Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 527/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: Art. 11, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 92 a, art. 92b, art. 92c, art. 93
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner (spr.) Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Maria Zawadzka Protokolant Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 lutego 2013 r. nr [....] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego , działając na podstawie:

- art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.2000.1071),

- art. 4 pkt. 22 lit. a, art. 92 a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. 2012.1265),

- art. 13 i art. 15 ust. 2 Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 21.12.1985 ze zm.),

- Ip. 6.3.5 załącznika nr 3 do ww. ustawy o transporcie drogowym -

decyzją z dnia 28 lutego 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2012 r., nr [...] o nałożeniu na skarżącą - A Sp. z o.o. - kary pieniężnej w wysokości 1.000 złotych.

Powyższe decyzje zostały wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny ustalony przez organy :

W dniu 25 maja 2012 r. w miejscowości W, na drodze krajowej nr [...], inspektor Inspekcji Transportu Drogowego dokonał kontroli ciągnika samochodowego marki MERCEDES-BENZ o nr rej. [...] i naczepy ciężarowej marki KRONE o nr rej. [...]. Kontrolowanym pojazdem kierował G. W., który wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy dla skarżącej. Kontrola wykazała, że kierowca używał jednocześnie dwóch wykresówek, symulując w ten sposób załogę dwuosobową.

Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole nr [...] i stanowiły podstawę wszczęcia postępowania z urzędu w zakresie naruszenia zasad i warunków używania rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego .

W toku prowadzonego postępowania skarżąca pismem z dnia 11 czerwca 2012r. wyjaśniła , że nie miała wiedzy o postępowaniu ww. kierowcy i stwierdziła , że naruszenie powyższych zasad i warunków wykonywania transportu drogowego było wynikiem tylko i wyłącznie samodzielnego, indywidualnego działania tego kierowcy.

Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego jako organ I instancji wydał w dniu [...] 2012 r. decyzję nakładającą na skarżącą karę pieniężną w wysokości 1.000 złotych. Organ uznał , że stwierdzone w toku kontroli ustalenia stanowiły naruszenie w zakresie zasad i warunków używania urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego, poprzez jednoczesne używanie kilku wykresówek lub kart kierowców , co zostało szczegółowo opisane w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji.

W odwołaniu od decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie zarzucając, że została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawnych. Skarżąca podniosła, iż nie miała żadnego wpływu na samoistne działanie osoby prowadzącej kontrolowany pojazd, nie miała wiedzy i świadomości o nieprawidłowej obsłudze urządzenia rejestrującego poprzez używanie jednocześnie dwóch wykresówek ; naruszenie obowiązków oraz warunków używania przedmiotowych urządzeń było wynikiem samodzielnego, indywidualnego działania kierowcy, którego skarżąca uprzednio nie mogła przewidzieć.

Ponadto skarżąca podniosła , że trasa miała być wykonana w podwójnej obsadzie przez dwóch kierowców i tak też obsada została rozpisana na karcie drogowej. Skarżąca podkreśliła , że nie miała wiedzy, iż trasa faktycznie była wykonywana tylko przez jednego kierowcę.

Niezależnie od powyższego skarżąca zakwestionowała stwierdzone naruszenie, gdyż wykresówka umieszczona w pozycji drugiego kierowcy w tachografie nie była opisana przez kierowcę, zatem – jej zdaniem - nie można wprost sugerować, iż kierowca używał dwóch wykresówek.

Ponadto skarżąca zarzuciła, że decyzja została sporządzona na niewłaściwym wzorze, co stanowi jej wadę formalną.

Organ odwoławczy utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję podniósł , że w dniu kontroli kierowca G. W. w momencie zatrzymania używał jednocześnie dwóch wykresówek, symulując w ten sposób załogę dwuosobową , gdyż w miejscu przeznaczonym dla pierwszego kierowcy znajdowała się wykresówka wypisana na nazwisko G. W., która została włożona do tachografu o godz. 08:40 dnia 25 maja 2012 r. w miejscowości T ze stanem licznika 801.563 km, natomiast w miejscu przeznaczonym na wykresówkę drugiego kierowcy znajdowała się wykresówka niewypisana, która została również włożona o godz. 8:40 w dniu 25 maja 2012 r.

Na pierwszej wykresówce wypisanej na nazwisko G. W. w trakcie prowadzenia pojazdu rysowała się aktywność kierowcy w postaci prędkości, jazdy oraz przebytej drogi, zaś równolegle na drugiej niewypisanej wykresówce rysowała się aktywność kierowcy w postaci dyspozycji.

Organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję uwzględnił ustalenia kontroli, wyjaśnienia skarżącej oraz wyrok Sądu Rejonowego z dnia 28 sierpnia 2012 r. , sygn. akt [...] uznający obwinionego kierowcę – G. W. za winnego popełnienia czynu polegającego na tym , że jako kierowca używał jednocześnie dwóch wykresówek w dniu kontroli, symulując tym samym załogę dwuosobową. Powyższe okoliczności uzasadniały nałożenie na skarżącą kary pieniężnej wynikającej z Ip. 6.3.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W ocenie organu odwoławczego, w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 92 b ust. 1 ww. ustawy o transporcie drogowym , zgodnie z którym nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów , wymaganych przerwach i okresach odpoczynku , jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców obowiązujących w tym zakresie przepisów .

W toku postepowania przed organami obu instancji skarżąca nie przedstawiła żadnych faktów, ani dowodów na poparcie okoliczności wskazujących na dochowanie należytej staranności w realizacji przewozu drogowego wykonywanego w dniu kontroli. Skarżąca dwukrotnie wzywana przez organ I instancji nie przedstawiła oryginałów dokumentów potwierdzających aktywność kierowcy (tj. oryginałów wykresówek lub danych cyfrowych z karty kierowcy, zaświadczeń o dniach wolnych) z okresu kontrolnego tj. od 27 kwietnia 2012r. do 25 maja 2012 r., które to dokumenty mogłyby jednoznacznie potwierdzić, iż skarżąca dochowała należytej staranności podczas wykonywanych na jej rzecz przewozów drogowych.

W przedmiotowej sprawie , w ocenie organu odwoławczego, nie zaistniały również okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92 a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż brak wpływu i niemożliwość przewidzenia naruszenia musi realnie zaistnieć i nie wystarczy tylko zakwestionowanie swojej odpowiedzialność. Pod pojęciem "zdarzenia i okoliczności nie do przewidzenia", zdaniem organu odwoławczego, trzeba rozumieć tylko takie zjawiska, które występują rzadko, gwałtownie, niespodziewanie, których wystąpienie nie jest możliwe do zaplanowania i uniknięcia przy dołożeniu ze strony przedsiębiorcy należytej staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej ( wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 maja 2010 r., sygn. III SA/Wr 768/09).

W ocenie organu odwoławczego , w chwili kontroli nastąpiło naruszenie przepisów poprzez jednoczesne używanie kilku wykresówek, w sytuacji, gdy przedsiębiorca ma obowiązek organizowania pracy kierowcy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń. Okoliczność , że kierowca sam prowadzi pojazd jest typową sytuacją dla tego rodzaju działalności i stosunków pracy , jednak nie wyłącza to odpowiedzialności przedsiębiorcy za naruszenia przepisów w tym zakresie.

Organ odwoławczy wyjaśnił , że odpowiedzialność przedsiębiorcy nie jest oparta na zasadzie winy i odpowiedzialność ta zachodzi nawet wówczas , gdy naruszenie przepisów powstało w sposób niezawiniony przez niego.

Odnosząc się do zarzutu sporządzenia decyzji pierwszoinstancyjnej na niewłaściwym druku , organ odwoławczy stwierdził , że okoliczność ta nie stanowi wady uzasadniającej uchylenie tej decyzji.

Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie , w której skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj. :

art. 92 a ww. ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie ww. norm prawnych w odniesieniu do nieprawidłowości sprecyzowanych w Załączniku nr 3, liczbą porządkową 6.3.5. tej ustawy dotyczących jednoczesnego używania kilku wykresówek lub kart kierowców;

art. 93 ust. 3 w związku z art. 92b i art. 92 c ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie i nieumorzenie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej , pomimo wystąpienia okoliczności określonych w art. 92 b oraz art. 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.

Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak i poprzedzającej ją decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2012 r. nr [...] jako niezgodnych z prawem oraz umorzenie postępowania administracyjnego.

Zdaniem skarżącej zasadnym jest zarzut naruszenia art. 93 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym.

Zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym, skarżąca co najmniej dwa razy w roku organizowała szkolenia dla kierowców w zakresie przestrzegania norm czasu jazdy, przerw i odpoczynków oraz obsługi tachografów. Skarżąca organizowała przewozy drogowe w taki sposób, aby nie naruszały czasu jazdy, przerw i odpoczynków. Wynagrodzenie kierowców nie było uzależnione od przejechanych kilometrów, terminowości dostarczania ładunku , ani jego ilości. Zatrudniony na stanowisku kierowcy G. W. był zobowiązany do przestrzegania przepisów o transporcie drogowym oraz o czasie pracy kierowców zgodnie z zakresem obowiązków i odpowiedzialności kierowcy.

W ocenie skarżącej, dopełniła ona wszelkich niezbędnych starań i obowiązków i nie wywierała presji na kierowców, a zadania przewozowe są tak ustawiane, aby nie powodować naruszeń czasu jazdy, przerw i odpoczynków ; to kierowcy decydują o tempie pracy.

Skarżąca podniosła , iż nie miała wiedzy i świadomości o nieprawidłowej obsłudze urządzenia rejestrującego poprzez używanie jednoczesne dwóch wykresówek w sytuacji , gdy do wykonania zadania przewozowego objętego kontrolą wyznaczyła dwuosobową załogę. Trasa została wykonana w pojedynczej obsadzie bez wiedzy i zgody skarżącej. Fakt skazania kierowcy G. W. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego, Wydział II Karny , z dnia 11 października 2012 r. sygn. akt [...], za używanie jednocześnie dwóch wykresówek w dniu kontroli drogowej, tj. 25 maja 2012 r., tj. o wykroczenie z art. 92 ust. 1-2 ustawy o transporcie drogowym wskazuje , że to wyłącznie kierowca ponosi za ten czyn odpowiedzialność postępując wbrew poleceniu skarżącej .

W cenie skarżącej, w przedmiotowej sprawie winien mieć zastosowanie art. 92 c ust. 1 pkt ww. ustawy o transporcie drogowym zgodnie z którym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92 a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miały wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło w skutek zdarzeń i okoliczności których podmiot nie mógł przewidzieć.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył , co następuje :

Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem . Oznacza to , że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego i procesowego .

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza , że skarga nie zasługuje na uwzględnienie , gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa .

W rozpatrywanej sprawie organy orzekające ustaliły , że w dniu 25 maja 2012r. w miejscowości W zatrzymano do kontroli drogowej ciągnik samochodowy marki Mercedes Benz , nr rej. [...] wraz z naczepą , nr rej. [...], którym kierował G. W. wykonujący transport drogowy rzeczy dla skarżącej . Kontrola wykazała , że kierowca używał jednocześnie dwóch wykresówek, symulując w ten sposób załogę dwuosobową.

W toku postępowania prowadzonego przed organami orzekającymi w niniejszej sprawie , skarżąca podważała ustalenia kontroli , jednak prawomocny wyrok Sądu Rejonowego Wydział II Karny z dnia 28 sierpnia 2012r. , sygn. akt [...] uznający za winnego G. W. popełnienia wykroczenia z art.92 ust.1-2 ww. ustawy o transporcie drogowym polegającego na jednoczesnym używaniu dwóch wykresówek w dniu kontroli drogowej tj. 25 maja 2012r. potwierdza prawidłowość ustaleń organów administracyjnych .

Nadmienić należy , że zgodnie z art.11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270) ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Co prawda , kierowca G. W. został skazany za wykroczenie i co do zasady przedmiotowy wyrok sądu wydany w postępowaniu karnym nie wiąże Sądu orzekającego w niniejszej sprawie , nie mniej jednak wyrok ten potwierdza , że kierowca jednocześnie używał w dniu kontroli dwóch wykresówek , chociaż tylko jednak była wypełniona na nazwisko kierującego pojazdem , ale druga , niewypisana wykresówka rysowała aktywność drugiego kierowcy . Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swej decyzji przytoczył przepisy regulujące pracę urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym i szczegółowo uzasadnił , w jakich okolicznościach dopuszczalne jest używanie dwóch wykreskówek.

Skarżąca nie odniosła się do tych twierdzeń i wywodów organów i skutecznie nie podważyła ustaleń przyjętych za podstawę rozstrzygnięć w niniejszej sprawie.

Uznając zatem , że okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie są ustalone prawidłowo , należy dokonać kontroli oceny prawnej stanu faktycznego dokonanej przez organy administracji .

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 92a ust. 1 ww. ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie.

Stosownie do ust.6 przytoczonego przepisu , wykaz naruszeń obowiązków lub warunków , o których mowa w ust. 1 , oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy .

Zgodnie z załącznikiem nr 3 do ustawy , Ip. 6.3.5 –kara pieniężna za jednoczesne używanie kilku wykresówek lub kart kierowców wynosi 1.000 zł.

Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy potwierdza stanowisko organów , że w chwili kontroli kierowca jednocześnie używał dwóch wykreskówek , mimo iż załoga kontrolowanego pojazdu była jednoosobowa , a wymierzona za ten czyn kara pieniężna jest zgodna z obowiązującymi przepisami. Zauważyć należy, że argumentacja skargi – mimo sformułowanego zarzutu naruszenia art.92 a ww. ustawy o transporcie drogowym - nie podważa ustalenia faktycznych przyjętych za podstawę nałożenia kary pieniężnej , ani nie kwestionuje wysokości nałożonej kary , a jedynie zawiera zarzut nie zastosowania art.93 ust.3 ww. ustawy poprzez umorzenie prowadzonego postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej w przypadku stwierdzenia okoliczności , o których mowa w art.92b ust.1 lub 92c.

Art.92b ust.1 ustawy stanowi , że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów , wymaganych przerwach i okresach odpoczynku , jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizacje i dyscyplinę pracy ogólnie wymagana w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców stosownych przepisów.

Zgodnie z art. 92 c ustawy , nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej , o której mowa w art.92a ust.1 , na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem , a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się , jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują , że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia , a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności , których podmiot nie mógł przewidzieć.

W ocenie skarżącej , dopełniła ona wszelkich niezbędnych starań i obowiązków poprzez organizowanie co najmniej dwa razy w roku szkoleń dla kierowców w zakresie przestrzegania norm czasu jazdy , przerw i odpoczynków oraz obsługi tachografów , a system wynagradzania nie był uzależniony od przejechanych kilometrów , terminowości dostarczania ładunków , ani jego ilości.

W rozpatrywanym przypadku skarżąca nie miała wiedzy , ani świadomości naruszenia przepisów przez kierowcę kontrolowanego pojazdu, a prawomocny wyrok skazujący tego kierowcę za naruszenie obowiązujących przepisów potwierdza, zdaniem skarżącej , że nie mogła przewidzieć takiego działania kierowcy.

Odnosząc się do tej argumentacji skargi należy stwierdzić , że nie zasługuje ona na uwzględnienie i nie mogła odnieść zamierzonego skutku.

W pierwszej kolejności należy podnieść , że analiza przepisów ustawy o transporcie drogowym prowadzi do wniosku , że co do zasady za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo. Sąd podzielił stanowisko organu , że odpowiedzialność określona w art. 92a ust 1 ustawy o transporcie drogowym ma charakter administracyjny. Istotną cechą tej odpowiedzialności jest to, że ma charakter obiektywny, gdyż obciąża podmiot wykonujący transport drogowy, jeżeli wystąpił zakazany przez ustawę skutek ( wyrok NSA z\ dnia 16 maja 2012r. , sygn.akt II GSK 543/11 , LEX nr 1219039 ) .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 14 marca 2012r. , sygn.akt II SA/Go 32/12 , LEX nr 1138485 stwierdził , że decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne za naruszenie przepisów prawnych regulujących sprawy transportu drogowego mają charakter szczególny . Są to decyzje wydawane w ramach tzw. uznania związanego , nie stwarzające właściwym organom administracji praktycznie żadnych luzów interpretacyjnych. Odpowiedzialność administracyjna za popełnione wykroczenie drogowe, określone zarówno w ustawie o transporcie drogowym , innych przepisach krajowych oraz przepisach unijnych , jest co do zasady oderwana od kwestii winy. Organ orzekający ma obowiązek stwierdzenia , czy nastąpiło wykroczenie określone powołanymi wyżej przepisami , bez wnikania jakie były jego przyczyny i kto ponosi za to winę. Organ inspekcji drogowej działa w takiej sytuacji w warunkach uznania związanego . Stwierdzenie określonego ustawą wykroczenia musi spowodować jego odpowiednią , zgodną z przepisami ustawy kwalifikację , a następnie nałożenie kary w wymaganej tą ustawą wysokości.

Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę podziela przytoczone stanowisko mając na uwadze fakt, że do stwierdzenia zaistnienia odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz drogowy wystarczające jest - co do zasady - stwierdzenie naruszenia, nawet jeżeli powstało ono w sposób niezawiniony. Podkreślić należy , że podmiot taki ma możliwość reagowania na działania osób , którymi posługuje się przy wykonywaniu transportu drogowego , między innymi poprzez bieżący nadzór i kontrolę tych osób i w przypadku stwierdzenia naruszeń – ma możliwość stosowania środków dyscyplinujących. Podmiot wykonujący transport drogowy ma możliwość właściwego doboru pracowników, a jego odpowiedzialność za kierowców , którymi się posłużył przy wykonywaniu transportu drogowego jest oparta na tzw. ryzyku osobowym . W związku z powyższym argumentacja skargi , że to wyłącznie kierowca ponosi odpowiedzialność za ujawnione naruszenie przepisów , nie mogła odnieść zamierzonego skutku . W niniejszej sprawie zachowanie kierowcy było wynikiem braku właściwych rozwiązań organizacyjnych w zakresie dyscyplinowania osób wykonujących na rzecz skarżącej transport drogowy. W dyspozycji art.93 ust.3 ustawy nie mieszczą się zdarzenia związane z doborem osób wykonujących przewóz drogowy na rzecz przedsiębiorcy. Odpowiedzialność administracyjna za naruszenia określonych przepisów ustawy o transporcie drogowym jest oderwana od kwestii winy , zaistnienia szkody , czy stanu zagrożenia ; jest odpowiedzialnością opartą na zasadzie ryzyka z uwagi na cele , jakie przepisy te miały spełnić , a mianowicie zapewnić bezpieczeństwo na drogach. Dla zwolnienia się z tej odpowiedzialności nie wystarczy zatem wykazanie braku winy , lecz wymagane jest udowodnienie podjęcia wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa. Podstawą do zwolnienia się z tej odpowiedzialności nie może być w szczególności fakt organizowania dla kierowców szkoleń z zakresu przestrzegania przepisów dotyczących czasu jazdy , przerw i odpoczynków oraz obsługi tachografów , ani ustalania wynagrodzenia kierowców niezależnie od przejechanych kilometrów , terminowości dostarczania ładunków , czy jego ilości. Konieczne są również działania nadzorcze i kontrolne wobec kierowców.

W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała okoliczności, które zwalniałyby ją z odpowiedzialności za naruszenie przepisów przez kierowcę wykonującego przewóz drogowy na jej rzecz. Skarżąca jako przedsiębiorca , winna tak dobierać kierowców i tak zorganizować ich pracę, aby nie dochodziło do naruszenia przez nich prawa podczas wykonywania transportu drogowego . Surowa odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy zmierza do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny. Sprawą przedsiębiorcy jest zawieranie takich umów, dobór takiej kadry i obmyślenie takich rozwiązań organizacyjnych, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz przewóz drogowy, a jednocześnie zapobiegać będą naruszeniom zasad i warunków wykonywania tego transportu.

Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy , Sąd działając na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012.270) , orzekł jak w sentencji.