Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 201/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: sędzia WSA Mirella Łent (spr.) sędzia WSA Leszek Kleczkowski Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Krenz-Winiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2018r. sprawy ze skargi P. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. prowadzi postępowanie egzekucyjne z majątku skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego

z dnia [...] sierpnia 2017r. nr [...], obejmującego zaległość

z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie należności głównej 10.032,00 zł, zadeklarowanego przez podatnika w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2016.

W toku postępowania egzekucyjnego organ zawiadomieniem z dnia

[...] sierpnia 2017r. nr [...].SYLWIA zajął wierzytelności

z rachunku bankowego w Euro Banku S.A. Zawiadomienie to wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostało stronie doręczone w dniu [...] września 2017r. Ponadto organ egzekucyjny dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę skarżącego w Papieskim Wydziale Teologicznym we W. zawiadomieniem z [...] sierpnia 2017r.

nr [...].SP oraz innej wierzytelności pieniężnej w Pierwszym Urzędzie Skarbowym w T. zawiadomieniem z [...] sierpnia 2017r.

nr [...].SP. Powyższa inna wierzytelność stanowiła kwotę przekazaną przez dłużnika zajętej wierzytelności - Papieski Wydział Teologiczny we W., w związku z łącznym prowadzeniem egzekucji administracyjnej i sądowej. Wcześniej bowiem Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. w oparciu

o własne tytuły wykonawcze nr: [...]

i tytuł Prezydenta M. [...] nr [...] skierował egzekucję z wynagrodzenia za pracę strony w Papieskim Wydziale Teologicznym we W., do którego nastąpił zbieg z egzekucją prowadzoną przez Komornika Sądowego dla Warszawy-Woli. Postanowieniem Sądu Rejonowego w T. z dnia

[...] października 2016r. sygn. akt [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. został wyznaczony do prowadzenia łącznie egzekucji sądowej

i administracyjnej z wynagrodzenia za pracę. W wyniku tej egzekucji pracodawca przekazał organowi egzekucyjnemu kwotę 15.488,17 zł, którą w wysokości 14.197,18 zł zaliczono na poczet należności objętej łączną egzekucją po rozliczeniu i przekazaniu kwot objętych sądowym postępowaniem egzekucyjnym. Pozostała nierozliczona część została pozostawiona na rachunku depozytowym organu egzekucyjnego.

P. z dnia [...] września 2017r. skarżący złożył zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] sierpnia 2017r.

nr [...]. Skarżący zarzucił, że egzekucja:

- została wszczęta bezpodstawnie, ponieważ nie rozpatrzono wniosku z dnia [...] sierpnia 2017r. o rozłożenie na raty podatku dochodowego za 2016 r., w którym skarżący wnosił również o niewszczynanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia wniosku i wyłączenie od rozpatrywania wniosku Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. i podległych mu służbowo pracowników;

- obejmuje rażąco nieprawidłową, zawyżoną kwotę należności, gdyż Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. bezprawnie przetrzymywał

od [...] marca 2017r. nieujawnioną nadpłatę z tytułu egzekucji prowadzonej

na podstawie tytułów wykonawczych z 2016r. nr: [...] i [...], której ujawnienie nastąpiło zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2017r. nr [...].SP.

Uzasadniając zarzuty skarżący wyjaśnił, że nie uchylał się od obowiązku uregulowania należności podatkowej, jedynie wnosił o możliwość jej dobrowolnej realizacji w miesięcznych ratach. Mimo tego wniosku, znanego organowi już w dniu

[...] sierpnia 2017r., bez jego rozpatrzenia, w dniu [...] sierpnia 2017r. została nadana tytułowi wykonawczemu nr [...] klauzula wykonalności. Ponadto skarżący zaznaczał, że zobowiązanie podatkowe objęte przedmiotowym tytułem wykonawczym wynosi 10.032,00 zł, gdy tymczasem organ egzekucyjny od marca 2017r. bezprawnie przetrzymywał nadpłatę wynikającą z łącznej egzekucji

z wynagrodzenia za pracę w Papieskim Wydziale Teologicznym we W. prowadzonej przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T., w związku z postanowieniem Sądu Rejonowego w T. sygn. akt [...]. Zdaniem strony organ dokonując zajęcia tej nadpłaty, którego zasadność skarżący kwestionuje, powinien określić w tytule wykonawczym nr [...] kwotę należności pomniejszoną o wysokość bezprawnie przetrzymywanej i ukrywanej nadpłaty.

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. postanowieniem z dnia [...] października 2017r. nr [...].RS. odmówił uwzględnienia wniesionych zarzutów.

W uzasadnieniu organ egzekucyjny w odniesieniu do wysokości obowiązku ujętego w tytule wykonawczym i zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia innej wierzytelności wskazał, że w związku z prowadzeniem łącznej egzekucji oraz koniecznością ustalenia wysokości dotychczasowych kosztów egzekucyjnych oraz tego w jakim zakresie roszczenie wierzyciela zostało zaspokojone, pismem z dnia

[...] stycznia 2017r. przesłał odpis postanowienia wraz z dalszym tytułem wykonawczym Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym dla Warszawy-Woli, który pismem

z dnia [...] lutego 2017 r. odesłał tytuł wykonawczy ze wskazaniem niezbędnych do prowadzenia dalszej egzekucji wysokości dotychczasowych kosztów egzekucyjnych.

W celu prawidłowego rozliczenia uzyskanych w toku łącznej egzekucji z wynagrodzenia za pracę kwot, organ egzekucyjny prowadził korespondencję zarówno z wierzycielem sądowego postępowania egzekucyjnego Santander Consumer Bank S.A., jak

i Komornikiem Sądowym. Dopiero w dniu [...] lipca 2017r., po uzyskaniu niezbędnej informacji od wierzyciela, możliwe było ostateczne rozliczenie uzyskanych w ramach postępowania kwot. W wyniku rowadzonej uprzednio egzekucji, dłużnik zajętej wierzytelności będący pracodawcą przekazał na rachunek organu egzekucyjnego łączną kwotę 15.488,76 zł, którą w części, w wysokości 14.197,58 zł zaliczono na poczet należności objętych tytułami wykonawczymi wystawionymi przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T., Prezydenta M. K.

i przekazanym przez Komornika Sądowego. Pozostałą nierozliczoną kwotę 1.219,18 zł, pozostawioną na rachunku depozytowym, organ egzekucyjny zajął zawiadomieniem

z dnia [...] sierpnia 2017r. nr [...].SP w toku egzekucji prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...].

W kwestii złożonego podania o ulgę w spłacie podatku dochodowego za 2016r. organ egzekucyjny zauważył, że w istocie pismem z dnia [...] sierpnia 2017r. skarżący wniósł o rozłożenie na raty spłaty dochodzonej w toku postępowania egzekucyjnego należności z tytułu podatku dochodowego za 2016r. Jednak samo złożenie wniosku o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych nie stanowi podstawy do odstąpienia od wszczęcia postępowania egzekucyjnego i niepodjęcia czynności egzekucyjnych, czy też zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Dopiero bowiem pozytywne rozstrzygnięcie w sprawie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych wywrze skutek w postaci konieczności umorzenia lub zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

W złożonym zażaleniu od powyższego postanowienia skarżący zarzucił:

naruszenie art. 33 § 1 pkt 6 w związku z art. 6 § 1 ustawy z dnia

17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017r.,

poz. 1201 ze zm.), dalej: "u.p.e.a."oraz art. 8 Kpa polegające na:

- niezasadnym wszczęciu egzekucji, bez zbadania wcześniej okoliczności wskazanych we wniosku z [...] sierpnia 2017r. o rozłożenie należności na raty;

- nie wykazaniu przez organ pierwszej instancji, że dotychczasowe niewykonanie zobowiązania wynikało z działania zobowiązanego w złej wierze lub bezprawnie w celu uniknięcia lub przełożenia w czasie zapłaty zobowiązania;

naruszenie art. 67a Ordynacji podatkowej polegające na nierozpoznaniu przez organ podatkowy pierwszej instancji wniosku z [...] sierpnia 2017r. o zastosowanie ulgi w postaci rozłożenia należności podatkowej na raty;

niezasadne przetrzymywanie przez organ pierwszej instancji i bezprawne zadysponowanie pieniędzmi zobowiązanego w kwocie 1.291,18 zł, które po wygaśnięciu zobowiązania podatkowego za 2015r. powinny zostać skarżacemu niezwłocznie zwrócone.

W związku z tym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i jednocześnie o wstrzymanie zajęcia wynagrodzenia w Papieskim Wydziale Teologicznym we W. do czasu rozstrzygnięcia sporu w przedmiocie zarzutów ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji i jednoczesne wstrzymanie zajęcia wynagrodzenia w Papieskim Wydziale Teologicznym we W. do czasu rozstrzygnięcia sporu w przedmiocie zarzutów. Ponadto wniósł o niezwłoczny zwrot wraz z ustawowymi odsetkami bezprawnie zawłaszczonej z wynagrodzenia za pracę

w Papieskim Wydziale Teologicznym we W. kwoty w wysokości 1.291,18 zł, która stanowi nadpłatę podatku za rok 2015 i umorzenie dotychczasowych kosztów postępowania egzekucyjnego jako wszczętego bezpodstawnie i zarachowanie pobranych kwot na poczet należności głównej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r.

W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że organ niezasadnie wszczął egzekucję i wydał tytuł wykonawczy, w sytuacji kiedy całkowicie - wbrew obowiązkowi z art. 6 § 1 u.p.e.a. - pominął rozpoznanie wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2017r.

o rozłożenie należności na raty, nie rozpatrując go i przechodząc nad nim do porządku. Poprzez ten fakt (zaniechania) organ podatkowy pierwszej instancji nie zbadał okoliczności uzasadniających zastosowanie względem strony ulgi, a to wyklucza po stronie organu przyjęcie, że zobowiązany przyjął postawę uchylania się od zapłaty zobowiązania, że miał zamiar rozmyślnego uniknięcia spełnienia zapłaty należności. Dopiero tego rodzaju stwierdzenie - oparte na zbadaniu zasadności wniosku

z [...] sierpnia 2017r. o rozłożenie na raty i ustalenie, że wniosek nie jest zasadny

i wynika ze złej woli skarżącego - w niniejszej sprawie uzasadniało wszczęcie przeciwko skarżącemu przymusowej egzekucji i wydanie tytułu wykonawczego. W efekcie zdaniem strony zachodził stan niedopuszczalności egzekucji w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu

I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że zasady rozpoznawania zarzutów ustawodawca uregulował w art. 33 u.p.e.a. Wskazał przy tym, że w niniejszej sprawie skarżący zgłosił zarzuty: niedopuszczalności egzekucji z powodu złożenia wniosku o rozłożenie na raty obowiązku podlegającego egzekucji, niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej oraz wykonania części obowiązku (art. 33 § 1 pkt 6 i 1 u.p.e.a.). Organ wyjaśnił przy tym, że ponieważ Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. jest jednocześnie wierzycielem

i organem egzekucyjnym powyższe zarzuty nie wymagają zajęcia stanowiska przez wierzyciela.

Organ wskazał dalej, że obowiązek podlegający egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] sierpnia 2017r. nr [...]

w kwocie 10.032,00 zł wynika ze złożonego przez skarżącego zeznania o wysokości dochodu w roku podatkowym 2016 (PIT-36). Zgodnie z art. 45 ust. 1 i 4 ustawy z dnia [...] lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (j.t. Dz. U. z 2016 r.

poz. 2032 ze zm.) termin płatności ustalonego w zeznaniu podatku do zapłaty upłynął

[...] maja 2017r. Wobec braku wpłaty należnego podatku w ustawowym terminie, wierzyciel - Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T., w dniu [...] lipca 2017r. wystawił upomnienie nr [...], które zostało doręczone

w dniu [...] sierpnia 2017r. W związku z brakiem zapłaty zaległego podatku, po upływie siedmiodniowego terminu liczonego od dnia doręczenia upomnienia, wierzyciel w dniu [...] sierpnia 2017 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...], który stał się podstawą wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 6 § 1 ustawy, w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Mając na uwadze brak zapłaty zaległego podatku przez okres ponad 3 miesięcy po upływie terminu jego płatności, zdaniem organu z pewnością w sprawie mieliśmy do czynienia z uchylaniem się od wykonania obowiązku. Fakt, że skarżący złożył wniosek z dnia [...] sierpnia 2017r.

o rozłożenie zaległego podatku na raty nie oznacza, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. wydając w dniu [...] sierpnia 2017r. tytuł wykonawczy, tj. jeszcze przed rozstrzygnięciem wniosku o ulgę w spłacie należności, naruszył przepisy art. 6

§ 1 ustawy, ponieważ przesłanka uchylania się od wykonania obowiązku wystąpiła

w sprawie już przed złożeniem wniosku o ulgę w spłacie zaległego podatku.

W konsekwencji organ uznał za niezasadny zarzut niedopuszczalności egzekucji

w związku z naruszeniem art. 6 § 1 u.p.e.a.

Wskazano, że organ egzekucyjny wcześniej realizując inne należności prowadził łączną egzekucję sądową i administracyjną z Pana wynagrodzenia za pracę w Papieskim Wydziale Teologicznym we W.. Do tej egzekucji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. wyznaczył Sąd Rejonowego w T. postanowieniem z dnia [...] października 2016r. sygn. akt [...]. W wyniku tych działań pozostała na rachunku depozytowym organu egzekucyjnego nierozliczona nadwyżka w kwocie 1.291,18 zł. Pracodawca przekazał bowiem organowi egzekucyjnemu kwotę 15.488,76 zł, którą w wysokości 14.197,58 zł zaliczono na poczet należności egzekwowanych w wyniku zbiegu egzekucji. Zgodnie z art. la pkt 12 lit.a tiret 5 u.p.e.a. dotyczącym należności pieniężnych, środkiem egzekucyjnym jest egzekucja z innych wierzytelności pieniężnych. Z kolei art. 89 § 1 ustawy stanowi, że organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej niż określona

w art. 72-85. Oznacza to, że chodzi o inne wierzytelności zobowiązanego niż wynagrodzenie za pracę, świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego, ubezpieczenia społecznego, renty socjalnej, rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych. Powyższą zatem kwotę nadwyżki znajdującą się na rachunku depozytowym Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. uznał za inną wierzytelność i dokonał jej zajęcia zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...].SP. Powyższa kwota nadwyżki pozostała po rozliczeniu łącznej egzekucji sądowej

i administracyjnej. Zdaniem organu mogło to nastąpić dopiero po otrzymaniu przez organ egzekucyjny od wierzyciela sądowego postępowania egzekucyjnego pisma

z dnia [...] lipca 2017r., które wpłynęło do Pierwszego Urzędu Skarbowego w T.

w dniu [...] lipca 2017r. Wierzyciel dopiero w tym piśmie przekazał informacje na temat stanu zadłużenia na dzień [...] maja 2017r., co ostatecznie umożliwiło przekazanie wyegzekwowanych kwot na poczet przejętej egzekucji sądowej. Wskazano, że pismo wierzyciela cywilnoprawnego stanowiło odpowiedź na wezwanie organu egzekucyjnego z dnia [...] czerwca 2017r. o wskazanie stanu zaległości strony wobec tego wierzyciela

i następnie ponaglenie wierzyciela w rozmowie telefonicznej z dnia [...] lipca 2017r. przeprowadzonej przez pracownika urzędu skarbowego. Powyższe wskazuje, że omawiana kwota nadwyżki 1.291,18 zł nie była w dyspozycji organu egzekucyjnego od marca 2017r. jak twierdzi skarżący, ale że została ustalona dopiero po otrzymaniu

w dniu [...] lipca 2017r. pisma wierzyciela cywilnoprawnego. Środki, w związku z którymi wystąpiła nadwyżka, zostały niezasadnie przekazane przez dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podzielił też stanowisko organu

I instancji, że nie mogą mieć w tej sytuacji zastosowania przepisy ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.), regulujące zagadnienie nadpłaty podatku. Tym samym nie mogło nastąpić przerachowanie omawianej nadwyżki na poczet zaległości podatkowychskarżacego, poprzez pomniejszenie kwoty 10.032,00 zł zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016r. o kwotę 1.291,18 zł stanowiącą nadwyżkę pozostałą po rozliczeniu łącznej egzekucji sądowej i administracyjnej. Nie można zatem uznać za zasadny zarzut wykonania w części obowiązku podlegającego egzekucji prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] sierpnia 2017r. nr [...].

Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem niezasadnego przetrzymywania przez organ pierwszej instancji omawianej nadwyżki w kwocie 1.291,18 zł. Organ egzekucyjny z pewnością kwotę tę ustalił po otrzymaniu w dniu [...] lipca 2017r. wspomnianego wyżej pisma wierzyciela cywilnoprawnego. Zajęcia egzekucyjnego tej nadwyżki dokonał w dniu [...] sierpnia 2017r. zawiadomieniem nr [...].SP. Przyjąć zatem należy, że między momentem ustalenia nadwyżki a datą zajęcia tej nadwyżki upłynął niespełna miesiąc. Terminu tego, biorąc pod uwagę fakt nierealizowania przez stronę od [...] maja 2017r. zaległego podatku dochodowego za rok 2016, nie można uznać za niezasadny.

W kwestii żądania wstrzymania zajęcia wynagrodzenia w Papieskim Wydziale Teologicznym we W. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa wstrzymanie to następuje z urzędu. Zgodnie z art. 23 § 6 ustawy organy sprawujące nadzór mogą, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wstrzymać z urzędu, na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ. Mając na uwadze nieuznanie za zasadne zgłoszonych zarzutów w sprawie egzekucji prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], organ nie znalazł przesłanek do wstrzymania zajęcia wynagrodzenia.

W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz

z postanowieniem organu I instancji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono:

I. nieuzasadnione uznanie zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji w oparciu o tytuł wykonawczy numer [...] za niezasadne przejawiające się w zaskarżonym postanowieniu:

1) naruszeniem art. 33 § 1 pkt 6 w zw. z art. 6 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego

w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji polegające na:

wszczęciu egzekucji i wystawieniu tytułu wykonawczego - wbrew art. 6 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - bez poprzedzenia wszczęcia egzekucji jakimkolwiek zbadaniem czy faktycznie i obiektywnie istnieją okoliczności wskazane we wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2017r. o zastosowanie ulgi

w postaci rozłożenia należności zaległości podatkowej na miesięczne raty - które było po stronie Naczelnika Urzędu Skarbowego obowiązkowe i stanowiłoby realne zweryfikowanie kwestii podniesionych we wniosku o rozłożenie na raty czy po stronie skarżącego zwracającego się o dobrowolną spłatę w miesięcznych ratach ze względu na sytuację rodzinno-finansową od skarżącego niezależną, zachodzi sytuacja uchylenia się od zobowiązania, czy też umyślność w uchyleniu się od spełnienia zobowiązania nie występuje, a wniosek o rozłożenie na raty jest podyktowany w szczególności znaną organowi podatkowemu z urzędu sytuacja wysokich kosztów leczenia chorej na nowotwór złośliwy i leczącej się onkologicznie od 2014 roku żony skarżącego, której leczenie i utrzymanie w chorobie, koszty dojazdów do lekarzy, skarżący nieustannie wspiera i w nich uczestniczy,

bezpodstawnym, dowolnym i nieopartym na dowodach uznaniu

w zaskarżonym postanowieniu, sprzecznym z przepisem art. 6 § 1 ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, że skarżący umyślnie i celowo uchyla się od zapłaty zaległości podatkowej za 2016 r. i w tym kontekście złożył wniosek

o rozłożenie należności na raty, skutkującym niezasadnym bez zweryfikowania okoliczności podniesionych we wniosku o rozłożenie należności na raty wszczęciem wobec skarżącego egzekucji z wynagrodzenia za pracę i wystawieniem tytułu wykonawczego generującymi dla skarżącego w jego trudnej sytuacji rodzinno-osobistej, w której ponosi wysokie koszty leczenia chorej na nowotwór złośliwy żony, dodatkowe

i nieuzasadnione koszty egzekucyjne, podjęte bez poprzedzenia wszczęcia egzekucji jakimkolwiek zbadaniem obiektywnych okoliczności wskazanych we wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2017 r. o zastosowanie ulgi w postaci rozłożenia należności na miesięczne raty i sprawdzenia czy raty w sytuacji skarżącego są zasadne, mimo, iż takie działanie poprzedzające przymusową egzekucje i zajęcie-niezwykle dotkliwe dla skarżącego w jego sytuacji rodzinnej i osobistej, znanej z urzędu organowi podatkowemu - było działaniem obowiązkowym po stronie organu podatkowego pierwszej instancji uprawniającym na podstawie zebranych dowodów do oceny realnych możliwości płatniczych skarżącego oraz jego zachowania w kontekście umyślności, a poprzez to dopiero dawało podstawy do stwierdzenia czy zachodzi realnie po stronie skarżącego czy nie zachodzi sytuacja uchylenia się od zobowiązania oraz umyślność w uchyleniu się od spełnienia zobowiązania, uzasadniająca stosowanie środków przymusu administracyjnego,

nie wykazanie przez organ podatkowy I instancji przed przystąpieniem do egzekucji, że dotychczasowe niewykonanie zobowiązania przez skarżącego wynikało

z bezprawnego działania zobowiązanego P. P. i było działaniem w złej wierze, zmierzającym do uniknięcia albo przełożenia w czasie zapłaty zobowiązania,

nie wykazanie przez organ podatkowy pierwszej instancji złych intencji zobowiązanego, tj. złośliwego zamiaru skarżącego polegającego na bezprawnym uniknięciu lub odroczeniu zapłaty zaległości podatkowych za 2016 r. utożsamianego

w orzecznictwie sądowym z ustawowym terminem "uchylania się od wykonania obowiązku",

naruszenie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej polegające na nierozpoznaniu przez organ podatkowy pierwszej instancji wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2017r. o zastosowanie ulgi w postaci rozłożenia należności podatkowej na raty przed wszczęciem egzekucji z tytułu zaległości podatkowych za 2016 rok

z wynagrodzenia za pracę i nie rozważenie, że wniosek ten nie został złożony w celu obstrukcji postępowania, że zawierał wymagane uzasadnienie oraz zainicjował skutecznie postępowanie na podstawie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, którego przeprowadzenie do czasu ewentualnego wszczęcia postępowania egzekucyjnego było obowiązkiem Naczelnika I Urzędu Skarbowego albowiem wniosek nie groził przedawnieniem zobowiązania, zaś wszczęcie egzekucji bez zainicjowanego tym wnioskiem postępowania było działaniem rażąco przedwczesnym i nieuzasadnionym,

II. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, a mianowicie:

rażąco błędne rozumienie i zastosowanie prawne pojęcia nadpłaty podatku dochodowego za 2015 rok jako "innej wierzytelności pieniężnej" P. P. rzutujące na wynik rozstrzygnięcia, polegające na skrajnie mylnym przyjęciu, że nadpłata podatku dochodowego za 2015 rok będąca przedmiotem zaskarżonego postanowienia w tej konkretnej sprawie, uzyskana przez organ podatkowy pierwszej instancji jako kwota już zajęta w wyniku prowadzonego postępowania egzekucyjnego wobec P. P. tytułem zaległości podatkowych za 2015 rok, to "inna wierzytelność pieniężna" i błędne prowadzenie z niej na podstawie i w oparciu o przepis art. 89 § 1 ustawy z [...] czerwca 1966 r.

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zajęcia innej wierzytelności pieniężnej poprzez zawiadomienie dłużnika o zajęciu (strona 4 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia), podczas, gdy w świetle przepisów ordynacji podatkowej

w przedmiotowej sprawie nadpłata podatku dochodowego za 2015 rok zajęta P. P. w wyniku postępowania egzekucyjnego z tytułu zaległości podatkowych od podatku dochodowego za 2015 rok to kwota nienależnie zajęta

w postępowaniu egzekucyjnym jako kwota pobrana przez organ podatkowy pierwszej instancji w wysokości wyższej od należnej (art. 73 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej, dalej w skrócie: o.p.), do określenia wysokości której na podstawie art. 74a o. p. zobowiązany był organ podatkowy, a następnie zobowiązany z urzędu na podstawie art. 76 § 1 o.p. do zaliczenia nadpłaty podatku dochodowego za 2015 rok na rzecz zaległości podatkowej P. P. za 2016 rok, jeżeli taka lub inne zaległości podatkowe istniały i wydania w tym przedmiocie postanowienia, na które przysługuje zobowiązanemu, P. P. zażalenie zgodnie z art. 76a § 1 o.p., wskazującego zgodnie z art. 76a § 2 pkt 1 o. p. datę, na którą zaliczenia nadpłaty podatku dochodowego za 2015 rok z tytułu zaległości podatkowych za 2015 rok dokonano oznaczającą dzień powstania nadpłaty, a nie zastosowanie wbrew obowiązkowi z art. 76 § 1 o.p. przymusowego zajęcia nadpłaty, która jako nadpłata i tak była już kwotą zajętą w ramach zajęcia nienależnego kwoty wyższej od należnej z tytułu egzekucji podatku dochodowego skarżącego za 2015 rok;

rażące naruszenie art. 120, 121 § 1, 124 ordynacji podatkowej oraz

art. 217 § 2 ordynacji podatkowej polegające na prowadzeniu postępowania

w przedmiocie zaskarżonego postanowienia w sposób nie budzący zaufania podatnika do organu podatkowego, sprzeczny z ustaleniem prawdy obiektywnej oraz bez należytego przekonywania podatnika do racji organu podatkowego i bez czytelnego wyjaśnienia zarówno w odniesieniu do ustalonych przez organ okoliczności faktycznych, jak i wyjaśnienia podstawy prawnej i bez poparcia stanowiska analizą zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy, przejawiające się poprzez:

- nie wskazanie daty, na którą nadpłata tytułem zaległości podatkowych za 2015 rok powstała i na którą dokonano zaliczenia zajętego wynagrodzenia w Papieskim Wydziale Teologicznym we W. z tytułu egzekucji podatku dochodowego za 2015 rok pozwalającej ustalić datę, od której nadpłata została zaliczona na zaległości podatkowe z tytułu podatku dochodowego za 2016 r. i ocenić czy w tym terminie P. P. istotnie posiadał zaległości podatkowe oraz jakiego rodzaju,

- nie wydanie postanowienia o zaliczeniu zajętej już nadpłaty na poczet ewentualnych zaległości podatkowych P. P., lecz zastosowanie nieuzasadnionego faktycznie i prawnie środka przymusu w postaci zajęcia zajętej już nadpłaty podatku dochodowego nienależnie zajętego (w kwocie wyższej aniżeli podatek dochodowy należny za 2015 rok) oraz nieuzasadnione powiększenie zadłużenia P. P. z tytułu kosztów egzekucyjnych związanych z przymusowym zajęciem nadpłaty z tytułu podatku dochodowego za 2015 rok, będący przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia,

- nie wskazanie i nie przeprowadzenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia dokładnego wywodu faktycznego i prawnego wyjaśniającego

w wiarygodny i budzący zaufanie podatnika sposób, w jaki organ podatkowy doszedł do wyliczenia kwoty nadpłaty w wysokości 1 291, 18 złotych, skąd ta kwota się wzięła i nie uzasadnienie w zaskarżonym postanowieniu dlaczego podatnik P. P. ma zaufać organowi podatkowemu, że wskazana kwota 1 291, 18 złotych jako nadpłata nie została dowolnie wskazana lub, że nie zawiera błędów albo kwot pieniędzy podatnika niesłusznie zarachowanych przez organ podatkowy na rzecz komornika

w prowadzonym równolegle postępowaniu egzekucyjnym sygn. akt [...] Sądu Rejonowego w T., które rzutują bezpośrednio na prawidłowe obliczenie wysokości nadpłaty podatku dochodowego za rok 2015 podlegającej z urzędu zaliczeniu na zaległości podatkowe P. P. z tytułu podatku dochodowego za 2016 rok,

- nieuzasadnione twierdzenie, że obliczenie kwoty nadpłaty z tytułu prowadzonej egzekucji z wynagrodzenia za pracę z tytułu zaległości podatkowych za 2015 rok uzależnione jest od daty zakończenia postępowania komorniczego (egzekucji sądowej), na zakończenie którego organ podatkowy miał rzekomo oczekiwać, podczas gdy oba postępowania egzekucyjne: administracyjne i sądowe prowadzone były przez organ podatkowy jako postępowania odrębne a nie łącznie jako jedno postępowanie

i zakończenie postępowania komorniczego, co do którego organ podatkowy nie doręczał skarżącemu żadnych orzeczeń komornika, w tym podlegających skardze na czynności komornika i rzutujących na wysokość dochodzonych przez komornika wierzytelności, a poprzez to wysokości kwoty nadpłaty pozostającej w depozycie organu podatkowego, co stanowi skandaliczne naruszenie prawa skarżącego do równouprawnienia stron w postępowaniu komorniczym i faworyzowaniu wierzyciela, naruszenie prawa do sądu, prawa do informacji o bieżącym toku postępowania, prawa do rzetelnego postępowania, nie miało wpływu na wydanie postanowienia

w przedmiocie zaliczenia z urzędu nadpłaty wskazującego datę, na którą dokonano zaliczenia nadpłaty podatku dochodowego za rok 2015 na zaległość podatkową z tytułu podatku dochodowego za 2016 rok oraz niedostateczne wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wzajemnego wpływu na siebie z punktu widzenia wyliczenia wysokości nadpłaty obu postępowań egzekucyjnych: administracyjnego

z tytułu zaległości podatkowych oraz komorniczego o sygnaturze akt [...] Sądu Rejonowego w T. w aspekcie rzekomej wysokości nadpłaty, co pozostaje

w sprzeczności z obowiązkiem organu podatkowego wskazanym w art. 217 § 2 o.p. określającym wymogi jakie winno spełniać uzasadnienie faktyczne i prawne każdego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 718, t.j.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi postanowień ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego

w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Pismem z dnia [...] września 2017 r. skarżący złożył zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji gdyż według niego egzekucja została wszczęta bezpodstawnie, ponieważ nie rozpatrzono wniosku z dnia [...] sierpnia 2017 r. o rozłożenie na raty podatku dochodowego za 2016 r., oraz obejmuje rażąco nieprawidłową, zawyżoną kwotę należności, gdyż Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. bezprawnie przetrzymywał od [...] marca 2017 r. nieujawnioną nadpłatę z tytułu egzekucji prowadzonej na podstawie określonych tytułów wykonawczych z 2016r., której ujawnienie nastąpiło zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Zdaniem skarżącego, naruszono art. 33 § 1 pkt 6 w związku z art. 6 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r.

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017r., poz. 1201., t.j.) – dalej "u.p.e.a.", oraz art. 8 Kpa polegające na: niezasadnym wszczęciu egzekucji, bez zbadania wcześniej okoliczności wskazanych we wniosku z [...] sierpnia 2017 r.

o rozłożenie należności na raty; nie wykazaniu przez organ pierwszej instancji, że dotychczasowe niewykonanie zobowiązania wynikało z działania zobowiązanego w złej wierze lub bezprawnie w celu uniknięcia lub przełożenia w czasie zapłaty zobowiązania; naruszenie art. 67a Ordynacji podatkowej polegające na nierozpoznaniu przez organ podatkowy pierwszej instancji wniosku z [...] sierpnia 2017 r. o zastosowanie ulgi

w postaci rozłożenia należności podatkowej na raty; niezasadne przetrzymywanie przez organ pierwszej instancji i bezprawne zadysponowanie pieniędzmi zobowiązanego

w kwocie 1.291,18 zł, które po wygaśnięciu zobowiązania podatkowego za 2015 r. powinny zostać niezwłocznie zwrócone.

Zatem organy prawidłowo przywołały mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa.

Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1. wykonanie lub umorzenie w całości albo

w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2 odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku

z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3 określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego

z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4 błąd co do osoby zobowiązanego;

5 niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6 niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7 brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8 zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9 prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10 niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. W myśl natomiast art. 34 § 1 ustawy zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków

o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

Prawidłowo tez uznały, że chodziło o zarzuty niedopuszczalności egzekucji

z powodu złożenia wniosku o rozłożenie na raty obowiązku podlegającego egzekucji, niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej oraz wykonania części obowiązku (art. 33 § 1 pkt 6 i 1 u.p.e.a.).

Nie ma sporu co do stanu faktycznego. Obowiązek podlegający egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w kwocie 10.032,00 zł wynika ze złożonego przez skarżącego za pośrednictwem poczty w dniu [...] maja 2017 r. zeznania o wysokości dochodu w roku podatkowym 2016 (PIT-36). Zgodnie z art. 45 ust. 1 i 4 ustawy z dnia [...] lipca 1991 r.

o podatku dochodowym od osób fizycznych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 2032 ze zm.) termin płatności ustalonego w zeznaniu podatku do zapłaty upłynął [...] maja 2017 r. Wobec braku wpłaty należnego podatku w ustawowym terminie, wierzyciel - Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T., w dniu [...] lipca 2017 r. wystawił upomnienie nr [...], które zostało Panu doręczone w dniu

[...] sierpnia 2017 r.

Organ prawidłowo wskazał na to, że w myśl art. 15 § 1 ustawy egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. W związku z brakiem zapłaty zaległego podatku, po upływie siedmiodniowego terminu liczonego od dnia doręczenia upomnienia, wierzyciel w dniu [...] sierpnia 2017 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...], który stał się podstawą wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej. Stosownie do art. 6 § 1 ustawy, w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że organ egzekucyjny wcześniej realizując inne należności prowadził łączną egzekucję sądową i administracyjną

z wynagrodzenia za pracę w Papieskim Wydziale Teologicznym we W.. Do tej egzekucji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. wyznaczył Sąd Rejonowej w T. postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. sygn. akt [...]. W wyniku tych działań pozostała na rachunku depozytowym organu egzekucyjnego nierozliczona nadwyżka w kwocie 1.291,18 zł. Jak wyliczono, pracodawca przekazał organowi egzekucyjnemu kwotę 15.488,76 zł, którą w wysokości 14.197,58 zł zaliczono na poczet należności egzekwowanych w wyniku zbiegu egzekucji.

Tut. Sąd w wyroku z 23 maja 2018r., I SA/Bd 200/18, ocenił prawidłowość rozliczenia tej kwoty w ramach obecnie prowadzonej egzekucji tak, że stwierdzono, iż zgodnie z art. 72 O.p., za nadpłatę uważa się kwotę: 1) nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku; 2) podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej; 3) zobowiązania zapłaconego przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w decyzji, o której mowa w art. 30 § 4, określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej; 4) zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeżeli w decyzji o ich odpowiedzialności podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego spadkodawcy określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej.(§ 1). Na równi z nadpłatą traktuje się kwotę stanowiącą różnicę określoną zgodnie z art. 27f ust. 8-10 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, wykazaną w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, lub wynikającą z decyzji.(§1a). Na równi z nadpłatą traktuje się: 1) część wpłaty, która została zaliczona na poczet odsetek za zwłokę, jeżeli wpłata ta dotyczyła zaległości podatkowej; 2) nienależnie zapłacone: a) zaległości, o których mowa

w art. 52 oraz art. 52a, b) odsetki za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, c) opłatę prolongacyjną. (§2).

WSA ostatecznie uznał, że nie można zrównywać kwoty pobranej w wyniku egzekucji administracyjnej z kwotą "zapłaconą", o jakiej mowa w powyższym przepisie. Tym bardziej, że skoro ustawodawca uznał, że odrębnego zapisu prawa wymaga zrównanie kwoty stanowiącej różnicę określoną zgodnie z art. 27f ust. 8-10 ustawy

z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, wykazaną

w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, (§ 1a); to oczekiwane przez skarżącego zrównanie musiałoby mieć źródło w wyraźnym zapisie ustawowym. Ponieważ taka sytuacja nie wystąpiła, wszelkie argumenty skargi oparte o takie rozumowanie jest również niezasadne.

Obecnie należy przyjąć, że skoro skarżący nie zapłacił zadeklarowanego podatku w terminie płatności, to istnieje zaległość podatkowa. Skoro w sprawie nie wystąpiła okoliczność wykluczająca możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względów formalnych - podmiotowych lub przedmiotowych, to organy prawidłowo zastosowały art. 33 ust. 1 pkt 6 u.p.e.a.

Sąd nie uznał za zasadne odwoływanie się do wniosku, jaki skarżący złożył

w przedmiocie rozłożenia płatności zaległości podatkowej na raty. Jak wskazał WSA

w Szczecinie w wyroku z 17 lutego 2016r., I SA/Sz 1069/15, złożenie wniosku

o zastosowanie ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego nie jest przesłanką odstąpienia od podjęcia przez wierzyciela działań wskazanych w art. 6 § 1 u.p.e.a.,

a okoliczność złożenia wniosku o rozłożenie na raty zaległości podatkowej nie stanowi podstawy zgłoszenia zarzutu z art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., gdyż jego złożenie nie wstrzymuje wykonania obowiązku. Dopiero wydanie decyzji w przedmiocie umorzenia obowiązku bądź rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej powoduje zaistnienie tego rodzaju zarzutu.

Do dnia orzekania, w sprawie nie wykazano, by zapadła pozytywna decyzja wobec skarżącego w przedmiocie tejże ulgi.

Nie ma racji skarżący odwołując się do takich pojęć, jak działanie w złej wierze, gdyż nie jest to okoliczność uznana przez ustawodawcę za istotną w sprawie rozstrzygania zarzutach w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Złe intencje,

o jakich wspomina skarżący nie są utożsamiane z powstaniem zaległości podatkowych. Wręcz przeczy to możliwości złożenia wniosku o ulgi w spłacie, z czego skorzystał skarżący, gdyż w takim wypadku nigdy nie można by pozytywnie ocenić tego typu wniosku. Z kolei rozstrzyganie o prawidłowym zastosowaniu art. 67 a O.p., obecnie leży poza granicami sprawy.

WSA nie dopatrzył się przy tym naruszenia art. 120, 121 § 1, 124 O.p. oraz art. 217 § 2 O.p., w tym polegającego na prowadzeniu postępowania w przedmiocie zaskarżonego postanowienia w sposób nie budzący zaufania podatnika do organu podatkowego, sprzeczny z ustaleniem prawdy obiektywnej oraz bez należytego przekonywania podatnika do racji organu podatkowego i bez czytelnego wyjaśnienia zarówno w odniesieniu do ustalonych przez organ okoliczności faktycznych, jak i wyjaśnienia podstawy prawnej i bez poparcia stanowiska analizą zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy. Jak wskazano, w sprawie nie wystąpiła nadpłata o jakiej mowa w Ordynacji, zatem oczekiwane wskazanie daty, na którą nadpłata tytułem zaległości podatkowych powstała i na którą dokonano zaliczenia zajętego wynagrodzenia w Papieskim Wydziale Teologicznym we W. z tytułu egzekucji podatku dochodowego, nie ma znaczenia. Tak jak nie mają znaczenia oczekiwania skarżącego, co do wydania postanowienia o zaliczeniu nadpłaty. WSA nie znalazł podstaw do stwierdzenia niezupełności uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Organy dopełniły obowiązku w ramach art. 33 u.p.e.a., a nie wskazanie i nie przeprowadzenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia dokładnego wywodu faktycznego i prawnego wyjaśniającego sposób, w jaki organ podatkowy doszedł do wyliczenia kwoty w wysokości 1 291, 18zł, oczekiwane przez skarżącego, nie należy do sprawy.

Mając powyższe na względzie oraz art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak

w sentencji.

M. Łent H. Adamczewska – Wasilewicz L. Kleczkowski