planowaną do realizacji inwestycją, w oparciu o obowiązujący od 1 stycznia 2018 r. § 60 warunków technicznych, w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania. W zakreślonym terminie nie została przedłożona stosowna analiza. Brak jest zatem podstaw według oceny organu odwoławczego, do podważenia przedłożonej przez inwestora analizy nasłonecznienia dla ww. lokali mieszkalnych z uwzględnieniem równonocy. Projektowana inwestycja spowoduje ograniczenie nasłonecznienia w stosunku do dotychczasowego czasu nasłonecznienia mieszkań z oknami od strony wschodniej w budynku na działce nr [...] ([...]) i mieszkań z oknami od strony zachodniej w budynku na działce nr [...] (Ślusarka 8) i mieszkań z okami od strony zachodniej w budynku na działce nr [...] [...] lecz bez naruszenia wymagań określonych § 60 warunków technicznych. Inwestycja oddziałuje na ww. mieszkania a nie na żadne inne, czy usytuowanie w sąsiedztwie budynki, wbrew twierdzeniu stron postępowania. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają uprawnień do kwestionowania przyjętych rozwiązań projektowych, wynikających z wiedzy, doświadczenia zawodowego i obliczeń projektanta, szczególnie w sytuacji braku kontrdowodu."

Z powyższego oraz z akt sprawy wynika, że w ponownie prowadzonym i obecnie kontrolowanym postępowaniu, w celu wykonania wiążących wskazań sądu zawartych w wyroku II SA/Kr 817/20 organ pozyskał od inwestora analizę nasłonecznienia (przedłożoną 24 września 2021 r. – a nie jak omyłkowo wskazał organ 24 listopada 2021 r.).

Na str. 3 tej analizy wskazano:

"Szczegółowe analizy nasłonecznienia, w dniach równonocy 1 marca oraz 1 września dla budynku przy ul. [...], dz. Nr [...]"

Następnie, pod spodem, również na str. 3, zacytowany został § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w brzmieniu sprzed nowelizacji tego przepisu (co nastąpiło z dniem 1 stycznia 2018 r. na podstawie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. poz. 2285)), tj. :" Pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 800-1600, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 700-1700.

Zatem organ kwestionuje analizę nasłonecznienia z lipca 2020 r. przedstawioną w poprzednio prowadzonym postępowaniu sądowym, wskazując, że: " 21 marca, nie jest dniem równonocy nie tylko na datę jej sporządzenia (analizy nasłonecznienia z 2020 r. – przyp. własny), ale od roku 2012." Niestety w uzasadnieniu swojej decyzji organ nie ujawnił, jaki dzień - jego zdaniem - jest dniem równonocy "począwszy od 2012 r.", a należyte uzasadnienie decyzji, szczególnie twierdzeń nieoczywistych, jest przecież obowiązkiem organu.

Równocześnie jednak organ, podkreślając w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji swój krytyczny stosunek do przyjęcia 21 marca jako dnia równonocy w analizie przedstawionej przez skarżące (bo data ta nie uwzględnia nowego brzmienie przepisu § 60 rozporządzenia), zaakceptował przytoczenie "starego" brzmienia tego przepisu w przedłożonej mu przez inwestora analizie z września 2021 r. Co więcej, organ zaakceptował także i to, że w przedłożonej przez inwestora analizie z 2021 r., jako dni równonocy wskazano także i inne dni: 1 marca i 1 września.

Prawdą jest, że dni równonocy nie zawsze przypadają w dniu 21 marca i 21 września, oraz, że mogą różnić się w poszczególnych latach o kilkanaście lub kilkadziesiąt godzin. Jednak jeżeli organ twierdzi za inwestorem, że dzień równonocy przypada 1 marca i 1 września to będzie obowiązany w ponownie prowadzonym postępowaniu wskazać niezbite dowody i naukowe źródła, z których miałoby to wynikać.

Kolejnym działaniem organu było skierowanie w dniu 20 stycznia 2022 r., w trybie art. 50 Kpa wezwania do J. R. (autora analizy przedstawionej przez skarżących w postepowaniu przed sądem w sprawie II SA/Kr SA/Kr 817/20), do "przedłożenia analizy nasłonecznienia mieszkań: [...] budynku przy ul. [...] planowaną do realizacji inwestycją, sporządzonej w oparciu o obowiązujący od 1 stycznia 2018 r. § 60 warunków technicznych" (akta elektroniczne, poz. 28).

Zgodnie z art. 50 § 1 Kpa, organ administracji publicznej może wzywać osoby do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień lub zeznań osobiście, przez pełnomocnika, na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonywania czynności urzędowych. Przepis ten nie stanowi podstawy do zobowiązywania autora prywatnej opinii, do tego aby przedłożył kolejną opinię lub opinię uzupełniającą, przy czym podkreślić należy, że J. R. nie został powołany przez organ w charakterze biegłego. Tym samym argument, że należy bez żadnych wątpliwości przyjąć opinię inwestora "w sytuacji braku kontrdowodu" jest chybiony. J. R. nie był zobowiązany do przedstawiania żadnych opinii na wezwanie organu.

Dodać należy, że inwestor w swoim piśmie z dnia 18 sierpnia 2021 r. przedłożył szczegółowe wyjaśnienia projektanta dotyczące użytego przez niego do sporządzenia analizy nasłonecznienia programu komputerowego oraz czytelne (zrozumiałe dla odbiorcy niebędącego specjalistą - w postaci symulacji 3D) przestawienie nasłonecznienia i zacieniania lokali oznaczonych jako mieszkania: [...] budynku przy ul. [...] (poz. 9 akt elektronicznych). Analiza ta obrazuje:

- lokal [...] w godzinach od 9.15 do 10.45 – z symulacją zacieniania i nasłonecznienia co 15 minut, przy czym tylko o godzinie 10.15 okno balkonowe tego lokalu mieszkalnego jest względnie całe nasłonecznione (nie licząc górnego prawego fragmentu zasłanianego podestem balkonu wyższej kondygnacji), natomiast w pozostałych godzinach światło pada tylko na niewielkie fragmenty tego okna,

- lokal [...] w godzinach od 8.45 do 10.15 – z symulacja zacieniania i nasłonecznienia co 15 minut, przy czym względnie całe nasłonecznione jednego z okien ma miejsce od 9 do 9.45, natomiast w pozostałych godzinach światło pada tylko na niewielkie fragmenty tego okna.

Do tego pisma i jego załączników` organ w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się w ogóle.

Z akt sprawy wynika, że w istocie kontrowersje co do zachowania warunków odpowiedniego czasu nasłonecznienia dotyczą głównie tych dwóch mieszkań, gdyż czas nasłonecznienia oscyluje tam na granicy wartości dopuszczalnych tj. 1, 5 godziny.

Wobec powyższego w ponownie prowadzonym postępowaniu, organ będzie obowiązany w pierwszej kolejności jednoznacznie określić – w świetle nowego brzmienia art. § 60 rozporządzenia - na które konkretnie dni przypada dzień równonocy, jakiego roku ma dotyczyć i dopiero według tak określonego stanu oceni, czy przedłożona przez inwestora analiza nasłonecznienia jest prawidłowa. Szczególnie zaś organ będzie obowiązany odnieść się do spełnienia warunków z § 60 rozporządzenia dwóch wyżej wymienionych lokali, przy czym zasadne wydaje się pozostawienie analizy w modelu 3D (jak przy piśmie inwestora z dnia 18 sierpnia 2021 r.), albowiem ta metoda – w przeciwieństwie do tzw. linijki Twardowskiego (linijki światła) - najlepiej pokazuje czy warunki z § 60 rozporządzenia są spełnione, czy też nie.

Wydając zaskarżoną decyzją organ nie zrealizował zatem wskazówek zawartych w poprzednio wydanym wyroku dotyczących jednoznacznego wyjaśnienia prawidłowości przedstawionej przez inwestora analizy nasłonecznienia i zacieniania, czym naruszono przepis art. 153 p.p.s.a.

Wobec zatem naruszenia zarówno przepisów postępowania zaskarżona decyzja została uchylona na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 500 zł składa się kwota uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu.