Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 566/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 27 ust. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 101 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - tekst jedn.
article: art. 26 ust. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 159
law: Ustawa z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta - tekst jednolity.
article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska (spr.) sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska sędzia NSA Marek Stojanowski Protokolant starszy inspektor sądowy Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Regionalnej Komisji Lekarskiej Nr 1 Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1264/13 w sprawie ze skargi Regionalnej Komisji Lekarskiej Nr 1 Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Regionalnej Komisji Lekarskiej Nr 1 Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego na rzecz Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1264/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Regionalnej Komisji Lekarskiej Nr 1 Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie przetwarzania danych osobowych.

Sąd wskazał, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 19 listopada 2012 r. nakazującą Regionalnej Komisji Lekarskiej Nr 1 Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego usunięcie uzyskanych od Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "[...]" danych osobowych A. S. zawartych w kserokopiach jego dokumentacji medycznej.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Skargą z dnia 25 sierpnia 2011 r. A. S. zwrócił się do GIODO o podjęcie działań w związku z pozyskaniem przez Regionalną Komisję Lekarską Nr 1 Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, danych osobowych w postaci dokumentacji medycznej dotyczącej A. S. Wnioskujący wskazał, że wobec odmowy udostępnienia przez niego RKL historii choroby za okres VII 2010 r. – III 2011 r., Komisja ta zwróciła się do NZOZ "[...]" w Pruszkowie o przekazanie historii leczenia ambulatoryjnego, nie mając do takiego działania umocowania w przepisach prawa.

GIODO w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalił, iż RKL Nr 1 ABW prowadziła w stosunku do wnioskodawcy badanie kontrolne na podstawie skierowania Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA. Pismem z dnia 31 marca 2011 r. zwróciła się do NZOZ "[...]" o przesłanie kserokopii dokumentacji z leczenia wnioskodawcy w celach orzeczniczych. Pismem z dnia 13 kwietnia 2011 r. NZOZ "[...]" wystąpił do Komisji o wskazanie podstawy prawnej do wystąpienia o udostępnienie dokumentacji. Pismem z dnia 29 kwietnia 2011 r. Komisja ponownie zwróciła się do NZOZ "[...]" o przesłanie kserokopii dokumentacji z leczenia skarżącego w celach orzeczniczych wskazując m.in. akty prawne odnoszące się do udostępniania dokumentacji medycznej. Pismem z dnia 21 czerwca 2011 r. Komisja kolejny raz zwróciła się z prośbą o przesłanie kserokopii dokumentacji medycznej z leczenia skarżącego. Komisja w złożonych w sprawie wyjaśnieniach wskazała, iż wystąpiła do NZOZ "[...]" o przesłanie dokumentacji medycznej, celem uzupełnienia dokumentacji niezbędnej do obiektywnej oceny stanu zdrowia A. S. oraz powołała się na art. 26 ust. 3 pkt 5 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz.U. z 2011 r. Nr 112, poz. 654 ze zm.; dalej ustawa o.p.p.), jako podstawę tego działania. Wobec powyższego NZOZ przesłał dokumentację medyczną wnioskodawcy do RKL. Komisja po otrzymaniu dokumentacji medycznej wnioskodawcy nie przekazała mu informacji, o których mowa w art. 25 ust. 1 ustawy o o.d.o. Wyżej wymieniona dokumentacja medyczna została przez Komisję zwrócona do NZOZ. Kserokopie tej dokumentacji mają być przez Komisję przechowywane przez kolejne 20 lat w celach orzeczniczych, zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.

Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Generalny Inspektor w pierwszym punkcie decyzji nakazał Komisji usunięcie uzyskanych od Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "[...]" danych osobowych A. S., zawartych w kserokopiach jego dokumentacji medycznej, w punkcie zaś drugim odmówił uwzględnienia wniosku w pozostałym zakresie.

Generalny Inspektor podkreślił, że niniejsza sprawa dotyczy danych osobowych określanych jako "wrażliwe", które zgodnie z regulacją art. 27 ust. 1 ustawy o.d.o. nie mogą być przetwarzane, a wyjątki od tego zakazu zostały ściśle wskazane w art. 27 ust. 2 ustawy. Organ uznał, że Komisja nie legitymowała się w niniejszej sprawie żadną ze wskazanych w przepisie przesłanek dopuszczalności przetwarzania danych osobowych. Podstawę dla procedowania Komisji w przedmiocie orzekania o inwalidztwie emerytów i rencistów Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego stanowią przepisy rozporządzenia. Wedle § 18 tego rozporządzenia: (ust. 1) regionalna komisja lekarska wydaje orzeczenie po zebraniu wszystkich niezbędnych dokumentów, o których mowa w § 13 ust. 4; (ust. 2) jeżeli regionalna komisja lekarska nie może wydać orzeczenia z powodu braku dokumentów, o których mowa w § 13 ust. 4, zawiadamia o tym osobę skierowaną, zobowiązując ją do ich dostarczenia w terminie 14 dni, lub kieruje tę osobę na dodatkowe badania specjalistyczne lub obserwację szpitalną; (ust. 3) regionalna komisja lekarska może zwrócić się o dostarczenie dokumentów, o których mowa w § 13 ust. 4, do organu kierującego; (ust. 4) po upływie terminu wyznaczonego do dostarczenia brakujących dokumentów, o których mowa w § 13 ust. 4, lub też w razie odmowy osoby skierowanej poddania się zleconym dodatkowym badaniom specjalistycznym lub obserwacji szpitalnej regionalna komisja lekarska wydaje orzeczenie na podstawie posiadanych dokumentów i dokonanej oceny stanu zdrowia osoby skierowanej.

Z treści powyższych przepisów wynika, że Komisja, uznając posiadaną przez siebie dokumentację za niewystarczającą do obiektywnej oceny stanu zdrowia skarżącego, dodatkowej dokumentacji mogła domagać się wyłącznie od skarżącego lub organu kierującego go na badania. Z uwagi zatem na fakt, iż Komisja nie była uprawniona do żądania udostępnienia dokumentacji przez NZOZ, zebranie przez nią informacji zawartych w tej dokumentacji było niedopuszczalne. Organ przychylił się do zdania wnioskodawcy, że RKL nie posiada osobowości organu rentowego, jak również nie posiada osobowości zespołu orzekającego o niepełnosprawności. Ponadto Generalny Inspektor uznał, że niezasadne jest powoływanie się przez Komisję na art. 29 ust. 1 ustawy o.p.p., usprawiedliwiające przechowywanie w celach orzeczniczych, danych zawartych w dotyczącej skarżącego dokumentacji medycznej, pozyskanej od NZOZ, przez kolejne 20 lat. Zdaniem Inspektora, powyższe uregulowanie ma bowiem zastosowanie do podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych. Przeprowadzając analizę przepisów ustawy o.p.p. wskazał, że Komisja jest organem powołanym do orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy oraz emerytów i rencistów Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, nie jest zaś podmiotem podejmującym działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne, czyli podmiotem, o którym mowa w art. 29 ust. 1 ustawy o.p.p. GIODO uznał, że nie zaszło naruszenie art. 25 ust. 1 ustawy o o.d.o. Jego zdaniem, Komisja, jako organ administracji, działający na podstawie przepisów prawa w związku z orzekaniem o inwalidztwie, nie miała obowiązku poinformowania wnioskodawcy w zakresie wskazanym w art. 25 ust. 1.

W podsumowaniu organ uznał, że zebranie przez Komisję od NZOZ danych osobowych wnioskodawcy zawartych w jego dokumentacji medycznej i ich aktualne przetwarzanie, nie znajduje uzasadnienia w przepisach o ochronie danych osobowych, narusza te przepisy, w związku z czym zasadne jest nakazanie Komisji usunięcia tych danych.

W wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy GIODO wydał decyzję opisaną na wstępie.

GIODO nie zgodził się z argumentacją pełnomocnika Komisji dotyczącą uprawnienia zarówno do pozyskiwania danych medycznych, jak również do ich przetwarzania. Podtrzymał przy tym dotychczasowe twierdzenia, iż regulacje zawarte w rozporządzeniu określają wprost, że komisja może pozyskiwać dokumentację lekarską niezbędną do wydania orzeczenia albo wprost od zainteresowanego, albo od organu kierującego na badania. Nie może natomiast samodzielnie występować do zakładów opieki zdrowotnej o udostępnienie takowej. Nie stanowi również podstawy do takiego żądania wskazywany przez pełnomocnika art. 26 ust. 3 pkt 2 oraz pkt 5 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, albowiem Komisja nie jest organem rentowym. Organ nie znalazł także argumentów pozwalających zgodzić się z twierdzeniem, iż Komisja spełnia warunek zawarty w art. 29 ust. 1 ustawy o.p.p. Powtórzył przy tym wywód zawarty w decyzji I instancji, oparty o przepisy ustawy o działalności leczniczej. Wobec wszystkich okoliczności, GIODO uznał, iż zachodzi naruszenie przepisów ustawy o przetwarzaniu danych osobowych a co za tym idzie konieczne jest nakazanie usunięcia takiego naruszenia.

Skargę na powyższą decyzję wniosła Regionalna Komisja Lekarska Nr 1 Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego

W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga podlega oddaleniu.

Sąd wskazał, że ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) określa zasady postępowania przy przetwarzaniu danych osobowych oraz prawa osób fizycznych, których dane osobowe są lub mogą być przetwarzane w zbiorach danych (art. 2 ust. 1 ustawy). Przetwarzanie może być uznane za zgodne z prawem jedynie wówczas, gdy administrator danych wykaże się spełnieniem co najmniej jednej z materialnych przesłanek przetwarzania danych osobowych. Przesłanki te co do zasady równoprawne, zostały enumeratywnie wymienione w art. 23 ustawy, w przypadku danych zwykłych oraz w art. 27 ustawy w przypadku danych wrażliwych.

W rozpoznawanej sprawie A. S., występując ze skargą do Generalnego Inspektora Ochrony Danych, zakwestionował przetwarzanie jego danych wrażliwych, tj. danych o stanie jego zdrowia przez Regionalną Komisję Lekarską Nr 1 ABW. Wskazać należy, że przetwarzanie takich danych jest co do zasady zabronione. Jednakże art. 27 ust. 2 powołanej ustawy o ochronie danych osobowych przewiduje wyjątki od tej zasady. Są to przesłanki uchylające przedmiotowy zakaz.

Sąd stwierdził, że oczywistym jest, że komisja uprawniona jest do pozyskiwania dokumentacji medycznej w ramach prowadzonego przez siebie postępowania w przedmiocie orzekania o inwalidztwie. Jednakże przepisy prawa określają w tym zakresie tryb i podmioty, do których komisja może zwrócić się o przekazanie potrzebnej dokumentacji medycznej. Na podstawie art. 21 ust. 5 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, Prezes Rady Ministrów wydał w dniu 20 sierpnia 2003 r. rozporządzenie w sprawie orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, emerytów i rencistów Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu. Przepisy tego rozporządzenia określają tryb i podmioty, do których komisja może się zwrócić o przekazanie potrzebnej dokumentacji medycznej. Na mocy § 18 rozporządzenia regionalna komisja lekarska wydaje orzeczenie, po zebraniu wszystkich niezbędnych dokumentów, o których mowa w § 13 ust. 4 rozporządzenia. Jeżeli regionalna komisja lekarska nie może wydać orzeczenia z powodu braku dokumentów, o których mowa w § 13 ust. 4 rozporządzenia, zawiadamia o tym osobę skierowaną, zobowiązując ją do ich dostarczenia, w terminie 14 dni lub kierując tę osobę na dodatkowe badania specjalistyczne lub obserwację szpitalną. Regionalna komisja lekarska może zwrócić się o dostarczenie dokumentów, o których mowa w § 13 ust. 4 rozporządzenia do organu kierującego, czyli do organu emerytalno-rentowego. Po upływie terminu wyznaczonego do dostarczenia brakujących dokumentów, o których mowa w § 13 ust. 4 powołanego rozporządzenia lub też w razie odmowy osoby skierowanej poddania się zleconym dodatkowym badaniom specjalistycznym lub obserwacji szpitalnej, regionalna komisja lekarska wydaje orzeczenie na podstawie posiadanych dokumentów i dokonuje oceny stanu zdrowia osoby skierowanej.

Tak więc w rozpoznawanej sprawie jeżeli Komisja uznała, że posiadane przez nią dokumenty medyczne odnośnie stanu zdrowia osoby, której dotyczy postępowanie orzecznicze są niewystarczające, mogła domagać się ich bądź od tej osoby bądź od organu kierującego, który jest organem emerytalno-rentowym.

Komisja wskazując na legalność swojego postępowania w zakresie pozyskania danych wrażliwych A. S. z Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "[...]" z siedzibą w Pruszkowie powołała się na dwie podstawy prawne legalizujące ich przetwarzanie: art. 26 ust. 3 pkt 2 i pkt 5 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Wskazać należy, że zgodnie z art. 26 ust. 3 pkt 2 pow. ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych udostępnia dokumentację medyczną również: organom władzy publicznej, Narodowemu Funduszowi Zdrowia, organom samorządu zawodów medycznych oraz konsultantom krajowym i wojewódzkim, w zakresie niezbędnym do wykonywania przez te podmioty ich zadań, w szczególności kontroli i nadzoru. W rozpoznawanej sprawie Komisja uznała, że jest organem władzy państwowej i uprawniona zatem była do przetwarzania danych osobowych wrażliwych A. S.. Stwierdzić należy, że Sąd nie podziela tego poglądu. Wskazać należy, że pomimo iż pojęcie organu władzy publicznej pojawia się w art. 7, art. 163, art. 228 czy też w art. 238 Konstytucji RP, to pojęć tych nigdzie nie definiuje. Zdaniem Sądu niewątpliwie Regionalna Komisja Lekarska ABW nie należy do organów władzy publicznej. Organem takim może być Szef ABW, nie zaś komisja lekarska, która orzeka w zakresie inwalidztwa co nie zmienia faktu, że Szef ABW nie jest organem odwoławczym w zakresie orzekania przez komisje o inwalidztwie. Sąd stwierdził także, że komisje lekarskie nie są również organami rentowymi oraz zespołem do spraw orzekania o niepełnosprawności.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Regionalna Komisja Lekarska Nr 1 Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając:

I naruszenie prawa materialnego przez:

1) niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), dalej zwanej "ustawą", pomimo że ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji oraz przepisów prawa wynika, iż RKL Nr 1 spełniała i spełnia przesłanki określone w art. 26 ust. 3 pkt 1 lub ust. 3 pkt 2 lub ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz.U. z 2012 r. Nr 159 ze zm.), dalej "u.o.p.p.", w następstwie czego była i jest podmiotem uprawnionym do uzyskania dokumentacji medycznej w ramach prowadzonego postępowania dot. orzeczenia o inwalidztwie w trybie art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy; a w konsekwencji naruszenie:

2) art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy w związku z 26 ust. 3 pkt 1 lub ust. 3 pkt 2 lub ust. 3 pkt 5 u.o.p.p. przez jego niezastosowanie,

II naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynika sprawy przez:

1) brak rozpoznania wszystkich twierdzeń RKL Nr 1, szczególnie stanowiska dotyczącego interpretacji przepisów prawa materialnego, w tym:

a) brak ustosunkowania się Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do stanowiska RKL Nr 1 zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę w przedmiocie oceny, wskazującej na to, iż skarżąca jako podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 31 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. z 2007 r. Nr 14, poz. 89 ze zm.), dalej zwanej "u.z.o.z." oraz art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz.U. Nr 112, poz. 654 ze zm.), dalej zwanej "ustawą o działalności leczniczej", była i jest upoważniona do uzyskania dokumentacji medycznej w ramach prowadzonego postępowania dot. orzeczenia o inwalidztwie w trybie art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy w związku z 26 ust. 3 pkt 1 i u.o.p.p., a w konsekwencji:

b) brak rozważenia jaki skutek prawny w niniejszej sprawie miało uchylenie ustawy z dnia 31 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej oraz wejście w życie dnia 1 lipca 2011 r. ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, w kontekście faktu iż RKL NR 1 do Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "[...]" w Pruszkowie, dalej zwany "NZOZ", o dokumentację medyczną A. S. zwracała się pismami z dnia 31 marca 2011 r., 29 kwietnia 2011 r. oraz z dnia 21 czerwca 2011 r. to jest przed wejściem w życie ustawy o działalności leczniczej,

2) sporządzenie lakonicznego i ogólnikowego uzasadnienia w sposób uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu prawnego sprawy, a w konsekwencji brak możliwości kontroli czy wyrok został wydany prawidłowo.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w całości oraz przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania A. S. oraz Generalny Inspektor Ochrony Danych osobowych wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej, nadto Generalny Inspektor wniósł o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w związku z tym podlegała oddaleniu.

Ponieważ opiera się na obu podstawach to w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan sprawy został ustalony właściwie, bądź nieskutecznie podważony, można dokonać oceny prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.

Odnosząc się do tych zarzutów w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że nie jest zasadny zarzut dot. naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez sporządzenie lakonicznego i ogólnikowego uzasadnienia w sposób uniemożliwiający jego kontrolę. Uzasadnienie wyroku zawiera bowiem wszystkie obligatoryjne ustawowe elementy. Sąd I instancji zarówno przedstawił stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowisko stron, jak i podstawę prawną orzeczenia oraz jej wyjaśnienie. Wyjaśnienie to jest na tyle szczegółowe, że wbrew twierdzeniu skargi kasacyjnej, umożliwia kontrolę prawidłowości stanowiska Sądu co do m.in. interpretacji przepisów prawa materialnego. Należy zgodzić się z zarzutem skargi, że Sąd I instancji nie ustosunkował się do wszystkich argumentów podniesionych przez skarżącego w skardze tym niemniej, gdyby nawet przyjąć, że dopuszczono się uchybienia, to i tak nie miało ono wpływu na wynik sprawy, bowiem dokonana przez Sąd I instancji ocena legalności zaskarżonej decyzji uznająca, że nie narusza ona prawa, jest prawidłowa. Stwierdzić również należy, że Sąd Wojewódzki właściwie zastosował przepisy prawa materialnego. Bezsporne w sprawie jest, że umocowanie do działania komisji lekarskich Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wynika z art. 21 i nast. ww. ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego... i wydanego na podstawie upoważnienia ustawowego, rozporządzenia Prezes Rady Ministrów z dnia 20 sierpnia 2003 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, i Agencji Wywiadu... obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Akt ten regulował m.in. właściwość komisji lekarskich, tryb postępowania i sposób przeprowadzania badań lekarskich oraz wzywania inwalidów na te badania w sprawach orzekania o inwalidztwie. Regionalna komisja lekarska, jako organ pierwszej instancji, posiadała ściśle określone w rozporządzeniu kompetencje oraz tryb procesowania. Zgodnie z § 11 tego rozporządzenia posiadała uprawnienie do żądania od osoby skierowanej na badania stosownej dokumentacji niezbędnej do oceny jej stanu zdrowia. Natomiast w przypadku niedostarczenia m.in. dokumentacji lekarskiej, komisja z godnie z § 18 ust. 1 mogła zwrócić się o dostarczenie tych dokumentów do organu kierującego, którym w niniejszej sprawie jest organ emerytalno-rentowy. Podkreślić należy, że żaden przepis ww. ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. ani także przepis cytowanego rozporządzenia nie przewidywał uprawnień regionalnej komisji lekarskiej zwracania się bezpośrednio do podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych o udostępnienie stosownej dokumentacji medycznej. Wskazać należy, że regulacja ustawowa łącznie z aktem wykonawczym uregulowała kompleksowo kwestię możliwości żądania przez regionalną komisję lekarską dokumentacji medycznej, a przyjęte rozwiązania korelowały z przepisami zarówno ustawy o ochronie danych osobowych, jak i ustawy o prawach pacjenta. W związku z tym Komisja ta nie posiadała kompetencji do jej żądania od podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych. Powoływanie się przez skarżącego na ustawę o prawach pacjenta i wywodzenie swoich kompetencji w tym zakresie z normy art. 26 ust. 3 pkt 1 lub 2, ewentualnie pkt 5, jest całkowicie chybione. Fakt, że do dnia 1 lipca 2011 r. zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej działanie związane z orzekaniem i opiniowaniem o stanie zdrowia było uznawane za świadczenie zdrowotne, a także okoliczność, że ugruntowane już orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego przypisywało przedmiotowym komisjom lekarskim status organu władzy publicznej, w żadnej mierze nie daje uprawnień do uzyskania dokumentacji medycznej w trybie art. 26 ust. 3 pkt 1 lub 2 ww. ustawy o prawach pacjenta.

Jak to już wskazano wyżej wszystkie kompetencje regionalnych komisji lekarskich w zakresie uzyskania dokumentacji medycznej zostały uregulowane w cyt. ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. oraz rozporządzeniu wykonawczym z dnia 30 sierpnia 2003 r. i te akty normatywne nie przewidywały żadnego odesłania do przepisów ustawy o prawach pacjenta. Tylko taka wykładnia powyższych przepisów jest spójna z rozwiązaniami przyjętymi w ustawie o ochronie danych osobowych, a przede wszystkim z Konstytucją RP. Znajduje ona również potwierdzenie w znowelizowanym przepisie art. 26 ustawy o prawach pacjenta gdzie w ust. 3 dodano punkt "7a" przewidujący udostępnienie przez podmiot udzielający świadczenia zdrowotne dokumentacji medycznej także m.in. komisjom lekarskim Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Przepis ten wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2015 r., co oznacza, że przed tą datą powyższy przepis ustawy o prawach pacjenta nie mógł stanowić podstawy udostępnienia przedmiotowym komisjom stosownej dokumentacji, w przeciwnym wypadku zbędna byłaby nowelizacja tego przepisu.

Reasumując stwierdzić należy, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, iż Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych właściwie zastosował i zinterpretował przepisy prawa materialnego.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 i art. 203 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.