Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 702/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: *Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Halina Kremis (sprawozdawca) Sędziowie: NSA Julia Szczygielska WSA Andrzej Cisek Protokolant: apl. prok. Krzysztof Lonc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2005 r. sprawy ze skargi R. G. na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia w części zarzutów wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru parku technologicznego we W. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Uchwałą Rady Miejskiej W. z dnia [...] roku, nr [...], pojętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm.), Rada Miejska W. odrzuciła zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru parku technologicznego we W. – ograniczonego od północy ul. M., od wschodu terenami kolejowymi i granicą terenów przejętych od wojsk federacji rosyjskiej i dalej w linii prostej do granic miasta W., od południa i zachodu granicami administracyjnymi miasta W. – wniesiony przez R.G., właściciela działek nr [...],[...],[...] i [...], położonych w obszarze objętym opracowaniem planu, dotyczący braku imiennego powiadomienia o przystąpieniu do sporządzania planu, a tym samym uniemożliwienie złożenia wniosków do planu. Odrzuciła w części zarzuty do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dla terenu wskazanego wyżej, wniesione przez R. G., właściciela działek nr [...],[...],[...] i [...] obręb O. położonych w obszarze objętym opracowaniem planu, w zakresie zarzutu, że na działce nr [...], położonej na terenie oznaczonym w planie symbolem 1 AG-3, wprowadza się ograniczenie przeznaczenia podstawowego do działalności produkcyjnej wysokiej technologii, co według wnoszącego zarzut ogranicza możliwość wykorzystania terenu do niewielu dziedzin produkcji i narusza jego interes w swobodzie zainwestowania terenu. R. G. wnosi o rozszerzenie zapisu o inne działalności produkcyjne, na przykład materiałów budowlanych o technologiach nie stwarzających uciążliwości dla środowiska.

Gmina odrzuca w całości także zarzut, że na terenie oznaczonym w projekcie planu symbolem 1 AG-3, na którym położona jest działka nr [...] obręb O., będąca własnością wnoszącego zarzut, powierzchnia handlu detalicznego nie może stanowić więcej niż 10% zabudowy (strona wnosi o powiększenie tego udziału do 25%) i następny, że na terenie oznaczonym symbolem 1 AG-3 obszar zabudowany nie może stanowić więcej niż 25% powierzchni terenu i działki nr [...] obręb O., będącej własnością strony. Wnoszący zarzut domaga się podniesienia tego udziału do 50%. Odrzucono także kolejny zarzut, że nieprzekraczalna linia zabudowy od strony ulicy oznaczonej symbolem 5 KL na działce nr [...]obręb O., będącej własnością strony, jest cofnięta w stosunku do innych działek.

Strona podniosła następny zarzut, że ustalenia zawarte w projekcie uchwały w § 13 ust. 2 p. pkt 5 i 6 są ze sobą sprzeczne, bowiem ustalenie zawarte w p. pkt 5 określa dopuszczalną liczbę kondygnacji budynków na od jeden do trzech, a ustalenie zawarte w p. pkt 6 nie dopuszcza budynków wyższych niż 8 m, tym samym wskaźnik intensywności zabudowy jest błędny. Także i ten zarzut zostaje odrzucony w części dotyczącej wskaźnika intensywności zabudowy. Strona wnosi o zwiększenie dopuszczalnej wysokości budynków oraz zwiększenie wskaźnika intensywności zabudowy terenu. Zarzut, że wyznaczona w projekcie planu droga oznaczona symbolem 11 KD, służąca do obsługi części terenów oznaczonych w planie symbolami 2 AG-6, 2 AG-7 i 2 AGC-3, narusza interes prawny i materialny wnoszącego zarzut, ponieważ w części biegnie przez działkę nr [...] obręb O., będącą jego własnością oraz powoduje odcięcie niewielkiej części tej działki, która to część w efekcie będzie nieprzydatna na żaden cel, zostaje odrzucony w całości.

Odrzucony w całości zostaje także zarzut, że wyznaczona w projekcie planu na terenie oznaczonym symbolem l AGC-2 nieprzekraczalna linia zabudowy uniemożliwi wznoszenie budynków na około 70% powierzchni działki nr [...] obręb O., będącej własnością p. G.. Podobnie twierdzenie strony, że w projekcie planu znajduje się ustalenie ograniczające udział obszaru zabudowanego na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 1 AGC-2, obejmującym działkę nr [...] obręb O. będącą własnością wnoszącego zarzut max. do 20% powierzchni – zarzut odrzuca się w części.

Gmina nie uwzględniła także zarzutu, że linie zabudowy ustalone w projekcie planu dla terenu oznaczonego symbolem 2 AGC-2 wykluczają możliwość zabudowy około 60% powierzchni działki nr [...] obręb O., będącej własnością wnoszącego zarzut. Wnosi o ustalenie linii zabudowy jak na działce nr [...].

Nie uwzględniła także Gmina zarzutu, że projekt planu nie dopuszcza na terenie oznaczonym symbolem 2 AGC-2 funkcji produkcyjnej oraz handlu detalicznego i hurtowego w zakresie zaopatrzenia innych podmiotów gospodarczych, a także zarzut, że brak jest dostępu z drogi publicznej do południowej części działki nr [...] obręb O. ze względu na ustalenie obowiązującej linii zabudowy od strony północnej. Strona wnosi o zaprojektowanie drogi wzdłuż południowej granicy działek.

W zakresie jedynie częściowym Gmina odrzuciła zarzut, że ustalone w projekcie planu linie zabudowy nie są spójne z określonymi w nim procentowymi udziałami powierzchni zabudowanej, co może skutkować powstaniem parku technologicznego złożonego ze zbyt małych obiektów zlokalizowanych na nie w pełni zagospodarowanych działkach.

Także ostatni zarzut, że przyjęte w planie dyspozycje przestrzenne ograniczają w znacznym stopniu możliwości wykorzystania na własną działalność działek, których skarżący jest właścicielem, naruszając tym samym jego interes prawny i uprawnienia wynikające z prawa do terenu, Gmina odrzuca.

W uzasadnieniu uchwały organ wskazał, że projekt miejscowego planu został opracowany na podstawie uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego palu zagospodarowania przestrzennego obszaru parku technologicznego i studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy W.. Niezasadność zarzutu ograniczenia działalności produkcyjnej na terenie parku technologicznego jako naruszenie interesu strony w zainwestowaniu terenu jest zdaniem Gminy niezasadne, bowiem do Gminy (w myśl art. 4 ust 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) należy ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, co znajduje swój wyraz właśnie w uchwale o planie zagospodarowania przestrzennego. Wskazany obszar, jego położenie, wielkość, powiązania komunikacyjne wskazują, że jest to najwłaściwszy (a jednocześnie jeden z nielicznych) obszarów we W. nadający się na tego typu działalność. Z treści zarzutu wynika, że wnoszący zarzut nie sprzeciwia się przeznaczeniu obszaru objętego planem na park technologiczny. Użyte przez niego sformułowania wskazują, że kwestionuje nie tyle to zasadnicze dla ukształtowania zagospodarowania przestrzennego ustalenie, lecz szczegółowe zasady tego zagospodarowania, które mają być wprowadzone poprzez uchwalenie planu.

Park technologiczny stanowi zagospodarowany obszar przeznaczony do lokalizacji i funkcjonowania instytucji i przedsiębiorstw stosujących wysoko zaawansowane technologie. Parki technologiczne buduje się w miastach o dużym potencjale naukowym w celu przyciągnięcia tego rodzaju instytucji i przedsięwzięć o najwyższej klasie, a także specjalistów o najwyższym poziomie. Z tego powodu parki odznaczają się zagospodarowaniem zapewniającym przyjazne warunki pracy, rozluźnioną zabudową, bogactwem form zieleni, atrakcyjnym krajobrazem, a także wysokim poziomem estetycznym. Teren w parkach przeznacza się tylko na działalność związaną z wysoką technologią oraz w niewielkiej części na towarzyszące obiekty usługowe. Istotą parku technologicznego jest stworzenie wyłącznie działalności wysokiej technologii oraz w niewielkim stopniu działalności służących obsłudze zatrudnionych w nim osób. Takie koncentracje mogą mieć zdolność przyciągania kolejnych firm wysokiej technologii o najwyższym światowym poziomie.

W świetle przedstawionych wyjaśnień działalności produkcyjne inne niż związane z wysoką technologią nie mogą znaleźć się w parku technologicznym. W tym również nie może się w nim znaleźć produkcja materiałów budowlanych nieuciążliwa dla środowiska, którą jako przykład wymienia wnoszący zarzut. Usytuowanie takiej działalności w parku stanowiłoby zaprzeczenie jego istoty i utratę zdolności przyciągania firm stosujących wysoką technologię. Plan nie wprowadza jednak przeszkód, aby w parku znalazła się produkcja materiałów budowlanych, przy której stosuje się wysoko wyspecjalizowane technologie. Gmina nie może zrealizować celu polegającego na przyciągnięciu firm wysokiej technologii do parku technologicznego, bez ograniczenia przeznaczenia podstawowego terenu do działalności wysokiej działalności oraz działalności obsługujących osoby zatrudnione w parku. Wobec przedstawionego wywodu Gmina odrzuca zarzut.

Dalej wnoszący zarzut wnioskuje o powiększenie powierzchni handlu detalicznego (w stosunku do przewidywanej w ilości nie większej niż 10% powierzchni zabudowy na terenie 1 AG-3) do 25%. Tego także Gmina nie uwzględnia argumentując, że istotą parku technologicznego, jest przeznaczenie jego obszaru przede wszystkim na działalność o wysokiej technologii. Tylko niewielką część tego obszaru przeznacza się na obiekty usługowe dla pracowników parku. Działalność w zakresie handlu detalicznego jest tylko jedną z pożądanych rodzajów usług świadczonych w tych obiektach. Wobec tego udział handlu detalicznego do 10% jest właściwy, a na poziomie 25% zbyt wysoki. Dopuszczenie dużego udziału handlu detalicznego spowoduje, że w parku pojawią się przedsiębiorstwa prowadzące tę działalność, nastawione na klientów przybywających z całego miasta. Wywoła to wzmożony ruch samochodowy w obszarze objętym planem. Analiza obszarów położonych w otoczeniu planu wskazuje, że już obecnie znajduje się tam bardzo duża koncentracja wielkich obiektów handlowych, a także, że tereny pobliżu przeznaczone są na takie obiekty. Przeznaczenie kolejnych znacznych obszarów na tę działalność w parku technologicznym spowodowałoby duże trudności transportowe na jego obszarze i w jego otoczeniu. Planowany system transportowy w parku nie jest przystosowany do działalności handlowej zajmującej znaczną część jego obszaru. W obszarze objętym planem większy udział handlu detalicznego dopuszcza się tylko w jego centralnej części, która posiada lepszą obsługę komunikacyjną dzięki jednoczesnemu przyleganiu do dwóch ulic zbiorczych.

Następny zarzut jest w istocie wnioskiem o podniesienie z proponowanego zapisu, że na terenie 1 AG-3 obszar zabudowany nie może stanowić więcej niż 25% powierzchni działki i terenu tego udziału, do 50%. Gmina odrzuca ten zarzut, bowiem istotą parku technologicznego jest rozluźnienie zabudowy, co wiąże się z potrzebą zapewnienia wysokich walorów krajobrazowych i dużego udziału zieleni. Cechy te stanowią elementy przyjaznego środowiska pracy, niezbędnego dla specjalistów najwyższej klasy. Proponowany udział obszar zabudowany w 50% jest zbyt wysoki, aby zapewnić pożądany poziom rozluźnienia zabudowy. Biorąc pod uwagę, że na terenie 1 AG-3 udział równy lub mniejszy od 25 % może okazać się nieekonomiczny, Prezydent Wrocławia przyjął zarzut w części poprzez podniesienie w projekcie planu udziału powierzchni zabudowanej do na terenie 1 AG-3 do 40 %. Pozostałą część zarzutu odrzucono.

Następnym zarzutem strony jest kwestionowanie rozwiązania, iż nieprzekraczalna linia zabudowy od strony ulicy 5KL na działce [...] obręb O. jest cofnięta w stosunku do sąsiednich działek.

Ustosunkowując się do tego zarzutu Gmina wskazuje, iż na terenie 1 AG-3 pas spomiędzy ulicą 5 KL a nieprzekraczalną linią zabudowy przeznaczony jest na parkingi zgodnie z § 13 ust. 2 pkt 1 projektu planu. Zgodnie z § 13 ust. 4 pkt 2 w zachodniej części terenu należy usytuować subdominantę, czyli według § 3 pkt 2 "obiekt budowlany lub jego część, który koncentruje uwagę obserwatorów, lecz w mniejszym stopniu niż dominanta". Innymi słowy subdominanta jest obiektem budowlanym lub jego częścią, który odbiera się jako ważniejszy w całym układzie. Dzięki dokładnemu usytuowaniu dominant i subdominant można uzyskać ład kompozycyjny w planowaniu urbanistycznym. Obowiązująca linia zabudowy w części zachodniej terenu 1 AG-3 powoduje, że wzniesiony w niej budynek musi być wysunięty bliżej ulicy 5 Kl niż pozostałe usytuowane na tym terenie. Podobnie usytuowany musi zostać budynek we wschodniej części terenu 1 AG-2. Dzięki temu oba budynki będą się wybijały przed inne i stanowiły subdominanty i tym samym bardzo ważny element kompozycji urbanistycznej całego obszaru objętego planem. Tak szczegółowe ustalenia w planie zapewnią formę zabudowy parku technologicznego w wysokim poziomie estetycznym, a właśnie taki poziom jest istotną cechą zagospodarowania parku technologicznego, mającą znaczenie przy realizacji jego celu, polegającego na przyciąganiu firm najwyższej klasy. Wysokiego poziomu estetycznego kompozycji przestrzennej w obszarze parku technologicznego nie można osiągnąć bez ustalenia linii zabudowy i usytuowania subdominant i dominant. Brak ich ustalenia może być przyczyną przypadkowości w zagospodarowaniu terenu. Przywołany § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie określa tylko, że "zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo (...)". Jego treść nie jest sprzeczna z ustaleniami planu, które określają, jaka część terenu ma być przeznaczona na parkingi. Plan miejscowy nie przesądza podziału terenu na działki, ani nie zakłada się w nim, że obecne podziały na działki zostaną utrzymane. Obowiązująca najmniejsza liczba stanowisk parkingowych ustalona jest dla całego terenu, a nie dla odrębnych działek. Biorąc pod uwagę przeprowadzone wywody zarzut odrzucono.

W zakresie § 13 ust. 2 pkt 5 i 6 wnoszący zarzut podnosi, że ustalenia zawarte w tych punktach są ze sobą sprzeczne i wnosi o ustalenie dopuszczalnej wysokości większej niż 10 m oraz kwestionuje ustaloną wartość wskaźnika intensywności zabudowy.

W tej kwestii Gmina wskazuje, iż w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego przepisy dotyczące wysokości budynków, liczby ich kondygnacji i wskaźnika intensywności zabudowy nie mają ze sobą bezpośredniego związku matematycznego. Każde z tych ustaleń służy ograniczaniu ukształtowania zabudowy w innym zakresie, a wzniesienie zabudowy jest dopuszczalne tylko w przypadku jednoczesnego łącznego spełnienia tych ustaleń. Przy zagospodarowywaniu poszczególnych działek jeden z tych przepisów może ograniczać możliwość wykorzystania pełnego zakresu dopuszczalnego przez inny przepis. Jest to sytuacja normalna i brana pod uwagę przy sporządzaniu planów. W projekcie planu nie ma sprzeczności pomiędzy przepisem określającym, że wskaźnik intensywności zabudowy na terenie 1 AG3 nie może być większy niż 0,50, a przepisem ustalającym liczbę kondygnacji od 1 do 3. Jest tak, ponieważ możliwe jest wzniesienie budynków o liczbie kondygnacji 3 przy wskaźniku równym 0,50. Również przepis o liczbie kondygnacji nie ogranicza możliwości wzniesienia zabudowy odpowiadającej wskaźnikowi 0,50. W projekcie planu można jedynie wskazać, że przepis określający wysokość budynków na nie większą niż 8 m utrudnia wykorzystanie w pełnym zakresie przepisu dopuszczającego wznoszenia budynków o trzech kondygnacjach. Zgodnie z planem taki budynek jest możliwy do wzniesienia, ale co najmniej jedna z kondygnacji musiałaby być zagłębiona poniżej poziomu terenu lub podziemna.

Wnoszący zarzut zwraca uwagę na to, że ograniczenia wprowadzone w projekcie prowadzą do straty terenu w obszarze, w którym miasto inwestuje na realizację dróg i infrastruktury. Wskazuje również, że wartość terenu stanie się nieadekwatna do możliwości i kosztów realizacji inwestycji. Na zastrzeżenia te trzeba odpowiedzieć, że celem planu jest stworzenie parku technologicznego o charakterze opisanym w punkcie 1. Przepisy będące przedmiotem zarzutu służą bezpośrednio uzyskaniu wysokiego poziomu ładu przestrzennego, którego istotnym elementem ma być rozluźnienie zabudowy. Biorąc pod uwagę przedstawione wywody, Prezydent W. uwzględnił zarzut w części poprzez zwiększenie dopuszczalnej wysokości budynków do 11,20 m. Odrzucono zarzut w części dotyczącej wartości wskaźnika intensywności zabudowy.

Kolejną kwestią podnoszoną przez wnoszącego zarzut, jest wskazanie, iż wyznaczona w projekcie planu ulica 11KD służąca do obsługi terenów części terenów 2 AG6, 2 AG7 i 2 AGC-3 narusza interes prawny i materialny wnoszącego zarzut, ponieważ w części ma biec przez działkę nr [...] obręb O., będącą w jego władaniu oraz powoduje odcięcie niewielkiej części jego działki, która w efekcie nie będzie przydatna na żaden cel.

Co do tej okoliczności Gmina naprowadza, iż opracowany projekt planu jest rozwinięciem założeń planu obecnie obowiązującego, na podstawie którego wyznaczone zostały główne trasy komunikacyjne wraz z liniami rozgraniczającymi. Zasadnicze podziały terenu i podstawowa dyspozycja funkcji z podziałem na tereny o funkcji centrotwórczej dla całego pasma aktywności gospodarczej oraz tereny przeznaczone na aktywność o charakterze produkcyjnym i naukowo-badawczym w projekcie planu zostały zachowane. Jednym z powodów opracowania nowego planu była konieczność zagęszczenia układu komunikacyjnego, pozwalająca podzielić część obszaru parku technologicznego na mniejsze jednostki z zapewnionym dojazdem, czyli umożliwienie wydzielenia i samodzielnego funkcjonowania tych jednostek. Wprowadzenie drogi 11 KD miało na celu umożliwienie podziału terenu oznaczonego symbolem 2 AG-7 na mniejsze działki i zapewnienie związanego z tym podziałem dojazdu do północnej części obecnych działek nr [...],[...] i [...], a tym samym możliwość inwestowania zgodnie z obecnym podziałem własnościowym.

Dla dużych, strategicznych inwestorów przeznaczono tereny 3 AG-1 i 3 AG-2; z myślą o firmach mniejszych, o profilu działalności zgodnym ze specyfiką parku, zainteresowanych działkami o pow. 5-10 tys. m2 wyznaczono m. in. teren oznaczony jako 2 AG-7. Działka [...] przeznaczona jest niemal w całości pod najintensywniejsze w obszarze całego parku zainwestowanie, a wydzielone z niej fragmenty na drogę i zieleń, stanowią niewielką jej część. Gdyby inwestycja ograniczona do granicy własności R. G. miała funkcjonować samodzielnie z własną obsługą komunikacyjną, zapleczem parkingowym i zainwestowaniem zielenią, powierzchnia przeznaczona pod zabudowę byłaby znacznie mniejsza. Korzysta on w tym przypadku z infrastruktury parku technologicznego i towarzyszących mu przedsięwzięć. Odcięty skrawek terenu może być scalony z fragmentem działki nr [...] i innymi działkami dla realizacji celu na terenie oznaczonym jako 2 AG-6. Te okoliczności wskazują, że Gmina także ten zarzut odrzuca.

R. G. podnosi dalej, iż wyznaczona w projekcie planu na terenie 1 AGC-2 nieprzekraczalna linia zabudowy uniemożliwi wznoszenie budynków na około 70% powierzchni działki [...] obręb O.. Odnośnie do tego zarzutu gmina wskazuje, iż projekt planu został sporządzony przy założeniu, że obszar nim objęty, zostanie zagospodarowany i zabudowany w sposób kompleksowy. Tylko takie założenie może prowadzić do uzyskania wysokiego poziomu układu przestrzennego, jaki jest niezbędny w przypadku parku technologicznego.

W znacznej części obszaru objętego planem do dzisiaj podział na działki nie uległ zmianie od czasu, gdy był on niemal w całości przeznaczony na uprawy rolne. Również w rejonie, w którym usytuowane są działki strony istniejące podziały gruntu odpowiadają charakterowi upraw rolnych. Kształty wydzielonych tu działek nie odpowiadają potrzebom aktywności gospodarczej i parku technologicznego. Nie ma możliwości, aby opracować plan, który pozwoli dobrze wykorzystać tereny pod zabudowę parku technologicznego przy zachowaniu obecnego podziału na działki. W tej sytuacji zgodnie z projektem planu najlepsze wykorzystanie terenów pod zabudowę można osiągnąć tylko w przypadku jednoczesnego inwestowania na grupie działek lub na działkach scalonych. Projekt planu daje takie szanse właścicielom gruntów i inwestorom. W projekcie planu nie ma ograniczeń możliwości inwestowania na działkach w obecnym kształcie, ale takie inwestycje będą znacznie mniej korzystne dla podejmujących je podmiotów. Dlatego też także i ten zarzut Gmina odrzuca.

Zarzut, że w projekcie planu znajduje się ustalenie ograniczające udział obszaru zabudowanego na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem l AGC-2 w powierzchni terenu i działki do 20%. przyjęto w części poprzez podniesienie w projekcie planu udziału powierzchni zabudowanej do na terenie 1 AGC-2 do 40%. Na uzasadnienie wskazano, iż w myśl wyjaśnień przedstawionych w punkcie pierwszym istotą parku technologicznego jest rozluźnienie zabudowy, co wiąże się z potrzebą zapewnienia wysokich walorów krajobrazowych i dużego udziału zieleni. Cechy te stanowią elementy przyjaznego środowiska pracy niezbędnego dla specjalistów najwyższej klasy. Biorąc pod uwagę, że na terenie 1 AGC-2 udział równy lub mniejszy od 20% może okazać się nieekonomiczny, a jednocześnie rozluźnienie zabudowy zapewnione jest poprzez ustalenie linii zabudowy, Prezydent W. przyjął zarzut w części poprzez podniesienie w projekcie planu udziału powierzchni zabudowanej do na terenie 1 AG-3 do 40%. Pozostałą część zarzutu odrzucono.

Dalej wnoszący zarzut wskazuje, że linie zabudowy ustalone dla terenu 2 AGC-2 ograniczają możliwość zabudowania więcej niż około 60% dziatki nr [...] obręb O.. Wnoszący zarzut wnosi, aby linie zabudowy zostały ustalone tak, jak dla działki na [...]. W związku z zaprezentowanym stanowiskiem organ wyjaśnia, iż według projektu planu południowa część terenu 2 AGC-2 przeznaczona jest na parking z zielenią wysoką i niską. Do tej części terenu zalicza się część działki nr [...] wykluczona dla wznoszenia budynków. Zapewnienie terenu na parking oraz zieleń towarzyszącą centralnej części parku technologicznego jest niezbędne. Istotnym argumentem jest również rozluźnienie zabudowy, które powinno cechować park technologiczny. Działka nr [...] obręb O. położona jest na terenie 2 AG-7. Na terenie tym linie zabudowy są tak ustalone, że na znacznej jego części dopuszczone jest wznoszenie budynków. Dążenie do rozluźnienia zabudowy realizowane jest tam nie poprzez ustalenie linii zabudowy lecz dopuszczalnego udziału obszaru zabudowanego w powierzchni terenu lub działki na nie większy niż 25% oraz wartości wskaźnika intensywności zabudowy na nie większą niż 0,80. Na terenie, na którym znajduje się działka wnoszącego zarzut, udział ten nie może być większy niż 50%, a wartość wskaźnika większa niż 1,50. Oznacza to, że na obu terenach można wznieść budynki o podobnych rozmiarach. Wobec przytoczonych argumentów zarzut odrzucono.

Następnie autor zarzutów wnosi o dopuszczenie na terenie 2 AGC-2 funkcji produkcyjnej oraz handlu detalicznego i hurtowego w zakresie zaopatrzenia innych podmiotów gospodarczych. Gmina zarzut ten odrzucając argumentuje, iż zespół terenów oznaczonych literami AGC przeznaczony jest w projekcie planu na centrum obsługi działalności pasma aktywności gospodarczej, co zgodne jest również z ustaleniami obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Takie przeznaczenie wynika z centralnego usytuowania tego rejonu oraz jego dobrych powiązań komunikacyjnych. Dopuszcza się tu inne, bardziej intensywne formy zabudowy. Pojawi się znaczna liczba klientów i interesantów. Wprowadzenie działalności produkcyjnej i handlu hurtowego będzie w istotny sposób kolidować z ustalonym przeznaczeniem. Handel detaliczny jest dopuszczony w projekcie planu jako przeznaczenie uzupełniające.

W dalszej części pisma strona zarzuca, iż brak jest dostępu do południowej części działki z drogi publicznej ze względu na ustalenie obowiązującej linii zabudowy od strony północnej. Również i ten zarzut Gmina odrzuca wywodząc, iż w projekcie planu południową część terenu 2 AGC-2 przeznacza się pod parking dla obiektów wzniesionych w północnej części terenu. Nie ma przeszkód, aby zgodnie z projektem planu zbudować drogę biegnącą pomiędzy ulicami 1 KZ 2/2 i 3 KZ ½ zgodnie z postulatem wnoszącego zarzut. W projekcie planu nie ma ustalenia zabraniającego wykonanie przejazdu bramowego przez budynek, pod budynkiem lub do budynku. Jest to możliwe bez naruszenia obowiązującej linii zabudowy, o ile będzie możliwa akcesja z ulicy 1 KZ 2/2.

Odnośnie do kolejnego zarzutu, że ustalone w projekcie planu linie zabudowy nie są spójne z określonymi w nim procentowymi udziałami powierzchni zabudowanej, co według wnoszącego zarzut może skutkować powstaniem parku technologicznego złożonego ze zbyt małych obiektów zlokalizowanych na niezagospodarowanych działkach organ wyjaśnia, iż w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego przepisy dotyczące linii zabudowy nie mają ze sobą bezpośredniego związku. Każde z tych ustaleń służy ograniczaniu ukształtowania zabudowy w innym zakresie, a wzniesienie zabudowy jest dopuszczalne tylko w przypadku jednoczesnego łącznego spełnienia tych ustaleń. Przy zagospodarowywaniu poszczególnych działek jeden z tych przepisów może ograniczać możliwość wykorzystania pełnego zakresu dopuszczalnego przez drugi. Jest to sytuacja normalna i brana pod uwagę przy sporządzaniu planów. Nie może więc być mowy o braku spójności tych dwóch kategorii ustaleń. Projekt planu był sporządzony przy założeniu zapewnienia określonego stopnia rozluźnienia zabudowy. Cechę tę traktuje się jako istotną dla atrakcyjności parku technologicznego. Zarzut ten Prezydent W. przyjął w części w sposób określony w punktach 3 i 8. W pozostałej części zarzut został odrzucony.

Ostatni zgłoszony w toku postępowania planistycznego zarzut skarżącego dotyczy braku imiennego zawiadomienia o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru parku technologicznego we W., a tym samym uniemożliwienia złożenia wniosków do planu, co narusza tryb postępowania określony w art. 18 ustawy z dmą 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Co do tej kwestii, to Gmina wskazuje, iż zgodnie z art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, określającym szczegółowo procedurę i kolejność postępowania przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ust. 2 pkt 2 ustala, że wójt, burmistrz lub prezydent miasta "zawiadamia na piśmie o przystąpieniu do sporządzania planu organy właściwe do uzgadniania projektu planu oraz zarząd województwa i powiatu". Z ustawy jednoznacznie wynika, że R. G. jako osoba fizyczna nie jest organem właściwym do uzgadniania projektu planu ani też zarządem województwa czy powiatu, który w myśl ustawy zostaje zawiadomiony na piśmie o przystąpieniu do sporządzania planu. Natomiast zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy komunikat o przystąpieniu do sporządzania planu został zamieszczony w prasie codziennej (S. P. z dnia [...] r.) a obwieszczenia wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego W. przy pl. N. T. [...] oraz w siedzibie R. przy ul. H. [...], w terminie od [...] do [...] r. Zgodnie więc z ustawą umożliwiono wszystkim zainteresowanym złożenie wniosków do planu. Zarzut R. G. o uniemożliwieniu złożenia wniosków do planu podlega więc odrzuceniu.

Na tę uchwałę skargę do sądu administracyjnego złożył R. G.. W skardze wnioskował o stwierdzenie nieważności opisanej w części wstępnej uzasadnienia uchwały w zakresie ustaleń zawartych w § 1 pkt 2 ppkt 1, 2, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 podnosząc, że zakwestionowanymi zapisami został naruszony jego interes prawny.

W uzasadnieniu skarżący podnosi, iż ustalenia przyjęte w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego generalnie naruszają jego interes w swobodzie zainwestowania terenu, którego jestem właścicielem. Pierwsze ograniczenia nastąpiły w wyniku opracowania poprzedniego planu zagospodarowania przestrzennego dla części południowo – zachodniego pasma aktywności gospodarczej zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej W. nr [...] z dnia [...] r., na podstawie którego teren został podzielony na cztery części.

Poprzedni plan nie szanował żadnych podziałów własnościowych dzieląc poszczególne tereny na małe działki. Strona miała nadzieję, że w nowym planie zaistnieją możliwości do wykorzystania moich terenów dla prowadzonej przeze mnie działalności i stworzy możliwości ekonomicznego ich wykorzystania. Ponieważ jednak interes skarżącego został naruszony, złożył zarzuty do projektu planu. Strona nie zgadza się z odrzuceniem części zarzutów i uzasadnieniami w tej kwestii zawartymi w załączniku do uchwały. Nie negując celowości utworzenia parku technologicznego strona wnosi, aby stworzono jej możliwości inwestowania i wykorzystania własnych działek. Uważa, że uzasadnienia odrzucenia zarzutów są chaotyczne, nieczytelne, zawiłe i czasem niekonsekwentne w swej treści.

W skardze strona podtrzymała następujące zarzuty:

Paragraf 1 PKT 2/1 uchwały – zarzut dotyczący działki [...] Obręb O. w planie oznaczonej jako teren 1AG3. Składając ten zarzut strona chciała, aby stworzono jej możliwości zlokalizowania na działce obiektu związanego z prowadzoną działalnością – produkcją materiałów budowlanych. Oprócz długiego wywodu na temat: co to jest park technologiczny, stwierdzono, że "plan nie wprowadza przeszkód aby w parku znalazła się produkcja materiałów budowlanych, przy której stosuje się wysoko wyspecjalizowane technologie". Ale jakie to są technologie? Określenie to jest niejasne, i tak naprawdę nie wiadomo o co chodzi, ale zarzut na wszelki wypadek odrzucono.

Paragraf 1 PKT 2/2 uchwały – zarzut odnośnie do zwiększenia możliwości udziału handlu detalicznego z 10 % do 25 % miał na celu stworzenie możliwości zbytu wytwarzanych na miejscu produktów. W uzasadnieniu wykazano niezrozumienie tendencji wnoszącego zarzut. Nie chodziło o budowę obiektów handlowych, a jedynie o możliwość w produkcyjnym obiekcie strony ekspozycji i sprzedaży wytworzonych produktów. Strona podejrzewa, że z powodu braku zrozumienia zarzut odrzucono.

Paragraf 1 PKT 2/6 uchwały – zarzut odnośnie do wyznaczenia drogi 11KD. Działka [...] Obręb O. o powierzchni [...] ha została w planie podzielona w sposób absolutnie nieprzemyślany. Pomijając fakt, że zabiera się na drogę znaczną część działki, to jeszcze "odcina się" kawałek terenu nieprzydatny na jakikolwiek cel. W uzasadnieniu odrzucenia zarzutu podano między innymi, że zapewnia się możliwość inwestowania zgodnie z obecnym podziałem własnościowym. Dlaczego nie strony?! Strona wskazuje, że podobno odcięty kawałek może być scalony z fragmentem działki nr [...] i innymi działkami. Może, czy musi? Tego plan nie precyzuje. Nie ma pewności, że będzie można zbyć ten kawałek. Nadal skarżący uważa, że droga ta jest niepotrzebna, ponieważ działki na terenach 2AG6, 2AG7 i 2AGC-3 mają możliwość obsługi z dróg 1KZ2/2 i 5KL.

Paragraf 1 PKT 2/7,8 uchwały – zarzut, że wyznaczona linia zabudowy dla działki [...] Obręb O. uniemożliwi jakąkolwiek zabudowę strona podtrzymuje również w całości. Działka położona na terenach 1AGC-2 ma kształt trójkąta i przyjęta linia zabudowy wyklucza z zabudowy 70% terenu działki najbardziej przydatnego do zabudowy. Co prawda zarzut zawarty w pkt. 8 uchwały został "przyjęty" i podwyższono procent powierzchni zabudowanej do 40%. Ale ten "prezent" nie może być wykorzystany przy niezmienionej linii zabudowy. Przy takim braku konsekwencji należy uznać, że zarzut nie został przyjęty. Działka nadal nie nadaję się pod żadną zabudowę.

Paragraf 1 pkt 2/9, 10, 11,12 uchwały – z działki nr [...] Obręb O. położonej na terenie oznaczonym jako 2AGC-2 60% powierzchni wykluczona jest z możliwości zabudowy poprzez ustalenie linii zabudowy od tylnej granicy terenu, w połowie działki. Strona zauważa, że wnosiła o ustalenie linii zabudowy jak na działce [...] i zwiększenie procentu zabudowy i zaprojektowanie drogi wzdłuż tylnej granicy działki w celu zapewnienia dojazdu na zaplecze działki. W uzasadnieniu odrzucenia zarzutu wyjaśniono, że część działki wykluczona z zabudowy służyć ma na parking oraz zieleń "towarzyszącą centralnej części parku technologicznego". Kto i dla kogo ma ten parking wykonać na terenie strony. Strona wskazuje, iż jest ograniczenie jej praw. Ponieważ plan przewiduje pierzeję zabudowy od frontu działki, skarżący uważa, że na zaplecze powinna być droga dojazdowa do wszystkich działek, nie tylko do działki strony. Zależności między linią zabudowy a dopuszczalnym obszarem zabudowanym są oczywiste i wyjaśnienie tego problemu w uzasadnieniu uchwały są błędne. Strona podtrzymuje również zarzut odnośnie do procentu powierzchni handlu wyjaśniając, że jest to handel wyłącznie dla odbiorców moich produktów.

Paragraf 1 pkt2/13 uchwały – strona podtrzymuje także generalny zarzut, że przyjęte w planie dyspozycje przestrzenne ograniczają możliwości wykorzystania działek strony na cele inwestycyjne.

W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę Gmina W. wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Skarga nie podlega uwzględnieniu.

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowanie przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270), w tym także na uchwały wydane na podstawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Z taką kontrolą mamy do czynienia w sprawie niniejszej.

Przedmiotem oceny wojewódzkiego sądu administracyjnego w rozpoznawanej sprawie jest uchwała o odrzuceniu zarzutów zgłoszonych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która zgodnie z art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. Nr 15 z 1999 r. poz. 139 ze zm.) w terminie 30 dni od daty jej doręczenia została przez skarżącego zaskarżona do NSA.

Jak wynika z dyspozycji art. 24 ust. 3 powołanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne.

Uzasadnienie faktyczne winno zatem przedstawiać sytuację faktyczną wnoszącego zarzut – tę która jest powiązana z treścią kwestionowanego projektu planu. Natomiast uzasadnienie prawne z kolei powinno przedstawiać związek konkretnej sytuacji faktycznej z tymi normami prawnymi, które wyznaczały interes prawny lub uprawnienie danej osoby i wytłumaczenie na tle tych norm dlaczego postanowiono uwzględnić lub zwłaszcza nie uwzględnić danego zarzutu.

Sądowa ocena legalności zaskarżonej uchwały (inaczej mówiąc jej zgodności z prawem) oznacza tyle, że Sąd zobowiązany jest wypowiedzieć się w kwestii jej formy. Prowadzi to – ewentualnie – do zakwestionowania tego aktu prawa miejscowego w zakresie jego niepełności czy też braku uzasadnienia lub nieprawidłowości dotyczącej doręczenia kwestionowanej uchwały.

Dodatkowo ocenie Sądu w przypadku zaskarżenia uchwały o odrzuceniu zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poddana jest prawidłowość zachowania procedury sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jaką precyzyjnie wskazuje art. 18 ust. 2 omawianej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Gmina jako podstawowa jednostka samorządu terytorialnego posiada osobowość prawną; przysługuje jej prawo własności i inne prawa majątkowe, co wynika wprost z zapisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483).

Niesporne jest także to, iż gmina posiada władztwo planistyczne i może samodzielnie decydować o sposobie zagospodarowania terenu wprowadzając do planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego bądź to precyzyjne zapisy (plan szczegółowy) czy też postanowienia ogólne (plan ogólny) dla poszczególnych terenów.

W świetle ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym pozostaje także niewątpliwe, że rada gminy rozpatrując zarzuty do projektu planu może wszystkie je odrzucić, a jedynym punktem dyscyplinującym ją w tym zakresie jest obowiązek umieszczenia uzasadnienia faktycznego i prawnego o jakim mowa w art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Zarówno Sąd Najwyższy, jak i Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznawały szereg spraw dotyczących odrzucenia zarzutów zgłoszonych do projektów planów zagospodarowania miejscowego.

Pozwoliło to już ugruntować orzecznictwo, w szczególności w zakresie konfliktów wynikających na tle niespornego i oczywistego władztwa planistycznego gminy na jej terenie, a uprawnieniami poszczególnych jej mieszkańców, wynikającymi z przysługującego im do konkretnych działek (nieruchomości gruntowych) prawa własności.

I tak w wyroku z dnia 18 stycznia 2002 r. (III RN 192/00, OSNAP 2002, nr 15, poz. 346), zapadłym na tle odrzucenia zarzutu do projektu planu zagospodarowania przestrzennego dla części terenów miasta B., Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że naruszenie projektem planu zagospodarowania przestrzennego prawa własności nie polega na tym, że projekt ten, a w konsekwencji odrzucenia zarzutu i oddalenia skargi (przez NSA przyp. Sądu), uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego "dokonuje zaboru czegokolwiek z nieruchomości jej właściciela", lecz na tym, że sprzecznie z przepisami prawa powszechnie obowiązującego "wpływa na ukształtowanie sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości". Przy ocenie, czy uchwała rady gminy odrzucająca zarzut do projektu planu miejscowego narusza interes prawny lub uprawnienie właściciela nieruchomości gruntowej należy zatem starannie odróżniać zgodne z prawem i zasadą proporcjonalności postanowienia projektu ograniczające prawo własności tej nieruchomości od sprzecznych z prawem postanowień projektu planu miejscowego, które nie ograniczają prawa własności w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego i ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, lecz naruszają istotę tego prawa. Trzeba mieć bowiem na uwadze przepisy Konstytucji chroniące prawo własności, w tym przepis art. 64 ust. 3, z którego wynika, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty własności. W związku z tym należy uznać za odosobniony pogląd wnoszącego (w tamtej sprawie) rewizję nadzwyczajną Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "ograniczenie prawa własności czynnościami organów administracji publicznej, którym właściciel musi się podporządkować, jest niewątpliwie naruszeniem istoty prawa własności", zaś stanowisko, że "w takiej sytuacji mamy do czynienia z wywłaszczeniem nieruchomości w rozumieniu art. 21 ust. 2 Konstytucji" jest błędne, bowiem nie każde ograniczenie prawa własności narusza istotę tego prawa, tak jak nie każde działanie organu administracji publicznej, ograniczające prawo własności jest wywłaszczeniem w rozumieniu art. 112 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 453), a już z pewnością pojęciem wywłaszczenia nie można objąć postanowień projektu i planu zagospodarowania przestrzennego "wpływających na ukształtowanie sposobu wykonywania prawa własności" nieruchomości gruntowej".

Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 października 2001 r. (IISA/Kr 1970/01, ONSA 2002, nr 4, poz. 164) stwierdził, że "jeżeli projekt planu zagospodarowania przestrzennego zamyka na przyszłość możliwość swobodnego dysponowania nieruchomością, tym samym narusza interes prawny właściciela w rozumieniu art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), niezależnie od tego, czy taką możliwość miał przed stworzeniem tego projektu. Naruszenie interesu prawnego nie polega na odjęciu jakiejś dotychczasowej wartości prawnej (uprawnienia, możliwości prawnej), ale również na spowodowaniu, że w przyszłości jakaś wartość prawna (uprawnienie, możliwość prawna) nie będzie mogła być realizowana".

W uzasadnieniu wyroku z dnia 3 listopada 1999 r. (IV SA 1638/98, LEX nr 48261) NSA wskazał, że "rada gminy, rozpoznając zarzut do projektu planu, nie tylko musi wyrazić wobec niego swe stanowisko przez jego uwzględnienie bądź odrzucenie, ale w podejmowanej uchwale winna zawrzeć uzasadnienie faktyczne i prawne swego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że gmina musi wskazać przesłanki, jakimi się kierowała, przyjmując dane rozwiązanie planistyczne, a w przypadku odrzucenia zarzutu wskazać powody, dla których nie mogą być uwzględnione propozycje zawarte w zarzucie".

W świetle powyższych uwag stwierdzić należy, iż ukształtowana linia orzecznicza tak Sądu Najwyższego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie sądowej kontroli uchwał odrzucających zarzuty do projektów planu, na czołowe miejsce wysuwa ocenę tychże uchwał z punktu widzenia zasadności i należytego udokumentowania planowanych zmian przeznaczenia terenu, objętego projektem planu, wpływających na możność gospodarowania nieruchomością gruntową przez jej właściciela.

Mając zatem na względzie wskazane uwagi należy stwierdzić, iż w sprawie zostały spełnione wymogi zakreślone w art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż odrzucenie zarzutu nastąpiło w formie uchwały, która zawiera dostateczne uzasadnienie faktyczne z jakiej przyczyny jedynym do przyjęcia dla twórców planu rozwiązaniem jest stworzenie na nieruchomościach skarżącego obszaru (terenu) z przeznaczeniem pod zabudowę, konieczną dla tej zabudowy infrastrukturę etc. Wyjaśniono także z jakiej przyczyny koncepcja parku technologicznego jest nie do pogodzenia z rozszerzeniem handlu na jego terenie. Specyfika "parku technologicznego" z jednej strony daje szansę na szerokie wykorzystanie terenu pod najnowocześniejsze technologie, powstałe w wyniku współpracy przemysłu z wiodącymi jednostkami naukowymi, z drugiej zaś aby ta współpraca zaowocowała innowacjami technologicznymi muszą być stworzone przez miasto optymalne warunki pracy, które przy dużym ruchu klientów sieci detalicznej, a co za tym idzie dużym ruchu samochodowym nie jest do uzyskania.

"Park technologiczny to zainicjowany ze środków publicznych kompleks gospodarczy o charakterze naukowo-przemysłowym, w którego ramach realizowana jest polityka w zakresie: wspomagania projektów innowacyjnych i młodych innowacyjnych przedsiębiorstw nastawionych na rozwój produktów, metod wytwarzania i usług w technologicznie zaawansowanych branżach, tworzenia warunków do rozwoju procesów transferu technologii i komercjalizacji rezultatów prac naukowo-badawczych z instytucji naukowych do praktyki gospodarczej.

Podstawowym elementem działalności parku technologicznego jest zapewnienie warunków umożliwiających ścisłą współpracę między lokalnymi ośrodkami naukowymi, a zorientowanymi innowacyjnie przedsiębiorstwami. Dlatego parki technologiczne powinny być lokowane w pobliżu placówek naukowych o wysokim poziomie naukowym, oddziaływującym na lokalną gospodarkę oraz silnym potencjale przedsiębiorstw innowacyjnych. Lokalizacja parku technologicznego w pobliżu ośrodków naukowych zapewnia bezpośredni udział kadry badawczo-rozwojowej i studentów tych ośrodków w działalności innowacyjnej firm zlokalizowanych w parku technologicznym. Dzięki bliskiemu sąsiedztwu placówek naukowych firmy mają ułatwiony dostęp do laboratoriów i aparatury badawczej, doradztwa technicznego i patentowego, specjalistycznych szkoleń, specjalistycznych baz danych itp. Dla instytucji naukowych jest to możliwość komercyjnego wdrażania własnych osiągnięć naukowo-badawczych, badania potrzeb rynku, możliwości staży i praktyk dla studentów i zatrudnienia absolwentów. Dzięki skupieniu w jednym miejscu pracowników nauki i przedsiębiorców z firm technologicznych powstaje środowisko innowacyjne, w którym bezpośrednie kontakty naukowców i przedsiębiorców generują efekt synergii.

Parki technologiczne powinny oferować firmom w nich zlokalizowanym kompleksową sieć usług administracyjnych i okołobiznesowych, łącznie z usługami o charakterze socjalnym (baza hotelowa, rekreacyjna i restauracyjna). Firmy działające w parku mogą z niego korzystać na zasadzie wynajmu powierzchni lub zakupu gruntów pod budowę własnych obiektów. Parki technologiczne przeznaczone są z reguły dla firm o określonym profilu, związanych z ofertą placówek badawczych. Nie prowadzą one produkcji tonażowej i wielkoseryjnej oraz uciążliwej dla środowiska.

Inicjatywa utworzenia parku technologicznego wymaga ścisłej współpracy władz regionalnych i środowiska naukowego oraz przedsiębiorców innowacyjnych. Do jego powstania niezbędne jest znaczne wsparcie w postaci subwencji ze środków publicznych, które z reguły musi trwać przez kilka lat, aż do czasu osiedlenia się w parku odpowiedniej liczby firm innowacyjnych i obsługowych" (Elżbieta Wolman, Gazeta Innowacje, nr 6, wersja elektroniczna).

Z tego też względu, a także ze względu na dotychczasowy charakter działek (rola) skarżący nie mógł mieć uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że na spornym terenie będzie mógł kiedykolwiek prowadzić działalność produkcyjną w zakresie produkcji budowlanej. Właśnie zmiana planu doprowadziła do możliwości wykorzystania terenu w celu inwestycji innych, niż o dotychczasowym charakterze rolniczym.

Trudno zatem pogodzić się z twierdzeniem strony, że ustalenia zawarte w planie naruszają istotnie jej interes w zakresie zainwestowania terenu. Wydaje się, że jest przeciwnie, po zmianie planu, możliwości inwestycyjne na terenie objętym tą zmianą rozszerzyły i uatrakcyjniły się w sposób znaczący, tyle że w zakresie mieszczącym się w pojęciu "parku technologicznego" z uwzględnieniem zasad ładu architektonicznego przewidzianego w prawie miejscowym. Skarżona uchwała została wyczerpująco uzasadniona w zakresie planowanych ograniczeń w prowadzeniu handlu detalicznego na terenie objętym planem. Posiłkując się wcześniej podaną definicją parku technologicznego należy podzielić pogląd Gminy, iż rozszerzenie działalności handlowej, ponad przewidywaną w planie, kłóci się z przeznaczeniem terenu i bezkolizyjnym użytkowaniem go we wskazany w opracowywanym w projekcie sposób. Nadto, jak się wydaje, to skarżący nie zrozumiał zapisów planu w zakresie dopuszczalnego procentowego udziału handlu detalicznego w terenie. Plan nie uniemożliwia ekspozycji i sprzedaży produktów, chodzi jedynie o ograniczenie handlu detalicznego, w taki sposób, aby natłok klientów indywidualnych nie zakłócał spokojnej i efektywnej pracy specjalistów wysokiej klasy nad rozwiązaniami innowacyjnymi.

Jeśli chodzi o wytyczoną, sporną drogę 11KD, to budowa tej drogi wynika z konieczności zastosowania prawidłowych odległości od skrzyżowań i dostosowania zasad projektowania nowotworzonych dróg do już istniejących, a także stworzenia możliwości umiejscowienia się na tym terenie parku technologicznego, mniejszych inwestorów. Prawidłowa sieć dróg umożliwi także skarżącemu wykorzystanie działek, do których posiada tytuł własności, w celach inwestycyjnych, a jak wynika z rysunku poglądowego, dołączonego do akt administracyjnych, inne usytuowanie nowej drogi nie jest praktycznie możliwe. Aby skarżący mógł wykorzystać tamten teren w sposób maksymalny (w sytuacji podziału terenu na mniejsze działki) droga dojazdowa jest w tym miejscu konieczna.

Nie sposób także podzielić zarzutu strony co do uniemożliwienia zabudowy działki [...] zgodnie z planowaną linią zabudowy. Gmina wyjaśniła, że obecne – rolne przeznaczenie działek powoduje, iż bez zmian w granicach terenu nie może być mowy o optymalnym wykorzystaniu działek na cele parku technologicznego. Dlatego przy nieprzekraczalnej linii zabudowy skarżący może zintensyfikować zabudowę tej działki w stopniu odpowiadającym uwzględnionemu zarzutowi.

Kwestię parkingu na terenie działki [...] skarżona uchwała wyjaśniła w uzasadnieniu wskazując, iż aby centralna część parku technologicznego mogła być wykorzystana w sposób, do jakiego została powołana, musi być stworzona możliwość dla powstania odpowiedniej infrastruktury, bowiem tylko wtedy wedle Prawa budowlanego zostanie udzielone pozwolenie na budowę dla planowanych budowli. Sam projekt planu dla tej działki wyklucza możliwość zabudowy, a zatem (na co wskazuje Gmina) może w znakomity sposób pełnić funkcję komplementarną dla zabudowy, w postaci infrastruktury towarzyszącej.

Reasumując, obszerność i wyczerpujące uzasadnienie skarżonej uchwały powodują, iż trudno wskazać w jakimkolwiek zakresie naruszenie prawa przez kontrolowaną uchwałę.

Nie może także zniknąć z pola widzenia strony skarżącej, a w efekcie także i sądu, okoliczność, iż strona (co przyznała na rozprawie sądowej i co także wynika z zapisów rejestru działek z rejestru gruntów) otrzymała od matki teren rolny, a po zmianie planu, a co za tym idzie zmianie przeznaczenia działek, skarżący uzyska znacznie szersze i bardziej lukratywne spektrum możliwości wykorzystania swojej własności.

Suma omówionych okoliczności sprawia, iż skargę jako niezasadną należało oddalić, co musiało doprowadzić do orzeczenia wydanego po myśli przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).