Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1029/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Danielec (spr.) Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Bożenna Blitek Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Wojewody z dnia 27 sierpnia 2009r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata W. G. Kancelaria Adwokacka ul. [...] kwotę 240,00 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania, III. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata D. L. – Z. Kancelaria Adwokacka [...] kwotę 240,00 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2009 r. Nr [...] orzekł o wymeldowaniu B. G. z lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. "A".

Na podstawie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, w tym zeznań świadków oraz kontroli dyscypliny meldunkowej, organ I instancji ustalił, że B. G. kilkakrotnie przebywał w zakładzie karnym tj. w dniach: od 24.07.2001 r. do 29.08.2002 r., od 5.06.2003 r. do 27.01.2004 r., od 27.11.2004 r. do 13.04.2005 r., od 7.01.2007r. do 12.12.2007 r. oraz od 4.03.2009 r. do nadal. W dniu 12 grudnia 2007 r., po opuszczeniu zakładu karnego zamieszkał u H. P. w [...]. Następnie przez około dwa tygodnie przebywał pod adresem: [...] ul. "B". W dniu 12 stycznia 2008 r. ponownie zamieszkał u H. P., a z dniem 1 kwietnia 2008 r. skoncentrował swoje sprawy życiowe w lokalu nr [...] przy ul. "B", skąd został zabrany przez funkcjonariuszy Policji do zakładu karnego. Podczas przerwy w odbywaniu kary - od dnia 7 stycznia 2009 r. do dnia 4 marca 2009 r. - mieszkał pod adresem [...], ul. "B". Po opuszczeniu zakładu penitencjarnego B. G. zamierza wrócić do budynku przy ul. "B", a nie do lokalu, w którym zameldowany jest na pobyt stały. Opierając się na zebranym materiale dowodowym organ I instancji stwierdził, że zachodzą przesłanki do wymeldowania B. G. z przedmiotowego lokalu.

W odwołaniu od powyższej decyzji B. G. zwrócił się o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy, zarzucając organowi pierwszoinstancyjnemu, iż rozstrzygniecie oparto wyłącznie na wyjaśnieniach świadków, którzy działali pod presją K. G. Ponadto jest ono niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa, wydane pod naciskiem wyżej wymienionej. Podkreślił, iż nigdy nie opuścił lokalu, w którym zameldowany jest na pobyt stały na dłuższy okres niż 2-3 miesiące. Wyjaśnił, iż w dniu 14 grudnia 2007 r. po opuszczeniu zakładu karnego udał się do miejsca pobytu stałego, gdzie każdorazowo spotykał się z Dzielnicowym, Kuratorem oraz odbierał rentę socjalną z MOPS. Wskazał, iż nie dysponuje kluczami do lokalu nr [...] przy ul. "A" w [...], dlatego też matka robiła mu problemy z wejściem do mieszkania. Oświadczył, iż nie opuścił wyżej wskazanego lokalu w

sposób trwały i dobrowolny. Pragnie utrzymać zameldowanie, ponieważ po wyjściu z zakładu karnego chce podjąć pracę w Zakładzie Pracy Chronionej. Przyznał, że po zawarciu związku małżeńskiego z E. G. - 20 sierpnia 2008 r. - podczas przerwy w odbywaniu kary w okresie od 7.01.2009 r. do 4.03.2009 r. przebywał kilka dni w mieszkaniu żony, przy ul. "B" w [...]. Jednak nie może tam dokonać zameldowania, ponieważ właściciel nie wyraża na to zgody, ponadto jest to niewielki lokal, w którym przebywa E. G. i Jej chora matka.

Wojewoda decyzją z dnia 27 sierpnia 2009 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) po rozpoznaniu odwołania B. G. od decyzji Prezydenta Miasta utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda, stwierdził, że nie dał wiary wyjaśnieniom B. G. składanym w trakcie postępowania wyjaśniającego oraz zawartych w odwołaniu, a to z uwagi na spójne wyjaśnienia świadków E. G. — żony Wymienionego, J. G. oraz L. G., z wyjaśnieniami strony K. G. - matki Wymienionego, którym organ dał wiarę, oraz wynikami kontroli dyscypliny meldunkowej. W oparciu o ten materiał dowodowy organ odwoławczy ocenił, iż B. G. nie koncentruje swoich spraw życiowych pod adresem [...], ul. "A", co najmniej od grudnia 2007 r. Dalej organ podnosi, że fakt. iż Pan B. G. wychował się w lokalu m- [...] przy ul. "A" w [...], że zainwestował w przedmiotowe mieszkanie środki finansowe, nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy meldunkowej. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa opuszczając miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące należy wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce pobytu najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Jeśli nie dopełni się wyżej wskazanego obowiązku wówczas, zgodnie z przepisem art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie

dopełniła obowiązku wymeldowania się. Stanowisko B. G. przedstawione w odwołaniu, że w lokalu, w którym zameldowany jest na pobyt stały, spotykał się z pracownikiem Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej nr [...] w [...], jest niewiarygodne. Organ odwoławczy w celu uzyskania materiału w tej kwestii ustalił, że Wymieniony pobierał zasiłek stały, jednak świadczenie to przekazywane było na konto osobiste B. G., a nie na adres pobytu stałego. Ponadto z dniem 1 lipca 2008 r. - decyzją Prezydenta Miasta - zawieszono B. G. świadczenia socjalne, albowiem w dniu 16 czerwca 2008 r. zgłosił w MOPS nr [...] w [...], iż nie będzie przebywał w miejscu pobytu stałego.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł B. G.

W obszernej skardze skarżący przedstawia szeroko stosunku rodzinne. Podnosi, że to działania i znajomości jego Matki doprowadziły do wydania decyzji o jego wymeldowaniu oraz twierdzi, że zeznania wszystkich świadków są kłamliwe i złożone pod naciskiem Matki.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, gdyż wymeldowanie go z przedmiotowego lokalu spowoduje, że stanie się bezdomnym.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego, jak też przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr, 139, poz. 993 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 tej ustawy organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Oznacza to, iż do wymeldowania w trybie administracyjnym niezbędne jest spełnienie następujących przesłanek: faktyczne opuszczenie lokalu oraz niedopełnienie obowiązku wymeldowania się.

Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych spełnienie przesłanki opuszczenia przez zainteresowaną osobę dotychczasowego miejsca pobytu stałego następuje wówczas, gdy jest ono dobrowolne i wynika z jej własnej woli. Koniecznym jest zatem dokonanie oceny zamiaru osoby, która ma być wymeldowana. Niezbędnym w tej kwestii jest uwzględnienie obiektywnych przesłanek opuszczenia, takich jak: powód opuszczenia, możliwość dostępu do lokalu, wola powrotu i utrzymywania związków z miejscem stałego pobytu.

W ocenie Sądu, stan faktyczny niniejszej sprawy wskazywał, iż opuszczenie przez skarżącego B. G. lokalu przy ul. "A" w [...] miało charakter definitywny i wynikało z jego woli. Świadczą o tym zeznania wszystkich świadków przesłuchanych w postępowaniu przed organem I instancji oraz przeprowadzona kontrola dyscypliny meldunkowej.

Organ odwoławczy nie naruszył zasady wyrażonej w art. 80 kpa, gdyż dokonana w postępowaniu odwoławczym ocena dowodów nie nosi cech dowolności i nie przekracza zasady swobodnej oceny dowodów a rozstrzygnięcie organów I i II instancji znajduje oparcie w materiale dowodowym sprawy.

W motywach podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zawarł istotne dla sprawy ustalenia i wnioski, dokonał ich oceny zgodnie z zasadami określonymi w art. 107 § 3 kpa.

Mając powyższe na uwadze na mocy art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na mocy art. 250 ppsa.