Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 302/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust 1, art. 194 ust. 1 pkt 4, art. 232 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 21
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Konopelski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] listopada 2016 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm.), zwanej dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania M. Sp. z o.o., ul. [...],[...] od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] października 2013 r., znak: [...] wymierzającej karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów bez wymaganego zezwolenia, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] października 2013 r., znak: [...], wydaną na podstawie przepisów art. 3 ust. 1 pkt 21, art. 41 ust. 1, art. 194 ust. 1 pkt 4, art. 194 ust. 3, art. 196, art. 197 pkt 1, art. 198, art. 199, art. 201 oraz art. 202 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą z 14 grudnia 2012 r. o odpadach", wymierzył M. Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów bez wymaganego zezwolenia.

Strona pismem z 30 października 2013 r. odwołała się od ww. decyzji, wnosząc o jej uchylenie. W odwołaniu strona podniosła, iż dysponuje decyzją Prezydenta Miasta L., na podstawie której posiada prawo do przetwarzania odpadów komunalnych odbieranych od właścicieli nieruchomości oraz zbieranych i wytwarzanych odpadów innych niż komunalne. Spółka wyjaśniła, iż w dniu [...] maja 2011 r. Prezydent Miasta L. na podstawie art. 183 ust. 1, art. 188 ust. 1, 2, art. 378 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 z późn. zm.) oraz art. 18 ust. 2, art. 31 ust. 2 w związku z art. 27 ust. 2, art. 28 ust. 5 ustawy o odpadach z 27 kwietnia 2001 r. (Dz. U. Nr 185, poz. 1243 z późn. zm.) oraz 104 k.p.a. wydał decyzję, znak: [...] zezwalającą jej, m. in. na wytwarzanie odpadów powstających w wyniku eksploatacji instalacji przy ul. [...] w L. Decyzją z [...] czerwca 2013 r., znak: [...] Prezydent Miasta L. rozszerzył ww. decyzję w zakresie zbierania odpadów o kodzie 17 06 04 - materiały izolacyjne inne niż wymienione w 17 06 01 i 17 06 03.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska rozpatrując odwołanie wskazał, że [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska od 18 lipca 2013 r. do 6 sierpnia 2013 r. przeprowadził kontrolę interwencyjną w M. Sp. L. Sp. z. o. o., w zakładzie zlokalizowanym przy ul. [...], [...]. Podczas kontroli ustalono, iż kontrolowany podmiot prowadzi działalność polegającą, m. in. na przetwarzaniu odpadów. Przetwarzaniu poddawane są odpady o kodach 20 01 99 (inne niewymienione frakcje zbierane w sposób selektywny) oraz 20 03 01 (niesegregowane - zamieszane odpady komunalne). Proces ten prowadzony jest na dwóch liniach sortowniczych umożliwiających wytwarzanie paliwa alternatywnego z odbieranych od mieszkańców odpadów komunalnych, jak również z odpadów innych niż niebezpieczne. Na linii sortowniczej odpadów, tzw. "frakcji suchej" przetwarzane są odpady o kodzie 20 01 99 (inne niewymienione frakcje zbierane w sposób selektywny). Na linii sortowniczej odpadów, tzw. "frakcji mokrej" przetwarzane są odpady o kodzie 20 03 01 (niesegregowane - zmieszane odpady komunalne).

W instalacji do produkcji paliwa alternatywnego, łącznie przetworzono w 2012 r. 38857,71 Mg odpadów o kodzie 20 01 99 (inne niewymienione frakcje), tzw. "frakcji suchej" i 20 03 01 (niesegregowane - zmieszane odpady komunalne), tzw. "frakcji mokrej", natomiast w I półroczu 2013 r. - łącznie 16858,31 Mg tych odpadów. Opisane powyżej działania spółki w opinii [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska stanowią odzysk, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

Ponadto w toku kontroli ustalono, że M. Lublin Sp. z. o. o. posiada następujące uregulowania w zakresie prowadzonej działalności:

1. decyzję Prezydenta Miasta L. z [...] marca 2011 r., znak: [...], zmienioną decyzją z [...] września 2011 r., znak: [...] - pozwolenie na wytwarzanie odpadów, zbieranie i transport, a także na prowadzenie odzysku odpadów w procesie R3 oraz unieszkodliwianie odpadów w procesie D8;

2. decyzję Prezydenta Miasta L. z [...] lutego 2009 r., znak: [...] - zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku w procesie R14 odpadów o kodach: 15 01 01 (opakowania z papieru i tektury), 15 01 02 (opakowania z tworzyw sztucznych), 15 01 03 (opakowania z drewna), 15 01 05 (opakowania wielomateriałowe), 15 01 06 (zmieszane odpady opakowaniowe), i 15 02 03 (sorbenty, materiały filtracyjne, tkaniny do wycierania i ubrania ochronne inne niż wymienione w 15 02 02);

3. decyzje na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu gmin: L., J., S., K., N., W., G., S., M., obowiązujące w 2012 r.;

4. decyzję Prezydenta Miasta L. z [...] sierpnia 2007 r., znak: [...], określającą środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania istniejącej wiaty stalowej obudowanej na sortownię odpadów z punktem przeładunkowym na terenie bazy spółki;

5. decyzję Prezydenta Miasta L. z [...] maja 2009 r., znak: [...], określającą środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia polegające na zmianie sposobu użytkowania istniejącej wiaty magazynowej na instalację do wytwarzania paliwa alternatywnego z odpadów komunalnych zmieszanych innych niż niebezpieczne na terenie bazy spółki.

W opinii strony zgodnie z zapisem art. 232 ust 1 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach zezwolenia na zbieranie odpadów oraz zezwolenia na odzysk odpadów lub unieszkodliwianie odpadów, wydane na podstawie przepisów dotychczasowych, stają się odpowiednio zezwoleniami na zbieranie odpadów i zezwoleniami na przetwarzanie odpadów.

W toku postępowania odwoławczego strona przy piśmie z 16 listopada 2015 r. przesłała kopie ewidencji odpadów poddawanych odzyskowi za 2013 r. Z przedmiotowych kart ewidencji odpadów wynika, że w okresie od stycznia do czerwca 2013 r. poddawała odzyskowi odpady o kodzie 20 01 99 (inne niewymieniona frakcje, zbierane w sposób selektywny - "frakcja sucha") i 20 03 01 (niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne).

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy o odpadach przez przetwarzanie odpadów rozumie się procesy odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie. Zgromadzony materiał dowodowy, pozwala w ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na stwierdzenie, że strona prowadziła przetwarzanie odpadów o kodach 20 01 99 (inne niewymienione fakcje zbierane w sposób selektywny) oraz 20 03 01 (niesegregowane zmieszane odpady komunalne), na dwóch liniach sortowniczych, w celu wytworzenia paliwa alternatywnego, co spełnia definicję przetwarzania odpadów.

Natomiast strona uchybiła obowiązkowi wynikającemu z art. 41 ustawy o odpadach, zgodnie z którym "prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia", gdyż prowadziła działalność w zakresie przetwarzania w/w odpadów bez uregulowanego stanu formalno-prawnego w tym zakresie. W decyzji z [...] marca 2011 r., znak: [...] (ze zm.) Prezydent Miasta L. wydał stronie pozwolenie na wytwarzanie odpadów powstających w wyniku eksploatacji instalacji przy ul. [...] w L. oraz zezwolił na zbieranie, transport odpadów, unieszkodliwianie odpadów oraz na prowadzenie odzysku odpadów o kodzie 16 03 80 (produkty spożywcze przeterminowane lub nieprzydatne do spożycia), 20 01 08 (odpady kuchenne ulegające biodegradacji) i 20 02 01 (odpady ulegające biodegradacji) w procesie R3 (recykling lub regeneracja substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki - kompostowanie). Oznacza to, że strona nie posiadała zezwolenia na prowadzenie przetwarzania odpadów o kodzie 20 01 99 i 20 03 01, uchybiając tym samym obowiązkowi wynikającemu z art. 41 ust. 1 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

W ustalonym stanie faktycznym, organ odwoławczy uznał, że [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska prawidłowo na podstawie art. 194 ust. 1 pkt. 4 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach wymierzył administracyjną karę pieniężną za prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów bez wymaganego zezwolenia.

W opinii Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska prawidłowo ustalił wysokość administracyjnej kary pieniężnej kierując się zagrożeniem, jakie niesie ze sobą odzysk odpadów, jego wpływałem na życie i zdrowie ludzi oraz na środowisko a w szczególności uciążliwością odorową oraz pojawieniem się ptactwa i gryzoni mogących stanowić potencjalne zagrożenie mikrobiologiczne ze względu na duże ilości magazynowanych odpadów, tzw. "frakcji mokrej" na terenie bazy. Ponadto organ I instancji ustalił, że działalność w zakresie przetwarzania odpadów na liniach sortowniczych, tzw. "frakcji suchej" i tzw. "frakcji mokrej" prowadzona jest od 2011 r. Wysokość administracyjnej kary uzależniona została także od rozmiaru prowadzonej działalności, który określono jako znaczny - w instalacji do produkcji paliwa alternatywnego, łącznie przetworzono w 2012 r. 38857,71 Mg odpadów o kodzie 20 01 99 (inne niewymienione frakcje), tzw. "frakcji suchej" i 20 03 01 (niesegregowane - zmieszane odpady komunalne), tzw. "frakcji mokrej", natomiast w I półroczu 2013 r. - 16858,31 Mg tych odpadów. W związku z powyższym w ocenie organu II instancji wysokość kary jest adekwatna do stwierdzonego naruszenia.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska wskazał, że organ zezwolił stronie jedynie na prowadzenie odzysku w procesie R3 (kompostowanie). Nie było zatem ona uprawniona na jego podstawie do przetwarzania odpadów o kodach: 20 03 01 i 20 01 99, w celu produkcji paliwa alternatywnego. Wbrew stanowisku strony nie można uznać, że posiada ona zezwolenie na przetwarzanie odpadów o kodzie 20 01 99 i 20 03 01 jedynie z uwagi na fakt, iż w treści posiadanej decyzji wskazano, że odpady z grupy 19 powstają w wyniku procesu przetwarzania.

Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uznania zasadności zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w sprawie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2016 r. wniosła S. Sp. z o.o. Skarżąca Spółka zaskarżonej decyzji zarzuciła:

naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21, ze zm. dalej "nowa ustawa o odpadach"), polegające na jego błędnej wykładni i uznaniu, że Skarżąca prowadziła działalności w zakresie przetwarzania odpadów bez wymaganego zezwolenia, o którym mowa w powołanym przepisie, podczas gdy Skarżąca dysponowała stosowną decyzją Prezydenta Miasta L., na podstawie której miała prawo do przetwarzania odpadów komunalnych odbieranych od właścicieli nieruchomości oraz zbierania i wytwarzania odpadów innych niż komunalne;

- art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz, 1243 ze zm.) ("poprzednia ustawa o odpadach") w zw. z art. 232 ust. 1 i ust. 2 nowej ustawy e odpadach poprzez ich błędna wykładnię i kolejno niezastosowanie co doprowadziło Organ do błędnego wniosku, że Skarżąca prowadziła działalności w zakresie przetwarzania odpadów bez wymaganego zezwolenia, podczas gdy w świetle wzmiankowanych przepisów spółka posiadała odpowiednie pozwolenie na odzysk i unieszkodliwianie odpadów, które następnie pod rządami nowej ustawy o odpadach stało się pozwoleniem na przetwarzanie odpadów.

naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., polegające na zaniechaniu podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego w sprawie w szczególności nierozważeniu istotnej części argumentacji Skarżącej a także całkowitym pominięciu treści wniosku Skarżącej z dnia 7.03.2011 roku o wydanie zezwolenia w zakresie wytwarzania odpadów z uwzględnieniem zbierania, transportu, unieszkodliwiania oraz odzysku ("Wniosek o zezwolenie"), co skutkowało nieprawidłowym i niezgodnym z rzeczywistym stanem ustaleniu Organu, że skarżąca Spółka nie posiadała zezwolenia na przetwarzanie odpadów,

- art. 107 § 3 k.p.a., polegające na braku rzetelnego odniesienia się przez Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do argumentacji Skarżącej o przysługującym jej prawie do przetwarzania odpadów na podstawie decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] marca 2011 r. znak: [...], zezwalającej Skarżącej m.in. na wytwarzanie odpadów powstających w wyniku eksploatacji instalacji przy ul. [...] w L., istotnych błędach i omyłkach zawartych w przedmiotowym uzasadnieniu, polegających m.in. na wyprowadzeniu do uzasadnienia niedokończonych zdań (m.in. s. 4 akapit.7) co uniemożliwia Skarżącej należyte ustosunkowanie się do części uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Wobec powyższych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasadzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Na wstępie zauważyć należy, że sądy administracyjne stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1674 ze zm.) - sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) sąd ten rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany żądaniami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z ustaleń organów wynika, że skarżąca posiada decyzję Prezydenta Miasta L. z [...] marca 2011 r. znak: [...], zmienioną decyzją z [...] września 2011 r., znak: [...]. Decyzją z [...] marca 2011 r. udzielono M. S.A. pozwolenia na wytwarzanie odpadów powstających w wyniku eksploatacji instalacji przy ul. [...] w L. W decyzji tej określono również sposób dalszego gospodarowania odpadami, z uwzględnieniem zbierania, transportu, odzysku i unieszkodliwiania odpadów.

Decyzja z [...] marca 2011 r. została wydana w oparciu o ustawę z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2010 r., nr 185, poz. 1243, ze zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 2 tej ustawy pozwolenie na wytwarzanie odpadów powinno spełniać wymagania określone w przepisach o ochronie środowiska oraz dodatkowo określać:

1) ilość odpadów poszczególnych rodzajów dopuszczonych do wytworzenia w ciągu roku;

2) sposób dalszego gospodarowania odpadami, z uwzględnieniem zbierania, transportu, odzysku i unieszkodliwiania odpadów;

3) miejsce i sposób oraz rodzaj magazynowanych odpadów.

Z kolei stosownie do art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach:

1. wytwórca odpadów, który prowadzi odzysk, unieszkodliwianie, zbieranie lub transport odpadów, jest zwolniony z obowiązku uzyskania zezwolenia na prowadzenie tej działalności, jeżeli posiada pozwolenie na wytwarzanie odpadów lub decyzję zatwierdzającą program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, z zastrzeżeniem ust. 2.

2. wytwórca odpadów, o którym mowa w ust. 1, we wniosku o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów lub decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi jest obowiązany uwzględnić odpowiednio wymagania przewidziane dla wniosku o wydanie zezwolenia na odzyskiwanie, unieszkodliwianie, zbieranie lub transport odpadów.

W komentarzu do art. 31 ustawy o odpadach (Wojciech Radecki Komentarz Ustawa o odpadach Wolters Kluwer polska Sp. z o.o. 2006, wydanie I) autor wskazuje, że regulacja art. 31 jest wyrazem myśli, że w sytuacji tożsamości podmiotu, dalej idąca decyzja zawiera pozostałe zezwolenia. Hipoteza tego przepisu zakłada, że wytwórca odpadów , który uzyskał zezwolenie na wytwarzanie, sam prowadzi odzysk, unieszkodliwianie, zbieranie lub transport, wtedy jest zwolniony z obowiązku uzyskania dodatkowych zezwoleń, ale tylko wtedy, gdy: wytwarzający odpady we wniosku o pozwolenie na wytwarzanie uwzględnił wymagania dotyczące odzysku, unieszkodliwiania, zbierania lub transportu, a organ wydający pozwolenie uwzględnił te wymagania.

W dniu 23 stycznia 2013 r. weszła w życie ustawa z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1987, ze zm.), która w art. 232 ust. 1 i 2 stanowi, że:

1. zezwolenia na zbieranie odpadów oraz zezwolenia na odzysk lub unieszkodliwianie odpadów wydane na podstawie przepisów dotychczasowych stają się odpowiednio zezwoleniami na zbieranie odpadów i zezwoleniami na przetwarzanie odpadów, w rozumieniu przepisów niniejszej ustawy,

2. zezwolenia na zbieranie odpadów oraz zezwolenia na odzysk lub unieszkodliwianie odpadów, wydane na podstawie przepisów dotychczasowych, zachowują ważność na czas, na jaki zostały wydane, nie dłużej jednak niż przez trzy lata od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Z powyższych rozwiązań prawnych wynika, że skarżąca Spółka mając decyzję Prezydenta Miasta L. z [...] marca 2011 r. zezwalającą jej na wytwarzanie odpadów, i jednocześnie będąc podmiotem prowadzącym odzysk, unieszkodliwianie, zbieranie, transport odpadów, zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach zwolniona była z obowiązku uzyskania odrębnego zezwolenia na prowadzenie tej działalności, tj. odzysk, unieszkodliwianie, zbieranie lub transport odpadów.

Pozwolenie na wytwarzanie odpadów uzyskane decyzją z [...] marca 2011 r. określa sposób dalszego gospodarowania odpadami, z uwzględnieniem zbierania, transportu, odzysku i unieszkodliwiania odpadów. Jednocześnie sam wniosek o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów musiał uwzględnić odpowiednio wymagania przewidziane dla wniosku o wydanie zezwolenia na odzyskiwanie, unieszkodliwianie, zbieranie lub transport odpadów. W świetle art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, mimo że decyzją Prezydenta Miasta L. z [...] marca 2011 r. dotyczy pozwolenia na wytwarzanie odpadów, to zawiera ona w sobie również zezwolenia na odzysk, unieszkodliwianie, zbieranie i transport odpadów.

Wobec powyższego zgodzić się należy ze stanowiskiem skarżącej, że z dniem 23 stycznia 2013 r., na podstawie art. 232 ust. 1 i 2 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach, pozwolenie na wytwarzanie odpadów uzyskane decyzją z [...] marca 2011 r., stało się pozwoleniem na przetwarzanie odpadów w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach z 14 grudnia 2012 r.

Art. 41 ust. 1 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach stanowi, że prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia.

Pojęcie przetwarzania definiuje art. 3 ust. 1 pkt 21 ww. ustawy jako proces odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie.

Decyzją Prezydenta Miasta L. z [...] marca 2011 r. skarżąca uzyskała zezwolenie na prowadzenie odzysku odpadów w procesie R3 - Recykling lub regeneracja substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki - kompostowanie (pkt 9 decyzji). Jako rodzaj przewidywanych do odzysku odpadów w procesie R3 (recykling lub regeneracja substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki - kompostowanie) wskazano odpady o kodzie 16 03 80 (produkty spożywcze przeterminowane lub nieprzydatne do spożycia), 20 01 08 (odpady kuchenne ulegające biodegradacji) i 20 02 01 (odpady ulegające biodegradacji).

Natomiast w pkt 15 decyzji udzielono zezwolenia na prowadzenie unieszkodliwiania odpadów w procesie D8 - Obróbka biologiczna wymieniona w innym punkcie niniejszego załącznika, w wyniku której powstają odpady, unieszkodliwiane za pomocą któregokolwiek z procesów wymienionych w punktach od D1 do D12 (np. fermentacja).

Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że powyższe oznacza, że skarżąca nie posiadała zezwolenia na prowadzenie przetwarzania odpadów o kodzie 20 01 99 i 20 03 01, uchybiając tym samym obowiązkowi wynikającemu z art. 41 ust. 1 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Skarżąca posiadała jedynie zezwolenie na prowadzenie odzysku w procesie R3 (kompostowanie). Nie była natomiast uprawniona na podstawie posiadanego zezwolenia do przetwarzania odpadów o kodach 20 01 99 i 20 03 01, w celu produkcji paliwa alternatywnego. Nie można uznać, że skarżąca posiadała zezwolenie na przetwarzanie odpadów o kodzie 20 01 99 i 20 03 01 jedynie z uwagi na fakt, że w treści decyzji Prezydenta Miasta L. z [...] marca 2011 r. wskazano, że odpady z grupy 19 powstają w wyniku procesu przetwarzania.

W tym miejscu należy wskazać, że zezwolenie jest decyzją administracyjną, której przedmiotem jest udzielenie uprawnień publicznoprawnych, regulowanych przepisami prawa publicznego, ukierunkowanymi na ochronę interesu publicznego w tym m.in. ochrony zdrowia, życia, bezpieczeństwa, porządku publicznego. Udzielone uprawnienia muszą być wprost zapisane w treści zezwolenia, uprawnień tych nie można, tak jak chciałaby skarżąca, domniemywać w drodze wykładni decyzji.

W ocenie Sądu, skoro skarżąca nie posiadała zezwolenie na przetwarzanie odpadów o kodzie 20 01 99 i 20 03 01, uchybiając tym samym obowiązkowi wynikającemu z art. 41 ust. 1 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach, to uzasadnione było wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 194 ust 1 pkt 4 i ust 3 ww. ustawy. Jednocześnie należy uznać, że organy prawidłowo uzasadniły wysokość wymierzonej kary.

Z tych wszystkich względów, Sąd nie znalazł podstaw do uznania zasadności zarzutów skargi w zakresie naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów prawa procesowego wskazanych w skardze.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.