Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 848/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: arty. 4, art. 39, art. 40
journal: Dz.U. 2020 poz 470
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 15 kwietnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko Sędziowie WSA Małgorzata Górecka (spr.) WSA Walentyna Długaszewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 kwietnia 2021 roku sprawy ze skargi Komitetu Wyborczego [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi oddala skargę


UZASADNIENIE

Syqn. akt III SA/Po848/20

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. Burmistrz G. W. wydaną

podstawie art. 20 pkt 8, art. 40 ust. 12 pkt 1 , ust. 13 w zw. z ust. 4 i art. 40 d

ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (t.j. Dz. U. 2020. 470),oraz

uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w G. W. z dnia [...]

czerwca 2018 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego na

drogach gminnych (Dziennik Urzędowy Województwa Wielkopolskiego z 5 lipca

2018 r. poz. 5561), zmienionej uchwałą [...] z dnia [...] grudnia 2019 r.

wymierzył Komitetowi Wyborczemu [...] karę pieniężną w

wysokości [...] zł za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi na

ulicy [...] w G. W. poprzez umieszczenie na [pasie

drogowym reklam (plakatów wyborczych od dnia [...].10.2019r. do dnia [...].10.2019r. o

powierzchni [...] m (2).

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że podczas kontroli przedmiotowego

pasa drogowego w dniu [...].10.2019r. ustalono, że bez zgody zarządcy drogi na

działce publicznej nr [...] w G. W. znajdują się plakaty

wyborcze o wymiarach [...] /Im , co skutkowało zawiadomieniem strony o

wszczęciu postępowania administracyjnego. Dalsze zajęcie pasa drogowego

stwierdzono podczas kolejnych kontroli tego pasa drogowego w dniach: [...].10.2019r.,

[...] i [...].10.2019r. Wykonano fotografie i sporządzono notatki służbowe, które to

materiały stały się podstawą do nałożenia kary pieniężnej w oparciu o ww decyzję.

W odwołaniu strona zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie

przez organ, który ją wydał przepisów prawa materialnego : art. 40 ust. 2 pkt 3 i ust.

12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, błędną wykładnię art. 4 pkt 23 ustawy w zw.

z art. 111 § 1 Kodeksu wyborczego i przepisów prawa procesowego: art. 6,7,8,77 § 1

, 80,81 i107§3k.p.a.

Strona twierdziła, że za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia tam

plakatów wyborczych nie jest potrzebne zezwolenie bowiem zgodnie z art. 109 § 1

Kodeksu wyborczego jest to materiał wyborczy zaś norma prawna zawarta w art. 110

§ 1 Kodeksu wyborczego ma charakter szczególny stanowi lex specialis w zakresie

rozmieszczania materiałów wyborczych, w tym plakatów wyborczych i tym samym

wyłącza stosowanie norm zawartych w ustawie o drogach publicznych dotyczących

wydawania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia reklam ..

Dodatkowo strona wskazała, że adresatem decyzji winna być jedynie sprawca

zajęcia pasa drogowego

Rozpatrując odwołanie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją

z dnia [...] września 2020 r. utrzymało w mocy zaskarżoną odwołaniem decyzję

Organ odwoławczy nie podzielił argumentacji strony. Ustosunkowując się do

zarzutów odwołania wniesionego przez stronę organ odwoławczy wskazał, że plakat

wyborczy jest reklamą ale niezależnie od tego jeżeli nie jest urządzeniem czy

materiałem związanym z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu

drogowego na jego umieszczenie w pasie drogowym wymagane jest zezwolenie

zarządcy drogi udzielane w formie decyzji administracyjnej, przy czym o zgodę

winna wystąpić osoba do której plakaty wyborcze należały . Partia polityczna jest

"inną organizacją społeczną", o której mowa w art. 5§ 2 k.p.a. Komitet wyborczy z

kolei posiada zdolność administracyjno - prawną w rozumieniu art. 29 k.p.a. bo jest

jednostką organizacyjną partii politycznej, do którego zadań należy prowadzenie

kampanii wyborczej dlatego to komitety wyborcze winny ubiegać się o zezwolenie na

zajęcie pasa drogowego.

W skardze kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu

Komitet Wyborczy [...] zaskarżył w całości decyzję SKO w P. żądając jej

uchylenia jak i uchylenia poprzedzającej ją decyzji burmistrza G.

W. z dnia [...] lipca 2020 r. Strona skarżąca zarzuciła organom

naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 40 ust. 2 pkt 3, ust. 12 pkt 1 ustawy o

drogach publicznych, art. 4 pkt 23 w zw. z art. 111§ 1 Kodeksu wyborczego oraz

naruszenie przepisów prawa procesowego: art. 6,7,8,77 § 1 ,80, 81 i 107 § 3 k.p.a.

Strona skarżąca powołując się na Kodeks Wyborczy twierdziła, że plakat wyborczy

jest materiałem wyborczym a więc nie jest reklamą w rozumieniu ustawy i odmiennie

uregulowano w Kodeksie Wyborczym kwestię związaną z umieszczaniem plakatów

wyborczych w obrębie pasów drogowych aniżeli w ustawie o drogach publicznych .

Zdaniem skarżącej w przypadku plakatów wyborczych, są one częścią kampanii

wyborczej prowadzonej przez komitety wyborcze partii i ich umieszczenie w obrębie

pasów drogowych nie wymaga wydania decyzji administracyjnej bo kwestie związane

z ich sytuowaniem , bezpieczeństwem umieszczania i usuwaniem regulują odrębnie

przepisy Kodeksu Wyborczego, które to przepisy są lex specialis w stosunku do

regulacji ustawy o drogach publicznych. Nadto strona skarżąca twierdziła, że biorąc

pod uwagę użyty w ustawie o drogach publicznych zwrot" zajęcie pasa drogowego"

oznacza, ż karą pieniężną winien być obciążony ten, kto dokonał takiego zajęcia i

brak jest ustaleń organu w tej kwestii.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i

argumentację wyrażone w zaskarżonej skargą decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Otóż poza sporem w rozpoznawanej sprawie jest to, że przedmiotowe plakaty

w okresie podanym przez organ w ustaleniach faktycznych zajmowały wspomniany

pas drogowy bez zezwolenia zarządcy drogi. Także poza sporem jest i to, że plakaty

wyborcze były umieszczone w pasie drogowym.

Z ustaleń poczynionych w toku postępowania administracyjnego wynika, że

skarżący od dnia [...].10. do dnia [...].10.2019 r. umieścił w pasie drogowym ul. [...]

R. w G. W. reklamy (plakaty wyborcze) w ilości [...] sztuk o

łącznej powierzchni [...] m

Ustalenia te poczyniono w toku kontroli, które miały

miejsce w dniach [...],[...],[...] i [...].10.2019 r.

Organ uznał, że plakaty wyborcze należą do Komitetu Wyborczego [...] i na ich umieszczenie w pasie drogowym nie było zgody zarządcy

drogi dlatego powołując się na art. 40 ust.12 u.d.p. stanowiący, że za zajęcie pasa

drogowego bez zezwolenia, zarządca drogi wymierza w drodze decyzji

administracyjnej karę w wysokości [...] krotności opłaty. Burmistrz [...]

W. decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nałożył na Komitet karę pieniężną w

wysokości [...] zł za samowolne zajęcie pasa drogowego drogi na ulicy [...]

R. w G. W. w okresie od [...].10. do [...].10.2019r. przez

umieszczenie [...] sztuk plakatów wyborczych o łącznej powierzchni [...] m2 .

Opłata za umieszczenie w pasie drogowym plakatów wyborczych ustalona została

podstawie uchwały rady Miejskiej w G. W.. Nr [...] z dnia [...]

czerwca 2018r. , zmienionej uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 2019r.

Sporem objęto więc kwestię czy plakat wyborczy jest reklamą w rozumieniu

przepisów ustawy , czy należało mieć zgodę na jego umieszczenie w pasie

drogowym oraz czy ukaranym w ten sposób za brak zgody za zajęcie pasa

drogowego winien być Komitet Wyborczy [...].

Strona skarżąca powoływała się na ustawę z dnia [...] stycznia 2011 r. Kodeks

wyborczy (t.j. 2020.1319) twierdząc, że plakat wyborczy jest materiałem wyborczym

a więc nie jest reklamą w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach

publicznych (t.j. Dz.U. 2020.470), dalej "u.d.p." i odmiennie uregulowano w Kodeksie

wyborczym kwestię związaną z umieszczaniem plakatów wyborczych w obrębie

pasów drogowych aniżeli w u.d.p.. Zdaniem skarżącej w przypadku plakatów

wyborczych, są one częścią kampanii wyborczej prowadzonej przez komitety

wyborcze partii i ich umieszczenie w obrębie pasów drogowych nie wymaga wydania

decyzji administracyjnej bo kwestie związane z ich sytuowaniem , bezpieczeństwem

umieszczania i usuwaniem regulują odrębnie przepisy Kodeksu wyborczego, które to

przepisy są regulacją szczególną w stosunku do regulacji u.d.p.. Nadto strona

skarżąca twierdzi, że biorąc pod uwagę użyty w u.d.p. zwrot" zajęcie pasa

drogowego" oznacza, ż karą pieniężną winien być obciążony ten, kto dokonał takiego

zajęcia i brak jest ustaleń organu w tej kwestii. Swoje stanowisko strona oparła także

o zacytowane w skardze orzecznictwo sądowoadministracyjne.

Z kolei organ oparł swoje stanowisko w spornych kwestiach także na

wymienionych w zaskarżonej decyzji wyrokach sądów administracyjnych i powołując

się na zapisy u.d.p. wskazał, że plakat wyborczy jest reklamą ale niezależnie od tego

jeżeli nie jest urządzeniem czy materiałem związanym z potrzebami zarządzania

drogami lub potrzebami ruchu drogowego na jego umieszczenie w pasie drogowym

wymagane jest zezwolenie zarządcy drogi udzielane w formie decyzji

administracyjnej, przy czym o zgodę winna wystąpić osoba do której plakaty

wyborcze należały . Partia polityczna jest "inną organizacją.społeczną", której mowa

w art. 5§ 2 k.p.a. Komitet wyborczy z kolei posiada zdolność administracyjno -

prawną w rozumieniu art. 29 k.p.a. bo jest jednostką organizacyjną partii politycznej,

do którego zadań należy prowadzenie kampanii wyborczej dlatego to komitety

wyborcze winny ubiegać się o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego.

Otóż w ocenie Sądu organ, przy niekwestionowanych przez stronę przeciwną

ustaleniach faktycznych (umieszczenie plakatów wyborczych we wskazanym przez

organ okresie i miejscu), dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa.

Stosownie do treści art. 40 ust. 1 u.d.p., zajęcie pasa drogowego na cele

niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg

wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wyrażonego w stosownej decyzji

administracyjnej. Przy czym zezwolenie takie wymagane jest w szczególności w

przypadku umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z

potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (40

ust. 2 pkt 3 u.d.p.). Już w art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p. ustanowiono generalny zakaz

umieszczania w pasie drogowym m.in. urządzeń, przedmiotów i materiałów

niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego.

Zatem zezwolenie na umieszczenie w pasie drogowym takiego obiektu (urządzenia),

na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p., jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy

przemawiają za tym szczególnie uzasadnione względy, a ponadto, gdy ich

umieszczenie nie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zezwolenie takie ma

charakter czasowy. Toteż, w sprawie o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego

konieczne jest ustalenie, czy zlokalizowanie określonego obiektu budowlanego w

konkretnym miejscu stanowi "szczególnie uzasadniony przypadek" w rozumieniu art.

39 ust. 3 u.d.p.

Ustawodawca w art. 4 pkt 23 u.d.p. przyjął bardzo szerokie rozumienie pojęcia

reklamy na potrzeby tejże ustawy. Reklamą w rozumieniu tego przepisu jest każdy

nośnik informacji wizuainej - nie będący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach

i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej

ustawionym przez gminę - jeżeli spełnia łącznie następujące przesłanki, a

mianowicie:

a) występuje w jakiejkolwiek materialnej formie, np. tablicy, billboardu, znaku etc.,

b) wraz z elementami konstrukcyjnymi oraz zamocowaniami i

c) został umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi.

Podzielić należy pogląd, że przytoczona legalna definicja reklamy jest jasna,

zrozumiała i nie budzi poważniejszych wątpliwości, co do znaczenia poszczególnych

jej elementów (por. wyrok NSA z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 252/11). Na

tle tej regulacji trafnie przyjmuje się, że z normatywnego pojęcia reklamy wynika, że

jej istota zawiera się w kierowanych na zewnątrz treściach, podanych w dowolnej

wizualnej formie, a nie w rodzaju konstrukcji, na której te treści są prezentowane

(por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 71/08).

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 marca 2009 r., sygn. akt II GSK

811/08, wskazał, że zgodnie z ww. przepisem, termin "reklama" ma niewątpliwie

znaczenie techniczno-prawne i winien być postrzegany na gruncie całej u.d.p. wedle

następującej definicji: "reklama - nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek

materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami.

umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu

przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach

użyteczności publicznej ustanowionym przez gminę". (...) pojęcie reklamy musi być

uwzględniane szeroko, bez pomijania jakiegokolwiek elementu zawartego w treści

zacytowanego przepisu. (...) W definicji ustawowej określono nie tylko, iż chodzi o

"nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie", ale to sformułowanie

połączono słowem "wraz", wskazując dalej także na elementy konstrukcyjne i

zamocowania, zatem istnieje potrzeba wykładania pojęcia "reklama" w pełnym

zakresie wynikającym z definicji ustawowej, która zakłada uwzględnienie całokształtu

urządzenia reklamy. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił również, że to w jaki

sposób poszczególne elementy tego rodzaju obiektu będą wykorzystane do

prezentowania treści reklamy, zależy od inwencji projektanta oraz woli właściciela.

Ważne jest natomiast, że zarówno elementy zawierające wprost nośniki informacji,

jak i wszelkie łączące się z nimi elementy konstrukcyjne i zamocowania stanowią

reklamę, której powierzchnię trzeba uwzględniać na tle wyliczeń dokonanych na

gruncie art. 40 ust. 6 ustawy o drogach publicznych, służących z kolei

automatycznemu zwielokrotnieniu (x 10) przy wymierzaniu kary pieniężnej (art. 40

ust. 12 omawianej ustawy).

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę powyższy pogląd w pełni

podziela. Reklamą są zatem wszystkie nośniki, które nie są znakami i sygnałami

drogowymi lub znakami informującymi o obiektach użyteczności publicznej

ustawionymi przez gminę, bez względu na ich treść, tzn. nie muszą zawierać

informacji o przedmiocie prowadzonej prze podmiot działalności, czy sformułowań

mających na celu wpływanie na kształtowanie się popytu, promocję towarów lub

usług, zwiększenie zbytu, czy rozszerzenie klienteli na dany produkt lub usługę.

Wystarczające jest, by nośniki zawierały nazwę własną i logo podmiotu ( por. wyrok

NSA z dnia 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 410/11).

W ocenie Sądu , plakat wyborczy, spełniający cechy materiału wyborczego w

rozumieniu art. 109 § 1 i 2 Kodeksu wyborczego jest reklamą w rozumieniu art. 40

ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 4 pkt 23 u.d.p., a zatem jego umieszczenie podlega

dyspozycji art. 40 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 3 u.d.p.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącego , że norma prawna zawarta w art. 110 § 1

Kodeksu wyborczego ma charakter szczególny , stanowi tzw. Iex specialis wobec

uregulowań zawartych w u.d.p. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku wydanym w

dniu 21 października 2016r. w sprawie o sygnaturze akt II GSK 2321/14 w

uzasadnieniu do tego wyroku zwrócił uwagę na to, że przepisy art. 109 § 1 i 2 oraz

art. 110 § 1 i 5 Kodeksu wyborczego są względem siebie równorzędne i wzajemnie

się uzupełniają. Z art. 110 § 1 Kodeksu wyborczego jednoznacznie wynika

obowiązek uzyskania zgody właściciela lub zarządcy na umieszczenie plakatów lub

haseł wyborczych, przy czym przepis ten nie zawiera zamkniętego katalogu miejsc

umieszczania takich materiałów, a zatem nie można było wyciągać wniosku, że nie

obejmuje on również pasa drogowego, o którym mowa w przepisie art. 4 pkt 1 u.d.p.

(por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2010 r., sygn. II

GSK 28/09). Okoliczność, że w art. 110 § 1 Kodeksu wyborczego ustawodawca

mówi o zgodzie właściciela lub zarządcy, a nie o decyzji nie oznacza wcale, że dla

umieszczaniu plakatu wyborczego w pasie drogowym drogi publicznej taka decyzja

nie jest konieczna. Skoro bowiem z u.d.p. wynika jednoznacznie, iż zarządca drogi

udziela takiej zgody w formie decyzji administracyjnej, to oczywistym jest, że w celu

umieszczenia w pasie drogowym plakatu wyborczego niezbędne jest uprzednie

wystąpienie do właściwego zarządcy drogi publicznej z wnioskiem o wydanie decyzji

(zezwolenia) na zajęcie pasa drogowego. Brak decyzji zezwalającej na zajęcie pasa

drogowego, powoduje, że zarządca drogi zobligowany jest do wymierzenia, w drodze

decyzji administracyjnej, kary pieniężną w wysokości [...]-krotności należnej opłaty -

art. 40 ust. 12 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 u.d.p. Sąd orzekającym w sprawie podziela i ten

pogląd.

Przechodząc do już ostatniej kwestii dotyczącej podmiotu , który odpowiada za

umieszczenie plakatu wyborczego w pasie drogowym bez zgody zarządcy drogi. Sąd

wskazuje, że Komitet Wyborczy PIS winien o tę zgodę wystąpić. Komitet wyborczy

powołany przez partię polityczną stanowi bowiem jej część, co jednoznacznie wynika

z art. 86 § 1 oraz art. 130 Kodeksu wyborczego. Posiada on wprawdzie

organizacyjne wyodrębnienie w zakresie organizowania i finansowania kampanii

wyborczej partii i w tym zakresie jest rozliczany przez Państwową Komisję Wyborczą.

Rację ma więc organ twierdząc, że partia polityczna jest "inną organizacją

społeczną", o której mowa w art. 5§ 2 k.p.a. Komitet wyborczy z kolei posiada

zdolność administracyjno - prawną w rozumieniu art. 29 k.p.a. bo jest jednostką

organizacyjną partii politycznej, do którego zadań należy prowadzenie kampanii

wyborczej dlatego to komitety wyborcze winny ubiegać się o zezwolenie na zajęcie

pasa drogowego.

W skardze strona wskazuje na naruszenie przez organ przepisów prawa

procesowego bowiem organ nie ustalił sprawcy podczas, gdy nałożenie kary

pieniężnej za umieszczenie plakatów wyborczych w pasie drogowym bez zgody

zarządcy drogi wymaga ustalenia kto faktycznie dokonał tego zajęcia. Skarżący

zarzuca więc organowi, że nie dokonał ustaleń kto faktycznie umieścił plakaty w

pasie drogowym.

Otóż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że

stroną postępowania w przedmiocie umieszczenia reklamy w pasie drogowym, a

zatem obowiązanym do uzyskania stosownej decyzji zarządcy drogi jest właściciel

danej reklamy. On jest bowiem w tym zakresie podmiotem stosunku

publicznoprawnego w relacjach z organem administracji publicznej. Zatem to

właściciel reklamy umieszczonej w pasie drogowym bez zgody zarządcy drogi jest

biernie legitymowany w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej,

toczącym się w trybie przepisu art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. ( por. wyrok NSA z dnia 3

grudnia 2008 r., sygn. akt II GSK 560/08). Powyższe stanowisko nie wyklucza

jednak, że w konkretnym stanie faktycznym może okazać się, że to nie właściciel

reklamy powinien być podmiotem kary pieniężnej wymierzonej za samowolne zajęcie

pasa drogowego. Chodzi w szczególności o sytuację, gdy zostanie wykazane, że

osobą, która faktycznie dokonała zajęcia pasa drogowego przez umieszczenie

określonego obiektu, jest osoba inna niż właściciel tej reklamy, a okoliczności sprawy

nie pozwalają na obciążenie właściciela odpowiedzialnością za działalność takiej

osoby. Wówczas organ administracji powinien - po dokładnym zebraniu materiału

dowodowego - ustalić, kto rzeczywiście dokonał zajęcia pasa drogowego bez

zezwolenia (por. wyrok NSA z dnia 26 marca 2009 r., sygn. akt II GSK 832/08). W

omawianej sprawie strona skarżąca nie twierdziła, że doszło do kradzieży plakatów

wyborczych zawierających wizerunek umieszczonego na nich kandydata, co

uzasadnia stwierdzenie, że plakatami wyborczymi dysponowały osoby należące do

Komitetu Wyborczego [...]. Rodzi to odpowiedzialność tego

Komitetu za działania innych osób działających na ich rzecz. Trzeba podkreślić, że

plakat wyborczy podlega szczególnej ochronie prawnej, co jednocześnie wymaga

zwiększonej aktywności Komitetu Wyborczego w ich odpowiednim zabezpieczeniu,

aby mieć kontrolę nad ich dystrybucją i posiadać wiedzę w co do konkretnych

zindywidualizowanych osób odpowiedzialnych za ich rozmieszczenie. Brak takiej

kontroli prowadzi do odpowiedzialności Komitetu Wyborczego za umieszczenie w

pasie drogowym bez zezwolenia plakatów wyborczych. Komitet Wyborczy jako

właściciel plakatów wyborczych, ponosi odpowiedzialność za działania osób, którymi

się posługuje w czasie prowadzenia kampanii wyborczej, w szczególności gdy

dotyczy to rozmieszczenia materiałów wyborczych w postaci plakatów. Inne

rozumienie zasady prowadzenia kampanii wyborczej wyłącznie przez Komitet

Wyborczy prowadziłoby do uniknięcia odpowiedzialności za umieszczenie bez

zezwolenia w pasie drogowym materiału wyborczego stanowiącego własność

Komitetu Wyborczego w sytuacji złożenia tylko oświadczenia, że osoby (bez

określenia ich tożsamości z imienia i nazwiska) wywiesiły plakaty wbrew woli

pełnomocnika wyborczego (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2016r., sygn. akt

II GSK 2321/14.

W ocenie Sądu fakt umieszczenia plakatów wyborczych strony w pasie drogowym

we wskazanym w decyzji okresie i bez zgody zarządcy drogi nie był sporny i wynikał

z zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci zdjęć oraz notatek

służbowych sporządzonej przez Inspektorów Urzędu Miejskiego w G.

W., z oględzin pasa drogowego, który mógł stanowić podstawę do

ustalenia zarówno sprawcy zajęcia pasów drogowych bez wymaganego pozwolenia,

którym jest strona skarżąca, wysokości kary pieniężnej, wyliczonej stosownie do

powołanych w podstawie prawnej decyzji przepisów oraz adresata decyzji

zobowiązanego do uiszczenia tejże kary, którym jest strona skarżąca.

W tej sytuacji, uznając zarzuty skargi za niezasadne. Sąd na podstawie art. 151

ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2019.2325), skargę oddalił