Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 946/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenia
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: par. 10 ust. 2a
journal: Dz.U. 2018 poz 265
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości  z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
article: par. 14 ust. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2018 poz 265
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości  z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 17 lutego 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Asesor WSA Paweł Dańczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2022 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Z. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za okres od 1 marca 2021 roku do 30 kwietnia 2021 roku 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] znak: [...]; 2. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz W. Z. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...], znak: [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 31zq ust. 8 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, z późn. zm., dalej: ustawa COVID-19) w związku z art. 31zy ust. 1 ustawy o COVID 19 i § 10 ust. 2a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz. U. poz. 371; dalej również: rozporządzenie), utrzymał w mocy własną decyzję z [...], znak: [...] odmawiającą prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek należnych za okres: od 1 marca 2021 r. do 30 kwietnia 2021 r.

Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco.

6 maja 2021 r. W.Z. wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z wnioskiem o zwolnienie z obowiązku opłacania składek za marzec i kwiecień 2021 r.

Po rozpatrzeniu powyższego wniosku, Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z [...], znak: [...] odmówił W.Z. zwolnienia z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych za okres od 1 marca 2021 r. do 30 kwietnia 2021 r.

W ocenie organu nie został spełniony ustawowy warunek uzyskania pomocy, tj.: podany kod PKD nie został potwierdzony w otrzymanym z GUS wykazie według stanu na ostatni dzień miesiąca, w porównaniu do którego nastąpił spadek przychodu lub na ostatni dzień miesiąca go poprzedzającego.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy W.Z. podniósł, że kontaktując się z infolinią ZUS otrzymał informację, iż przysługuje mu prawo do zwolnienia z opłacania składek. Podkreślił, że działalność prowadzi od 2008 r. i posiada prawidłowy kod PKD według stanu na dzień 31 marca 2021 r., przy czym porównanie obrotów do lutego 2020 r. jest prawidłowe. Zdaniem wnioskodawcy kod PKD podsiadany przez niego w 2020 r. jest nieistotny.

Wskazaną na wstępie decyzją z [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy własną decyzję z [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przypomniał, że zgodnie z § 10 ust. 2a rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19, zwolnienie z obowiązku opłacenia składek za okres od 1 marca 2021 r. do 30 kwietnia 2021 r. przysługuje płatnikom, którzy na dzień 31 marca 2021 r. prowadzą działalność oznaczoną według wskazanego kodu PKD. W myśl § 10 ust. 3 rozporządzenia oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 31 marca 2021 r. Według informacji dostępnych w rejestrze REGON dla W.Z. rodzaj przeważającej działalności na wskazany dzień oznaczony był PKD 56.10.A.

Dalej ZUS wyjaśnił, że kolejnym warunkiem uzyskania pomocy jest spadek przychodu (w rozumieniu przepisów podatkowych) osiągniętego z działalności oznaczonej właściwym PKD na 31 marca 2021 r. w jednym z dwóch miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku w stosunku do miesiąca poprzedniego bądź analogicznego miesiąca roku poprzedniego, lub w lutym 2020 r., lub we wrześniu 2020 r. W złożonym wniosku wnioskodawca oświadczył, że przychód uzyskany z powyższej działalności w marcu 2021 r. był niższy co najmniej 40 % w porównaniu do przychodu uzyskanego w lutym 2020 r. z tej działalności.

ZUS wskazał następnie, że według informacji dostępnych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej W.Z. rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej 15 sierpnia 2008 r. w zakresie PKD 14.13Z, zaś 16 grudnia 2020 r. dokonał zmiany PKD na 56.10.A. Tym samym, w ocenie organu, brak jest możliwości porównania spadku przychodów z marca 2021 r. do lutego 2020 r., ponieważ w tych okresach wnioskodawca prowadził działalność gospodarczą oznaczoną innymi kodami PKD.

Wobec powyższego ZUS stwierdził, iż nie został spełniony warunek wskazany w ustawie COVID-19, co oznacza, że brak jest podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego decyzją z [...] i należy ją utrzymać w mocy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi W.Z., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił powyższej decyzji ZUS naruszenie § 10 rozporządzenia poprzez jego błędną i niewłaściwą interpretację prowadzącą do uznania, że nie spełnił warunków wskazanych w ustawie COVID - 19 w zakresie możliwości zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek należnych za okres 1 marca 2021 r. do 30 kwietnia 2021 r.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że pojęcie przychodu na gruncie regulacji dotyczących zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, w stosunku do osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą, odnosi się do art. 11 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1426 ze zm.). Ponadto analiza § 10 rozporządzenia wskazuje, że przychód odnosi się do całej działalności prowadzonej przez płatnika składek, a nie tylko w obszarze wiodącego PKD. W ocenie strony niezrozumiałym i nieuprawnionym pozostaje interpretacja wyżej wskazanych przepisów przez ZUS sprowadzająca się do tożsamości kodów PKD. Na podstawie analogicznych przepisów strona otrzymała wsparcie z Powiatowego Urzędu Pracy oraz Wojewódzkiego Urzędu Pracy.

Ponadto skarżący nadmienił, że zgodnie z orzecznictwem wojewódzkich sądów administracyjnych istotne jest ustalenie, jaką przeważającą działalność gospodarczą (według PKD) przedsiębiorca faktycznie prowadził w danym dniu, a nie jaki rodzaj przeważającej działalności figurował w rejestrze i w ewidencji CEIDG.

Z powyższych względów strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej z [...]. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2021 r. poz. 137) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie zgodnie z 134 p.p.s.a. sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w granicach danej sprawy, której skarga dotyczy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

Dokonując sądowej kontroli według wskazanych kryteriów, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzja wydane zostały z istotnym naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz procesowego w stopniu obligującym do wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

Przedmiotem kognicji Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych utrzymująca w mocy decyzję tego organu w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za okres od 1 marca 2021 r. do 30 kwietnia 2021 r.

Podstawę materialnoprawną zakwestionowanego rozstrzygnięcia stanowi § 10 ust. 2a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz. U. poz. 371, dalej: rozporządzenie). Wskazane rozporządzenie wydane zostało na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w 31zy ust. 1 ustawy COVID-19, które w wersji aktualnej na dzień złożenia przez skarżącego wniosku (7 maja 2021 r.) stanowiło, że Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania COVID-19, w drodze rozporządzenia, określić inne okresy zwolnienia z tytułu nieopłaconych składek, niż określone w art. 31zo ust. 1-3 dla wszystkich albo niektórych płatników składek, którzy byli uprawnieni do zwolnienia z tytułu nieopłaconych składek na podstawie art. 31zo ust. 1-3, lub objąć tym zwolnieniem innych płatników składek, mając na względzie okres obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, skutki nimi wywołane, ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej wynikające z tych stanów oraz obszary życia gospodarczego i społecznego w szczególny sposób dotknięte konsekwencjami COVID-19.

Zgodnie § 10 ust. 2a rozporządzenia zwalnia się z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych odpowiednio za okres od dnia 1 marca 2021 r. do dnia 30 kwietnia 2021 r. albo za okres od dnia 1 kwietnia 2021 r. do dnia 30 kwietnia 2021 r. wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za te okresy, na zasadach określonych w art. 31zo-31zx ustawy o COVID-19, z uwzględnieniem przepisów niniejszego rozdziału, płatnika składek prowadzącego, na dzień 31 marca 2021 r., działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami: 1) 49.32.Z, 49.39.Z, 51.10.Z, 52.23.Z, 55.10.Z, 55.20.Z, 55.30.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 79.11.A, 79.12.Z, 79.90.A, 79.90.C, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z, 2) 47.41.Z, 47.42.Z, 47.43.Z, 47.51.Z, 47.52.Z, 47.53.Z, 47.54.Z, 47.59.Z, 47.64.Z, 47.65.Z, 47.71.Z, 47.72.Z, 47.75.Z, 47.77.Z, 77.29.Z, 77.39.Z, 96.02.Z, 96.09.Z - którego przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w jednym z dwóch miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu roku poprzedniego lub w lutym 2020 r., lub we wrześniu 2020 r., jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek przed dniem 1 listopada 2020 r. Stosownie do § 10 ust. 3 rozporządzenia oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 2a w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 31 marca 2021 r.

W rozpoznawanej sprawie powodem wydania decyzji odmawiającej prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za wnioskowany okres było stwierdzenie przez organ braku spełnienia przez stronę warunku uzyskania w jedynym z dwóch miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku przychodu niższego co najmniej 40% w stosunku do przychodu uzyskanego z tej samej działalności w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu roku poprzedniego lub w lutym 2020 r., lub we wrześniu 2020 r. W ocenie ZUS brak możliwości porównania spadku przychodów we wskazanym przez stronę miesiącu, tj. marca 2021 r. w stosunku do lutego 2020 r., gdyż w tych okresach wnioskodawca prowadził działalność gospodarczą oznaczoną innymi kodami PKD. Zdaniem organu spadek przychodu osiągniętego z działalności w jednym z dwóch miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku powinien dotyczyć rodzaju przeważającej działalności oznaczonej właściwym PKD na 31 marca 2021 r., jeżeli ta była prowadzona także w miesiącu poprzednim bądź analogicznym miesiącu roku poprzedniego, lub w lutym 2020 r., lub we wrześniu 2020 r. Tymczasem z danych pochodzących z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej dotyczących skarżącego wynika, że w lutym 2020 r. nie prowadził on działalności oznaczonej kodem PKD 56.10.A. wskazanej we wniosku o zwolnienie.

Z akt sprawy wynika, że od 15 sierpnia 2008 r. W.Z. prowadził działalność gospodarczą oznaczoną według PKD 14.13Z, natomiast 16 grudnia 2020 r. dokonał zmiany PKD na 56.10.A. Na dzień 31 marca 2021 r. strona miała wpisaną w rejestrze REGON przeważającą działalność gospodarczą oznaczoną kodem PKD 56.10.A, który uprawniał do otrzymania pomocy w postaci zwolnienia ze składek za wnioskowany okres na podstawie § 10 ust. 2a rozporządzenia. Fakt prowadzenia przez stronę na dzień 31 marca 2021 r. dominującej działalności o kodzie wymienionym w treści rozporządzenia, uprawniającym do skorzystania z przedmiotowej ulgi, nie był w niniejszej sprawie przez organ kwestionowany.

Zdaniem organu stronie nie przysługuje zwolnienie ze składek za okres od 1 marca 2021 r. do 30 kwietnia 2021 r., bowiem w lutym 2020 r. strona nie prowadziła działalności oznaczonej podanym we wniosku kodem PKD, czego konsekwencją jest brak możliwości porównania spadku przychodu za marzec 2021 r.

W ocenie Sądu, po pierwsze stanowisko organu w powyższym zakresie pozbawiające stronę prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek nie zostało we właściwy sposób uzasadnione. W wydanej decyzji organ jest zobowiązany nie tylko wskazać przepis prawa stanowiący podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, ale również zobowiązany jest do sporządzenia uzasadnienia faktycznego, które stosownie art. 107 § 3 k.p.a. powinno zawierać w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz uzasadnienia prawnego zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Motywy decyzji winny odzwierciedlać tok rozumowania prowadzącego do zastosowania konkretnych przepisów prawa. Szczególne znaczenie dla prawidłowego sporządzenia uzasadnienia ma wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady przekonywania wynikającej z art. 11 k.p.a. Rolą sądu nie jest samodzielne poszukiwanie okoliczności przemawiających za rozstrzygnięciem podjętym przez organ, lecz ocena tych, które zostały zaprezentowane w motywach tego rozstrzygnięcia. Tymczasem w niniejszej sprawie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie przedstawił toku rozumowania, na jakiej podstawie przyjął, że warunkiem wnioskowanego zwolnienia jest to, aby w zadeklarowanym we wniosku miesiącu roku poprzedniego strona wykonywała przeważającą działalność gospodarczą oznaczoną tym samym kodem PKD, co działalność prowadzona w marcu 2021 r. Jest to szczególnie istotne ze względu na fakt, że niespełnienie powyższego warunku skutkowało wydaniem rozstrzygnięcia negatywnego dla strony. W efekcie w uzasadnieniu decyzji zabrakło wyjaśnienia podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia w kontekście zaistniałego w sprawie stanu faktycznego.

Po drugie, z treści zaskarżonej decyzji wynika, że organ w rozpoznawanej sprawie przyjął, że stronie nie przysługuje zwolnienie ze składek za okres od 1 marca 2021 r. do 30 kwietnia 2021 r., ponieważ brak możliwości porównania spadku jej przychodów w marcu 2021 r. w stosunku do lutego roku ubiegłego, bowiem w tym okresie wnioskodawca prowadził działalność gospodarczą oznaczoną innymi kodami PKD. Jednakże, wbrew temu co wynika z zaskarżonej decyzji, przepis § 10 ust. 2a rozporządzenia nie przewiduje warunku, aby przychód uzyskany w miesiącu, w porównaniu do którego nastąpił spadek przychodu, był również przychodem z "tej samej", tj. kwalifikowanej odpowiednim PKD działalności. Przepis art. § 10 ust. 2a rozporządzenia stanowi o tym, że przychód uzyskany w jednym z dwóch miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku z tej działalności ma być niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu roku poprzedniego lub w lutym 2020 r., lub we wrześniu 2020 r. W końcowej części tego przepisu ustawodawca nie powtórzył zwrotu "z tej działalności". Literalna wykładnia przedmiotowego przepisu prowadzi do wniosku, że przychód z kwalifikowanej działalności jest przyrównywany do przychodu z działalności w roku poprzednim. Przywołana zatem w uzasadnieniu rozstrzygnięcia okoliczność, że w lutym 2020 r., tj. w miesiącu w porównaniu do którego nastąpił spadek przychodu, płatnik składek nie prowadził tej samej przeważającej działalności co w marca 2021 r., pozostaje bez znaczenia i jest nadmiernym warunkiem stawianym przez organ. Gdyby intencją ustawodawcy było przyrównanie przychodu z działalności kwalifikowanej do przychodu z tego rodzaju działalności w analogicznym okresie roku poprzedzającego, to w końcowej części użyłby sformułowania "tej działalności", a skoro tego nie uczynił, to nie sposób jest domniemywać, jak wywiódł to organ, istnienia kolejnego warunku przyznania zwolnienia od opłacania składek.

Dodatkowo wskazać także należy, że ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.) w przepisach dotyczących przychodów zawartych w rozdziale 2 art. 10 do 20 nie kwalifikuje przychodu ze względu na rodzaj zadeklarowanej działalności zgodnie z PKD.

Z podanych wyżej względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza art. § 10 ust. 2a rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię. Sąd podziela stanowisko przyjmowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym w analogicznych sprawach, że skoro ustawodawca wymaga, aby płatnik składek prowadził na dany dzień określony rodzaj działalności i ten wymóg, zgodnie z art. § 10 ust. 3 rozporządzenia weryfikuje się w oparciu o dane z rejestru REGON, a nie ustanawia takiego obowiązku na inny dzień, to nie można od wnioskodawców wymagać spełnienia dodatkowych, pozaustawowych kryteriów (por. wyroki WSA: w Łodzi z 28 lipca 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 395/21; WSA w Szczecinie z 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 247/21; WSA w Bydgoszczy z 25 maja 2021 r., sygn. I SA/Bd 175/21, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeśli zamiarem ustawodawcy byłoby, aby określony kod działalności został ujawniony we właściwym rejestrze także w odniesieniu do lat ubiegłych, w tym jak przyjmuje organ do danych ujawnionych w tym rejestrze na ostatni dzień miesiąca, w porównaniu do którego następuje spadek przychodów, wówczas winien on zawrzeć taki wymóg w treści przepisów, nie zaś wskazywać, że oceny spełnienia warunku w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 31 marca 2021 r. Zdaniem Sądu stawianie wymogu przyznania zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek polegającego na tym, by w 2020 r. w danych GUS czy ewidencji CEIDG ujawniona została jako przeważająca działalność określona tym samym kodem wymienionym w rozporządzeniu co w 2021 r., jest nadmiernym warunkiem, niedającym się wyinterpretować z analizowanego przepisu § 10 ust. 2a rozporządzenia.

Niezależnie od powyższego zauważyć, że rejestr REGON oraz ewidencja CEIDG mają charakter formalny, nie tworzą stanu prawnego i bazują na oświadczeniach wiedzy podmiotów obowiązanych do przekazywania danych, które nie podlegają merytorycznej weryfikacji. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 listopada 2015 r. w sprawie sposobu i metodologii prowadzenia i aktualizacji krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej, wzorów wniosków, ankiet i zaświadczeń (Dz.U. 2015 r., poz. 2009) w § 9 ust. 2 pkt 3 określa, że rodzaj przeważającej działalności ustala się odpowiednio, w przypadku osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą na podstawie procentowego udziału poszczególnych rodzajów działalności w ogólnej wartości przychodów ze sprzedaży lub, jeżeli nie jest możliwe zastosowanie tego miernika, na podstawie udziału pracujących, wykonujących poszczególne rodzaje działalności, w ogólnej liczbie pracujących. O przeważającej działalności nie może zatem świadczyć sam wpis do rejestru podmiotów REGON, ponieważ przepisy regulujące funkcjonowanie tej ewidencji określają warunki, które należy wziąć pod uwagę przy ocenie, kiedy i jaka działalność może być uznana za przeważającą. Decyduje jednak o tym podmiot składający oświadczenie wiedzy, w oparciu o wytyczne określone w ww. rozporządzeniu. Z tego względu dane zawarte w określonych rejestrach nie mogą stanowić wyłącznej podstawy do wydania decyzji odmownej.

W ponownym prowadzonym postępowaniu Zakład Ubezpieczeń Społecznych uwzględni przedstawioną wyżej wykładnię § 10 ust. 2a rozporządzenia i ponownie oceni spełnienie przez stronę przesłanek zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek za okres od 1 marca 2021 r. do 30 kwietnia 2021 r. Swoje stanowisko organ przedstawi w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a., wskazując, jakimi przesłankami kierował się podejmując dane rozstrzygnięcie.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265). Zasądzona kwota obejmuje wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego, będącego radcą prawnym, w wysokości 480 zł.

d.cz.