Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2499/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 5, art. 49 b ust. 1, art. 50 ust. 1 pkt 1,  3 i 4, art. 51 ust. 1 pkt 1, 2 i 7; Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków rechnicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich ustytowanie (Dz.U. Nr 75
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz /spr./ Sędziowie sędzia NSA Alicja Plucińska – Filipowicz sędzia del. NSA Jerzy Solarski Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 549/10 w sprawie ze skargi H. K. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

II OSK 2499 / 10

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w sprawie ze skargi H. K. uchylił zaskarżoną decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] kwietnia 2010 r., którą to decyzją uchylono decyzję organu I instancji z dnia [...] lutego 2010 r. w całości i orzeczono w przedmiocie nakazu rozbiórki.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż z kontroli przeprowadzonej w dniu 3 grudnia 2009 r. wynika, że na działce nr ewid. [...] w D., stanowiącej własność H. i B. K., znajduje się obiekt gospodarczy konstrukcji stalowej o wymiarach 3 x 5 m, obity z zewnątrz blachą trapezową, z dachem jednospadowym krytym blachą (ze spadkiem w kierunku północnym). Zlokalizowany jest on w odległości 0,20- 0,40 m od istniejącego ogrodzenia działki od strony wschodniej, 1,3 m od garażu blaszanego zlokalizowanego na działce sąsiedniej przyległej od strony wschodniej oraz 6 m od budynku handlowo-usługowego znajdującego się na działce nr [...]. Przedmiotowy obiekt ustawiony jest na płytach chodnikowych. Podczas kontroli H. K. okazała zgłoszenie dotyczące budowy budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 25 m2, złożone w Starostwie Powiatowym w Rzeszowie w dniu 18 listopada 2009 r., a w dniu 19 listopada 2009 r. opatrzono je klauzulą "nie wnoszę sprzeciwu". Z oświadczenia właścicielki ww. nieruchomości wynikało, że obiekt ten powstał w czasie realizacji budynku handlowo- usługowego, służąc jako zaplecze dla prowadzonej budowy, po zakończeniu, której został rozebrany i wykonany na nowo po dokonaniu ww. zgłoszenia.

Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 49b ust. 1, art. 52 i art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym) nakazał H. K. dokonanie rozbiórki budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości D.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ stwierdził, że lokalizacja budynku narusza warunki techniczne, a w związku z tym nie ma podstaw do wprowadzenia procedury legalizacyjnej z art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego. To z kolei obligowało do wydania nakazu rozbiórki. Jak podkreślił organ, obiekt, którego dotyczy sprawa, zrealizowany został niezgodnie ze zgłoszeniem, które przewidywało jego wykonanie w odległości 5 m od budynku handlowo- usługowego znajdującego się na tej samej działce, 2,10 m od garażu blaszanego na działce sąsiedniej od strony wschodniej i 1,5 m od granicy z działką sąsiednią od strony wschodniej. Jego realizacja stoi także w sprzeczności z unormowaniami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.- zwanego dalej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.).

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła H. K., wnosząc o jej uchylenie i wyznaczenie trzymiesięcznego terminu na doprowadzenie obiektu gospodarczego do stanu zgodnego z prawem, czyli z warunkami zgłoszenia. Zwróciła uwagę, iż ze względu na konstrukcję obiektu możliwe jest jego przesunięcie, tak by odpowiadał wymaganym prawem parametrom.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 3 i pkt 4 oraz art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości, nakazując jednocześnie H. K. rozbiórkę obiektu pełniącego funkcję budynku gospodarczego, konstrukcji stalowej o wymiarach 3 x 5 m, zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] w D.

W ocenie organu odwoławczego rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe pod względem merytorycznym, jednak wymaga zreformowania poprzez wskazanie właściwej podstawy prawnej, doprecyzowanie kwalifikacji obiektu oraz określenie jego parametrów. Zdaniem organu II instancji ustawiony na płytach chodnikowych obiekt nie posiada fundamentów i nie jest trwale związany z gruntem, przez co nie odpowiada definicji budynku z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Jest natomiast obiektem pełniącym funkcję budynku o określonym przeznaczeniu (gospodarczym). Opierając się na ustaleniach organu I instancji, organ odwoławczy stwierdził, iż nie ulega wątpliwości, że obiekt, którego dotyczy sprawa zrealizowany został niezgodnie z warunkami zgłoszenia, co do miejsca jego usytuowania, jak też z naruszeniem przepisów techniczno- budowlanych w zakresie odległości od granicy działki. Błędne jest, zatem rozstrzygnięcie podjęte na podstawie art. 49b Prawa budowlanego. W sprawie zaistniał inny przypadek niż we wspomnianym art. 49b, który podlega rozpatrzeniu w trybie art. 50 ust. 1 pkt 3 i 4 tej ustawy, dotyczący robót budowlanych wykonywanych na podstawie zgłoszenia, lecz z naruszeniem art. 30 ust. 1 (art. 50 ust. 1 pkt 3) Prawa budowlanego oraz w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w przepisach (art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego).

Wskazując na treść art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że niniejsze postępowanie dotyczy robót w całości wykonanych i zakończonych, dlatego też nie ma potrzeby wydawania postanowienia o ich wstrzymaniu. Uzasadnionym jest natomiast zastosowanie art. 51 ust.1 pkt 1 w zw. z ust. 7 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy zakwestionował stanowisko organu I instancji, że przedmiotowy obiekt gospodarczy nie może być usytuowany w odległości 1,5 m od granicy działki ze względu na to, iż nie ma do niego zastosowania regulacja z § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia z 2002 r. Nie poczyniono jednak wyjaśnień, czy przedmiotowy obiekt rzeczywiście nie znajduje się na terenie w zabudowie jednorodzinnej (nie zbadano treści aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego). Ponadto takie usytuowanie wynika z dokonanego zgłoszenia w stosunku, do którego organ nie wniósł sprzeciwu.

W ocenie organu II instancji, z pewnością usytuowanie przedmiotowego obiektu w odległości 0,20- 0,40 m od granicy działki sąsiedniej narusza obowiązujące przepisy techniczno- budowlane określone w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Nie pozwala to na pozostawienie obiektu w miejscu jego obecnej lokalizacji i obliguje do nakazania jego rozbiórki na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, która jako jedyne rozstrzygnięcie z powołanego przepisu, doprowadzi do stanu poprzedniego (sprzed budowy).

Skargę na powyższą decyzję złożyła H. K., wnosząc o jej zmianę i wyznaczenie terminu do dokonania przesunięcia przedmiotowego obiektu, tak by odpowiadał on przewidzianym prawem wymaganiom. Według skarżącej w sprawie winien być zastosowany art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając powyższą skargę, uznał ją za zasadną.

Sąd stwierdził, iż wątpliwości wzbudził ustalony przez organy stan faktyczny, a to w zakresie zgodności tych ustaleń z zasadą określoną w art. 7 k.p.a., co wynika z faktu, że istnienie obiektu spełniającego funkcje gospodarcze na działce ewidencyjnej nr [...] w D. zostało zasygnalizowane przez osobę nie będącą później stroną postępowania już w piśmie, które wpłynęło do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie w dniu 28 października 2009 r., a także z okoliczności, iż w dniu 3 grudnia 2009 r. podczas kontroli wykonywanej przez organ nie upłynął jeszcze okres 30 dni przewidziany w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Jednakże zdaniem Sądu skutki wynikające z powyższych okoliczności mogłyby zaowocować wyrokowaniem na niekorzyść skarżącej, co w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) nie jest dopuszczalne.

Sąd podzielił zarzuty skarżącej, iż błędnie został zastosowany przepis art. 51 Prawa budowlanego. Nie budziła przy tym wątpliwości prawidłowość stanowiska organu II instancji, że skoro postępowanie dotyczy robót budowlanych związanych ze wzniesieniem obiektu wykonanego w całości i zakończonego to brak było podstaw do wydawania postanowienia o wstrzymaniu wykonania robót budowlanych, a to w związku z treścią przepisu art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. Niewątpliwie też posadowienie obiektu pełniącego funkcję budynku gospodarczego w odległości od granicy działki mniejszej niż to zostało podane w zgłoszeniu zamiaru wykonania robót z dnia 18 listopada 2009 r. jest wykonaniem robót w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach (art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego). Słusznie, zdaniem Sądu pierwszej instancji, organ II instancji zwrócił uwagę, iż ze względu na brak sprzeciwu do dokonanego przez H. K. zgłoszenia w terminie 30 dni wiążące stały się warunki w nim określone, w tym odległość od granicy działki. Stąd też posadowienie obiektu o określonych parametrach wskazanych w zgłoszeniu należy uznać za stan zgodny z prawem w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Sąd nie podzielił jednakże stanowiska organu odnośnie twierdzenia, że przepisy Prawa budowlanego nie uprawniają organu nadzoru budowlanego do wydawania rozstrzygnięć nakazujących przesunięcie obiektu w inne miejsce oraz że przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego dotyczy wyłącznie robót oraz czynności przewidywanych do wykonania w istniejącym obiekcie. W ocenie Sądu właśnie z uwagi na konkretne okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, w szczególności ze względu na to, iż nie mamy tu do czynienia z budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, czyli trwale związanym z gruntem, lecz z obiektem spełniającym funkcję budynku gospodarczego, który został posadowiony na płytach chodnikowych, może się okazać technicznie możliwe jego przesunięcie. Zdaniem Sądu pierwszej instancji możliwe jest nakazanie przesunięcia obiektu tak, aby był usytuowany zgodnie z prawem, co w tym konkretnym przypadku oznacza zgodność z dokonanym przez H. K. zgłoszeniem zamiaru wykonania robót budowlanych, do którego właściwy organ nie wniósł sprzeciwu. Ani organ, ani skarżąca nie twierdzili, iż takie przesunięcie jest niemożliwe z przyczyn technicznych.

Odnosząc się do podniesionej przez skarżącą na rozprawie nowej okoliczności, iż granica nie przebiega w linii ogrodzenia, zważywszy na wcześniej wskazane aspekty konieczne będzie wyjaśnienie także tej okoliczności w pierwszej kolejności z udziałem właściciela nieruchomości sąsiedniej oznaczonej jako działka ewid. nr [...]. W protokole kontroli z dnia 3 grudnia 2009 r. widnieje, bowiem zapis o odległości spornego budynku od istniejącego ogrodzenia, a nie od granicy, co przecież nie musi być tożsame.

Z uwagi na to, że organy naruszyły prawo materialne w postaci art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego odmawiając jego zastosowania, co niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy, wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżoną decyzją na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Rozstrzygnięcie w pkt II wyroku podjęto na podstawie art. 152 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie, zaskarżając go w całości i zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego:

1. art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez przyjęcie, że obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem może polegać na "przesunięciu" obiektu budowlanego, tj. zmianie jego usytuowania w ten sposób, iż znajdzie się on w odległości od granicy z działką sąsiednią, określonej w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.,

2. art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie do robót budowlanych polegających na budowie obiektu budowlanego na podstawie zgłoszenia, w sposób istotnie odbiegający od przepisów warunków technicznych określonych w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w stosunku do których nie jest możliwe wydanie nakazu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem i jedyną możliwością usunięcia skutków popełnionej samowoli budowlanej jest nakaz rozbiórki tego obiektu.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie organ wniósł o:

- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi H. K. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu od skarżącej, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przypisanych,

- ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu od skarżącej, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przypisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego organ odwoławczy wskazał, że kluczowe znaczenie dla jego zastosowania ma skutek w postaci nakazu obejmującego wykonanie określonych robót budowlanych lub czynności w konkretnym obiekcie budowlanym. Nakaz "przesunięcia", czy też "przestawienia" obiektu budowlanego nie mieści się ani w katalogu robót budowlanych (art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego), ani "czynności" przewidzianych Prawem budowlanym.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w sprawie prawidłowo wdrożono i zastosowano ten przepis, który zobowiązuje organ do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, w sytuacji gdy nie ma możliwości zalegalizowania wykonanych robót budowlanych, a z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdzie obiekt pełniący funkcje budynku gospodarczego został realizowany z naruszeniem warunków technicznych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następujące:

Przedstawionym we wniesionej kasacji zarzutom nie sposób odmówić zasadności, chociaż uzasadnienie podstaw kasacji nie jest wolne od wad.

W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest fakt, że inwestor dokonał zgłoszenia zamiaru budowy obiektu gospodarczego i przed upływem wskazanego w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane terminie 30 dni go zrealizował. Konsekwencją wykonania robót przed upływem 30 dni od ich zgłoszenia, jest konieczność oceny, czy istnieją w związku z tym podstawy do zastosowania art. 49b ust. 1 lub 2 Prawa budowlanego, czy też art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W warunkach niniejszej sprawy nie bez znaczenia jest fakt, że organ udzielił inwestorowi informacji, iż nie zostanie wniesiony sprzeciw. Stąd też zasadnie, co należy wyraźnie podkreślić, w decyzji kontrolowanej skarżonym wyrokiem organ odwoławczy zakwestionował stanowisko organu I instancji i stwierdził, że przedmiotowa sprawa podlega zakwalifikowaniu jako przypadek inny niż wymieniony w art. 49b Prawa budowlanego, podlegający rozpatrzeniu w trybie przepisów art. 50 ust. 1 pkt 3 i pkt 4 Prawa budowlanego, przewidzianych m.in. dla robót budowlanych wykonywanych na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 (w/g pkt 3), w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w przepisach (w/g pkt 4) oraz art. 51 Prawa budowlanego. Sąd pierwszej instancji powyższego stanowiska organu odwoławczego wprost nie zakwestionował, mimo że stwierdził, iż przepis "art. 51 ustawy Prawo budowlane został błędnie zastosowany", ale też wskazano, iż art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, dopuszcza możliwość przesunięcia obiektu tak, aby był on usytuowany zgodnie z prawem, co w tym konkretnym przypadku oznacza zgodność z dokonanym przez H. K. zgłoszeniem. Powyższe stanowisko zaprezentowane w skarżonym wyroku nie jest zrozumiałe, tym bardziej, że Sąd pierwszej instancji zakwestionował ustalony przez organy stan faktyczny, który wzbudził, bliżej niesprecyzowane, wątpliwości Sądu.

Stwierdzić trzeba, iż przypisanie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego możliwości wydania rozstrzygnięcia nakazującego, jak wywodzi to Sąd pierwszej instancji, "przesunięcia" obiektu, nawet w sytuacji, gdy tenże obiekt posadowiony jest na płytach chodnikowych, stanowi faktyczną jego rozbiórkę. Zasadnie wskazano we wniesionej kasacji, iż wadliwy jest pogląd Sądu pierwszej instancji, że art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego pozwala przyjąć, iż obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem może polegać na "przesunięciu" obiektu budowlanego, tj. zmianie jego usytuowania w ten sposób, iż znajdzie się on w odległości od granicy z działką sąsiednią, określoną w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Sąd pierwszej instancji nie podzielił też stanowiska organu, iż przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego obejmuje wyłącznie roboty oraz czynności przewidywane do wykonania w istniejącym obiekcie. Stwierdzić trzeba, iż powyższy pogląd Sądu pierwszej instancji jest błędny, bowiem art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nawiązuje do robót budowlanych realizowanych w oparciu o dokonane zgłoszenie, czy też realizowanych na podstawie pozostającej w obrocie prawnym decyzji zatwierdzającej określony projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na jego budowę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 649/09). Odnosząc się do wywodów zawartych w uzasadnieniu wniesionej kasacji dotyczących art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, zauważyć przede wszystkim należało, iż o ile użyty w przepisie tym zwrot "wykonanie robót budowlanych", jak słusznie zauważa skarżący kasacyjnie organ należy odnosić do definicji tego pojęcia z art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego, o tyle nie można było podzielić argumentacji tego organu, że przesłanka "wykonania określonych czynności" dotyczy tylko takich prac, o których mowa w przepisach Prawa budowlanego. Odwoływanie się do takich czynności, jak to wskazywano w treści uzasadnienia skargi kasacyjnej wypaczałoby, bowiem sens i cel, dla którego przepis ten został wprowadzony, a którym jest "doprowadzenie wykonywanych robót budowlanych (lub wykonanych - ust. 7 art. 51 Prawa budowlanego) do stanu zgodnego z prawem". Stwierdzić przy tym trzeba, iż sam ustawodawca pojęciem czynności w Prawie budowlanym posługuje się dla określenia rozmaitych stanów i nie sposób przy tym poszukiwać, by pojęciu temu chciał nadać inne znaczenie niż leksykalno- językowe ("wykonanie czegoś, praca, funkcjonowanie, działanie czegoś"- Słownik języka polskiego PWN. Tom I. S. Dubisz (red.). Warszawa 2008, str. 539).

Zagadnieniem powodującym wszczęcie niniejszej sprawy było usytuowanie przedmiotowego obiektu. Tym samym, aby możliwe było dokonanie oceny trafności, co do zastosowania regulacji przewidzianych w art. 51 Prawa budowlanego, koniecznym było dokonanie ustaleń pozwalających na stwierdzenie czy zachowano wymogi zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. ewentualnie, czy zaistniałe od tych warunków odstępstwa są w świetle prawa dopuszczalne. Powyższe kwestie w skarżonym wyroku nie zostały poddane analizie, chociaż były przedstawione w decyzji kontrolowanej w sprawie. Sąd wprawdzie wskazał na błędne zastosowanie przepisu art. 51 Prawa budowlanego, a także na wątpliwości, co stanu faktycznego, ale jednocześnie brak jest wskazań, co do dalszego postępowania, o czym stanowi art. 153 p.p.s.a. Powyższe okoliczności powodują, iż nie jest możliwa ocena zasadności podstawy kasacji oparta na zarzucie naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie.

Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie 185 § 1 p.p.s.a. uchylił skarżony wyrok w całości. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 tej ustawy.