Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 492/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2011-07-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wierchowicz po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące lipiec, sierpień oraz wrzesień 2007 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. 1


UZASADNIENIE

Skarżący A.K. wniósł do tut. Sądu skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące lipiec, sierpień oraz wrzesień 2007 r.

W złożonej skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, iż jej wykonanie narazi go na nieusuwalną szkodę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu, jednakże w myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjny (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej P.p.s.a., Sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przepis ten zawiera więc dwie alternatywne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i mogą wystąpić łącznie lub oddzielnie.

Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zapis w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest przy tym utożsamiony z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania.

Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie, odpowiadające szczególnej kategorii tymczasowej ochrony strony, wprowadzonej w art. 61 § 3 P.p.s.a, jako odstępstwo od

2

Sygn. akt! SA/Go 492/11

wskazanej na wstępie zasady, wynikającej z art. 61 §1 cyt. ustawy.

2 konstrukcji art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej.

Ponadto, orzeczenie dotyczące wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter fakultatywny, a więc Sąd może, a nie musi wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w sytuacji, gdy występują w sprawie przesłanki od zaistnienia których ustawodawca uzależnia takie wstrzymanie.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Lakoniczne stwierdzenie skarżącego sprowadzające się do twierdzenia, iż wykonanie decyzji narazi go na nieusuwalną szkodę, w ocenie Sądu nie uzasadnia przyznania ochrony tymczasowej.

W konstrukcyjnym pojęciu szkody, ważną rolę odgrywa tzw. związek przyczynowo skutkowy, czyli określenie relacji między określonym zdarzeniem a powstałą szkodą. Takiego związku skarżący nie wykazał.

Skarżący nie wskazał na konkretne zdarzenia (okoliczności), które świadczyłyby o zasadności złożonego wniosku.

Przede wszystkim jednak, powołując się na możliwość powstania szkody, w żaden sposób nie określił, na czym owa szkoda miałaby polegać, ani też dlaczego jego zdaniem byłaby nie do usunięcia. Tym samym, w zasadzie uniemożliwił Sądowi merytoryczna ocenę wniosku.

Ugruntowany jest bowiem pogląd, iż we wniosku o wstrzymanie nie wystarczy samo powtórzenie treści przepisu, lecz uzasadnienie winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob, m.in. B. Dauterw: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2009, s. 206.).

Ponadto, wywody zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinny także zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony, zwłaszcza jej stan finansowy i majątkowy (vide: m.in.

3

Sygn. akt I SA/GO 492/11

postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009

., II GSK 257/09, LEX nr 575347), czego w niniejszym postępowaniu zabrakło.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

4