Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 893/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Asesor WSA Jan Szuma Protokolant: st. sekr. sąd. Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2020 r. sprawy ze skargi K. L. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania K. L. od decyzji Starosty [...] z [...] maja 2019 r. nr [...] znak [...] udzielającej J. R. i B. S. pozwolenia na rozbiórkę parterowego budynku gospodarczego w granicy z działką nr [...] przy [...] w [...] dz. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzję wydano w następujących okolicznościach.

[...] lutego 2019 r. J. R. i B. S. zwrócili się do Starosty [...] z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę ww. obiektu.

Starosta po wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie, postanowieniem z [...] marca 2019 r. zobowiązał wnioskodawców do usunięcia nieprawidłowości wniosku.

[...] marca 2019 r. K. L. przesłał organowi informację o toczącym się postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla działek [...]

Wnioskodawcy wnieśli o zawieszenie postępowania administracyjnego i Starosta postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r. postępowanie zawiesił.

Po uzupełnieniu dokumentacji przez wnioskodawców Starosta postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r. podjął postępowanie, po czym zawiadomił strony o przysługującym im prawie wynikającym z art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: K.p.a.).

Następnie Starosta [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1 , art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm., dalej: P.b.) wydał decyzję z [...] maja 2019 r. udzielającą wnioskodawcom pozwolenia na rozbiórkę parterowego budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] w granicy z działką nr [...], w [...] przy [...], z zachowaniem warunków:

- wykonania robót budowlanych zgodnie z warunkami technicznymi i zasadami bhp obowiązującymi w budownictwie,

- zgodnie z pozwoleniem nr [...] Powiatowego Konserwatora Zabytków w [...] z [...] marca 2019 r. na prowadzenie prac budowlanych zlokalizowanych na terenie strefy ochrony konserwatorskiej układu urbanistycznego miasta [...].

W odwołaniu od decyzji K. L. zarzucił organowi I instancji naruszenie:

- art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm, dalej: u.p.z.p.) poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji bez uprzedniego uzyskania przez wnioskodawców decyzji o warunkach zabudowy,

- art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i rozpatrzenie wniosku o pozwolenie na rozbiórkę pomimo niewydania uprzednio rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego – niewydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.

Wobec tak postawionych zarzutów odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.

Wojewoda utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję (jak wskazano na wstępie) wyjaśnił, że przedmiotowy obiekt to budynek parterowy z nieużytkowanym poddaszem (stryszkiem), w którym pierwotnie znajdowały się komórki lokatorskie. Do rozbiórki przeznaczono wyłączoną z użytkowania część budynku, ze względu na zły stan techniczny, grożący zawaleniem. Część przeznaczona do rozbiórki nie jest połączona konstrukcyjnie z resztą budynku. Budynek przeznaczony do rozbiórki przylega do budynku sąsiada zlokalizowanego w granicy działki. Budynki nie są powiązane ze sobą konstrukcyjnie, ani nie mają wspólnej ściany. Budynek sąsiada jest wyższy i posiada niezależne pokrycie dachowe.

Mając powyższe na uwadze Wojewoda powołał treść art. 31 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 4 P.b. i stwierdził, że wnioskodawca załączył do wniosku zgodę właścicieli obiektów na rozbiórkę oraz projekt rozbiórki zawierający: mapę z zaznaczonym usytuowaniem obiektów, charakterystyką obiektów, opis zakres i sposób prowadzenia robót rozbiórkowych, opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz niezbędne rzuty i przekroje. W tym stanie organ odwoławczy uznał, że wnioskodawcy przedłożyli niezbędne dokumenty. Wyjaśnił przy tym, że organ architektoniczno-budowlany nie działa na zasadzie uznaniowości i nie ma możliwości wprowadzenia dalszych, dodatkowych warunków, oprócz wynikających z Prawa budowlanego, od których zależałoby wydanie decyzji. Wobec zatem tego, że inwestor spełnił ciążące na nim obowiązki Starosta nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę.

Odnosząc się do zarzutów strony Wojewoda zważył, iż gdyby wolą ustawodawcy była konieczność przedłożenia przez wnioskodawcę decyzji o warunkach zabudowy do pozwolenia na rozbiórkę, byłoby to wymienione w art. 33 ust. 4 P.b., co w konsekwencji prowadzi do stwierdzenia, że również nie został naruszony art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., gdyż ustalenie warunków zabudowy nie było zagadnieniem wstępnym w niniejszej sprawie. Rozbiórka obiektów budowlanych nie wymaga wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Natomiast fakt, że obecnie przed Burmistrzem [...] toczy się postępowanie po decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], która uchyliła decyzję Burmistrza ustalającą warunki zabudowy dla rozbudowy i przebudowy istniejącego budynku mieszkalno-usługowego oraz budowy budynku mieszkalno-usługowego w zabudowie pierzejowej na przedmiotowej działce, nie ma znaczenia dla rozpatrzenia wniosku w niniejszej sprawie. Uwagę organu zwrócił zły stan techniczny budynku gospodarczego, co w chwili obecnej stanowi niebezpieczeństwo dla użytkowników pozostałych budynków znajdujących się na działce. W tym stanie rzeczy rozbiórka jest tym bardziej zasadna.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję Wojewody K. L. podniósł zarzuty tożsame do wskazanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Nadto zarzucił organowi odwoławczemu nieustosunkowanie się do argumentów odwołania i naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania. Wyjaśnił w motywach skargi, że wyeliminowanie budynku zlokalizowanego w granicy działek zmieni ład przestrzenny i wobec braku ostatecznych warunków zabudowy nie ma gwarancji, że dotychczasowy ład będzie zachowany. Dlatego dla niniejszej rozbiórki stosownie do art. 59 ust. 1 u.p.z.p. konieczne było uprzednie ustalenie warunków zabudowy.

Zdaniem skarżącego to, że w art. 33 ust. 4 P.b. ustawodawca wśród dokumentów dołączanych do wniosku o pozwoleniu na rozbiórkę nie uwzględnił decyzji o warunkach zabudowy nie oznacza automatycznie, że wyłączył potrzebę uzyskania przez inwestora takiej decyzji w trybie u.p.z.p. Zmiana zagospodarowania terenu następuje nie tylko poprzez wprowadzenie nowego elementu przestrzennego, ale i poprzez wyeliminowanie z terenu dotychczas istniejących elementów przestrzennych. W każdym postępowaniu o pozwolenie na rozbiórkę powinno się więc rozważyć potrzebę uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, oceniając, czy zamierzone roboty budowlane doprowadzą do zmiany zagospodarowania terenu, co implikuje takim obowiązkiem. Nie można pominąć brzmienia art. 59 ust. 1 u.p.z.p. Pojęcie zmiany zagospodarowania terenu nie posiada definicji legalnej, jest pojęciem niedookreślonym i nabiera precyzji dopiero na poziomie stosowania prawa, w zestawieniu z konkretnymi faktami. Zdaniem skarżącego rozbiórka obiektu, której celem jest wyeliminowanie z przestrzeni pewnego elementu przestrzennego zmienia zagospodarowanie terenu, a więc podlega obowiązkowi uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Zatem organy nie powinny się w postępowaniu o wydanie pozwolenia na rozbiórkę do powołania literalnego brzmienia art. 33 ust. 4 P.b., nie analizując uprzednio kwestii konieczności uzyskania decyzji o warunkach zabudowy.

Zdaniem skarżącego skoro inwestor wystąpił już o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...], a postępowanie to nie zakończyło się, to organy orzekające powinny były zawiesić postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Skarżący podkreślił, że nie odmawia prawa do rozebrania wyeksploatowanego budynku, lecz wskazał, że powinno to nastąpić po wydaniu ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, co zabezpieczy jego interesy.

W odpowiedzi Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przyjęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skargę jako niezasadną należało oddalić.

Przedmiotem skargi K. L. jest decyzja Wojewody z [...] sierpnia 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z [...] maja 2019 r. o udzieleniu J. R. i B. S. pozwolenia na rozbiórkę parterowego budynku gospodarczego w granicy z działką nr [...] przy [...] w [...] dz. nr [...].

Nie budzi wątpliwości Sądu, że organy architektoniczno-budowlane dokonały prawidłowej oceny, że J. R. i B. S. spełnili wymogi do uzyskania pozytywnej decyzji w niniejszej sprawie.

Należy przypomnieć, że rozbiórka obiektu budowlanego, na którą pozwolenia domagali się wnioskodawcy mieści się – stosownie do art. 3 pkt 7 P.b. – w definicji legalnej pojęcia robót budowlanych. Zgodnie zaś z art. 28 ust. 1 P.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W myśl art. 31 ust. 1 P.b. pozwolenia nie wymaga rozbiórka:

1) budynków i budowli - niewpisanych do rejestru zabytków oraz nieobjętych ochroną konserwatorską - o wysokości poniżej 8 m, jeżeli ich odległość od granicy działki jest nie mniejsza niż połowa wysokości;

2) obiektów i urządzeń budowlanych, na budowę których nie jest wymagane pozwolenie na budowę, jeżeli nie podlegają ochronie jako zabytki.

Przedmiotowy budynek gospodarczy na działce nr [...] przy [...]. w [...] nie mógł zostać uznany za wyjątek określony w powyższym przepisie po pierwsze z tego powodu, że usytuowany jest bezpośrednio w granicy z działką sąsiednią nr [...], a ponadto działka, na której jest usytuowany (nr [...]) położona jest na terenie historycznego układu urbanistycznego miasta [...], wpisanego do rejestru zabytków woj. wlkp. pod nr [...] decyzją [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] grudnia 2006 r. nr [...] W związku z tym na jego rozbiórkę wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę.

Przepis art. 32 ust. 1 P.b. określa, że pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim:

1) przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów;

3) wyrażeniu zgody przez ministra właściwego do spraw energii - w przypadku budowy lub rozbiórki gazociągu przesyłowego, linii przesyłowej elektroenergetycznej albo rurociągu dalekosiężnego ropy naftowej lub produktów naftowych, a także gazociągu, linii elektroenergetycznej albo rurociągu ropy naftowej lub produktów naftowych dochodzących do granicy Rzeczypospolitej Polskiej.

Przy czym w myśl art. 32 ust. 2 P.b. uzgodnienie, wyrażenie zgody lub opinii, o których mowa w ust. 1 pkt 2, powinny nastąpić w terminie 14 dni od dnia przedstawienia proponowanych rozwiązań. Niezajęcie przez organ stanowiska w tym terminie uznaje się jako brak zastrzeżeń do przedstawionych rozwiązań. Jednakże przepis ten nie dotyczy przypadków, w których stanowisko powinno być wyrażone w drodze decyzji, oraz uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000.

Równocześnie w myśl art. 32 ust. 4 P.b. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:

1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2017 r. poz. 2205 oraz z 2018 r. poz. 317), jeżeli są one wymagane;

2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Z powołanych przepisu wynika, że ustawodawca inaczej uregulował wymogi dotyczące pozwolenia na budowę, a inaczej pozwolenia na rozbiórkę. Wobec inwestora, który ubiega się o uzyskanie pozwolenia na budowę skierował wymóg przedłożenia ważnej decyzji o warunkach zabudowy, innych decyzji i oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wymogów tych nie stawia zaś, jeżeli pozwolenie ma obejmować rozbiórkę obiektu budowlanego.

Konsekwencją powyższego są odrębne wymogi wobec wniosku o pozwolenie na budowę i wniosku o pozwolenie na rozbiórkę obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 33 ust. 2 P.b. do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć:

1) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000;

2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;

3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

3a) pozwolenia, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzję, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli są one wymagane;

4) w przypadku obiektów zakładów górniczych oraz obiektów usytuowanych na terenach zamkniętych i terenach, o których mowa w art. 82 ust. 3 pkt 1, postanowienie o uzgodnieniu z organem administracji architektoniczno-budowlanej, o którym mowa w art. 82 ust. 2, projektowanych rozwiązań w zakresie:

a) linii zabudowy oraz elewacji obiektów budowlanych projektowanych od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych,

b) przebiegu i charakterystyki technicznej dróg, linii komunikacyjnych oraz sieci uzbrojenia terenu, wyprowadzonych poza granice terenu zamkniętego, portów morskich i przystani morskich, a także podłączeń tych obiektów do sieci użytku publicznego;

5) (uchylony);

6) (uchylony);

7) w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej:

a) wynik audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego, o którym mowa w art. 24l ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych,

b) uzasadnienie zarządcy drogi, o którym mowa w art. 24l ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;

8) umowę urbanistyczną, jeżeli jej zawarcie jest wymagane zgodnie z miejscowym planem rewitalizacji.

Z kolei do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę – jak stanowi art. 33 ust. 4 P.b. - należy dołączyć:

1) zgodę właściciela obiektu;

2) szkic usytuowania obiektu budowlanego;

3) opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych;

4) opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia;

5) pozwolenia, uzgodnienia lub opinie innych organów, a także inne dokumenty, wymagane przepisami szczególnymi; nie dotyczy to uzgodnienia i opinii uzyskiwanych w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000;

6) w zależności od potrzeb, projekt rozbiórki obiektu.

W powołanych przepisów jasno wynika, co rzetelnie wyjaśnił organ odwoławczy odpowiadając na zarzut skarżącego sformułowany w odwołaniu, że na uzyskanie pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego nie jest wymagane uprzednie uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Wymogu takiego nie formułują ww. przepisy i nieuprawnione jest wywodzenie takiego wymogu z art. 59 ust. 1 u.p.z.p.

Sąd pragnie zaznaczyć, że powołany przez skarżącego pogląd zaprezentowany przez WSA we Wrocławiu w wyroku z 20 lipca 2010 r., sygn. II SA/Wr 232/10, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) nie zyskał akceptacji w judykaturze i należy uznać go za odosobniony. Sąd w wyroku tym wskazał, że to, że ustawodawca w katalogu zawartym w art. 33 ust. 4 p.b. nie uwzględnił decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, tak jak wyartykułował to w art. 33 ust. 2 pkt 3 p.b., nie oznacza, że w każdym przypadku ubiegania się o pozwolenie na rozbiórkę obiektu budowlanego w sposób oczywisty wyłączona została potrzeba uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w trybie u.p.z.p.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela tego stanowiska. Gdyby wolą ustawodawcy było ustanowienie wymogu uprzedniego uzyskania ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę, kwestię tę, tak jak to uczynił w przypadku pozwolenia na budowę obiektu budowlanego, czy zgłoszenia budowy, o którym mowa w art. 30 ust. 4b P.b., uregulowałby właśnie w art. 33 ust. 4 P.b., w którym wymienione zostały wymogi dokumentacji przedkładanej wraz z wnioskiem o pozwolenie na rozbiórkę. Skoro takiego wymogu brak, nie można go wywodzić z przepisów u.p.z.p. Nie jest rolą organów architektoniczno–budowlanych rozstrzygających sprawię pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego rozstrzyganie, czy przepis art. 59 ust. 1 u.p.z.p. wprowadza wymóg uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla takiego przedsięwzięcia.

W związku z powyższym rację miał też Wojewoda uznając, że nie wystąpiły przesłanki do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., jak domagał się tego skarżący. Nie stanowi bowiem zagadnienia wstępnego w niniejszej sprawie kwestia rozstrzygnięcia sprawy o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji zamierzonej na tej samej działce. Żaden z przepisów Prawa budowlanego (zwłaszcza art. 32 i 33 P.b.) nie uzależnia bowiem wydania decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę obiektu budowlanego od uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy o ustalenie warunków zabudowy dla tożsamego terenu.

Jednocześnie Sąd stwierdził, że wnioskodawcy spełnili wszelkie wymogi do uzyskania pozwolenia na rozbiórkę przedmiotowego budynku gospodarczego. Po pierwsze uzyskali pozwolenie na prowadzenie prac budowlano-konserwatorskich przy zabytku wpisanym do rejestru (decyzja Powiatowego Konserwatora Zabytków z [...].03.2019 r.), po wtóre jako jedyni współwłaściciele przedmiotowego budynku nie potrzebowali zgody innych osób, po trzecie przedłożyli szkic usytuowania obiektu, opis zakresu i sposobu prowadzenia robót budowlanych, a także opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia podczas prowadzenia robót rozbiórkowych (zgodnie z art. 33 ust. 4 P.b.).

Na uwagę zasługuje też rzetelne ustalenie przez organ odwoławczy stanu faktyczny sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono, że do rozbiórki przeznaczono wyłączoną z użytkowania część budynku, ze względu na zły stan techniczny, grożący zawaleniem. Część przeznaczona do rozbiórki nie jest połączona konstrukcyjnie z resztą budynku. Budynek przeznaczony do rozbiórki przylega do budynku sąsiada zlokalizowanego w granicy działki. Budynki nie są powiązane ze sobą konstrukcyjnie, ani nie mają wspólnej ściany. Budynek sąsiada jest wyższy i posiada niezależne pokrycie dachowe. Powyższe ustalenia znalazły potwierdzenie w materiale fotograficznym dołączonym przez uczestników J. R. i B. S. na rozprawie sądowej. Wnioskodawcy wyjaśnili też, że nabyli nieruchomość w 2013 r., od początku budynek gospodarczy był w bardzo złym stanie technicznym i w tej chwili grozi zawaleniem.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że decyzje organów I i II instancji zostały wydane zgodnie z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) Sąd skargę oddalił.