Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 241/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6339 Inne o symbolu podstawowym 633
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 76 ust. 95
journal: Dz.U. 2021 poz 1100
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji administracyjnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda Kujawsko-Pomorski decyzją z dnia 31 grudnia 2021 r. nr 137/2021, po rozpatrzeniu odwołania D. S. od decyzji Prezydenta Miasta Torunia z dnia 29 listopada 2021 r. nr CAZ.II.542-97/DG/19/21 stwierdzającej wygaśnięcie decyzji z dnia 15 października 2021 r. o rozłożeniu na raty zadłużenia wynikającego z umowy nr 65/2019 z 18 grudnia 2019 r. na bezzwrotne wsparcie finansowe dla osób planujących rozpocząć działalność gospodarczą w ramach projektu "Nowe możliwości", z uwagi na to, że decyzja została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę warunku spłaty rat w określonych terminach a strona nie dopełniła tego warunku, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W podstawie prawnej decyzji Wojewoda przywołał art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej "k.p.a." oraz art. 76 ust. 9b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2021 r. poz. 1100 z późn. zm., dalej "ustawa").

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, iż na wniosek bezrobotnej D. S., w dniu 18 grudnia 2019 r. została z nią zawarta umowa nr 65/2019 w przedmiocie bezzwrotnego wsparcia finansowego dla osób planujących rozpocząć działalność gospodarczą. Pismem z 24 lipca 2020 r. (CAZ.II.542-97/DG/19/20) urząd pracy wypowiedział umowę ww. umowę, wzywając jednocześnie stronę do zwrotu udzielonych środków finansowych wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi od dnia udzielenia dotacji, wskutek niedotrzymania warunków umowy. W dniu 17 lipca 2021 r. do Powiatowego Urzędu Pracy dla Miasta Torunia wpłynęła prośba D. S. o rozłożenie na 47 miesięcznych rat zadłużenia wynikającego z umowy nr [...]. Decyzją z [...] października 2021 r. Prezydent miasta T. orzekł o rozłożeniu na raty przedmiotowego zadłużenia w łącznej kwocie [...]zł w ten sposób, że strona będzie płaciła 47 miesięcznych rat, w tym 46 rat po [...] zł i ostatnia 47 rata w wysokości [...] zł, płatne do 15 dnia każdego miesiąca, począwszy od listopada 2021 r. według harmonogramu spłaty. Jednocześnie w decyzji zawarto warunek, że niezapłacenie w terminie którejkolwiek z rat spowoduje natychmiastową wymagalność pozostałej do zapłacenia kwoty długu w całości wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczonymi od 7.09.2020 r.

W związku z brakiem wpłaty pierwszej raty należności (płatnej do 15 listopada 2021 r.), w dniu 17 listopada 2021 r. pracownik urzędu pracy skontaktował się telefonicznie ze stroną, która poinformowała, że dokonała wpłaty w wyznaczonym terminie. Na wezwanie strona przesłała drogą elektroniczną potwierdzenie dokonania w dniu 17.11.2021 r. przelewu z rachunku brata (p. P. S.). Mając powyższe na uwadze Organ I instancji decyzją z 29 listopada 2021 r. orzekł o wygaśnięciu decyzji z 15 października 2021 r. o rozłożeniu na raty zobowiązań wynikających z realizacji umowy nr 65/2019 z dnia 18.12.2019 r. na bezzwrotne wsparcie finansowe dla osób planujących rozpocząć działalność gospodarczą w ramach projektu "Nowe możliwości", z uwagi na to, że decyzja została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę warunku spłaty rat w określonych terminach, a strona warunku tego nie dopełniła. W uzasadnieniu decyzji wskazano na art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a.

W odwołaniu od powyższej decyzji D. S. zwróciła się o możliwość dalszego spłacania zadłużenia, bowiem dwudniowa zwłoka w uiszczeniu raty wynikała z jej nieuwagi i wyjątkowej sytuacji.

Wojewoda Kujawsko-Pomorski po rozpatrzeniu sprawy, decyzją z 31 grudnia 2021r. podzielił zasadność rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Organ wskazał na prawne konsekwencje niedopełnienia przez stronę warunku spłaty rat w określonych terminach, wynikające z treści art. 76 ust. 9b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Stanowi on bowiem, że jeżeli zaplata odroczonej lub rozłożonej na raty należności z tytułu zwrotu refundacji lub przyznanych jednorazowo środków, o których mowa w art. 46, oraz innych świadczeń finansowanych z Funduszu Pracy, o których mowa w ust. 7a, nie zostanie dokonana w terminie określonym w decyzji, o której mowa w ust. 9, pozostała do spłaty kwota staje się natychmiast wymagalna wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczonymi od terminu płatności określonego w art. 46 ust. 2 i 3 ".

Organ odwoławczy zważył, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że w decyzji z 15 października 2021 r. strona została poinformowana, że niezapłacenie w terminie którejkolwiek z rat należności powoduje natychmiastową wymagalność pozostałej do zapłacenia kwoty długu w całości wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczonymi od 7.09.2020 r. W związku z nieterminowym zapłaceniem pierwszej raty należności organ I instancji zobowiązany był do wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji o rozłożeniu zaległości na raty. Strona spłaciła pierwszą ratę w kwocie [...] zł w dniu 17.11.2021 r., a więc po terminie wynikającym z decyzji z 15.10.2021 r. oraz z harmonogramu spłaty środków finansowych dla bezrobotnego na podjęcie działalności gospodarczej udzielonych na podstawie umowy nr 65/2019 z dnia 18.12.2019 r. Skutkował to musiało stwierdzeniem wygaśnięcia decyzji z 15 października 2021 r.

D. S. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 31 grudnia 2021 r. ponownie powołała się na trudną sytuację materialną, która nie uległa zmianie. Zakwestionowała działanie Urzędu Pracy w Toruniu, podkreślając, że dostała wsparcie na rozpoczęcie działalności gospodarczej, którą nadal prowadzi, a okazuje się, że będzie musiała sprzedać wyposażenie. Wskazała, że nie jest w stanie spłacić zadłużenia i wniosła o wyrozumiałość i racjonalne wyjście z sytuacji.

Wojewoda Kujawsko-Pomorski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Podkreślenia wymaga, że na wniosek skarżącej decyzją Prezydenta Miasta Torunia z 15 października 2021 r. orzeczono o rozłożeniu na 47 rat należność z tytułu przyznanych skarżącej jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej, pod jednoznacznym warunkiem terminowej spłaty rat przez stronę. Warunek ten wynika z treści art. 76 ust. 9b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który stanowi że jeżeli zapłata odroczonej lub rozłożonej na raty należności z tytułu zwrotu refundacji lub przyznanych jednorazowo środków (...) nie zostanie dokonana w terminie określonym w decyzji (...), pozostała do spłaty kwota staje się natychmiast wymagalna wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie (...). Oznacza to, że nieopłacanie przez zobowiązanego w ustalonym terminie rat należności skutkuje tym, że ich niezapłacona kwota staje się wymagalna. Tym samym z mocy prawa przestaje obowiązywać układ ratalny, a zatem dezaktualizuje się on w związku z jego nierealizowaniem przez dłużnika. Skoro zaś tego rodzaju ulga w spłacie należności jest udzielana decyzją administracyjną, to nie ulega wątpliwości, że ziszczenie się warunków objętych hipotezą omawianego przepisu rodzi konsekwencje w postaci obowiązku stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, którą ulga ta została przyznana. Powyższe wynika z treści art. 162 § 1 pkt 2 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku.

W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że decyzją z 15 października 2021r. Prezydent Miasta Torunia orzekł o rozłożeniu na raty udzielonych D. S. jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej, tj. należności w kwocie [...]zł wraz z odsetkami ustawowymi od zobowiązania, na dzień wydania decyzji stanowiło to łącznie kwotę [...]zł w ten sposób, że: strona będzie płaciła 47 miesięcznych rat, w tym 46 rat po [...] zł i ostatnia rata w wysokości [...] zł, płatne do 15 dnia każdego miesiąca, począwszy od listopada 2021 r. według harmonogramu spłaty stanowiącym załącznik do decyzji. W decyzji tej określono jednocześnie warunek wynikający z art. 76 ust. 9b ww. ustawy i pouczono stronę, że jeżeli zapłata rozłożonej na raty należności nie zostanie dokonana w terminie określonym w decyzji, pozostała do spłaty kwota staje się natychmiast wymagalna wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi od terminu płatności. Niewątpliwie obowiązek zapłaty należności w określonej wysokości i w ustalonych terminach jest obowiązkiem wynikającym z istoty decyzji ratalnej.

Nie budzi również wątpliwości, że na skutek określonych zdarzeń związanych z niedokonaniem przez skarżącą wpłaty już pierwszej raty w ustalonym terminie (do 15 listopada 2021 r.), rozłożona na raty kwota stała się - w świetle art. 76 ust. 9b ustawy - natychmiast wymagalna. W tej sytuacji, doszło z mocy prawa do rozwiązania układu ratalnego, a tym samym do tego, że decyzja, którą przyznano ulgę w postaci rozłożenia należności na raty stała się wymagalna, zatem należało stwierdzić jej wygaśnięcie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 czerwca 2020 r. sygn. I OSK 2408/19, z 8 grudnia 2021 r. sygn. I OSK 41/91).

Brak spłaty którejkolwiek z rat w terminie, czyli brak wykonania przez skarżąca warunku, dla którego Prezydent rozłożył decyzją z 15 października 2021 r. wymagalną należność na raty, spowodował wydanie, na podstawie art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a., przez organ I instancji w dniu 29 listopada 2021 r. decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji w sprawie rozłożenia należności na raty. Natomiast Wojewoda Kujawsko-Pomorski po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta zasadnie zaskarżoną decyzją utrzymał rozstrzygniecie organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał podstawę prawną decyzji. Przytoczył i wyjaśnił przepisy prawa, mające zastosowanie w niniejszej sprawie oraz wskazał dowody, na których oparł swoje rozstrzygnięcie.

Nie mogą wpłynąć na ocenę legalności skarżonej decyzji podnoszone w odwołaniu oraz skardze argumenty związane z trudną sytuacją materialną skarżącej i brakiem środków na spłatę zadłużenia. Skarżąca była świadoma obowiązku spłaty rat i nadto sama o takie załatwienie sprawy wnosiła, gdy składała wniosek o rozłożenie na raty zwrotu wypłaconych środków na podjęcie działalności gospodarczej. Nadto ewentualna kwestia dalszych ulg w spłacie zaległej należności nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Z tych powodów, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała oddaleniu.