Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2232/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 81 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2008 nr 45 poz 271
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne - tekst jednolity.
article: art. art. 109, 183 par. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi J. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie hurtowi farmaceutycznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Farmaceutyczny (dalej GIF) decyzją z [...] sierpnia

2016 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej zlokalizowanej

w [...] przy ul. [...], wydanego dla przedsiębiorcy [...] sp. z o.o.

z siedzibą w [...] (dalej: spółka, skarżąca). Jako podstawę prawną decyzji GIF wskazał art. 108 ust. 4 pkt 4 lit. c), art. 81 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 września

2001 r. – Prawo farmaceutyczne (j.t. Dz.U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 ze zm.; dalej "Pf.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm; dalej "Kpa.").

Wskazane powyżej decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pismem z [...] czerwca 2015 r. GIF zawiadomił spółkę o planowanej w dniach [...]-[...] września 2015 r. inspekcji dotyczącej zgodności prowadzonej działalności

z Prawem farmaceutycznym oraz rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 13 marca 2015 r. w sprawie wymagań Dobrej Praktyki Dystrybucyjnej (Dz.U. z 2015 r.

poz. 381; dalej "rozporządzenie"). Zawiadomienie zostało doręczone spółce

i odebrane przez A. Ż..

Inspektorzy do spraw obrotu hurtowego [...] września 2015 r. podjęli się przeprowadzenia inspekcji planowej w ww. hurtowni farmaceutycznej. Inspekcja nie doszła do skutku, gdyż lokal hurtowni był zamknięty. Jak ustalili inspektorzy,

do spółki nie dotarło powiadomienie o planowanej inspekcji, a hurtownia [...] września 2015 r. jest zamknięta wyjątkowo, natomiast w dniu następnym będzie otwarta. W związku z tym inspektorzy wskazali, że przeprowadzą zapowiadaną inspekcję [...] września 2015 r.

W dniu [...] września 2015 r. pełnomocnik spółki zwrócił się do GIF z prośbą

o przełożenie inspekcji i poinformował, że hurtownia w dniach [...]-[...] września

2015 r. będzie nieczynna.

Wobec powyższego GIF pismem z [...] września 2015 r. poinformował spółkę

o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie ww. hurtowni farmaceutycznej.

Pełnomocnik spółki [...] września 2015 r. dokonał przeglądu akt w siedzibie GIF.

W piśmie z [...] września 2015 r. spółka wyjaśniła, że nie została zawiadomiona o terminie zaplanowanej kontroli, czego przyczyną był fakt, że pod adresem, pod którym mieści się jej siedziba, zarejestrowanych jest także kilkanaście innych firm, a osoba odbierająca zawiadomienie nie jest pracownikiem spółki. Dodała, że hurtownia prowadzi działalność, czego potwierdzeniem są faktury zakupu

i sprzedaży znajdujące się w lokalu hurtowni farmaceutycznej oraz wniosła

o umorzenie postępowania i wszczęcie kontroli w hurtowni.

GIF decyzją z [...] grudnia 2015 r. cofnął spółce zezwolenie na prowadzenie obrotu hurtowego produktami leczniczymi w hurtowni farmaceutycznej, zlokalizowanej w [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu wydanej decyzji wskazał, że zgodnie z art. 81 ust. 2 pkt 1 Pf. GIF może cofnąć zezwolenie, jeżeli przedsiębiorca pomimo uprzedzenia, uniemożliwia albo utrudnia wykonywanie czynności urzędowych przez Państwową Inspekcję Farmaceutyczną. Treść powyższego przepisu wskazuje, jak podał GIF, że cofnięcie zezwolenia jest fakultatywnym uprawnieniem organu i tylko od jego uznania zależy, czy okoliczności, na podstawie których podejmuje tę decyzję, determinują cofnięcie zezwolenia. Cofnięcie zezwolenia nie może być dokonane w sposób dowolny. GIF wyjaśnił, że granicą owej dowolności są przesłanki wymienione w ww. przepisie. GIF, odnosząc się do wykładni gramatycznej sformułowania "uniemożliwia lub utrudnia", wskazał, że każde działanie przedsiębiorcy polegające na uniemożliwieniu wykonywania czynności urzędowych albo brak współdziałania ze strony przedsiębiorcy

do dokonania czynności urzędowych przez GIF wypełnia znamiona zawarte w tym przepisie.

GIF wskazał, że spółka została zawiadomiona pismem z [...] czerwca 2015 r.

o terminie przeprowadzenia inspekcji planowej w hurtowni farmaceutycznej, na co najmniej 30 dni przed planowanym terminem jej rozpoczęcia, zgodnie z art. 76b

ust. 1 Pf. Zawiadomienie zostało dostarczone do siedziby spółki i odebrane,

jak wynika z potwierdzenia odbioru przesyłki, w dniu [...] lipca 2015 r. przez A. Z.. GIF przypomniał również, że w dniu planowej inspekcji lokal hurtowni był zamknięty, a w dalszych dniach pełnomocnik spółki poinformował o zamknięciu hurtowni w dniach [...]-[...] września 2015 r.

W konsekwencji GIF stwierdził, że spółka celowo uniemożliwiała przeprowadzenie inspekcji w należącej do niej hurtowni, co świadczy o naruszeniu art. 81 ust. 2 pkt 1 Pf. W związku z brakiem możliwości przeprowadzenia wspomnianej inspekcji, w tym brakiem sprawdzenia warunków przechowywania produktów leczniczych, którymi spółka prowadziła obrót, a także niemożliwością skontrolowania, czy prowadzony obrót był zgodny z przepisami ustawy, GIF uznał, że spełnione zostały przesłanki do cofnięcia zezwolenia.

GIF, odnosząc się do orzecznictwa sądów administracyjnych w kwestii skuteczności doręczenia przesyłek, wskazał między innymi, że doręczający nie musi znać zakresu obowiązków i uprawnień osób zatrudnionych w firmie, do której przesyłka jest adresowana, skoro zobowiązują się one do jej odbioru, legitymując się przy tym pieczątką firmy. Jak podał GIF, istnieje domniemanie faktyczne, że osoba, która dobiera korespondencję pod wskazanym w niej adresem jest osobą uprawnioną do jej odbioru.

Spółka we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzuciła ww. decyzji naruszenie:

- przepisu prawa materialnego, tj. art. 81 ust. 2 pkt 1 Pf., poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że przedsiębiorca uniemożliwił przeprowadzenie kontroli

w hurtowni farmaceutycznej w sytuacji, gdy nie ze swojej winy nie został poinformowany o planowanej kontroli i deklarował w trakcie postępowania i nadal wyraża gotowość do poddania się kontroli przez organy nadzoru farmaceutycznego;

- przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 7, art. 77 i art. 80

w związku z art. 107 § 3 Kpa., poprzez błędy w ustaleniach faktycznych, co

w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia, że przedsiębiorca celowo uniemożliwił przeprowadzenie inspekcji w sytuacji, gdy spółka jednoznacznie wyjaśniła przyczyny, z powodu których inspekcja się nie odbyła i wyrażała gotowość do jej odbycia,

co świadczy o braku zamiaru utrudniania postępowania kontrolnego, a co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wobec tak sformułowanych zarzutów spółka wniosła o uchylenie decyzji

oraz umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie

do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, w celu umożliwienia przeprowadzenia w pełnym zakresie postępowania kontrolnego.

Pismem z [...] maja 2016 r. pełnomocnik spółki zgłosił wniosek dowodowy

w postaci przesłuchania Prezesa Zarządu spółki na okoliczność prawidłowości prowadzenia działalności gospodarczej, jak również na okoliczność braku utrudniania kontroli i niezawinionego przez spółkę nieprzeprowadzenia kontroli.

GIF postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r. odmówił przeprowadzenia

ww. dowodu, wskazując, że zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie pozostawia żadnych wątpliwości co do oceny działań podejmowanych przez spółkę.

GIF w uzasadnieniu zaskarżonej do Sądu decyzji uznał za udowodnione,

że spółka uniemożliwiała wykonywanie czynności kontrolnych przez GIF, co stanowi podstawę do cofnięcia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej.

GIF podkreślił, że zgodnie z treścią art. 45 Kpa. jednostkom organizacyjnym

i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do ich odbioru. Stanął na stanowisku, że A. Z. powinna być potraktowana jako pracownik spółki uprawniony do odbioru korespondencji. Wyjaśnił, że zawiadomienie o planowanej inspekcji kierowane było na adres siedziby spółki, ponieważ nie został wskazany w toku postępowania inny adres do doręczeń.

W konsekwencji, w ocenie GIF, pismo z [...] czerwca 2015 r. o planowanej inspekcji

w dniach [...]-[...] września 2015 r. należy uznać za skutecznie doręczone spółce.

W ocenie GIF, pismo spółki informujące o zamknięciu lokalu hurtowni

w dniach planowanej inspekcji miało na celu niedopuszczenie do przeprowadzenia kontroli przez inspektorów GIF i tym samym działanie spółki spełnia przesłanki określone w art. 81 ust. 2 pkt 1 Pf., stanowiące podstawę do cofnięcia zezwolenia

na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej.

GIF wyjaśnił, że zamknięcie lokalu hurtowni na czas planowanej kontroli uniemożliwia organom Państwowej Inspekcji Farmaceutycznej wykonywanie przypisanych jej ustawowo zadań i kompetencji.

GIF stanął na stanowisku, że w zaistniałej sytuacji spółka była zobowiązana udostępnić lokal hurtowni w dniu [...] września 2015 r., po rozmowie pełnomocnika spółki z inspektorami GIF, którzy poinformowali o przesunięciu terminu kontroli na

[...] września 2015 r. GIF uznał zarzut spółki dotyczący błędów w ustaleniach stanu faktycznego za bezzasadny. Stwierdził, że nie było powodów, i na takie nie wskazała również spółka, dla których nie mogła udostępnić lokalu hurtowni w tym dniu, w celu przeprowadzenia kontroli. Nie zgodził się z argumentami, że spółka wyrażała chęć poddania się kontroli w dowolnej chwili, w sytuacji, w której w dniu przybycia inspektorów GIF do lokalu hurtowni wystosowała pismo do organu o zamknięciu hurtowni w dniach zaplanowanej kontroli i kliku następnych ([...]-[...] września

2015 r.). GIF uznał, że deklaracja możliwości poddania się kontroli w pismach

z [...] września 2015 r. i [...] listopada 2015 r. jest nieistotna dla stwierdzenia uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli w dniach [...]-[...] września 2015 r.

W skardze na decyzję GIF z [...] sierpnia 2016 r. spółka postawiła zarzut naruszenia art. 81 ust. 2 pkt 1 Pf., poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że uniemożliwiła przeprowadzenie kontroli w hurtowni farmaceutycznej w sytuacji, gdy nie ze swojej winy nie została poinformowana o planowanej kontroli i deklarowała

w trakcie postępowania gotowość do poddania się kontroli przez organy Państwowej Inspekcji Farmaceutycznej.

Skarżąca sformułowała również zarzut naruszenia następujących przepisów postępowania, a mianowicie:

- art. 7 w związku z art. 77 oraz art. 80 Kpa., poprzez niepodjęcie przez GIF wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego i prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz należytego wyjaśnienia sprawy, pomimo że podniesiono

we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że organ I instancji poczynił te błędy

w trakcie rozpatrywania sprawy; ponadto, jak wskazała skarżąca, GIF poczynił także szereg błędnych ustaleń faktycznych, w szczególności nie przesłuchał w charakterze świadka Prezesa Zarządu spółki na okoliczność prawidłowego prowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę, a także na okoliczność nieutrudniania przeprowadzenia kontroli, jak również na okoliczność niezawinionego przez spółkę nieprzeprowadzenia kontroli;

- art. 8 w związku z art. 10 Kpa., poprzez prowadzenie postępowania w sposób

niesprzyjający pogłębianiu zaufania obywateli do organów władzy publicznej,

w rezultacie niezapewnienie spółce czynnego udziału w sprawie.

Wobec postawionych wyżej zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie decyzji z [...] grudnia 2015 r.

W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty.

Nie zgodziła się ze stwierdzeniem GIF, zgodnie z którym nie współpracowała z organem w przeprowadzeniu czynności urzędowych. Podała, że w postępowaniu toczącym się przed GIF nie dotarła do niej informacja o planowej kontroli, wobec czego nie można było ją obciążyć odpowiedzialnością za brak przeprowadzenia tej kontroli w planowanym terminie.

Skarżąca podała, że jej siedziba była zorganizowana w tzw. wirtualne biuro, przy czym nie uniemożliwiało to doręczenia korespondencji. Brak doręczenia był wynikiem błędu, który wynikał z faktu znajdowania się siedziby w jednym budynku

z szeregiem innych podmiotów.

W odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W dniu [...] kwietnia 2017 r. wpłynął do Sądu wniosek skarżącej spółki podpisany przez L. l. o odroczenie rozprawy w dniu [...] kwietnia 2016 r. Do wniosku zostało załączone zaświadczenie lekarskie z dnia [...] marca 2017 r. wystawione przez [...] w [...] dotyczące L. l.. Z powyższego zaświadczenia wynika, że chora cierpi na "Dysfunkcję wegetatywną, ataki paniki, lęk wysokości". W uwagach wskazano, że chora powinna unikać podróży i lotów przez okres 6 m-cy. Jak wynika z wypisu z KRS L. I. jest Prezesem Zarządu skarżącej spółki a ponieważ w dniu 20 marca 2017 r. wypowiedziała pełnomocnictwo dotychczasowemu pełnomocnikowi wobec tego jest jedyną osobą upoważnioną do reprezentowania skarżącej spółki. Pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. Sąd poinformował skarżącą spółkę o treści art. 109 p.p.s.a. Powyższe pismo doręczono spółce w dniu [...] kwietnia 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna albowiem przedmiotowa decyzja nie narusza prawa.

Na wstępie rozważań w niniejszej sprawie należy odnieść się do wniosku L. l. o odroczenie rozprawy w dniu 25 kwietnia 2017 r. W ocenie Sądu wniosek powyższy był nie zasadny i dlatego nie został uwzględniony.

Zgodnie z art. 109 p.p.s.a. rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wykazana zaświadczeniem lekarskim choroba strony, uniemożliwiająca stawienie się w sądzie jest "znaną sądowi przeszkodą" w rozumieniu przytoczonego przepisu, co w zasadzie w każdym przypadku pociąga za sobą konieczność odroczenia rozprawy. Niemniej jednak podkreślenia wymaga, że choroba, na którą powołuje się strona, musi być nie tylko "znaną sądowi przeszkodą", ale i przeszkodą "której nie można przezwyciężyć". Dopiero przy spełnieniu obu tych warunków stanowi ona podstawę odroczenia rozprawy (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. prof. R. Hausera, prof. M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, s. 456; wyroki NSA: z dnia 8 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 1358/14; z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 3180/14; z dnia 10 stycznia 2014 r., II FSK 443/12; z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 1820/11).

Oceniając więc na gruncie konkretnej sprawy, czy oba te warunki zostały spełnione należy mieć na względzie zarówno wynikający z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP (i podobnie z art. 7 in fine p.p.s.a.) nakaz rozpatrywania spraw bez nieuzasadnionej zwłoki (szybkiego załatwienia sprawy i dążenia do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu), jak i wynikający z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. bezwzględny zakaz pozbawiania strony możności obrony jej praw (por. wyroki NSA z dnia: 11 marca 2009 r. sygn. akt II GSK 782/08; 16 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 314/09).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że z treści przedstawionego przez pełnomocnika skarżącej Sądowi I instancji zaświadczenia lekarskiego nie wynika, w jakim okresie pełnomocnik skarżącej chorował , czy choroba miała charakter nagły lub niespodziewany oraz w jakim zakresie choroba pełnomocnika uniemożliwiała stawiennictwo na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2017 r. Natomiast uznając chorobę jako "przeszkodę" - w rozumieniu art. 109 p.p.s.a. - nie można przyjąć, aby była to przeszkoda, "której nie można przezwyciężyć", skoro z zaświadczenia lekarskiego nie wynika, że stan zdrowia pełnomocnika na wyznaczony dzień rozprawy uniemożliwił mu stawiennictwo. Co oznacza, że z treści zaświadczenie lekarskiego nie wynikało, że w określonym okresie czasu, w tym w dniu rozprawy, pełnomocnik skarżącego nie mógł uczestniczyć w rozprawie z powodu choroby. Zwłaszcza, że z zaświadczenia lekarskie (wystawionego w [...]) złożonego wraz z wnioskiem o odroczenie rozprawy wynika jedynie, że pełnomocnik cierpi na dysfunkcję wegetatywną, ataki paniki, lęk wysokości, powinna unikać podróży i lotów przez okres 6 m-cy. W tym miejscu należy podkreślić, że to L. l. złożyła wniosek o odroczenie rozprawy w Sądzie (k.65 akt sądowych), tak więc wróciła z zagranicy, a ponadto przedłożone zaświadczenie nie jest zwolnieniem lekarski i nie jest na nim wskazany okres niezdolności do pracy a co za tym idzie stawienia się w sądzie.

W tym miejscu podkreślić należy ,że Sąd powiadomił skarżąca pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. o treści art.109 p.p.s.a. i o fakcie, że okoliczności przedstawione w pismie z dnia [...] marca 2017 r. - wniosek o odroczenie rozprawy nie mogą być uznane za okoliczności o których mowa w art.1009 p.p.s.a. Pismo zostało odebrane przed rozprawa w dniu [...] kwietnia 2017 r.,a więc był czas na ewentualne ustanowienie nowego pełnomocnika zawodowego.

Ponadto, podkreślenia wymaga, że udział w rozprawie nie jest ani obowiązkowy, ani nie jest jedyną formą zapewnienia stronie możliwości obrony jej interesów. Żaden z przepisów ustawy procesowej nie daje podstaw do postawienia znaku równości między nieuwzględnieniem wniosku strony o odroczenie rozprawy a pozbawieniem jej możności obrony przysługujących jej praw (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyd. 3, Warszawa 2008 r., s. 285; zob. także wyroki NSA z dnia: 17 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 403/11; 16 lipca 2010 r. sygn. akt II FSK 314/09). Skoro obecność na rozprawie nie jest obowiązkowa i zależy od woli i możliwości uczestników postępowania, to podstawy do odroczenia rozprawy nie mogą wykraczać poza okoliczności określone w art. 109 p.p.s.a. Odroczenie rozprawy w świetle tego przepisu jest sytuacją wyjątkową i nadzwyczajną i ocena tego, czy zachodzą uzasadnione podstawy do odroczenia rozprawy, należy każdorazowo do sądu. Jeżeli więc odmowa uwzględnienia takiego wniosku jest uzasadniona, to nie można mówić o naruszeniu art. 109 p.p.s.a., mimo że rozprawa została przeprowadzona bez udziału strony lub jej pełnomocnika.

Ponadto, wskazać należy, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, że okoliczność na którą się powołuje, jest taką przeszkodą, której faktycznie i to ze względów obiektywnych nie można przezwyciężyć. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącej, wnioskując o odroczenie rozprawy, nawet nie próbował wykazać, że podjął jakiekolwiek działania, aby przezwyciężyć przeszkodę uniemożliwiającą jego udział w rozprawie. Nie wykazał również, że podjął jakiekolwiek działania, aby mimo zaistniałej przeszkody, zapewnić obronę praw swojej spółki np. mógł ustanowić nowego pełnomocnika, co zresztą uczynił w dniu [...] kwietnia 2017 r. ,a Sąd zawiadomił o tym fakcie po wydaniu wyroku .

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zaistniała przeszkoda nie była przeszkodą, której nie można było przezwyciężyć. Przy minimalnej tylko staranności, której pełnomocnik nie wykazała, możliwe było zapewnienie skutecznej obrony praw skarżącej, bez konieczności odraczania rozprawy. Podkreślić należy, że pełnomocnik mogła i powinna podjąć w pierwszej kolejności, standardowe w takiej sytuacji działania zmierzające do zapewnienia zastępstwa procesowego.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi należy wskazać, że nie jest ona zasadna.

Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił art. 81 ust. 2 pkt 1 Pf. Zgodnie z treścią powyższego przepisu GIF może cofnąć zezwolenie, jeżeli przedsiębiorca pomimo uprzedzenia, uniemożliwia albo utrudnia wykonywanie czynności urzędowych przez Państwową Inspekcję Farmaceutyczną.

Mając na względzie treść przytoczonego powyżej przepisu Sąd doszedł do wniosku, że najistotniejsze jest ustalenie czy organ w sposób prawidłowy zinterpretował zaistniał w sprawie stan faktyczny tj. czy organy obu instancji prawidłowo ustaliły przebieg zdarzeń związanych z przygotowaniem i przeprowadzeniem inspekcji przez GIF.

Jak wynika z akt administracyjnych pismem z dn. [...].06.2015 r., zgodnie z art. 76b ust. 1 ustawy Pf., GIF zawiadomił Stronę o planowanej inspekcji, która miała odbyć się w dniach 14-15.09.2015 r. Przedmiotowe pismo zostało doręczone Skarżącej (tj.: [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], ul. [...]) w dn. [...].07.2015 r. za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Zawiadomienie zostało dostarczone na adres siedziby skarżącej wskazany w KRS i odebrane jak wynika z potwierdzenia odbioru przesyłki przez Panią A. Z..

Zakres inspekcji miał dotyczyć sprawdzenia zgodności prowadzonej działalności tj. hurtowni farmaceutycznej z ustawą Pf. oraz rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie wymagań Dobrej Praktyki Dystrybucyjnej.

W ocenie Sądu skarżąca została "uprzedzona" o planowanej inspekcji tak więc wyczerpano dyspozycję art. 81 ust. 2 pkt 1 ustawy Pf.

W dniu [...] września 2015 r. inspektorzy GIF udali się do hurtowni farmaceutycznej w [...] przy ul. [...] w celu przeprowadzenie planowanej i zapowiedzianej inspekcji. Inspekcja nie doszła jednak do skutku, gdyż lokal hurtowni był zamknięty. Po zastaniu zamkniętej hurtowni w dniu [...] września 2015 r. około godz. 10.30 inspektorzy GIF telefonicznie skontaktowali się z kontrolowanym przedsiębiorcą (numer telefonu w aktach sprawy). Telefon został odebrany przez mężczyznę, który przedstawił się jako S. A., pełnomocnik Strony i tłumaczył, że do Strony nie dotarło powiadomienie o planowanej inspekcji. Stwierdził on również, że hurtownia jest w dnia [...] września 2015 r. zamknięta wyjątkowo, natomiast w dniu następnym, we wtorek [...] września 2015 r. będzie otwarta. Inspektorzy GIF zapowiedzieli, że w związku z powyższym przeprowadzą zapowiadaną inspekcję w dniu [...] września 2015 r.

Jednak również w dniu [...] września 2015 r. nie doszło do inspekcji ponieważ około godz. 13.30 w dn. [...] września 2015 r. S. A. telefonicznie skontaktował się z inspektorem upoważnionym do przeprowadzenia inspekcji z prośbą o przełożenie inspekcji oraz informacją, że Strona złożyła pismo w Kancelarii GIF powiadamiające o tym, iż w dn. [...]-[...].09.2015 r. hurtownia będzie nieczynna.

Przy czym jak wynika z akt sprawy pismo skarżącej wpłynęło do kancelarii GIF w dn. [...].09.2015 r. ok. godz.11-12.

Reasumując w ocenia Sądu w zaistniałej sytuacji faktycznej organ miał prawo zastosować art. 81 ust. 2 pkt 1 Pf., gdyż przedstawiane powyżej dziania skarżącej wyczerpywały dyspozycje wskazanego przepisu. W ocenie Sądu były to działania, których celem było pomimo wcześniejszego uprzedzenia uniemożliwienie wykonywania czynności urzędowych przez Państwową Inspekcję Farmaceutyczną, w postaci przeprowadzenia inspekcji w siedzibie hurtowni farmaceutycznej, zlokalizowanej w [...], przy ul. [...].

Sąd podkreśla ponadto, że informację skarżącej o możliwości przeprowadzenia kontroli w późniejszym czasie nie mają wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, gdyż to organ a nie skarżąca ustala termin czynności urzędowych, którym po uprzednim powiadomieniu o ich terminie skarżąca powinna się poddać.

W tym miejscu należy wskazać, że z treści art. 81 ust. 2 pkt 1 Pf. wynika, że cofnięcie zezwolenia jest uprawnieniem fakultatywnym organu i tylko od jego uznania zależy ocena okoliczności determinujących cofnięcie zezwolenia. Ocena ta nie może być dowolna tylko swobodna. Granicą owej dowolności są przesłanki wymienione w tym przepisie. W niniejszej sprawie organ w sposób szczegółowy wyjaśnił dlaczego uznał, że zaistniałe w sprawie okoliczności determinują cofnięcie zezwolenia.

Ustawodawca upoważnił GIF do cofnięcia zezwolenia, jeżeli pomimo uprzedzenia podmiot będący beneficjentem zezwolenia uniemożliwia lub utrudnia wykonywanie czynności urzędowych temu organowi. Oceniając stanowisko organu w pierwszej kolejności należy wyjaśnić znaczenia użytego przez ustawodawcę w art. 81 ust. 2 pkt 1 Pf., sformułowania "uniemożliwia lub utrudnia". W ocenie Sądu należy je interpretować zgodnie z powszechnym rozumieniem użytych przez ustawodawcę słów. Wykładnia gramatyczna powyższego przepisu prowadzi do jednoznacznych wniosków, że każde działanie przedsiębiorcy polegające na uniemożliwieniu wykonywania czynności urzędowych albo brak współdziałania ze strony przedsiębiorcy do dokonania czynności urzędowych przez GIF wypełnia znamiona zawarte w tym przepisie. Według słownika języka polskiego (prof. dr Mieczysław Szymczak (red.), Słownik języka polskiego, PWN Warszawa 1978) wyrażenie uniemożliwić oznacza "uniemożliwić - czynić coś niemożliwym, nie dającym się urzeczywistnić, osiągnąć". "Utrudnić" zaś oznacza "stanowić lub stwarzać przeszkodę, czynić coś trudnym, trudniejszym, przeszkadzać".

W niniejszej sprawie, jak zostało powyżej przedstawione, skarżąca swoim działaniem uniemożliwiła przeprowadzenie inspekcji w hurtowni farmaceutycznej w okresie wskazanym przez Inspektorów. W tym miejscu należy wskazać, że prowadzenie hurtowni farmaceutycznej jest działalnością regulowaną, z czym związany jest obowiązek poddawania się kontroli organów Inspekcji Farmaceutycznej. Działania skarżącej były w ocenie Sądu celowe i dążyły do uniknięcia kontroli we wskazanym przez organ okresie. Jak przedstawiono powyżej w dniu [...] września 2015 r. Inspektorzy zastali hurtownię zamkniętą, po skontaktowaniu się z pracownikiem hurtowni ustalili, że w dniu [...] września 2015 r. hurtownia będzie otwarta i będzie można przeprowadzić kontrolę. Po pewnym czasie ten sam pracownik powiadomił spółkę, że w dniu [...] – [...] września hurtownia będzie zamknięta (spółka złożyła w dniu [...] września 2015 r. pismo w tej sprawie w Kancelarii Głównej Inspektoratu Farmaceutycznego) pracownik prosił o przełożenie kontroli.

W tym miejscu należy wskazać, że kontrola w hurtowni farmaceutycznej ma na celu sprawdzenie warunków przechowywania produktów leczniczych, którymi przedsiębiorca prowadzi obrót, a także sprawdzenie czy obrót prowadzony był zgodnie z obowiązującymi przepisami. Natomiast utrudnianie lub uniemożliwianie kontroli może narazić na szkodę pacjenta, który jest finalnym odbiorcą lekarstw.

Odnosząc się do argumentów skarżącej podnoszonych w toku postępowania a dotyczących odbioru zawiadomienia o terminie zaplanowanej inspekcji, przez osobę która nie była pracownikiem skarżącej tj. Panią A. Z. w tzw. "wirtualnym biurze" należy uznać je za chybione. Zgodnie bowiem z treścią art. 45 k.p.a. jednostkom organizacyjnym pisma doręcza się w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism.

W postanowieniu NSA z dnia 11 lutego 2014 r. sygn. akt II OZ 127/14 Sąd wskazał: "Skoro osoba, obecna pod adresem siedziby stowarzyszenia, posługiwała się jej pieczątką i nie oświadczyła doręczającemu, że przyjmowanie przesyłek nie mieści się w zakresie jej obowiązków, to nie można czynić zarzutu, że przesyłkę doręczono do rąk osoby nieuprawnionej. Doręczający nie musi bowiem znać zakresu obowiązków i uprawnień osób zatrudnionych w firmie, do której przesyłka jest adresowana, skoro zobowiązują się one do jej odbioru, legitymując się przy tym pieczątką firmy".

W tym miejscu należy wskazać, że zawiadomienie o kontroli zostało skierowane na adres widniejący w KRS. Pani A. Z. była obecna w lokalu i nie oświadczyła doręczającemu, że nie jest uprawniona do odbioru przesyłki. Tak więc doręczenie należy uznać za prawidłowe. Reasumując to obowiązkiem skarżącej jest takie zorganizowanie odbioru pism, by odbiór dokonywała osoba uprawniona.

W ocenie Sadu należy uznać, że osoba, która odbiera korespondencje pod wskazanym w korespondencji adresem, będącym jednocześnie adresem z KRS jest osobą upoważnioną do jej odbioru.

Na zakończenie należy wskazać, że Pani A. Z. nie pierwszy raz odebrała przesyłkę do skarżącej spółki i poprzednie doręczenie nie było przez spółkę kwestionowane.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze w szczególności art. 7, 77 oraz 80 k.p.a., ewentualne wyjaśnienia strony skarżącej – tj. jej Prezesa Zarządu nie wniosłyby nic nowego do sprawy ani do zaistniałego w niej stanu faktycznego.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 8 i 10 k.p.a., gdyż strona brała czynny udział w toku całego postępowania. Natomiast odnośnie zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. należy wskazać, że skarżąca nie wyjaśniła na czym powyższe naruszenie miałoby polegać.

Biorąc powyższe pod rozwagę, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.