Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 613/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6178 Uprawnienia do prowadzenia usługowego ksiąg rachunkowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, 77, 6, 107, 11
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2010 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wydania certyfikatu księgowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Finansów decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania K. J. (zwana dalej "skarżącą") certyfikatu księgowego uprawniającego do usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych.

Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Skarżąca pismem z dnia [...] listopada 2008 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] kwietnia 2009 r. zwróciła się o wydanie certyfikatu księgowego, uprawniającego do usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych.

Rozpoznając niniejszy wniosek w pierwszej instancji organ zwrócił uwagę na wymogi stawiane przez z § 3 ust. 1 pkt 2) lit. a) i b) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 lipca 2002 r. w sprawie uprawnień do usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych (Dz. U. Nr 120, poz. 1022 z późn. zm.), zgodnie z którym certyfikat księgowy bez egzaminu otrzymują osoby posiadające trzyletnią praktykę w księgowości oraz wykształcenie wyższe magisterskie uzyskane na jednym z kierunków ekonomicznych o specjalności rachunkowość lub innej, dla której plan studiów i program kształcenia odpowiadał wymogom określonym przez organy uczelni dla specjalności rachunkowość, w jednostkach organizacyjnych, uprawnionych zgodnie z odrębnymi przepisami do nadawania stopnia naukowego doktora nauk ekonomicznych lub trzyletnią praktykę w księgowości oraz wykształcenie wyższe magisterskie lub równorzędne i ukończyły studia podyplomowe z zakresu rachunkowości w jednostkach organizacyjnych, uprawnionych zgodnie z odrębnymi przepisami do nadawania stopnia naukowego doktora nauk ekonomicznych i zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1) spełniają pozostałe warunki dotyczące pełnej zdolności do czynności prawnych, korzystania z pełni praw publicznych i niekaralności.

Mając na uwadze powyższe wymogi, organ stwierdził, że skarżąca kontynuuje naukę na kierunku studiów ekonomia, specjalność rachunkowość w Z. w S. Wobec powyższego, organ stwierdził, że skarżąca nie spełnia wymogów dotyczących wykształcenia magisterskiego o specjalności rachunkowość uzyskanego w jednostce organizacyjnej uprawnionej zgodnie z odrębnymi przepisami do nadawania stopnia naukowego doktora nauk ekonomicznych, określone w § 3 ust. 1 pkt 2 lit. a) w/w rozporządzenia. Organ wskazał również, że jednostki organizacyjne Z. w S. nie posiadają uprawnień do nadawania stopnia naukowego doktora nauk ekonomicznych - zgodnie z Obwieszczeniami Przewodniczącego Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych.

Od decyzji odmownej z dnia [...] sierpnia 2009 r. skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. W wyniku jego rozpoznania, Minister Finansów utrzymał swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie w mocy. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. wskazał, że zasadniczym warunkiem, pozwalającym na uznanie, iż w świetle § 3 ust. 1 pkt 2 lit. a w/w rozporządzenia wymóg wykształcenia został spełniony jest łącznie:

1) ukończenie studiów wyższych magisterskich o specjalności rachunkowość lub innej, dla której plan studiów i program kształcenia odpowiadał wymogom określonym przez organy uczelni dla specjalności rachunkowość,

2) uzyskanie stosownego wykształcenia w jednostce organizacyjnej, uprawnionej zgodnie z odrębnymi przepisami do nadawania stopnia naukowego doktora nauk ekonomicznych.

W świetle powyższego wykształcenie udokumentowane przez skarżącą nie spełnia obligatoryjnych warunków, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 2 lit. a w/w rozporządzenia.

Organ odnosząc się do argumentów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdził, że skarżąca złożyła wniosek o wydanie certyfikatu księgowego pod rządami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 lipca 2002 r. w sprawie uprawnień do usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych (Dz. U. Nr 120, poz. 1022, z późn. zm.) i tym samym wydanie certyfikatu księgowego możliwe jest jedynie w przypadku spełnienia wymogów określonych w w/w rozporządzeniu. Brak jest zatem prawnej możliwości uwzględnienia żądania skarżącej dotyczącego rozpatrzenia jej sprawy według przepisów obowiązujących wcześniej, jak również wyrażenia zgody na otrzymanie certyfikatu księgowego po uzupełnieniu studiów magisterskich w Z. w S.

Następnie skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła rażące naruszenie przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego mających istotny wpływ na wynik sprawy, a także brak przeprowadzenia rzetelnego postępowania administracyjnego i obiektywnej oceny przedstawionych przez skarżącą faktów i dowodów.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych przed wydaniem ostatecznej decyzji, pomimo, iż obowiązkiem organu było podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, mając na względzie słuszny interes obywatela, jak również zaniechanie uzasadnienia decyzji w sposób wymagany przez przepisy prawa. Dodatkowo nadmieniła, że organ przeprowadził postępowanie administracyjne w sposób naruszający przepisy art. 10, art. 35 i 36 § 1 i 2 k.p.a., bowiem nie zapewnił stronie czynnego udziału w sprawie i podjął zaskarżoną decyzję z naruszeniem obowiązujących terminów procesowych.

Skarżąca wskazała, że zwróciła się z wnioskiem do organu o wydanie w przyszłości certyfikatu księgowego, a nie wydanie takiego dokumentu w obecnej chwili. Wskazała również, że była świadoma, że nie posiada w chwili obecnej wyższego wykształcenia. Zwróciła również uwagę na fakt, iż jest osobą niepełnosprawną i podjęcie przez organ zaskarżonej decyzji stanowi działanie sprzeczne z szeroko pojętą sprawiedliwością społeczną. W jej ocenie, jako osoba niepełnosprawna, nie może być dyskryminowana i postawiona w sytuacji bez wyjścia, a w takiej właśnie sytuacji postawił skarżącą Minister Finansów, wydając decyzję będącą przedmiotem niniejszej skargi.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego.

Powyższe oznacza, że sąd administracyjny nie jest kolejną instancją odwoławczą od ostatecznej decyzji administracyjnej – a jak wspomniano wyżej – ocenia ten akt pod względem legalności. Sąd administracyjny może uchylić zaskarżony akt (lub stwierdzić jego nieważność) tylko wówczas, jeżeli stwierdzi, że akt ten narusza prawo materialne lub procesowe. Należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi a także powołaną podstawą prawną.

Rozpatrując sprawę w świetle powołanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie jest uzasadniona.

Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2009 r. utrzymująca w mocy poprzednią decyzję tego organu z dnia [...] sierpnia 2009 r. w przedmiocie odmowy wydania skarżącej certyfikatu księgowego uprawniającego do usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych.

Skarżąca zarzuca, że organ dopuścił się naruszenia szeregu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego jak i przepisów prawa materialnego, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy. Z tymi twierdzeniami skarżącej zgodzić się nie można. Minister Finansów wyjaśnił bowiem sprawę należycie i do ustalonego stanu faktycznego prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego.

Stan faktyczny w sprawie nie budził wątpliwości. Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wydanie certyfikatu księgowego uprawniającego do usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych informując, iż studiuje rachunkowość w Z. w S. i odbywa seminarium dyplomowe na studiach licencjackich, wobec czego nie posiada dyplomu ukończenia studiów magisterskich.

W tym stanie rzeczy Minister Finansów, działając zgodnie z art. 6 k.p.a. prawidłowo uznał, iż skarżąca nie spełnia wymogu wykształcenia, niezbędnego do uzyskania wnioskowanego certyfikatu, przewidzianego w § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 lipca 2002 r. w sprawie uprawnień do usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych (Dz. U. nr 120, poz. 1022 z późn. zm.), który miał zastosowanie w niniejszej sprawie, gdyż zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 marca 2008 r. o zmianie ustawy o rachunkowości (Dz. U. nr 63, poz. 393 z późn. zm.) wnioski o wydanie certyfikatu księgowego, złożone do dnia 31 grudnia 2008 r., rozpatrywane są zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 81 ust. 2 pkt 5 ustawy o rachunkowości tj. rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 18 lipca 2002 r. w sprawie uprawnień do usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych (Dz. U. nr 120, poz. 1022 z późn. zm.).

W świetle powołanego § 3 rozporządzenia osoby ubiegające się o wydanie certyfikatu księgowego powinny posiadać wykształcenie wyższe magisterskie uzyskane na jednym z kierunków ekonomicznych o specjalności rachunkowość lub innej, dla której plan studiów i program kształcenia odpowiadał wymogom określonym przez organy uczelni dla specjalności rachunkowość, w jednostkach organizacyjnych uprawnionych zgodnie z odrębnymi przepisami do nadawania stopnia naukowego doktora nauk ekonomicznych.

W tym stanie rzeczy, w dacie wydawania decyzji, skarżąca nie posiadała wykształcenia, o którym mowa w § 3 rozporządzenia, albowiem nie miała ukończonych studiów magisterskich a poza tym uczelnia, na której studiuje nie jest uprawniona do nadawania stopnia naukowego doktora nauk ekonomicznych.

Podkreślenia wymaga, iż warunki do uzyskania certyfikatu muszą być spełnione w dacie orzekania przez Ministra Sprawiedliwości, nie jest możliwe wydawanie rozstrzygnięć niejako "na przyszłość". Poza tym nawet jeśli skarżąca uzyska tytuł magistra, to nie będzie mogła ubiegać się o wydanie jej certyfikatu księgowego, albowiem [...] Szkoła Biznesu w S. nie jest uprawniona do nadawania stopnia naukowego doktora nauk ekonomicznych.

Należy podkreślić, że organy administracji państwowej obowiązane są działać na podstawie i w granicach przepisów prawa i nie mogą kierować się względami natury słusznościowej.

Analogicznie Sąd kontrolując decyzje administracyjne bada je jedynie pod kątem legalności.

Tak więc Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych przez skarżącą przepisów art. 7, 77 § 1, 107 § 3, 9, 11 k.p.a.

Nie można również zgodzić się z zarzutem odnoszącym się do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., albowiem K. J. nie wykazała, aby zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych.

Zarzuty naruszenia art. 35 § 3 k.p.a. i art. 36 § 1 i 2 k.p.a. nie mogą być również uwzględnione, bo uchybienia te nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Jeśli skarżąca uważała, że organ narusza przepisy w zakresie terminu do załatwienia sprawy administracyjnej, przysługiwała jej skarga na bezczynność.

W tym stanie rzeczy wobec niezasadności zarzutów skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.