Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1446/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy: article: art.185 par 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA – Włodzimierz Ryms (spr) po rozpoznaniu w dniu 10 października 2007 r., na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 884/07 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi H. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 czerwca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę H.. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że organ przesłał decyzję z dnia [...] na adres skarżącego w dniu 11 grudnia 2006 r. Po dwukrotnym awizowaniu w dniu 14 i 22 grudnia 2006 r. urząd pocztowy zwrócił Komendantowi Głównemu Policji przesyłkę pocztową zawierającą decyzję, ze względu na to, że nie została podjęta w terminie. Decyzję tą dołączono do akt sprawy i uznano za doręczoną w rozumieniu art. 44 § 4 K.p.a. Z uwagi na pozostawienie przez urząd pocztowy zawiadomienia, o którym mowa w art. 44 § 2 K.p.a., w skrzynce listowej w dniu 14 grudnia 2006 r., Sąd przyjął, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 28 grudnia 2006 r. Zatem termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 29 stycznia 2007 r. Skarżący wniósł skargę w dniu 23 kwietnia 2007 r., czyli po upływie terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W skardze kasacyjnej od postanowienia skarżący zarzucił naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podnosząc że decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] została skierowana na niewłaściwy adres ul. (...), zamiast na adres ul. (...) i z tego względu nie doszło do skutecznego doręczenia zaskarżonej decyzji w dniu 28 grudnia 2007 r. Skarżący otrzymał decyzję organu II instancji w dniu 26 marca 2007 r. i dopiero od tego momentu rozpoczął bieg termin do wniesienia skargi.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wskazał, że na adres ul (...) wysłana była decyzja organu I instancji oraz taki adres figuruje w odwołaniu, które strona skarżąca przesłała do Komendanta Głównego Policji za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. Ponadto błąd w adresie na kopercie, w której została wysłana decyzja naprawiono przed wysłaniem przesyłki, poprzez przekreślenie nieprawidłowego numeru ulicy i wpisanie właściwego. Z tego względu należy uznać, że decyzja została wysłana na właściwy adres.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Funkcją doręczenia zastępczego jest zapewnienie szybkości postępowania i ochrona interesów stron, zwłaszcza o sprzecznych interesach. Doręczenie zastępcze nie może natomiast być traktowane jako zamknięcie drogi sądowej do ochrony interesów strony (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 października 2002 r., sygn. akt SK 6/02). Za datę doręczenia pisma złożonego w urzędzie pocztowym, stosownie do treści art. 44 K.p.a., przyjmuje się datę odbioru pisma lub datę, w której upłynął termin jego odbioru. Dokonane w tych okolicznościach doręczenie, stanowiące rodzaj fikcji prawnej, stwarza domniemanie doręczenia pisma i wyznacza początek biegu terminu do podjęcia czynności prawnej. Taki sposób doręczenia pisma stronie sam przez się nie uniemożliwia podniesienia zarzutu, iż uchybienie terminu jest następstwem okoliczności związanych z tym doręczeniem, ani także obalenia domniemania doręczenia pisma. Strona może w szczególności wykazywać, że nie zostało doręczone jej pismo w trybie zwykłym (do rąk własnych), ani też nie dotarło do niej zawiadomienie (awizo) o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym.

Przepis art. 44 § 2 K.p.a. reguluje doręczenie zastępcze poprzez pozostawienie zawiadomienia o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru (awiza) w miejscu zamieszkania adresata (umieszczenie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, bądź w widocznym miejscu przy posesji adresata). Oznacza to, że skuteczność doręczenia dokonanego w tym trybie zależy w szczególności od prawidłowego zawiadomienia adresata o pozostawieniu pisma, które może być odebrane. Ocena standardu prawidłowości doręczenia zastępczego nie odnosi się, bowiem do samego istnienia tej instytucji, lecz prawidłowej praktyki korzystania z niej.

W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny z góry przyjął, że decyzja została doręczona w trybie doręczenia zastępczego, nie rozważając wcześniej, czy pismo zostało wysłane na prawidłowy adres. Takie stanowisko jest wadliwe. Z akt sprawy nie wynika jednoznacznie na jaki adres powinny być wysyłane pisma skarżącemu w postępowaniu administracyjnym. Początkowo pisma w tym postępowaniu (zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowania, pismo z dnia [...]., decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...]) wysyłane były na adres ul. (...). Skarżący lub któryś z członków jego rodziny odbierali wysyłane na ten adres pisma. Należy także zwrócić uwagę, że w odwołaniu od decyzji z dnia [...] skarżący jako swój adres podał ul. (...). Z drugiej jednak strony w aktach sprawy znajduje się również inny adres skarżącego ul. (...), a koperta, w której wysłano zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] zaadresowana była na adres ul. (...), a następnie przekreślono "(...)" i wpisano "(...)". W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wyjaśnił, że błąd w adresie na kopercie, w której została wysłana decyzja naprawiono, przed wysłaniem przesyłki do skarżącego, poprzez przekreślenie nieprawidłowego numeru ulicy (ul. (...)) i wpisanie właściwego (ul. (...)). Z adnotacji doręczającego na przesyłce (k. 81 akt administracyjnych) nie wynika, pod którym adresem w skrzynce pocztowej pozostawił zawiadomienie (awizo), co ma znaczenie także dlatego, że na przesyłce tej na kopercie przekreślono "(...)" i dopisano "(...)", zaś na potwierdzeniu odbioru jest adres "ul. (...)".

Mając na uwadze szczególny charakter doręczenia zastępczego, jego funkcje, a także okoliczność, iż doręczenie zastępcze nie może stanowić zamknięcia drogi do sądowej ochrony interesów strony, Sąd powinien uwzględnić wszystkie okoliczności związane z prawidłowością doręczenia dokonanego w sposób zastępczy, a w szczególności, czy zaskarżona decyzja z dnia [...] została wysłana na prawidłowy adres oraz czy zawiadomienie (awizo) pozostawiono w miejscu zamieszkania skarżącego.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.