Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1737/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 3 pkt 1 i 3, art. 13 ust. 1, ust. 3 pkt 3 i pkt 5, ust. 3, art. 21 ust. 1 i ust. 3, art. 25 ust. 1, art. 143
journal: Dz.U. 2018 poz 505
law: Ustawa z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty.
article: art. 43 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 81 poz 889
law: Ustawa z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej - tekst jedn.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 944/19 w sprawie ze skargi M. K. na uchwałę Krajowej Rady F. z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 października 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 944/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. K. na uchwałę Krajowej Rady F. z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Krajowa Rada F. uchwałą z dnia [...] grudnia 2018 r., Nr [...], na podstawie art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty (Dz. U. z 2018 r., poz. 505, 1000, 1669 i 2219), po rozpatrzeniu wniosku w sprawie spełnienia warunków do wykonywania zawodu fizjoterapeuty określonych ustawą z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty - stwierdziła, że M. K. posiada prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty o numerze [...], z tytułem zawodowym technik fizjoterapii.

W uzasadnieniu uchwały wskazano, że w dniu 25 czerwca 2018 r. wpłynął wniosek M. K. o przyznanie jej prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Wnioskodawczyni przedłożyła m. in.:

– odpis dyplomu z dnia [...] czerwca 2002 r., nr [...], potwierdzającego ukończenie studiów wyższych licencjackich na kierunku wychowanie fizyczne na Uniwersytecie R.;

– odpis dyplomu z dniu [...] maja 2004 r., nr [...], potwierdzającego ukończenie studiów wyższych magisterskich na kierunku wychowanie fizyczne na Uniwersytecie R.;

– wykaz przedmiotów wykładanych w trakcie studiów licencjackich na kierunku wychowanie fizyczne;

– wykaz przedmiotów wykładanych w trakcie studiów magisterskich na kierunku wychowanie fizyczne.

W ocenie organu żaden z dokumentów załączonych do wniosku nie spełniał warunków określonych w art. 13 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty.

Wnioskodawczyni nadesłała także kopię dyplomu z dnia [...] czerwca 1987 r., ukończenia M. na Wydziale Fizjoterapii, kserokopię odpisu skróconego aktu małżeństwa, kopię umowy o pracę wraz z aneksami, kopię taryfikatora kwalifikacyjnego stanowiska pracy.

W odniesieniu do tych dokumentów, Krajowa Rada F. wskazała, że prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty może uzyskać osoba, która przedstawi dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający kwalifikacje określone w art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty.

Stwierdzenie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty jest możliwe tylko w przypadku posiadania kwalifikacji określonych przez ustawodawcę w art. 13 ust. 3 ustawy. Ustawa w art. 4 ust. 4 i 5 przewiduje zróżnicowanie uprawnień w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, zależnie od posiadanego tytułu zawodowego.

W odniesieniu do przedłożonych dokumentów Krajowa Rada F. stwierdziła, że M. K. posiada prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty z tytułem zawodowym - technik fizjoterapii. Dyplom z dnia [...] czerwca 2002 r., nr [...], potwierdzający ukończenie studiów wyższych licencjackich na kierunku wychowanie fizyczne na Uniwersytecie R. nie spełniał wymogu dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji do wykonywania zawodu fizjoterapeuty w rozumieniu art. 13 ust. 3 ustawy. Dyplom ten został wydany w 2002 r., zatem jego przydatność w zakresie oceny posiadanych kwalifikacji należało rozważać w kontekście treści art. 13 ust. 3 pkt 3 ustawy. Dyplom potwierdzający odbycie studiów wyższych zawodowych na kierunku wychowanie fizyczne z tytułem licencjata, nie mieści się w kategorii dyplomów dających przedmiotowe uprawnienia. Przepis ten wymaga, aby dyplom potwierdzał ukończenie studiów wyższych na kierunku fizjoterapia. Dokument przedstawiony przez wnioskodawczynię potwierdza uzyskanie tytułu licencjata na kierunku wychowanie fizyczne. Podstawy do stwierdzenia prawa wykonywania zawodu nie mógł zdaniem organu stanowić również dyplom ukończenia studiów magisterskich na kierunku wychowanie fizyczne na Uniwersytecie R. - nr [...], wydany [...] maja 2004 r. Dyplom został wydany w 2004 r., zatem jego przydatność dla uzyskania kwalifikacji należało rozważać w płaszczyźnie art. 13 ust. 3 pkt 3 ustawy.

Zgodnie z art. 13 ust. 3 pkt 3 ustawy, dyplomem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji jest dyplom wydany osobie, która rozpoczęła po dniu 31 grudnia 1997 r. studia wyższe na kierunku fizjoterapia zgodnie ze standardami kształcenia określonymi w odrębnych przepisach i uzyskała tytuł licencjata lub magistra na tym kierunku. Dyplom potwierdzający odbycie studiów magisterskich na kierunku wychowanie fizyczne, nie mieści się w kategorii dyplomów, o których mowa w art. 13 ust. 3 pkt 3 ustawy. Przepis wymaga, aby przedstawiany dyplom potwierdzał ukończenie studiów wyższych na kierunku fizjoterapia. Dokument przedstawiony przez wnioskodawczynię potwierdzał natomiast uzyskanie tytułu magistra na kierunku wychowanie fizyczne.

Również załączony do wniosku wykaz przedmiotów wykładanych w trakcie studiów licencjackich na kierunku wychowanie fizyczne, jak też wykaz przedmiotów wykładanych w trakcie studiów magisterskich na kierunku wychowanie fizyczne, kopia umowy o pracę wraz z aneksami do niej, kopia taryfikatora kwalifikacyjnego stanowiska pracy, kopie: umów o dzieło, porozumienia, syllabusów, planów zajęć oraz umowy dydaktycznej, w ocenie organu pozostawały bez wpływu na stwierdzenie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Nie są to bowiem dokumenty, za pomocą których możliwe jest potwierdzenie posiadania kwalifikacji do wykonywania zawodu fizjoterapeuty - z uwagi na treść art. 13 ust. 3 pkt 1-7 ustawy.

Wnioskodawczyni spełniła wymogi określone w ustawie o zawodzie fizjoterapeuty, do uzyskania prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty wyłącznie z tytułem technika fizjoterapii.

M. K. wniosła skargę na uchwałę Krajowej Rady F. z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w sprawie stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie:

1. art. 13 ust. 3 pkt 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty - poprzez błędną wykładnię, w oderwaniu od jego celu, polegającą na przyjęciu, że uzyskanie tytułu zawodowego magistra fizjoterapii wymaga ukończenia studiów na kierunku fizjoterapia, w sytuacji gdy wykładnia celowościowa, wskazuje na konieczność analizy standardów kształcenia, porównania tych standardów dla kierunku wychowanie fizyczne i kierunku fizjoterapia;

2. art. 4 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy, poprzez jego niezastosowanie i pominięcie doświadczenia w wykonywaniu zawodu fizjoterapeuty, w szczególności w zakresie nauczania zawodu fizjoterapeuty oraz wykonywania pracy na rzecz doskonalenia zawodowego F., jak również kierowania pracą zawodową osób wykonujących zawód fizjoterapeuty;

3. art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (tekst jednolity Dz. U. 2001 r., nr 81, poz. 889) - poprzez jego niezastosowanie bowiem skarżąca, jako absolwent szkoły wyższej ze specjalnością rehabilitacja może wykonywać zabiegi fizjoterapeutyczne;

4. błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że skarżąca nie wykazała stosownymi dokumentami, że posiada kompetencje do wykonywania zawodu fizjoterapeuty z tytułem magister fizjoterapii.

W odpowiedzi na ww. skargę Krajowa Izba F. wnosiła o jej oddalenie.

Wyrokiem z dnia 17 października 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 944/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na uchwałę Krajowej Rady F. z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty.

W uzasadnieniu wyroku, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że ustawa z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty (Dz. U. z 2018 r., poz. 505, ze zm.), weszła w życie 31 maja 2016 r. regulując w polskim porządku prawnym zawód fizjoterapeuty, w tym dostęp do tego zawodu, przewidując jednocześnie w art. 143, że osoby, które w dniu wejścia w życie ustawy spełniają łącznie warunki określone w art. 13 ust. 1 pkt 1-5, stają się fizjoterapeutami w rozumieniu niniejszej ustawy i przysługuje im prawo wykonywania zawodu (ust. 1) oraz, że osoby, o których mowa w tych przepisach wpisuje się do Krajowego Rejestru F., na wniosek złożony nie później niż w okresie 2 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (ust. 2).

Zgodnie z art. 21 ust. 1 i ust. 3 tej ustawy, prawo wykonywania zawodu stwierdza, na wniosek osoby zainteresowanej, Krajowa Rada F. i czyni to w drodze uchwały. Dopiero na podstawie uchwał o stwierdzeniu lub przyznaniu prawa wykonywania zawodu Krajowa Rada F. dokonuje wpisu do Krajowego Rejestru F. i wydaje dokument "Prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty" (art. 24 ust. 1).

Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy, do uchwał w sprawach stwierdzenia i przyznania prawa wykonywania zawodu stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego dotyczące decyzji administracyjnych.

Stosownie do art. 13 ust. 1 ustawy, prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty przysługuje osobie, która spełnia łącznie wymienione w nim warunki. Z kolei zgodnie z art. 13 ust. 3 ustawy, dyplomem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji są dyplomy wymienione w tym przepisie.

W toku postępowania ustalono, że skarżąca posiada prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty z tytułem zawodowym - technik fizjoterapii na podstawie dyplomu wydanego w dniu [...] czerwca 1987 r. przez M. w I., potwierdzającego uzyskanie tytułu zawodowego "technik fizjoterapii". Ustawa w art. 4 ust. 4 i 5 przewiduje bowiem zróżnicowanie uprawnień w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, zależnie od posiadanego tytułu zawodowego.

Z uwagi na posiadane przez skarżącą wykształcenie wyższe, znaczenie (w zakresie kwalifikacji) miał przepis art. 13 ust. 3 pkt 3 ustawy, zgodnie z którym dyplomem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji jest dyplom wydany osobie, która rozpoczęła po dniu 31 grudnia 1997 r. studia wyższe na kierunku fizjoterapia zgodnie ze standardami kształcenia określonymi w odrębnych przepisach i uzyskała tytuł licencjata lub magistra na tym kierunku.

Oceniając w kontekście tego przepisu przedłożone dokumenty, organ stwierdził, że żaden z nich nie wskazuje na posiadanie przez skarżącą wnioskowanych kwalifikacji i ocena ta zdaniem Sądu była prawidłowa.

Sąd wskazał, że skarżąca wraz z wnioskiem przedstawiła różne dokumenty potwierdzające uzyskane wykształcenie. Uznał, że dyplom Uniwersytetu Rzeszowskiego potwierdzający odbycie studiów wyższych zawodowych na kierunku wychowanie fizyczne z tytułem licencjata, nie mieści się w kategorii dyplomów, o których mowa w art. 13 ust. 3 pkt 3 ustawy. Przepis wymaga bowiem, aby przedstawiany dyplom potwierdzał ukończenie studiów wyższych na kierunku fizjoterapia. Dokument przedstawiony przez wnioskodawczynię potwierdzał natomiast uzyskanie tytułu licencjata na kierunku wychowanie fizyczne.

Podstawy do stwierdzenia prawa wykonywania zawodu nie mógł stanowić również dyplom nr [...], wydany w dniu [...] maja 2004 r., potwierdzający ukończenie studiów magisterskich na kierunku wychowanie fizyczne na Uniwersytecie R.. Dyplom potwierdzający odbycie studiów magisterskich na kierunku wychowanie fizyczne, nie mieści się w kategorii dyplomów, o których mowa w art. 13 ust. 3 pkt 3 ustawy. Przepis wymaga bowiem, aby dyplom potwierdzał ukończenie studiów wyższych na kierunku fizjoterapia. Dokument przedstawiony przez wnioskodawczynię potwierdzał uzyskanie tytułu magistra na kierunku wychowanie fizyczne, a studia rozpoczęte zostały w 1999 r., a zatem nie miały zastosowania pkt 5 - 7 ust. 3 art. 13 ustawy, które wymagają rozpoczęcia studiów najpóźniej przed 1 stycznia 1998 r. Przepis art. 13 ust. 3 pkt 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty jest jednoznaczny i wymaga ukończenia studiów na konkretnym kierunku.

W odniesieniu do zarzutów błędnej wykładni przepisów Sąd stwierdził, że w teorii prawa przyjmuje się, iż przy interpretacji przepisów w pierwszej kolejności należy posługiwać się wykładnią językową. Dopiero gdy wykładnia językowa (gramatyczna) nie prowadzi do jednoznacznego odczytania sensu użytych w normie prawnej słów, należy posługiwać się innymi regułami interpretacyjnymi (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z 21 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 1034/98, Lex 39791). Sąd nie stwierdził, aby z uwagi na treść, istniały różne możliwości interpretacji przepisów mających zastosowanie w tej sprawie. Standardy kształcenia na różnych kierunkach studiów, mimo istniejących podobieństw (w dziedzinach pokrewnych) różnią się od siebie i nie można przyjmować, że nazewnictwo kierunków studiów nie ma charakteru decydującego dla jakości kształcenia. Ukończenie kierunku wychowanie fizyczne nie jest równoznaczne z ukończeniem kierunku fizjoterapia.

Organ wskazał (w odpowiedzi na skargę), że od 2001 roku fizjoterapia stanowiła na Uniwersytecie R. odrębny od wychowania fizycznego kierunek kształcenia.

W myśl art. 149 ust. 1 ustawy o szkolnictwie wyższym, absolwent uczelni otrzymuje dyplom ukończenia studiów na określonym kierunku. Rodzaje dyplomu określone zostały zarządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 9 kwietnia 1992 r. w sprawie określenia rodzajów dyplomów i tytułów zawodowych oraz wzorów dyplomów wydawanych przez uczelnie (M. P. Nr 12, poz. 85, z późn. zm.). Dyplom ukończenia studiów spełnia wymogi dokumentu urzędowego określone w art. 76 § 1 K.p.a., zgodnie z którym dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Nie jest zatem możliwe wykazywanie innymi dowodami istnienia okoliczności, które mogą być potwierdzone jedynie dokumentem urzędowym określonym w art. 13 ust. 3 pkt 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty. Skoro wnioskodawczyni jest magistrem wychowania fizycznego, to nie można uznać, że doszło do naruszenia art. 13 ust. 3 pkt 3 ustawy, bowiem organ zastosował ten przepis prawidłowo, a jego treść jest znaczeniowo oczywista.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 4 ust. 1 i ust. 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty Sąd zauważył, że organ w ramach prowadzonego postępowania nie stosował tych przepisów. Dotyczą one bowiem kwestii wykonywania zawodu przez osoby, które mają już stwierdzone prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty.

Art. 13 ust. 1 i ust. 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty nie stanowi o wymogu posiadania doświadczenia zawodowego. Ustawodawca uznał, że jedynie posiadanie odpowiedniego wykształcenia uprawnia do ubiegania się o prawo wykonywania zawodu. Do uwzględnienia doświadczenia zawodowego wnioskodawców, przy ocenie przyznawania prawa wykonywania zawodu, konieczny byłby stosowny przepis ustawowy (tak jak np. w przypadku ustawy o radcach prawnych - art. 25 ust. 1). Wobec faktu, że takiego przepisu w ustawie nie wprowadzono, doświadczenie zawodowe nie może być brane przez organ pod uwagę.

Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (Dz. U. Nr 25, poz. 113, z późn. zm.), stosownie do którego zajęcia rehabilitacji ruchowej oraz zabiegi fizjoterapeutyczne mogą prowadzić fizjoterapeuci i absolwenci szkół wyższych ze specjalnością rehabilitacja lub gimnastyka lecznicza oraz technicy fizjoterapii, Sąd stwierdził, że również ten przepis nie był przez organ stosowany i w konsekwencji nie mógł zostać naruszony. Po wejściu w życie ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, ustawa ta ma zastosowanie do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, w myśl zasady lex posterior derogat legi priori. Oznacza to, że przepis art. 43 ust. 1 ustawy o kulturze fizycznej nie może być brany pod uwagę, z uwagi na kompleksowe uregulowanie prawa wykonywania zawodu (w tym wymogów dotyczących wykształcenia) w ustawie o zawodzie fizjoterapeuty. Aktualnie przepisy rozróżniają tytuł zawodowy magistra i technika fizjoterapii.

W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała załączonymi do wniosku dokumentami, że posiada prawo do wykonywania zawodu fizjoterapeuty z tytułem zawodowym magister fizjoterapii. Uzyskane w inny sposób kwalifikacje, jak również doświadczenie zawodowe i praktyczne umiejętności zdobyte w toku wieloletniej pracy, nie zostały uwzględnione przez ustawodawcę. Przepis art. 17 ust. 1 Konstytucji RP przewiduje tworzenie w drodze ustawy samorządów zawodowych, które reprezentują osoby wykonujące zawody zaufania publicznego oraz sprawują pieczę nad należytym ich wykonywaniem w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony. Do kompetencji ustawodawcy należy ukształtowanie modelu funkcjonowania samorządu danego zawodu zaufania publicznego – to ustawa określa kryteria dostępu do tego zawodu, w tym poziom wymaganej wiedzy i praktyki. Okoliczność, iż skarżąca nie legitymuje się adekwatnym dokumentem, a z drugiej strony posiada duże doświadczenie zawodowe, nie stanowi wystarczającej podstawy do uznania, iż jej interesy powinny być chronione jako prawa nabyte.

Podsumowując Sąd stwierdził, że formalne wykształcenie jakim dysponuje skarżąca, nie uprawnia obecnie do uzyskania tytułu magistra fizjoterapii.

Ponadto Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Organ wyjaśnił stan faktyczny sprawy i odniósł się do dowodów zgłaszanych przez stronę. Przeprowadzona kontrola legalności zaskarżonej uchwały wykazała, w ocenie Sądu, że nie została ona wydana z naruszeniem prawa uzasadniającym jej uchylenie bądź stwierdzenie nieważności.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniosła M. K., zaskarżając go w całości. Podniosła zarzuty naruszenia:

1. art. 13 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty (tekst jednolity Dz. U. 2018, poz. 505), poprzez błędną wykładnię tego przepisu, w oderwaniu od jego celu, polegającą na przyjęciu, że dla uznania posiadania tytułu zawodowego magistra fizjoterapii konieczne jest ukończenie studiów na kierunku fizjoterapia, w sytuacji gdy celowościowa wykładnia przepisu art. 13 ust. 3 pkt 3 ustawy, wskazuje na konieczność analizy standardów kształcenia określonego w odrębnych przepisach, w szczególności w zakresie porównania standardów dla kierunku wychowanie fizyczne i kierunku fizjoterapia;

2. art. 4 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy, poprzez jego niezastosowanie i pominięcie posiadanego przez skarżącą doświadczenia w wykonywaniu zawodu fizjoterapeuty, w szczególności w zakresie nauczania zawodu fizjoterapeuty oraz wykonywania pracy na rzecz doskonalenia zawodowego fizjoterapeutów, jak również kierowania pracą zawodową osób wykonujących zawód fizjoterapeuty;

3. art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (tekst jednolity Dz. U. 2001 r., nr 81, poz. 889 poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym sprawy i pominięcie okoliczności, że skarżąca, jako osoba będąca absolwentem szkoły wyższej ze specjalnością rehabilitacja może wykonywać zabiegi fizjoterapeutyczne, czym doprowadzono do niekorzystnego i nieuprawnionego różnicowania sytuacji skarżącej w odniesieniu do osób będących magistrami fizjoterapii.

Ponadto skarżąca kasacyjnie zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego orzeczenia, a mający istotny wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że skarżąca nie wykazała załączonymi do złożonego wniosku dokumentami, że posiada kompetencje do wykonywania zawodu fizjoterapeuty z tytułem zawodowym magister fizjoterapii, w sytuacji, gdy przedłożone przez skarżącą dokumenty potwierdzają posiadanie przez nią kwalifikacji dla uznania, że powinna legitymować się tytułem zawodowym magistra fizjoterapii.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Domagała się rozpoznania sprawy na rozprawie.

Zdaniem skarżącej kasacyjnie, jako podstawę niniejszych rozważań należy przede wszystkim wziąć fakt, iż w przedmiotowej sprawie w stosunku do art. 13 ust. 3 pkt 3 należy użyć wykładni celowościowej, albowiem niniejsza sprawa cechuje się na tyle niestandardowym stanem faktycznym, iż badanie jej przez pryzmat jedynie tego artykułu uniemożliwia logiczne i zgodne z doświadczeniem życiowym rozstrzygnięcie zaistniałego sporu.

Zgodnie z zasadą primum non nocere, a w przeciwieństwie do stanowiska wyrażanego przez Sąd I instancji, wysoce niesprawiedliwym w odczuciu skarżącej kasacyjnie jest nieprzyznanie jej prawa do wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Niezaprzeczalne jest, iż art. 13 ust. 3 pkt 3 ustawy odnosi się w swym literalnym brzmieniu do konieczności rozpoczęcia studiów wyższych na kierunku fizjoterapia, to jednak należy także mieć na uwadze fakt, że przepis ten w swej treści wyraźnie odnosi się do standardu kształcenia, co skłania ku wnioskowi, że skoro ustawodawca w ustawie uzależnia uzyskanie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty od kształcenia w określonym standardzie (co w ocenie skarżącej należy rozumieć, jako zaliczenie określonych przedmiotów w ramach kształcenia), należy przyznać prym wykładni celowościowej w zakresie przepisu art. 13 ust. 3 pkt 3 ustawy, a nie ściśle literalnej. Za takim przyjęciem świadczy także okoliczność, że w kolejnych punktach art. 13 ust. 3 ustawy (odpowiednio pkt 5, 6 i 7) które także określają jakie warunki winien spełnić dyplom dla możliwości uznania go za właściwy z punktu widzenia ustawy, ustawodawca wyraźnie odnosi się do ukończenia studiów na kierunku wychowanie fizyczne.

Co więcej, w ocenie Skarżącej, wykładnia celowościowa przepisu art. 13 ust. 3 pkt 3 ustawy powinna w pierwszej kolejności, dla osób które rozpoczęły studia wyższe po 31 grudnia 1997 r., odnosić się do standardu kształcenia, określonego kierunku studiów, nie wykluczając automatycznie uznania za właściwe także studiów wyższych innych niż fizjoterapia, w tym w szczególności studiów wyższych na kierunku wychowanie fizyczne.

W dokumentach sprawy zalegają wykazy przedmiotów prowadzonych w trakcie studiów licencjackich na kierunku wychowanie fizyczne oraz wykaz przedmiotów przeprowadzonych w trakcie studiów magisterskich na kierunku wychowanie fizyczne. W szczególności należy mieć na uwadze, że wykazy przedmiotów prowadzonych w trakcie studiów na kierunku wychowanie fizyczne w znacznej części pokrywają się z wykazem przedmiotów na studiach na kierunku fizjoterapia.

Zgodnie z Załącznikiem nr 65 do Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 kwietnia 2002 r. w sprawie określenia standardów nauczania dla poszczególnych kierunków studiów i poziomów kształcenia Standardy nauczania dla kierunku studiów wychowanie fizyczne, w ramach przedmiotów podstawowych, wskazano następujące przedmioty podstawowe: 1. Anatomia; 2. Biologia; 3. Fizjologia; 4. Biochemia; 5. Antropologia; 6. Antropomotoryka; 7. Biomechanika; 8. Pedagogika; 9. Psychologia; 10. Socjologia; 11. Historia kultury fizycznej. Równocześnie, zgodnie z załącznikiem nr 33 Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 lipca 2007 r. w sprawie standardów kształcenia dla poszczególnych kierunków oraz poziomów kształcenia, a także trybu tworzenia i warunków, jakie musi spełniać uczelnia, by prowadzić studia międzykierunkowe oraz makrokierunki Standardy nauczania dla kierunku studiów fizjoterapia, w ramach przedmiotów podstawowych, wskazano następujące przedmioty podstawowe: 1. Anatomia prawidłowa człowieka, 2. Biologia medyczna, 3. Fizjologia, 4. Biochemia, 5. Biofizyka, 6. Biomechanika; 7. Kinezjologia; 8. Kwalifikowanie pierwszej pomocy medycznej; 9. Psychologia, 10. Patologia ogólna, 11. Pedagogika.

Powyższe wskazuje, że przedmioty ze standardów kształcenia dla obu kierunków, w większości, w zakresie Anatomii, Biologii, Fizjologii, Biochemii, Biomechaniki, Pedagogiki oraz Psychologii się pokrywają. Fakt ten powoduje, że w stanie faktycznym sprawy, za spełnioną należy uznać przesłankę wynikającą z art. 13 ust. 3 pkt 3 ustawy, w zakresie w jakim dla uznania posiadania kwalifikacji do wykonywania zawodu fizjoterapeuty dla magistra fizjoterapii wymaga się posiadania studiów wyższych odbytych zgodnie ze standardami kształcenia określonymi w odrębnych przepisach, którymi to przepisami są nieobowiązujące już, ale obowiązujące w okresie w którym skarżąca kasacyjnie uzyskała najpierw tytuł licencjata wychowania fizycznego, a następnie magistra, którymi to przepisami są: rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 kwietnia 2002 r. w sprawie określenia standardów nauczania dla poszczególnych kierunków studiów i poziomów kształcenia oraz rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 lipca 2007 r. w sprawie standardów kształcenia dla poszczególnych kierunków oraz poziomów kształcenia, a także trybu tworzenia i warunków, jakie musi spełniać uczelnia, by prowadzić studia międzykierunkowe oraz makrokierunki.

Jak wskazuje Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, ustawa weszła w życie 31 maja 2016 roku regulując w polskim porządku prawnym zawód fizjoterapeuty, w tym dostęp do tego zawodu. Jednakże w uzasadnieniu projektu ustawy o zawodzie fizjoterapeuty oraz o zmianie innych ustaw z dnia 22 lipca 2014 roku, druk nr 3001, ustawodawca w żadnym wypadku nie uzasadnia intencji jakimi kierował się umieszczając w projekcie zapisy art. 13 ust. 3 pkt 3 - 5, w których to wprowadza wymóg rozpoczęcia studiów wyższych przed oznaczoną datą. Nie ma tam żadnego odniesienia logicznie wskazującego jakie racjonalne względy stoją za wskazaniem takiej, a nie innej daty rozpoczęcia studiów jako warunku koniecznego do uzyskania prawa do wykonywania zawody fizjoterapeuty.

Zgodnie z uzasadnieniem projektu ustawy wejście w życie projektowanej ustawy miało przyczynić się do niedopuszczania do wykonywania zawodu fizjoterapeuty osób bez dostatecznych kwalifikacji, natomiast pozytywnym efektem dla pracodawców miało być ułatwienie prowadzenia polityki zatrudnienia poprzez transparentne dla wszystkich podmiotów rynku pracy określenie ustawowe kwalifikacji niezbędnych do wykonywania zawodu wymagającego kontaktu z osobą chorą. Jednakże przykład skarżącej świadczy jednoznacznie o osiągnięciu przez ustawodawcę efektów odwrotnych, a to niedopuszczenie do wykonywania zawodu osoby o wymaganych kwalifikacjach i dużym doświadczeniu oraz brak transparentności w określeniu kwalifikacji niezbędnych do wykonywania zawodu fizjoterapeuty przejawiającego się w niezgodnym z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ustaleniu ram czasowych rozpoczęcia studiów pozwalających na uzyskanie tytułu magistra fizjoterapii.

Zgodnie z brzmieniem ustawy, osoba rozpoczynająca studia w terminie wskazanym w art. 13 ust. 3 pkt 5 i z różnych względów (np. powtarzanie roku czy urlop dziekański) kończąca tok studiów później niż skarżąca zyskała uprawnienia do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, natomiast skarżąca, rozpoczynając studia rok później od daty wskazanej przez ustawę i kończąc je wcześniej od osoby która studia rozpoczęła w "ustawowym" terminie, pozbawiona jest ww. praw. Różnicowanie osób w tak nieuzasadniony sposób jest wysoce krzywdzące dla skarżącej. Biorąc to pod uwagę, przez pryzmat logicznego rozumowania nie można opisać traktowania skarżącej inaczej jako niesprawiedliwego i niezgodnego z zasadami współżycia społecznego.

Zdaniem skarżącej kasacyjne w przedmiotowej sprawie należy także mieć na uwadze, że art. 4 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy wskazują, że za wykonywanie zawodu fizjoterapeuty uważa się również nauczanie zawodu fizjoterapeuty oraz wykonywanie pracy na rzecz doskonalenia zawodowego fizjoterapeutów oraz kierowanie pracą zawodową osób wykonujących zawód fizjoterapeuty.

Skarżąca kasacyjnie nie podziela argumentu przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jakoby powołane przez skarżącą dokumenty, to jest kopia umowy o pracę wraz z aneksami, kopia taryfikatora kwalifikacyjnego stanowiska pracy, kopia umów o dzieło, kopia porozumienia, kopia sylabusów, kopia planów zajęć oraz kopia umowy dydaktycznej, były bez znaczenia dla potwierdzenia kwalifikacji do wykonywania zawodu fizjoterapeuty. W stanie faktycznym sprawy, w przedłożonych dokumentach skarżąca kasacyjnie jednoznacznie wykazała, że wykonuje czynności odpowiadające czynnościom wykonywanym przez osobę posiadającą uprawnienia do wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Nadto, skoro skarżąca kasacyjnie posiada kwalifikacje dla prowadzenia praktyk dla studentów fizjoterapii, musi posiadać kwalifikacje wyższe niż posiadane przez osoby, które przygotowuje do wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Skoro więc skarżąca posiada kwalifikacje dla kształcenia studentów studiów magisterskich na kierunku fizjoterapia, jej faktyczne doświadczenie zawodowe wskazuje, że musi posiadać uprawnienia co najmniej magistra fizjoterapii.

Równocześnie prawidłowa ocena tych dokumentów wskazuje jednoznacznie, że wynikające z tych dokumentów doświadczenia i kwalifikacje skarżącej powinny prowadzić do uznania, że posiada ona prawo do wykonywania zawodu fizjoterapeuty z tytułem zawodowym magister fizjoterapii. Rozpatrując sprawę, należy dokonać analizy stanu faktycznego przez pryzmat chociażby uzasadnienia projektu ustawy o wykonywaniu zawodu fizjoterapeuty.

Ustawodawca wskazuje w uzasadnieniu, "(...) rozdział 2 (art. 3-13) określa zasady wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Przepisy tego rozdziału wiążą ściśle zestaw czynności zawodowych fizjoterapeuty w ramach poszczególnych zadań zawodowych z odpowiadającym im poziomowi wykształcenia, niezbędnego do ich wykonywania, określonego w ramach wymagań kwalifikacyjnych, niezbędnych do wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Zadania zawodowe w projektowanym przepisie są kompatybilne z poziomem kształcenia oraz z formalnymi wymogami stwierdzającymi osiągnięcie danego szczebla umiejętności zawodowych."

Wedle ustawodawcy osoby wskazane przez niego w art. 3-13 wykazują się wystarczającym poziomem wykształcenia, kwalifikacji i umiejętności zawodowych do wykonywania zawody fizjoterapeuty. Mając to na uwadze, zgodnie z zasadami logicznego rozumowania skarżąca posiada umiejętności zawodowe i kwalifikacje wskazane w ustawie, a pomimo to nie posiada uprawnień do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, natomiast takie uprawnienia mogą posiąść osoby, które rozpoczęły studia zaledwie rok przed skarżącą i posiadają mniejsze umiejętności i doświadczenie.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 43 ust. 1 ustawy o kulturze fizycznej, skarżąca kasacyjnie uważa, że twierdzenie Sądu I instancji, stanowiące, iż "(...) ten przepis nie był przez organ stosowany i w konsekwencji nie mógł zostać naruszony", jest błędne, gdyż meritum przedmiotowego naruszenia jest w istocie niezastosowanie powyższego przepisu.

Dokonując analizy stanu faktycznego sprawy organ administracji w całości pominął fakt, że zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o kulturze fizycznej (w brzmieniu obowiązującym w czasie, gdy skarżąca uczęszczała na studia wyższe) zajęcia rehabilitacji ruchowej oraz zabiegi fizjoterapeutyczne mogą prowadzić fizjoterapeuci i absolwenci szkół wyższych ze specjalnością rehabilitacja lub gimnastyka lecznicza oraz technicy fizjoterapii. Dowodzi to, że ustawodawca dopuszczał w tamtym czasie, możliwość wykonywania zabiegów fizjoterapeutycznych przez osoby będące absolwentami szkół wyższych ze specjalnością rehabilitacja lub gimnastyka lecznicza. Równocześnie posłużenie się przez ustawodawcę spójnikiem "i" pomiędzy słowami "fizjoterapeuci" i "absolwenci szkół wyższych ze specjalnością rehabilitacja" wskazuje konieczność formalnoprawnego zrównania osób posiadających kwalifikacje fizjoterapeuty i będących absolwentami szkół wyższych.

Z powyższego wypływa wniosek, że przepisy prawa w czasie, w którym skarżąca uczęszczała na studia, jeżeli chodzi o możliwości wykonywania m. in. zabiegów fizjoterapeutycznych, na równi traktowały tak fizjoterapeutów, jak i absolwentów szkół wyższych o wskazanych w przepisie art. 43 ust. 1 ustawy o kulturze fizycznej kwalifikacjach. Brak jest więc podstaw do różnicowania, w stanie faktycznym sprawy, sytuacji skarżącej kasacyjnej, która posiada kwalifikacje co najmniej odpowiadające kwalifikacjom magistra fizjoterapii, z sytuacją osób, które ukończyły studia na kierunku fizjoterapia, gdyż zgodnie z przepisem art. 43 ust. 1 ustawy o kulturze fizycznej, ustawodawca zrównywał takie osoby dopuszczając możliwość wykonywania przez nie takich samych czynności.

W ocenie skarżącej kasacyjne w stanie faktycznym sprawy doszło do ewidentnego błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę podjęcia uchwały, a mającego istotny wpływ na jej treść, polegającego na przyjęciu, że skarżąca kasacyjnie nie wykazała załączonymi do złożonego wniosku dokumentami, że posiada kompetencje do wykonywania zawodu fizjoterapeuty z tytułem zawodowym magister fizjoterapii, w sytuacji gdy przedłożone przez nią dokumenty potwierdzają posiadanie przez nią kwalifikacji dla uznania, że powinna legitymować się tytułem zawodowym magistra fizjoterapii.

Kompleksowa analiza stanu faktycznego sprawy, z uwzględnieniem załączonych do wniosku dokumentów, jak i zastosowanie wykładni celowościowej w stosunku do ww. przepisów ustawy, w ocenie skarżącej, daje podstawy do uznania, że Skarżąca posiada wszelkie niezbędne kwalifikacje dla uznania, że powinna legitymować się tytułem zawodowym magistra fizjoterapii i pozwoli na wydanie racjonalnego społecznie rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Stwierdzić również należy, że zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Mając na uwadze intensyfikację rozwoju epidemii, w związku z czym przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących oraz, że nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez M. K. nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 13 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty poprzez zaniechanie dokonania przez Sąd I instancji celowościowej wykładni tego przepisu.

Treść art. 13 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy jest jasna i nie budzi wątpliwości. Przepis ten stanowi, że dyplomem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji jest dyplom wydany osobie, która rozpoczęła po dniu 31 grudnia 1997 r. studia wyższe na kierunku fizjoterapia zgodnie ze standardami kształcenia określonymi w odrębnych przepisach i uzyskała tytuł licencjata lub magistra na tym kierunku. Nie budzi wątpliwości jak należy rozumieć zawarte w tym przepisie pojęcia "dyplom", "studia wyższe", "kierunek fizjoterapia zgodnie ze standardami kształcenia określonymi w odrębnych przepisach", "tytuł licencjata lub magistra". Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie wykładnia celowościowa ww. przepisu nie skutkowałaby uznaniem, że skarżąca kasacyjnie spełnia przewidziane w tym przepisie wymogi uzyskania prawa do wykonywania zawodu fizjoterapeuty.

Dokonując wykładni celowościowej art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty należy odpowiedzieć na pytanie, czy wykładnia językowa tego przepisu przyjęta przez Sąd I instancji powoduje, że stawiane przez ustawodawcę cele związane z wprowadzeniem tego przepisu nie zostaną osiągnięte. Odpowiedź na to pytanie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie pozostawia wątpliwości, że stawiane przez ustawodawcę cele zostaną osiągnięte. Celem ustawodawcy, który ustanowił wymienione w tym przepisie wymogi uzyskania prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty było przyznanie tego prawa osobom, które posiadają wiedzę niezbędną do wykonywania tego zawodu, co w ocenie ustawodawcy zapewnia posiadanie określonego wykształcenia. W art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty ustawodawca wskazał, że powinny to być studia wyższe na kierunku fizjoterapia zgodnie ze standardami kształcenia określonymi w odrębnych przepisach i uzyskanie tytułu licencjata lub magistra na tym kierunku. Ustanowienie takiego wymogu, w ocenie Sądu, daje podstawy do przyjęcia, że osoba spełniająca ten wymóg posiada wiedzę niezbędną do wykonywania zawodu fizjoterapeuty.

Skarżąca kasacyjnie twierdzi, że studia, które ukończyła pozwoliły jej na uzyskanie wiedzy tożsamej z wiedzą, którą uzyskały osoby, które ukończyły studia na kierunku fizjoterapia. W istocie skarżąca kasacyjnie twierdzi więc, że cele, które założył ustawodawca mogą być osiągnięte także wówczas, gdy prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty zostanie przyznane osobom, które ukończyły takie studia jak ona. Tego rodzaju argumentacja nie jest wykładnią celowościową, tylko postulatem do ustawodawcy, by wprowadził do przepisu dodatkową przesłankę jego stosowania.

Za niezasadny uznać należy też zarzut naruszenia art. 4 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty. Art. 4 ust. 2 i 3 tej ustawy określa na czym polega wykonywanie zawodu fizjoterapeuty. W art. 4 ust. 3 pkt 1 i 3 wskazano między innymi, że jest to nauczanie zawodu fizjoterapeuty oraz wykonywanie pracy na rzecz doskonalenia zawodowego fizjoterapeutów (pkt 1) kierowanie pracą zawodową osób wykonujących zawód fizjoterapeuty (pkt 3). Przepis ten wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie nie miał zastosowania w sprawie, albowiem nie określa on wymogów uzyskania prawa do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, tylko wskazuje kiedy można przyjąć, że osoba posiadająca prawo wykonywania tego zawodu zawód ten rzeczywiście wykonuje. Okoliczność, że przed wejściem w życie ustawy o zawodzie fizjoterapeuty skarżąca kasacyjnie wykonywała czynności, które ustawa ta uznaje za czynności świadczące o wykonywaniu zawodu fizjoterapeuty nie oznacza, że tym samym skarżąca kasacyjnie uzyskała prawo do wykonywania tego zawodu. Jak to zostało już wyżej wskazane ustawodawca nie uznał tej okoliczności, za okoliczność dającą podstawę do przyznania prawa do wykonywania zawodu fizjoterapeuty.

Osoba wykonująca czynność w postaci nauczania zawodu fizjoterapeuty oraz wykonująca pracę na rzecz doskonalenia zawodowego fizjoterapeutów nie przesądzają, że będzie ona wykonywała legalnie zawód fizjoterapeuty. Jeśli osoba ta będzie posiadała prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty, to wykonywanie tej czynności, będzie to działalność zgodna z prawem. Jeśli natomiast czynność ta będzie wykonywana bez posiadania prawa do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, to będzie czynność wykonywana z naruszeniem prawa, chyba że przepis szczególny będzie stanowił inaczej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej.

Z przepisu tego wynika, że zajęcia rehabilitacji ruchowej oraz zabiegi fizjoterapeutyczne mogą prowadzić fizjoterapeuci i absolwenci szkół wyższych ze specjalnością rehabilitacja lub gimnastyka lecznicza oraz technicy fizjoterapii. Przede wszystkim stwierdzić należy, że skoro przepis ten nie został uchylony ustawą z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty, to nadal on obowiązuje. Zasadnie jednak Sąd I instancji stwierdził, że przepis ten nie miał zastosowania w sprawie o stwierdzenie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty przez skarżącą kasacyjnie. Przepis ten nie określa bowiem wymogów niezbędnych do uzyskania tego prawa. Przepis ten jest natomiast przepisem szczególnym, który uprawnia do prowadzenia zajęć rehabilitacji ruchowej oraz wykonywania zabiegów fizjoterapeutycznych nie tylko fizjoterapeutów (obecnie są to osoby, o których mowa w ustawie o zawodzie fizjoterapeuty) ale również absolwentów szkół wyższych ze specjalnością rehabilitacja lub gimnastyka lecznicza oraz techników fizjoterapii.

To, że ww. przepis ustawy o kulturze fizycznej daje prawo do prowadzenia zajęć rehabilitacji ruchowej oraz wykonywania zabiegów fizjoterapeutycznych nie tylko fizjoterapeutom ale również absolwentom szkół wyższych ze specjalnością rehabilitacja lub gimnastyka lecznicza oraz technikom fizjoterapii nie oznacza, że absolwenci ci oraz technicy fizjoterapii nabywają prawo do wykonywania zawodu fizjoterapeuty w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty. Natomiast, to czy takie prawo powinno im przysługiwać można rozpatrywać jedynie w kategoriach postulatu do ustawodawcy o zamianę ustawy o zwodzie fizjoterapeuty poprzez poszerzenie kręgu osób uprawnionych do uzyskania prawa do wykonywania zawodu fizjoterapeuty.

Podnosząc zarzut błędu w ustaleniach faktycznych w skardze kasacyjnej nie wskazano przepisów, które w związku z tym zostały naruszone. Zgodnie z treścią art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na:

1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z kolei zgodnie z treścią art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Tym niemniej stwierdzić należy, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych w istocie jest powtórzeniem zarzutów naruszenia prawa materialnego. Skarżąca kasacyjnie podnosząc ten zarzut twierdzi bowiem, że Sąd bezpodstawnie uznał, iż przedłożone przez nią dokumenty nie dają podstaw do stwierdzenia posiadania przez nią prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty. W ocenie skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji bezpodstawnie uznał, że skarżąca kasacyjnie powinna w tym celu legitymować się tytułem zawodowym magistra fizjoterapii. Mając to na uwadze stwierdzić należy, że podniesiony przez skarżąca kasacyjnie zarzut jest niezasadny. Przemawiające za tym argumenty są argumentami tożsamymi z argumentami przywołanymi w celu wykazania niezasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego. Ponowne przytaczanie tych argumentów jest w tej sytuacji niecelowe.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.