Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 645/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2022-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Ubezpieczenia
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 28
journal: Dz.U. 2003 nr 141 poz 1365
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi S. SRL na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] r., nr [...], II. umarza postępowanie administracyjne, III. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz strony skarżącej S. SRL we Włoszech kwotę 4017 (cztery tysiące siedemnaście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, IV. zwraca z urzędu od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. stronie skarżącej S. SRL we Włoszech kwotę 80 (osiemdziesiąt) złotych, tytułem nadpłaconego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...], Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego (dalej: NUCS) nałożył na S. SRL we Włoszech (poprzednia nazwa S. SRL), karę pieniężną w kwocie 12.000 zł za wwóz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odpadów bez wymaganego zezwolenia. W podstawie prawnej tej decyzji, w zakresie zastosowania kary administracyjnej, NUCS wskazał art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 7 pkt 1, art. 92a ust. 11 pkt 2 i pkt 6, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm.; dalej: u.t.d.) w zw. z art. 2 pkt 15 i pkt 35 oraz art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. U. L 190 z dnia 12 lipca 2006 r., s. 1; dalej: rozporządzenie nr 1013/2006), a także art. 3 ust. 3, art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2020 r., poz. 1792; dalej: u.m.p.o.).

W uzasadnieniu decyzji NUCS przedstawił przebieg postępowania wskazując, że w dniu [...] lutego 2019 r. funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej przeprowadzili na drodze krajowej nr [...] (DPG [...]) kontrolę ciągnika samochodowego marki [...] o nr rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. Kierujący zestawem okazał do kontroli m.in. wypis z licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, udzielonej przewoźnikowi – Przedsiębiorstwu "F." sp z o.o. oraz dokumenty na przewożony towar, z których wynika, że towar przewożony z miejscowości [...] z Włoch do firmy S. sp. z o.o., to towar w postaci odpadów z metali nieżelaznych o kodzie 19.12.03. i masie 23040,00 kg. Z uwagi na to, że deklarowanym towarem był odpad z metali nieżelaznych, funkcjonariusze celno-skarbowi przeprowadzi kontrolę powyższego zespołu pojazdów w trakcie której stwierdzono, że przewożone są zmieszane odpady zawierające kable, wtyczki, tworzywa sztuczne, elementy elektroniczne – płytki, druty, złom. Dlatego też zwrócono się do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: WIOŚ) z wnioskiem o przeprowadzenie oceny przewożonego towaru. WIOŚ w piśmie z dnia [...] lutego 2019 r. stwierdził, że przewożona mieszanina odpadów to odpad niesklasyfikowany pod żadnym kodem w załącznikach III, IIIB, IV ani IVA do rozporządzenia 1013/2006 (są to odpady spoza list wykazanych w wymienionych załącznikach).

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego NUCS zawiadomieniem z dnia [...] listopada 2020 r. poinformował spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w związku z wykonanym przewozem odpadów bez wymaganego zezwolenia - lp. 4.5. załącznika nr 3 do u.t.d.

Zdaniem NUCS S. SRL była zobowiązana zgłosić przemieszczanie mieszaniny odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kod w załącznikach III, IIIB, IV ani IVA do rozporządzenia nr 1013/2006, przewożonych w dniu [...] lutego 2019 r. oraz uzyskać na wwóz kontrolowanej mieszaniny odpadów na teren RP zezwolenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.m.p.o. Ponieważ spółka nie posiadała wymaganych zgód i dokumentów, w sprawie doszło do nielegalnego przemieszczeniem odpadów, które zgodnie z lp.4.5 załącznika nr 3 do u.t.d. podlega karze pieniężnej w wysokości 12.000 zł.

NUCS przyjął, że S. SRL, jako podmiot organizujący przemieszczanie odpadów z Włoch do Polski, powinna posiadać wiedzę, że dokument określony w załączniku VII (art. 18 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1013/2006) jest właściwy jedynie dla przemieszczania odpadów wskazanych w art. 3 ust. 2 i ust. 4 tego rozporządzenia. Wyposażając kierowcę w dokument określony w załączniku VII powinna dołożyć szczególnej staranności, aby przemieszczanym towarem były odpady wskazane w tym dokumencie. Skoro spółka organizowała międzynarodowe przemieszczenie mieszaniny odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem, na który powinna uzyskać zezwolenia właściwych polskich władz, to nieuprawnione jest stanowisko, że spółka nie miała wpływu na powstanie naruszenia w rozumieniu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: DIAS) – po rozpoznaniu odwołania S. SRL od ww. decyzji – decyzją z dnia [...] września 2022 r., nr [...], utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu DIAS przytoczył stan faktyczny sprawy, przebieg dotychczasowo postępowania oraz przepisy powoływane przez NUCS, podtrzymując w pełni stanowisko tego organu.

Powyższa decyzja DIAS stała się przedmiotem skargi S. SRL złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. przepisów w prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, mianowicie art. 92a ust 1 w zw. z ust. 11 pkt 2 i 6 oraz w zw. z art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nałożenie na skarżącą jako nadawcę (i organizatora transportu) kary pieniężnej, podczas gdy od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres 2 lat, co implikowało konieczność umorzenia toczącego się postępowania w sprawie, uniemożliwiając jednocześnie wydanie decyzji o charakterze merytorycznym,

2. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie art. 7, 15, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000; dalej: K.p.a.), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające wyłącznie na przyjęciu i powieleniu argumentacji i ustaleń NUCS, z zaniechaniem wyczerpującego zebrania i oceny materiału dowodowego, co godzi w zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, a także poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób nie odpowiadający wymogom stawianym temu elementowi aktu administracyjnego przez ustawodawcę.

Mając na uwadze powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji NUCS, a także o umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie w całości. Skarżąca wniosła także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.

Odpowiadając na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. DIAS wskazał, że zgodnie z treścią art. 92c ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.t.d., postepowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej umarza się w sytuacji, gdy na podmiot wykonujący przewozy za stwierdzone naruszenie została nałożona kara przez inny uprawniony organ lub uprawniony zagraniczny organ. Z akt sprawy nie wynika, aby w niniejszym przypadku wystąpiła ww. przesłanka do umorzenia postępowania w sprawie wymiaru kary pieniężnej. To samo dotyczy sytuacji, kiedy od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat (art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d.). Naruszenie zostało ujawnione w dniu [...] lutego 2019 r., a kara pieniężna została nałożona decyzją NUCS w dniu [...] stycznia 2021 r., zatem brak podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie.

DIAS wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W oparciu o przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137), art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w § 2 tego przepisu sprawowana jest według kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli w tak zakreślonych granicach kognicji, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja NUCS naruszają przepisy prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego.

Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest decyzja DIAS, utrzymującą w mocy decyzję NUCS, nakładającą na skarżącą karę pieniężną w wysokości 12000 zł za wwóz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odpadów bez wymaganego zezwolenia.

Zgodnie z treścią art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. W przepisie tym wprowadzony został materialnoprawny termin przedawnienia uprawnienia organu do nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., który organ zobowiązany jest uwzględnić z urzędu.

Do zrealizowania przesłanki określonej w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. konieczne jest ustalenie daty ujawnienia naruszenia oraz stwierdzenie upływu od tego dnia 2 lat. Początkiem biegu tego terminu jest więc moment ujawnienia naruszenia przepisów u.t.d. Organ ma więc "ujawnić naruszenie", czyli stwierdzić je w formalnym, ujawnianym "na zewnątrz" dokumencie, czyli na gruncie u.t.d. w protokole kontroli, gdzie opisuje się czyn pod względem przedmiotowym i podmiotowym. Moment ujawnienia protokołu kontroli jest więc chwilą początku biegu terminu 2 lat. Terminem końcowym biegu przedawnienia regulowanego art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. jest wydanie decyzji ostatecznej w sprawie. Wydanie orzeczenia w I instancji nie jest zatem wystarczające dla zachowania terminu przedawnienia o którym mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. W orzecznictwie wskazuje się, że wprawdzie ustawodawca w treści wskazanego przepisu nie posługuje się pojęciem "wydania decyzji", ale nie można poprzestać jedynie na literalnym sensie tego przepisu zwłaszcza, że odstąpienie od takiego jego sensu, potwierdzonego zasadą lege non distinguente, jest możliwe wyjątkowo i w sytuacjach, gdy należy nim objąć inne wartości konstytucyjne. Nie można bowiem tracić z pola widzenia przy wykładni tego przepisu funkcji ochronnej przedawnienia (cel tej instytucji), jak i aspektu systemowego (konstytutywny charakter decyzji, z której wynika, że odpowiedzialność danej osoby powstaje z chwilą jej doręczenia). W takim razie wyjaśnienia wymaga rozumienie terminu "wydanie decyzji". Ma to bowiem o tyle znaczenie, że jeśli chodzi o spełnienie się przesłanek zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 3 do postępowania w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, w sytuacji, gdy postępowanie w tej sprawie nie zostało wszczęte, nie budzi poważniejszych trudności. Postępowania takiego wówczas się nie wszczyna; organ administrujący nie podejmuje więc nakazanych mu czynności procesowych. Dużo większe jednak trudności napotyka się jeśli chodzi o sytuację, o której mowa w zdaniu końcowym tego przepisu – "a postępowanie wszczęte umarza się". Należy więc zadać pytanie jakie sytuacje procesowe objęte są hipotezą tego przepisu, czy tylko takie, w których organ administrujący wszczął postępowanie, a nie wydał decyzji co do istoty sprawy, czy też również takie w których wydał decyzję, a jej jeszcze nie doręczył, czy i takie, w których wydał wprawdzie decyzję i ją także doręczył jej adresatom w okresie 2 lat od ujawnienia naruszenia przepisów u.t.d. Podkreślić należy, że pojęcie "wydanie" decyzji wiąże się niewątpliwie z załatwieniem sprawy. Moment wydania decyzji to zatem punkt czasowy, w którym akt administracyjny zostaje podany do wiadomości jego adresatowi. Niejednokrotnie obejmuje on dwa etapy – "podjęcia decyzji" i "wydania decyzji". Granicy jednakże pomiędzy nimi nie da się niejednokrotnie wyraźnie wskazać. "Podjęcie decyzji", to zatem rezultat procesu decyzyjnego zachodzącego wewnątrz organu, drugie zaś pojęcie obejmuje manifestację podjętej decyzji na zewnątrz, z czym mogą wiązać się określone skutki prawne. Skoro przedawnienie, to zdarzenie wywołujące konkretne skutki prawne w wyniku upływu czasu, które mogą polegać na tym, że uprawnienie, a raczej zobowiązanie do uiszczenia administracyjnej kary pieniężnej z powodu naruszenia przepisów u.t.d. w ogóle nie powstanie, bądź powstałe wygaśnie, to przedmiotowe rozważania uzasadniają stwierdzenie, iż pojęcie "wydanie decyzji" obejmuje także - doręczenie decyzji. Aby przedawnienie nie nastąpiło termin w tym wypadku 2 lat, powinien być zachowany zarówno w momencie wydania decyzji, tj. jej podania do wiadomości jej adresatowi, jak i doręczenia decyzji. Wówczas wywiera ona przecież skutki prawne, a od tej chwili są nią związani zarówno organ, jak jej adresat, czy adresaci. Decyzja formalnie sporządzona ale niedoręczona nie załatwia sprawy, bo nie wiąże ani organu ani strony. Wreszcie przyjęcie, że dla zachowania terminu 2 lat, wystarczające jest jedynie wydanie decyzji, tj. jej sporządzenie w przepisanej formie, powoduje, że w ogóle pozbawiłoby się stronę, a więc podmiot administrowany funkcji gwarancyjnej wynikającej z instytucji przedawnienia, jak i możliwości kwestionowania takiego rozstrzygnięcia. Niedoręczona decyzja jest bowiem aktem nieobowiązującym. To z chwilą jej doręczenia zaczynają biec terminy do wniesienia odpowiednich środków zaskarżenia (odwołania), możliwości jej uchylenia przez organ we wznowionym postępowaniu, jak i od tej daty zaczyna biec termin, po upływie którego nie jest możliwe stwierdzenie jej nieważności (por. B. Dolnicki, Materialnoprawne i procesowe skutki wydania decyzji w postępowaniu ogólnym i podatkowym w: Kodyfikacja postępowania administracyjnego na 50-lecie K.P.A. pod red. J. Niczyporuka, Wydawnictwo WSPA, Lublin 2010, s. 161 i następne). Powyższe oznacza, że termin 2 lat, o którym jest mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. obejmuje również doręczenie decyzji nakładającej administracyjną karę pieniężną. Bez tego instytucja przedawnienia nie miałaby racji bytu (patrz wyroki: WSA w Krakowie z dnia 28 lipca 2022 r., III SA/Kr 368/22, WSA w Rzeszowie z dnia 2 czerwca 2022 r., II SA/Rz 229/22, WSA w Poznaniu z dnia 6 sierpnia 2020 r., III SA/Po 95/20, WSA w Warszawie z dnia 2 lutego 2022 r., VI SA/Wa 2802/21, WSA w Lublinie z dnia 10 października 2019 r., III SA/Lu 168/19, WSA w Lublinie z dnia 8 grudnia 2016 r., III SA/Lu 352/16, WSA w Gliwicach z dnia 14 lutego 2018 r., II SA/Gl 1138/17, WSA w Krakowie z dnia 2 sierpnia 2022 r., III SA/Kr 149/22, WSA w Gorzowie Wlkp.: z dnia 17 lutego 2022 r., II SA/Go 1034/21, z dnia 16 lutego 2022 r., II SA/Go 1027/21, z dnia 30 czerwca 2022 r., II SA/Go 197/22, z dnia 12 maja 2022 r., II SA/Go 175/22, z dnia 10 marca 2022 r., II SA/Go 1105/21).

W rozpoznawanej sprawie decyzja ostateczna wydana została w dniu [...] września 2022 r. (a więc ponad dwa lata od ujawnienia naruszenia) i doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 21 września 2022 r.

Na bieg rozważanego terminu miała wpływ sytuacja prawna spowodowana wprowadzeniem w Polsce od dnia 14 marca 2020 r. stanu zagrożenia epidemicznego, a później od dnia 20 marca 2020 r. stanu epidemii rozporządzeniami Ministra Zdrowia odpowiednio z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz.U. poz. 433 ze zm.)i z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. poz. 491 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.

Przepis ten został wprowadzony do ustawy w dniu 31 marca 2020 r., niemniej skoro ustawodawca wskazał w nim wprost, że normuje on bieg terminów nie tylko w stanie epidemii, i lecz także w stanie zagrożenia epidemicznego, uznać należy, że jego skutki obejmują również terminy, których bieg obejmuje okres od dnia 14 marca 2020 r. Przepis art. 15zzr został uchylony ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV2 (Dz.U. poz. 875), ogłoszoną w Dzienniku Ustaw w dniu 16 maja 2020 r. Ponadto stosownie do art. 68 ust. 2 powyższej ustawy, terminy, o których mowa w art. 15zzr ust. 1 ustawy zmienianej w art. 46, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzr ust. 1 tej ustawy, biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Stąd nawet odliczając okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia od dnia [...] marca 2020 r. do [...] maja 2020 r., to i tak do daty wydania decyzji ostatecznej upłynął 2 letni termin, o którym mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d.

Wobec stwierdzonego przez Sąd naruszenia prawa materialnego w sprawie, to jest art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d., należało skargę w niniejszej sprawie uwzględnić i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 p.p.s.a. uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji (pkt I wyroku).

Jednocześnie Sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania - zgodnie z art. 145 § 3 p.p.s.a. - umorzył postępowanie administracyjne (pkt II wyroku).

Jako że skarga została uwzględniona Sąd - na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. - zasądził od organu na rzecz strony skarżącej poniesione przez nią koszty postępowania, które sprowadzają się do: należnego wpisu od skargi (400 zł), wynagrodzenia pełnomocnika (3600 zł), ustalonego zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265) oraz opłaty od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

W związku z treścią art. 225 p.p.s.a., należało z urzędu zwrócić nadpłacony wpis od skargi w kwocie 80 zł, albowiem z uwagi na przedmiot sprawy strona skarżąca nie miała obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w kwocie 480 zł., które uiściła, lecz w kwocie 400 zł (§ 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnym - Dz. U. nr 2021, poz. 535.)

Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. Zgodnie z treścią cyt. art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym złożyła pełnomocnik skarżącej oraz organ odwoławczy.