Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 231/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek Sędzia WSA Barbara Drzazga /spr./ Sędzia WSA Małgorzata Górecka Protokolant masz. Maria Kasztelan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 stycznia 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi I.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości o d d a l a s k a r g ę. /-/ M. Górecka /-/ St. Małek /-/ B. Drzazga


UZASADNIENIE

Burmistrz Gminy M. decyzją z dnia [...]października 2003 r. nr [...] na podstawie art. 93 ust. 1, art. 96 ust. 1 i art. 97 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2000 Nr 46, poz. 543 ze zm.) zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonej w M. oznaczonej w ewidencji gruntów: obręb M., ark. mapy 32, działki nr "1" i "2" o pow. 0,1341 ha, zapisanej w KW nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Ś.

Uzasadniając wskazano, że przedmiotowa nieruchomość w części dotyczącej projektowanej działki nr "3", "4", "5" i "6" przeznaczona jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenów budownictwa mieszkaniowego w rejonie ulic S. i Ł. pod tereny zabudowy mieszkaniowej (uchwała nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] stycznia 1998 r. – Dz. Urz. Woj. P. Nr [...], poz. [...]), natomiast działki nr "7" i "8" przeznaczone są pod ulicę dojazdową. Wskazano, że zgodnie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami grunty wydzielone pod drogi publiczne (dz. nr "7" i "8" o pow. 0.0301 ha) przechodzą z mocy prawa na własność gminy z dniem, w którym decyzja o podziale stanie się ostateczna, za odszkodowaniem w wysokości uzgodnionej między właścicielem a Burmistrzem Gminy.

W przewidzianym ustawą terminie skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, wskazując iż zewnętrzna krawędź planowanej drogi znajduje się w odległości 5,5 m od jej budynku mieszkalnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Uzasadniając organ odwoławczy powołał się na treść art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami szczególnymi. Projekt podziału stanowi dokładne odwzorowanie ustaleń zawartych w części graficznej i opisowej miejscowego planu zagospodarowanie przestrzennego terenów budownictwa mieszkaniowego w rejonie ulic S. i Ł. Podkreślono, że w niniejszym przypadku zachodzi całkowita zgodność projektu podziału i ustaleń planu. Odnosząc się do przepisów szczególnych – ustawa z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) – wskazano, że projekt podziału nie narusza przepisów wspomnianej ustawy. Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych obiekty budowane przy drogach gminnych na terenie zabudowy wsi i miast, powinny być usytuowane w odległości co najmniej 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni, natomiast z dokonanych ustaleń wynika, iż zatwierdzony projekt podziału odpowiada ustaleniom planu miejscowego i przepisom szczególnym. Organ wskazał, że projektowane działki nr "7" i "8" będą stanowiły część gminnej drogi dojazdowej oznaczonej w planie miejscowym symbolem KD2. Plan wymaga aby odległość zabudowy od krawędzi jezdni tej drogi wynosiła 7 m (§ 7 pkt c), zaś ustawa o drogach publicznych wskazuje na odległość co najmniej 6 m (art. 43 ust. 1). Z mapy, na której naniesiono projekt podziału wynika, że dom skarżącej oddalony jest o 9 m od krawędzi projektowanej jezdni. Prawdą jest, że dom położony jest w odległości 5,5 m od linii rozgraniczającej pas drogowy (na który składa się m.in. jezdnia wraz z chodnikami), jednak odległość ta wynika z planu miejscowego oraz pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o drogach publicznych.

W przewidzianym ustawą terminie wniesiono skargę do sądu administracyjnego podnosząc, iż odległość od budynku do pasa drogowego wynosi zaledwie 5 metrów.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadną.

W postępowaniu sądowo-administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, mająca obecnie umocowanie i określone granice w przepisach art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z zasadą oficjalności, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, zawartą w skardze argumentacją – zobowiązany jest natomiast do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. Granice rozpoznania skargi przez sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów w konkretnej i zaskarżonej sprawie, z drugiej natomiast strony przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego.

Żądaniem niniejszej skargi objęto zbadanie legalności zaskarżonej decyzji w kontekście zgodności z obowiązującymi przepisami, przyjętej w projekcie podziału nieruchomości odległości pomiędzy położeniem domu I.N. a pasem drogowym. Skarżąca podnosi, iż wbrew ustaleniom organów obu instancji wytyczając wspomnianą odległość naruszono obowiązujące przepisy prawa, gdyż wynosi ona 5 m, a więc jest mniejsza od przewidzianej ustawą o drogach publicznych (art. 43 ust. 1).

Na wstępie należy podkreślić, że art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych – z którego treści skarżąca wywodzi, iż wspomniana odległość powinna być większa aniżeli przewidziana w projekcie podziału - reguluje kwestię usytuowania obiektów budowlanych przy drogach w odległości (zależnej od rodzaju drogi) od zewnętrznej krawędzi jezdni, przy czym przez jezdnię rozumiemy część drogi przeznaczoną do ruchu pojazdów (art. 4 pkt 5). Natomiast jak przewiduje uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w M. nr [...] miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów budownictwa mieszkaniowego w rejonie ulic S. i Ł. (§ 7 lit. c) odległość zabudowy od krawędzi jezdni powinna wynosić nawet 7 m. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż organ prawidłowo ustaliły, że dom skarżącej jest oddalony od krawędzi projektowanej jezdni o 9 m, a projekt podziału jest prawidłowy.

Skarżąca podnosi natomiast, że odległość od linii rozgraniczającej pas drogowy od jej domu powinna być większa niż 5 m. Wyjaśnienia wymaga, iż przez pas drogowy należy rozumieć wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym zlokalizowane są droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługa ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych). Pas drogowy to wydzielony pas terenu, przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów oraz ruchu pieszych, wraz z leżącymi w jego ciągu obiektami inżynierskimi, placami, zatokami postojowymi oraz znajdującymi się w wydzielonym pasie terenu chodnikami, ścieżkami rowerowymi, drogami zbiorczymi, drzewami i krzewami oraz urządzeniami technicznymi związanymi z prowadzeniem i zabezpieczeniem ruchu (uchwała NSA z dn. 11 kwietnia 2005 r., sygn. II OPS 2/05).

Dom skarżącej położony jest w odległości 9 m od krawędzi projektowanej jezdni i 5,5 m od linii rozgraniczającej pas drogowy i odległości takie wynikają z planu miejscowego oraz pozostają w zgodzie z cytowanymi przepisami ustawy o drogach publicznych. Podniesiony przez skarżącą zarzut mógłby ewentualnie być zasadny w sytuacji gdyby wspomniana odległość (5,5 m) była mierzona od krawędzi jezdni - stanowiącej fragment pasa drogowego.

Przedmiotem oceny dokonywanej przez Sąd jest zbadanie, czy decyzja zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości była zgodna z prawem, a ocenie takiej nie podlega fizyczne wytyczenie na gruncie wspomnianych granic. Jeśli natomiast wytyczenie na gruncie granic nowo powstałych działek zostało wykonane wadliwie postępowaniem właściwym może okazać się jedynie postępowanie rozgraniczeniowe dla ustalenia stabilnej granicy między sąsiadującymi nieruchomościami.

Wobec powyższego, uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec o oddaleniu skargi.

/-/ M. Górecka /-/ St. Małek /-/ B. Drzazga