Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 43/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6016 Ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Straż pożarna
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 155
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 11
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 134,  art. 151,  art. 170
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 19 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2015 roku sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zmiany terminu wykonania obowiązku z zakresu ochrony przeciwpożarowej - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewódzkiego Komendanta Państwowej Straży Pożarnej - dalej jako Wojewódzki Komendant, z dnia "[...]", znak: "[...]" utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w "[...]" – dalej jako Komendant Miejski z dnia "[...]", znak: "[...]", odmawiająca, w trybie art. 155 k.p.a., zmiany własnej decyzji z dnia "[...]", nr "[...]", w zakresie terminu realizacji obowiązku z zakresu ochrony przeciwpożarowej.

Kwestionowane rozstrzygnięcie zapadło na tle poniższego stanu faktycznego.

Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia "[...]" nakazał Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" – dalej jako Spółdzielnia

1/ dostosować na końcu drogi wewnętrznej prowadzącej do budynku przy "[...]" w "[...]" układ drogowy do stanu umożliwiającego zawracanie pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej. Dodał, że wskazany odcinek drogi należy wykonać na planie litery T, gdzie każdy z wykonywanych fragmentów drogi nie może być dłuższy niż 15 m, najmniejszy promień zewnętrznego łuku drogi nie może wynosić mniej niż 11 m, przy czym powstały układ drogowy winien zapewnić możliwość przejazdu pojazdów o nacisku osi na nawierzchnię jezdni co najmniej 100 kN. Jednocześnie zakreślił termin wykonania nałożonego obowiązku do 31 października 2014r.

2/ zastosować znak drogowy B-36 " zakaz zatrzymywania " dla drogi wewnętrznej prowadzącej do kontrolowanego budynku. Zakaz winien występować wzdłuż krawędzi drogi usytuowanej bliżej budynku w tym obejmować: odcinek drogi wewnętrznej przebiegającej wzdłuż dłuższego boku budynku oraz 10 m przed budynkiem, jak i powstały wskutek realizacji obowiązku zawartego w pkt 1 niniejszej decyzji układ drogowy zlokalizowany za budynkiem. Równocześnie przedmiotową drogę należy zapatrzyć budynkiem w znak drogowy D-52 " strefa ruchu ", co umożliwi egzekucję zakazu zatrzymywania się.

Decyzją z dnia "[...]" Wojewódzki Komendant Państwowej Straży Pożarnej utrzymał w mocy w/w decyzję organu pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 26 czerwca 2014r., sygn. akt II SA/OI 445/14, oddalił skargę Spółdzielni na powyższą decyzję Wojewódzkiego Komendanta. Podał, że termin wyznaczony na zrealizowanie obowiązku jest wystarczający do skutecznego podjęcia przez Spółdzielnię działań w celu zabezpieczenia warunków przeciwpożarowych.

W dniu "[...]" Spółdzielnia wystąpiła do Komendanta Miejskiego o zmianę terminu wykonania obowiązku określonego w pkt 1 decyzji z dnia "[...]" do dnia 31 grudnia 2019r. Uzasadniając podała, że wystąpiła do właścicieli sąsiadujących nieruchomości z wnioskiem o udostępnienie gruntu niezbędnego do wykonania drogi manewrowej do zawracania jednostek ochrony przeciwpożarowej. Częściowo takową zgodę uzyskała tj. od Urzędu Miasta odnośnie działek nr "[...]" i "[...]", natomiast względem działki nr "[...]" prowadzi pertraktację z wieczystym użytkownikiem.

Decyzją z dnia "[...]" Komendant Miejski odmówi, w trybie art. 155 k.p.a., zmiany własnej decyzji z dnia "[...]",, nr "[...]" w zakresie terminu realizacji obowiązku wynikającego z pkt 1 tejże decyzji. W ocenie Komendanta Miejskiego realizacja rzeczonego obowiązku w zakreślonym terminie była możliwa. Dodał, że Spółdzielnia przystąpiła do realizacji nałożonego obowiązku w sierpniu i wrześniu 2014r. i że były to działania spóźnione, tym bardziej, że miała świadomość konieczności ich wykonania od daty otrzymania decyzji z dnia ‘[...]", znak "[...]".

Wojewódzki Komendant decyzją z dnia "[...]" utrzymał w całości w mocy decyzję Komendanta Miejskiego z dnia "[...]". Podał, że za zmianą decyzji z dnia "[...]" w trybie art. 155 k.p.a. z cała pewnością nie przemawia interes społeczny, za który należy uznać zapewnienie wymaganych prawem warunków ochrony przeciwpożarowej dla budynków. Powoływanie się przez Spółdzielnię na brak środków finansowych nie może być przyczyną zaniechania, względnie opóźnienia w realizacji obowiązków z zakresu poprawy stanu bezpieczeństwa pożarowego budynku. Dodał, że w sprawie występują poważne uchybienia względem przepisów przeciwpożarowych, których dostosowanie do wymagań ochrony przeciwpożarowej nie powinno być odwlekane.

W skardze Spółdzielnia wniosła o uchylenie decyzji Wojewódzkiego Komendanta z dnia "[...]" zarzucając jej naruszenie art. 155 k.p.a. Podała, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia jej możliwości finansowych, gdyż na realizację nałożonego obowiązku jest zmuszona poszukiwać wsparcia ze strony funduszy unijnych w ramach nowej perspektywy budżetowej Unii Europejskiej na lata 2014-2020. Natomiast z dotychczasowych doświadczeń wynika, że konkursy na wykorzystanie tych funduszy zostaną rozpisane dopiero w 2015r. Dodała, że przystąpiła do sporządzenia dokumentacji, która ma być opracowana do dnia 31 stycznia 2015r.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Komendant podał, że akceptacja tak odległego terminu realizacji nałożonego obowiązku jest niedopuszczalna, tym bardziej, ż skarżąca już od sierpnia 2012r. miała świadomość konieczności podjęcia niezbędnych działań celem przygotowania zgodnej z prawem drogi przeciwpożarowej.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zarzut skargi nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest natomiast według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu oraz na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres tej kontroli wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem. Podkreślenia przy tym wymaga, że uszczegółowieniem zasady niezwiązania sądu granicami skargi jest przepis art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Działania takie służyć mają bowiem zapewnieniu ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy, czyli stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem.

Wojewódzki Komendant zasadnie przyjął, że w rozpoznawanej sprawie Komendant Miejski nie miał podstaw do zmiany własnej decyzji z dnia "[...]" w zakresie i kierunku pożądanym przez Spółdzielnię. Szczegółowo wyjaśnił też powody, dla których zastosowanie art. 155 kpa nie było możliwe. Argumentację organu II instancji w tym zakresie Sąd podziela, a jej uszczegółowienie poniżej.

Podstawę materialnoprawną skarżonej decyzji stanowił art. 155 k.p.a.

Stanowi on, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio.

Na wstępie, przed merytoryczna oceną kwestionowanego rozstrzygnięcia przez pryzmat powyższych przesłanek należy przesądzić, że w trybie art. 155 k.p.a. mogą być modyfikowane, w wskazanym w tym przepisie kierunku, nie tylko decyzje uprawniające, lecz także decyzje zobowiązujące. Pogląd, że strona nabywa prawa także z decyzji zobowiązującej jest utrwalony w doktrynie i orzecznictwie sądowym ( wyrok NTA z dnia 27 stycznia 1932 r., L. rej. 7168/29 ) zgodnie z którym " Prawem nabytym będzie zatem również powstałe przez prawomocne orzeczenie władzy prawo do wykonania ciążącego na stronie obowiązku w rozmiarach określonych przez to orzeczenie, nie zaś według normy wyższej" , patrz także wyrok SN z dnia 12 grudnia 1997 r., III RN 92/97, OSNAPiUS 1998, nr 10, poz. 290, w którym stwierdzono, że: "Ostateczna decyzja administracyjna, która nakłada na stronę określone obowiązki może być uchylona lub zmieniona w trybie art. 155 k.p.a.".

Po wtóre, stylizacja przepisu art. 155 zdanie pierwsze wskazuje na to, że postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo, wszczyna się z urzędu. W orzecznictwie dopuszcza się możliwość wszczęcia tego postępowania na żądanie strony domagającej się np. ustalenia, że nałożono na nią obowiązek w większym rozmiarze niż należny ( wyrok NSA z dnia 16 czerwca 1998 r., III SA 1593/96, LEX nr 35481 ). Przy ocenie żądania strony uchylenia decyzji ostatecznej, na mocy której nabyła prawo, należy mieć jednak na uwadze, że przepis art. 155 nie tworzy dla stron prawa do trzeciej instancji odwoławczej ( wyrok NSA z dnia 13 grudnia 1996 r. ( III SA 1212/95, LEX nr 28966 ).

Powyższe uwagi pozwoliły na przejście do merytorycznej oceny wniosku Spółdzielni o zmianę wskazanej decyzji w pożądanym dla niej zakresie i kierunku.

Jednak przed oceną i wyważeniem obu interesów ( słuszny interes strony i interes społeczny ) należy poczynić spostrzeżenie, że ocena Spółdzielni o nieadekwatności terminu do wykonania obowiązku zawartego w decyzji z dnia "[...]" nie może znaleźć aprobaty. Stosownie do przywołanego powyżej wyroku WSA w Olsztynie z dnia 26 czerwca 2014r. termin ów został uznany za adekwatny do wykonania rzeczonego obowiązku. W tej sytuacji, po myśli art. 170 p.p.s.a., przedmiotowy termin nie może być już kontestowany. Powołany artykuł stanowi, ze orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie – także inne osoby, muszą brać pod uwagę fakt istnienia oraz treść prawomocnego orzeczenia sądu. Wynikający z niej stan związania ograniczony jest jednak co do zasady tylko do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia i nie obejmuje jego motywów ( por. wyrok SN z dnia 13 stycznia 2000 r., II CKN 655/98, LEX nr 51062). Nie oznacza to jednak, że dla prawidłowego odczytania treści tej sentencji nie można się kierować treścią uzasadnienia, co jednak w niniejszej sprawie nie ma jakiegokolwiek znaczenia, gdyż termin wykonania obowiązku z pkt 1 decyzji Komendanta Miejskiego z dnia "[...]" pozostawał w zakresie osnowy rozstrzygnięcia, wręcz stanowił jego istotę. Na marginesie sprawy należy wspomnieć, że jeżeli skarżący nie zgadza się z oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w orzeczeniu WSA, to powinien kwestionować w odpowiednim środku odwoławczym orzeczenie zawierające ocenę prawną i wskazania, które uważa za niezgodne z prawem. Po uprawomocnieniu się tego orzeczenia zawarte w nim stanowisko będzie bowiem wiążące wobec wszystkich organów wskazanych w art. 170 p.p.s.a. ( por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 26 stycznia 2012 r., II SA/Lu 936/11, LEX nr 1113957 ). Zatem moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana ( por. J. Kunicki, glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999 r., I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63 ). W relacji do powyższego ocena Spółdzielni o nieadekwatności, ustalonego decyzją z dnia "[...]", terminu do wykonania zdefiniowanego tam obowiązku z założenia nie może być w nadzwyczajnym postępowaniu w trybie art. 155 k.p.a. ukierunkowanym na zmianę tejże decyzji w zakresie prolongaty terminu wykonania rzeczonego obowiązku uznana za zasadną. W każdym razie nie do zaakceptowania jest twierdzenie Spółdzielni zawarte w odwołaniu od decyzji I-instacji, że ustalony decyzją z dnia "[...]" termin " (...) jest niemożliwy do dotrzymania.". To ze Spółdzielnia nie może kwestionować nieadekwatności terminu w relacji do nałożonego obowiązku nie oznacza, że, jak orzekł NSA w wyroku z dnia 26 maja 1987 r., który Sąd orzekający w pełni podziela ( III SA 53/87, ONSA 1988, nr 1, poz. 5 ) "Wyrok NSA, oddalający skargę na decyzję administracyjną, nie wyłącza możliwości zmiany lub uchylenia tej decyzji przez właściwy organ w trybie art. 155 k.p.a.", co oznacza, że postępowanie w tym trybie uprzednio, tj. od samego początku nie było bezprzedmiotowe.

Merytoryczną ocenę skarżonego orzeczenia należy poprzedzić odniesieniem się do kwestii zastrzeżenia w decyzji Komendanta Miejskiego z dnia "[...]" terminu wykonania obowiązku w pkt 1 tej decyzji i związane z jego upływem skutki. Termin ów, jak podano, został określony na 31 października 2014r.

Zastrzeżenie terminu w decyzji ma ten skutek, że po jego upływie decyzja wygasa, co oznacza, że nie kształtuje ona już sytuacji prawnej strony. W konsekwencji, skoro po upływie zastrzeżonego w decyzji terminu decyzja nie określa już sytuacji prawnej jej adresata w znaczeniu przyznania mu uprawnienia lub nałożenia obowiązku, to niemożliwa staje się jej zmiana przy zastosowaniu art. 155 kpa. Zawarte w tym przepisie sformułowanie " decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo " oznacza że określone w decyzji uprawnienie lub obowiązek musi być określone decyzją ( kształtować sytuację strony) w dacie dokonywania jej zmiany. Nie można uchylić lub zmienić decyzji w sytuacji gdy z uwagi na upływ terminu nastąpiło jej wygaśnięcie. Taka decyzja bowiem nie kształtuje już sytuacji prawnej strony. Celem unormowania zawartego w art. 155 kpa jest zniesienie, zawężenie, rozszerzenie lub zmodyfikowanie praw i obowiązków. Skoro tak, to takie działanie jest możliwe wyłącznie w odniesieniu do tych praw i obowiązków które w chwili dokonywania zmiany określa ( kształtuje, tworzy) decyzja administracyjna, bo to właśnie owa decyzja jest źródłem prawa lub obowiązku podlegającego zmianie lub uchyleniu. Przepis 155 kpa ma zastosowanie do takich decyzji, które nie zostały jeszcze " skonsumowane ", a zatem takich, których cel nie został jeszcze całkowicie zrealizowany ( wyrok NSA z dnia 27 września 2012r., I GSK 1429/11). Wspomniane powyżej wymogi odnoszące się do istnienia decyzji oraz jej " nieskonsumowania " wynikają z założenia, zgodnie z którym art. 155 kpa. stosuje się wówczas, gdy uchylenie decyzji ostatecznej zmieni na przyszłość sytuację prawną strony, co do wykonywania przez nią uprawnień lub obowiązków wykreowanych wcześniej wydaną decyzją ostateczną ( por. wyroki NSA z dnia 27 września 2012 r., I GSK 1429/11; z dnia 4 stycznia 2012 r., II OSK 828/11).

W przedmiotowej sprawie Spółdzielnia wystąpiła z wnioskiem o zmianę decyzji z dnia "[...]" wprawdzie przed upływem zawartego w niej terminu ( 7 dni ), a zatem teoretycznie z zachowaniem wyprzedzenia ( choć trudno by go nazwać odpowiednim ) umożliwiającego teoretycznie organowi I instancji zastosowanie art. 155 kpa. W wyroku z dnia 17 września 2009 r., II OSK 1406/08 NSA wyjaśnił, że art. 155 kpa nie znajduje zastosowania " do decyzji terminowej, której ważność wygasła na skutek upływu terminu, do którego decyzja ta miała obowiązywać nawet w sytuacji, gdy wniosek o zmianę decyzji ostatecznej, na podstawie której strona nabyła prawo, złożono jeszcze w okresie obowiązywania decyzji terminowej ". W rezultacie decyzja Komendanta Miejskiego została wydana w okresie obowiązywania obowiązku nałożonego decyzją " zmienianą ", to jednak skarżona decyzja organu II instancji została wydana już po upływie terminu wykonania rzeczonego obowiązku. W konsekwencji powyższego jej zmiana w trybie art. 155 k.p.a. nie była już możliwa.

Wobec tego, że zmiana decyzji jest możliwa wyłącznie w przypadku łącznego zaistnienia warunków określonych w art. 155 kpa, to dla wyniku sprawy nie miały już większego znaczenia dalsze wywody skargi odnoszące się do spełnienia przesłanki słusznego interesu strony lub interesu społecznego.

Niemniej jednak w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie sposób ocenić interes Spółdzielni jako słuszny, a interes społeczny również nie przemawia na jej korzyść.

Przechodząc do oceny, czy żądanie Spółdzielni może być uznane za słuszne w rozumieniu art. 155 k.p.a., względnie przemawia za nim interes społeczny należy podać, że brak istnienia przesłanek z art. 155 k.p.a. został przez Wojewódzkiego Komendanta należycie i logicznie uzasadniony. Prezentowanej oceny nie sposób nie podzielić. Oceniając, czy w danej sprawie występuje słuszny interes strony przemawiający za zmianą decyzji ostatecznej należy brać pod uwagę nie tylko subiektywne przekonanie strony, lecz należy ustalić i rozważyć wszystkie okoliczności, które pozwalają na dokonanie oceny, że żądanie strony jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację. Słuszny interes strony w rozumieniu tego przepisu musi znajdować oparcie w obowiązujących przepisach prawa, bowiem wyrażona w art. 6 k.p.a. zasada praworządności zobowiązuje organy do działania na podstawie przepisów prawa. Nie można ocenić jako słusznego interesu strony, jeżeli jest on sprzeczny z jasno brzmiącym przepisem prawa, bądź pozostaje w kolizji z należycie rozważonym interesem społecznym. ( por wyrok NSA z dnia 23 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 553/06 - LEX nr 348253, wyrok NSA z 18 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1406/06 - LEX nr 427601, wyrok NSA z 17 września 2010 r. sygn. akt I OSK 428/10 - LEX nr 745237 ). W relacji do powyższego nie może zasługiwać na uwzględnienie podniesiona przez skarżącą okoliczność wyczekiwania na skuteczność aplikacji o przyznanie funduszy unijnych, jako, że adresat prawnego obowiązku ( § 12 ust. 9 i 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę raz dróg pożarowych – dalej jako rozporządzenie ) nie może uzależniać jego wykonalność od własnej sytuacji finansowej, gdyż z założenia nie jest to okoliczność relewantna prawnie. To samo należy odnieść do powinności opracowania dokumentacji projektowej, jak również podjęcia, tylko częściowo skutecznej, próby uzyskania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 194r. Prawo budowlane – dalej jako p.b. ( Dz. U. z 2013r., poz. 1409 j.t. ). Przedsięwzięty przez Spółdzielnię stan " zaawansowania " w wypełnieniu nałożonego decyzją z dnia "[...]" obowiązku ( pkt 1 decyzji ) należy uznać za dalece niewystarczający, by móc skutecznie ubiegać się o wydłużenie terminu realizacji nałożonego obowiązku. Skarżąca nie zrealizowała bowiem nawet pierwszego etapu legalności prowadzenia robót budowlanych, tj. uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę ( art. 28 p.b. ). Nie bez przemożnego wpływu na powyższe pozostawało podjęcie przez Spółdzielnię działań dostosowawczych do nałożonego obowiązku dopiero na przełomie sierpnia/września 2014r., co z całą pewnością nie jest przykładem należytej staranności w wywiązywaniu się ze swoich decyzyjnych powinności. Poglądu powyższego w niczym nie zmienia wyczekiwanie przez skarżącą na rozpatrzenie przez tut. Sąd skargi na decyzję Wojewódzkiego Komendanta z dnia "[...]", skoro była to kolejna decyzja tego organu wydana w tej sprawie, która wszczęta została w sierpniu 2012r., kiedy to po raz pierwszy przeprowadzono czynności kontrolno-rozpoznawcze, w toku których ujawniono nieprawidłowości w zabezpieczeniu budynku, co oznacza, że od tego momentu Spółdzielnia miała świadomość konieczności podjęcia niezbędnych działań w celu przygotowania zgodnej z prawem drogi pożarowej. W kontekście przywołanych okoliczności interes Spółdzielni nie może być uznany za słuszny w rozumieniu art. 155 k.p.a., tym bardziej mając na uwadze wnioskowany termin do wykonania nałożonego obowiązku, tj. do 31 grudnia 2019r., którego nie sposób odczytywać inaczej, jak decyzyjne przyzwolenie na niewykonywanie, w odległej perspektywie czasowej, przedmiotowego obowiązku, gdyż takowy charakter mają przywołane powyżej przepisy rozporządzenia.

Za zmianą terminu wykonania przedmiotowej powinności, zwłaszcza mając na uwadze zakreślony czasookres, nie przemawia również interes społeczny w kontekście art. 155 k.p.a. Za takowy nie może bowiem być uznana prolongata terminu wykonania nałożonej powinności, mając zwłaszcza na uwadze jej charakter, tj. zapewnienia " drożności " drogi pożarowej do obiektów budownictwa mieszkaniowego. Nie sposób bowiem przecenić ważkości rzeczonego obowiązku w aspekcie zwiększenia bezpieczeństwa przeciwpożarowego, a w konsekwencji zdrowia i życia mieszkańców bloku przy "[...]" jako przedmiotu ochrony przywołanych przepisów będących podstawą nałożonego obowiązku.

Na końcu rozważań wypada jeszcze wspomnieć, że " (...) Decyzje podejmowane w trybie art. 155 k.p.a. mają charakter decyzji uznaniowych " ( wyroki NSA z dnia: 28 sierpnia 1996 r., III SA 642/95, LEX nr 27286, 13 grudnia 1996 r., III SA 1207/95, LEX nr 27431, 21 marca 2006 r., II FSK 464/05, LEX nr 201555, 4 stycznia 2011r., I OSK 339/10, LEX nr 745219, 17 listopada 2010r., II OSK 1747/10, LEX nr 746764 ). Oczywiście, do czego powyżej się odniesiono, rozstrzygnięcia podejmowane są w tym trybie w sytuacji, o ile równocześnie przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony, a nie sprzeciwiają się temu przepisy prawa ( wyr. NSA z dnia 21 marca 2006 r., II FSK 464/05, LEX nr 201555 ). Skoro decyzje podejmowane w trybie art. 155 k.p.a. oparte są na konstrukcji uznania administracyjnego, to sądowa kontrola ich legalności polega na ustaleniu, czy organ rozważył wszelkie okoliczności sprawy pod kątem określonych w tym przepisie przesłanek oraz czy swoje stanowisko należycie i przekonująco uzasadnił.

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie w ocenie Sądu organ z zachowaniem obowiązujących w tym względzie zasad zbadał wszelkie okoliczności podniesione przez wnioskodawcę zawarte w odwołaniu od decyzji I-instancji z dnia "[...]", jako, że we wniosku z dnia ‘[...]" o prolongatę w/w terminu Spółdzielnia ograniczyła się tylko do podania przyczyny niemożności dotrzymania owego terminu zastrzeżonego dla realizacji nałożonego obowiązku.

W reasumpcji do powyższego żądanie Spółdzielni nie mogło zasługiwać na uwzględnienie, gdyż jej interes w kontekście realiów sprawy nie mógł być oceniony jako słuszny w rozumieniu powyżej przywołanym, a ponadto nie przemawiał za nim interes społeczny. Każda z tych przesłanek, samodzielnie, była wystarczająca do odmowy zmiany ostatecznej decyzji w zakresie i kierunku pożądanym przez skarżącą nie zapominając przy tym o podniesionej na początku rozważań kwestii upływu, w dacie rozstrzygania przez Wojewódzkiego Komendanta, terminu wykonania nałożonego obowiązku, którego prolongaty dotyczył wniosek Spółdzielni.

Powyższe argumenty powodują, że zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 155 k.p.a., z przyczyn powyżej podniesionych, nie zasługiwał na uwzględnienie.

Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako niezasadną.