Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2115/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135 i  art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 15 ust. 1 pkt 4, ust. 5 i  ust. 7
journal: Dz.U. 2013 poz 627
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 9, art. 12, art. 15, art. 64 ust. 2, art. 77, art. 107 par. 2, art. 126
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2014 r. sprawy ze skargi Nadleśnictwa S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] kwietnia 2013 roku znak [...]; II. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego nadleśnictwa S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymał w mocy orzeczenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...] z [...] kwietnia 2013 r., którym, odmówiono wszczęcia postępowania administracyjnego, w myśl art. 61a K.p.a., w przedmiocie wydania - na wniosek Nadleśnictwa S. - zezwolenia na odstępstwo od zakazów, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r. poz. 627, ze zm.), obowiązujących w granicach rezerwatu przyrody [...], celem umożliwienia dochodzenia postrzałków zwierzyny grubej.

Uzasadniając orzeczenie organ odwoławczy wskazał:

- art. 15 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody przewiduje możliwość wydania zezwolenia na odstępstwa od zakazów, o których mowa w ust. 1, jedynie w przypadkach, jeżeli jest to uzasadnione wykonywaniem badań naukowych lub celami edukacyjnymi, kulturowymi, turystycznymi, rekreacyjnymi lub sportowymi lub celami kultu religijnego i nie spowoduje to negatywnego oddziaływania na cele ochrony przyrody rezerwatu przyrody; w art. 15 ust. 5 nie są wymienione cele humanitarne, etyczne, sanitarne czy polowania, których, co podniósł wnoszący zażalenie – Nadleśnictwo S., stanowi element poszukiwanie postrzałka; wnioskodawca opisywał także, czym jest poszukiwanie postrzałka oraz stwierdził, że jest ono elementem polowania, a tradycje łowieckie są silnie zakorzenione w kulturze społeczeństwa; organ odwoławczy nie mógł się wdawać w polemikę w kwestii zakorzenienia łowiectwa w kulturze polskiego społeczeństwa; zauważył jedynie, że poszukiwanie i dochodzenie postrzałka narusza zakazy obowiązujące na terenie rezerwatów przyrody, a samo polowanie, na mocy art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie przyrody, jest w rezerwatach przyrody zabronione,

- wnoszący zażalenie podnosił, że złożony przez niego wniosek nie dotyczył konkretnie wskazanego przypadku, lecz mogącej nastąpić w trakcie polowania potrzeby poszukiwania postrzałka, stanowi o humanitarnym traktowaniu zwierząt, natomiast niepodjęcie poszukiwania postrzałków na obszarze rezerwatów przyrody stanowi nieuzasadnione i niehumanitarne zabijanie zwierząt oraz znęcanie się nad nimi; powołano się przy tym na przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2003 r. Nr 106, poz. 1002 ze zm.), które stanowią o wymogu humanitarnego traktowania wszystkich zwierząt i zakazie ich zabijania; organ odwoławczy również w tej kwestii nie mógł się wdawać w polemikę, gdyż polowanie w granicach rezerwatów przyrody jest literalnie zabronione z mocy prawa, a katalog odstępstw od tego zakazu jest zamknięty; podniesiony przez Nadleśnictwo fakt, że złożony wniosek nie dotyczył konkretnie wskazanego przypadku, lecz mogącej nastąpić w trakcie polowania potrzeby poszukiwania postrzałka, przemawia jednoznacznie za słusznością podjętego przez organ I. instancji rozstrzygnięcia; w zezwoleniu, o wydanie którego wnioskowano nie sposób bowiem określić horyzontu czasowego planowanych czynności oraz osób, których zezwolenie to ma dotyczyć,

- w odniesieniu do podniesionej w dalszej części zażalenia kwestii zobowiązań wynikających z przepisów ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości porządku w gminach (Dz.U. z 2012 r. poz. 391) oraz ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. odpadach (Dz.U. z 2013 r. poz. 21), wyrażono stanowisko, że przepisy wynikające z ww. ustaw nie mogą mieć zastosowania dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy; rezerwat przyrody jest bowiem obszarem szczególnym, w którym przebiegają naturalne procesy przyrodnicze, w tym naturalny obieg materii,

- organ I. instancji, rozważając możliwość wszczęcia postępowania, rozpatrzył wniosek biorąc w pełni pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy, w której zezwolenie miałoby być wydane na maksymalny, dopuszczony ustawą okres pięciu lat, na obszar całego rezerwatu przyrody dla nieokreślonej grupy odbiorców (myśliwych); wszczęcie postępowania na podstawie wniosku skarżącego byłoby sprzeczne z podstawowymi zasadami K.p.a., a zwłaszcza z zasadą praworządności (organy działają na podstawie i w granicach prawa) oraz z zasadą szybkości i prostoty działania zawartą w art. 12, która mówi o posługiwaniu się najprostszymi środkami prawnymi w orzekaniu; organ I. instancji w zaskarżonym rozstrzygnięciu poinformował, iż zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a. w przypadku, w którym żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania; wskazana w tym przepisie druga przesłanka odmowy wszczęcia postępowania ma w przedmiotowym przypadku zastosowanie i tym samym sprawa ta nie może zostać załatwiona w formie decyzji administracyjnej,

- organ I. instancji, rozpatrując sprawę, działając na podstawie art. 61a § 1 K.p.a., w sposób prawidłowy wydał postanowienie, którym odmówił wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie zezwolenia na odstępstwo od zakazu obowiązującego w granicach rezerwatu przyrody [...]; wniosek nadleśnictwa nie dotyczył konkretnie wskazanego przypadku, lecz trudnego do przewidzenia przyszłego zakresu zadań oraz nie określał ram czasowych i przestrzennych wnioskowanego działania; wniosek ten nie wskazywał także osoby, która byłaby uprawniona do wykonania czynności objętej zezwoleniem; Skarżący sam stwierdził, że nie sposób wyznaczyć osoby, która byłaby adresatem zezwolenia na odstępstwo od zakazów obowiązujących w granicach rezerwatu przyrody; nie było tym samym podstaw do wydania zezwolenia na odstępstwo od zakazów w formie decyzji administracyjnej,

- postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania zostało w tej sprawie wydane ze względów formalno-prawnych; skarżący w treści zażalenia odnosił się nie tylko do przesłanek, którymi kierował się organ I. instancji, wydając zaskarżone postanowienie, lecz nawiązuje także do kwestii merytorycznych, które nie były analizowane w trakcie prowadzonego postępowania; przesłanki merytoryczne byłyby badane w sytuacji wszczęcia przez organ I. instancji postępowania i w przypadku braku przeszkód formalnych do wydania rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej.

W skardze Nadleśnictwa S. sformułowało zarzuty naruszenia:

- art. 61 a § 1 K.p.a. poprzez:

- przyjęcie, że w sprawie występują "inne uzasadnione przyczyny" uniemożliwiające wszczęcie postępowania, tj. brak podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym, podczas gdy podstawa materialnoprawna żądania Skarżącego istnieje,

- sformułowanie w zaskarżonym postanowieniu wniosków i ocen dotyczących meritum żądania Strony, co jest niedopuszczalne na etapie formalnego badania dopuszczalności wszczęcia postępowania i może nastąpić jedynie po formalnym wszczęciu postępowania w sprawie i po przeprowadzeniu w całości postępowania administracyjnego,

- naruszenie art. 15 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody, poprzez przyjęcie, jakoby nie miał on zastosowania w sprawie. podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisu prowadzi do przeciwnego wniosku,

- naruszenie art. 6 K.p.a. (zasady praworządności), art. 7 K.p.a. (zasady uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli), art. 9 K.p.a. (zasady informowania stron i innych uczestników postępowania przez organ administracji publicznej) oraz art. 12 K.p.a. (zasady szybkości i prostoty postępowania), poprzez zaniechanie wezwania Skarżącego do ewentualnego uzupełnienia wniosku z 18 lutego 2013 r. w przedmiocie wydania zezwolenia na odstępstwa od zakazów w rezerwacie przyrody w zakresie sprecyzowania ram czasowych i przestrzennych działań oraz ewentualnie imiennego wskazania osób, których miałoby dotyczyć przedmiotowe zezwolenie.

Uzasadniając skargę wskazano:

- wbrew twierdzeniom organów obu instancji, w sprawie nie występują "inne uzasadnione przyczyny", o których mowa w art. 61a § 1 K.p.a., z powodu których postępowanie nie może być wszczęte,

- co prawda Skarżący we wniosku o wydanie zezwolenia na odstępstwa od zakazów w rezerwacie przyrody nie określił precyzyjnie ram czasowych i przestrzennych planowanych czynności oraz nie wskazał z imienia i nazwiska osób, których zezwolenie miałoby dotyczyć, jednakże nie jest to "inna uzasadniona przyczyna", o której mowa w art. 61a § 1 K.p.a., z powodu której postępowanie nie może być wszczęte; organ, widząc ewentualne uchybienia Skarżącego w tym zakresie, winien go wezwać do sprecyzowania wniosku poprzez wskazanie brakujących danych; nie czyniąc tego organ dopuścił się naruszenia następujących zasad zawartych w K.p.a.: zasady praworządności (art. 6), zasady uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7), zasady informowania stron i innych uczestników postępowania przez organ administracji publicznej (art. 9) oraz zasady szybkości i prostoty postępowania (art. 12),

- organ powinien wszcząć postępowanie administracyjne w sprawie, a w przypadku dostrzeżenia ewentualnych braków, wezwać Skarżącego do uzupełnienia wniosku, a następnie rozstrzygnąć sprawę merytorycznie w formie decyzji administracyjnej; w zażaleniu na postanowienie organu I. instancji podnoszono, że we wniosku zawarte były wszelkie możliwe do określenia informacje umożliwiające zezwolenia na odstępstwo od zakazów w rezerwacie przyrody, m. in. wskazując następujące dane: obszar planowanych działań obejmujący rezerwat przyrody "[...]", jedyną stronę postępowania - Nadleśnictwo S., zakazy od których Skarżący zamierza uzyskać zezwolenie, cel wykonania powyższych czynności, opis planowanych czynności, okres na jaki Skarżący występuje o udzielenie zezwolenia; w zażaleniu wskazano, że dochodzenie i dostrzeliwanie postrzałków nie będzie przeprowadzane przez "bliżej nieokreślony krąg osób", lecz przez osoby wyznaczone do tego przez Skarżącego; jednocześnie w toku postępowania administracyjnego istnieje możliwość sprecyzowania przez Skarżącego kręgu uprawnionych osób; organ zaniechał jednakże wzywania do uzupełnienia wniosku, czy składania jakichkolwiek wyjaśnień; takie postępowanie organu należy traktować, jako uchylanie się od formalnego wszczynania postępowania, a następnie jego merytorycznego rozstrzygnięcia,

- nie sposób zgodzić się z twierdzeniem, jakoby organ I. instancji nie badał przesłanek merytorycznych w sprawie; twierdzenie to jest nieprawdziwe i nie znajduje podstaw w zgromadzonym w sprawie materiale; organ I instancji w uzasadnieniu postanowienia, powołując się na opinię Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, wskazał, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 15 ust. 4 oraz ust. 5 ustawy o ochronie przyrody, ponadto organ I. instancji powołał się na stanowisko Głównego Konserwatora Przyrody, zawarte w piśmie z 7 lutego 2012 r., zgodnie z którym dochodzenie postrzałków na obszarze rezerwatu przyrody lub jego części jest możliwe jedynie w rezerwacie lub jego części, gdzie przewidują to zapisy planu ochrony lub zadań ochronnych,

- organ I. instancji sformułował zatem wnioski i oceny dotyczące meritum żądania Skarżącego; takie działanie jest niedopuszczalne na etapie formalnego badania dopuszczalności wszczęcia postępowania i może nastąpić jedynie po formalnym wszczęciu postępowania w sprawie i po przeprowadzeniu w całości postępowania administracyjnego (vide: wyroki WSA o sygn. akt: II SA/Ol 893/11, i II SA/Kr 1356/11 – dostępne w CBOSA),

- postępowanie administracyjne w przedmiocie wniosku Skarżącego może zakończyć się decyzjami dwojakiego rodzaju, tj. albo decyzją zezwalająca na odstępstwa od zakazów obowiązujących na obszarze rezerwatu przyrody umożliwiającą dochodzenie postrzałków zwierzyny grubej w jego graniach, albo decyzja odmowną w tym zakresie,

- organ w toku postępowania starał się nie wdawać w polemikę z kwestiami merytorycznymi, podniesionymi przez Skarżącego w zażaleniu; jednakże nie bez znaczenia pozostaje fakt, że jeśli chodzi o podniesiony przez Skarżącego fakt pozostawienia postrzałków w rezerwatach przyrody oraz konieczności uprzątnięcia tuszy, jako nieczystości w myśl przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz ustawy o odpadach, organ wdał się w ową polemikę stwierdzając, jakoby przepisy tych ustaw nie mogły mieć zastosowania do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy "Rezerwat przyrody jest bowiem obszarem szczególnym, w którym przebiegają naturalne procesy przyrodnicze, w tym naturalny obieg materii (...). ",

- istnieje podstawa materialnoprawna żądania Skarżącego - to art. 15 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody; regionalny dyrektor ochrony środowiska może zezwolić na obszarze rezerwatu przyrody na odstępstwa od zakazów, o których mowa w art. 15 ust. 1, jeżeli jest to uzasadnione wykonywaniem badań naukowych lub celami edukacyjnymi, kulturowymi, turystycznymi, rekreacyjnymi lub sportowymi lub celami kultu religijnego i nie spowoduje to negatywnego oddziaływania na cele ochrony przyrody rezerwatu przyrody,

- poszukiwanie postrzałka stanowi element polowania; zgodnie ze sztuką myśliwską jest to dojście martwej zwierzyny, która oddaliła się od miejsca strzału, a następnie padła lub dojście do rannej zwierzyny; wykonujący polowanie w obwodach łowieckich, gdzie wewnątrz jego granic znajdują się rezerwaty, nie są w stanie z całkowitą pewnością przewidzieć czy zwierzyna po strzale zostanie na miejscu, czy konieczne będą jej poszukiwania; nadleśniczy jest władającym obszarem, jednakże z uwagi na ograniczenia wynikające z ustawy o ochronie przyrody bez stosownego zezwolenia na odstępstwa od zakazów obowiązujących w rezerwatach przyrody, nie jest władny wydania zgody na poszukiwanie postrzałka w rezerwacie przyrody; wejście na teren rezerwatu w poszukiwaniu postrzałka stanowi element polowania, a tradycje łowieckie są silnie zakorzenione w kulturze społeczeństwa; łowiectwo dla całej rzeszy myśliwych jest bardziej "powołaniem" wynikającym z tradycji rodzinnej oraz pasji odziedziczonej po przodkach; lasy przez wieki użytkowane były łowiecko i ten walor historyczny jest magnesem dla wielu europejskich myśliwych do odbycia często sentymentalnej podróży w te tereny; łowiectwo posiada wielowiekowa tradycje, etykę, kulturę i obyczaje, które zobowiązują każdego myśliwego do dołożenia maksimum staranności w celu podniesienia martwej lub zranionej zwierzyny; uśmiercenie rannego zwierzęcia w rezerwacie, nie jest celem samym w sobie, a jedynie środkiem do skrócenia jego cierpienia i wypełnienia obowiązku, jaki nakłada również na każdego myśliwego § 40 regulaminu polowań; Skarżący w zażaleniu wyraźnie wskazał, że tego typu interwencja służby łowieckiej na terenie rezerwatów będzie miała charakter incydentalny w okresie jesienno-zimowym i z pewnością w żaden sposób nie wpłynie negatywnie na cele ochrony rezerwatów florystycznych; wskazał także na fakt, że niekontrolowany wzrost liczebności jeleniowatych może być zagrożeniem dla przedmiotu ochrony wielu obiektów; podkreślił, że zrównoważona gospodarka populacją jeleniowatych na wskazanym terenie korzystnie wpływa na ochronę zbiorowisk roślinnych lasów grądowych i łęgów, również w rezerwatach przyrody; ponieważ badanie przesłanek merytorycznych wniosku przez organ nie jest dopuszczalne na tym etapie postępowania, Skarżący dalszą polemikę z organem w tym zakresie uznał za zbędną.

Wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Sąd administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem naruszono przepisy postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Trafne są zarzuty skargi. Ich ponowne przytaczanie, z uwagi na uprzednie szerokie zreferowanie, byłoby niezasadne. Sąd przyjmuje je za własne, z poniższym zastrzeżeniem.

Celnie wywiedziono w skardze, że wobec złożenia wniosku oraz istnienia postawy do wydania rozstrzygnięcia (art. 15 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody) nie była zasadna odmowa wszczęcia postępowania. O ile organ uznałby, że istnieją przeszkody dla wydania zezwolenia na konkretny wniosek, winien był wydać decyzję o odmowie jego udzielenia.

Nadając wadliwą formę orzeczeniu (odmowa wszczęcia postępowania miast odmowy wydania zezwolenia) uchybiono przepisom postępowania. W ocenie Sądu uchybienie tego rodzaju nie zawsze musi mieć wpływ na wynik sprawy. Gdyby bowiem organy obu instancji wnikliwie rozważyłyby zasadność wniosku, co do meritum, a swoje rozstrzygnięcie uzasadniłyby, odnosząc się do przesłanek wydania zezwolenia, wskazanych w art. 15 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody, naruszenie postępowania mogłoby nie mieć wpływu na wynik sprawy. Zarówno bowiem w doktrynie jak i judykaturze podkreśla się, że orzeczenie administracyjne stanowi jedność, gdy chodzi o sentencję i jej uzasadnienie. Gdyby więc z wyczerpującego uzasadnienia można było wywieść, że po wnikliwym rozpoznaniu sprawy uznano, jakoby brak było przesłanek do wydania zezwolenia a orzeczeniu nadano tylko nie prawidłową formę, uchybienie tego rodzaju nie musiałoby prowadzić do uchylenia zaskarżonego aktu w myśl art. 145 §. 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

W rozpoznawanej sprawie, choć w uzasadnieniu zamieszczono zdawkowe rozważania, co do tego czy możliwe jest wydanie zezwolenia, sytuacja wskazana wyżej nie miała miejsca, co trafnie także odnotowano w skardze. Z treści uzasadnienia wynika mianowicie, jakoby przyczyną odmowy wszczęcia postępowania był brak możliwości wydania zezwolenia wywodzony z tego, że polowanie na terenie rezerwatu jest zabronione (art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie przyrody). Fakt sformułowania zakazu jest niesporny, jednakże równocześnie prawodawca upoważnił organ administracji do zwolnienia z wszelkich zakazów, o których mowa w art. 15 ust. 1 a więc również zawartego w pkt 4 tej jednostki redakcyjnej (która zresztą sama także zawiera ustawowe odstępstwo od danego zakazu), Stąd, o ile nie zachodziły braki formalne wniosku, w rozumieniu art. 64 ust. 2 K.p.a. w zw. z treścią art. 15 ust. 7 ustawy o ochronie przyrody (co skutkowałoby - po wezwaniu do uzupełnienia - pozostawieniem podania bez rozpoznania) rolą organu było rozważenie:

I. czy za dopuszczeniem odstępstw przemawiają względy wykonywania badań naukowych lub cele edukacyjne, kulturowe, turystyczne, rekreacyjne lub sportowe bądź kultu religijnego a dopiero jeżeli tak to

II. czy nie spowoduje to negatywnego oddziaływania na cele ochrony przyrody rezerwatu przyrody.

Postulatowi temu nie uczyniono zadość zarówno, gdy chodzi o rozważenie przesłanki I. jak i II.

Gdy chodzi o pierwszą z nich nie jest w szczególności odzwierciedleniem wnikliwego rozpatrzenia sprawy stwierdzenie, że jako przesłanki wyrażenia zgody nie wskazano w ustawie ustawy o ochronie przyrody celów humanitarnych czy też deklaracja, że organ nie będzie odnosił się do kwestii tradycji polowań, w sytuacji, gdy Strona wywodzi, jakoby właśnie cele kulturowe przemawiały za dopuszczeniem odstępstwa od zakazu.

Trafnie zauważono w skardze, że z uwagi na rodzaj rozstrzygnięcia w powiązaniu z jego uzasadnieniem, przedwczesna byłaby obecnie ocena przez Sąd, czy zachodzą przesłanki odmowy w tym zakresie. W kwestii tej zająć muszą wpierw stanowisko, co do meritum, we właściwej formie, organy obu instancji a ich orzeczenie może być dopiero przedmiotem badania legalności przez sąd administracyjny.

Odnotować też wypada, że kwestia możliwości precyzyjnego zakreślenia granic zezwolenia na odstępstwa może mieć w sprawie istotne znaczenie merytoryczne – podnoszona przez organ problematyka potrzeby wskazania miejsc, czasu czy osób uprawnionych. Nie chodzi tu o formalne wymagania wniosku – zawarcie w nim wskazanych ustawą, co do rodzaju informacji - lecz możliwość doprecyzowania, w koniecznym stopniu, istotnych danych. Kwestia ta po stosownym wezwaniu wnioskodawcy do uzupełnia informacji, w myśl art. 9 i 12 K.p.a., może być rozważana w kontekście ziszczenia się przesłanki pozytywnej wydania zezwolenia w postaci możliwości wykluczenia negatywnego oddziaływania na cele ochrony w rezerwacie. Brak bowiem możliwości sprecyzowania zakresu czynności objętej zezwolenia, gdy okazałoby się technicznie nie możliwe ścisłe zakreślenie warunków dopuszczalnych odstępstw, nie pozwala uznać, że występuje druga z niezbędnych przesłanek wydania zezwolenia na odstępstwo od zakazów. W takiej sytuacji wydanie zezwolenia nie byłoby dopuszczalne – wyjątek nie może być traktowany rozszerzająco. Kwestia ta może mieć znacznie oczywiście dopiero, o ile zostanie ustalone wystąpienie pozytywnej przesłanki do wydania zezwolenia oznaczonej wcześniej, jako I.

Reasumując, przesadzające znacznie w sprawie miało nie wyjaśnienie jej istotnych okoliczności faktycznych, co musiałoby znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu urzeczenia (uchybienie art. 7. 77 i 107 § 2 w zw. z art. 126 K.p.a.).

Ponieważ analogiczna wadliwością są obarczone orzeczenia organów obu instancji, Sąd - uwzględniając zasadę dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.) - uchylił również postanowienie organu I instancji.

Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 135 i 145 § 1 pkt 1 lit c stawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt I. sentencji. O zwrocie kosztów orzeczono w pkt. II. sentencji na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 powyższej ustawy, na które składa się kwota 100 zł uiszczona tytułem wpisu od skargi.

Rozpatrując ponownie sprawę organ administracji uwzględni ocenę prawną zawartą w niniejszym uzasadnieniu.