Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 870/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2008-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 602  ceny
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 2, 3, 4,  art. 58  par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. na czynność Rady Miasta w przedmiocie naruszenia zakresu uznania administracyjnego w sprawie zmiany obowiązującej ceny urzędowej za przewozy taksówkami. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

W dniu 31 października 2007 r. H. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. za pośrednictwem Rady Miasta S., skargę na czynność Rady Miasta S. w przedmiocie naruszenia przez Radę Miasta S. zakresu uznania administracyjnego w sprawie zmiany obowiązującej ceny urzędowej za przewozy taksówkami. W uzasadnieniu swojej skargi skarżący podniósł iż wysokość obowiązujących stawek ceny urzędowej ogranicza taksówkarzom dostęp do przychodów rynku. Ograniczenie takie jest ograniczeniem działalności gospodarczej i zgodnie z art. 22 Konstytucji może zostać ustanowione przez władze samorządowe tylko ze względu na ważny interes publiczny. Wyrazem ograniczenia dostępu do przychodów rynku wyłącznie ze względu na ważny interes publiczny uwzględniający zakaz dyskryminacji jest rachunek ekonomiczny miejscowego rynku, który wyznacza granicę uznania administracyjnego obowiązującą Radę Miasta S. dla ustanowienia ograniczenia w dostępie do przychodów rynku.

Zdaniem skarżącego bezskuteczność jego wezwania Rady Miasta S. do zmiany stawek ceny urzędowej narusza jego uprawnienie do działania organów władzy w granicach konstytucyjnych uznania administracyjnego tj. uprawnienia wyrażonego w art. 7 w związku z art.22, art. 32, art. 20 i art. 61 Konstytucji.

W takim stanie rzeczy skarżący wniósł o zobowiązanie Prezydenta Miasta S. do wniesienia do Rady Miasta S. projektu uchwały o zmianie stawek ceny urzędowej oraz przedstawienie rachunku ekonomicznego miejscowego rynku taksówkowego jako realizacji uprawnienia obywatela do działania organów władzy w granicach zasady dialogu i zasady transparentności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Będąc powołanym do sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem ( art. 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz. U. Nr 153, poz..1269), która to kontrola obejmuje orzekania m.in. w sprawach skarg na decyzje administracyjne, a także na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie oraz rozstrzygające sprawę co do istoty, a także na inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, sąd administracyjny obowiązany jest badać na wstępie, czy wniesienie określonej skargi jest dopuszczalne, bowiem tylko taka skarga może podlegać merytorycznemu rozpatrzeniu w przeciwnym zaś razie podlega odrzuceniu stosownie do przepisu art. 58 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Jednym z warunków dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie toku instancji. W myśl art. 52 wskazanej powyżej ustawy, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, co nie dotyczy skargi wnoszonej przez prokuratora lub Rzecznika Praw Obywatelskich ( §1 ). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie ( §2 ). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 a więc dotyczące uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu w terminie 14 dni od dnia w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia i nie stanowi inaczej, należy przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa ( §4 ). W obu ostatnio wskazanych przypadkach skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na to wezwanie, a jeżeli organ odpowiedzi tej nie udzielił - w terminie 60 dni od dnia tego wezwania ( art. 53 §2 ).

W rozpatrywanej sprawie skarżący H. K. dokonał wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa jednocześnie ze złożeniem skargi na bezczynność tego organu tj, dnia 31 października 2007 r. Natomiast zgodnie z art. 53 § 2 w.w. ustawy w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 , skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka upływu terminu do udzielenia odpowiedzi przez organ wezwany do usunięcia naruszenia prawa. Wobec powyższego wniesiona skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych względów orzeczono jak w sentencji.