Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 566/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art. 2a, art. 122, art. 144 par. 5, art. 180 par. 1, art. 187 par. 1, art. 188, art. 190 par. 1, art. 210 par. 1 pkt 6, art. 215
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Edyta Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2018 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło decyzję Burmistrza Ł1 z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w stosunku do nieruchomości położonych w Ł1 przy ul. A 4 za 2014 rok w wysokości 394.451 zł w całości i określiło A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ś. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2014 rok w stosunku do nieruchomości położonych w Ł1 przy ul. A 4 w wysokości 394.451 zł.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż Spółka, używająca w obrocie prawnym skróconej nazwy: B Sp. z o.o. z siedzibą w Ś., dnia 23 stycznia 2014 roku złożyła do Burmistrza Ł1 deklarację na podatek od nieruchomości za 2014 rok, deklarując do opodatkowania 30.446 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 8.083,76 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 9.321,24 m2 powierzchni użytkowej budynków pozostałych oraz 231.635,32 zł wartości budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2016 roku organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Powołał biegłego z zakresu budownictwa w celu sporządzenia opinii dotyczącej stanu technicznego części budynków (hali produkcyjnej) położonych w Ł1 przy ul. A 4. Kolejnym postanowieniem z dnia 8 września 2016 roku organ powołał rzeczoznawcę budowlanego M. Z. celem sporządzenia opinii dotyczącej stanu technicznego części budynków (hali produkcyjnej) położonych w Ł1 przy ul. A 4.

Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz Ł1 określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości położonych w Ł1 przy ul. A 4 za 2014 rok w wysokości 394.451 zł, opodatkowując 30.446 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 17.405 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz 231.635,32 zł wartości budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Spółka od powyższej decyzji złożyła odwołanie, po rozpoznaniu którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] r. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję z dnia [...] r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz Ł1 określił B Spółce z o.o. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości położonych w Ł1 przy ul. A 4 za 2014 rok w wysokości 394.451 zł po zaokrągleniu, opodatkowując:

30.446 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej x stawka 0,81 zł za 1 m2 = 24.661,26 zł,

17.405 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej x stawka 20,98 zł za 1 m2 = 365.156,90 zł,

- 231.635,32 zł wartości budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej x stawka 2 % = 4.632,71 zł.

Dnia 12 grudnia 2016 r. Spółka wpłaciła różnicę w podatku od nieruchomości za 2012 rok w wysokości 113.999 zł, która wynikała z decyzji określającej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości z dnia [...] r.

Decyzja z dnia [...] r. została doręczona pełnomocnikowi Spółki - doradcy podatkowego M. J. za pośrednictwem poczty na jego adres do doręczeń w dniu 13 grudnia 2017 r. a nadto przesłana również na jego adres elektroniczny na platformie ePUAP w dniu 9 stycznia 2018 r.

Od decyzji organu I instancji Spółka złożyła w dniu 22 grudnia 2017 r. odwołanie, w którym wniosła o uchylenie niniejszej decyzji w całości i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie:

1. art. 144 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. – dalej jako: "o.p.") poprzez doręczenie decyzji pełnomocnikowi Spółki z pominięciem środków komunikacji elektronicznej, przez co decyzja ta, jako niedoręczona w sposób przewidziany w ustawie nie wywołała żadnych skutków prawnych;

2. art. 180 § 1 i art. 188 o.p. poprzez bezzasadną odmowę przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez Spółkę, a świadczących przeciwko dowodom ustalonym w oparciu o treść decyzji organu I instancji;

3. art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm. – dalej jako "u.p.o.l.") poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżonej decyzji, przede wszystkim w wyniku braku szczegółowego odniesienia się do wszystkich faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności;

4. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię pojęcia "względy techniczne", jakie musiałyby spełniać przedmiotowe obiekty, aby nie były uznawane za związane z działalnością gospodarczą, gdyż ustawodawca nie wskazuje, aby względy techniczne musiały mieć charakter trwały i były niezależne od podatnika, jak przyjął to organ, nadto ustawodawca nie wprowadził kryterium przyczynienia się podatnika (lub jego braku) do wystąpienia "względów technicznych";

5. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię nieuwzględniającą zawartego we wskazanym przepisie zwrotu "tej działalności";

6. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez ich niezastosowanie, skutkujące opodatkowaniem przedmiotowych budynków niewłaściwą stawką, tj. stawką właściwą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zamiast stawki przewidzianej dla budynków pozostałych;

7. art. 2a o.p. poprzez nieuwzględnienie zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania i analizie zarzutów w nim opisanych, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] r. uchyliło decyzję organu I instancji w całości oraz określiło A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ś. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2014 rok w stosunku do nieruchomości położonych w Ł1 przy ul. A 4 w wysokości 394.451 zł.

W uzasadnieniu, odnosząc się do zarzutów opisanych w odwołaniu, organ odwoławczy podniósł, iż nie zasługują one na uwzględnienie, gdyż nie znajdują potwierdzenia w ustalonym, w rozpatrywanej sprawie, stanie faktycznym.

Organ podzielił stanowisko Burmistrza Ł1, co do tego, że w rozpatrywanej sprawie, w odniesieniu do budynku położonego w Ł1 przy ul. A 4, nie wystąpiły takie względy techniczne, które uniemożliwiałyby prowadzenie w nim działalności gospodarczej. Swoją ocenę oparł na wnioskach zawartych w opinii sporządzonej przez biegłego.

W świetle opinii biegłego rzeczoznawcy budowlanego M. Z., uzupełnionej o późniejsze jego zeznania, przeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez stronę w piśmie z dnia 15 listopada 2017 r., w ocenie organu, było bezzasadne.

Odnosząc się do zarzutu doręczenia decyzji pełnomocnikowi Spółki z pominięciem środków komunikacji elektronicznej, organ wskazał, iż nie doprowadziło to do ograniczenia praw strony w zakresie wniesienia odwołania, gdyż zostało ono złożone w przewidzianym przez ustawodawcę terminie i rozpatrzone.

Nadto, uzasadniając rozstrzygnięcie w zakresie uchylenia decyzji organu I instancji, organ odwoławczy wskazał, że wynikało to z faktu konieczności skierowania decyzji do prawidłowo oznaczonej strony postępowania. W decyzji z dnia [...] r. Burmistrz Ł1 skierował swoje rozstrzygnięcie do B spółki z o.o. Jest to skrócona nazwa pod jaką Podatnik funkcjonuje w obrocie prawnym. Jednakże w decyzji winna być wskazana pełna nazwa podmiotu ujawniona w Krajowym Rejestrze Sądowym. W rozpatrywanej sprawie pełna nazwa Strony to A Spóła z ograniczoną odpowiedzialnością i taka nazwa firmy powinna być wskazana w decyzji podatkowej. Z tych względów, organ zastosował regulację zawartą w treści art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) o.p. i uchylił decyzję organu I instancji, aby prawidłowo określić podmiot prawa.

Strona, niezgadzając się ze stanowiskiem organu odwoławczego, zaskarżyła jego rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W skardze na decyzję z dnia [...] r. Strona powtórzyła zarzuty opisane w odwołaniu od decyzji organu I instancji, dodatkowo wskazując na naruszenie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) o.p. poprzez wydanie przez SKO rozstrzygnięcia na podstawie tego przepisu, w sytuacji gdy jego zastosowanie możliwe jest jedynie wówczas, gdy organ odwoławczy uzna, że decyzja organu I instancji w sposób niezgodny z prawem rozstrzygnęła istotę sprawy.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe ustalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (§1), a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd natomiast rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.").

Kontrola zaskarżonego orzeczenia dokonywana jest poprzez ustalenie, czy nie narusza ono przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania.

Przedmiotem kontroli jest wyłącznie orzeczenie organu administracyjnego, a więc stanowisko i argumentacja organu w nim wyrażona oraz w jego uzasadnieniu.

Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych oraz użytkownikami wieczystymi gruntów. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty; budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Na podstawie art. 4 ust. 1 cytowanej ustawy podstawę opodatkowania stanowi: dla gruntów - powierzchnia; dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 – wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Przepis art. 5 ust. 1 u.p.o.l. daje właściwej radzie gminy kompetencje do ustalania stawek podatku od nieruchomości, wskazując przy tym stawki maksymalne.

Rada Miejska w Łęczycy uchwałą Nr XXXVI/247/13 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie miasta Łęczyca w roku 2014 (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2013 roku, poz. 5592), ustaliła stawki podatku od nieruchomości: od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 0,81 zł od 1 m2 powierzchni (§ 1 pkt 1 lit. a); od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 20,98 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej (§ 1 pkt 2 lit. b); od budowli - 2 % ich wartości (§ 1 pkt 3) w wysokościach mieszczących się w kwotach maksymalnych wskazanych przez przepis art. 5 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2014 roku, zgodnie z obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 7 sierpnia 2013 roku w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2014 r. (M. P. z 2013 roku, poz. 724).

Na podstawie art. 6 ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Zgodnie z art. 6 ust. 9 pkt 1 i pkt 3 powołanej ustawy osoby prawne są obowiązane: 1) składać, w terminie do dnia 15 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku; 3) wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca.

Zgodnie z treścią art. 21 § 1 pkt 1 o.p. zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, to wydaje wówczas decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego (art. 21 § 3 o.p.). Tym samym w przypadku, kiedy osobie prawnej przysługują określone przepisami prawa obligacyjne do nieruchomości i obiektów budowlanych, jest ona zobligowana do złożenia samodzielnie deklaracji samo wymiarowej, a dopiero w jej braku, bądź też nieprawidłowości w tym zakresie organ podatkowy jest kompetentny do wydania decyzji deklaratoryjnej określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Podatnik jest przy tym zobligowany do zastosowania właściwych stawek w deklaracji samo wymiarowej, organ podatkowy ma natomiast kompetencje, w przypadku ich wadliwego zastosowania, dokonania wymiaru następczego z zastosowaniem prawidłowych stawek.

W rozpatrywanej sprawie, organ opodatkował grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2015 r., przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania strona jest przedsiębiorcą, wpisanym do Krajowego Rejestru Sądowego - Rejestru Przedsiębiorców (numer KRS [...], NIP [...] REGON [...]).

Fakt objęcia we władanie przez przedsiębiorcę nieruchomości powoduje, że staje się on jej posiadaczem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. O tym, czy konkretna nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości, jako związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., decyduje sam fakt posiadania jej przez przedsiębiorcę, a nie sposób, w jaki jest ona wykorzystywana. Zatem jedynym czynnikiem decydującym o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności jest kryterium posiadania i to w znaczeniu o jakim mowa w przepisach prawa cywilnego (art. 336 Kodeksu cywilnego).

W przedmiotowej sprawie, nie jest kwestią sporną, że Spółka jest przedsiębiorcą, który posiada nieruchomość położoną w Ł1 przy ul. A 4.

Przywoływany powyżej przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przewiduje wyłączenie z opodatkowania najwyższymi stawkami, gdy przedmiot opodatkowania nie może być i nie jest wykorzystywany do prowadzenia działalności ze względów technicznych. Względy techniczne, uniemożliwiające wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, jak słusznie zauważył organ w zaskarżonej decyzji, powinny mieć charakter obiektywny. Oznacza to, iż nie mogą one być determinowane wolą podatnika, lecz okolicznościami zewnętrznymi. Nie są nimi natomiast przeszkody o charakterze sezonowym lub technologicznym.

Ustawodawca uznał zatem, że niewykorzystywanie przedmiotu będącego w posiadaniu przedsiębiorcy będzie miało wpływ na zastosowaną stawkę podatku, wyłącznie wówczas, gdy przyczyną tego niewykorzystywania będą względy techniczne powodujące niemożliwość wykorzystywania do działalności gospodarczej przedmiotów opodatkowania. Ustawodawca nie odniósł się do kwestii faktycznego wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą. Czasowe niewykorzystywanie nieruchomości lub nawet zawieszenie działalności gospodarczej nie ma znaczenia dla zasadności jej opodatkowania stawkami przewidzianymi dla nieruchomości wykorzystywanych przy działalności gospodarczej. Zawieszenie działalności gospodarczej, które jest czasowym wstrzymaniem aktywności ekonomicznej przedsiębiorcy, przerywa jedynie wykonywanie działalności gospodarczej ale w żaden sposób nie pozbawia działalności gospodarczej jej cech. Przedsiębiorstwo i przedsiębiorca nadal istnieją w okresie zawieszenia, a wstrzymana została jedynie działalność gospodarcza.

Aby mówić o związaniu z działalnością gospodarczą w rozumieniu cytowanego art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. konieczne jest stwierdzenie, że konkretna nieruchomość wchodzi w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55! kodeksu cywilnego, tj. jest lub może potencjalnie być przeznaczone do realizacji zadań gospodarczych (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2012 roku w sprawie o sygn. akt II FSK 2288/10 oraz z dnia 15 kwietnia 2014 roku w sprawie o sygn. akt II FSK 902/12).

Wyjątkiem od zasady płacenia przez przedsiębiorców podatku od nieruchomości według stawek dla nieruchomości i obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, który strona chciałaby zastosować w przedmiotowej sprawie, jest m.in. okoliczność, gdy przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności ze względów technicznych.

Ponieważ jest to wyjątek od konstytucyjnej zasady powszechności i równości opodatkowania, nie wolno go zatem interpretować w sposób rozszerzający lecz ścisły. Wykładnia rozszerzająca tego wyjątku jest niedopuszczalna (wyrok NSA z dnia 14 października 2009 roku w sprawie o sygn. akt II FSK 747/08).

Pojęcie "względów technicznych" nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę. Stanowi zwrot prawnie niedookreślony, którego zakres i definicja zostały zbudowane przez doktrynę i orzecznictwo administracyjne (wyrok NSA z dnia 14 października 2009 roku w sprawie o sygn. akt II FSK 747/08). Obecnie nie ulega wątpliwości, iż już sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę skutkuje tym, iż budynek, budowla czy grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Prowadzenie w posiadanych przez przedsiębiorcę budynkach remontów lub adaptacji dla celów przyszłej działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników tejże działalności. Techniczne względy, uniemożliwiające wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, powinny zaś mieć charakter przeszkód obiektywnych, co oznacza, że nie mogą one być determinowane wolą podatnika, lecz okolicznościami zewnętrznymi. Przeszkody o charakterze sezonowym lub technologicznym nie spełniają tego wymogu. Pojęcie "względy techniczne" nie obejmuje swoim zakresem technologicznych, ekonomicznych bądź finansowych przyczyn braku możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej. Naczelny Sąd Administracyjny niejednokrotnie wskazywał, iż pod pojęciem "względów technicznych" należy rozumieć okoliczności obiektywne, trwałe, nieusuwalne, niezależne od przedsiębiorcy (tak w wyroku z dnia 15 grudnia 2016 roku w sprawie o sygn. akt II FSK 3410/14).

Wada techniczna przesądzająca o zaistnieniu względu technicznego, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. musi uniemożliwiać wykorzystanie gospodarcze przedmiotu opodatkowania w jakiejkolwiek działalności. A zatem dany przedmiot opodatkowania nie mógłby być wykorzystywany w ogóle, w jakiejkolwiek działalności gospodarczej prowadzonej nie tylko przez konkretnego przedsiębiorcę ale przez każdy inny podmiot prowadzący jakąkolwiek działalność gospodarczą (wyroki NSA z dnia 6 grudnia 2011 roku w sprawie o sygn. akt II FSK 1116/10), z dnia 11 lipca 2014 roku w sprawie o sygn. akt II FSK 1927/12, z dnia 7 czerwca 2016 roku w sprawie o sygn. akt II FSK 1302/14 oraz z dnia 24 lutego 2016 roku w sprawie o sygn. akt II FSK 2398/14).

Powyższe wynika wprost z treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Użyty bowiem w cytowanym przepisie zaimek "tej" (działalności) odnosi się do działalności gospodarczej jako formy aktywności każdego podmiotu wymienionego w art. 3 ust. 1 przywołanej ustawy, a nie do konkretnego zakresu działalności gospodarczej prowadzonej przez określonego podatnika (tak NSA w wyrokach z dnia 19 lipca 2016 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 1714/14 i II FSK 1947/14).

Mając zatem na względzie wypracowaną przez orzecznictwo definicję, należy stwierdzić, że brak przyłączy elektrycznych i wodnokanalizacyjnych nie dotyczy konstrukcji budynku a co za tym idzie - nie stanowi obiektywnej przeszkody wyłączającej możliwość wykorzystywania budynku w przyszłości. Nie wystarczy bowiem nie użytkować budynku, żeby płacić niższą daninę od nieruchomości, bo o tym decydują względy techniczne, niezależne od woli przedsiębiorcy.

Brak bieżących napraw i remontów, skutkujący pogorszeniem się stanu budynku, nie świadczy o tym, że zaistniały warunki techniczne przewidziane przez ustawodawcę w cytowanym przepisie. Może jedynie wskazywać na czasową niemość korzystania z nieruchomości ale sytuacja ta nie będzie miała żadnego znaczenia dla określenia wysokości zobowiązania podatkowego i nie wpłynie na wyłączenie danej nieruchomości z grupy tych, które przedsiębiorca posiada przy prowadzonej działalności gospodarczej. Potencjalne uwarunkowania ekonomiczne leżące po stronie podatnika, uniemożliwiające kontynuowanie działalności gospodarczej również nie mają wpływu na istnienie względów technicznych w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (wyrok NSA z dnia 4 marca 2015 roku w sprawie o sygn. akt II FSK 3116/14). Konieczność przeprowadzenia napraw i remontów w budynku nie stanowi o trwałej niemożności wykorzystywania budynku. Ustawodawca powiązał bowiem występowanie "względów technicznych" ze sformułowaniem, z godnie z którym obiekt "nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności". Oznacza to, iż istnienie obiektywnych przeszkód jest stwierdzone w danej chwili ale jednocześnie ich charakter jest trwały. Konieczność przeprowadzenia remontu, adaptacji lub modernizacji budynku nie oznacza zatem, jak słusznie zauważył organ, zerwania związku konkretnego obiektu z działalnością gospodarczą podatnika. Tego rodzaju czynności są związane z działalnością i stanowią jej naturalny i niekiedy konieczny etap. Zatem nieodpowiedni stan techniczny nieruchomości nie dyskwalifikuje ich w ogóle z prowadzenia działalności gospodarczej, lecz jedynie ogranicza wysokość uzyskiwanych z nich dochodów w danym roku podatkowym. Oznacza to, iż w aspekcie podatkowym (podstawa opodatkowania i stawka podatkowa) intensywność wykorzystywania przedmiotu opodatkowania nie ma znaczenia, podobnie jak to, jakie (i czy w ogóle) przynosi efekty finansowe. Podatek od nieruchomości nie nawiązuje bowiem do efektów ekonomicznych i nie jest w żadnym aspekcie od nich zależny.

Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy, mając na uwadze przytoczoną powyżej argumentację, nie ma znaczenia, czy nieruchomość w chwili jej nabycia przez Spółkę nadawała się do wykorzystania do prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Istotnym było bowiem to, że po przeprowadzeniu pewnych prac, strona mogła przystosować ją do własnych potrzeb.

Ewentualne występowanie względów technicznych nie powoduje wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a jedynie zmianę stawki ze stawek dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej na stawki dla budynków pozostałych. Jedynie w wypadku budowli względy techniczne powodują ich nieopodatkowanie, gdyż budowle są opodatkowane, jedynie wówczas gdy są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.).

Przy ustaleniu czy w konkretnej sprawie występują "względy techniczne" pomocne są orzeczenia organów nadzoru budowlanego oraz opinie specjalistów (biegłych) z zakresu budownictwa. Ciężar wykazania, że w sprawie występują względy techniczne uniemożliwiające teraz i w przyszłości wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej spoczywa na podatniku, gdyż to on wywodzi z tego faktu określone skutki prawne (wyrok NSA z dnia 14 października 2009 roku w sprawie o sygn. akt II FSK 747/08 a także WSA w Łodzi z dnia 7 maja 2014 roku w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 202/14). Zasada wynikająca z regulacji zawartej w treści art. 122 i art. 187 § 1 o.p. nie ma charakteru bezwzględnego i nieograniczonego, a podatnik nie może biernie oczekiwać na gromadzenie materiału dowodowego wyłącznie przez organy podatkowe. Organy podatkowe natomiast nie mają obowiązku nieograniczonego poszukiwania dowodów. Mają wprawdzie podejmować wszelkie działania zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, ale mają to być działania niezbędne. Organy podatkowe nie mają również obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne, zebrane już, dowody.

Opinia prywatna, sporządzona na zlecenie strony, nie zaś przez powołanego przez organ podatkowy biegłego, stanowi jedynie umotywowane stanowisko strony, nie zaś opinię biegłego w rozumieniu przepisu art. 197 o.p. (tak NSA w wyroku z dnia

8 lutego 2011 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 1770/09).

W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że Spółka jest współużytkownikiem wieczystym w 1/2 części (wraz z C Sp. z o.o.) zabudowanej nieruchomości położonej w Ł1 składającej się z działek 1710/12, 1710/13, 1710/14 1710/15, 1710/32, 1710/33, 1710/35, 1710/38, 1710/39, 1710/29 o łącznej powierzchni 0,9568 ha (9568,00 m2), uregulowanej w księdze wieczystej KW nr [...], co oznacza, iż udział w nieruchomości obciążający C Sp. z o.o. wynosi 4.784,00 m2; - użytkownikiem wieczystym zabudowanej nieruchomości położonej w Ł. składającej się z działek 1710/6, 1710/7 1710/31 1710/18 1710/19 i 1710/28 o łącznej powierzchni 2,5662 ha (25.662 m2), uregulowanej w księdze wieczystej KW nr [...].

W zaskarżonej decyzji organ przyjął do opodatkowania budowle o wartości 231.635,32 zł, zgodnie ze złożoną deklaracją na podatek od nieruchomości.

W złożonej deklaracji Spółka zadeklarowała do opodatkowania 8.083,76 m2 budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz 9.321,24 m2 budynków pozostałych. Organ opodatkował natomiast 17.405 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Organ ustalił, że Spółka we wcześniejszych latach złożyła opinię techniczną sporządzoną przez mgr inż. D. C., z której wynika że w budynkach, które strona zaliczyła do "pozostałych", odłączone zostały media, nie została podłączona instalacja gazowa i stwierdzono ubytki oszklenia, wykonano jedynie doraźne zabezpieczenia przed napływem wód opadowych. Wznowienie prowadzenia działalności produkcyjnej w częściach obiektu wymagałoby dużych nakładów inwestycyjnych przez właściciela budynku.

Spółka we wcześniejszych latach złożyła ekspertyzę budowlaną opisującą stan techniczny budynku położonego w Ł1 przy ul. A 4, sporządzoną w styczniu 2013 roku na zlecenie Spółki przez rzeczoznawcę budowlanego mgr inż. D. J.. W ekspertyzie tej wskazano, że w wyniku oględzin stwierdzono uszkodzenia elementów budynku części nieużytkowanej - 9.321,24 m2. Rzeczoznawca budowlany w ekspertyzie wskazał m.in., znaczne ubytki tynków, pęknięcia ścian murowanych, zły stan rur spustowych, co dodatkowo pogłębia degradację ścian, braki w szkleniu. Stwierdzono znaczne przecieki wewnątrz hali, bardzo zły stan pokrycia dachowego, znaczne zużycie papy. Elementy nośne (dźwigary i płyty panwiowe) nie wykazywały nadmiernych ugięć, nie zaobserwowano zarysowań wskazujących na całkowite zużycie elementu i konieczność jego natychmiastowej wymiany. Rzeczoznawca stwierdził, że występujący słup nośny należy w całości wzmocnić lub wymienić na nowy. Tynki wewnętrzne wykazywały bardzo duże zużycie. Instalacje elektryczna, wodno - kanalizacyjna, gazowa i centralnego ogrzewania zostały całkowicie zużyte i nadają się do odtworzenia. We wnioskach rzeczoznawca wskazał, że część nieużytkowana budynku wymaga remontu kapitalnego, a stopień zużycia wynoszący 77,35 % wyklucza dalsze użytkowanie, a ponadto że obiekt budowlany spełnia warunki nieprzekroczonych stanów granicznych nośności oraz stanów granicznych przydatności do użytkowania, lecz z uwagi na stan techniczny poszczególnych elementów oraz techniczne zużycie winien podlegać wyłączeniu z użytkowania do momentu przeprowadzenia remontu kapitalnego.

Spółka złożyła także protokół kontroli okresowej z dnia 18 lipca 2014 roku, w którym odnośnie powierzchni nieużytkowanych tj. część produkcyjna 9.180 m2 i część administracyjna 141,24 m2 rzeczoznawca budowlany mgr inż. D. J. stwierdził stan zadowalający (tj. elementy utrzymane należycie, drobne uzupełnienia i naprawy w ramach bieżących działań) wobec: fundamentów i piwnic oraz izolacji przeciwwilgociowym; mierny (tj. znaczne uszkodzenia bądź ubytki, cechy i właściwości wbudowanych materiałów mają obniżoną klasę, wymagany remont kapitalny bądź wymiana wobec następujących elementów w części nieużytkowanej produkcyjnej: ściany i ich wykończenie (tynki) - w części produkcyjnej nieużytkowanej - liczne odparzenia, zagrzybienia, tynki całkowicie zniszczone, wykonać nowe wyprawy malarskie i tynkarskie; stropy (rodzaje, konstrukcja) w części nieużytkowanej produkcyjnej - płyty panwiowe, występują lokalne odspojenia otuliny prętów (podniebienie płyt), spękania, liczne przecieki, zalecana lokalna wymiana płyt panwiowych; klatka schodowa, korytarze (konstrukcja, tynki itp.) w części nieużytkowanej wyprawy tynkarskie i malarskie zużyte, ściany zarysowane, zalecono wykonać nowe powłoki malarskie i tynkarskie, usunąć zarysowania; pokrycie dachu i kominy: w części nieużytkowanej pokrycie zużyte, liczne przecieki, wykonać kapitalny remont pokrycia wraz z obróbkami, rynnami i rurami spustowymi; elewacje w części nieużytkowanej wyprawy tynkarskie zużyte, lokalne odspojenia, stolarka okienna i drzwiowa zużyta, braki w szkleniach: przeprowadzić kapitalny remont w trybie pilnym wyłączyć z użytkowania pas o szerokości 5 m licząc od elewacji, istnieje zagrożenie związane z odpadającymi elementami szkleń i daszków; instalacja wodno - kanalizacyjna w części nieużytkowanej całkowicie zużyta, do kapitalnego remontu; zły (tj. duże uszkodzenia bądź ubytki, które mogą zagrozić lub zagrażają dalszemu użytkowaniu): ogrzewanie, instalacja c.o. w części nieużytkowanej instalacja niesprawna, do kapitalnego remonty. Część nieużytkowania - wykluczone użytkowanie.

We wnioskach, w oparciu o przegląd oraz ekspertyzę ze stycznia 2013 roku rzeczoznawca zawnioskował o wyłączenie z użytkowania nieużytkowanej powierzchni tj. część produkcyjna 9.180 m2 i część administracyjna 141,24 m2. Części wyłączone z użytkowania należy zabezpieczyć przed dostępem osób trzecich, ze względu na zły stan techniczny stolarki okiennej i daszków okapowych należy wzdłuż elewacji wygrodzić pas o szerokości 5 m.

W protokole kontroli robót budowlanych lub obiektu budowlanego z dnia 22 sierpnia 2014 roku, dokonanej przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w Ł1 wskazano, że nieużytkowana część obiektu, zabezpieczona przed dostępem osób trzecich o powierzchni ok. 9.000 m2, jest w złym stanie technicznym, zakres nieprawidłowości w zakresie stanu technicznego obiektu opisany w ocenie technicznej opisanej przez rzeczoznawcę majątkowego D. J. został potwierdzony w trakcie kontroli. Nieużytkowana część obiektu jest odłączona od mediów. Według oceny inspektorów nadzoru budowlanego budynek w części wyłączonej z użytkowania wymaga kompleksowego remontu zarówno w zakresie konstrukcyjnym, wyposażenia instalacyjnego i wykończenia.

W opinii dotyczącej stanu techniczno - budowlanego budynku (części dawnej hali produkcyjnej) położonego w Ł1 przy ul. A 4 oraz określenia, czy wystąpiły w latach 2011 - 2015 względy techniczne umożliwiające wykorzystywanie go do prowadzenia działalności gospodarczej sporządzonej przez powołanego przez organ pierwszej instancji na biegłego rzeczoznawcę budowlanego mgr. inż. M. Z. w części 3 (obecny stan techniczny budynku) wskazano, że w części nieużytkowanej budynku występuje szereg objawów zużycia i uszkodzeń: fundamenty budynku są w dobrym stanie technicznym, wobec braku oznak deformacji i uszkodzeń nadziemia, a także podłóg i ścianek działowych; zasadnicza konstrukcja nośna budynku tj. słupy i dźwigary dachowe są w dobrym stanie technicznym; płyty dachowe wykazują objawy niewielkiej korozji zbrojenia oraz ogólnie niedużo i nieduże plamy zacieków wody z dachu, stan płyt średni; stan stropu w części biurowej zadowalający; ściany i ścianki wewnętrzne nie wykazują objawów uszkodzeń np. pęknięć, widoczne są na nich nieliczne cienkie rysy i dość znaczne plamy zacieków, stan zadowalający; na ścianach zewnętrznych istnieją nieliczne pęknięcia i rysy oraz drobne ubytki muru, brak jest natomiast objawów wychylenia z pionu i większych uszkodzeń - stan średni; w tynkach wewnętrznych nieduże ubytki, odspojenia, dość znaczne plamy zacieków wody opadowej i niewielkie, nieliczne plamy grzyba - stan średni; tynki zewnętrzne są w znacznym stopniu zużyte i istnieją w nich dość liczne pęknięcia (rysy), odspojenia i znaczne ubytki - stan mierny; schody w bornym stanie technicznym; podłogi betonowe wykazują niewielkie, nieliczne uszkodzenia i ubytki - stan średni; posadzki z PCW zużyte, zniszczone - stan zły; drzwi wewnętrzne zużyte - stan mierny; okna stalowe, w tym świetlili w znacznym stopniu skorodowane, występują w nich znaczne ubytki szklenia, okna drewniane w znacznym stopniu zużyte, braki ich oszklenia nieduże; stan okien - mierny; rynny, rury spustowe i obróbki blacharskie w znacznym stopniu skorodowane, znaczne ubytki - stan zły; pokrycie papowe dachu w znacznym stopniu zużyte, widoczne dość liczne pęknięcia, rozklejenia punktowe styków arkuszy, brak konserwacji, rosnące rośliny - stan pokrycia zły; w elementach konstrukcji nie występują objawy przeciążenia lub nadmiernych odkształceń tj. brak jest oznak zagrożenia bezpieczeństwa konstrukcji, czyli zagrożenia awarią lub katastrofą budowlaną; instalacje budynku w dużym stopniu zdekompletowane, brak odkrytych elementów metalowych oraz przyborów sanitarnych - stan instalacji zły: świetle powyższego biegły uznał ogólny stan techniczny budynku jako średni, bezpieczeństwo konstrukcji jest zapewnione; nie występuje zagrożenie awarią lub katastrofą budowlaną ani zagrożenie dla ludzi i mienia. W części 4 (analiza techniczna) wskazano, że żaden z elementów budynku nie stwarza zagrożenia katastrofą budowlaną, co więcej podstawowe elementy konstrukcji budynku jak fundamenty, słupy, dźwigary dachowe, schody i ściany, tj. elementy decydujące o stanie bezpieczeństwa i konstrukcji są w stanie technicznym dobrym lub co najmniej średnim, a więc dalekim od stanu złego; w budynku nie występuje też zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia - te okoliczności przesądzają o tym, że w przedmiotowym budynku nie występują względy techniczne uniemożliwiające wykorzystanie go do działalności gospodarczej. Mierny lub zły stan techniczny elementów wykończenia budynku, jak tynki, posadzki, okna i drzwi, obróbki blacharskie, pokrycie dachowe pogarszają stan sprawności technicznej budynku, ale nie uniemożliwiają jego użytkowania. W latach 2011 - 2015 w nieużytkowanej części budynku nie przeprowadzono żądnych robót remontowych (takiej informacji udzielił przedstawiciel właściciela podczas wizji lokalnej), brak jest również śladów takich robót, wynika z tego że stan techniczny w tym okresie nie był gorszy od stanu obecnego, a wobec powyższego należy stwierdzić, że także w latach 2011 - 2015 nie występowały w przedmiotowym budynku względy techniczne.

Biegły, odnosząc się do ekspertyzy technicznej mgr inż. D. J., wskazał m.in.: że wzmocnienie jednego słupa (na ogólną liczbę ponad 200) wymaga niewielkiego czasu i środków, a tym samym bezpieczeństwo użytkowania było zapewnione. Uszkodzenia elementów budynku były nieduże i obejmowały niewielką cześć całości. Biegły wskazał także m.in. na drastyczne zawyżenie zużycia procentowego fundamentów, konstrukcji nośnej, stropodachu oraz podłóg i posadzek, podczas, gdy faktyczne zużycie można ocenić na ok. 30 – 35 %.

Odnosząc się natomiast do protokołu kontroli robót budowlanych lub obiektu budowlanego z dnia 22 sierpnia 2014 roku biegły wskazał, że stan poszczególnych elementów określono jako mierny, a jedynie instalacji jako zły, co należy uznać za błąd logiczny, gdyż suma ocen mierny nie może wynosić zły. Biegły wskazał, że przedstawiciel właściciela budynku przedstawił w trakcie oględzin ostatnie dwa protokoły z półrocznej kontroli budynku, w których autorka stwierdziła słusznie, że w budynku nie występuje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia.

We wniosku biegły stwierdził, że w przedmiotowym budynku, jako całości, w latach 2011 - 2015 nie występowały względy techniczne uniemożliwiające wykorzystywanie go do prowadzenia działalności gospodarczej.

Zgodnie z treścią art. 190 § 1 o.p. strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych lub oględzin przynajmniej na 7 dni przed ich terminem. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji co prawda powiadomił Spółkę o powołaniu biegłego, ale nie wskazał szczegółowych informacje o przedmiocie i o zakresie opinii, bowiem wskazał jedynie na opinię "dotyczącą stanu technicznego", i nie umożliwił Spółce zadanie biegłemu pytań, nie pouczył nawet Spółki o takiej możliwości. Zgodnie ze wskazaniem Kolegium z poprzedniej decyzji, organ pierwszej instancji w dniu 30 października 2017 roku przeprowadził dowód z przesłuchania biegłego - rzeczoznawcy budowlanego mgr inż. M. Z. z zapewnieniem czynnego udziału strony postępowania. Zgodnie z wymogami zawartymi w treści art. 190 § 1 o.p. Spółka, reprezentowana już wówczas przez pełnomocnika, zadawała biegłemu pytania (rzeczoznawca budowlany mgr inż. D. J. również zadawał pytania w imieniu Spółki).

Podczas wysłuchania, biegły podtrzymał swoją opinię oraz wnioski w niej zawarte. Stanowisko biegłego M. Z. jest, w ocenie sądu, przejrzyste, pełne i spójne. Z jego treści w sposób jednoznaczny wynika, iż w opisanej nieruchomości nie występowały względy techniczne w rozumieniu

art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Postanowieniem z dnia 6 listopada 2017 roku organ pierwszej instancji wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

W pisemnej odpowiedzi, Spółka wniosła o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadków pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Ł1, którzy przeprowadzali w 2014 roku kontrolę na okoliczność ustalenia stanu technicznego tego budynku.

Postanowieniem z dnia 28 listopada 2017 roku organ pierwszej instancji

odmówił uwzględnienia powyższego wniosku.

Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że nie uwzględnienie wniosku dowodowego strony było zasadne. Stan techniczny przedmiotowego budynku ustalony bowiem został przez biegłego, który odniósł się również do wyników kontroli przeprowadzonej przez PINB w 2014 r. Na uwagę zasługuje, iż Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego ustalił jedynie, że część obiektu (powierzchni około 9.000 m jest wyłączona z użytkowania i zabezpieczona przed dostępem osób trzecich oraz, że w tej części odłączono media energetyczne, częściowo zdemontowano instalacje wewnętrzne, w tym instalację wod-kan, instalację elektryczną oraz wentylację, a część obiektu wymagała kompleksowego remontu w zakresie konstrukcyjnym, wyposażenia instalacyjnego oraz wykończenia. PINB nie wskazał czy, podczas przeprowadzanych oględzin, występowały względy techniczne uniemożliwiające prowadzenie działalności gospodarczej w tej części budynku.

Dokonując analizy treści zarzutów sformułowanych w skardze, będącej przedmiotem rozpoznania, sąd doszedł do przekonania, iż organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie nie naruszył regulacji zawartych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych.

Niezasadne są również zarzuty dotyczące naruszenia art. 180 § 1 i art. 188 o.p. Odmowa przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę w piśmie z dnia 15 listopada 2017 roku była bowiem w ocenie sądu uzasadniona. Okoliczność, co do której strona wnosiła o przeprowadzenie dowodu dotyczyła okresu nie objętego niniejszym postępowaniem. Natomiast w kwestii względów technicznych wypowiedział się biegły, którego ustaleń strona nie podważyła. W swojej opinii odniósł się on w sposób szeroki i wyczerpujący do wcześniejszych ustaleń czynionych przez inne podmioty.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 w związku z § 4 o.p. Zaskarżona decyzja posiada bowiem uzasadnienie zarówno faktyczne jak i prawne wymagane przez ten przepis prawa. Organ odwoławczy, zdaniem sądu, w sposób kompleksowy, szczegółowy i wyczerpujący odniósł się do zarzutów sformułowanych w treści odwołania, Dokonał oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i w sposób właściwy ustalił stan faktyczny sprawy, do którego zastosował właściwe przepisy.

Organ nie naruszył również, zdaniem sądu, normy art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., które w ocenie Spółki miało polegać na błędnej wykładni pojęcia "względów technicznych". Przyjęte w zaskarżonej decyzji rozumienie wskazanego pojęcia zostało przez organ szeroko omówione i właściwie uzasadnione m.in. poprzez przytoczenie bogatego w tym zakresie orzecznictwa sądów administracyjnych. W toku postępowania podatkowego Podatnik nie przedstawił żadnych dowodów, które podważyłyby ustalenia i wnioski zawarte w opinii biegłego, w szczególności w zakresie względów technicznych przedmiotowej nieruchomości w rozumieniu regulacji ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Podkreślenia wymaga, iż biegły z całą stanowczością wskazał, że w latach 2011 - 2015 nie występowały względy techniczne uniemożliwiające wykorzystywanie przedmiotowej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej.

Organ, ustalając stawkę podatkową w podatku od nieruchomości dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, uczynił to w sposób prawidłowy i w związku z tym nie naruszył regulacji wynikającej z treści art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

W sprawie nie doszło także do naruszenia przepisu art. 2a o.p., ponieważ jak wynika z treści zaskarżonej decyzji jak i z treści tej decyzji, nie wystąpiły wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego, które miałyby być rozstrzygane jak chce tego strona skarżąca.

Sąd podzielił natomiast argumentację strony, iż organ I instancji dopuścił się nieprawidłowości doręczając pełnomocnikowi reprezentującemu Spółkę decyzję z dnia [...] r. Zgodnie bowiem z treścią art. 144 § 5 o.p. doręczenie pism pełnomocnikowi będącemu doradcą podatkowym następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego.

Wbrew dyspozycji zawartej w cytowanym przepisie, organ I instancji doręczył wydaną przez siebie decyzję pełnomocnikowi Spółki za pośrednictwem poczty w dniu 13 grudnia 2017 r. Dopiero 9 stycznia 2018 r. przesłał pełnomocnikowi odpis rozstrzygnięcia za pomocą komunikacji elektronicznej – ePUAP. Niniejsza sytuacja niewątpliwie stanowi uchybienie, jednakże takie, które nie miało wpływu w niniejszej sprawie na jej wynik. Nie stanowiło zatem naruszenia przepisów postępowania o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Należy bowiem podkreślić, że odwołanie od decyzji Burmistrza miasta Ł1 zostało złożone w terminie przewidzianym przez ustawodawcę do dokonania niniejszej czynności, tj. 22 grudnia 2017 r. Zatem, pomimo wystąpienia uchybienia, Spółka nie została pozbawiona możliwości realizowania prawa do obrony i w istocie prawo to zrealizowała wnosząc wspomniane odwołanie (tak NSA w wyroku z dnia 12 października 2017 r. w sprawie os sygn. akt. II FSK 2449/15).

Odnośnie naruszenia art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) o.p., to sąd uznał, że organ zbyt rygorystycznie podszedł do kwestii nieprecyzyjnie oznaczonej w treści decyzji z dnia [...] r. strony postępowania. Organ I instancji określając podatnika wskazał, iż chodzi o B Sp. z o.o. zamiast A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Jednakże należy podkreślić, że choć skrót ten nie został wpisany do KRS, to Spółka pod takim właśnie skrótem swej nazwy funkcjonuje w obrocie gospodarczym. Logo z tak właśnie brzmiącym skrótem znajduje się na firmowych drukach Spółki. Dlatego też określenie strony postępowania używanym przez Spółkę skrótem nie powodowało wątpliwości co do faktu, że w rzeczywistości chodziło o A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Zatem należy przyjąć, że wskazana wada w oznaczeniu strony stanowiła oczywistą omyłkę pisarską, która mogła zostać usunięta w trybie art. 215 o.p. W tym kontekście decyzja organu odwoławczego była zbyt daleko idąca i jako taka naruszyła treść art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) o.p. Mając jednakże na względzie, że w dalszej części swojego rozstrzygnięcia organ II instancji określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. w stosunku do nieruchomości położonych w Ł1 przy ul. A 4, dokładnie w takiej wysokości jak uczynił to Burmistrz Ł1, w ocenie sądu wskazane uchybienie nie wpłynęło na wynik rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze powyżej przytoczone okoliczności i argumentację, sąd doszedł do przekonania, że organ słusznie zakwestionował deklarację podatkową Spółki i dokonał prawidłowego obliczenia podatku od nieruchomości w stosunku do przedmiotowej nieruchomości, w sposób znajdujący oparcie we wskazanych i cytowanych powyżej przepisach powszechnie obowiązującego prawa oraz prawa miejscowego.

Z tych względów, sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i zgodnie z treścią art. 151p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.

DB