Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 846/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 5 i 8
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2008 r. sprawy ze skargi H.K. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta C. uchylił decyzję własną z dnia [...] Nr [...] w sprawie uznania H.K. za osobę bezrobotną z dniem [...] i przyznania zasiłku dla bezrobotnego od dnia [...] i odmówił uznania strony za osobę bezrobotną z dniem [...] i przyznania prawa do zasiłku od dnia [...]. Z uzasadnienia decyzji wynika, iż strona postępowania została przywrócona do pracy w Przedsiębiorstwie A w C. na dotychczasowych warunkach pracy i płacy, a nadto została zgłoszona do ubezpieczenia społecznego z dniem [...].

H.K. złożył odwołanie od tej decyzji wnosząc o jej uchylenie. Podnosił, iż decyzja jest dotknięta wadą – "logicznego myślenia", argumentując, iż organ we [...] wydawał decyzje w oparciu o istniejący ówcześnie stan faktyczny, a nowe dowody (wyrok sądowy przywracający do pracy) jeszcze wtedy nie istniały. Podkreślał nadto, iż z decyzji nie wynika jaka była data zgłoszenia go do ubezpieczenia społecznego od dnia [...].

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda Ś. działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art.138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż z akt administracyjnych wynika, iż odwołujący zarejestrowany został w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. w dniu [...] uzyskując status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] w wysokości [...] zł. miesięcznie. W dniu [...] strona osobiście przedłożyła w organie zatrudnienia odpis wyroku Sądu Rejonowego w C., [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych sygn. akt [...], z którego wynika, iż H.K. został przywrócony do pracy w Przedsiębiorstwie A. w C. na dotychczasowych warunkach pracy i płacy oraz odpis wyroku Sądu Okręgowego w C. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych sygn. akt [...] oddalający apelacje Przedsiębiorstwie A. w C. od powyższego wyroku Sądu Rejonowego w C. W związku z powyższym organ I instancji postanowieniem z dnia [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta C. z dnia [...] Nr [...] o uznaniu strony za osobę bezrobotną z dniem [...] i przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]. W wyniku wznowionego postępowania na podstawie art. 145 § 1 k.p.a., wydano decyzję uznając, że wyszły na jaw nowe istotne dla sprawy okoliczności. W rozpoznawanej sprawie taką okolicznością były odpisy wyroków Sądu Rejonowego w C. o przywróceniu do pracy oraz o oddaleniu apelacji. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Natomiast w myśl art. 2 ust. 1 pkt lit. f cyt. ustawy bezrobotnym jest m. in. osoba, która nie podlega na podstawie odrębnych przepisów obowiązkowi ubezpieczenia społecznego z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników.

Podkreślono, iż w rozpoznawanej sprawie bezsporny jest fakt, iż mocą wyroku Sądu Okręgowego w C. oddalono apelację od wyroku przywracającego H.K. do pracy w Przedsiębiorstwie A w C. na dotychczasowych warunkach płacy i pracy a nadto, że od dnia [...] odwołujący zgłoszony został do ubezpieczenia społecznego. Nadmieniono, że fakt nieświadczenia przez stronę pracy od [...] pozostaje bez wpływu na okoliczność, iż w/wym. wyrok potwierdza istniejący miedzy pracownikiem a pracodawcą stosunek pracy w okresie posiadania statusu osoby bezrobotnej. Wskazano, że skoro uprawnienie do zasiłku dla bezrobotnych jest ściśle związane ze statusem osoby bezrobotnej, to jeśli H.K. nie spełnia warunków bycia osobą bezrobotną w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, to wyłączona jest możliwość przyznania stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Stąd też - zdaniem organu odwoławczego - organ I instancji prawidłowo orzekł o odmowie uznania strony za osobę bezrobotną z dniem [...] i odmowie przyznania prawa do zasiłku z dniem [...] a wydana w tej sprawie decyzja jest zgodna z prawem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący H.K. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Organowi odwoławczemu zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego poprzez zastosowanie błędnej ich wykładni art. 2 K.p. oraz art. 2 ust. 1 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wskazał nadto na oparcie rozstrzygnięcia na nierzetelnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, a ponadto zarzucił organowi obrazę przepisów prawa procesowego poprzez zastosowanie błędnej ich wykładni tj. art.145 par. 1 ust. 5 k.p.a.. W uzasadnieniu skargi skarżący przywołał te same argumenty co w treści odwołania. Podkreślił, że organ ponownie nie zbadał jaka była data zgłoszenia go przez zakład do ubezpieczenia społecznego od dnia [...], oraz okoliczność, iż powoływane przez organ nowe dowody (wyrok sądowy przywracający do pracy) w rzeczywistości we [...] nie istniały, a zatem wadliwie organ powołał się na przepis art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a..

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w motywach zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie mogła ona odnieść skutku.

W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych.

Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy H.K. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. w dniu [...] uzyskując status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] w wysokości [...] % kwoty zasiłku dla bezrobotnych. Podstawą zarejestrowania skarżącego jako osoby bezrobotnej stanowiło przedłożone świadectwo pracy wydane przez pracodawcę, z którego wynikało, iż stosunek pracy został rozwiązany z dniem [...].

Bezspornym jest, iż mocą wyroku Sądu Rejonowego w C. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sygn. akt [...] H.K. został przywrócony do pracy w Przedsiębiorstwie A w C. na dotychczasowych warunkach pracy i płacy, a Sąd Okręgowy w C. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia [...] sygn. akt [...] oddalił apelację pracodawcy od powyższego wyroku Sądu Rejonowego w C. Z kolei z informacji zawartej w piśmie Przedsiębiorstwa A w C. z dnia [...] wynika, że H.K. podjął pracę w tym przedsiębiorstwie od dnia [...], wypłacono mu [...], a nadto to , iż skarżący został ponownie zgłoszony do ubezpieczeń społecznych od [...].

Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie wystąpiły przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzjami z dnia [...] i [...] mocą których organ I instancji przyznał skarżącemu status osoby bezrobotnej i przyznał prawo do zasiłku dla bezrobotnych.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Po myśli art. 71 ust. 1 omawianej ustawy prawo do zasiłku przysługuje zaś osobom bezrobotnym.

W myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotnym jest m.in. osoba, która nie podlega na podstawie odrębnych przepisów obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników.

W rozpatrywanej sprawie skarżący z mocy wyżej wymienionych wyroków sądów powszechnych został przywrócony do pracy na dotychczasowych warunkach pracy i płacy. W świetle powyższego rozwiązanie stosunku pracy okazało się bezskuteczne a stosunek pracy uległ restytucji, a zatem oczywistym jest, iż w tym samym okresie – w sensie prawnym - skarżący nie mógł być jednocześnie pracownikiem, jak i bezrobotnym pobierającym zasiłek.

Stąd też w tej sytuacji skarżący w dniu rejestracji faktycznie nie spełniał wymogów do uznania go za osobę bezrobotną, a że okoliczność ta ujawniła się dopiero w okresie późniejszym (wobec treści wspomnianego wyroku sądu powszechnego), to stała się ona podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego, gdyż wyczerpana została przesłanka wymieniona w art.145 § 1 pkt 8 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Innymi słowy biorąc pod uwagę treść powyższych orzeczeń sądów powszechnych należy wskazać, iż H.K. w dacie rejestracji w organie zatrudnienia był pracownikiem Przedsiębiorstwa A w C., gdyż wyrokiem sądu został przywrócony do pracy na dotychczasowych warunkach pracy i płacy, a od dnia [...] podlega ubezpieczeniom społecznym. Zatem też – na skutek wyroku sądowego - w dacie rejestracji nie spełniał przesłanek do posiadania statusu osoby bezrobotnej i uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych, wyrażonych w przepisach ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Trzeba wszakże wskazać, iż z powyższego wynika zatem, że trafne są uwagi skarżącego, iż organ przywołał nieprawidłową przesłankę do wznowienia postępowania administracyjnego, a to art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.. Należy zatem podzielić zarzut skarżącego, iż wyroki sądu powszechnego, które zapadły w jego sprawie nie mogą być uznane za nowe okoliczności faktyczne, już tylko z tego powodu, że w dacie podejmowanych orzeczeń w przedmiocie statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku wskazane wyżej orzeczenia sądów powszechnych nie istniały. Nadto należy wskazać także, iż powołane wyroki w sensie materialnym nie mogą być uznane za nowe okoliczności faktyczne, bowiem stanowią dowody, które nie istniały w dacie orzekania przez organ administracji. Wyroki takie zatem mogły w sensie materialnym być uznane za nowe dowody w sprawie pod warunkiem jednakże, iż w dacie podejmowania rozstrzygnięcia przez organy orzekające w sprawie istniały w sensie materialnym, tak zaś w niniejszej sprawie nie było.

Jednakże - jak już wyżej wspomniano - regulacja prawna zawarta w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie pozostawia wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Stąd też stwierdzone przez Sąd naruszenie przez organy procedujące w sprawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego - skoro w istocie nie miało wpływu na wynik sprawy (gdyż istniała inna podstawa do wznowienia postępowania) - nie może skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonego orzeczenia, skoro w wyniku tego orzeczenia prawidłowo wyeliminowano z obrotu prawnego decyzje organu I instancji z dnia [...] Nr [...] w sprawie uznania H.K. za osobę bezrobotną z dniem [...] i przyznaniu zasiłku dla bezrobotnego od dnia [...] i odmówiono uznania strony za osobę bezrobotną z dniem [...] i przyznania prawa do zasiłku od dnia [...].

Na marginesie przedstawionych rozważań przyjdzie zauważyć, że sama data "zgłoszenia skarżącego do ubezpieczenia społecznego od dnia [...]" przez zakład pracy, jak i kwestia składek na to ubezpieczenie nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, albowiem Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do wypowiadania się w kwestiach dotyczących ubezpieczeń społecznych, gdyż do wypowiadania w tej materii zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa uprawnione są jedynie sądy powszechne.

W tym stanie rzecz brak było wystarczających podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).