Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 494/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1, ust. 1b, ust. 5
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Dnia 13 października 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz (spr.) Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 października 2022 roku sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 kwietnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Burmistrz Gminy S. (dalej Burmistrz) decyzją z dnia 09 marca 2022 r. nr [...] działając na podstawie art. 104 Kodeksu Postępowania Administracyjnego (tekst jednolity Dz.U.2021.735 z późn.zm. dalej k.p.a.), art. 17 ust. 1, ust. 1b, ust.5 pkt 2 lit. a, art. 20, art. 23 ust. 1-4, art. 32 ust. 2 Ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity Dz.U.2020.111 z późn.zm. dalej u.ś.r.) Rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o przyznanie świadczeń rodzinnych oraz zakresu informacji, jakie mają być zawarte we wniosku, zaświadczeniach i oświadczeniach o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych (Dz.U.2017.1466), odmówił M. D. (dalej jako strona lub skarżąca) świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad M. C. legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że dnia 18 lutego 2022r. do Ośrodka Pomocy Społecznej w S. wpłynął wniosek skarżącej o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką- M. C. ur.[...] 1945r. M. C. legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności wydanym dnia 31.01.2022r. przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w P. (znak [...]) na czas nieokreślony. W przedmiotowym dokumencie wskazano, iż nie można ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność ww. osoby.

W celu potwierdzenia faktu sprawowania opieki przez skarżącą nad matką przeprowadzony został rodzinny wywiad środowiskowy. Jak wynika z wywiadu przeprowadzonego przez Ośrodek Pomocy Społecznej M. D. mieszka w S. przy ul. [...] wraz z matką Panią M. C. legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Pani M. cierpi na reumatoidalne zapalenie stawów, porusza się za pomocą balkonika tylko w obrębie mieszkania oraz przy wsparciu drugiej osoby. Wymaga pomocy osób trzecich w niezbędnych czynnościach życiowych: podczas ubierania się, kąpieli, zmianie pampersów, w higienie osobistej, a także przygotowywaniu posiłków oraz leków, a w momentach zaostrzenia choroby również przy ich podawaniu. Pani M. D. zrezygnowała z pracy z uwagi na konieczność stałej opieki nad matką. Ww. wykonuje wszelkie czynności pielęgnacyjne i opiekuńcze związane z chorą matką, które wymagają ciągłej jej obecności. Ponadto Pani M. D. oświadczyła, iż mąż Pani M. C. t.j. S. C. z uwagi na wiek- 82 lata i towarzyszące mu schorzenia nie jest w stanie zapewnić swojej żonie należytej opieki i pielęgnacji.

Skarżąca przedstawiła organowi orzeczenie o stopniu niepełnosprawności Pana S. C. wydane dnia 25 lutego 2022r przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w P., który orzekł, iż jest on osobą o lekkim stopniu niepełnosprawności.

Burmistrz stwierdził, że nie została spełniona przesłanka do ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego zawarta w art. 17 ust. 1 b u.ś.r. ponieważ na podstawie orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności [...] z dnia 31 stycznia 2022r. nie można stwierdzić od kiedy istnieje niepełnosprawność osoby wymagającej opieki, a tym samym czy dana niepełnosprawność powstała przed ukończeniem 25 roku życia. Ponadto organ wskazał, że matka skarżącej pozostaje w związku małżeńskim, a mąż legitymuje się lekkim stopniem niepełnosprawności co zgodnie z art. 17 ust.5 pkt 2 lit a stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

M. D. odwołała się od powyższej decyzji Burmistrza, wskazując, że nie zgadza się z decyzją, bowiem została wydana z naruszeniem przepisów co do daty powstania niepełnosprawności. Skarżąca podkreśliła, że to ona sprawuje pełną opiekę nad matką, gdyż jej ojciec Pan S. C. nie jest w stanie jej sprawować.

Pismem z dnia 23 marca 2022 r. pani M. D. - reprezentowana przez radcę prawnego złożyła uzupełnienie odwołania od decyzji Burmistrza Gminy S. z dnia 9 marca 2022 r. Opisała w nim sytuację zdrowotną S. C., podkreślając że po przebytych operacjach stracił sprawność lewej ręki, przez co sam wymaga pomocy innych osób. Ponadto w lutym 2022 r. przeszedł operację twarzy w związku z wykrytymi zmianami nowotworowymi, ma też problemy z sercem i szereg innych poważnych schorzeń. Skarżąca w celu opieki nad matką przeprowadziła ją do swojego mieszkania, podczas gdy ojciec podlega opiece brata skarżącej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO lub Kolegium) decyzją z dnia 13 kwietnia 2022 r. nr [...], działając na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. 2018 r., poz. 570), art. 107 § 1, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1, art. 2, art. 3, art. 17, art. 27 u.ś.r. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.

Odnosząc się do kwestii daty powstania niepełnosprawności pani M. C. Kolegium wskazało, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt: K 38/13, stwierdził, że art. 17 ust. 1b u.ś.r. w punkcie 1 w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Art. 17 ust. 1b u.ś.r., od momentu wejścia w życie w/w wyroku Trybunału, nie może być stosowany w jego dotychczasowym brzmieniu. W aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że w stosunku do opiekunów osób, których niepełnosprawność powstała później, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności, a zatem w odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium. W rezultacie nie jest więc dopuszczalne oparcie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części przepisu art. 17 ust. 1 b u.ś.r., która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

Następnie Kolegium stwierdziło, że zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w aktach niniejszej sprawy znajduje się orzeczenie pana S. C. wydane w dniu 25 lutego 2022 r. nr [...] przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w P., zgodnie z którym pan S. C. został zaliczony do osób posiadających lekki stopień niepełnosprawności. Ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 4 stycznia 2022 r., a orzeczenie wydaje się na stałe.

Zdaniem Kolegium to od rodzaju orzeczenia o stopniu niepełnosprawności małżonka osoby wymagającej opieki zależy, czy osobie sprawującej nad nią opiekę przyznane zostanie świadczenie pielęgnacyjne. W tej sytuacji Kolegium uznało, że zasadne jest utrzymanie w mocy odmownej decyzji w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. D., reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, podała, że zaskarża w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, domagając się jej uchylenia i orzeczenia co do istoty sprawy lub przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W skardze podniesiono następujące zarzuty:

1. naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy poprzez zastosowanie art. 17 ust. 1b u. ś. r. bez uwzględnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13,

2. błędne zastosowanie art. 17 ust. 5 pkt 2 u.ś.r poprzez jego literalną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż osobie realnie sprawującej opiekę nad osobą niepełnosprawną nienależne jest świadczenie pielęgnacyjne, w sytuacji w której małżonek osoby niepełnosprawnej nie posiada orzeczenia o niepełnosprawności znacznej, pomimo iż nie sprawuje opieki nad niepełnosprawnym małżonkiem, podczas gdy przepis art. 17 ust. 1 i 1 a u.ś.r. należy odczytywać przez pryzmat zasad i wartości konstytucyjnych.

3 naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności art. 77 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz nie wyjaśnienie wszelkich okoliczności sprawy, w szczególności poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy odnoszących się do zakresu faktycznej opieki sprawowanej przez odwołującą się i realnych możliwości sprawowania przez męża S. C. nad żoną w zakresie wymaganym jej stanem zdrowia, a przez to nieuprawnione uznanie, że kryterium stopnia pokrewieństwa stanowi samo w sobie przeszkodę w nabyciu przez odwołującą się prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i ostatecznie skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji organu I Instancji,

4 art. 7 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia w zaskarżonej decyzji słusznego interesu strony.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że organy zignorowały stanowisko strony co do stanu zdrowia ojca S. C., który z tego względu nie jest w stanie sprawować opieki nad małżonką. W tej sytuacji świadczenie pielęgnacyjne powinno być przyznane córce- skarżącej.

Do skargi załączono zaświadczenie lek. chorób wewnętrznych o niezdolności S. C. do opieki nad żoną, oraz orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności z dnia 25 kwietnia 2022 r.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja o odmowie przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną w znacznym stopniu matką.

W rozpoznawanej sprawie M. D. ubiegała się o przyznanie jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką, która na mocy orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w P. z 31 stycznia 2022 r. nr [...] wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Orzeczenie wydano na czas nieokreślony.

Odmawiając skarżącej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym ojcem organ I instancji, powołując się na treść art. 17 ust. 1b u.ś.r. wskazał, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia (tymczasem z dokumentacji wynika, że orzeczenie zostało wydane kiedy M. C. miała skończone 77 lat). Drugą przesłanką odmowy była okoliczność, że podopieczna pozostaje w związku małżeńskim, a jej mąż nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Oznacza to, ze nie zaktualizował się obowiązek alimentacyjny skarżącej.

Słusznie zwróciło uwagę Kolegium, że zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, moment powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki po 18 roku życia nie może stanowić przesłanki do odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia. Sąd podziela także zasadnicze motywy decyzji organu drugiej instancji, przemawiające za odmową przyznania M. D. świadczenia pielęgnacyjnego.

Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Z kolei unormowanie art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r. wprowadza przesłanki negatywne po stronie osoby wymagającej opieki, których zaistnienie powoduje wyłączenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, że jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, a jej małżonek nie ma orzeczonego znacznego stopnia niepełnosprawności, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje.

Sąd podziela tę ostatnio dominującą linię orzecznictwa, która aprobuje zawężającą wykładnię przepisu art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r., w myśl którego świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W sytuacji pozostawania osoby podlegającej opiece w związku małżeńskim z osobą, która nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, nie ma możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego innej osobie, która znajduje się w kręgu osób zobowiązanych do alimentacji, nawet jeśli faktycznie - w miejsce tego współmałżonka - sprawuje opiekę nad osobą niepełnosprawną, rezygnując tym samym z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Stanowisko takie, jako odpowiadające literalnemu brzmieniu art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r., znajduje potwierdzenie w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia z dnia 9 lutego 2021 r. I OSK 2390/20, Naczelny Sąd Administracyjny sformułował tezę, że z literalnego brzmienia przywołanego wyżej unormowania wynika, że zawsze, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, a jej małżonek nie ma orzeczonego znacznego stopnia niepełnosprawności, świadczenie pielęgnacyjne nie będzie przysługiwało. Ustawodawca wyszedł z założenia, że w sytuacji zawarcia związku małżeńskiego tworzy się nowa rodzina, która nakłada na małżonków obowiązek wzajemnego wsparcia i pomocy, wyprzedzający obowiązek alimentacyjny krewnych. Zatem brak podstaw prawnych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego zstępnemu (dziecku) na niepełnosprawnego rodzica, który pozostaje w związku małżeńskim, a jego małżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Jedyny wyjątek w tym zakresie w świetle art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy dotyczy więc sytuacji, gdy oboje małżonkowie są niepełnosprawni w stopniu znacznym, co wiąże się z sytuacją braku możliwości dopełnienie przez nich obowiązku wzajemnej opieki z uwagi na stan zdrowia i niedołężność. Wyraźne wskazanie przez ustawodawcę, że tylko w sytuacji legitymowania się przez współmałżonka osoby wymagającej opieki orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, nie zostaje wyłączone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego krewnych zobowiązanych do świadczenia alimentacyjnego w dalszej kolejności po małżonku, stanowi wyjątek, którego nie można poddawać rozszerzającej wykładni, skoro wyjątek ten wynika z nadania przez ustawodawcę szczególnego charakteru istniejącym między małżonkami relacjom i więzom prawnym. Zobowiązanie współmałżonka do sprawowania takiej opieki jest konsekwencją istnienia w sferze prawnej związku małżeńskiego, jako szczególnej więzi charakteryzującej się nie tylko elementami emocjonalnymi, ale także elementami natury prawnej. Z przepisu art. 23 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. z 2020 r. poz. 1359 z późn. zm.) wynika bowiem, że małżonkowie mają w małżeństwie równe nie tylko prawa, ale także obowiązki, a ponadto, są obowiązani do wspólnego pożycia, do wzajemnej pomocy i wierności oraz do współdziałania dla dobra rodziny, którą przez swój związek założyli. Dopóki zatem istnieje związek małżeński, osoby w nim pozostające poddane są przedstawionym wyżej rygorom prawnym właśnie ze względu na istnienie między nimi prawnej więzi małżeństwa. Rygory te nie są bowiem wynikiem jedynie woli małżonków, lecz ich źródłem jest wola ustawodawcy, która stanowi dla obojga małżonków podstawę zgłaszania roszczeń w sferze opiekuńczej.

Wykładnia językowa art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. pozwala stwierdzić, że ustawodawca uznał za konieczne, aby ocena, czy osoba uprawniona w pierwszej kolejności nie jest w stanie wypełnić we właściwy sposób obowiązku alimentacyjnego z uwagi na stan zdrowia, rozstrzygana była orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności. Ani organ, ani Sąd nie mają bowiem wiadomości specjalnych, które pozwoliłyby w pełni wyważyć, czy stan zdrowia danej osoby zobowiązanej do alimentacji rzeczywiście uniemożliwia sprawowanie opieki. Rygoryzm spornego przepisu, którego brzmienie jest jednoznaczne w swej treści, odpowiada celom ustawy. (Vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia – 13 kwietnia 2022 r. sygn. I OSK 1285/21, 28 marca 2022 r. sygn. I OSK 1244/21, 16 marca 2022 r. sygn. I OSK 1232/21, 4 marca 2022 r. I OSK 1657/21, z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. I OSK 2391/20).

Przedstawiona wykładnia przepisów u.ś.r. nie jest sprzeczna z wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasadą równości wobec prawa. Zasady tej nie można rozumieć jako nakaz identycznego traktowania wszystkich osób, zobligowanych do alimentacji. Więź istniejąca pomiędzy małżonkami ma bowiem zupełnie inny wymiar od powiązań rodzinnych występujących pomiędzy krewnymi (por. wyrok NSA z 11 sierpnia 2020 r., sygn. I OSK 599/20,).

W rozpoznawanej sprawie matka skarżącej pozostaje w związku małżeńskim z panem S. C., który ma ukończone 82 lata. Małżonek nie legitymuje się jednak orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Mimo więc podnoszonych w toku postępowania okoliczności dotyczących stanu jego zdrowia (zob. k. [...] akt SKO), brak przedstawienia tego orzeczenia, w świetle powołanych przepisów, stanowi przeszkodę do przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia. Nie zmienia tej oceny przedłożone do skargi zaświadczenie lekarza chorób wewnętrznych (k. [...] akt sądowych), skoro jak wyżej wskazano to orzeczenie o stopniu o niepełnosprawności rozstrzyga o możliwości sprawowania opieki nad małżonkiem. Nie można czynić również wyjątku z uwagi na legitymowanie się przez S. C. orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności (zob. k. [...] akt sądowych), skoro ustawodawca wyraźnie wskazuje na orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności. Faktyczne sprawowanie opieki na osobą w znacznym stopniu niepełnosprawną nie jest w tym wypadku również wystarczającą przesłanką do przyznania świadczenia skarżącej w świetle powołanych wyżej przepisów prawa.

Sąd w składzie orzekającym zwraca uwagę, że niepełnosprawność w stopniu znacznym została zdefiniowana w u.ś.r. Zgodnie z art. 3 pkt 21 u.ś.r. znaczny stopień niepełnosprawności to:

1) niepełnosprawność w stopniu znacznym w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych;

2) całkowita niezdolność do pracy i samodzielnej egzystencji orzeczona na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych;

3) stała albo długotrwała niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym i do samodzielnej egzystencji albo trwała lub okresowa całkowita niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym i do samodzielnej egzystencji, orzeczona na podstawie przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników w celu uzyskania świadczeń określonych w tych przepisach;

4) posiadanie orzeczenia o zaliczeniu do I grupy inwalidów;

5) niezdolność do samodzielnej egzystencji orzeczona na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników.

Skarżąca nie przedstawiła żadnego dokumentu, który odpowiadałby znaczeniu pojęcia znacznego stopnia niepełnosprawności z art. 3 pkt 21 u.ś.r. S. C. posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Należy więc przyjąć, że w pewnym zakresie może zająć się opieką nad swoją żoną. Okoliczność, że on sam mierzy się z różnymi problemami zdrowotnymi nie ma w przedstawionej sytuacji wpływu na rozstrzygnięcie. Skarżąca będzie mogła ubiegać się o świadczenie pielęgnacyjne dopiero wówczas, gdy mąż podopiecznej zostanie zaliczony do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym, w rozumieniu art. 3 pkt 21 u.ś.r. , opisanym wcześniej.

Podsumowując powyższe rozważania należy zatem stwierdzić, że organ orzekający w przedmiotowej sprawie słusznie uznał, iż zachodzi brak podstaw prawnych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego skarżącej córce w związku z opieką nad niepełnosprawną matką w sytuacji, gdy podopieczna pozostaje w związku małżeńskim, a jego żona nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

W tym stanie rzeczy Sąd skargę oddalił na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.)