Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1407/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-03-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 112 ust. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 1774
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie NSA Czesława Nowak - Kolczyńska NSA Przemysław Szustakiewicz Protokolant sekretarz sądowy A. S. po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. C. i P. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 1390/16 w sprawie ze skargi M. C. i P. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1390/16 oddalił skargę M. C. i P. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Decyzją z dnia [...] marca 2016 r. Starosta G., na podstawie m.in. art. 124 ust. 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 i art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774), po rozpatrzeniu wniosku E. Sp. z o. o. z siedzibą w P., ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości oznaczonych w ewidencji Nr [...] o pow. 0,4742 ha oraz nr [...]o pow. 0,4743 ha, obręb Z., gm. G. stanowiących własność M. C. i P. S. na zasadach wspólności ustawowej małżeńskiej majątkowej, poprzez zezwolenie E. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na realizację celu publicznego polegającego na przebudowie sieci elektroenergetycznej SN (średniego napięcia), tj. posadowieniu na części działki nr [...] stacji transformatorowej 15/0,4 kV oraz ułożeniu na tejże działce linii kablowej SN 15 kV (podziemnej) oraz - w przypadku działki nr [...]- ułożeniu linii kablowej SN 15 kV (podziemnej). Odnośnie działki nr [...], ograniczeniem objęto pas gruntu o pow. 110,5 m2, zajmujący powierzchnię pod projektowaną stację transformatorową oraz grunt o pow. 25 m2 (tj. teren o dł. 50 m i szerokości 0,5 m - liczony po 0, 25 m z obu stron osi kabla) obejmujący pas techniczny pod projektowaną linie kablową. Dla działki nr [...]wyznaczono obszar ograniczenia obejmujący pas gruntu o pow. 28,2 m2 tj. o długości 56,4 m i szerokości 0,5 m (pas techniczny liczony po 0,25 m z obu stron osi kabla). Starosta G. uznał, że planowana inwestycja mieści się w definicji inwestycji celu publicznego zamieszczonej w art. 6 ust. 2 u.g.n. Ponadto w ocenie organu, zamierzenie budowlane wpisuje się w postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] grudnia 2011 r. W sprawie doszło do przeprowadzenia rokowań między inwestorem a właścicielami przedmiotowych działek, które zakończyły się niepowodzeniem. W konsekwencji Starosta przyjął, że zostały spełnione wszystkie przesłanki pozwalające na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1-7 u.g.n.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2016 r., po rozpatrzeniu odwołania współwłaścieli, utrzymał w mocy decyzję Starosty G. W opinii Wojewody, organ I instancji w sposób prawidłowy ocenił zgodność zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem oraz prawidłowo uznał, iż planowana inwestycja jest inwestycją mieszczącą się w definicji inwestycji celu publicznego, określonej w art. 6 ust. 2 u.g.n. Prawidłowo również przeprowadził całą procedurę poprzedzającą wydanie decyzji, o czym świadczą dowody zgromadzone w sprawie. Badając zgodność zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zwanego dalej "mpzp") organ odwoławczy skonfrontował treść wniosku inwestora z treścią uchwały oraz załącznika do tejże uchwały. Na podstawie analizy uchwały Rady Miejskiej w G. nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. (Dz.U.[...]) stwierdził, że działka nr [...] obręb Z., położona jest w jednostkach bilansowych oznaczonych symbolami [...], natomiast działka nr [...]obręb Z. - położona jest w jednostce bilansowej oznaczonej symbolem [...]. Ustalenia szczegółowe dla terenu oznaczonego symbolem [...] określono w §15 ust.6 pkt 7 uchwały. Ustalenia te przewidują istniejącą linię 15 kV do przebudowy natomiast na terenie oznaczonym symbolem [...] ustalono funkcjonalne przeznaczenie terenu infrastruktury technicznej elektroenergetyka, projektowana stacja transformatorowa (§129 ust. 1 uchwały). Natomiast w § 129 ust. 6 pkt 2 uchwały widnieje zapis - zaopatrzenie w energię elektryczną z istniejącej napowietrznej sieci energetycznej SN, docelowo sieci kablowej przebiegającej wzdłuż drogi. Nadto, integralną częścią wspomnianej uchwały jest załącznik mapowy obrazujący przebieg ww. linii elektroenergetycznej i miejsce posadowienia stacji transformatorowej. Zamierzeniem inwestora - zgodnie z wniesionym do starosty wnioskiem z dnia 27.11.2015 r. - było posadowienie kontenerowej stacji transformatorowej na działce nr [...] oraz ułożenie podziemnych linii kablowych 15 kV na działkach nr [...] i nr [...]obręb Z.. Do wniosku, inwestor dołączył również projekt inwestycji sporządzony na mapie zasadniczej w skali 1:500, który - w ocenie organu II instancji - koresponduje z ustaleniami mpzp i załącznikiem mapowym. Zdaniem organu odwoławczego, skoro ustalenia planistyczne pokrywają się z projektowanym przebiegiem inwestycji zaproponowanym przez inwestora, to ograniczenie w prawie własności pozostaje w racjonalnej (najmniej uciążliwej) i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których je ustanowiono. Zgromadzony materiał pozwala stwierdzić, że ingerencja w prawo własności nie ma charakteru nadmiernego i prawnie niedopuszczalnego. O najmniejszej uciążliwości na nieruchomości może świadczyć również fakt, że istniejącą linię napowietrzną zastąpi linia podziemna a posadowienie stacji transformatorowej znajduje się przy granicy działki nr [...] z drogą publiczną a więc w miejscu skrajnym, to jest najmniej ograniczającym prawo własności.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie M. C. i P. S. zarzucili organowi odwoławczemu: - błędne zastosowanie art. 112 ust. 3 u.g.n. przez przyjęcie, że ułożenie sieci elektroenergetycznej i budowa stacji transformatorowej nie może być zrealizowana w innym miejscu i w inny sposób niż przez ograniczenie prawa własności; - błędne zastosowanie art. 140 Kodeksu cywilnego, przez pozbawienie uprawnienia do korzystania z nieruchomości z wyłączeniem innych osób.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał skargę za niezasadną i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (P.p.s.a.). Sąd I instancji wskazał, że wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości uzależnione jest od spełnienia dwóch podstawowych warunków. Po pierwsze, jak wynika z art. 124 ust. 1 u.g.n., ograniczenie właściciela lub użytkownika wieczystego w korzystaniu z jego nieruchomości musi nastąpić aby zrealizowany został cel publiczny, który będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku - z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po drugie, jak wynika z art. 124 ust. 3 u.g.n., podmiot wnoszący o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości musi wykazać, iż stosowny wniosek poprzedził rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac. WSA za bezporne uznał, że przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 u.g.n. Spełniony został również warunek przeprowadzenia rokowań ze skarżącymi, które zakończyły się brakiem porozumienia pomiędzy przedsiębiorcą a skarżącymi. Zdaniem Sąd I instancji, wobec konsekwentnego stanowiska skarżących i negatywnego finału rokowań, słusznie organy obu instancji stwierdziły, że przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, której domagali się skarżący, nie wpłynie na pozytywne rozstrzygnięcie w zakresie zgody na realizacje spornej inwestycji na działkach skarżących. Kolejny wymóg zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w ocenie Sądu I instancji, także został spełniony. Na podstawie analizy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G. w obrębach Z., Z., P., B. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w G. nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. WSA stwierdził, że działka nr [...], obręb Z., położona jest na terenie oznaczonym na załączniku graficznym do miejscowego planu symbolami [...] i [...], natomiast działka nr [...]położona jest w jednostce bilansowej oznaczonej symbolem [...]. Ustalenia szczegółowe dla terenu oznaczonego symbolem [...] określono w § 15 ust. 6 pkt 7 uchwały i przewidują one istniejącą linię 15 kV do przebudowy. Natomiast na terenie oznaczonym symbolem [...] ustalono funkcjonalne przeznaczenie terenu infrastruktury technicznej elektroenergetyka, projektowana stacja transformatorowa (§ 129 ust. 1 uchwały). W § 129 ust. 6 pkt 2 uchwały widniej zapis - zaopatrzenie w energię elektryczną z istniejącej napowietrznej sieci energetycznej SN, docelowo sieci kablowej przebiegającej wzdłuż drogi. Analizując zakres wniosku inwestora w kontekście podanych wyżej zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Sąd I instancji za prawidłowe uznał stanowisko organów, że posadowienie kontenerowej stacji transformatorowej na działce nr [...] oraz ułożenie podziemnych linii kablowych 15 kV na działkach skarżących nr [...] i nr [...]obręb Z. nastąpi zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego tego terenu.

Nawiązując do powyższego i do zarzutów skarżących w zakresie możliwości realizacji spornego przedsięwzięcia publicznego w innym miejscu, niż teren ich działek, Sąd I instancji podkreślił, że w świetle obowiązujących zapisów planu, wobec zakresu oraz rodzaju planowanej inwestycji celu publicznego, nie ma innej możliwości posadowienia kontenerowej stacji transformatorowej i ułożenia linii kablowych elektroenergetycznych w celu realizacji przebudowy istniejącej na tym terenie sieci elektroenergetycznej 15 kV, niż ujęto to w planie zagospodarowania terenu, a więc na działkach skarżących. Sąd I instancji przyznał również rację organom co do tego, że ustalenia ww. planu zagospodarowania są wiążące w postępowaniu w sprawie o wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Treść tego aktu determinuje treść decyzji wydanej w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., co wprost wynika z tego przepisu. Tak więc żądanie skarżących dotyczące usytuowania w innym miejscu stacji transformatorowej, realizowanej w ramach tej konkretnej inwestycji objętej wnioskiem inwestora, nie mogło być uwzględnione przez organ. Z kolei powoływana w uzasadnieniu ww. zarzutów kwestia uciążliwości związanych z posadowieniem spornej stacji nie podlega weryfikacji w tym postępowaniu, dotyczącym wyłącznie udzielenia zezwolenia na wykonanie inwestycji celu publicznego na nieruchomości skarżących, bez ich zgody. Kontroli Sądu podlegały jedynie przesłanki warunkujących prawidłowe wydanie - w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. - decyzji przez organ I instancji, a więc warunek przeprowadzonych rokowań, zgodności inwestycji z definicją celu publicznego oraz miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie zaś inne aspekty lokalizacji tej inwestycji. Słusznie zatem stwierdziły organy obu instancji, że wnioski dowodowe skarżących o uzyskanie opinii biegłych z zakresu elektroenergetyki na okoliczność oddziaływania stacji transformatorowej na zdrowie oraz o wycenę nieruchomości w celu ustalenia wysokości szkód wywołanych ograniczeniem, nie podlegały uwzględnieniu, gdyż dowody te pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w celu realizacji inwestycji celu publicznego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli skarżący wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Orzeczeniu Sądu I instancji zarzucono:

I. obrazę przepisów prawa materialnego polegającą na niewłaściwym zastosowaniu:

1) art. 112 ust. 3 u.g.n. przez przyjęcie, że ułożenie sieci elektroenergetycznej i budowa stacji transformatorowej na nieruchomości oznaczonej w ewidencji Nr [...] o pow. 0,4742 ha oraz nr [...]o pow. 0,4743 ha, obręb Z., gm. G., nie może być zrealizowana w innym miejscu i w inny sposób niż przez ograniczenie prawa własności skarżących, w sytuacji gdy zgodnie z normą wynikającego z tego przepisu wywłaszczenie nieruchomości może być dokonane, jeżeli cele publiczne nie mogą być zrealizowane w inny sposób, a nie ma przeszkód tak prawnych, jak i faktycznych oraz technicznych, aby stacja transformatorowa została w innej lokalizacji, w szczególności bezpośrednich granicach działek nr [...] i nr [...]znajdują się grunty należące do gminy;

2) art. 140 Kodeksu cywilnego, przez pozbawienie skarżących uprawnienia do rozporządzania i korzystania z nieruchomości oznaczonej w ewidencji Nr [...] o pow. 0,4742 ha oraz nr [...]o pow. 0,4743 ha, obręb Z., gm. G., z wyłączeniem innych osób;

II. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.:

1) art. 75 § 1 K.p.a. przez niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu elektroenergetyki, który ustaliłby, że nie ma innej możliwości posadowienia kontenerowej stacji transformatorowej na działce nr [...] oraz ułożenie podziemnych linii kablowych SN 15 kV na działkach skarżących nr [...] i nr [...], niż ta zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;

2) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez zaniechanie sporządzenia uzasadnienia w sposób wynikający z ww. przepisu i pominięcie wyjaśnienia w uzasadnieniu na jakiej podstawie cel publiczny jakim ma być realizacja inwestycji na części nieruchomości należącej do skarżących nie może być zrealizowany inaczej, aniżeli przez ograniczenie ich prawa własności.

Niezależnie od powyższego i z ostrożności procesowej skarżący kasacyjnie zarzucili Sądowi I instancji błąd w ustaleniach faktycznych polegających na tym, że:

- przeprowadzenie wnioskowanej przez stronę skarżącą rozprawy administracyjnej, nie wpłynęłoby pozytywnie na rozstrzygnięcie w zakresie realizacji spornej inwestycji na działkach skarżących, przy czym Sąd nie wskazał, skąd wyciągnął taki wniosek;

- nie ma innej możliwości posadowienie kontenerowej stacji transformatorowej i ułożenia linii kablowych elektroenergetycznych w celu przebudowy istniejącej na tym terenie sieci elektroenergetycznej 15 kV, niż ujęto to w planie zagospodarowania przestrzennego na działkach skarżących, przy czym Sąd nie ocenił, czy taka możliwość była przez organy brana pod uwagę;

- ograniczenie w prawie własności skarżących, związane z projektowanym przebiegiem inwestycji, pozostaje w racjonalnej i odpowiedniej proporcji dla przebiegu inwestycji celu publicznego, przy czym Sąd nie wskazał wskazanych przez siebie proporcji i racjonalnego celu inwestycji w stosunku do powoływanego celu publicznego;

- bezskuteczne zakończenie rokowań między skarżącymi a uczestnikiem świadczyło o braku możliwości rozstrzygnięcia sporu inaczej, niż przez ograniczenie prawa do nieruchomości, co świadczy o nieuzasadnionym przesądzeniu sporu na rzecz jednej ze stron.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Biorąc po uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Powołany w niej art. 112 ust. 3 u.g.n. stanowi, że wywłaszczenie nieruchomości może być dokonane, jeżeli cele publiczne nie mogą być zrealizowane w inny sposób niż przez pozbawienie albo ograniczenie praw do nieruchomości, a prawa te nie mogą być nabyte w drodze umowy. W świetle tego przepisu należy rozważyć, czy wywłaszczenie (co dotyczy także ograniczenia praw do nieruchomości, w tym ograniczenia korzystania z nieruchomości), w ogóle będzie potrzebne. Jeżeli bowiem cel publiczny da się zrealizować bez nabywania przez podmiot publiczny praw do nieruchomości, to takie właśnie rozwiązanie należałoby w świetle omawianego przepisu zastosować. Dopiero gdy jest to wykluczone, podmiot publiczny może sięgać po nabycie praw do nieruchomości – w pierwszej kolejności w drodze umowy. W analizowanym przypadku brak możliwości realizacji inwestycji celu publicznego w inny sposób niż przez ograniczenie własności, znajduje potwierdzenie w zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który przewiduje realizację spornej inwestycji na nieruchomościach skarżących. Natomiast ziszczenie się przesłanki niemożliwości nabycia prawa rzeczowego osoby władającej nieruchomością, potwierdza negatywny wynik rokowań pomiędzy inwestorem a skarżącym.

W okolicznościach niniejszej sprawy do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości doszło zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w G. nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, w planie tym działka nr [...], obręb Z., położona jest na terenie oznaczonym na załączniku graficznym do miejscowego planu symbolami [...] i [...], natomiast działka nr [...]położona jest w jednostce bilansowej oznaczonej symbolem [...]. Ustalenia szczegółowe dla terenu oznaczonego symbolem [...] określono w § 15 ust. 6 pkt 7 uchwały, które przewidują istniejącą linię 15 kV do przebudowy. Natomiast na terenie oznaczonym symbolem [...] ustalono funkcjonalne przeznaczenie terenu infrastruktury technicznej elektroenergetyka, projektowana stacja transformatorowa (§ 129 ust. 1 uchwały). W § 129 ust. 6 pkt 2 uchwały widnieje zapis - zaopatrzenie w energię elektryczną z istniejącej napowietrznej sieci energetycznej SN, docelowo sieci kablowej przebiegającej wzdłuż drogi. Podkreślenia wymaga, że przebieg linii elektroenergetycznej i usytuowanie stacji transformatorowej przewidzianej w § 129 ust. 1 uchwały, zlokalizowanej m.in. na działce skarżących, uwidoczniony został na rysunku będącym załącznikiem do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Bez wątpienia rysunek miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest integralną częścią planu i ma tym samym moc wiążącą. Część graficzna planu jest "uszczegółowieniem" części testowej i ustalenia planu muszą być odczytywane łącznie, z uwzględnieniem zarówno części graficznej, jak i tekstowej. Skoro w planie w sposób szczegółowy określono przebieg projektowanej linii elektroenergetycznej oraz usytuowanie stacji transformatorowej, wprost przewidując umiejscowienie tej inwestycji na nieruchomości skarżących, to brak jest możliwości realizacji tego zamierzenia w innej lokalizacji. W niniejszej sprawie zarówno Sąd I instancji, jak i organy administracji nie były uprawnione do oceny zasadności realizacji inwestycji, wyznaczania i korygowania trasy tej inwestycji, ani do zmiany przyjętych w planie rozwiązań, a jedynie do weryfikacji, czy zaproponowany przez inwestora projekt koresponduje z ustaleniami planu miejscowego i załącznikiem mapowym. Zarzut naruszenia art. 112 ust. 3 u.g.n., którego istota koncentrowała się na kwestii dotyczącej posadowienia stacji transformatorowej na nieruchomości skarżących, bez rozważenia możliwości jej usytuowania w innej lokalizacji, nie mógł zatem odnieść zamierzonego skutku. Z analogicznych względów za nieuzasadniony należało uznać zarzut odnoszący się do art. 75 § 1 K.p.a., którego naruszenia skarżący kasacyjnie upatrywali w niedopuszczeniu dowodu z opinii biegłego, który ustaliłby, że nie ma możliwości innej lokalizacji spornego przedsięwzięcia.

Nie można także uznać za usprawiedliwiony zarzutu naruszenia art. 140 Kodeksu cywilnego, w sytuacji gdy w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano zastosowania art. 124 ust. 1 u.g.n. stanowiącego ustawową podstawę do ingerencji w prawo własności skarżących. Jak już przy tym wyżej wskazano w niniejszej sprawie warunki do zastosowania tej instytucji stwarzał obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który również stanowi źródło prawa i jego zapisy nie mogą być kwestionowane w toku niniejszego postępowania. Organy obu instancji prawidłowo przy tym wyważyły interes współwłaścicieli nieruchomości i interes ogólny (publiczny) – zapewnienie prawidłowego dostępu do energii elektrycznej mieszkańcom gminy G. Interes ten jest na tyle ważny i znaczący, że uzasadniał ograniczenie uprawnień skarżących w korzystaniu z niewielkich fragmentów ich nieruchomości.

Natomiast co do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Te wymagania spełnia zaś uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Zajęte stanowisko Sąd I instancji wystarczająco umotywował, przedstawiając w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wymagane wyżej wymienionym przepisem elementy. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji w sposób jednoznaczny wyjaśnił podstawy ograniczenia praw do nieruchomości skarżących odnosząc je do obowiązujących przepisów prawa oraz stanu faktycznego sprawy. W tym względzie Sąd I instancji zajął stanowisko o braku możliwości rozstrzygnięcia sporu w inny sposób niż przez ograniczenie praw do nieruchomości, w sytuacji bezskutecznego zakończenia rokowań i braku podstaw do realizacji celu publicznego w innym miejscu i w inny sposób niż ustalono w planie miejscowym.

Odnosząc się zaś do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, należy stwierdzić, że jest on bezzasadny, gdyż nie wskazano w nim przepisu prawa, który został naruszony przez Sąd I instancji. W tak zakreślonych przez stronę skarżącą granicach skargi kasacyjnej brak jest podstawy prawnej, która mogłaby zostać poddana ocenie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.