Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 372/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2018-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: ART. 145 par. 1 pkt 1 lit. a,c  art. 200, art. 205 par. 1,
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2018 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2014 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz S. K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z [...]nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy B. z [...] r. [...] w sprawie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji z 30 stycznia 2014 r. nr 3123.409.2014, w sprawie wymiaru S.k., łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2014.

Kolegium ustaliło, że 23 stycznia 2017 r. wpłynął wniosek S.k., sformułowany w oparciu o zapis art. 240 § 1 pkt 4 w związku z art. 241 § 2 pkt 1 oraz art. 246 § 1 Ordynacji podatkowej, o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną Burmistrza B.a nr [...]

w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2014.

W uzasadnieniu wniosku nadmieniono, że wydana decyzja nie odzwierciedla stanu faktycznego, bowiem zawiera wartość budowli niezgodnie z ewidencją środków trwałych. Wartość budowli przyjęta przez organ w decyzji odpowiada połowie wartości budynków znajdującej się na nieruchomości. Sytuacja ta w ocenie strony spowodowała, że doszło do podwójnego opodatkowania jednego przedmiotu opodatkowania. Do wniosku strona załączyła kserokopie ewidencji środków trwałych stan na 1 stycznia 2017 r. W dniu 20 lutego 2017 r. strona uzupełniła wniosek

o wznowienie postępowania, wskazując jako podstawę wznowienia postępowania art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Strona podniosła, że organ wydając decyzje oparł się na samym oświadczeniu podatnika, co do wartości budowli, w sytuacji, gdy te dane były wadliwe i wielokrotnie przewyższające wartość budowli. Nowym dowodem jest w ocenie podatnika wypis z ewidencji środków trwałych.

Kolegium wskazało, że sprawa jest rozpoznawana w nadzwyczajnym trybie postępowania, jakim jest wznowienie postępowania. Jednocześnie Kolegium omówiło istotę tego postępowania oraz warunki spełnienia przesłanki wznowienia

z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, czyli ujawnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów.

Strona we wniosku o wznowienie postępowania jako nowy dowód w sprawie przedstawiła wypis z ewidencji środków trwałych na 2 stycznia 2017 r. Według strony potwierdza on inną wartość posiadanych przez nią budowli, błędnie przez niego wykazanych w informacji, a przyjętych przez organ do opodatkowania. W ocenie Kolegium przedstawiony wypis ze stanem na rok 2017 nie jest nowym dowodem zaś okoliczności z niego wynikające nie ujawniają okoliczności, które mogły by wyjaśnić stan faktyczny dotyczący roku 2014. Innymi słowy podatnik nie wskazał dotychczas nieznanych faktów istotnych dla sprawy.

W konsekwencji Kolegium stwierdziło brak istnienia przesłanek określonych

w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Kolegium ponadto stwierdziło, że decyzje Burmistrza B.a oznaczone tym samym numerem [...] wydane w sprawach odmowy uchylenia ostatecznych decyzji wydanych w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2012, 2013, 2014, 2015 i 2016, zostały doręczone zgodnie z postanowieniami SKO w K. (nr: [...],

[...], [...], [...],

[...]) na adres ustanowionego w sprawie pełnomocnika - P.Z. /BIUROJBDP/domyślna 6 kwietnia 2018 r. (dokument UPD) i z tym dniem weszły do obrotu prawnego.

Na powyższą decyzję S. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skarżący zarzucił, że decyzje nie zostały doręczone. Podniósł, że zgodnie z art. 126 Ordynacji podatkowej sprawy podatkowe załatwiane są w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Zgodnie z art. 152a § 1 Ordynacji podatkowej w celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego organ podatkowy przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające informację, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego; wskazanie adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać pismo i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia pisma; pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym organu podatkowego oraz informację o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru w określony sposób.

Z art. 144b Ordynacji podatkowej wynika, że w przypadku pism wydanych w formie dokumentu elektronicznego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, które zostały opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP, doręczenie może polegać na doręczeniu wydruku pisma uzyskanego z tego systemu odzwierciedlającego treść tego pisma, jeżeli strona nie wnosiła o doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub nie wyraziła zgody na doręczanie pism w taki sposób. Jednocześnie skarżący wskazał co zawiera wydruk pisma. Wydruk pisma stanowi dowód tego, co zostało stwierdzone w piśmie wydanym

w formie dokumentu elektronicznego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.

Zdaniem skarżącego żadna z zaskarżonych decyzji nie została wydana

i doręczona w jeden z omawianych sposobów, a ich obrazy przesłane drogą elektroniczną nie mogą być uznane za decyzje w rozumieniu Ordynacji podatkowej.

Nawet gdyby dopuszczalne było doręczanie skanów (kopii) decyzji, to decyzja organu pierwszej instancji nie weszła do obrotu prawnego i zostało to potwierdzone postanowieniem Kolegium. Nie zmieniło tego jej ponowne doręczenie. Decyzja ta

w opisanej wadliwej formie nie została doręczona, mimo starań organu w sposób przewidziany w przepisach. Kolegium dwukrotnie informowało organ pierwszej instancji o niedoręczeniu zaskarżonej decyzji z 31 marca 2017 r., która nie weszła do obrotu prawnego. Wady tej nie da się naprawić poprzez przesłanie zeskanowanej decyzji pełnomocnikowi.

W ocenie skarżącego ponadto decyzja narusza prawo. We wniosku

o wznowienie postępowania strona domagała się uznania, iż w sprawie wyszły na jaw okoliczności faktyczne nieznanne organowi w chwili wydawania decyzji. Tą okolicznością faktyczną była wartość budowli ujawniona w ewidencji księgowej skarżącego różna od zadeklarowanej przez niego i przyjętej w decyzji pierwotnej przez organ. Ze wskazanej podstawy prawnej nie wynika, by do wznowienia postępowania konieczne było wystąpienie równocześnie nowych okoliczności

i nowych dowodów a wystarczająca jest jedna z tych przesłanek, gdyż ustawodawca posługuje się spójnikiem alternatywy łącznej ("lub") nie używając koniunkcji ("i", "oraz"). Omawiany przepis nie wymaga także by nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi były dowodzone za pomocą wyłącznie dowodów istniejących w tej dacie. Do dowiedzenie istnienia nowej okoliczności wystarczający będzie dowód późniejszy, przeprowadzony już

w postępowaniu wznowieniowym.

W sprawie skarżący posłużył się dokumentem datowanym już po wydaniu decyzji, tj. wydrukiem z ewidencji księgowej (ewidencji środków trwałych) skarżącego wskazującym na okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji przez organ. Kolegium słusznie zauważyło, że wydruk ten nie jest nowym dowodem istniejącym

w dniu wydania decyzji. Zauważyć jednak należy, że wydruk pochodzi z urządzenia księgowego istniejącego w tym dniu i przedstawiającego stan faktyczny zgodny

z rzeczywistym i to urządzenie, a raczej jego merytoryczna zawartość, stanowi dowód prezentowany na wydruku, nie tylko sam wydruk. I na tę zawartość (informację) powoływał się skarżący w swoim wniosku.

W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko przedstawione

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Dodatkowo wskazało, że postanowieniem z [...] r. nr [...] Kolegium stwierdziło niedopuszczalność odwołania od decyzji z [...] r.

nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy B. w sprawie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji dotyczącej wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2014 nr 3123.409.2014 z 30 stycznia 2014 r. Kolegium wskazało, że skoro z pisma z 23 stycznia 2017 r. oraz przedstawionego do akt pełnomocnictwa wynikało, że pełnomocnik S.k., P.Z. wniósł o doręczanie wszelkiej korespondencji za pomocą środków komunikacji elektronicznej, wskazując adres elektronicznej skrzynki podawczej ePUAP - /BIURO_BDP/domyslna wszelka korespondencja ze stroną winna się odbywać na wskazany adres. W przedmiotowej sprawie brak było dowodu wysłania decyzji pod adres elektroniczny na ePUAP zaś wygenerowane z systemu ePUAP poświadczenie wysłania decyzji nie wykazało,

iż decyzja została doręczona stronie. W ocenie Kolegium, organ nieprawidłowo zastosował przepis art. 152a § 1, § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej. W sprawie nie doszło do doręczenia pozwalającego uznać, że decyzja z 31 marca 2017 r.

nr 3127.1.10.2017 Burmistrza Miasta i Gminy B. w sprawie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2014 z 30 stycznia 2014 r. nr 3123.409.2014 została doręczona stronie na adres podany w postępowaniu przez jej pełnomocnika. Kolegium

w związku z powyższymi ustaleniami wskazało, iż przedmiotowa decyzja nie weszła do obrotu prawnego i należy ją doręczyć zgodnie z zapisami art. 152a Ordynacji podatkowej (akta postępowania [...]).

Ponadto, w związku z zarzutem o braku doręczenia, Kolegium w oparciu

o dokument UPD uznało, że decyzja z [...] r. nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy B. w sprawie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji dotyczącej wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2014

nr 3123.409.2014 została prawidłowo doręczona dopiero 6 kwietnia 2018 r.(k 57) na adres elektronicznej skrzynki podawczej pełnomocnika strony - ePUAP /BIURO_BDP/domyslna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje.

Zasługuje na uwzględnienie jeden z zarzutów skargi.

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2016.1066) i art. 134 § 1 ustawy

z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(j.t. 2016.718 ze zm.), określanej dalej jako "P.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany, co do zasady, zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji na datę jej podjęcia, Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Przedmiotem rozstrzygania Sądu jest skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] r. nr [...]utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy B. z [...] r. [...] w sprawie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji z [...] nr [...], w sprawie wymiaru S.k., łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2014.

W niniejszej sprawie spór sprowadza się do oceny dwóch istotnych kwestii objętych zarzutami skargi.

Pierwszy i najdalej idący zarzut skargi dotyczy prawidłowości i skuteczności doręczenia pełnomocnikowi skarżącego decyzji organu pierwszej instancji oraz decyzji organu odwoławczego, wydanych w sprawie o wznowienie postępowania. Skarżący formułując zarzut w związku z powyższą okolicznością przytoczył treść przepisów: art. 126, art. 152a i art. 144b Ordynacji podatkowej. Następnie stwierdził, że żadna z zaskarżonych decyzji nie została wydana i doręczona w jeden z omawianych sposobów, a ich obrazy przesłane drogą elektroniczną nie mogą być uznane za decyzje w rozumieniu Ordynacji podatkowej. Ponadto skarżący podkreślił, że Kolegium dwukrotnie informowało organ pierwszej instancji o niedoręczeniu zaskarżonej decyzji z 31 marca 2017 r., która nie weszła do obrotu prawnego. Wady tej, jego zdaniem, nie da się naprawić poprzez przesłanie zeskanowanej decyzji pełnomocnikowi.

Kolegium stwierdziło, że decyzje Burmistrza B.a oznaczone tym samym numerem Fn. [...] odmawiające uchylenia ostatecznych decyzji wydanych w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2012, 2013, 2014, 2015 i 2016, zostały doręczone zgodnie z postanowieniami

SKO w K. (nr: [...],[...],

[...],[...],[...])

na adres ustanowionego w sprawie pełnomocnika - P.Z. /BIUROJBDP/domyslna 6 kwietnia 2018 r. (dokument UPD) i z tym dniem weszły do obrotu prawnego.

W okolicznościach niniejszej sprawy rozstrzygnąć zatem należy, czy decyzje organu I i II instancji wydane w postępowaniu wznowieniowym zostały skutecznie doręczone w trybie art. 152 § 3 Ordynacji podatkowej. A co za tym idzie, czy rozpoczął bieg termin do wniesienia odwołania i skargi. W efekcie końcowym rozstrzygnięciu podlega, czy Sąd ma podstawy do merytorycznego rozpoznania skargi.

Zdaniem Sądu, okoliczności faktyczne i prawne odzwierciedlone w materiale dowodowym sprawy, uzasadniają ocenę SKO, że decyzje organu I i II instancji zostały skutecznie doręczone w trybie art. 152a § 1 Ordynacji podatkowej.

Jak wynika z akt, w piśmie z 23 stycznia 2017 r., zawierającym wniosek o wznowienie postępowania profesjonalny pełnomocnik doradca podatkowy P.Z. odwołując się do art. 144a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, wniósł o doręczaniu pism w sprawie niniejszej na adres elektroniczny ePUAP - /BIURO_BDP/domyslna. W następstwie tego wniosku, organ I instancji naprawiając błąd wcześniej popełniony wysłał decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Bodzentów z dnia 31 marca 2017 r. na adres elektroniczny za pośrednictwem e-PUAP, zgodnie z art. 144 § 5 w związku z art. 144a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Dodać należy, że pod pojęciem adresu elektronicznego profesjonalnego pełnomocnika (adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego), o którym mowa w art. 138c § 1 w zw. z

art. 144 § 5 Ordynacja podatkowa, należy rozumieć jakikolwiek wskazany przez niego adres elektroniczny (na przykład adres e-mail). Nie musi to być zatem adres konta na platformie e-PUAP, gdyż profesjonalny pełnomocnik nie został przez ustawodawcę zobowiązany do posiadania takiego adresu (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 25 września 2017 r., sygn. akt I SA/Ol 576/17 – dostępny, jak i pozostałe przywołane w uzasadnieniu, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://cbosa.nsa.gov.pl). Dołączony do akt dokument - Urzędowe Poświadczenie Doręczenia potwierdza prawidłowość rozumowania SKO, że decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona w trybie art. 152a § 1 Ordynacji podatkowej z dniem 6 kwietnia 2018 r., tym samym weszła do obrotu prawnego.

W taki sam sposób została doręczona zaskarżona decyzja SKO. Z Urzędowego Poświadczenia Doręczenia wynika, że ten dokument został doręczony w trybie

art. 152a § 1 Ordynacji podatkowej z dniem 25 lipca 2018 r. Skarżący z zachowaniem ustawowego terminu wniósł skargę, która podlega obecnie rozpoznaniu.

Mając zatem do dyspozycji wskazany w piśmie pełnomocnika skarżącego adres elektroniczny, organ podatkowy był uprawniony do zastosowania

art. 20a ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2014 r. poz. 1114 ze zm.) oraz art. 152a Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z art. 152a § 1 Ordynacji podatkowej doręczanie pisma następuje dwuetapowo. W pierwszym etapie organ przesyła zawiadomienie zawierające informacje o tym, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego. Na wskazany adres elektroniczny przychodzi zatem jedynie informacja, w formie zawiadomienia, wraz z linkiem umożliwiającym - po spełnieniu określonych warunków - zapoznanie się z treścią dokumentu oraz jego pobranie. Konieczne w tym celu jest podpisanie urzędowego poświadczenia doręczenia. Można to uczynić na dwa sposoby: z użyciem bezpiecznego podpisu elektronicznego weryfikowanego za pomocą kwalifikowanego certyfikatu lub podpisem potwierdzonym profilem zaufanym e-PUAP. Brak adresu skrzynki na platformie

e-PUAP, co należy wyraźnie zaakcentować, nie uniemożliwia zapoznania się z treścią dokumentu.

Z dokumentów sprawy wynika, że organy obu instancji skorzystały z profilu zaufanego e-PUAP i decyzje doręczyły pełnomocnikowi strony za pomocą tegoż narzędzia informatycznego, którym jest ogólnopolska platforma teleinformatyczna, służąca do komunikacji obywateli z jednostkami administracji publicznej (tryb uwierzytelniania korespondencji). Dowodem doręczenia decyzji jest Urzędowe Poświadczenie Doręczenia. Przesyłka znalazła się w bezpiecznym systemie

e-PUAP, zaś adres elektroniczny, służył jedynie do przekazania w trybie

art. 152a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zawiadomienia o "właściwej przesyłce oczekującej" na adresata do odbioru. Taki sposób postępowania przewidziany przez ustawodawcę w Ordynacji podatkowej de facto zastąpił w tej sprawie awizo pocztowe, umożliwiając zapoznanie się z treścią rozstrzygnięcia (decyzji) w dowolnym miejscu i czasie. W przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego organ podatkowy po upływie 7 dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła, zgodnie z treścią art. 152a § 2 ww. ustawy, powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2017 r., sygn. akt II FSK 455/17). Treść Urzędowych Poświadczeń Doręczenia, potwierdza, że wysłano pierwsze zawiadomienie i nie było potrzeby wysyłania powtórnego zawiadomienia o możliwości odebrania tego pisma (decyzji).

Wskazywany w skardze przepis art. 144b Ordynacji podatkowej reguluje doręczenie pism wydanych w formie dokumentu elektronicznego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego i nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Wobec skarżącego nie zostały wydane decyzje w formie dokumentu elektronicznego, a jedynie w formie papierowej, opieczętowane i podpisane imiennie przez upoważnione osoby. W odniesieniu do takich decyzji ma zastosowanie tryb doręczania pism w formie dokumentu elektronicznego, uregulowany w

art. 152a Ordynacji podatkowej i taki wdrożono w sprawie niniejszej.

Z tych wszystkich względów, w ocenie Sądu, zarzuty skargi zmierzające do podważenia prawidłowości i skuteczności doręczenia decyzji organu I i II instancji nie znajdują potwierdzenia, w szczególności wobec argumentacji organu potwierdzonej Urzędowymi Poświadczeniami Doręczenia. Dostrzec jednocześnie trzeba, że pełnomocnik skarżącego nie neguje, że takiego zawiadomienia nie otrzymał, kiedy to organ I i II instancji wysyłał swe rozstrzygnięcia. Doręczenie decyzji organów obu instancji nie nastąpiło w formie skanów, jak utrzymuje pełnomocnik skarżącego, a w sposób prawem przewidzianym, o czym była mowa wyżej.

Taki sposób rozumienia ww. przepisów o doręczeniu znajduje akceptację w orzecznictwie sądów administracyjnych – por. wyroki NSA: z dnia 18 maja 2017 r.,

II FSK 455/17, z dnia 4 kwietnia 2018 r., II FSK 783/16.

Podsumowując, skuteczne doręczenie pełnomocnikowi skarżącego decyzji organów I i II instancji wydanych w postępowaniu wznowieniowym otworzyło możliwość oceny merytorycznej drugiego z zarzutów skargi.

Zdaniem Sądu wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy niniejszej wywiera zarzut skargi dotyczący okoliczności wynikającej z dokumentu – ewidencji środków trwałych na dzień 1 stycznia 2017 r., która zdaniem pełnomocnika skarżącego stanowi przesłankę wznowienia postępowania wymiarowego na podstawie

art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy organ zasadnie odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 30 stycznia 2014 r.

w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2014 r. uznając, że nie ziściła się wynikająca z 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, przesłanka wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych istniejąca

w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Przystępując do rozstrzygnięcia tego spornego zagadnienia, na wstępie należy zaznaczyć, że z zawartej w art. 2 Konstytucji RP zasady państwa prawa wynika zasada pewności prawa. Na gruncie Ordynacji podatkowej jej wyrazem jest sformułowana w art. 128, zasada trwałości decyzji ostatecznych. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych i jest możliwe tylko w odniesieniu do wad wskazanych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W postępowaniu wznowieniowym, będącym postępowaniem nadzwyczajnym, nie rozpatruje się po raz kolejny sprawy merytorycznie - tak jak robi się to w toku zwykłego postępowania instancyjnego. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania nie obliguje organu podatkowego do rozpatrzenia sprawy na nowo. Zakres rozpoznania sprawy determinuje przesłanka wznowienia (np. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2017r. I FSK 527/17, LEX nr 2330545). Instytucja wznowienia postępowania podatkowego ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, enumeratywnie wskazanymi w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Tylko w takim też zakresie rozstrzygnięcie organu podatkowego podlega kontroli sądowej (wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2017 r. I FSK 1763/15LEX nr 2328630).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy przypomnieć należy, że skarżący w piśmie z 20 lutego 2017 r. – uzupełnienie wniosku o wznowienie postępowania, jako podstawę wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2014, wskazał art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, z uwagi na wyjście na jaw nowych dowodów i okoliczności faktycznych, istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Strona podniosła, że organ wydając decyzję wymiarową oparł się na samym oświadczeniu podatnika, co do wartości budowli, w sytuacji, gdy te dane były wadliwe i wielokrotnie przewyższające wartość budowli. Zdaniem Sądu, okoliczności z wynikające z przedłożonego dokumentu, mogłyby wyjaśnić stan faktyczny dotyczący roku 2014, w zakresie wartości budowli na terenie gminy B.. Z dokumentu tego wynika, że na stan środków trwałych podatnika zostały przyjęte 1 stycznia 2014 r. składniki majątkowe mogące stanowić budowle na terenie B.a: utwardzony plac wraz z parkingiem, brama wjazdowa, ogrodzenie nieruchomości, przyłącze wodno-kanalizacyjne. W dokumencie tym wskazano również wartość początkową zaewidencjonowanych środków trwałych.

W konsekwencji uznać należy, że składany wniosek o wznowienie postępowania podatkowego był oparty nie na nowych dowodach, a na nowych okolicznościach faktycznych, które nie zostały zweryfikowane przez organy podatkowe w postępowaniu wymiarowym. Zatem przyjąć należy, że okoliczności potwierdzone dowodem z ewidencji środków trwałych na 1 stycznia 2017 r., mogą one stanowić podstawę z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Okoliczność wynikająca z tego dokumentu powinna zostać oceniona w kontekście ar. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej z uwzględnieniem definicji pojęć zawartych w tym przepisie. Zaniechanie przeprowadzenia według zasad określonych w art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej postępowania wyjaśniającego w zakresie znaczenia dla wznowienia postępowania wymiarowego na rok 2014, okoliczności faktycznej wynikającej z przedłożonego wraz z wnioskiem o wznowienie dokumentu - ewidencji środków trwałych podatnika na dzień 1 stycznia 2017 r., stanowi uchybienie mogące mieć wpływ na wynik sprawy.

W ponownym postępowaniu, organ usunie stwierdzone wyżej uchybienie procesowe i oceni wynikającą z dokumentu okoliczność odnoszącej się do wartości budowli podatnika na dzień 1 stycznia 2014 r. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. podatki i opłaty lokalne (Dz.U.2018.1445 t.j.), podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Uwzględnienie zarzutu skargi opartego na naruszeniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, mimo bezzasadności pierwszego z omówionych zarzutów, skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie

art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 tej ustawy. Na kwotę 457 zł złożyły się: wynagrodzenie pełnomocnika - 240 zł (§ 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu - Dz.U. Dz.U.2011.31.153), wpis od skargi - 200 zł

i opłata skarbowa od pełnomocnictwa - 17 zł.