Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 428/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 134, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 235(1)
journal: Dz.U. 1974 nr 24 poz 141
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.
article: par. 4 ust. 1, par. 6 ust. 1, par. 8 ust. 1 i 2, art. 11 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2009 nr 105 poz 869
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.
article: art. 84 par. 1
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant St. sek. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2011 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 roku, wydaną na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 roku o Państwowej inspekcji Sanitarnej (Dz. U. nr 12 poz. 49) nie stwierdził u P. B. choroby zawodowej – choroby zakaźnej lub pasożytniczej albo ich następstwa w postaci toksoplazmozy, wymienionej pod pozycją nr 26 wykazu chorób zawodowych, będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 roku w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105 poz. 869).

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż powyższe rozstrzygnięcie zostało oparte na orzeczeniu lekarskim nr [...] Poradni Chorób Odzwierzęcych i Pasożytniczych przy Szpitalu Klinicznym nr [...] w P. z dnia [...] czerwca 2006 roku o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, uzupełnionym następnie pismem z dnia [...] maja 2010 roku, oraz orzeczeniu lekarskim nr [...] Akademii Medycznej – Katedra i Klinika Chorób Tropikalnych i Pasożytniczych w P. z dnia [...] października 2006 roku o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, uwzględniając zarazem w tej mierze uzupełnienie treści tychże orzeczeń lekarskich pismami z dnia [...] grudnia 2010 roku. Organ wyjaśnił następnie, iż przedmiotowa sprawa była już wcześniej kilkakrotnie kontrolowana w administracyjnym toku instancji, a także raz przed sądem administracyjnym. Z uzyskanych od Poradni Chorób Odzwierzęcych i Pasożytniczych informacji wynika jednoznacznie, iż skarżący posiada nabytą odporność na chorobę Toxoplasmosis gondii. Oddział Kliniczny Chorób Tropikalnych i Pasożytniczych uznał podobnie, iż u P. B. nie stwierdzono cech klinicznych aktywnej, objawowej toksoplazmozy. Nie wymaga on zastosowania żadnego leku przeciwpasożytniczego. Ponadto, organ wyjaśnił skarżącemu charakter spornych orzeczeń, przekazując mu treść dokumentów, opracowanych ponownie przez Ordynatora Oddziału Klinicznego Chorób Tropikalnych i Pasożytniczych oraz przez specjalistę chorób wewnętrznych i zakaźnych Poradni Chorób Odzwierzęcych i Pasożytniczych. Przeprowadzone w Poradni badania swoistych przeciwciał przeciwtoksoplazmowych potwierdzały nabytą i trwała odporność w kierunku zarażenia T. gondii, a nie toksoplazmozę w rozumieniu aktywnej choroby pasożytniczej. Klinika wykluczyła natomiast aktywne zarażenie tym pierwotniakiem oraz kliniczne następstwa zarażenia.

Pismem z dnia [...] stycznia 2011 roku P. B. odwołał się od tej decyzji. Skarżący wyjaśnił w uzasadnieniu, iż postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2002 roku (Dz. U. Nr 132 poz. 1115) w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, a nie jak podaje organ I instancji w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 roku. Nadto w dniu 3 stycznia 2011 roku otrzymał on od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego zaskarżoną decyzję, wydaną na podstawie orzeczenia z dnia [...] grudnia 2010 roku, która po raz kolejny uzupełniała uzasadnienie do orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia 6 czerwca 2006 roku i nr [...] z dnia [...] października 2006 roku. Tymczasem jednostki orzecznicze nie miały prawa kolejny raz wydawać orzeczenia lekarskiego, które uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 października 2008 roku, sygn. akt IV SA/Po 401/08, jak też wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 roku, sygn. akt P 23/07 (Dz. U. Nr 116 poz. 740). Orzeczenia te powinna raczej wydać inna jednostka orzecznicza. Organ wbrew zaleceniom zawartym w cytowanym wyroku z dnia [...] października 2008 roku nie uzupełnił materiału dowodowego, co prowadziło do naruszenia art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 30 poz. 168). Tymczasem w ocenie skarżącego można zakwestionować uwagi zawarte w orzeczeniach lekarskich, m.in. co do przechorowania toksoplazmozy przed rozpoczęciem pracy oraz objawów chorobowych, zgłaszanych przez niego – torbiel pajęczynówki pomiędzy półkulami móżdżku. Ze względu natomiast na zakres swoich obowiązków pracowniczych skarżący znajdował się w grupie osób narażonych na zakażenie pierwotniakiem toksoplazmozy.

Decyzją z dnia [...] marca 2011 roku, znak [...], Wielkopolski Państwowy Inspektor Sanitarny w Poznaniu utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu [...] maja 2003 roku, wobec czego zastosowanie znalazły przepisy z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 roku. Później jednak wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008 roku, sygn. akt P 23/07, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż w zakresie, w jakim przepisy art. 237 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 roku – Kodeks pracy (Dz. U. Nr 24 poz. 141) nie określają wytycznych co do treści rozporządzenia, są niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, podobnie jak wydane na ich podstawie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 roku. Przepisy te utraciły moc obowiązującą z upływem 12 miesięcy od ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw, czyli w dniu 2 lipca 2009 roku. Wobec uchwalenia nowych przepisów dalsze postępowanie toczyło się w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2009 roku w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105 poz. 869). Zgodnie z § 11 ust. 1 powołanego rozporządzenia, do wszczętych i jeszcze niezakończonych postępowań w sprawie zgłaszania, podejrzenia, rozpoznania i stwierdzania chorób zawodowych stosuje się przepisy tego rozporządzenia z tym, że dokonane już czynności w toku wszczętych postępowań zachowują swoją skuteczność. Zarzut P. B. co do poprawności podstawy prawnej okazał się zatem nieuzasadniony. Jak wynika z akt sprawy skarżący w latach 1977-1994 z przerwami był zatrudniony na stanowisku kontrolera sanitarno-weterynaryjnego i inspektora kontroli zakładów mięsnych. Praca ta polegała na badaniu surowego mięsa, pobieraniu prób mięsa i ocenie organoleptycznej wyrobów gotowych. Ze względu na charakter wykonywanej pracy istniała możliwość zakażenia pierwotniakiem Toxoplasma gondii (T. gondii). Podkreślić jednak należy, iż do inwazji mogło dojść z dużym prawdopodobieństwem niezależnie od wykonywanych czynności zawodowych lub całkowicie poza miejscem pracy. Pasożyt ten jest bowiem szeroko rozpowszechniony w naturze. Do zakażenia T. gondii dochodzi głównie drogą pokarmową, podczas spożywania pokarmów tak pochodzenia zwierzęcego, jak i roślinnego. Skarżący w związku ze zgłaszanymi objawami został poddany specjalistycznym badaniom lekarskim w upoważnionych do rozpoznawania zawodowych chorób odzwierzęcych i pasożytniczych jednostkach orzeczniczych, tj. w Poradni Chorób Odzwierzęcych i Pasożytniczych Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego nr [...] im. H. Święcickiego Akademii Medycznej w P. (obecnie: Uniwersytetu Medycznego w P.) oraz Katedrze i Klinice Chorób Tropikalnych i Pasożytniczych Akademii Medycznej im. K. Marcinkowskiego w P. (obecnie: Oddział Kliniczny Chorób Tropikalnych i Pasożytniczych Uniwersytetu Medycznego w P.). Na podstawie przeprowadzonych badań podmiotowych i przedmiotowych oraz badań pracowniczych, jednostki orzecznicze rozpoznały u skarżącego przebyte w przeszłości, nieaktywne zarażenie T. gondii niewymagające jednak leczenia przeciwpasożytniczego (określane w nomenklaturze łacińskiej jako Toxoplasmosis latens). Jednocześnie nie stwierdzono u P. B. żadnych objawów klinicznych, które byłyby związane z toksoplazmozą, przebytą w przeszłości, rozumianą jak choroba, co świadczy jedynie o bezobjawowym zarażeniu pasożytem, pozostawiającym u pacjenta trwałą odporność do końca życia. Jak wynika z opinii uzupełniającej jednostki orzeczniczej II stopnia z dnia [...] grudnia 2010 roku, nie stwierdzono i nie stwierdza się u skarżącego żadnych objawów klinicznych nabytej toksoplazmozy. Całokształt wyników badania przedmiotowego, badań pracowniczych, wielodyscyplinarnych konsultacji lekarskich podczas hospitalizacji w Klinice Chorób Pasożytniczych i Tropikalnych w P. jednoznacznie wskazują na brak objawów klinicznych toksoplazmozy oraz jakichkolwiek jej następstw – tak wczesnych, jak i odległych. Skarżący nigdy nie wykazywał żadnych cech klinicznych aktywnej, objawowej toksoplazmozy i nie wymagał ani nie wymaga obecnie żadnego leczenia przeciwpasożytniczego. Trzeba tez zaznaczyć, iż na podstawie wielokrotnie oznaczonego poziomu swoistych przeciwciał przeciwtoksoplazmowych, stwierdzono u skarżącego jedynie nabytą i trwałą odporność w kierunku zarażenia T. gondii, a nie toksoplazmozę w rozumieniu aktywnej choroby pasożytniczej. Z medycznego punktu widzenia seropozytywność nie jest równoznaczna z chorobą. Potwierdzeniem tego jest fakt, że liczba osób aktywnie chorujących na toksoplazmozę nabytą jest znacznie niższa, niż liczba osób posiadających dodatnie odczyny serologiczne. Zarażenie T. gondii może zostać rozpoznane jako choroba wyłącznie, jeśli uzyskane są kliniczne wykładniki jej aktywności. W przypadku P. B. okoliczność ta nie wystąpiła, a więc nie może być mowy o rozpoznaniu aktywnej choroby – toksoplazmozy. Nadto, wykonane przez skarżącego badania po raz pierwszy w kierunku toksoplazmozy pochodzą z 1988 roku i świadczą jedynie o przebytym w przeszłości, nieaktywnym już zarażeniu, warunkującym trwałą odporność na zachorowanie, nawet podczas wykonywania czynności zawodowych, które u osób pozbawionych takich swoistych przeciwciał przeciwtoksoplazmowych wiązałyby się niewątpliwie z istotnym ryzykiem. Biorąc zatem pod uwagę uzyskane zgodnie z zaleceniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 października 2008 roku, sygn. akt IV SA/Po 401/08, uzupełnienia orzeczeń lekarskich, organ II instancji uznał, iż u skarżącego nie występuje choroba pod postacią toksoplazmozy. Zdaniem organu, materiał dowodowy został prawidłowo poszerzony o uzupełnienie orzeczeń lekarskich. Są one należycie i wyczerpująco umotywowane, a ponadto nie pozostają ze sobą w sprzeczności, a zatem mogły stanowić podstawę wydania decyzji. Z akt sprawy wynika przy tym, iż skarżący miał zapewniony czynny udział w postępowaniu.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 roku P. B. zaskarżył decyzję Wielkopolskiego Państwowego Inspektora Sanitarnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, a w tym przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2002 roku oraz art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi P. B. podtrzymał swoją argumentację i stanowisko, zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zaznaczył on przy tym, iż w jego ocenie nie ulega wątpliwości fakt stwierdzenia u niego choroby zawodowej – toksoplazmozy, jak również okoliczność pracy w warunkach narażenia na tę chorobę.

W odpowiedzi na skargę Wielkopolski Państwowy Inspektor Nadzoru Sanitarnego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga okazała się bezzasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrole działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 2 powyższej ustawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

W świetle z kolei z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym – jak wynika z treści art. 145 § 1 – Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 roku – Kodeks pracy (Dz. U. Nr 24 poz. 141). Zgodnie z art. 2351 powoływanej ustawy, za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można ustalić bezspornie bądź też z wysokim prawdopodobieństwem, iż została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Wedle art. 2351 cytowanej ustawy, rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, o ile jednak udokumentowane objawy chorobowe występowały w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Stwierdzenie choroby zawodowej wymaga zatem łącznego zaistnienia trzech przesłanek: (1) zachorowanie na jedną z chorób, wymienionych w urzędowym wykazie, (2) przyczyna tej choroby znajduje się w warunkach środowiska pracy i (3) pomiędzy zachorowaniem a przyczyną zachodzi związek przyczynowo-skutkowy.

Szczegółowy tryb postępowania w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej został uregulowany w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 roku w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105 poz. 869). Wedle § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia, właściwy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny po otrzymaniu zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej wszczyna postępowanie, a szczególnie kieruje pracownika lub byłego pracownika, którego dotyczy podejrzenie, na badanie w celu wydania orzeczenia w przedmiocie rozpoznania choroby zawodowej. Z kolei § 6 ust. 1 cytowanego rozporządzenia wskazuje, iż właściwy lekarz wydaje orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania na podstawie wyników wykonanych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Jak wynika natomiast z § 8 ust. 1 i 2 opisanego rozporządzenia, decyzję w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się w oparciu o materiał dowodowy, a zwłaszcza w oparciu o dane zawarte w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika bądź też byłego pracownika. Jeżeli natomiast Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny uzna, iż w sprawie konieczne jest uzupełnienie materiału dowodowego, to może on wystąpić o uzupełnienie wydanych już orzeczeń, które z tego powodu nie tracą wcale bynajmniej swej mocy.

Odnoszące powyższe uwagi do specyfiki niniejszej sprawy, należy zauważyć, iż orzeczenia lekarskie wydane w stosunku do P. B. jednoznacznie wskazują, że u skarżącego nigdy nie rozpoznano toksoplazmozy w rozumieniu choroby, tym bardziej choroby zawodowej. Wyniki badań przedmiotowych, badań pracownianych, wielodyscyplinarnych konsultacji lekarskich, a nadto wyniki specjalistycznych badań immunodiagnostycznych, przeprowadzonych każdorazowo podczas hospitalizacji w Klinice Chorób Tropikalnych i Pasożytniczych Uniwersytetu Medycznego w P. wskazują natomiast bezspornie na przebyte w przeszłości, nieaktywne zakażenia T. gondii. Skarżący nigdy nie wykazywał żadnych cech klinicznych aktywnej, objawowej toksoplazmozy, a zgodnie z obowiązującymi standardami leczenia nie wymagał oraz nie wymaga stosowania żadnego leczenia przeciwpasożytniczego w tym kierunku. W świetle obecnie przyjętej nomenklatury łacińskiej przebyte, nieaktywne zarażenia T. gondii to synonim bezobjawowej jednostki chorobowej, niepozostawiającej przy tym żadnego uszczerbku na zdrowiu po kontakcie z pasożytem. Nadto, analiza profilu immunologicznego swoistych przeciwciał przeciwtoksoplazmowych jednoznacznie potwierdza przebyte w przeszłości, utajone zarażenie T. gondii, które pozostawiło u skarżącego trwałą, całkowitą odporność po kontakcie z tym pierwotniakiem do końca życia. W konsekwencji nie stwierdza się u P. B. choroby toksoplazmozy, lecz jedynie odporność na taką chorobę, niezależnie od przebywania w warunkach, które sprzyjają zachorowaniu na tę jednostkę chorobową. Co więcej, potwierdza to dodatni poziom przeciwciał przeciwtoksoplazmowych, które posiada on we krwi obwodowej. Na podstawie specjalistycznych badań immunodiagnostycznych ustalono także brak swoistych przeciwciał w klasie IgM, serokonwersji bądź wzrostu poziomu swoistych przeciwciał przeciwtoksoplazmowych o niskiej awidności, co jednoznacznie w ocenie lekarzy orzeczników wyklucza bieżące zarażenie omawianym pasożytem. Ponadto, zgłaszane przez skarżącego współistniejące dolegliwości ze strony układu kostno-stawowego oraz zmiany neurologiczne (naczynioruchowe bóle głowy), okulistyczne (astygmatyzm, nadwzroczność, zez) i laryngologiczne (niedosłuch) nie pozostają w żadnym związku z toksoplazmozą.

Powyższa diagnoza została zawarta w orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] lipca 2009 roku, sporządzonym przez ordynatora Oddziału Klinicznego Chorób Tropikalnych i Pasożytniczych Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego w P. (k. 75-78 akt administracyjnych). Takie stanowisko znajduje w ocenie Sądu w pełni odzwierciedlenie w innych pismach, uzyskanych od jednostek orzeczniczych: w piśmie z dnia [...] maja 2010 roku o uzupełnieniu orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 roku o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej (k. 113-115 akt administracyjnych), w piśmie z dnia [...] maja 2010 roku o uzupełnieniu orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] października 2006 roku (k. 117-120 akt administracyjnych), w piśmie z dnia [...] grudnia 2010 roku o uzupełnieniu orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 roku o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej (k. 154-155 akt administracyjnych), w piśmie z dnia [...] grudnia 2010 roku o uzupełnieniu orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] października 2006 roku o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej (k. 157-159 akt administracyjnych).

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że organy administracji publicznej w sposób poprawny wypełniły zalecenia zawarte w wyroku z dnia 15 października 2008 roku, sygn. akt IV SA/Po 401/08. Wydane w sprawie orzeczenia lekarskie wraz z ich uzupełnieniami zawierają bowiem wszechstronne i przekonujące uzasadnienie co do braku podstawy do stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącego. Usunięto również wątpliwości, jakie zostały podniesione wobec wcześniejszych orzeczeń lekarskich w powołanym wyroku z dnia 15 października 2008 roku. Wobec tego wymienione wyżej orzeczenia można uważać za opinię biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 2002 roku – Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 30 poz. 168), co w świetle § 8 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 roku oznacza dodatkowo, iż wyrażona w tych orzeczeniach lekarskich konkluzja była wiążąca dla organów. W takiej sytuacji nie mogły więc one wydać innego rozstrzygnięcia.

Odnosząc się natomiast do zarzutu zawartego w skardze co do podstawy, w oparciu o którą toczyło się postępowanie w niniejszej sprawie, Sąd pragnie wskazać, że wniosek P. B. o stwierdzenie choroby zawodowej został złożony w dniu [...] maja 2003 roku (k. 1 akt administracyjnych). Nie mógł zatem znaleźć zastosowania § 11 ust. 2 cytowanej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 roku, bo dotyczy on postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem 3 września 2002 roku. W przedmiotowej sprawie należało więc zastosować przepis ustępu 1 wymienionego wyżej § 11 rozporządzenia, zgodnie z którym do wszczętych i niezakończonych postępowań w sprawie zgłaszania, podejrzenia, rozpoznania i stwierdzania chorób zawodowych stosuje się przepisy tego rozporządzenia z tym, że dokonane już czynności w toku wszczętych postępowań zachowują swoją skuteczność.

Jeżeli zatem wydane w sprawie orzeczenia lekarskie zostały sporządzone w ocenie Sądu w sposób prawidłowy, a zarazem w ich świetle skarżący nie jest osobą chorą na toksoplazmozę, lecz przeciwnie – jest uodporniony na tę chorobę, to należy uznać, że nie zaistniała pierwsza i podstawowa przesłanka do stwierdzenia choroby zawodowej. Jak wskazywano już wcześniej, na gruncie art. 2351 Kodeksu pracy, konieczne jest łączne spełnienie trzech warunków. Niezachowanie chociażby jednego z nich oznacza, iż dalsze badanie specyfiki środowiska pracy oraz związku przyczynowo-skutkowego staje się bezprzedmiotowe. Należy zatem podzielić pogląd organów administracji publicznej o braku podstawy do stwierdzenia u P. B. choroby zawodowej, wymienionej pod pozycją nr 26 w wykazie chorób zawodowych, określonych w powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 roku.

Rozpoznając więc sprawę w granicach skargi, Sąd nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia, wobec czego skargą należało na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) oddalić.