Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 250/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 176 § 2, art. 178
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 czerwca 2019 r. sygn. akt III SA/Gl 1067/18 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 stycznia 2019 r. sygn. akt III SA/Gl 1067/18 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 12 czerwca 2019 r. (sygn. akt III SA/Gl 1067/18) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej zwany "WSA"), działając na podstawie art. 178 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej zwanej "ppsa") odrzucił skargę kasacyjną A. W. (dalej zwanej "Skarżącą") od wyroku WSA z [...] stycznia 2019 r., oddalającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z [...] lipca 2018 r. (nr [...]) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

WSA stwierdził, że zarządzeniem z 17 kwietnia 2019 r. Przewodniczący wezwał Skarżącą do uzupełnienia, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, braków formalnych skargi kasacyjnej przez złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, o których mowa w art. 176 § 2 ppsa, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi Skarżącej 25 kwietnia 2019 r., a zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej upłynął 2 maja 2019 r. Natomiast żądany wniosek nadesłano 6 maja 2017 r., a zatem po terminie. W konsekwencji WSA uznał, że skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu.

Skarżąca (reprezentowana przez adwokata) złożyła zażalenie na postanowienie WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości oraz przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Z ostrożności procesowej wniosła w trybie art. 58 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej zwanej "kpa") o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej przez złożenie oświadczenia o wyznaczeniu lub zrzeczeniu się przeprowadzenia rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oraz uznanie, że oświadczenie z 30 kwietnia 2019 r. zostało złożone w terminie, w związku z tym, że opóźnienie powyższe było nieznaczne i nie wpływało w żaden sposób na bieg postępowania, a sam błąd był niezawiniony i nie leżał po stronie Skarżącej.

Skarżąca zarzuciła WSA błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a polegający na przyjęciu, że brak oświadczenia o wyznaczeniu lub zrzeczeniu się przeprowadzenia rozprawy przez Naczelnym Sądem Administracyjnym skutkować winien obligatoryjnym odrzuceniem skargi kasacyjnej, podczas gdy brak takiego oświadczenia nie uniemożliwia przekazania skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego i jej merytorycznego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik Skarżącej stwierdził m.in., że uchybienie terminu wynikało z pomyłki sekretariatu kancelarii, gdzie omyłkowo jako datę wpływu wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej wpisano 26 kwietnia 2019 r. zamiast 25 kwietnia 2019 r. Zdaniem pełnomocnika, spowodowane tą omyłką opóźnienie w wysłaniu pisma było nieznaczne i nie wpływało negatywnie na bieg postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Z uwagi na sposób sformułowania zażalenia należy wyjaśnić, że przedmiotem kontroli instancyjnej w niniejszym postępowaniu jest postanowienie odrzucające skargę kasacyjną z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych w terminie określonym w wezwaniu do uzupełnienia tychże braków. W takim przypadku Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje, czy wystąpił brak formalny skargi kasacyjnej, a jeśli tak, to czy strona została prawidłowo wezwania do uzupełnienia tego braku i w końcu - czy brak ten uzupełniła w zakreślonym terminie. W toku takiego postępowania Naczelny Sąd Administracyjny nie bada natomiast tego, z jakich powodów doszło do ewentualnego uchybienia terminowi do uzupełnienia braków formalnych. Taka kwestia może być przedmiotem rozważań w odrębnym postępowaniu wpadkowym zainicjowanym złożonym przez stronę wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej, jeśli wniosek ten będzie podlegał merytorycznemu rozpoznaniu.

W art. 176 ppsa zostały określone elementy, jakie musi spełniać skarga kasacyjna. W szczególności skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy (zob. art. 176 § 2 ppsa). Zgodnie z art. 177a ppsa, jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Natomiast na mocy art. 178 ppsa wojewódzki sąd administracyjny ma obowiązek odrzucenia na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna z 15 lutego 2019 r. nie zawierała wniosku o rozpoznanie jej na rozprawie lub oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. Taki brak formalny podlegał uzupełnieniu w postępowaniu naprawczym określonym w art. 177a ppsa.

Zarządzeniem z 17 kwietnia 2019 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału nakazał wezwać pełnomocnika Skarżącej do uzupełnienia w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania braków formalnych skargi kasacyjnej przez złożenie wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącej 25 kwietnia 2019 r., a zatem termin na wykonanie wezwania mijał w dniu 2 maja 2019 r., który przypadał w czwartek. W zakreślonym terminie pełnomocnik Skarżącej nie wykonał wspomnianego wezwania. Oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy, zawarte w piśmie z 30 kwietnia 2019 r., zostało nadane w placówce pocztowej dopiero 6 maja 2019 r.

W takiej sytuacji WSA trafnie uznał, że skoro Skarżąca mimo wezwania skierowanego do jej pełnomocnika nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi kasacyjnej, to skarga ta podlegała odrzuceniu, stosownie do jednoznacznej treści art. 178 ppsa.

Nie jest zasadne twierdzenie zażalenia, że nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi kasacyjnej w postaci złożenia wniosku lub oświadczenia, o jakich mowa w art. 176 § 2 ppsa, nie powinno skutkować odrzuceniem skargi kasacyjnej. W art. 178 ppsa ustawodawca nie zróżnicował skutków nieuzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej w zależności od stwierdzonego braku. Podkreślić należy, że wymaganie złożenia wniosku lub oświadczenia, o jakich mowa w art. 176 § 2 ppsa, w siedmiodniowym terminie wynikającym z art. 177a ppsa nie jest nadmiernym wymaganiem, zwłaszcza że skarga kasacyjna jest sporządzana przez radcę prawnego lub adwokata bądź innego profesjonalistę wskazanego w art. 175 § 2–3 ppsa. W związku z tym odrzucenie skargi kasacyjnej z powodu nieuzupełnienia powyższego braku formalnego skargi kasacyjnej nie może zostać zakwalifikowane jako nadmierny rygoryzm.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ppsa postanowił jak w sentencji.

PG