Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1092/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-02-06 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 178, art. 176
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2008 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. postanawia odrzucić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

III SA/Wa 1092/08

UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] maja 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Skarżącego A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] lutego 2008 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r.

Odpis tego postanowienia doręczono Skarżącemu w dniu 21 sierpnia 2008 r. (kopia potwierdzenia odbioru na k. 43 akt sądowych).

Od tego postanowienia Skarżący (będący adwokatem) w ustawowym terminie złożył skargę kasacyjną, w której zarzucił, że postanowienie to oczywiście narusza prawo, pozbawia go prawa do sądu. Dodatkowo podniósł, że nie wskazano żadnej ustawowej podstawy "tak szkodzącego mu, tendencyjnego rozstrzygnięcia". Podkreślił jednocześnie, że nie jest nią "bezzasadnie" powoływany art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a."). Polemizując z zapadłym w sprawie rozstrzygnięciem Skarżący wskazał ponadto, że skargę swoją złożył w terminie w Izbie Skarbowej w W. za pośrednictwem poczty elektronicznej, zaś jej nadanie za granicą było jedynie wtórnym przesłaniem dodatkowych odpisów już złożonej skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu, gdyż nie spełnia ona wymagań szczególnych przewidzianych dla skargi kasacyjnej.

Wymagania te są elementami konstrukcyjnymi i - stosownie do art. 176 p.p.s.a. -należą do nich:

1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia

2) wskazanie czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części,

3) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie,

4) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

W orzecznictwie sądowym jednolicie przyjmuje się, że wszelkie braki w tym zakresie powodują, że skarga kasacyjna jest dotknięta tzw. brakiem istotnym i nienaprawialnym w trybie właściwym dla usunięcia braków formalnych pisma i w związku z tym podlega odrzuceniu (por. postanowienia NSA: z 22 kwietnia 2008 r., II OSK 434/07; z 4 grudnia

III SA/Wa 1092/08

2007 r. II OSK 1611/06, z 20 czerwca 2007 r. II FSK 630/06 - dostępne na stronach internetowych NSA).

Inaczej mówiąc niespełnienie wymagań przewidzianych w art. 176 p.p.s.a. (po wyrazie "oraz") nie podlega sanacji, co w konsekwencji czyni skargę kasacyjną niedopuszczalną.

Z takim właśnie przypadkiem braku niezbędnych elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. W skardze tej nie przytoczono bowiem podstaw kasacyjnych.

Podstawy te określa art. 174 p.p.s.a., wskazując, że skargę kasacyjną można oprzeć na:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Tymczasem w niniejszej sprawie Skarżący ograniczył się do ogólnikowych twierdzeń o oczywistym naruszeniu prawa, pozbawieniu go prawa do sądu, a nadto niewskazaniu żadnej podstawy "szkodzącego, tendencyjnego rozstrzygnięcia". Wprawdzie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżący powołał art. 53 § 1 p.p.s.a., niemniej uczynił to przy okazji zarzutu niewskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, podnosząc, że podstawą tą nie jest tenże art. 53 § 1 p.p.s.a. Nie można zatem przyjąć, że przepis ten stanowi podstawę kasacyjną w tej sprawie.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 178 w związku z art. 176 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.