Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1173/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk - Marciniak Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska - Cybulska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 27 września 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy T. Podgórne z 19 stycznia 2004 r. nr [...]

Powyższą decyzję wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu 30 stycznia 2015 r. H. W. (dalej również jako: Skarżąca) złożyła wniosek do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy T. Podgórne nr WZP [...]/2003 z dnia 19 stycznia 2004 r. w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonej we wsi S., gmina T. Podgórne, oznaczonej w ewidencji gruntów: obręb S., działka nr [...] o pow. 107.470 m2, zapisanej w Księdze Wieczystej nr [...]. Pod wnioskiem podpisała się H. W. (k. 20 akt adm.).

Do wniosku załączono kopię decyzji podziałowej Wójta Gminy T. Podgórne nr [...] z dnia 19 stycznia 2004 r.(k. 18 akt adm.).

Decyzją z dnia 10 listopada 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej również jako: Kolegium) odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy T. Podgórne z 19 stycznia 2004 r. nr [...] (k. 32 akt adm.).

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że działając na wniosek H. W. wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy T. Podgórne z 19 stycznia 2004 r. dotyczacej podziału nieruchomości wskazanej w sentencji i stwierdził, że uzasadnieniem dla żądania H. W. było twierdzenie, że podział nieruchomości może nastąpić wyłącznie na wniosek właściciela nieruchomości czyli H. W., natomiast w niniejszej sprawie z takim wnioskiem, co można domniemywać z treści pisma, wystąpił S. W., który w chwili orzekania ani nie był mężem wnioskodawczyni ani jej pełnomocnikiem. Kolegium wskazało, że pomijając okoliczność, że zakwestionowana decyzja wydana została na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami z 1997 r., zaś powołany przez wnioskodawczynię przepis art. 10 ustawy o gospodarce gruntami z 1985 r. do którego naruszenia doszło zdaniem wnioskodawczyni w niniejszej sprawie, w tym momencie nie obowiązywał i nie miał zastosowania w sprawie, należy stwierdzić, że podniesione przez wnioskodawczynię fakty w istocie nie miały miejsca w rozpatrywanym przypadku. Mianowicie zatwierdzenie podziału przedmiotowej nieruchomości nastąpiło w rzeczy samej na wniosek H. W. jako właścicielki nieruchomości, jej też decyzja podziałowa została doręczona. Tak więc podniesione przez wnioskodawczynię zarzuty, po dokonanej przez Kolegium ocenie przedmiotowej decyzji, nie znalazły potwierdzenia. Kolegium stwierdziło, że nie ma tym samym podstaw, wobec nie wystąpienia przesłanki nieważnościowej, do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, na skutek wniosku o ponowne jej rozpoznanie (k. 51 akt adm.) Kolegium decyzją z dnia 20 grudnia 2016 r. nr [...] (k. 129 akt adm.) orzekło o:

1) uchyleniu w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 listopada 2016 r. Nr [...]

2) odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy T. Podgórne nr WZP [...]/2003 z dnia 19 stycznia 2004 r.

Kolegium stanęło na stanowisku, że uchylenie wcześniejszej decyzji (z dnia 10 listopada 2016 r.) konieczne było ze względu nieścisłości w uzasadnieniu tej decyzji, które musiały zostać wyeliminowane. Wskazano, że w swym wniosku z dnia 30 stycznia 2015 r. Skarżąca, jako podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej z 2004 r., przywołała fakt unieważnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów działalności gospodarczej we wsi S., dz. nr [...], [...], [...] i [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy T. Podgórne Nr [...] z dnia 25.03.2003 r. Unieważnienie to nastąpiło wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. IV SA/Po [...].

Na powyższą decyzję H. W. wywiodła skargę do sądu administracyjnego, który wyrokiem z dnia 10 maja 2017 r. sygn. IV SA/Po [...] uchylił obydwie decyzje Kolegium i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania temu organowi. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien ponownie rozpatrzeć wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, mając na uwadze przedstawione w wyroku rozważania. Sąd wskazał, że Skarżąca zwracając się o "unieważnienie decyzji podziałowej" wskazywała na stwierdzoną prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 stycznia 2014 r. sygn. IV SA/Po [...] nieważność uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy T. Podgórne z dnia 25 marca 2003 r. nr [...]). Wskazano, że Kolegium obowiązane będzie poddać wnikliwej analizie i ocenie cały zgromadzony w sprawie materiał, zwłaszcza w kontekście wszystkich składanych w toku postępowania wniosków. Zauważono, że Skarżąca w toku postępowania formułowała żądania również wznowienia postępowania i uchylenia decyzji podziałowej. Obowiązkiem organu będzie też wyczerpujące uzasadnienie orzeczenia wyjaśniające wątpliwości w sprawie z uwzględnieniem wymagań wynikających z art. 107 § 3 k.p.a.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia 27 września 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy T. Podgórne z 19 stycznia 2004 r. nr [...] (k. 14 akt adm. II instancji).

Uzasadniając wydaną decyzję Kolegium wskazało, że art. 156 § 1 pkt 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Następnie wskazano, że zgodnie z przepisem art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami podziału nieruchomości dokonuje się gdy jest on zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z powyższej konstrukcji, jak wskazało Kolegium, wynika, że gdy obszar objęty jest planem miejscowym, to jego zapisy każdorazowo stanowią punkt odniesienia dla badania wniosku o zatwierdzenie podziału nieruchomości. Brak miejscowego planu nie wyklucza jeszcze dopuszczalności podziału, lecz wówczas wniosek o podział musi być rozpatrywany zgodnie z wytycznymi zawartymi w przepisie art. 94 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Dalej wskazano, ze stwierdzenie nieważności uchwały zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego skutkuje wyeliminowaniem aktu planistycznego z obrotu prawnego z datą wsteczną. W odróżnieniu od uchylenia uchwały stwierdzenie jej nieważności prowadzi do usunięcia wszelkich skutków takiego aktu prawnego, czyli w rezultacie osiągany jest taki stan prawny jak gdyby miejscowy plan nigdy nie wszedł w życie. W następnej kolejności Kolegium przeanalizowało przyczyny stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy T. Podgórne nr [...] z 25 marca 2003 roku zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 stycznia 2014 roku. Wskazano, że Sąd oceniając tryb uchwalenia zaskarżonej uchwały przede wszystkim wskazał na różnicę obszaru wskazaną w uchwale intencyjnej oraz w zaskarżonej uchwale. W § 1 uchwały Rady Gminy T. Podgórne z dnia 05 lutego 2002 r. nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów działalności gospodarczej we wsi S., dz. nr [...], [...], [...], [...] i [...]-część określono, że obszar opracowania obejmuje około 3,6 ha. W § 2 tejże uchwały wskazano, że plan obejmuje tereny położone po zachodniej stronie zabudowy mieszkaniowej we wsi S., wraz z terenami niezbędnymi pod układ komunikacyjny oraz infrastrukturę techniczną. W załączniku graficznym do przedmiotowej uchwały (mapie) wskazano zakres planu. Tymczasem w § 2 zaskarżonej uchwały Rady Gminy T. Podgórne z dnia 25 marca 2003 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów działalności gospodarczej we wsi S., dz. nr [...], [...], [...], [...] i [...]-część określono, że plan obejmuje obszar o powierzchni 5,0 ha, położony w Sadach w gminie T. Podgórne. Kolegium podniosło, że zdaniem Sądu, w toku prac planistycznych zakończonych uchwaleniem zaskarżonej uchwały, doszło do naruszenia ustalonego w art. 18 u.z.p. trybu prac i właściwości organów, co musiało skutkować stwierdzeniem nieważności całej uchwały na podstawie art. 27 ust. 1 u.z.p. Kolegium wskazało, że z uzasadnienia przywołanego orzeczenia niewątpliwie wynika, że przyczyny wadliwości aktu planistycznego dotyczyły również obszaru działki nr [...]. W ocenie Kolegium wadliwość planu wytknięta przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu była tego rodzaju, że rzutuje na prawidłowość wydanych w oparciu ustalenia tego planu decyzji podziałowych. I z tej też przyczyny stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy T. Podgórne z 19 stycznia 2004 r. nr [...]

Na powyższą decyzję skargę do sądu administracyjnego wywiodła H. W. reprezentowana przez męża S. W. (k. 20 akt sąd). Skarga nie została uzasadniona.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Uprzedzając zasadnicze rozważania w sprawie należy wskazać, ze skarga H. W. została złożona w trybie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2018, poz. 1302 – dalej jako: p.p.s.a.). Wobec faktu, że w aktach sprawy nie udokumentowano aby przed wniesieniem skargi H. W. zwracała się do Kolegium o ponowne rozpoznanie sprawy, Sąd wezwał ten organ do oświadczenia czy H. W. nie złożyła takiego wniosku przed wniesieniem skargi do sądu. Kolegium pismem z dnia 18 lutego 2019 r. (k. 36 akt sąd.) oświadczyło, że H. W. nie złożyła wniosku o ponowne rozpoznanie przez Kolegium sprawy nr [...].

Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy należy również podnieść, że Sąd dostrzega, że złożona skarga jest bardzo uboga w swej treści i nie zawiera - literalnie wyrażonych - wszystkich elementów, o których mowa w art. 57 p.p.s.a. Tym niemniej, Sąd zauważa, że ocena takiej skargi winna nastąpić z uwzględnieniem również pozostałych przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym art. 134 p.p.s.a. Sąd mając na uwadze unormowania tej ostatniej regulacji dokonał oceny złożonej w niniejszej sprawie skargi i doszedł do wniosku, że skoro H. W. zdecydowała się zakwestionować decyzję o wskazanym numerze, to mając na uwadze istotę samej skargi należy przyjąć, że kwestionuje w istocie podstawę prawną jej wydania i zwraca się o jej uchylenie (żadne inne dokumenty znajdujące się w aktach sprawy tej oceny Sądu nie podważają). Dokonując zatem oceny dopuszczalności złożonej w niniejszej sprawie skargi Sąd wziął pod uwagę, że w istocie strona skarżąca sporządzając skargę zarzuciła organom naruszenie prawa i uczyniła to na miarę swoich możliwości. Sądy administracyjne kontrolują legalność działalności administracji publicznej, przy czym, co trzeba zaznaczyć, czynią to w ramach sprawowanego wymiaru sprawiedliwości (art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych), a nie związany zarzutami skargi Sąd I instancji, zobowiązany jest do dokonania kontroli zaskarżonego aktu - niezależnie - od zarzutów i wniosków skargi.

Poza sporem w okolicznościach badanej sprawy pozostaje, że H. W. zwróciła się do Kolegium z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy T. Podgórne z 19 stycznia 2004 r. nr [...]

Kwestią bezsporną pozostaje, że okolicznością uzasadniającą, w ocenie samej Skarżącej, stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy T. Podgórne z dnia 19 stycznia 2004 r. nr [...] był fakt stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy T. Podgórne nr [...] z 25 marca 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na tę okoliczność literalnie H. W. wskazała w swoim wniosku z dnia 30 stycznia 2015 r. Poza sporem pozostaje, że wyrokiem z dnia 16 stycznia 2014 r. sygn. IV SA/Po [...] Wojewódzki Sad Administracyjny w P. stwierdził nieważność tej uchwały. Kwestią bezsporną pozostaje, że wyrok ten jest prawomocny oraz to, że decyzja Wójta Gminy T. Podgórne z dnia 19 stycznia 2004 r. została wydana na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, po stwierdzeniu zgodności zatwierdzanego tą decyzją podziału m.in. z uchwałą Rady Gminy T. Podgórne nr [...] z dnia 25 marca 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wskazać trzeba również, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez sąd administracyjny, który wyrokiem z dnia 10 maja 2017 r. sygn. IV SA/Po [...] przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Kolegium, wskazując, że Skarżąca zwracając się o "unieważnienie decyzji podziałowej" zwracała uwagę na stwierdzoną prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 stycznia 2014 r. sygn. IV SA/Po [...] nieważność uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy T. Podgórne z dnia 25 marca 2003 r. nr [...]). Sąd wskazał, że okoliczność ta została całkowicie pominięta przez Kolegium.

Przystępując do kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd miał na uwadze, że podstawę stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy T. Podgórne z dnia 19 stycznia 2004 r. nr [...] stanowił przepis art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2017, poz. 1257, obecnie: Dz.U 2018, poz. 2096 – dalej jako: k.p.a.). Wskazane w art. 156 § 2 k.p.a. przesłanki negatywne stwierdzenia nieważności decyzji dotyczą przyczyn wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1, 3, 4 i 7 k.p.a. i nie ziściły się w niniejszej sprawie.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd miał również na uwadze, że problem konsekwencji stwierdzenia nieważności planu miejscowego był już przedmiotem rozważań judykatury. Dlatego też Sąd badając zasadność złożonej skargi rozważył argumentację zawartą w wyroku NSA z 05 grudnia 2017 r. sygn. II OSK [...] i przyjął ją za swoją.

Należy zatem zgodzić się z Kolegium, że stwierdzenie nieważności uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wywołuje taki skutek jakby miejscowy plan nigdy nie funkcjonował w obrocie prawnym. Nie oznacza to jednak, że wszystkie decyzje, których przesłanką wydania jest zgodność z miejscowym planem, wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa. Wyeliminowanie z obrotu prawnego miejscowego planu poprzez stwierdzenie nieważności uchwały ustanawiającej ten plan nie może automatycznie skutkować uznaniem, że decyzje, których jedną z podstaw prawnych wydania był wymóg zgodności zawartego w nich rozstrzygnięcia z przepisami miejscowego planu, wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa. Każdy przypadek powinien być oceniany indywidualnie. Jeśli stwierdzono nieważność całości lub części miejscowego planu z tego powodu, że rada gminy wprowadzając do tego planu przepisy określające przeznaczenie nieruchomości i sposób jej zagospodarowania przekroczyła przysługujące jej tzw. władztwo planistyczne bądź też, że przepisy te są niezgodne z ustawą lub rozporządzeniem, to decyzję wydaną w oparciu o te przepisy miejscowego planu niewątpliwie należałoby uznać za wydaną z rażącym naruszeniem prawa. Nie zasługuje bowiem na ochronę taka decyzja. Nie daje jednak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji stwierdzenie nieważności całości lub części miejscowego planu z powodu zawarcia w nim przepisów, które nie były podstawą wydania decyzji np. stwierdzenie nieważności przepisów miejscowego planu, które nie dotyczą terenu, którego dotyczy decyzja.

W okolicznościach badanej sprawy postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności dotyczyło decyzji Wójta Gminy T. Podgórne z dnia 19 stycznia 2004 r. nr [...] Decyzja ta została wydana na podstawie art. 96 ust. 1 i art. 93 ust. 1, 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2000 Nr 46, poz. 543). W dacie wydawanie tej decyzji art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowił, że podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami szczególnymi. Organ wydający decyzję z dnia 19 stycznia 2004 r. stwierdził, że podział jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wskazując na uchwałę Rady Gminy T. Podgórne nr [...] z dnia 25 marca 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów działalności gospodarczej we wsi S. dz. nr [...], [...], [...], [...] i [...] – część DZ.Urz. Woj. Wlkp. 2003 nr [...]). Nie ulega więc wątpliwości, że decyzję podziałową wydano m.in. po twierdzeniu zgodności planowanego podziału ze wskazaną uchwałą nr [...]

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 16 stycznia 2014 r. sygn. IV SA/Po [...] stwierdził nieważność tej uchwały w całości. Na ten też fakt powoływała się H. W. domagając się stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej.

Mając na uwadze tę okoliczności należało stwierdzić, że po pierwsze: uchwała nr [...] dotyczyła niespornie części działki nr [...], której dotyczyła również decyzja podziałowa z 19 stycznia 2004 r. Organ badał zgodność decyzji podziałowej z tym planem, i nie ma wątpliwości, że podziałowi podlegała cała działka [...] o pow. 107470m˛, a więc również ta jej część której dotyczył plan Rady Gminy T. Podgórne nr [...] z dnia 25 marca 2003 r. Fakt ten został udokumentowany, załączonym do akt protokołem badania księgi wieczystej KWE 145110 przechowywanej w archiwum Wydziału XIII Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w P. (k.2 akt adm.) z którego wynika, że nieruchomość dla której tę księgę prowadzono miała wskazaną w decyzji podziałowej pow. 10.7450ha.

Stwierdzając nieważność w całości uchwały Rady Gminy T. Podgórne nr [...] z dnia 25 marca 2003 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał, że skargę na uchwałę w sprawie tego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wniosła właścicielka działek objętych ustaleniami zaskarżonej Uchwały (działki o numerach [...], [...], [...] i [...] przed podziałem składające się na działkę nr [...]). Sąd stwierdził także, że w toku prac planistycznych zakończonych uchwaleniem zaskarżonej uchwały, doszło do naruszenia ustalonego w art. 18 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 – dalej również jako: u.z.p.) trybu prac i właściwości organów, co musiało skutkować stwierdzeniem nieważności całej uchwały na podstawie art. 27 ust. 1 u.z.p. Sąd wyjaśnił, że W § 1 uchwały Rady Gminy T. Podgórne z dnia 05 lutego 2002 r. nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów działalności gospodarczej we wsi S., dz. nr [...], [...], [...], [...] i [...]-część określono, że obszar opracowania obejmuje około 3,6 ha. W § 2 tejże uchwały wskazano, że plan obejmuje tereny położone po zachodniej stronie zabudowy mieszkaniowej we wsi S., wraz z terenami niezbędnymi pod układ komunikacyjny oraz infrastrukturę techniczną. W załączniku graficznym do przedmiotowej uchwały (mapie) wskazano zakres planu. Tymczasem w § 2 uchwały Rady Gminy T. Podgórne z dnia 25 marca 2003 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów działalności gospodarczej we wsi S., dz. nr [...], [...], [...], [...] i [...]-część określono, że plan obejmuje obszar o powierzchni 5,0 ha, położony w Sadach w gminie T. Podgórne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał ponadto, że w decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 lutego 2003 r. wskazano częściowo inne numery działek niż numeracja wskazana w zaskarżonej Uchwale i nawet z uwzględnieniem dokonanego podziału działki nr [...], wskazana w tej decyzji powierzchnia działek nie jest tożsama z powierzchnią objętą ustaleniami planu.

W tej sytuacji należało podzielić stanowisko Kolegium, że w sprawie doszło do wydania decyzji podziałowej z dnia 19 stycznia 2004 z rażącym naruszeniem prawa, bowiem przyczyny nieważności uchwały Rady Gminy T. Podgórne nr [...] z dnia 25 marca 2003 r. wskazane w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 16 stycznia 2004 r. sygn. IV SA/Po [...] bezpośrednio dotyczyły działki nr [...], a konkretnie obszaru dla jakiego plan ten w rzeczywistości został uchwalony. Co więcej, z uzasadnienia wyroku stwierdzającego nieważność uchwały Rady Gminy T. Podgórne nr [...] z dnia 25 marca 2003 r. wynika również, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów rangi ustawowej.

W tej sytuacji trafnie organ stwierdził, mając na uwadze wytyczne Sądu zawarte w wyroku IV SA/Po [...], że ziściły się przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej Wójta Gminy T. Podgórne z 19 stycznia 2004 r. nr [...]

Podkreślić należy, że przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 września 2018 r. nr [...] dotycząca stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej Wójta Gminy T. Podgórne z 19 stycznia 2004 r. nr [...] I tylko w tym zakresie sprawa podlegała badaniu.

Sąd dostrzega, że w wyroku o sygn. IV SA/Po [...] zwrócono Kolegium uwagę na potrzebę pełnego rozpoznania wniosków Skarżącej, która wnosiła zarówno o stwierdzenie nieważności, jak i o wznowienie postępowania w sprawie decyzji Wójta Gminy T. Podgórne z dnia 19 stycznia 2004 r. Należy zatem wskazać, że w przypadku gdyby jednocześnie zostały wszczęte w stosunku do jednej i tej samej decyzji administracyjnej postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej i postępowanie o wznowienie postępowania, w takiej sytuacji pierwszeństwo ma postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności. Prawidłowo zatem niniejszej sprawie, w pierwszej kolejności przeprowadzono postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności.

Mając więc na uwadze powyższe oraz fakt, że Sąd nie dostrzegł z urzędu takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy skargę należało oddalić w całości, co Sąd uczynił działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.