Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 385/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 155
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 35 ust. 1 pkt 3, art. 37
journal: Dz.U. 1992 nr 68 poz 341
law: Ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach losowych i zakładach wzajemnych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędziowie NSA Maria Myślińska Czesława Socha (autor uzasadnienia) Protokolant Magdalena Rosik po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "F." Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 31 maja 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 410/07 w sprawie ze skargi "F." Spółki z o.o. w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od "F." Spółki z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Ministra Finansów kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego v.s.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 31 maja 2007 r. o sygnaturze VI SA/Wa 410/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę F. Spółki z o.o. w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2007 r. o nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji dotyczącej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach. Decyzja ta utrzymała w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] listopada 2006 r.

Sąd I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na ustaleniach faktycznych organów celnych obu instancji, które stwierdziły, że ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...], udzielono skarżącej spółce zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa świętokrzyskiego. Powyższe zezwolenie zostało udzielone na 6 lat i uprawniało skarżącą spółkę do prowadzenia wspomnianej działalności w 129 punktach wymienionych w załączniku do decyzji. Pismem z dnia 28 września 2006 r. F. Spółka z o.o. w W. zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej w K. o dokonanie zmiany w powyższym zezwoleniu poprzez wykreślenie z załącznika do decyzji 8 punktów prowadzenia działalności i wpisanie w ich miejsce 8 innych znajdujących się na obszarze województwa świętokrzyskiego punktów, w których działalność w zakresie zakładów wzajemnych prowadzi P. Spółka z o.o. w W. Z uwagi na to, że lokalizacja punktów gier na automatach o niskich wygranych na terenie kasyn, salonów gier oraz punktów przyjmowania zakładów wzajemnych nie jest dopuszczalna, organy administracji odmówiły zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] grudnia 2003 r.

Sąd I instancji wskazał, że podstawowym zagadnieniem w sprawie jest ustalenie, czy elementem koniecznym zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych jest wskazanie konkretnych punktów, w których gry o niskich wygranych będą urządzane. Sąd stwierdził, że tryb określony w art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: k.p.a., może być zastosowany jedynie w sytuacji, gdy ostateczna decyzja administracyjna nie posiada wad kwalifikowanych, jej cel nie został osiągnięty oraz organ dysponował przy jej wydawaniu pewnym "luzem decyzyjnym". Podjęcie decyzji w ramach art. 155 k.p.a. może być dokonane tylko przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym istniejącym w dniu wydania decyzji ostatecznej oraz z udziałem tych samych stron.

W ocenie Sądu I instancji stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t.j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.) zasadą jest, że zezwolenie na urządzanie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych powinno zawierać m.in. miejsce urządzania gier i zakładów. Przepis art. 37 tej ustawy wskazuje, że jedno zezwolenie jest udzielane na prowadzenie jednego ośrodka gier albo określonej w zezwoleniu liczby punktów przyjmowania zakładów wzajemnych lub punktów gier na automatach. Z zestawienia tych przepisów wynika, że elementem koniecznym przedmiotowego zezwolenia wyznaczającym granice tejże decyzji jest precyzyjne wskazanie punktów, w których gry o niskich wygranych są urządzane. Wobec powyższego nie jest możliwa zmiana decyzji ostatecznej w zakresie wskazanych w niej wyżej wymienionych elementów koniecznych. Uchylenie lub zmiana decyzji z powołaniem się na treść art. 155 k.p.a. może zajść jedynie wtedy, gdy ustawodawca w przepisie materialnoprawnym przewidzi pewien "luz decyzyjny". Tylko w obszarze owego "luzu decyzyjnego" wzgląd na interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji. W razie zaś, gdy ustawodawca w sposób sztywny i bezwarunkowy, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, narzuca określone rozwiązanie, o stosowaniu art. 155 k.p.a. nie może być mowy.

Z uwagi na powyższe, skoro wydana decyzja nie naruszała prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, skarga podlegała oddaleniu.

W skardze kasacyjnej F. Spółka z o.o. w W. zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji, zarzucając naruszenie prawa materialnego i procesowego. Domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Powołując się na naruszenie prawa materialnego skarżąca zarzuciła błędną wykładnię art. 37 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t.j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.). Powołując się na naruszenie przepisów postępowania w zakresie istotnym i mającym istotny wpływ na wynik sprawy zarzuciła uchybienie art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.).

W uzasadnieniu skarżąca podała, że granice zezwolenia na prowadzenie i urządzanie gier na automatach o niskich wygranych wyznacza liczba punktów gier na automatach o niskich wygranych oraz wskazanie województwa, na terenie którego dozwolone jest prowadzenie i urządzanie tychże gier. Przepis art. 35 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych określający elementy zezwolenia jest adresowany do organu administracji wydającego zezwolenie i służy jedynie umożliwieniu realizacji uprawnienia wynikającego z udzielonego zezwolenia. Wskazanie konkretnej lokalizacji punktów gier na automatach o niskich wygranych jest konieczne dla umożliwienia sprawowania funkcji nadzorczych. Nie można jednak przyjąć, że z punktu widzenia tożsamości przedmiotowej stanu faktycznego granice zezwolenia zakreślają konkretne lokalizacje. Takie stanowisko prowadziłoby do stworzenia sytuacji prawnej, w której prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych byłoby wysoce ryzykowne, skoro podmiot prowadzący działalność w oparciu o bazę lokalową nie będącą jego własnością będzie zależny od właściciela lokalu lub innego podmiotu posiadającego tytuł prawny do lokalu. Sąd I instancji w sposób wadliwy uzasadnił swoje orzeczenie. Brak jest w nim w szczególności właściwego i pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej podjętego rozstrzygnięcia. Na poparcie swoich twierdzeń skarżąca spółka powołała liczne przykłady z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Minister Finansów nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą ten środek zaskarżenia. Kwestionując orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona skarżąca obowiązana jest wskazać w skardze kasacyjnej przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zdaniem zostały naruszone przez Sąd I instancji. Podstawy skargi kasacyjnej określone w art. 174 cytowanej wyżej ustawy dotyczyć mogą zarówno tych przepisów, które Sąd wskazał jako przepisy, które miały zastosowanie w toku rozpoznania sprawy, jak też tych przepisów, które powinny być stosowane w toku rozpoznania sprawy, choć nie zostały przez Sąd wskazane. Naruszenie przepisów postępowania może odnosić się zarówno do przepisów regulujących postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, jak i do przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej (wyrok siedmiu sędziów NSA z dnia 16 stycznia 2006 r., sygn. akt I OPS 4/05, ONSAiWSA 2006/2/39).

Skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego w pierwszej kolejności rozważenia wymaga zasadność zarzutów o charakterze procesowym, gdyż zarzuty naruszenie prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny tylko w stosunku do określonego ustalonego stanu faktycznego stanowiącego podstawę zastosowania prawa materialnego. Oznacza to, że w przypadku braku skutecznego prawnie zarzutu naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny za wiarygodną musi uznać faktyczną podstawę rozstrzygnięcia przyjętą przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania obejmują naruszenie art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że powołane przepisy odnoszą się do przepisów regulujących postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jak i do przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej. Analiza tych zarzutów i ich uzasadnienie wskazuje na błędną ocenę Sądu I instancji, że nie było podstaw do zastosowania art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: k.p.a. Odwołanie się do tych zarzutów spowodowane jest próbą wykazania, że zmiana decyzji ostatecznej w zakresie wnioskowanym przez skarżącą mogła nastąpić w trybie art. 155 k.p.a., co było rezultatem wadliwej wykładni powołanych przepisów prawa materialnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty te nie są zasadne.

Odnosząc się do powyższych zarzutów w pierwszej kolejności należy rozważyć zasadność naruszenia art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten nakazuje zamieszczenie określonych elementów w uzasadnieniu wyroku. Zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej w tym zakresie zasadniczo koncentrują się wokół zagadnienia braków uzasadnienia wyroku Sądu I instancji. Chodzi o jego lakoniczność i niewyczerpującą ocenę. Wynikało to z zakwestionowania wzajemnej relacji przepisów prawa materialnego mającego zastosowanie w sprawie. Natomiast zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wiąże się z wadliwą interpretacją art. 155 k.p.a., a więc brakiem jego zastosowania. Oznacza to, że skarga kasacyjna kwestionuje ustalenia faktyczne i ocenę dowodów dokonaną przez Sąd I instancji, a poprzez zakwestionowanie przepisów postępowania wskazuje na niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego. Kwestionowanie ustaleń stanu faktycznego skarżąca upatruje w innej ocenie tych samych dowodów, a także w pominięciu faktu realizacji uprawnienia wynikającego z udzielonego zezwolenia w ramach przyznanego limitu, nie podzielając przekonania co do tego, że z punktu widzenia tożsamości przedmiotowej stanu faktycznego granice zezwolenia zawierają konkretną lokalizację. Odwołanie się do tych zarzutów spowodowane jest próbą wykazania, że zmiana punktów lokalizacyjnych w zakresie wnioskowanym jest możliwa do przeprowadzenia w trybie art. 155 k.p.a., a więc w ramach przyznanego limitu. Zarzuty te, wbrew wywodom skargi kasacyjnej, były także podnoszone przed Sądem I instancji i dokonano ich prawidłowej oceny. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń, o których mowa wyżej.

Powyższe wskazuje, że zarzuty naruszenia przepisów procesowych są nieuzasadnione.

Zarzut zaś naruszenia przepisów prawa materialnego koncentruje się wokół błędnej wykładni art. 37 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t.j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.), polegającej na uznaniu, że granice zezwolenia na prowadzenie i urządzanie gier na automatach o niskich wygranych zakreśla lokalizacja punktów gier na automatach o niskich wygranych, będąca przez to istotnym elementem stanu faktycznego przesądzającym o przedmiotowej tożsamości sprawy administracyjnej.

Trafnie Sąd I instancji odwołując się do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2007 r. o sygn. akt II GSK 267/06 przyjął, że zasadą jest, iż zezwolenie na urządzenie i prowadzenie działalności w zakresie także zakładów wzajemnych, gier na automatach oraz gier na automatach o niskich wygranych obejmuje między innymi, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 powołanej wyżej ustawy o grach i zakładach wzajemnych, miejsce urządzenia gier lub zakładów. Oznacza to, że jest to wymóg obligatoryjny, gdyż określa w jakich konkretnych punktach działalność może być prowadzona, a punkty te wyznaczają ramy zezwolenia. Miejsca urządzania gier lub zakładów określone w powyższym art. 35 ust. 1 pkt 3 niewątpliwie wyznaczane są w oparciu o dane wynikające z art. 32 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, a więc opis usytuowania geograficznego budynku lub miejsca, w którym ma być ulokowany ośrodek gier, wyraźne określenie jego rozmiarów, wraz z planem i ogólnymi informacjami związanymi z konstrukcją, dokumenty potwierdzające tytuł prawny do budynku, czy też lokalu, a w przypadku punktu przyjmowania zakładów wzajemnych – zgodę władającego budynkiem lub lokalem na korzystanie z niego. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 15 powyższej ustawy wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenie przedmiotowej działalności powinien zawierać opinię rady gminy o lokalizacji ośrodka gier. Przepis art. 37 tej ustawy wskazuje, że jedno zezwolenie jest udzielane na prowadzenie jednego ośrodka gier albo określonej w zezwoleniu liczby punktów przyjmowania zakładów wzajemnych lub punktów gier na automatach o niskich wygranych. Z jego treści wynika więc, że elementem koniecznym zezwolenia jest wskazanie i to precyzyjne punktów, w których gry o niskich wygranych będą urządzane. Punkty gry na automatach o niskich wygranych, zgodnie z art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, mogą być usytuowane w lokalach gastronomicznych, handlowych lub usługowych oddalonych co najmniej 100 m od szkół, placówek oświatowo-wychowawczych, opiekuńczych oraz ośrodków kultu religijnego. Oznacza to, że prawo wyznaczenia miejsc urządzania gier lub zakładów ograniczone jest do konkretnie wskazanych miejsc. Stanowi zatem istotny materialno-prawny element decyzji, wyznaczając jej granice. Zmiana tego elementu decyzji w trybie art. 155 k.p.a. nie mogła zyskać aprobaty. Wpisanie nowych miejsc na podstawie art. 155 k.p.a. stanowi bowiem rozszerzenie decyzji ostatecznej. Rozszerzenie to stanowi treść nowej sprawy administracyjnej, podczas gdy zmiana decyzji z trybie art. 155 k.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy pierwotnej. Nie można zatem przyjąć, jak starała się wykazać skarżąca, że nawet w takich sytuacjach istnieje tożsamość sprawy administracyjnej, a zawarcie w decyzji miejsca nosi jedynie charakter techniczny. Innymi słowy, przepisami zakazującymi zmiany ostatecznych decyzji administracyjnych w omawianym trybie będą przepisy określające istotę regulowanej działalności i do nich niewątpliwie należy miejsce urządzania gier lub zakładów.

Powyższe wskazuje, że ustawa o grach i zakładach wzajemnych sprzeciwia się zmianom w zakresie oczekiwanym przez skarżącą, a to oznacza brak oparcia modyfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej w przepisach prawa materialnego. Nie ma zatem podstaw do twierdzeń, że został naruszony art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W tej sytuacji, skoro dokonana przez Sąd I instancji ocena jest prawidłowa i nie narusza powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa, skarga ta podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Orzeczenie o kosztach znajduje swoje podstawy w art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i 3 oraz art. 209 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

Votum Separatum


ZDANIE ODRĘBNE

Zdanie odrębne sędziego Andrzeja Kuby

W mojej ocenie Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni przepisów art. 37 i 35 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych poprzez bezzasadne uznanie, że powyższe przepisy stanowią szczególne przepisy sprzeciwiające się zmianie decyzji o zezwolenie stronie skarżącej na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych w 129 punktach gier zlokalizowanych na terenie województwa ś. (wg wykazu lokali na terenie województwa ś. − załącznik Nr 1 do decyzji) w trybie art. 155 k.p.a.

W myśl przepisu art. 155 k.p.a. jedną z czterech przesłanek zastosowania trybu zmiany w każdym czasie decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo, jest przeszkoda w uwzględnieniu wniosku o zmianę decyzji w postaci przepisów szczególnych sprzeciwiających się takiej zmianie.

Z treści przepisu art. 37 ustawy o grach jedynie wynika, że jedno zezwolenie jest udzielane na określoną w zezwoleniu liczbę punktów gier na automatach o niskich wygranych.

Oznacza to w zasadzie wyłącznie, że jednym z elementów tego rodzaju zezwolenia jest określenie liczby punktów.

Natomiast w żadnym wypadku nie można wysnuć z treści tego przepisu zakazu zmiany lokalizacji niektórych punktów gier w toku prowadzenia działalności na podstawie wydanego zezwolenia, obowiązującego przez 6 lat, oczywiście za zgodą organu wyrażoną w trybie art. 155 k.p.a.

Prawdą jest, że decyzja zmieniająca wydana na podstawie art. 155 k.p.a. nie może zmieniać tożsamości pierwotnej decyzji (zezwolenia) zarówno co do podmiotu, jak i przedmiotu.

Wpisanie nowych punktów w miejsce starych umieszczonych w wykazie tych punktów (załączniku Nr 1 decyzji) nie stanowi rozszerzenia decyzji ostatecznej, gdyż liczba punktów podana w decyzji nie ulega zmianie.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem strony skarżącej, że wskutek wymiany kilku punktów gier nie następuje zasadnicza zmiana granic stanu faktycznego sprawy pierwotnej, której istotą było udzielenie zezwolenia określonemu podmiotowi na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych w określonej liczbie na terenie określonego województwa.

Dlatego też jedynie zmiana powyższych istotnych elementów decyzji pierwotnej co do podmiotu, przedmiotu (np. zwiększenie ilości punktów, rozszerzenie obszaru) oznaczać by mogła nową sprawę administracyjną i konieczność wydania nowej decyzji na podstawie art. 37 ustawy o grach.

Natomiast zmiana niektórych miejsc punktów urządzania gier w ramach udzielonego zezwolenia i określonej liczby punktów zgodnie z przepisami art. 35 ust. 1 pkt 3 i art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych mieści się w granicach sprawy pierwotnej i pozwala na zastosowanie trybu z art. 155 k.p.a.

Przepis art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych stanowi, że zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości, gry bingo pieniężne, zakładów wzajemnych, gier na automatach oraz gier na automatach o niskich wygranych obejmuje między innymi miejsce urządzania gier lub zakładów.

Z brzmienia tego przepisu wynika, że każda decyzja o zezwoleniu na określoną działalność w zakresie gier i zakładów wzajemnych musi zawierać określenie miejsca urządzania tych gier.

Nie można jednak na podstawie tego przepisu art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych stwierdzić, jak to uczynił Sąd I instancji, że "precyzyjne" wskazanie punktów, w których gry o niskich wygranych są urządzane uniemożliwia zmianę decyzji − zezwolenia na urządzanie tych gier w trybie art. 155 k.p.a. w zakresie zmiany lokalizacji tych punktów co do zasady.

Zresztą Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wyjaśnił bliżej i nie przytoczył przekonywujących argumentów dlaczego akurat ten przepis miałby stanowić przeszkodę w zastosowaniu przepisu art. 155 k.p.a. w niniejszej sprawie.

Nie stanowi argumentu przemawiającego za tezą Sądu I instancji niemożności zmiany przedmiotowej decyzji w trybie art. 155 k.p.a., że "ustawodawca w tych sprawach w sposób sztywny i bezwarunkowy narzucił określone rozwiązanie co do konieczności wskazania miejsc urządzania gier jako elementu zezwolenia, a przepisy materialnoprawne nie przewidują luzu decyzyjnego", gdyż przede wszystkim nie jest prawdą, że organ administracji publicznej nie dysponuje przy rozpatrywaniu tego rodzaju spraw tzw. "luzem decyzyjnym" co do oceny poszczególnych przesłanek pozytywnych i negatywnych udzielonego zezwolenia.

Skoro zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przeszkodę w uwzględnieniu wniosku strony skarżącej o zmianę pierwotnego zezwolenia na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany niektórych punktów gier w ramach udzielonego zezwolenia miały stanowić przepisy szczególne art. 37 i art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy o grach, a jak wykazałem wyżej − przy prawidłowej wykładni tych przepisów nie sprzeciwiają się one takiej zmianie, to należało uznać, że zarzuty skargi kasacyjnej są uzasadnione i podlegały uwzględnieniu.

Pozostałe przesłanki z art. 155 k.p.a., a mianowicie interes społeczny lub słuszny interes stron przemawiający za zmianą decyzji, nie zostały dotychczas należycie rozważone zarówno przez organ orzekający, jak i Sąd I instancji i dlatego nie mogły stanowić podstawy odmowy zmiany decyzji w niniejszej sprawie.

Przesłanka ta również nie była przedmiotem skargi kasacyjnej.

Odnosząc się do dotychczasowego orzecznictwa na tle stosowania przepisu art. 155 k.p.a., chciałbym podkreślić, że nie podzielam poglądu Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 28 lutego 2007 r. sygn. akt II GSK 267/06, że skoro zezwolenie jest udzielone na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych w konkretnych miejscach, to nie jest możliwe w trybie art. 155 k.p.a. udzielanie zezwolenia na prowadzenie takiej działalności również w innych lokalach.

Przede wszystkim zamiana niektórych punktów nie stanowi "rozszerzenia" dotychczasowej decyzji i nie powoduje w istocie zaistnienia nowej sprawy administracyjnej.

Takie rozumowanie jakie zostało wyrażone w powyższym wyroku, jak również przez Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie prowadziłoby do przekreślenia zasady stosowania trybu z art. 155 k.p.a. względem wszystkich decyzji administracyjnych opisanych w tym przepisie (decyzji ostatecznych, na mocy których strona nabyła prawo) wydanych na podstawie art. 37 ustawy o grach i zakładach wzajemnych.

Uwagi ogólne wynikające z dotychczasowego dorobku doktryny i orzecznictwa w zakresie stosowania art. 155 k.p.a. nie nasuwają moich zastrzeżeń, ale absolutnie z nich nie wynika, że istniały przeszkody w postaci przepisów szczególnych powołanych w uzasadnieniu obu wyroków w uwzględnieniu wniosku o zmianę pierwotnej decyzji.

Za moim stanowiskiem przemawiają również inne orzeczenia NSA, między innymi wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2006 r. sygn. akt II GSK 68/05 dotyczący zmiany w trybie art. 155 k.p.a. decyzji o powołaniu na notariusza w zakresie przeniesienia siedziby kancelarii notarialnej.

Ponieważ przepisy ustawy o grach i zakładach wzajemnych nie regulują samodzielnie instytucji zmiany w toku wykonywania zezwolenia lokalizacji punktów gier, dlatego należy posługiwać się przy rozstrzyganiu wniosków o zmianę decyzji − zezwolenia na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany niektórych punktów przepisem art. 155 k.p.a.

Reasumując uważam, że zarzuty skargi kasacyjnej błędnej wykładni przepisów prawa materialnego art. 37 i art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy o grach, które Sąd I instancji oraz Naczelny Sąd Administracyjny potraktował jako przepisy szczególne sprzeciwiające się zmianie przedmiotowej decyzji w rozumieniu art. 155 k.p.a., są uzasadnione i zasługiwały na uwzględnienie.

Uwzględnienie zarzutów skargi kasacyjnej winno prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku.