Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 1055/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.  4 pkt 22, art. 5, art. 7a, art. 14, art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 6
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: art. 29
journal: Dz.U. 2012 poz 1155
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 13 ust. 1lit. p
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Dnia 22 marca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: , Przewodnicząca Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia NSA Janusz Nowacki, , , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2017 roku sprawy ze skargi A Spółki Jawnej w Ł. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 1055/16

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) –dalej: k.p.a.; art. 4 pkt 22, art. 5, art. 7a, art. 14, art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.)- dalej: u.t.d.; załącznika nr 3 do u.t.d.; art. 4, art. 7, art. 8, art. 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 15 marca 2006 r., nr 561/2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (D.U. UE L z 2006 r. Nr 102); art. 33, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U. UE L z 2014 r. Nr 60); art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.U. UE L z 2010 r.) Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania G. i J.M. Spółki jawnej z siedzibą w Ł. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Ł. z dnia [...], nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł, uchylił w całości decyzję organu I instancji i nałożył na wyżej wymienioną spółkę karę pieniężną w wysokości 15.000 zł za naruszenie przepisów transportu drogowego.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, iż w wyniku przeprowadzonej w okresie od 28 sierpnia 2015 r. do 5 listopada 2015 r. kontroli przedsiębiorstwa obejmującej zgodność wykonywania działalności gospodarczej z przepisami: u.t.d oraz przepisami wykonawczymi; ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.); ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (tekst. jedn.:Dz.U. z 2012 r. poz. 1155 ze zm.); rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Ustalono, że spółka w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli zatrudniała 6 kierowców Ponadto stwierdzono, że w prawnej dyspozycji spółki pozostaje 10 pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t., wyposażonych w tachografy cyfrowe bądź analogowe. Spółka dysponuje zaświadczeniem z dnia 20 maja 2015 r., nr [...] o przewozach na potrzeby własne.

W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono szereg naruszeń w zakresie:

1. niezgłoszenia w wymaganym terminie, na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który wydał zaświadczenie na wykonywanie przewozu na potrzeby własne, zmian danych dotyczących: przerejestrowania pojazdu marki Volkswagen nr rej. [...] na nr [...]; nie dokonał ponadto zgłoszenia do posiadanego zaświadczenia pojazdów marki Scania nr rej. [...] oraz marki Volvo nr rej. [...], którymi wykonywał przewozy drogowe w kontrolowanym okresie (l.p. 1.8 załącznika nr 3 do u.t.d.);

2. przekroczenia maksymalnego czasu pracy prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut przez kierowcę K. D. (l.p. 5.2. załącznika nr 3 do u.t.d.);

3. skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę przez kierowców: P. B., K. D., D. M. (l.p. 5.3.1. i l.p. 5.3.2 załącznika nr 3 do u.t.d.);

4. nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy oraz przebytej drogi odnośnie pojazdów o nr rej. [...], [...], [...], [...] (l.p. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d.);

5. nieuzasadnione użycie przez kierowcę K. D. kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu - za każdy dzień (l.p. 6.3.1. załącznika nr 3 do u.t.d.);

6. brak w okazanych do kontroli wykresówkach przepisowych wpisów miejsca lub daty końcowej używania wykresówki odnośnie kierowców K. D., D. M., B. W. (l.p. 6.3.6.4 załącznika nr 3 do u.t.d.);

7. brak w okazanych do kontroli wykresówkach przepisowych wpisów stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu odnośnie kierowcy K. D. (l.p. 6.3.6.6. załącznika nr 3 do u.t.d.);

8. nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień odnośnie kierowców: J. M., D. M., A.M., K. D., B. W. (l.p.6.3.7. załącznika nr 3 do u.t.d.);

9. okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy – za każdy dzień odnośnie kierowców: B. W., P. B., K. D., (l.p. 6.3.8. załącznika nr 3 do u.t.d.);

10. okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy – za każdy dzień odnośnie kierowców: P. B., D. M., T. F., K. D., A.M. (l.p. 6.3.9. załącznika nr 3 do u.t.d.);

11. naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę odnośnie kierowców: J. M., D. M., P. B. (l.p. 6.3.11. złącznika nr 3 do u.t.d.).

W toku postępowania administracyjnego, pismem z dnia 14 stycznia 2016 r. strona skarżąca wnosząc o umorzenie wszczętego w sprawie postępowania, wskazała, że w okresie objętym kontrolą wykonywała przewozy żywych zwierząt z gospodarstw rolnych do własnej siedziby , gdzie prowadzi działalność polegająca na uboju zwierząt. W każdym przypadku trasa przewozu mieściła się w promieniu 100 km od siedziby przedsiębiorstwa. Tym samym w ocenie strony w sprawie znajdzie zastosowanie przepis art. 13 ust. 1 pkt p rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006. Do wniosku strona załączyła kserokopię 140 faktur dokumentujących zakup zwierząt.

Decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 15. 000 zł (uwzględniając treść art. 92a ust. 3 pkt 1 u.t.d.). Jednocześnie organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie stwierdzonego naruszenia braku w okazanej wykresówce przepisowych wpisów imienia i nazwiska kierowcy K. D. za wskazane w decyzji okresy (l.p. 6.3.6.1. załącznika nr 3 do u.t.d.) oraz naruszenia polegającego na niezgłoszeniu w wymaganym terminie, na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, odnośnie pojazdów o nr rej. [...], [...], [...].

Kwestionując prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia strona skarżąca wniosła odwołanie, w którym zarzuciła:

- naruszenie prawa materialnego wskutek błędnej wykładni przepisu art. 13 ust. 1 pkt p rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 polegającej na przyjęciu , że wykonywane w kontrolowanym okresie przez skarżącego przewozy nie wypełniały dyspozycji, o którym mowa w powołanym przepisie;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zastosowanie uzasadnienia faktycznego opartego o błędnie przeprowadzoną wykładnie przepisu art. 13 ust. 1 pkt p Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 oraz zawierającego błędy logiczne, czego wynikiem jest pozorność oraz wzajemna sprzeczność argumentów użytych w uzasadnieniu.

Z powyższych względów strona wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W wyniku rozpatrzenia wniesionego odwołania Generalny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] uchylił w całości decyzję organu I instancji i wymierzył G. i J. M. Spółce jawnej z siedzibą w Ł. karę pieniężną w wysokości 15 000 zł za naruszenie przepisów transportu drogowego.

W ocenie organu odwoławczego ponowna analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wykazała, że odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy oraz przebytej drogi odnośnie pojazdów o nr rej. [...], [...], [...], [...] , tj. naruszenia o którym mowa w l.p. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d., wskazane przez organ I instancji okresy jazdy w/w pojazdów były krótkie, a zarejestrowana prędkość minimalna. Jednocześnie organ nie wykazał, czy przejazdy odbywały się po drogach publicznych, czy powinny winny być zarejestrowane, czy też były wyłączone spod tego obowiązku, stosownie do rozporządzenia nr 561/2006. W związku z powyższym, z uwagi na brak możliwości stwierdzenia powyższego naruszenia koniecznym było uchylenie nałożonej na stronę kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że odnośnie stwierdzonego naruszenia określonego w l.p. 6.3.7. załącznika nr 3 do u.t.d., tj. nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu odnośnie kierowcy D. M. za dzień 6 maja 2015 r., na stronę za ten sam dzień nałożona została kara pieniężna za naruszenie określone w l.p. 6.3.9. załącznika nr 3 do u.t.d. Tym samym koniecznym było uchylenie nałożonej na stronę kary pieniężnej w wysokości 500 zł. Organ odwoławczy uchylił także nałożona na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości 1.000 zł nałożonej na stronę w związku ze stwierdzonym przez organ I instancji naruszeniem obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę (l.p. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d.) odnośnie kierowców: J. M. i D. M. W tym zakresie ponowna analiza materiału dowodowego wykazała, że przedsiębiorca dopełnił ciążącego na nim obowiązku.

Natomiast co do pozostałych naruszeń wskazanych przez organ I instancji organ odwoławczy stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób bezsporny potwierdza fakt ich wystąpienia, co uzasadnia wymierzenie stronie kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż łączna kara pieniężna za stwierdzone naruszenia wynosi 82.900 zł, jednakże mając na uwadze treść art. 92a ust. 3 pkt 1 u.t.d. , który ogranicza sumę kar pieniężnych nakładanych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, zatrudniającym średnio do 10 kierowców, w okresie 6 miesięcy poprzedzającym dzień rozpoczęcia kontroli, łączna kwota nałożonej kary pieniężnej została ograniczona do 15.000 zł.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, co do błędnej wykładni art. 13 ust. 1 pkt p rozporządzenia nr 561/2006 organ odwoławczy wskazał, iż przedłożone przez stronę faktury zakupu żywca, mające wskazywać na fakt, iż stwierdzone naruszenia związane były z przewozem żywca wieprzowego, a co za tym idzie, na mocy powołanego przepisu podlegały wyłączeniu z obowiązku stosowania przepisów dotyczących rejestrowania czasu pracy kierowców oraz stosowania urządzeń rejestrujących, nie pozwalają na przypisanie tych przewozów do konkretnego kierowcy oraz do konkretnego pojazdu. Tym samym brak jest możliwości zastosowania powyżej powołanego przepisu. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, iż treść tego przepisu obejmuje przewozy z gospodarstwa na targowiska i z targowiska do rzeźni. Nie obejmuje natomiast przewozu zwierząt z gospodarstw do rzeźni. W sprawie zdaniem organu odwoławczego nie doszło także do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., gdyż zarówno zaskarżona jak i jej uzasadnienie odpowiada wymogom określonym w powołanym przepisie. W szczególności decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne, ze wskazaniem dowodów na których oparł się organ I instancji, jak i uzasadnienie prawne. Ponadto w ocenie organu odwoławczego strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów ani okoliczności wskazujących na możliwość zastosowania art. 92b , czy też art. 92c u.t.d., tj. możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej bądź też uzasadniających odstąpienie od wszczęcia postępowania w sprawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi G. i J. M. Spółka jawna z siedzibą w Ł. zarzuciła:

- naruszenie prawa materialnego wskutek błędnej wykładni przepisu art. 13 ust. 1 pkt p rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 polegającej na przyjęciu , że wykonywane w kontrolowanym okresie przez skarżącego przewozy nie wypełniały dyspozycji, o którym mowa w powołanym przepisie;

- art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności w sytuacji okazania przez stronę obszernego materiału dowodowego w postaci 140 faktur świadczących o wykonywaniu przewozów drogowych , co do których przepis art. 13 ust. 1 pkt p rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 przewiduje możliwość nierejestrowania aktywności kierowcy za pomocą urządzeń rejestrujących oraz niestosowanie się przez kierowcę do norm czasu prowadzenia pojazdu;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zastosowanie uzasadnienia faktycznego opartego o błędnie przeprowadzoną wykładnie przepisu art. 13 ust. 1 pkt p Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 oraz niedoniesienie się do wszystkich zarzutów odwołania, co do zarzucanej błędnej wykładni powołanego przepisu.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając wniesioną skargę podtrzymała swoje stanowisko, co do wykładni przepisu art. 13 ust. 1 pkt p Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006, która nakazuje uwzględnić dobrostan przewożonych do uboju zwierząt, a co za tym idzie możliwość zastosowanie tego przepisu do przewozów zwierząt do rzeźni bezpośrednio z gospodarstwa hodowcy. Ponadto strona skarżąca powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazała na błędne odwołanie się przez organy administracji jedynie do legalnej definicji targowiska.

W odpowiedzi na skargę Główny inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika zatem, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie kontroli sądu administracyjnego poddana została decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...], [...] uchylająca w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nałożenia na G. i J. M. Spółkę jawną z siedzibą w Ł. kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł i nakładająca na wyżej wymienioną spółkę karę pieniężną w wysokości 15.000 zł za naruszenie przepisów transportu drogowego.

Natomiast zasadniczą kwestią sporną pozostaje wykładnia przepisu art. 13 ust. 1 pkt p rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 15 marca 2006 r., nr 561/2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (D.U. UE L z 2006 r. Nr 102) – dalej: rozporządzenia 561/2006.

Na wstępie niniejszych rozważań wskazać należy, iż stosownie do treści art. 50 pkt. 1 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.)- dalej: u.t.d. do zadań Inspekcji Transportu Drogowego należy kontrola przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 4 pkt 22 u.t.d. Kontroli tej podlegają, jako kontrolowani, między innymi przedsiębiorcy wykonujący przewóz drogowy (art. 68 ust. 1 pkt 2 u.t.d.) oraz podmioty, o których mowa w art. 3 ust. 2 u.t.d. (art. 68 ust. 1 pkt 3 u.t.d.).

W myśl art. 4 pkt 22 lit. a, h, r u.t.d. przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz między innymi z rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21) – dalej rozporządzenia 3821/85; rozporządzenia (WE) nr 561/2006; ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2012 r. poz. 1155 oraz z 2013 r. poz. 567).

Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, iż w następstwie przeprowadzonej w okresie od 28 sierpnia 2015 r. do 5 listopada 2015 r. kontroli przedsiębiorstwa obejmującej zgodność wykonywania działalności gospodarczej z przepisami: u.t.d oraz przepisami wykonawczymi; ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.); ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; rozporządzenia nr 561/2006 oraz rozporządzenia nr 3821/85 stwierdzono szereg naruszeń, wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czego następstwem było wymierzenie stronie skarżącej kary pieniężnej w wysokości 15.00 zł. Co istotne ustalenia faktyczne, co do wystąpienia stwierdzonych naruszeń nie są kwestionowane przez stronę skarżącą.

Sporną natomiast, jak już wcześniej wskazano pozostaje wykładnia przepisu art. 13 ust. 1 pkt p rozporządzenia 561/2006. Skarżąca podnosząc zarzuty naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego zmierza w rzeczywistości do podważenia stanowiska organu administracji, co do nie uznania za spełniającego przesłanki określone w art. 13 ust. 1 lit. p rozporządzenia nr 561/2006, przewozu żywych zwierząt z gospodarstwa bezpośrednio do rzeźni, a w konsekwencji zasadności nałożenia na nią kary pieniężnej za stwierdzone w wyniku przeprowadzonej kontroli nieprawidłowości. W ocenie spółki dokonując wykładni powołanego przepisu, nie jest możliwym odwołanie się jedynie do zasad wykładni językowej. Koniecznym jest bowiem uwzględnienie intencji ustawodawcy, który miał na względzie dobrostan przewożonych zwierząt, polegający między innymi na konieczności maksymalnego skrócenia czasu trwania transportu zwierząt począwszy od miejsca załadunku do miejsca przeznaczenia. Na zasadność powyższego twierdzenia zdaniem skarżącej wskazują wszystkie pozostałe przepisy prawa krajowego, jak i wspólnotowego regulujące kwestie związane z hodowlą, transportem i ubojem zwierząt. Tym samym przewóz żywych zwierząt bezpośrednio z gospodarstwa do rzeźni, co miało miejsce w przypadku skarżącej w kontrolowanym okresie, spełniła określoną w art. 13 ust. 1 lit. p rozporządzenia 561/2006 r. przesłankę wyłączenia obowiązku rejestrowania aktywności kierowcy za pomocą urządzeń rejestrujących oraz stosowanie się przez kierowcę do norm czasu prowadzenia pojazdu. Ponadto zdaniem skarżącej teren gospodarstwa rolnego, na którym spółka dokonywała w spornym okresie zakupu żywca spełnia warunek definicji targowiska, określonej w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2014 r. poz. 849 ze zm.). Każdorazowo dochodziło bowiem do zawarcia przez spółkę z swoimi kontrahentami zawarcia umowy kupna- sprzedaży, co w myśl powołanego wyroku Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 września 2013 r., I SA/Łd 732/13 pozwala na uznanie takiego miejsca za targowisko.

Odnosząc się do powyższej argumentacji Sąd stwierdza, iż zgodnie z treścią powołanego art. 13 ust. 1 lit. p rozporządzenia 561/2006 o ile nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1, każde Państwo Członkowskie może wprowadzić wyjątki od przepisów art. 5-9 i uzależnić te wyjątki od spełnienia indywidualnych warunków na swoim terytorium lub, w porozumieniu z zainteresowanymi Państwami, na terytorium innego Państwa Członkowskiego, mające zastosowanie do następujących przewozów wykonywanych: pojazdami wykorzystywanymi do przewozu żywych zwierząt z gospodarstw na miejscowe targowiska i z powrotem lub z targowisk do miejscowych rzeźni w promieniu do 100 km. Korzystając z tej możliwości polski ustawodawca w art. 29 ustawy o czasie pracy kierowców przyjął, że na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kategorie pojazdów, o których mowa w art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006, wyłącza się ze stosowania art. 5 - 9 tego rozporządzenia, jak również z zakresu stosowania rozporządzenia nr 3821/85. Analiza powyższych przepisów pozwala na wniosek, że ustawodawca unijny - dopuszczając wprowadzenia przez państwa członkowskie wyjątków od przepisów regulujących czas prowadzenia pojazdów, przerwy oraz okresy odpoczynku w zakresie wykonywania przewozów wykonywanych pojazdami używanymi m.in. do przewozu żywych zwierząt z gospodarstw na miejscowe targowiska i z powrotem lub z targowisk do miejscowych rzeźni w promieniu do 100 km – pozostawił państwom członkowskim swobodę decyzji co do wprowadzenia w prawie krajowym wskazanych w tym rozporządzeniu wyjątków i zakresu tych wyjątków, a polski ustawodawca w pełnym zakresie je wprowadził. Konsekwencją uregulowania na poziomie prawodawstwa unijnego zasady rejestrowania czasu pracy kierowców, przerw i okresów odpoczynków, jak i wyjątków od tej zasady jest obowiązek państw członkowskich dokonywania wykładni przepisów krajowych, w tym spornego w tej sprawie pojęcia przewozu żywych zwierząt z gospodarstw na miejscowe targowiska i z powrotem lub z targowisk do miejscowych rzeźni w promieniu do 100 km, w sposób uwzględniający cele wprowadzenia tej regulacji przez instytucje unijne, jak i w sposób zapewniający jej skuteczność oraz jednolitość wykładni i stosowania przez krajowe organy poszczególnych państw członkowskich (pkt 36 preambuły rozporządzenia nr 561/2006). W drodze wykładni zawartego w art. 13 ust. 1 lit. p rozporządzenia nr 561/2006 pojęcia przewozu żywych zwierząt z gospodarstw na miejscowe targowiska i z powrotem lub z targowisk do miejscowych rzeźni w promieniu do 100 km, nie jest zatem dopuszczalne doprowadzenie do sytuacji, w której zniweczone zostałoby osiągnięcie zakładanych przez ustawodawcę unijnego celów regulacji socjalnej w transporcie drogowym. Te zaś zmierzają do osiągnięcia optymalnej skuteczności nadzorowania i egzekwowania przepisów socjalnych w transporcie drogowym (pkt 36 preambuły i art. 1 rozporządzenia nr 561/2006); poprawy warunków socjalnych pracowników objętych jego zakresem i bezpieczeństwa drogowego oraz wspierania postępu społecznego (pkt 17 i pkt 22 preambuły rozporządzenia nr 561/2006); oraz ujednolicenia warunków konkurencji pomiędzy poszczególnymi rodzajami transportu lądowego, zwłaszcza w odniesieniu do sektora transportu drogowego (art. 1 rozporządzenia nr 561/2006). Realizacji tych celów służą przepisy dotyczące czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku kierowców wykonujących przewóz drogowy rzeczy i osób (pkt 17 preambuły i art. 1 rozporządzenia nr 561/2006), uprawnienia państw do przyjęcia stosownych środków (pkt 22), stanowienia przepisów dotyczących kar stosowanych w przypadku naruszeń przepisów rozporządzenia oraz ich wykonania, które to kary muszą być skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące (pkt 26). Zważywszy na powyższe rozważania, w ocenie Sądu przepis art. 13 ust. 1 lit. p rozporządzenia nr 561/2006 należy interpretować w sposób ścisły. Przepis ten wprowadza bowiem wyjątki od ogólnego reżimu rozporządzenia, obejmując nimi m.in. przewozy żywych zwierząt z gospodarstw na miejscowe targowiska i z powrotem lub z targowisk do miejscowych rzeźni w promieniu do 100 km. Na wymóg ścisłej wykładni tegoż pojęcia wskazuje również zawarty w tym przepisie zwrot "o ile nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1", nakazujący uwzględnić przy stosowaniu tego odstępstwa cele rozporządzenia, jakimi są zapewnienie bezpieczeństwa drogowego, poprawy warunków pracy kierowców oraz konkurencyjności różnych rodzajów transportu lądowego. Wszelkie odstępstwa od reguł zmierzających do realizacji tych wartości są zatem dopuszczalne o ile nie niweczą tych nadrzędnych celów ustawodawcy unijnego. Z treści art. 13 ust. 1 lit. p rozporządzenia nr 561/2006 wynika nadto, iż wykonywany danym pojazdem przewóz, aby mógł być zaliczony do wykonywanego w warunkach analizowanego wyłączenia, powinien realizować konkretną wskazaną w przepisie funkcję, w związku z którą przewóz ten jest dokonywany. Związek ten musi być przy tym bezpośredni i wiązać się ze szczególnymi cechami przejazdu, usprawiedliwiającymi stosowanie mniej korzystnych zasad pracy dla kierowców oraz obniżenie wymagań mających wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Ponadto w ocenie Sądu strona powołująca się na możliwość zwolnienia określonego w art. 13 ust. 1 lit. p rozporządzenia nr 561/2006 jest zobowiązana do wykazania zasadności odwołania się do wskazanej regulacji.

Mając powyższe na uwadze Sąd w pełni podziela wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko organu administracji, że przedłożone do akt sprawy dowody w postaci kserokopii 140 faktur, dokumentujących fakt bezpośredniego nabycia od hodowców zwierząt przeznaczonych na ubój, w okresie objętym kontrolą nie stanowią wystarczającego potwierdzenia, iż przewozy tych zwierząt były wykonywane w ramach w/w zwolnienia z obowiązku stosowania się do przepisów regulujących kwestię wykonywania transportu drogowego. W oparciu o złożone dokumenty nie ma bowiem możliwości przypisania konkretnego przewozu do konkretnego kierowcy oraz konkretnie wskazanego pojazdu, a co za tym idzie brak jest możliwości odniesienia powyższych okoliczności do konkretnych, stwierdzonych nieprawidłowości w przedsiębiorstwie skarżącej, związanych z naruszeniem przepisów transportu drogowego. Zatem skoro skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek innych dokumentów pozwalających na uznanie, iż przewozy, co do których stwierdzono wskazane nieprawidłowości odpowiadały przesłance określonej w art. 13 ust. 1 lit. p rozporządzenia 561/2006, a jednocześnie skarżąca nie kwestionuje poprawności dokonanych przez organy ustaleń faktycznych, co do samego faktu wystąpienia wymienionych naruszeń przepisów transportu drogowego, to nałożoną na spółkę karę pieniężną w wysokości 15.000 zł uznać należy za prawidłową. Tym samym zarzut naruszenia powyżej wskazanego art. 13 ust. 1 lit. p rozporządzenia nr 561/2006 uznać należy za niezasadny.

Za chybione Sąd uznał także zarzuty skargi, co do naruszenia przepisów procedury administracyjnej, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, Główny Inspektor Transportu Drogowego, stosownie do obowiązku wynikającego z art. 7 k.p.a, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego podjął wszelkie niezbędne czynności zmierzające do ustalenia stanu faktycznego sprawy i do jej załatwienia. W tym celu, zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., zebrał w sposób wyczerpujący i rozpatrzył materiał dowodowy. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że poza obowiązkami spoczywającymi na organie administracji publicznej wszechstronnego zebrania materiału dowodowego, również na stronie postępowania spoczywa, wynikająca z jej uprawnienia do czynnego udziału w sprawie, powinność przedstawienia i wykazania okoliczności, mających przemawiać za słusznością jej twierdzeń. Trzeba bowiem zwrócić uwagę, że ustalenie pewnych faktów, zwłaszcza tych, o których wie wyłącznie strona, pozostaje poza zakresem możliwości organu. Jeżeli przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy nie zaprezentuje dowodów będących w jego posiadaniu, bądź też okoliczności, co do których posiada wiedzę, to naraża się na negatywne skutki swego zaniechania. Natomiast, co do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Sąd uznał, iż wydane przez organy obu instancji rozstrzygnięcia zawierają wszystkie niezbędne elementy, w szczególności sporządzone w sposób prawidłowy uzasadnienia wraz z przytoczeniem ich podstaw prawnych i faktycznych.

Reasumując Sąd uznał, iż decyzje są prawidłowe, wysokość kary ustalono z uwzględnieniem art. 92 a u.t.d., w sprawie nie wystąpiły przesłanki z art. 92b i 92 c. u.t.d

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił.

k.ż.