Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 333/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 4 i  ust. 2a
journal: Dz.U. 2017 poz 1289
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, Sędziowie WSA Wojciech Gapiński, Beata Machcińska (spr.), Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres sierpień 2014 r. - grudzień 2016 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez K. S. (S., dalej: "strona", "skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. określającą skarżącemu wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od dnia 1 sierpnia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Decyzją z dnia [...]., nr sprawy: [...], nr ewidencyjny: [...] Prezydent Miasta R., działając na podstawie art. 6o i art. 6q ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t. j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 1289 ze zm.), następnie oznaczanej w skrócie: u.p.c.g., art. 143, art. 21 § 3 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), dalej powoływanej jako: o.p., oraz Uchwał Rady Miasta R.: Nr [...] z dnia [...]r. w sprawie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, Nr [...] z dnia [...] w sprawie ustalenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości położonych na terenie Miasta R. oraz warunków i trybu składania deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej ze zmianą, Nr [...] z dnia [...] i Nr [...] z dnia [...] w sprawie stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, po wszczęciu z urzędu postępowania postanowieniem z dnia [...] określił skarżącemu – jako właścicielowi nieruchomości położonej w R. przy ul. [...]– wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od dnia 1 sierpnia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2016 r. w kwocie [...] zł obliczonej jako iloczyn stawki opłaty ([...] zł), liczby pojemników o pojemności 120 l (1) i częstotliwości odbioru odpadów (raz w miesiącu).

W uzasadnieniu Prezydent Miasta odnotował, że obowiązek złożenia deklaracji i zapłaty wspomnianej opłaty za wskazany w decyzji okres spoczywa na skarżącym jako właścicielu nieruchomości, a z obowiązku tego nie zwalnia go fakt wynajęcia niektórych lokali. Organ podkreślił, że strony umowy najmu lokalu nie mogą w drodze umowy przenieść zobowiązania do zapłaty opłaty śmieciowej na najemcę ze skutkiem zwalniającym właściciela z obowiązku zapłaty tej opłaty. Najemcę można uznać za podmiot zobowiązany do złożenia deklaracji i ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ale wyłącznie w sytuacji, gdy włada on niepodzielnie całą nieruchomością (gruntową lub budynkową), co nie ma miejsca w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy.

2. W odwołaniu z dnia 2 października 2017 r. skarżący krytycznie odniósł się do powyższej kwalifikacji organu pierwszej instancji. W ramach prezentacji własnego stanowiska oznajmił, że nie odpowiada za podmioty gospodarcze mające w posiadaniu (na mocy stosownych umów) lokale znajdujące się w granicach jego nieruchomości. Wyraził też przekonanie, że nie powinien ponosić odpowiedzialności w omawianym zakresie, gdyż odpady zostały wytworzone przez przedsiębiorcę, z którym, jako podnajemcą, nie łączy go żaden stosunek cywilnoprawny, a poza tym, jak zaznaczył, podmiot ten sam złożył deklarację i w konsekwencji dał wyraz woli regulowania wynikających stąd należności we wspomnianym okresie. Na koniec skarżący oświadczył, że począwszy od stycznia 2017 r., a zatem miesiąca po tym okresie następującego – w wyniku uwzględnienia próśb płynących z Urzędu Miasta i osiągniętego porozumienia z najemcami i podnajemcami – to on będzie realizował obowiązek złożenia deklaracji i zapłaty należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

3. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p., art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. - Dz. U. z 2015 r., poz. 1659 ze zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925), utrzymało w mocy powyższą decyzję Prezydenta Miasta.

W uzasadnieniu Kolegium odnotowało, że deklaracja o wysokości wspomnianej opłaty została złożona w dniu 18 stycznia 2017 r. przez I. M., prowadzącą działalność gospodarczą w najmowanym lokalu użytkowym znajdującym się w budynku na tym gruncie wzniesionym. W deklaracji jako datę powstania obowiązku wskazano 1 sierpnia 2014 r. Zgłoszono też zapotrzebowanie na jeden pojemnik 120 l i brak woli segregowania odpadów. Analiza treści księgi wieczystej nr [...] pozwoliła natomiast na ustalenie, że właścicielem nieruchomości jest skarżący, a najmowany lokal użytkowy nie stanowi odrębnego przedmiotu własności, lecz część nieruchomości. W związku z tym w dniu 24 maja 2017 r. Prezydent Miasta zwrócił się do skarżącego o złożenie stosownej deklaracji, a ponieważ wezwanie to nie zostało wykonane, następnie (w dniu 20 września 2017 r.) wszczął z urzędu postępowanie, w którego wyniku wydał wyżej wskazaną decyzję z dnia [...].

Zdaniem Kolegium rozstrzygnięcie to było prawidłowe. Za godne uwagi uznało przy tym podkreślenie, że jakkolwiek w świetle art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.c.g. w danym przypadku kilka podmiotów może spełniać warunki uznania ich za "właściciela nieruchomości", to jednak nie oznacza to, że wszyscy wówczas tym właścicielem są albo że ponoszą odpowiedzialność solidarną. Odnosząc te spostrzeżenia do niniejszej sprawy, stwierdziło z kolei, że skarżący nie wykazał, by nie był właścicielem przedmiotowej nieruchomości i stąd jako słuszne oceniło uznanie, że jest on podmiotem, na którym ciążą obowiązki związane z deklarowaniem i regulowaniem opłat za gospodarowanie odpadami komunalnym.

4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji Kolegium i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, a to:

1) art. 7 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), następnie powoływanej jako: k.p.a., polegającego na niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy, zaniechaniu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie na skutek pominięcia faktu, że podmiotem faktycznie władającym nieruchomością w okresie objętym decyzją był wyżej wskazany przedsiębiorca (a nie: skarżący) i to w sytuacji, gdy skarżący przedstawił dokumenty i informacje niezbędne do ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy;

2) art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez wydanie decyzji o treści rażąco sprzecznej z prawem i stanem faktycznym do czego doszło wskutek obciążenia skarżącego powinnością zapłaty opłaty przy jednoczesnym przyznaniu w uzasadnieniu, że nie jest on podmiotem faktycznie władającym nieruchomością;

3) art. 138 § 2 k.p.a. wobec utrzymania w mocy wadliwej decyzji Prezydenta Miasta.

Dalej autor skargi wytknął Kolegium uchybienie normom prawa materialnego, a mianowicie art. 2 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 2 ust. 2a u.p.c.g. poprzez błędną wykładnię tych przepisów sprowadzającą się do uznania, że tylko właściciel (w rozumieniu prawa cywilnego) może być adresatem wydanej decyzji, podczas gdy art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.c.g. wyraźnie wskazuje, jakie podmioty uważa się za "właścicieli nieruchomości", a art. 2 ust. 2a u.p.c.g. jednoznacznie przesądza, że jeżeli obowiązki ustawowe mogą być nałożone na więcej niż jeden taki podmiot, to wówczas obowiązanym do ich wykonania jest ten z nich, który faktycznie włada nieruchomością.

5. W odpowiedzi Kolegium wniosło o oddalenie skargi, uznawszy ją za bezzasadną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga okazała się uzasadniona.

Kontroli Sądu na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz.1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) podlegała decyzja organu odwoławczego z dnia [...] którą utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wobec skarżącego, będącego właścicielem zabudowanej nieruchomości położonej w R. przy ul. [...]- dalej "nieruchomość", w wysokości [...] zł za każdy miesiąc począwszy od 1 sierpnia 2014 r. do 31 grudnia 2016 r.

Spór dotyczy kwestii adresata powyższych decyzji. Natomiast przedmiotem sporu nie jest wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Rozważając zagadnienie prawne powstałe w sprawie, Sąd posłuży się argumentacją zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 1362/17, którą w pełni aprobuje i uznaje za własną.

Bezsporne jest, że skarżący jest właścicielem nieruchomości, która nie jest zamieszkiwana i - co nie jest kwestionowane i wynika z akt sprawy - jest od kilku lat wynajmowana T. K. i biuru rachunkowemu [...]. Najemca nieruchomości T. K. z kolei podnajął część wynajmowanej nieruchomości I. M. (M.) w celu prowadzenia działalności gospodarczej – usług [...]. I.M. w styczniu 2017 r. złożyła pierwszą deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na terenie nieruchomości, wskazując datę powstania obowiązku na dzień 1 sierpnia 2014 r. W deklaracji oświadczyła, że wynajmuje lokal od dnia 1 sierpnia 2014 r. Na rozprawie w dniu 26 czerwca 2018 r. skarżący potwierdził, iż w okresie od 1 sierpnia 2014 r. do 31 grudnia 2016 r. wynajmował część nieruchomości ww. podmiotom oraz, że na jej terenie zarejestrował prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą pod nazwą A, lecz faktycznie działalności nie prowadził, nie generował odpadów i dlatego nie złożył stosownej deklaracji. Oświadczył, że nie wie, czy najemca T. K. złożył deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i czy uiszczał stosowne opłaty, natomiast wie, że taką deklarację złożyło biuro rachunkowe [...], które ponadto w okresie od stycznia 2015 r. do końca 2016 r. samodzielnie regulowało opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jak również zawarło umowę na wywóz odpadów komunalnych.

Art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. stanowi, że przez właścicieli nieruchomości należy rozumieć także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością.

W obowiązującej od dnia 1 lutego 2015 r. nowelizacji wprowadzonej poprzez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 87) ustawodawca podjął próbę doprecyzowania tej regulacji. Dodając do art. 2 ust. 2a określił, że jeżeli obowiązki wskazane w ustawie mogą jednocześnie dotyczyć kilku podmiotów spośród wskazanych w ust. 1 pkt 4, obowiązany do ich wykonania jest podmiot lub podmioty faktycznie władające nieruchomością. W takim przypadku podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 4, mogą w drodze umowy zawartej w formie pisemnej, wskazać podmiot obowiązany do wykonania obowiązków wynikających z ustawy.

Uznać należy że wspomniana nowelizacja, wprowadzona bez przepisów przejściowych, ma charakter doprecyzowujący, a nie normatywny. Ustawodawca wprowadził ją bowiem bez przepisów przejściowych. Brak przepisów intertemporalnych, oznacza, że wolą ustawodawcy było zastosowanie wprowadzanych zmian do stosunków prawnych trwających w dacie wejścia w życie ustawy. W wyroku z dnia 10 maja 2004 r. SK 39/03 (publ. Dz.U. z 2004 r., Nr 246, poz. 2472) TK wyraził pogląd, że "ustawodawca nie regulując wyraźnie kwestii intertemporalnej otwiera drogę do tego, aby w danej sytuacji stosować zasadę tempus regit actum. Tak więc i wobec braku wyraźnej regulacji intertemporalnej kwestia międzyczasowa i tak będzie rozstrzygnięta, tyle, że na korzyść zasady bezpośredniego stosowana zasady nowej, od momentu wejścia w życie, do stosunków nowopowstających i tych które trwając w momencie wejścia w życie ustawy - nawiązały się wcześniej". Podobnie w wyroku z 25 maja 2004 r., SK 44/03, (publ. OTK-A 2004/5/46; LEX nr 113003) TK stwierdził, że "zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego (por. K. 10/93) zakres obowiązywania przepisu należy analizować funkcjonalnie, tj. w ścisłym związku z jego stosowaniem w czasie. Ujęcie to ma szczególne znaczenie wówczas, gdy brak jest oddzielnych (wyodrębnionych jako jednostki redakcyjne tekstu ustawy zmieniającej) przepisów intertemporalnych. W takim bowiem przypadku - wbrew potocznym intuicjom - nie zachodzi brak regulacji kwestii intertemporalnej (luka co do przepisów intertemporalnych). Sytuacja taka natomiast przesądza o bezpośrednim skutku ustawy nowej. Tak więc i wobec braku regulacji intertemporalnej kwestia międzyczasowa jest rozstrzygnięta, tyle że na korzyść zasady bezpośredniego stosowania ustawy zmieniającej (zob. wyrok TK z 1 lipca 2003 r., sygn. akt P 31/02). Natomiast w wyroku z dnia 16 czerwca 1993 r. w sprawie W 4/93 (publ. Dz. U. z 1993 r., Nr 50, poz. 234) Trybunał odwołał się do ogólnej zasady prawa intertemporalnego, według której w razie wątpliwości, czy należy stosować ustawę dawną czy nową, pierwszeństwo ma ustawa nowa. Zasadę taką tłumaczy się domniemaniem, że ustawa nowa powinna być lepszym odbiciem aktualnych stosunków normatywnych, bardziej dostosowanym do aktualnego stanu prawnego. Z całą pewnością jest ona wyrazem woli ustawodawcy, która została powzięta później, aniżeli wola ustawodawcy, której wyrazem był wcześniejszy akt normatywny. Jeśli zatem zamiarem ustawodawcy nie jest objęcie nowymi przepisami następstw zdarzeń powstałych przed wejściem w życie nowego prawa, musi to znaleźć wyraźne odzwierciedlenie w treści przepisów przejściowych. Analogiczny pogląd wyraził NSA w wyroku z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1302/13 (dostępnym na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl stwierdzając, że w sytuacjach kiedy ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie w kwestii przepisów przejściowych w orzecznictwie przyjmuje się, że nowa ustawa ma zastosowanie zarówno do zdarzeń prawnych powstałych po jej wejściu w życie, jak i do zdarzeń, które miały miejsce wcześniej, lecz trwają dalej po jej wejściu w życie (por. też uchwałę NSA z 10 kwietnia 2006 r. I OPS 1/06).

Nie ulega wątpliwości, że jeżeli właściciel nieruchomości nie zamieszkuje w nieruchomości i udostępnia ją w całości lub w części innemu podmiotowi na podstawie umowy najmu, to w odniesieniu do tej nieruchomości wskazać można dwa podmioty objęte definicją właściciela zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. Sytuacja, w której nieruchomość pozostaje w posiadaniu samoistnym lub zależnym, wobec czego ma i swojego właściciela i inny podmiot faktycznie władający nieruchomością powszechnie występuje w praktyce. W takich stanach faktycznych uznać należy, że ustawodawca w art. 2 ust. 2a u.c.p.g. wskazał, że obowiązany do wykonania obowiązków nałożonych w u.c.p.g. jest podmiot faktycznie władający nieruchomością. Regulacja taka gwarantuje ponoszenie opłaty za gospodarowanie odpadami przez podmiot, który je wytwarza.

W wyroku z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. K 17/12 (publ. Dz. U. z 2013, poz. 1593) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 6h i art. 6m ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości są zgodne z zasadą poprawnej legislacji. Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że podmiotami zobowiązanymi do ponoszenia opłaty oraz do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi są w pierwszej kolejności właściciele nieruchomości, przez których rozumie się także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomość w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością (zob. też wyrok TK z 5 listopada 1997 r., sygn. K 22/97, OTK ZU nr 3-4/1997, poz. 41). Jednocześnie TK wskazał, że w u.c.p.g. prawodawca przyjął szerszą definicję właściciela niż wynika to z art. 140 kodeksu cywilnego. Zarazem jednak prawodawca odwołał się do zastanych pojęć prawa administracyjnego i cywilnego w szczególności takich jak: współwłasność (art. 195 i n. kodeksu cywilnego), prawo użytkowania (art. 252 i n. kodeksu cywilnego), użytkowanie wieczyste (art. 232 i n. kodeksu cywilnego), posiadanie samoistne, jak i zależne (art. 336 kodeksu cywilnego). Odnosząc się do zarzutu, że art. 6h i art. 6m ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. są niejasne i niekomunikatywne z uwagi na lukę konstrukcyjną (tj. brak przepisu rozstrzygającego, który z podmiotów traktowanych jak "właściciel nieruchomości" jest zobowiązany do złożenia deklaracji oraz uiszczenia opłaty w stanie faktycznym, w którym na tej samej nieruchomości tytułem prawnym dysponuje właściciel oraz inny podmiot, np. użytkownik wieczysty, dzierżawca TK stwierdził, że wykracza on poza hierarchiczną kontrolę zgodności norm ustawy z zasadą poprawnej legislacji. Żądanie wnioskodawcy zmierza bowiem w istocie do ustalenia powszechnie obowiązującej wykładni przepisów u.c.p.g. dla różnych możliwych wypadków krzyżowania się praw na nieruchomości. Jednocześnie TK przyznał, że niewątpliwie prawodawca nie rozstrzygnął wprost, na którym z podmiotów wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. spoczywa obowiązek określony w art. 6h i art. 6m ust. 1 tejże ustawy w wypadku, gdy kilka podmiotów spełnia ustawowe kryterium "właściciela nieruchomości", jak również prawodawca nie uregulował wprost ewentualnej solidarnej odpowiedzialności posiadaczy nieruchomości, na której powstają odpady, w wypadku niewypełnienia obowiązków wynikających z przepisów ustawy. Nie znaczy to jednak, w ocenie TK, że na podstawie przepisów u.c.p.g. oraz innych stosowanych analogicznie przepisów prawa powszechnie obowiązującego, z uwzględnieniem treści stosunków cywilnoprawnych łączących w każdym konkretnym wypadku podmioty, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. nie jest możliwe ustalenie osób, na których ciążą przedmiotowo istotne obowiązki ustawowe, oraz konsekwencji ich wadliwego dokonania albo niedokonania. Ustalenia tego rodzaju wykraczają jednak poza kognicję TK i należą w szczególności do jednostek, organów administracji publicznej oraz właściwych sądów.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że w stanie faktycznym sprawy, w którym nieruchomość nie jest zamieszkiwana przez jej właściciela i od kilku lat, w tym również w okresie do 1 sierpnia 2014 r. do końca grudnia 2016 r. jest wynajmowana, za pozbawione jurydycznych argumentów należy uznać stanowisko organu odwoławczego, że to wyłącznie właściciel nieruchomości jest zobowiązany do ponoszenia opłaty zagospodarowanie odpadami komunalnymi.

Zawarta w zaskarżonej decyzji, nie poparta żadnym uzasadnieniem konkluzja, że właściciel nieruchomości zobowiązany jest do złożenia deklaracji oraz uiszczania stosownych opłat na rzecz gminy, pozostaje w sprzeczności z treścią art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g., pomijając w istocie tę regulację. Aprobata takiego poglądu wymagałaby przyjęcia, że jest to norma pusta.

Zwrócić uwagę należy, że ustawodawca, określając krąg podmiotów uznawanych za właściciela w rozumieniu u.c.p.g., nie dokonał ich gradacji. Nie wskazał także, że właściciel nieruchomości (w ujęciu cywilnym) jest zobowiązany do wykonania obowiązków wynikających z ustawy, chyba że w odda w najem (odda we władanie) całą nieruchomość, a tylko w świetle takiej regulacji zasadne byłoby stanowisko wyrażone przez organ pierwszej instancji i zaaprobowane przez organ odwoławczy.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ uwzględni ocenę prawną Sądu oraz okoliczność, że choć skarżący nie przedstawił pisemnej umowy o wyznaczeniu podmiotu zobowiązanego do wykonywania obowiązków wynikających z ustawy (uczynił to dopiero w styczniu 2017 r.), to jednak najemca części nieruchomości – I. M., składając deklarację wyraziła wolę uregulowania zaległych opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, co należy uznać za zgodne z zasadą, iż opłaty te winien ponosić podmiot, który je wytwarza (art. 2 ust. 2a u.c.p.g.). Organ zważy, co podniósł skarżący na rozprawie w dniu 26 czerwca 2018 r., że inny najemca części nieruchomości – biuro rachunkowe [...] regulowało samodzielnie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Wobec powyższego Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 2 ust.1 pkt 4 u.c.p.g. i ust. 2a u.c.p.g. i na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 100 zł, obejmującą uiszczony wpis sądowy od skargi.