Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2959/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6274 Nabywanie nieruchomości przez cudzoziemca
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, ust. 1a
journal: Dz.U. 2004 nr 167 poz 1758
law: ustawa z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców - tekst jednolity
article: art. 7, art. 75 par. 1, art. 78 par. 1, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3, art. 126,
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska - Szary, Sędzia WSA - Danuta Dopierała (spr.), Protokolant - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2009 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ... listopada 2006 r. nr ... w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu na wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości; 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz P. Sp. z o.o. w Warszawie kwotę ... złotych (...) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej 12 grudnia 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez P. Spółkę z o.o. w W. jest postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z ... listopada 2006 r., nr ... utrzymujące w mocy postanowienie własne z ... września 2006 r. nr ... w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu na wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości rolnych.

Skarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym:

P. Sp. z o.o. w W., będąca cudzoziemcem w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (Dz. U. z 2004 r. Nr 167, poz. 1758 ze zm.), wystąpiła do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości obejmującej działki oznaczone nr ewid.: ... o łącznej powierzchni ... ha, położonej w P., będącej własnością Gminy P.. Spółka wyjaśniła, iż współpracuje z "H." Sp. z o.o. w P., wynajmując na rzecz tej Spółki nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą. Nabywana nieruchomość ma służyć powiększeniu hal produkcyjnych Spółki "H.".

Stosownie do art. 1 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wystąpił do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi pismem z ... sierpnia 2006 r. nr ... o zajęcie stanowiska w przedstawionej wyżej kwestii.

Postanowieniem z ... września 2006 r. nr ..., Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi zgłosił sprzeciw na wydanie zezwolenia na nabycie przedmiotowej nieruchomości rolnej. Minister zaznaczył, iż z zaświadczenia wydanego przez ... w P. wynika, że dla wnioskowanych działek brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast według danych z ewidencji gruntów ww. działki obejmują tereny gruntów ornych (RIIIa). Z treści złożonego wniosku wynika, iż przedmiotem działalności P. Sp. z o.o. jest m.in. kupno, sprzedaż oraz wynajem nieruchomości. Przedmiotowe grunty wnioskodawca zamierza przeznaczyć pod rozbudowę hal produkcyjnych, które wynajmować będzie Spółce "H.", z którą współpracuje. W ocenie Ministra cel nabycia przedmiotowej nieruchomości jest sprzeczny z jej charakterem rolnym.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanowieniem z ... listopada 2006 r. nr ... utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, iż nabywca zamierza wykorzystywać nieruchomość niezgodnie z jej rolniczym przeznaczeniem bowiem Spółka P. na przedmiotowych gruntach zamierza utworzyć ośrodek szkoleniowy dla pracowników firmy "H." Sp. z o.o.. Podkreślono, iż we wcześniejszym wniosku Spółka nie wykazała zamiaru realizacji na wnioskowanych gruntach ww. inwestycji, deklarując pierwotnie, iż zamierza je przeznaczyć pod rozbudowę hal produkcyjnych. Fakt ten, zdaniem organu, nie uwiarygodnia deklaracji wnioskodawcy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P.Sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając:

1. naruszenie prawa materialnego to jest art. 1a ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców poprzez zgłoszenie sprzeciwu w sprawie wydania zezwolenia Spółce na nabycie nieruchomości;

2. naruszenie prawa proceduralnego to jest art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.); dalej: "k.p.a." poprzez niedokładne ustalenie stanu faktycznego i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Spółka wskazała, iż na wnioskowanym gruncie od ok. ... lat nie było żadnej produkcji rolnej. W sąsiedztwie usytuowane są największe podmioty gospodarcze w P..

W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", oddalił skargę wniesioną przez P. Sp. z o.o. w Warszawie na ww. postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z ... listopada 2006 r.

Jako nie przekraczającą granic swobodnej oceny dowodów Sąd uznał ocenę organu, iż skarżąca Spółka zamierza wykorzystywać nabywaną nieruchomość niezgodnie z jej rolniczym charakterem.

Zdaniem Sądu, postanowienia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Miasta P., zgodnie z którym przedmiotowe działki znajdują się w terenie zabudowy produkcyjno-przemysłowej, mają charakter nienormatywny, są bowiem kierowane do organów gminy i bezpośrednio nie kształtują sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej. Według danych z ewidencji gruntów sporne działki obejmują tereny gruntów ornych stanowiących użytki rolne, których zmiana przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne, w świetle przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.), może być dokonana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jedynie w przypadku uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Wyrażenie zgody następuje na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), który powinien zawierać m.in. uzasadnienie zmiany przeznaczenia gruntów oraz ekonomiczne uzasadnienie projektowanego przeznaczenia.

Z tych względów za niezasadny Sąd uznał zarzut braku szczegółowej analizy wniosku skarżącej w kontekście argumentacji wskazującej na przemysłowy charakter sąsiednich nieruchomości, skoro powyższe okoliczności mogły stać się przedmiotem analizy dokonywanej przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi dopiero w odrębnym postępowaniu administracyjnym mającym na celu rozstrzygnięcie kwestii dopuszczalności przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze.

Sąd podkreślił również, iż okoliczność, że sporne działki nie są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego powoduje, że Minister nie mógł przyjąć innej podstawy dokonywanych ustaleń, niż dane wskazane w ewidencji gruntów, skoro nie zostały one skutecznie zakwestionowane w innym postępowaniu administracyjnym.

W skardze kasacyjnej P. Spółka z o.o. z siedzibą w W., zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skargę kasacyjną oparła na zarzucie:

1. naruszenia prawa materialnego - art. 1a ust 1 w związku z ust. 6 oraz w związku z art. 1 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 167 poz. 1758 ze zm.) przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że minister właściwy do spraw rolnictwa wyraża sprzeciw w sprawie wydania zezwolenia na nabycie nieruchomości rolnej przez cudzoziemca, jeżeli nieruchomość jest przeznaczona na cele rolne, zaś nabywca zamierza ją wykorzystać niezgodnie z rolniczym charakterem;

2. naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit c w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegającego na ustaleniu przez Sąd, że organ administracyjny nie naruszył przepisów postępowania, tj. art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie szczegółowego postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie, czy nabywana nieruchomość może być przeznaczona na cele rolne. W efekcie tych błędnych ustaleń Sąd nieprawidłowo nie zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w W. nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 6 listopada 2008 r. sygn. akt II OSK 1341/07 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Nadto zasądził na rzecz skarżącej koszty postępowania kasacyjnego.

NSA uznał za zasadny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że organy nie naruszyły przepisów postępowania to jest art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a.

W uzasadnieniu orzeczenia wskazano w szczególności, iż Minister zobligowany jest dokonać oceny transakcji pod kątem leżących w jego kompetencjach ustawowych zasad kształtowania ustroju rolnego państwa i ochrony gruntów przeznaczonych na cele rolne. Ponieważ ustawodawca przewidział możliwość nabywania przez cudzoziemców nieruchomości rolnych i nie wskazał, że mogą być one nabywane wyłącznie w celu prowadzenia działalności rolniczej, a jedynie poddał tego rodzaju transakcje kontroli ministra właściwego do spraw rozwoju wsi oraz wskazał w art. 1a ust. 6 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, że nabycie nieruchomości rolnych przez cudzoziemców następuje dodatkowo z zachowaniem przepisów ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego, to właśnie minister powinien w każdym konkretnym stanie faktycznym rozważyć czy przeniesienie własności wskazanej nieruchomości rolnej nie jest sprzeczne z powierzoną mu ochroną gruntów przeznaczonych na cele rolne albo z kształtowaniem ustroju rolnego państwa, a nie tylko stwierdzić, że działka, która ma charakter rolny winna być wykorzystywana rolniczo, czy też, że "byłaby ona wykorzystywana niezgodnie z jej rolniczym charakterem".

Następnie podkreślono, iż w rozpoznawanej sprawie rolniczy charakter przedmiotowej nieruchomości wynikał tylko z danych z ewidencji gruntów obejmujących grunty objęte wnioskiem rozpoznawanym w niniejszej sprawie. Natomiast postanowienia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Miasta P., a więc dokumentu powoływanego przez stronę skarżącą w postępowaniu administracyjnym, zawierały już inne wskazania dla zagospodarowania tych terenów. Problem w przedmiotowej sprawie sprowadzał się do tego, że oceny tych dokumentów i ustaleń faktycznych dokonał w niniejszej sprawie nie organ administracji, ale Wojewódzki Sąd Administracyjny. Taka sytuacja, zdaniem NSA, nie jest dopuszczalna, bowiem w sprawie, w jakiej orzeczenie oparte jest na rozstrzygnięciu będącym uznaniem administracyjnym Sąd nie może zastępować organów administracji w prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym i ustaleniach faktycznych będących podstawą oceny, a następnie orzekania organu. Sąd pierwszej instancji winien był dokonać oceny, czy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podjął wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wyważenia w tej konkretnej sprawie, interesu społecznego i słusznego interesu strony zgodnie z wymogami, o jakich mowa w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Końcowo NSA wskazał, iż zasadność ww. zarzutów procesowych skargi kasacyjnej czyni przedwczesnym odniesienie się do zarzutu naruszenia prawa materialnego - art. 1a ust 1 w związku z ust. 6 oraz w związku z art. 1 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 167 poz. 1758 ze zm.).

Rozpatrując sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zaznaczyć należy, iż stosownie do treści art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Badając zaskarżoną decyzję we wskazanym zakresie, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny miał przy tym na względzie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z 6 listopada 2008 r. sygn. akt II OSK 1341/07 wydanym na skutek rozpoznania w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej Spółki z o.o. P..

Sąd zważył, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców nabycie nieruchomości przez cudzoziemca wymaga zezwolenia. Zezwolenie jest wydawane - w drodze decyzji administracyjnej - przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, jeżeli sprzeciwu nie wniesie Minister Obrony Narodowej, a w przypadku nieruchomości rolnych, jeżeli sprzeciwu również nie wniesie minister właściwy do spraw rozwoju wsi. Sprzeciw ten jest wyrażany w drodze postanowienia (art. 1 ust. 1a cyt. ustawy).

Przepisy art. 1 ust. 1 i ust. 1a ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców nie zawierają przesłanek uzasadniających wniesienie sprzeciwu przez ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Minister, załatwiając sprawę, kieruje się ogólną dyrektywą wynikającą z art. 7 k.p.a., a zatem powinien uwzględniać interes ogólny i słuszny interes obywatela (podmiotu wnioskującego) poprzez odwołanie się do postanowień ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego (art. 1a ust. 6 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców). Taki zakres badania wniosku przez ministra właściwego do spraw rozwoju wsi wyznacza art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2003 r., nr 159, poz. 1548 ze zm.), zgodnie z którym dział "rozwój wsi" obejmuje m.in. sprawy kształtowania ustroju rolnego państwa oraz ochrony gruntów przeznaczonych na cele rolne.

Oczywistym jest przy tym, że Minister zobligowany jest dokonać oceny transakcji pod kątem leżących w jego kompetencjach ustawowych: zasad kształtowania ustroju rolnego państwa i ochrony gruntów przeznaczonych na cele rolne. Ponieważ ustawodawca przewidział możliwość nabywania przez cudzoziemców nieruchomości rolnych i nie wskazał, że mogą być one nabywane wyłącznie w celu prowadzenia działalności rolniczej, a jedynie poddał tego rodzaju transakcje kontroli ministra właściwego do spraw rozwoju wsi oraz wskazał w art. 1a ust. 6 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, że nabycie nieruchomości rolnych przez cudzoziemców następuje dodatkowo z zachowaniem przepisów ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego, to właśnie minister powinien w każdym konkretnym stanie faktycznym rozważyć czy przeniesienie własności wskazanej nieruchomości rolnej nie jest sprzeczne z powierzoną mu ochroną gruntów przeznaczonych na cele rolne albo z kształtowaniem ustroju rolnego państwa. Minister winien kierować się przy tym zasadami zawartymi w kodeksie postępowania administracyjnego, a przede wszystkim - stojąc na straży praworządności - podejmować wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz dopuszczać dowody na okoliczności mające znaczenie w sprawie w celu jej wyjaśnienia (art. 75 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a.). Zebrany materiał dowodowy winien być wszechstronnie rozpatrzony z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

Podkreślenia wymaga, iż podejmując rozstrzygnięcie na podstawie art. 1 ust. 1a ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, Minister działa w ramach tzw. uznania administracyjnego. Problematyka uznania administracyjnego została szeroko omówiona w doktrynie i orzecznictwie. Powszechnie panuje zgoda co do tego, że uznanie administracyjne nie powinno i nie może oznaczać dowolności (v. wyrok NSA z 2 lutego 1996 r., sygn. akt II SA 28754/95, Wokanda 1996, nr 6, s.36; wyrok NSA z 16 listopada 1999 r. sygn. akt III SA 7900/98 LEX nr 47243; wyrok NSA z 28 kwietnia 2003 r. sygn. akt II SA 2486/01 LEX nr 149543). Ograniczeniami swobody uznania są określone przez ustawodawcę dyrektywy wyboru. Organ przy wydawaniu decyzji o charakterze uznaniowym obowiązany jest do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia, czy zostały spełnione określone w przepisach przesłanki. Dopiero w ten sposób przeprowadzona, gruntowna analiza stanu faktycznego sprawy stanowi materiał będący podstawą wydania decyzji (postanowienia) o charakterze uznaniowym. Jest to szczególnie istotne w sytuacji, kiedy organ ma pozbawić obywatela pewnych praw, nałożyć na niego obowiązek bądź odmówić obywatelowi skorzystania z prawem przewidzianych uprawnień.

Rzetelna ocena okoliczności faktycznych sprawy, winna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu postanowienia (art. 107 § 3 w zw. 126 k.p.a.). Brak prawidłowego uzasadnienia rozstrzygnięcia, zwłaszcza o charakterze uznaniowym, uniemożliwia - w przypadku jego zaskarżenia - ustalenie, czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt kontrolowanej sprawy Sąd stwierdza, iż Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, wbrew obowiązkom wynikającym ze wskazanych wyżej przepisów postępowania administracyjnego, nie dokonał rzetelnej analizy i oceny okoliczności faktycznych sprawy w celu ustalenia, czy przeniesienie własności nieruchomości rolnej nie jest sprzeczne z powierzoną mu ochroną gruntów na cele rolne albo z kształtowaniem ustroju rolnego, nie rozważył też interesu społecznego i słusznego interesu strony.

Poprzestając na stwierdzeniu, że "nabywca zamierza wykorzystywać nieruchomość niezgodnie z jej rolniczym przeznaczeniem" organ nie rozważył, czy wnioskowane grunty faktycznie mogą być użytkowane rolniczo. Nie ustosunkował się też w żaden sposób do argumentów skarżącej, że nieruchomość od ok. 40 lat nie jest wykorzystywana rolniczo, że jest położona wśród innych nieruchomości przeznaczonych na cele inwestycyjne, a obszar na którym się znajduje ma charakter przemysłowy (bliskie sąsiedztwo ... Specjalnej Strefy Ekonomicznej). Nie wziął również pod uwagę faktu, iż rolniczy charakter przedmiotowej nieruchomości wynikał tylko z danych z ewidencji gruntów, obejmujących grunty objęte ww. wnioskiem, która nie była aktualizowana. Natomiast postanowienia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Miasta P., a więc dokumentu powoływanego przez skarżącą w postępowaniu administracyjnym, zawierały już inne wskazania dla zagospodarowania tych terenów (oznaczonych symbolem P - tereny zabudowy produkcyjno-przemysłowej, składy, magazyny). Organ nie dokonał oceny tych dokumentów. Pominął również w swoich rozważaniach pismo Prezydenta Miasta P., z ... września 2006 r. wskazujące, iż do czasu obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przedmiotowe działki były przeznaczone pod tereny przemysłowe, obejmujące tereny lokalizacji zakładów produkcji przemysłowej wszystkich branż. Obecnie wnioskowane działki są niezainwestowane, otoczone terenami aktywności gospodarczej i przemysłowej. Pod względem planistycznym mają charakter terenów dla potrzeb zakładów mechaniki precyzyjnej "H.". Zakłady te z kolei mają kluczowe znaczenie dla mieszkańców P..

W konkluzji Sąd stwierdza, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, nie dokonał szerokiej analizy i oceny stanu faktycznego sprawy, nie rozważył też interesu społecznego (publicznego) i słusznego interesu strony. Dopuścił się tym samym naruszenia art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. co czyni uzasadnionym zarzut skargi w odnośnym zakresie.

Dodatkowo Sąd wskazuje na naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., bowiem w aktach administracyjnych sprawy brak jest dowodu wezwania strony przed wydaniem postanowienia do wypowiedzenia się co do zebranych w toku postępowania dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Rozpatrując sprawę ponownie organ winien mieć na względzie powyższe uwagi i w konsekwencji stanowisko swe wyrazić w następstwie rzetelnej, wnikliwej analizy i oceny wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Winien przy tym rozważyć rzeczywiste interesy wskazane w art. 7 k.p.a. Stanowisko organu winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia odpowiadającemu wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. z art. 126 k.p.a.

Dostrzegając potrzebę sanacji stwierdzonych uchybień, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a.