Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2622/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6174 Komornicy
Skarżony organ: Krajowa Rada Komornicza
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. ref. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. B. na uchwałę Krajowej Rady Komorniczej z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy aplikantów komorniczych oddala skargę


UZASADNIENIE

Krajowa Rada Komornicza uchwałą Nr [...] z [...] czerwca 2013 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., nazywanej dalej "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania z [...] maja 2013 r. Pana M. B. utrzymała w mocy uchwałę Rady Izby Komorniczej w K. Nr [...] z [...] kwietnia 2013 r. o skreśleniu aplikanta komorniczego: M. B. (nazywanego dalej "Skarżącym") z listy aplikantów komorniczych.

Do wydania zaskarżonej uchwały doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Rada Izby Komorniczej w K., na podstawie Uchwały Nr [...] Rady Izby Komorniczej w K. z dnia [...] listopada 2012 r., podjętej na podstawie art 93 ust. 1 pkt 7 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji z dnia 29 sierpnia 2012 r. (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1376 ze zm., nazywanej dalej "u.k.s.e.") oraz § 9 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2007 r. w sprawie organizacji i przebiegu aplikacji komorniczej (Dz. U. z 2007, Nr 244, poz. 1804), w dniach [...] i [...] stycznia 2013 r. przeprowadziła (zgodnie z § 2 rozporządzenia) egzamin aplikantów komorniczych po pierwszym roku aplikacji dla sprawdzenia stopnia opanowania przez aplikantów komorniczych materiału z zakresu którego prowadzone były zajęcia seminaryjne.

Skarżący, wpisany na listę aplikantów komorniczych na podstawie uchwały Rady Izby Komorniczej w K. nr [...] z [...] grudnia 2011 r., nie zdał [...] stycznia 2013 r. pierwszego kolokwium ustnego. Ocenę niedostateczną otrzymał również z kolokwium poprawkowego z [...] marca 2013 r.

Rada Izby Komorniczej w K. uchwałą nr [...] z [...] kwietnia 2013r., po uprzednim wysłuchaniu Skarżącego zgodnie z dyspozycją art. 30b ust. 3 u.k.s.e., postanowiła o skreśleniu Skarżącego – z listy aplikantów komorniczych.

W uzasadnieniu swojej decyzji, Rada Izby Komorniczej w K. powołała się na treść art. 29k pkt 2 u.k.s.e. kształtującego obowiązki aplikanta komorniczego, jak również na treść art. art. 30 ust. 1 u.k.s.e., aby na tej podstawie stwierdzić, że kolokwium przeprowadzane po pierwszym roku aplikacji, w ujęciu systemowym, jest instrumentem umożliwiającym weryfikację kompetencji i przygotowania aplikanta komorniczego do samodzielnego wykonywania niektórych czynności komorniczych na podstawie stosownego upoważnienia. Aplikant komorniczy złożywszy z pozytywnym wynikiem egzamin po pierwszym roku aplikacji, daje rękojmię rzetelnego i zgodnego z prawem wykonywania czynności komorniczych, co nie jest możliwe bez posiadania przez aplikanta elementarnej wiedzy z dziedzin prawa, o których mowa w § 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2007 r.

Rada Izby Komorniczej w K. podała, że udzielone przez Skarżącego w trakcie przeprowadzonych kolokwiów odpowiedzi były szczątkowe, nie korespondowały z istotą danego zagadnienia, świadcząc o bardzo niskim stopniu opanowania przez niego materiału będącego przedmiotem zajęć seminaryjnych.

Rada Izby Komorniczej w K. podkreśliła, że Skarżący wyróżniał się negatywnie spośród pozostałych zdających brakiem zdolności do skonstruowania odpowiedzi na postawione pytania oraz brakiem umiejętności skonstruowania definicji instytucji prawnych, które były przedmiotem pytań.

Pismem z [...] maja 2013 r. Skarżący wniósł odwołanie od uchwały nr [...] z [...] kwietnia 2013 r., zarzucając jej naruszenie art. 30b u.k.s.e. polegające na niewłaściwym zastosowaniu przepisu oraz art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. oraz wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, a w konsekwencji przywrócenie statusu aplikanta komorniczego.

Odnośnie naruszenia art. 30b u.k.s.e. Skarżący wyjaśnił, że przepisy cyt. ustawy, jak również aktów wykonawczych (w tym § 5 ust. 15 uchwały nr [...] z [...] listopada 2012 r. Regulamin odbywania aplikacji komorniczej w Izbie Komorniczej w K.), nie zawierają expresis verbis przepisu nakazującego skreślenie aplikanta komorniczego z listy aplikantów w razie niezaliczenia przez niego z wynikiem pozytywnym kolokwium przeprowadzonego w trakcie trwania aplikacji komorniczej.

W związku z tym, Rada Izby Komorniczej w K., stosując sankcję polegającą na skreśleniu Skarżącego z listy aplikantów komorniczych, przekroczyła przyznane kompetencje poprzez zmianę warunków odbywania aplikacji komorniczej.

Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego Skarżący wskazał na wybiórczość ustaleń poczynionych przez Radę Izby Komorniczej w K., która nie wzięła pod uwagę faktu, że w trakcie zajęć przeprowadzanych w ramach pierwszego roku aplikacji był on na bieżąco odpytywany, ostatecznie uzyskując ocenę dostateczną plus, jak i faktu, że uzyskał pozytywną opinię od patrona.

Krajowa Rada Komornicza, rozpatrując zarzuty odwołania wskazała na funkcję porządkowo-mobilizacyjną oraz rolę gwarancyjną art. 30b ust. 1 u.k.s.e. związaną z zabezpieczeniem praw osób kształcących się w ramach aplikacji przed arbitralnymi decyzjami o pozbawieniu statusu aplikanta. Obowiązywanie tego przepisu wyklucza możliwość pozostawienia organom samorządowym tzw. swobody prawotwórczej, zmierzającej do określenia przez organ samorządowy, w drodze uchwały, przypadków skreślenia aplikanta z listy aplikantów. Pozostawia natomiast organom samorządowym swobodę w zakresie dokonywania oceny czy w konkretnej sprawie, w danym stanie faktycznym ma miejsce rażące naruszenie obowiązków aplikanta względnie czy nastąpiło rażące uchybienie jego godności.

Krajowa Rada Komornicza podkreśliła, że podstawą wydania zaskarżonej uchwały Rady Izby Komorniczej w K. nr [...] z [...] kwietnia 2013 r. nie był § 5 ust. 15 Regulaminu odbywania aplikacji komorniczej w Izbie Komorniczej w K. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały, w opinii Krajowej Rady Komorniczej, wyczerpująco wskazuje na przesłanki podjęcia przez Radę Izby Komorniczej w K. decyzji w jej ostatecznym brzmieniu, bez odwoływania się do postanowień wspomnianego Regulaminu, w tym w szczególności § 5 ust. 15 zd. 2. ww. Regulaminu.

Krajowa Rada Komornicza stwierdziła, że uzasadnienie zaskarżonej uchwały zawiera wyczerpujące wskazanie dowodów, które Rada Izby Notarialnej w K. uznała za najbardziej wiarygodne w sprawie w postaci protokołów z posiedzenia Komisji Egzaminacyjnej z przeprowadzonych kolokwiów [...] i [...] stycznia 2013 r. oraz z [...] marca 2013 r., w szczególności relacji Członków Komisji Egzaminacyjnej, praktyków i fachowców w dziedzinie postępowania egzekucyjnego, z przebiegu ww. kolokwiów, przeprowadzonych po 1 roku aplikacji, którzy mieli możliwość bezpośredniej styczności ze Skarżącym, dwukrotnego sprawdzenia poziomu merytorycznego przygotowania Skarżącego. W zgodnej ocenie Komisji Egzaminacyjnej, poziom merytorycznego przygotowania Skarżącego został określony jako dramatycznie niski, ukazujący brak wiedzy w przedmiocie podstawowych pojęć prawnych. Podczas pierwszego kolokwium Skarżący nie umiał udzielić podstawowych informacji dot. kręgu spadkobierców ustawowych, zasiedzenia nieruchomości oraz wykładni, uzasadnienia oraz sprostowania orzeczenia przez sąd. W trakcie kolokwium poprawkowego Skarżący nie posiadał również elementarnej wiedzy dot. pełnomocnictwa procesowego, w tym w egzekucji, przyjęcia spadku z dobrodziejstwem inwentarza oraz wpływu upadłości na postępowanie egzekucyjne. Opinia Komornika Patrona stanowi jedynie jedną z przesłanek, składających się na kompleksową opinię aplikanta oraz na ocenę jego przygotowania merytorycznego i praktycznego do wykonywania zawodu, nie jest to jednak przesłanką decydującą w sprawie.

Pismem z [...] sierpnia 2013 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Krajowej Rady Komorniczej Nr [...] z [...] czerwca 2013 r., wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej uchwale Skarżący zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, tj. art. 30b u.k.s.e. polegające na niewłaściwym zastosowaniu przepisu,

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. polegające na ich niezastosowaniu.

W uzasadnieniu skargi Skarżący powołał się na swoje argumenty i zarzuty podniesione w odwołaniu od uchwały Rady Izby Komorniczej w K. z [...] kwietnia 2013 r., stwierdzając, że powszechnie obowiązujące przepisy prawa (w szczególności ustawa o komornikach sądowych i egzekucji wraz z przepisami wykonawczymi) nie uprawniają organów samorządu komorniczego do skreślenia aplikanta komorniczego z listy aplikantów w razie niezaliczenia przez niego kolokwium przeprowadzonego w trakcie aplikacji. Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie organizacji i przebiegu aplikacji komorniczej nie wprowadza negatywnych dla aplikanta sankcji w związku z niezaliczeniem z wynikiem pozytywnym kolokwium przeprowadzonego w trakcie aplikacji komorniczej. Organy, skreślając aplikanta z listy aplikantów komorniczych, dokonały niedozwolonego przez przepisy rozszerzenia zakresu uprawnień.

W świetle powyższego, organy samorządu komorniczego uprawnione są jedynie do przeprowadzania kolokwiów.

Skarżący, po zestawienia treści art. 30b ust. 1 pkt 5 u.k.s.e. i art. 29k cyt. ustawy, uznał, że aplikantowi, który nie zaliczył z wynikiem pozytywnym egzaminu cząstkowego nie można postawić zarzutu rażącego naruszenia obowiązków aplikanta w rozumieniu art. 30b ust. 1 pkt 5 u.k.s.e.

Skarżący uznał również, że "rażące uchybienie godności aplikanta" jest przesłanką, której zakres przedmiotowy obejmuje inne przypadki niż niezaliczenie egzaminu cząstkowego.

W odpowiedzi na skargę Krajowa Rada Komornicza wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej uchwale.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

W świetle powyższych kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ organy samorządu komorniczego nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego wydając rozstrzygnięcia w obu instancjach.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości stan faktyczny w postaci okoliczności niezdania przez Skarżącego zarówno w pierwszym jak i w poprawkowym podejściu kolokwium po pierwszym roku aplikacji komorniczej, będącego sprawdzianem stopnia opanowania przez aplikantów komorniczych materiału, z zakresu którego prowadzone były zajęcia seminaryjne. Istota przedmiotowej sprawy sprowadza się natomiast do odpowiedzi na pytanie, czy organy samorządu komorniczego słusznie uznały, że niezdanie przez aplikanta komorniczego ww. kolokwium, stanowi rażące naruszenie obowiązków aplikanta będące podstawą skreślenia z listy aplikantów, podczas gdy wśród ustawowo wyliczonych obowiązków aplikanta komorniczego, brak jest wskazania obowiązku zdawania kolokwium i sprawdzianów z wynikiem pozytywnym.

Zgodnie z art. 1 u.k.s.e. komornik sądowy jest funkcjonariuszem publicznym działającym przy sądzie rejonowym. Zawód komornika sądowego jest prawniczym zawodem zaufania publicznego, do którego zastosowanie znajduje art. 17 ust. 1 Konstytucji RP. W związku z powyższym powołane na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji, organy samorządu komorniczego, w tym Krajowa Rada Komornicza oraz izby komornicze reprezentują osoby wykonujące zawód komornika sądowego sprawując pieczę nad należytym wykonywaniem tego zawodu w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony. Do zadań samorządu komorniczego, zwłaszcza do rady izby komorniczej, należy m.in. organizowanie szkolenia aplikantów komorniczych (art. 93 ust. 1 pkt 7 u.k.s.e.). Rada izby komorniczej podejmuje uchwałę o wpisie na listę aplikantów komorniczych (art. 29j ust. 1 u.k.s.e.). Rada izby komorniczej skreśla również aplikanta komorniczego z listy aplikantów komorniczych w sytuacjach, o których mowa w art. 30b ust. 1 i ust. 2 u.k.s.e. Zgodnie z art. 30b ust. 1 pkt 5 rada izby komorniczej skreśla aplikanta komorniczego z listy aplikantów komorniczych, jeżeli aplikant komorniczy rażąco narusza obowiązki aplikanta komorniczego lub w sposób rażący uchybił godności aplikanta. Katalog obowiązków aplikanta komorniczego, który jest katalogiem otwartym, zawiera art. 29k u.k.s.e. Do obowiązków tych należy w szczególności:

"1) uczestniczenie w przewidzianych programem aplikacji zajęciach seminaryjnych oraz w praktykach;

2) samodzielne pogłębianie wiedzy prawniczej i praktycznych umiejętności niezbędnych do zajmowania stanowiska komornika;

3) przystępowanie, w wyznaczonym terminie, do sprawdzianów wiedzy oraz kolokwium, przeprowadzanych w czasie aplikacji, a także do egzaminu komorniczego".

Kwestię kolokwium organizowanego po pierwszym roku aplikacji, reguluje § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2007 r. w sprawie organizacji i przebiegu aplikacji komorniczej, stanowiący, że: "Po pierwszym roku aplikacji rada izby komorniczej przeprowadza kolokwium dla sprawdzenia stopnia opanowania przez aplikantów komorniczych materiału, z zakresu którego prowadzone były zajęcia seminaryjne".

Skarżący podnosi we wniesionej skardze, że nie można uznać niezaliczenia z wynikiem pozytywnym egzaminu cząstkowego za naruszenie obowiązków aplikanta skoro przepisy ustawy takiego obowiązku nie regulują. Skarżący nie zgadza się z interpretacją przyjętą przez organy samorządu komorniczego, że niezaliczenie kolokwium jest równoznaczne z naruszeniem obowiązku samodzielnego pogłębiania wiedzy prawniczej, uznając taką interpretację za niedozwoloną interpretację rozszerzającą na Jego niekorzyść.

Skarżący, jednak nie zauważa, że wymienione w art. 29k u.k.s.e., obowiązki aplikanta, stanowią określoną, spójną całość regulacji prawnej, korespondującą z określonym w art. 30 ust. 1 u.k.s.e., celem aplikacji komorniczej, którym jest zapoznanie aplikanta komorniczego z całokształtem pracy komornika. W świetle powyższego, aplikant komorniczy z jednej strony jest obowiązany do zdobywania i pogłębiania wiedzy zarówno teoretycznej jak i praktycznej, poprzez uczestniczenie w zajęciach seminaryjnych, praktykach oraz poprzez samokształcenie, z drugiej strony jest obowiązany do poddawania się weryfikacji zdobytej wiedzy, poprzez przystępowanie do sprawdzianów wiedzy, kolokwium oraz do egzaminu komorniczego. Obowiązek przystępowania do sprawdzianów wiedzy, kolokwium oraz do egzaminu komorniczego pozwala na kontrolę efektywności wywiązania się aplikanta komorniczego z pozostałych, ciążących na nim obowiązków. Nie ulega zatem wątpliwości, iż negatywny wynik z rocznego kolokwium, świadczy o słabej efektywności pracy aplikanta podczas aplikacji i dowodzi naruszenia obowiązku samodzielnego pogłębiania wiedzy prawniczej.

Skarżący w złożonej skardze uznaje prawo organów samorządu komorniczego do przeprowadzania kolokwium, odmawia im natomiast prawa do wyciągnięcia konsekwencji z niezaliczenia kolokwium. Skarżącego nie znajduje oparcia w przepisach powszechnie obowiązującego prawa, dla sankcji skreślenia aplikanta z listy aplikantów komorniczych, w związku z niezaliczeniem rocznego kolokwium.

Szczególne znaczenie kolokwium przeprowadzanego po pierwszym roku aplikacji komorniczej wynika już z samej regulacji § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie organizacji i przebiegu aplikacji komorniczej. Jest to więc obligatoryjna forma weryfikacji wiedzy aplikanta komorniczego mająca podstawę w przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Moment przeprowadzenia kolokwium pozostaje w ścisłym związku z wynikającą z art. 30 ust. 2 u.k.s.e., możliwością upoważnienia aplikanta komorniczego przez komornika, po upływie roku od dnia rozpoczęcia aplikacji komorniczej, do samodzielnego wykonywania określonych czynności egzekucyjnych, do których upoważniony jest asesor komorniczy. Trudno uznać, iż możliwe jest upoważnienie do samodzielnego wykonywania określonych czynności egzekucyjnych kogoś, kto nie posiada, wymaganej do tego wiedzy merytorycznej, z drugiej jednak strony samodzielne wykonywanie określonych czynności egzekucyjnych, daje możliwość zdobycia przez aplikanta komorniczego praktycznego doświadczenia zawodowego. Przedmiotowe kolokwium zatem, nie tylko pozwala zweryfikować poziom zdobytej wiedzy, ale w trwającej dwa lata aplikacji komorniczej stanowi istotny etap szkolenia aplikanta komorniczego, pociągający za sobą konkretne skutki faktyczne.

W świetle powyższego, biorąc pod uwagę, znane każdemu aplikantowi wagę i termin omawianego kolokwium, a także możliwość poprawkowego podejścia w odpowiednio długim odstępie czasu, niezdane w dwóch terminach kolokwium, przy braku uzasadnionych przyczyn, może potwierdzać naruszenie w sposób rażący obowiązku samodzielnego pogłębiania wiedzy prawniczej i praktycznych umiejętności niezbędnych do zajmowania stanowiska komornika.

Przesłanka rażącego naruszenia obowiązków aplikanta komorniczego opiera się na nieostrym pojęciu "rażący", wymagającym interpretacji. Skarżący w złożonej skardze, powołując się na zamieszczony w Internecie Słownik Języka Polskiego (www.sjp.pwn.pl), sam podaje znaczenie tego pojęcia: "wyraźny", "rzucający się w oczy". Należy zauważyć, iż przedmiotowe kolokwium, jakkolwiek opiera się na ocennych opiniach egzaminatorów, to jednak stanowi w dużej mierze skonkretyzowaną metodę kontroli wiedzy zdającego. Kolokwium odbywa się w obu terminach przed Komisją Egzaminacyjną, ma formę ustnej odpowiedzi na wylosowany zestaw pytań, a jego przebieg zostaje potwierdzony protokołem. Jeżeli zatem sam przebieg kolokwium nie budzi wątpliwości, jego negatywny wynik w obu terminach, stanowi raczej wyraźne i rzucające się w oczy potwierdzenie rażącego naruszenia obowiązków aplikanta komorniczego.

W niniejszej sprawie Komisja Egzaminacyjna oceniając poprawkowe kolokwium Skarżącego wskazała, że zdający udzielał odpowiedzi szczątkowych i niekorespondujących z istotą danego zagadnienia, wykazując bardzo niski stopień opanowania materiału będącego przedmiotem zajęć seminaryjnych, pomimo świadomości składania egzaminu poprawkowego. Podkreślenia wymaga, że Skarżący nie kwestionował wyników jakie osiągnął zdając przedmiotowe kolokwium w obu terminach. Nie godził się natomiast na skutki swoich negatywnych ocen, zarzucając w skardze naruszenia art. 30b u.k.s.e., które miało wpływ na wynik postępowania. Sąd jednak nie dopatrzył się naruszenia tego przepisu w rozstrzygnięciach organów samorządu komorniczego. Uchwały obu instancji miały swoją podstawę w stwierdzonym, na podstawie niezdanego rocznego kolokwium, rażącym naruszeniu obowiązków aplikanta komorniczego.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy samorządu komorniczego przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 29k pkt 1 u.k.s.e. do obowiązków aplikanta należy uczestniczenie, poza zajęciami seminaryjnymi, w praktykach. Praktykę aplikant odbywa u komornika wskazanego przez radę izby komorniczej, co wynika z § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie organizacji i przebiegu aplikacji komorniczej. Zgodnie z § 6 tego rozporządzenia, komornik, u którego aplikant odbywa praktykę, sporządza co 12 miesięcy opinię o aplikancie i niezwłocznie przekazuje ją właściwej radzie izby komorniczej. Opinię tę dołącza się do akt osobowych aplikanta, prowadzonych przez radę izby komorniczej. Wystawiona zatem pozytywna opinia patrona Skarżącego, odnosi się do odbywanej przez Skarżącego praktyki, świadczy zatem o należytym wywiązaniu się Skarżącego z tego zakresu obowiązków aplikanta. Przepisy regulujące zagadnienia aplikacji komorniczej nie zawierają natomiast normy prawnej implikującej wpływ lub uwzględnienie przedmiotowej opinii w ocenie końcowej rocznego kolokwium. Podobnie, przepisy te nie zawierają takiej normy dotyczącej oceny wystawionej w trakcie zajęć seminaryjnych. Skarżący z zajęć seminaryjnych otrzymał łączną ocenę dostateczną plus, ocena ta jednak nie została potwierdzona wynikiem kolokwium.

Sąd zatem stwierdza, że zarzuty Skarżącego naruszenia przez organy samorządu komorniczego przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie powyższych osiągnięć Skarżącego, są bezpodstawne. Przepisów tych nie narusza również nieuwzględnienie przez organy samorządu komorniczego faktu pełnienia przez Skarżącego funkcji starosty roku, gdyż nie ma to nic wspólnego z obowiązkami aplikanta komorniczego, o których mowa w art. 29k u.k.s.e.

Skarżący we wniesionej skardze odniósł się również do przesłanki rażącego uchybienia godności aplikanta. Sąd jednak zauważa, że organy samorządu komorniczego w uchwałach wydanych w niniejszej sprawie, nie stwierdziły u Skarżącego zachowania odpowiadającego tej przesłance.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej uchwały oraz poprzedzającej ją uchwały I instancji, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), skargę należało oddalić.