Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1196/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-08-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200 w zw. z art. 205,
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 145, art. 145a, art. 145b, art. 151 par. 1, art. 149, art. 146, art. 150 par. 1, art. 138 par. 1 i 2, art. 15, art. 7, art. 77 par. 1, art. 80 w zw. z art. 28
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi Spółka na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej Spółka kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1. Starosta [...] decyzją Nr [...] z [...].11.2015 r. (znak: [...]) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] na działce nr [...] obręb W., [...], na rzecz T[...] (dalej przywoływana także jako: "Skarżąca") [...]

2. Wnioskiem z [...].03.2016 r. M. L. zwrócił się do Wojewody o zbadanie prawidłowości wydania decyzji Starosty [...] [...] wskazując na sprzeczność inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wnioskiem z tego samego dnia M. L. zwrócił się do Starosty [...] o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Nr [...].

3. Dnia [...].04.2016 r. do Starostwa [...] wpłynął wniosek R. S. i G. K. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] [...]. Jako podstawę wznowienia wskazano art. 145 § 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. - Dz. U. z 2018 roku, poz. 267, dalej przywoływana jako: "K.p.a."). W ocenie wnioskodawców zostali oni pominięci jako strony postępowania, zaś przed wydaniem decyzji inwestor powinien był przedłożyć decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach.

4. Dnia [...].04.2016 r. do Wojewody wpłynął wniosek B. K. i B. S. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Nr [...]. Wojewoda zawiadomieniem z [...].05.2016 r. (znak: [...]) przekazał powyższy wniosek zgodnie z właściwością do Starosty [...].

5. Starosta [...] postanowieniem z [...].05.2016 r. (znak: [...]) wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Nr [...] z [...].11.2015 r. (znak: [...]).

6. Wojewoda zawiadomieniem z [...].05.2016 r. (znak: [...]) poinformował o wszczęciu na wniosek M. L., G. K., R. S., B. S. oraz B. K. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] nr [...] z [...].11.2015 r. (znak: [...]).

7. Z uwagi na toczące się równolegle przed Wojewodą postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...], Starosta [...] postanowieniem z [...].05.2016 r. (znak: [...]) zawiesił wznowione postępowanie.

8. Wojewoda decyzją z [...].06.2016 r. (znak: [...]) po rozpatrzeniu wniosków G. K. i B. K. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] nr [...] z [...].11.2015 r. wskazując, że przy jej wydaniu nie doszło do rażącego naruszenia prawa. Z kolei decyzją z [...].06.2016 r. (znak: [...]) Wojewoda po rozparzeniu wniosków M. L., R. S. i B. S. umorzył postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] [...] wskazując, że wnioskodawcom nie przysługuje przymiot strony postępowania.

9. Od powyższych decyzji wniesione zostały odwołania. G. I. N. B. decyzją z [...]05.2017 r. (znak: [...]) utrzymał w mocy decyzję Wojewody z [...].06.2016 r. (znak: [...]) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Starosty [...] [...] przychylając się do stanowiska Wojewody, iż przy wydaniu badanej decyzji nie doszło do rażącego naruszenia prawa. Następnie decyzją z [...].05.2017 r. (znak: [...]) G. I. N. B. utrzymał w mocy decyzję Wojewody z [...].06.2016 r. (znak: [...]) w przedmiocie umorzenia postępowania wskazując, że wnioskodawcy M. L., R. S. i B. S. istotnie nie posiadają przymiotu strony postępowania.

10. Na decyzję G. I. N. B. z [...].05.2017 r. (znak:[...]) B. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 24.04.2018 r. (sygn. akt:

VII SA/Wa 1640/17) skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w sprawie brak jest podstaw do uznania, aby przy wydaniu decyzji Starosty [...] [...] doszło do rażącego naruszenia prawa.

11. Ze względu na zakończenie postępowań w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] [...], postanowieniem z [...].11.2018 r. (znak: [...]) Starosta [...] podjął zawieszone wznowione postępowanie w sprawie decyzji Nr [...]. Zawiadomieniem z tego samego dnia Starosta [...] poinformował strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.

12. Decyzją z [...].02.2019 r. (znak: [...]) Starosta [...] odmówił uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji Nr [...] z [...].11.2015 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wnioskodawcy M. L., R. S. i B. S. nie posiadają przymiotu strony postępowania, ponieważ należące do nich nieruchomości nie znajdują się w zasięgu osi głównych wiązek promieniowania. Z kolei nad nieruchomościami B. K. i G. K. znajdują się osie głównych wiązek promieniowania, jednakże będą one występowały na wysokości co najmniej 2,2 m nad miejscami dostępnymi dla ludzi przy uwzględnieniu przepisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, że maksymalna wysokość zabudowy na tym obszarze może wynosić 13,0 m.

W kwestii konieczności przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Starosta [...] wskazał, że badana inwestycja nie mieści się w granicach przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zatem w tym przypadku inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

13. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli G. K. i R. S., zarzucając naruszenie przepisów art. 64 ust. 3 w związku z art. 32 ust. 1 oraz 2 Konstytucji RP poprzez błędne przyjęcie, że wnioskodawcom przysługuje ograniczone prawo w stosunku do właściciela, który wydzierżawił teren pod inwestycję, art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, iż właściciel sąsiedniej nieruchomości nie ma prawa do kwestionowania dokumentacji technicznej przedłożonej przez inwestora, art. 7, 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 3 K.p.a. ze względu na niepodanie przez organ I instancji, jakie parametry techniczne analizował i czy uwzględnił maksymalne tilty, art. 7, 87 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP poprzez sporządzenie decyzji bez podania konkretnej jednostki redakcyjnej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

14. Wojewoda decyzją z dnia [...] września 2019 r. znak [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. po rozpatrzeniu odwołania G. K. i R. S., od decyzji Starosty [...] z [...].02.2019 r. (znak: [...]) odmawiającej uchylenia we wznowionym postępowaniu ostatecznej decyzji Starosty [...] nr [...] z [...].11.2015 r. (znak: [...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] na działce nr [...] obręb W., [...], wydanej na rzecz [...]:

1). uchylił decyzję Starosty [...] z [...].02.2019 r. (znak: [...]);

i na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a także na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, orzekł we wznowionym postępowaniu o:

2). uchyleniu decyzji Starosty [...] nr [...] z [...].11.2015 r. (znak: [...]);

3). odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] na działce nr [...] obręb W., [...], na rzecz [...]

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że wbrew stanowisku Starosty [...] zawartym w decyzji z [...].02.2019 r. wnioskodawcom przysługuje przymiot strony postępowania i spełniona została przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., zatem należało dokonać merytorycznej oceny zasadności wniosku o uchylenie we wznowionym postępowaniu decyzji nr [...] Starosty [...] o pozwoleniu na budowę.

Organ uznał także, że brak w przedłożonym projekcie budowlanym analizy przewidywanego rozkładu pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m2 uniemożliwia wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na budowę. W takiej sytuacji nie jest bowiem możliwe ustalenie, czy inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i czy nie wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przedłożona przez inwestora dokumentacja projektowa jest niekompletna, a inwestor - reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika - pomimo wezwania i pouczenia na podstawie art. 79a K.p.a. o skutkach niewykonania wezwania, nie dokonał uzupełnienia dokumentacji.

W zaistniałej sytuacji, zdaniem Organu, konieczne było zatem uchylenie w ramach postępowania odwoławczego decyzji Starosty [...] z [...].02.2019 r. (znak: [...]) i wydanie rozstrzygnięcia co do badanej w toku wznowionego postępowania decyzji Starosty [...] nr [...] z [...].11.2015 r. (znak: [...]). Niekompletność przedłożonego projektu budowlanego skutkować musiała uchyleniem w toku wznowionego postępowania decyzji Starosty [...] nr [...] i orzeczeniem o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

15. Niezadowolona z treści rozstrzygnięcia skargę na powyższe wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżąca - [...], zaskarżonej decyzji zarzucając w szczególności:

1). naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie mimo, iż z parametrów planowanej inwestycji nie wynika, by na terenie, na którym dochodzić będzie do ponadnormatywnego promieniowania emitowanego przez inwestycję znajdowały się miejsca dostępne dla ludności oraz by zaliczała się ona do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu zapisów rozporządzenia Rady Ministrów

z 09 listopada 2010 r.;

2). naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynika sprawy, tj. art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 150 § 1 K.p.a. polegające na wydaniu decyzji określonej w przepisie art. 151 § 1 pkt 2, choć Wojewoda nie zalicza się w niniejszej sprawie do organów wymienionych w art. 150 kodeksu postępowania administracyjnego;

3). naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80, 136 § 1 oraz art. 138 § 1 punkt 2) K.p.a., polegające na wydaniu skarżonej decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu prawnego i faktycznego sprawy.

W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że organem, który wydał decyzję w I instancji jest Starosta [...]. Od decyzji tej nie złożono odwołania. Kierując się zatem literalnym brzmieniem przepisu art. 151 § 1 wyłącznie Starosta [...] może orzec odnośnie do decyzji nr [...] co do meritum. W trybie nadzwyczajnym prowadzonym w wyniku wznowienia postępowania takich uprawnień, w ocenie Skarżącej, nie posiada organ odwoławczy. Skarżąca uwypukliła, że skoro postępowanie zakończone decyzją nr [...] zakończone zostało po wydaniu decyzji przez organ I instancji, uprawnienia organu odwoławczego w postępowaniu prowadzonym w wyniku wznowienia postępowania ograniczają się do ewentualnego uchylenia decyzji poddanej kontroli instancyjnej w tym postępowaniu (decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2019 r.), a nie decyzji pierwotnej (decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] listopada 2015 r.).

Mając powyższe na uwadze Skarżąca stwierdziła, że Wojewoda wydał decyzję w zakresie, w którym mógł orzec jedynie Organ I instancji.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu wywiedzionego w skardze Skarżąca podniosła, że pismem z [...] sierpnia 2019 r. Organ odwoławczy wezwał pełnomocnika inwestora do uzupełnienia akt postępowania o analizę przewidywanego rozkładu występowania pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m2 emitowanych przez przedmiotową stację bazową, z uwzględnieniem kumulacji. Organ wskazał przy tym, że bez takiego rozkładu pól nie jest możliwe rozstrzygnięcie, czy planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu zapisów rozporządzenia Rady Ministrów z 09 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazał przy tym Wojewoda, że w aktach sprawy brakuje dokumentu pt. "Rozkład pól elektromagnetycznych o natężeniu przekraczającym 0,1 W/m2 wytwarzanym przez anteny stacji bazowej nr [...] [...] (...)", który wymieniony został w uzasadnieniu decyzji G. I. N. B. z [...] maja 2017 r. (decyzją tą organ ostatecznie odmówił stwierdzania nieważności decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2015 r.).

Wyjaśniła, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] listopada 2015 r. prowadzone było przez Wojewodę, jako Organ I instancji ([...]). W postępowaniu tym Organ nie miał żadnych wątpliwości co do tego, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do żadnej z wyżej wymienionych kategorii przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania środowiskowego.

Skarżąca zaznaczyła, że w obu postępowaniach Wojewoda opierał się na tych samych dokumentach postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] nr [...].

Skoro zatem dokumentacja sprawy prowadzonej przez Wojewodę pod numerem [...] pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu zapisów rozporządzenia Rady Ministrów z 09 listopada 2010 r., do takich wniosków ten sam organ winien dojść na podstawie zasadniczo tych samych dokumentów w niniejszym postępowaniu.

Nie sposób zatem, w ocenie Skarżącej, nie dostrzec rażącej niekonsekwencji Wojewody: ten sam Organ w dwóch różnych postępowaniach, których przedmiotem jest ta sama decyzja administracyjna, prowadzonych w oparciu o ten sam materiał dowodowy (dokumentację sprawy zakończonej decyzją Starosty [...] nr [...]) dochodzi do różnych wniosków odnośnie do tego samego zagadnienia.

Niezależnie od powyższego Skarżąca podkreśliła, że mając wiedzę o rzekomej niekompletności materiałów postępowania organu I instancji Wojewoda winien zwrócić się o przesłanie ich kompletnej kopii do organu, od którego pochodzą. Ewentualnie, do organu, który jest w posiadaniu brakującej dokumentacji, w tym przypadku G. I. N. B.. Dopiero w razie, gdy w ten sposób organ nie uzyskałby brakujących dokumentów winien zwrócić się do inwestora. Tymczasem Wojewoda w pierwszej kolejności zażądał uzupełnienia akt postępowania od inwestora całkowicie pomijając organ, który prowadził postępowanie w I instancji. Zdaniem Skarżącej w ten sposób Wojewoda dopuścił się naruszenia przepisów postępowania wymienionych w punkcie 3 zarzutów skargi.

W ocenie Skarżącej inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu zapisów rozporządzenia Rady Ministrów

z 09 listopada 2010 r. Tym samym barak było podstaw do zastosowania przepisu art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane.

16. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga jest zasadna.

17. Nie ulega wątpliwości, że sprawa wznowienia postępowania jest rodzajem sprawy administracyjnej weryfikacyjnej, w ramach której przeprowadza się ocenę weryfikowanego orzeczenia administracyjnego z punktu widzenia podstaw wznowienia postępowania, o których mowa w art. 145, 145a, 145b K.p.a. lub w przepisach szczególnych, oraz – w razie stwierdzenia realizacji co najmniej jednej podstawy oraz braku okoliczności wyłączających uchylenie wadliwego orzeczenia – ponownie rozstrzyga się sprawę, która została załatwiona przez to orzeczenie.

Zgodnie z treścią przepisu art. 151 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której:

1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo

2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (§ 2). W sprawach, o których mowa w § 1, przepisów o milczącym załatwieniu sprawy nie stosuje się (§ 3).

W myśl przepisu art. 150 § 1 K.p.a. organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji.

18. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd rozpatrujący sprawę wskazuje, że w przypadku wskazania we wniosku o wznowienie postępowania wady, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., właściwy organ uznając, że dana osoba nie jest stroną w sprawie, która została zakończona ostateczną decyzją, nie wydaje postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.), lecz po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego wydaje decyzję o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji (art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a.). Jeżeli natomiast organ drugiej instancji po rozpoznaniu odwołania dojdzie do przekonania, że ustalenia i oceny organu pierwszej instancji, który odmówił uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, są wadliwe, a podmiot żądający wznowienia jest stroną postępowania w sprawie administracyjnej, konieczne jest zastosowanie kompetencji kasatoryjnej z art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 149 § 2 i art. 15 K.p.a.

W takiej sytuacji organ odwoławczy nie może orzec co do istoty sprawy wznowienia, uchylając zaskarżoną decyzję o odmowie uchylenia decyzji w wyniku wznowienia, decyzję dotychczasową oraz wydając nową decyzję rozstrzygającą sprawę zakończoną decyzją ostateczną (art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.). Sprzeciwia się temu zasada dwuinstancyjności, która wymaga, aby w sprawie wznowienia strona pominięta w dotychczasowym toku instancji miała zagwarantowany dwukrotny udział w postępowaniu nie tylko co do przyczyny wznowienia (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.), lecz także co do ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną (art. 149 § 2 K.p.a.). Dwupłaszczyznowy charakter sprawy weryfikacyjnej o wznowienie postępowania nie pozwala na wykonanie w tym wypadku kompetencji z art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 151 § pkt 2, art. 149 § 2 i art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2019 r. (sygn. akt II OSK 817/17), orzeczenie dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

19. W tej sprawie skarżony Organ odwoławczy uznał, że podmiot wnioskujący o wznowienie postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę był i jest jego stroną, a zatem decyzja Organu pierwszej instancji o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. jest wadliwa.

Generalny wniosek Organu drugiej instancji, że w takiej sytuacji należy uchylić decyzję Organu pierwszej instancji, był zatem prawidłowy. Jak już wskazano, w razie stwierdzenia, że Organ pierwszej instancji wadliwe uznał, że nie zachodzi podstawa wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., Organ odwoławczy powinien skorzystać z kompetencji przewidzianej w art. 138 § 2 K.p.a. W tym kontekście jako wadliwe należy więc ocenić stwierdzenie Organu, że organ odwoławczy powinien był na podstawie własnych ustaleń i rozważań uchylić decyzję dotychczasową i orzec co do istoty sprawy (art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.).

W kontekście powyższego za przedwczesne uznać należy ustalenia oraz rozważania prawne Organu drugiej instancji w zakresie istnienia podstaw materialnoprawnych będących źródłem eliminacji z obiegu prawnego decyzji Starosty [...] [...] z [...].11.2015 r. (znak: [...]), zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] na działce nr [...] obręb W..

Skarżony Organ naruszył zatem art. 7, 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 28 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

20. Podsumowując należy stwierdzić, że jeżeli skarżony Organ prawidłowo wykaże, że podmiot żądający wznowienia postępowania jest jego stroną, konieczne będzie skorzystanie – tym razem niewadliwe – z kompetencji kasatoryjnej z art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 149 § 2 i art. 15 K.p.a. Jeżeli natomiast weryfikacja istnienia interesu prawnego okaże się negatywna, skarżony Organ będzie uprawniony do wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję Organu pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a.

21. Biorąc pod uwagę powyższe wywody Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 tej ustawy.