Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 642/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Zasądzono zwrot kosztów sądowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 września 2021 r. sprawy ze sprzeciwu M. Sp. z o.o. z siedzibą w P. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz M. Sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę [...](słownie: [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego,


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania K. w M. G. uchyliło w całości decyzję Burmistrza Miasta i Gminy M. G. z dnia [...] kwietnia 2021 r. (znak [...]) i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.

Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następującym stanie faktycznym sprawy.

K. w M. G. złożyło wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku strzelnicy na działkach nr [...], [...] w M. G..

Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. Burmistrz Miasta i Gminy M. G. wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o umowy zawarte z właściwymi gestorami sieci, określenie dostępu do drogi publicznej, przełożenia należytego, opłaconego pełnomocnictwa.

Negatywne stanowisko co do planowanej inwestycji przestawiła spółka M. sp. z o.o. z siedzibą w P. , podnosząc również kwestie konieczności wyjaśnienia legalności posadowienia istniejącej zabudowy.

Po umożliwieniu stronom zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów Burmistrz Miasta i Gminy M. G. zakończył sprawę decyzją z dnia [...] marca 2020 r. (znak [...]) o odmowie ustalenia na rzecz M. W. Prezesa K. w M. G. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie budynku strzelnicy, na terenie działek nr ewid. [...], [...] obręb M. G..

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał m.in. że planowana inwestycja nie jest zgodna z przepisami odrębnymi tj. narusza przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 4 października 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać strzelnice garnizonowe oraz ich usytuowanie (Dz. U. nr 132, poz. 1479).

Od powyższej decyzji odwołanie w terminie ustawowym złożyło K. w M. G. nie zgadzając się ze stanowiskiem organu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. (znak [...]) uchyliło ww. decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Burmistrz Miasta i Gminy M. G. decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. (znak [...]) ponownie odmówił ustalenia na rzecz K. w M. G. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie budynku strzelnicy, na terenie działek nr ewid. [...], [...] obręb M. G..

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ I instancji ponownie wskazał m.in. że planowana inwestycja nie jest zgodna z przepisami odrębnymi tj. narusza przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 4 października 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać strzelnice garnizonowe oraz ich usytuowanie.

Od powyższej decyzji odwołanie w terminie ustawowym złożyło K. w M. G..

W dalszej części uzasadnienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po przytoczeniu treści przepisów prawa wskazało, iż przedmiotem inwestycji jest rozbudowa i przebudowa istniejącego budynku strzelnicy. Przy czym zauważyć należy, że we wniosku opisując istniejącą zabudowę wnioskodawca wskazał: "budynki strzelnicy- strzałownia, wiata, tory strzeleckie".

Jak wynika z części graficznej planowana jest rozbudowa budynku strzałowni w 2 etapach: I etap strzałownia i zaplecze socjalne z salą świetlicy, II etap: sala z zapleczem kuchennym. Dodatkowo strzałownia ma zostać powiększona do 8 stanowisk (istnieje 6 stanowisk).

Jak zapisano w uzupełnieniu do wniosku, na działce zlokalizowany będzie tylko przedmiotowy budynek strzałowni, pozostałe budynku podlegają rozbiórce.

Odnosząc do podstaw wydania decyzji odmownej Kolegium wyjaśniło, że określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2020 r., poz. 293, dalej u.p.z.p.) warunek zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi nie obejmuje przepisów określających warunki techniczne, jakie powinny spełniać budynki, w tym przepisów rozporządzenia.

Powołane rozporządzenie Ministra Obrony narodowej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać strzelnice garnizonowe oraz ich usytuowanie ma zastosowanie w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jako wydane na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, a ponadto, za zaprezentowanym stanowiskiem przemawia przedmiot postępowania o ustalenie warunków zabudowy i tym samym jego odrębność od postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło uwagę, że przywołane w uzasadnieniu decyzji orzeczenie NSA z dnia [...] listopada 2001 r., sygn. akt II SA/Gd [...] wydane zostało w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, przez organ administracji architektoniczno- budowlanej.

Przeprowadzenie przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji w sposób niepełny, z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, musi mieć wpływ na wynik sprawy i skutkować wadliwością tego postępowania.

Sprzeciw od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła spółka M. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej jako "Skarżąca" lub "Spółka") zarzucając jej naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm. – dalej jako K.p.a.) poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo tego że brak było przesłanek do zastosowania powołanego przepisu K.p.a., gdyż decyzja organu pierwszej instancji nie była obarczona uchybieniami wskazanymi przez organ odwoławczy.

Wskazując na powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu sprzeciwu Skarżąca wyjaśniła, iż jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji - decyzja zawierała błąd o charakterze materialnoprawnym dotyczącym stosowania przepisu art. 61 ust 1 pkt. 5 u.p.z.p.. Organ II instancji nie wskazał żadnych uchybień proceduralnych po stronie Burmistrza

Z podanych przyczyn w ocenie skarżącego, brak było podstaw do wydania, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., zaskarżonej decyzji kasatoryjnej. W skarżonej decyzji organ II instancji nie wykazał bowiem, by decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, nie wykazano też w stopniu przekonującym, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy - zdaniem SKO ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Organ II instancji może w oparciu o zebrany w sprawie materiał poczynić własne ustalenia i wydać decyzję o charakterze merytorycznym. Ubocznie skarżący wskazuje, że jego zdaniem nie jest spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p. albowiem funkcja strzelnicy nie stanowi kontynuacje funkcji w terenie, jak również z art. 61 ust. 1 pkt. 5 albowiem narusza możliwość zagospodarowania działek sąsiednich zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Sposób zagospodarowania i rodzaj zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich stanowi więc dla organów orzekających w sprawie punkt odniesienia dla ustalenia, jakiego rodzaju inwestycję można zrealizować na terenie objętym wnioskiem, aby była ona zgodna z tzw. zasadą dobrego sąsiedztwa, tj. nie naruszała istniejącego ładu przestrzennego w sposób niemożliwy do pogodzenia z zabudową już istniejącą lub planowaną na podstawie prawa miejscowego - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W piśmie z dnia [...] sierpnia 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie sprzeciwu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zakreślając kwestie, będące przedmiotem badania przez sąd administracyjny, w razie wniesienia sprzeciwu, prawodawca dwukrotnie - zmieniając ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 935,) także ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - wskazał, że przedmiotem kontroli jest jedynie wystąpienie przesłanki, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. (dodane art. 64e oraz 151a § 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r., poz. 2325 – dalej: "P.p.s.a."). Przy rozumowaniu a contrario, wyłączono tym samym na danym etapie możliwość oceny przez sąd problematyki prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, co zostało uregulowane w wyodrębnionym obecnie § 2a art. 138 K.p.a. Z przyjętym rozwiązaniem koresponduje zasada, że - w przypadku uwzględnienia skargi przez sąd - jego wyrok nie jest zaskarżalny (art. 151a § 3 P.p.s.a.).

Względy wykładni językowo-logicznej, celowościowej i systemowej, przemawiają za uznaniem, że przedmiotem kontroli, w razie wniesienia sprzeciwu, jest wyłącznie zasadność wydania konkretnego rozstrzygnięcia procesowego (decyzji kasatoryjnej), na gruncie uwarunkowań prawnych, zakreślonych przez organ administracji. Przedmiotem kontroli nie może być natomiast w danym postępowaniu, któremu z woli prawodawcy nadano wyłącznie charakter wpadkowy, kwestia właściwego rozumienia przepisów prawa materialnego, w ramach których organ skonstatował, że sprawa wymaga przykazania do ponownego rozpoznania, w ramach kryteriów, zakreślonych w art. 138 § 2 K.p.a. W takiej sytuacji organ administracji, orzekający w przyszłości w sprawie (jak i sąd, badający w legalność jego decyzji) będzie związany wyrokiem w przedmiocie sprzeciwu tylko w tym zakresie, że - wobec określonych ocen organu, co do materialnoprawnych uwarunkowań sprawy - zachodziły przesłanki do jej przekazania do ponownego rozpoznania w I instancji. Orzeczenie w przedmiocie sprzeciwu ma wobec tego charakter niejako wyłącznie procesowy i nie kreuje żadnych skutków, gdy chodzi o zakres praw i obowiązków stron postępowania, zainteresowanych konkretnym rozstrzygnięciem.

Dokonawszy kontroli zaskarżonej decyzji SKO w ww. zakresie, według kryteriów określonych w art. 64e p.p.s.a., Sąd doszedł do przekonania, że sprzeciw zasługuje na uwzględnienie, gdyż organ II instancji nie wykazał ziszczenia się w kontrolowanej sprawie przesłanek wymienionych w art. 138 § 2 K.p.a.

Zgodnie z treścią art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Cytowany przepis stanowi odstępstwo od statuowanej w art. 138 § 1 K.p.a. zasady wydawania w postępowaniu odwoławczym decyzji rozstrzygających sprawę merytorycznie. Organ odwoławczy, wybierając to odstępstwo, nie może więc ograniczyć się do ogólnikowego stwierdzenia, że w danej sprawie zaistniały przesłanki wskazane w art. 138 § 2 K.p.a., ale winien też przekonująco wyjaśnić, dlaczego w okolicznościach tej sprawy nie było możliwe wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego (na podstawie art. 138 § 1 K.p.a.) przy uwzględnieniu zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz – ewentualnie – z wykorzystaniem przewidzianej w art. 136 § 1 K.p.a. możliwości uzupełnienia tego materiału. Organ odwoławczy podejmując decyzję o zastosowaniu art. 138 § 2 K.p.a. powinien brać pod uwagę nie tylko ogólną zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.), ale i inne zasady oraz przepisy tego postępowania, w tym wynikającą z art. 8 k.p.a. zasadę budzenia zaufania obywateli do organów państwa oraz statuowaną w art. 12 K.p.a. zasadę szybkości postępowania (por. wyrok WSA z 13 marca 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1136/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie "CBOSA"). Niewątpliwie art. 138 § 2 K.p.a. winien być wykładany łącznie z art. 136 k.p.a., a zwłaszcza z jego § 1, zgodnie z którym: "Organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję". W konsekwencji wydanie w danej sprawie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uzasadnione jest tylko wówczas, gdy do rozstrzygnięcia tej sprawy nie jest wystarczające przeprowadzenie przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 136 § 1 K.p.a.

Jak z powyższego wynika, dopuszczalność uchylenia przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia warunkowane jest ustaleniem, że doszło do łącznego ziszczenia się dwóch przesłanek, a mianowicie, że (i) decyzja zaskarżona odwołaniem została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a nadto, że (ii) konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Użyty w art. 138 § 2 K.p.a. zwrot "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" jest zwrotem ocennym. Należy jednak przyjąć, że zasadniczo jest on równoznaczny z brakiem przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwiać ma rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.). Albowiem w takim przypadku, by naprawić błąd organu pierwszej instancji, organ odwoławczy musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w całości albo w znacznej części, do czego nie jest uprawniony w świetle art. 136 § 1 K.p.a. Należy jednak raz jeszcze podkreślić, że ten rodzaj decyzji organu odwoławczego – decyzja kasacyjna – jest dopuszczony wyjątkowo, stanowiąc wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy (por. wyroki NSA: z 30 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2653/14; z 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2846/12; z 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2958/14 – CBOSA).

Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 7 grudnia 2017 r. o sygn. akt II OSK 3011/17 i II OSK 3012/17 (CBOSA) wyjaśnił, że celem ustanowienia instytucji sprzeciwu od decyzji, uregulowanej w przepisach rozdziału 3a działu III P.p.s.a., jest zmniejszenie liczby pochopnie wydawanych przez organy odwoławcze decyzji kasacyjnych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., pomimo istniejącej obiektywnie możliwości załatwienia sprawy merytorycznie i wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 1 lub 2 K.p.a. Sprzeciw od decyzji kasacyjnej powinien mobilizować organ odwoławczy do wykonania jego ustawowej funkcji wynikającej z obowiązku dwukrotnego merytorycznego, a nie wyłącznie kontrolnego, rozpatrzenia sprawy.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt kontrolowanej sprawy wskazać należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchylając decyzję organu I instancji i wskazując na wadliwości decyzji nie wykazało jednak, iż w tej sprawie wystąpiły przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż organ odwoławczy nie zakwestionował prawidłowości sporządzenia w niniejszej sprawie analizy urbanistycznej czy też dokonanej na jej przez podstawie oceny o spełnieniu przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2020 r., poz. 293, dalej u.p.z.p.).

W uzasadnieniu decyzji organu I instancji jednoznacznie stwierdził, iż wnioskowana inwestycja spełnia warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 4 u.p.z.p. (str. 3 uzasadnienia decyzji organu I instancji)

Natomiast jako podstawę odmowy ustalenia warunków zabudowy organ I instancji wskazał sprzeczność z przepisami odrębnymi tj. przepisami rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 4 października 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać strzelnice garnizonowe oraz ich usytuowanie (Dz. U. nr 132, poz. 1479).

Powyższe stanowisko zakwestionowało Samorządowe Kolegium Odwoławcze podnosząc, iż określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. warunek zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi nie obejmuje przepisów określających warunki techniczne, jakie powinny spełniać budynki, w tym przepisów ww. rozporządzenia.

Wobec powyższego, na co słusznie zwróciła Skarżąca, podstawą uchylenia decyzji organu I instancji nie było naruszenie przepisów postępowania, a błędne zastosowanie przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 4 października 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać strzelnice garnizonowe oraz ich usytuowanie, a więc naruszenie przepisów prawa materialnego.

Zatem skoro w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze doszło do wniosku, iż określone przepisy prawa materialnego zostały błędnie zastosowane w sprawie, to jego obowiązkiem, jako organu rozpoznającego sprawę w jej całokształcie, była ocena ziszczenie się pozostałych przesłanek wynikających z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Dopiero ustalenie przez organ odwoławczy, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie jest wystarczający do dokonania powyższej oceny, a jego uzupełnienie nie jest możliwe na podstawie art. 136 K.p.a., daje temu organowi możliwość skorzystania z instytucji decyzji kasatoryjnej.

Natomiast ograniczenie się przez organ odwoławczy do odmiennej oceny zastosowania przepisów prawa materialnego w żadnym wypadku nie może stanowić podstawy decyzji kasatoryjnej.

Jak wskazano już wyżej dopuszczalność uchylenia przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia warunkowane jest ustaleniem, że doszło do łącznego ziszczenia się dwóch przesłanek, a mianowicie, że (i) decyzja zaskarżona odwołaniem została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a nadto, że (ii) konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

W niniejszej sprawie z uzasadnienia decyzji w żadnym stopniu nie wynika jakie to przepisy postępowania, a nie przepisy prawa materialnego, zostały naruszone.

Samo lakoniczne stwierdzenie, iż przeprowadzenie przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji w sposób niepełny, z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, musi mieć wpływ na wynik sprawy nie jest wystarczające dla uznania, iż spełnione zostały przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej.

Co istotniejsze w niniejszej sprawie w uzasadnieniu decyzji brak jest jakiegokolwiek wskazania jakie to czynności i jaki zakres sprawy wymaga wyjaśnienia.

Powyższe nabiera większego znaczenia w sytuacji, tak jak w niniejszej sprawie, gdy organ I instancji na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego uznaje, że spełnione zostały przesłanki dobrego sąsiedztwa, dostępności drogi publicznej, uzbrojenia terenu czy też zgody na zmianę przeznaczenia terenu, a jedyna przesłanka negatywna została obalona przez organ odwoławczy.

W tym miejscu wskazać należy, iż ze względu na charakter sprzeciwu i związanej z nim ograniczonym zakresem kontroli decyzji kasatoryjnej Sąd nie jest uprawniony na tym etapie postępowania do oceny prawidłowości stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego stosowania przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 4 października 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać strzelnice garnizonowe oraz ich usytuowanie czy też wypowiadania się w kwestiach merytorycznych podniesionych we wniesionym sprzeciwie.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając decyzje kasatoryjną w żaden sposób nie wykazało ziszczenie się przesłanek określonych w art. 138 § 2 K.p.a.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał również na uwadze, iż jest to kolejna decyzja kasacyjna w sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. (znak [...]) uchyliło poprzednią decyzję Burmistrza Miasta i Gminy w całości wskazując m.in. iż rozporządzanie Ministra Obrony Narodowej z dnia 4 października 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać strzelnice garnizonowe oraz ich usytuowanie ma zastosowanie dopiero na etapie zatwierdzania projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę.

Wobec powyższego podkreślić należy, iż organ odwoławczy ma obowiązek stosować się do zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 12 K.p.a. Jeżeli w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji nie reaguje na uchylenie swojego orzeczenia i wydaje po raz kolejny decyzję naruszającą przepisy prawa, to obowiązkiem organu odwoławczego jest podjąć próbę wydania decyzji merytorycznej i zakończenia tej sprawy.

Rozpoznając sprawę ponownie mając na względzie uwagi poczynione w niniejszym uzasadnieniu ponownie dokona oceny zgromadzonego materiału dowodowego i rozpozna sprawę w jej całokształcie nie ograniczając się do kwestii błędnego zastosowania przywołanego wyżej rozporządzenia.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 K.p.a., co uzasadniło jej uchylenie na podstawie art. 151a § 1 P.p.s.a. (pkt 1 wyroku).

O kosztach postępowania (pkt 2 wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. uwzględniając wysokość uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu sądowego od sprzeciwu ([...] zł) oraz wynagrodzenie należne jej zawodowemu pełnomocnikowi, ustalone według stawek minimalnych ([...] zł), zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), a także koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa ([...] zł) – łącznie: [...] złotych.