Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1194/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 90, 140
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie NSA Grażyna Danielec WSA Tadeusz Wołek (spr.) Protokolant Agnieszka Sotnicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2009 r. ze skargi B. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 października 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2008r. [...] Starosta cofnął B. Ż. uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii B Nr [...] nr druku: [...] wydane dnia [...] kwietnia 2008 r. przez Starostę. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego.

Uzasadniając decyzję organ podniósł, że w toku wszczętego [...] czerwca 2006r. postępowania nr [...] w celu cofnięcia B. Ż. uprawnień do kierowania pojazdami (prawo jazdy kat. B) Starosta wydał decyzję z dnia [...] października 2007r. uchyloną następnie decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...], które przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Przeanalizowano wobec tego ponownie sprawę.

Do Starostwa dnia 4 maja 2000r. wpłynęło pismo z Komisariatu Policji informujące o uczestniczeniu skarżącej w wypadku drogowym wraz z kopią skierowania na badania lekarskie.

W dniu 26 maja 2000r. przekazane zostało orzeczenie lekarskie z Ośrodka Medycyny Pracy, w którym stwierdzono u skarżącej przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami silnikowymi z nieokreślonym terminem ponownego kontrolnego badania lekarskiego. Wobec tego dowodu oraz mając na uwadze, że mogła ustać przyczyna cofnięcia uprawnień na podstawie orzeczenia z dnia [...] maja 2000 r. zasadnym stało się podjęcie decyzji o skierowaniu skarżącej na badania lekarskie stosownie do art. 122 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

W wyniku przeprowadzonych badań uprawniony lekarz E. H. – D. wydała orzeczenie z dnia [...] czerwca 2006r. nr [...], w którym stwierdziła u skarżącej przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kat. B.

Zgodnie z wytycznymi Samorządowego Kolegium Odwoławczego wynikającymi z decyzji z dnia [...] lutego 2008r. organ zbadał kwestię prawomocności orzeczenia lekarskiego z dnia [...] czerwca 2006r. nr [...] i z dnia [...] maja 2000r nr [...] wydanych przez uprawnionych lekarzy Ośrodka Medycyny Pracy. Ustalono, że status prawomocności posiada orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] maja 2000r., które w sposób bezterminowo stwierdza u B. Ż. istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, w stosunku do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kat. B.

Pismem z dnia 15 maja 2008r. wezwano skarżącą do osobistego stawienia się w organie celem złożenia dodatkowych wyjaśnień. Skarżąca z tego uprawnienia nie skorzystała.

W odwołaniu od powyższej decyzji B. Ż. zarzuciła organowi naruszenie § 2 ust. 5 i 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami w zw. z art. 122 i art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Podniosła, że w dalszym ciągu niewyjaśniona została przyczyna skierowania jej na badania lekarskie. Na badania lekarskie można, bowiem skierować osobę, co do której organ powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Skierowanie można wydać nie później niż 30 dnia od dnia otrzymania wniosku. Badaniu takiemu zgodnie z art. 122 § 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia, co do stanu zdrowia.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że przyczyną skierowania skarżącej na badania była otrzymana z Policji informacja o uczestniczeniu przez nią w wypadku drogowym, (którego przyczyną były wyłącznie niesprawności techniczne pojazdu) wraz ze skierowaniem na badania. Skarżąca zauważyła, że policja nie jest uprawniona do kierowania na badania, jedynie starosta, i muszą istnieć podstawy do takiego skierowania, a ewentualna decyzja powinna być tak skonstruowana, aby nie było wątpliwości, co do zasadności skierowania. Dodatkowo jest ograniczony terminami, których przekroczenie powoduje nieważność decyzji. Decyzja o skierowaniu na badania dla kierowców powinna zawierać również treść informacji stanowiącej podstawę skierowania, aby możliwe było zweryfikowanie czy była ona na tyle wiarygodna, że uzasadniała wszczęcie postępowania administracyjnego. Do chwili obecnej nie zostały wyjaśnione przez organ I instancji te okoliczności.

Skarżąca podniosła, że organ I instancji nie wyjaśnił powodów niewstrzymania jej uprawnień do kierowania pojazdami po przeprowadzonych badaniach w 2000r. Nie odniósł się również do przedstawionych przez skarżącą badań przeprowadzonych w D., z których jednoznacznie wynika, że nie istnieją u niej zaburzenia, które mogłyby negatywnie wpływać na zdolność do kierowania pojazdami mechanicznymi.

Podniosła też, że organ I instancji rozpoznając sprawę po raz kolejny, nie wziął pod uwagę wytycznych organu II instancji zawartych w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2008r. w zakresie ustalenia prawomocności orzeczeń lekarskich. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest jakiejkolwiek wzmianki na ten temat, zatem brak możliwości odniesienia się do tych kwestii.

W ocenie skarżącej decyzja nie znajdowała i w dalszym ciągu nie znajduje podstaw. Została podjęta z rażącym naruszeniem prawa, zatem powinna zostać uchylona.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 17 października 2008 r. [...] - utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazało art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

Organ w odwoławczy w uzasadnieniu decyzji odwołał się do treści art. 140 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym i stwierdził, że organ I instancji generalnie zastosował się do wskazań Kolegium zawartych w decyzji z dnia [...] lutego 2008 r. Przede wszystkim przeprowadził postępowanie w sprawie wymiany dokumentu skarżącej w związku ze złożeniem przez nią wniosku o dokonanie takiej wymiany, nie uzależniając go od zakończenia niniejszej sprawy - a zatem sprawy dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 150 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie zostało skonsumowane przez postępowanie prowadzone na podstawie art. 140 ustawy Prawo o ruchu drogowym - co stanowiło zasadnicze uchybienie, dostrzeżone przez WSA w Krakowie w wyroku z dnia 3 lipca 2007 r. (sygn. akt III SA/Kr 267/07).

W wyniku poddania się przez skarżącą badaniom lekarskim, na które została skierowana w drodze decyzji Starosty z dnia [...] czerwca 2006 r. (nr [...]) z powodu informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu, zostało wydane w dniu [...] czerwca 2006 r. przez upoważnionych lekarzy orzeczenie lekarskie nr [...], w którym stwierdzono w stosunku do skarżącej istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowym, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii B. Nie określono przy tym daty ponownego badania lekarskiego, wskazując, iż jest to niecelowe. Pouczono przy tym, iż od orzeczenia przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania. Na orzeczeniu potwierdzono, że stało się prawomocne z dniem 26 czerwca 2006 r.

Zgodnie z § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, który określa, iż jeżeli orzeczenie lekarskie stwierdza istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, uprawniony lekarz w terminie 14 dni od dnia wystawienia orzeczenia przekazuje jego kopię właściwemu organowi uprawnionemu do wydania prawa jazdy, Ośrodek Medycyny Pracy przesłał orzeczenie lekarskie do Starostwa Powiatowego.

Organ odwoławczy zauważył, że w aktach niniejszej sprawy znajduje się też orzeczenie lekarskie wydane przez Ośrodek Medycyny Pracy w dniu [...] maja 2000 r., w którym również stwierdzono przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów przez skarżącą.

W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie jest spełniona przesłanka cofnięcia uprawnień z art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Organ odwoławczy podkreślił, że sprawa dotyczy cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi i jest odrębną sprawą administracyjną od sprawy skierowania danej osoby na badania lekarskie. Decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie prawomocnego orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Takie orzeczenie (a nawet dwa orzeczenia) zostały wydane, przy czym w obu przypadkach uprawnione organy potwierdziły ich prawomocność.

Organ odwoławczy zaznaczył, że decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi wydawana w oparciu o art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie ma charakteru uznaniowego, co oznacza, iż w sytuacji zaistnienia przesłanek, o których mowa w przepisie stanowiącym podstawę prawną orzekania, organ administracji publicznej ma obowiązek postąpić zgodnie z jego dyspozycją.

Odnosząc się do badań przeprowadzonych przez skarżącą w D., organ odwoławczy stwierdził, że dla oceny, czy dana osoba jest zdolna do prowadzenia pojazdów mechanicznych miarodajne są jedynie badania przeprowadzone przez uprawnionych lekarzy w określonej przepisami prawa placówce, (którą w niniejszej sprawie jest Ośrodek Medycyny Pracy). Co więcej, organ administracyjny jest takim orzeczeniem związany - tzn. nie może wydać decyzji wbrew treści takiego orzeczenia, co jest podkreślane w orzecznictwie sądowoadministarcyjnym. Zdaniem organu odwoławczego nie ma także znaczenia to, że uprawniony psycholog w orzeczeniu z dnia [...] czerwca 2006 r. nie stwierdził przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów. Istotne jest, że ostateczne orzeczenie lekarskie takie przeciwwskazania stwierdziło. Aby uznać daną osobę za zdolną w świetle przepisów do prowadzenia pojazdów mechanicznych, konieczne jest wykazanie się przez nią jednocześnie pozytywnymi badaniami lekarskimi oraz pozytywnymi badaniami psychologicznymi. W świetle powyższego, brak uwzględnienia przez organy prawomocnych orzeczeń lekarskich narażałby je na zarzut zaniedbania.

Konieczne jest w ocenie organu odwoławczego, w następstwie stwierdzenia przeciwwskazań zdrowotnych, cofnięcie przysługujących skarżącej uprawnień do prowadzenia pojazdów. Mimo, że skarżąca kwestionuje zasadność skierowania na badania lekarskie, to badania te potwierdziły zasadność wydania skierowania (niezależnie od badań poprzednio wykonanych w 2000 r.).

Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że skarżąca nie kwestionowała zasadności skierowania ją na badania lekarskie w momencie wydania przez Starostę decyzji w tym przedmiocie (a także w momencie kierowania ją na badania w 2000 r. przez organ kontroli ruchu drogowego). Decyzja o skierowaniu stała się przez to ostateczna. Wzruszenie takiej decyzji możliwe jest jedynie w trybach nadzwyczajnych (art. 16 § 1 zd. drugie K.p.a.), tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych.

W kwestii naruszenia terminu określonego w § 2 ust. 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. organ odwoławczy wskazał, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym aktualny jest pogląd, że termin 30 dni, przewidziany w tym przepisie na wydanie skierowania przez Starostę (a także termin określony w § 2 ust. 2, w przypadku wydawania skierowania przez komendanta powiatowego Policji) jest terminem instrukcyjnym, którego przekroczenie nie powoduje bezskuteczności skierowania danej osoby na badania lekarskie, czy też nieważności decyzji, jak uważa skarżąca.

Policja na podstawie obowiązujących przepisów jest uprawniona do kierowania na badania w określonych sytuacjach.

Organ odwoławczy stwierdził także, że wykonując zalecenia Kolegium organ I instancji dokonał weryfikacji prawomocności orzeczeń lekarskich wydanych w sprawie. Brak zawieszenia postępowania w tym celu, który podnosi skarżąca, nie ma znaczenia dla prawidłowości zaskarżonego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia.

B. Ż. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zarzuciła w niej:

- naruszenie przez organ § 2 pkt 5 i 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami w związku z art. 122 i 144 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, pomimo, że nie zostały zachowane warunki podjęcia takiej decyzji oraz przestanki uzasadniające cofnięcie uprawnienia,

- niezastosowanie się do wytycznych organu II instancji i niezbadanie prawomocności orzeczeń lekarskich stanowiących podstawę cofnięcia uprawnień, oparcie decyzji na orzeczeniu lekarskim, które nie spełnia wymagań formalnych i przez to nie może stanowić podstawy podjęcia decyzji oraz niewzięcie pod uwagę faktu legitymowania się przez skarżącą wynikami badania uprawnionego lekarza potwierdzającymi brak jakichkolwiek przeciwwskazań do kierowania pojazdami.

Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Skarżąca podniosła, że wielokrotnie kwestionowała diagnozę lekarską postawioną w orzeczeniach wydanych przez Ośrodek Medycyny Pracy, kierowała pisma zarówno do OMP, jak również do Starosty. Przedstawiała badania lekarskie (psychologiczne) przeprowadzone w D., które przeprowadziła w uzgodnieniu z Wydziałem Komunikacji. Wnosiła o przeprowadzenie kolejnych badań w innym właściwym ośrodku, co pozwoliłoby na jednoznaczną diagnozę i usunięcie rozbieżności. Starosta nie wziął jednak tych okoliczności pod uwagę i wydał decyzję o cofnięciu uprawnień, ignorując również w tym względzie wytyczne SKO zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2008r., również w zakresie zachowania terminu, o którym mowa w § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich.

Skarżąca zakwestionowała uznanie przez organ odwoławczy, że nieistotne jest orzeczenie lekarskie, jakie zapadło w D. W ocenie Kolegium okoliczność, że tryb przeprowadzenia stosownych badań lekarskich został wyczerpany i przeciwwskazania zdrowotne zostały stwierdzone w orzeczonym zakresie, przesądza o braku podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia odwołania. Skarżąca wskazała, że Wojewódzki Sąd Administracyjnego we Wrocławiu w wyroku z dnia 28.11,2006r. uznał, że "wydanie przez starostę decyzji na podstawie art. 140 ust l pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym musi być poprzedzone badaniem przez uprawnionego lekarza, zakończonym orzeczeniem określającym konkretne i uzasadnione przeciwwskazania zdrowotne do prowadzenia pojazdów".

Zaznaczyła, że wydane przez OMP orzeczenia zarówno z 2000r. jak i 2006r. nie spełniają tych wymagań i nie wskazują konkretnych przeciwwskazań zdrowotnych. Nie tylko nie wskazują schorzenia będącego przeciwwskazaniem do prowadzenia pojazdów, ale nie zawierają jakiegokolwiek uzasadnienia dla orzeczenia, pozwalającego na jego kontrolę.

Podniosła też, że nieistotna w ocenie Kolegium była informacja o pozytywnych wynikach, jakie uzyskała w D., skoro sam organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślił, że: "aby uznać daną osobę za zdolną w świetle przepisów do prowadzenia pojazdów mechanicznych, konieczne jest wykazanie się przez nią jednocześnie pozytywnymi badaniami lekarskimi oraz pozytywnymi badaniami psychologicznymi".

Odnośnie organu właściwego do kierowania na badania lekarskie kierowców, skarżąca zgodziła się z twierdzeniem organu. Niemniej jednak organ nie zauważył jej zdaniem, że rozporządzenie Ministra Zdrowia określa przypadki, w jakich uprawnionym organem jest Komendant Policji a w jakich starosta. W jej przypadku organy powołują się na powzięcie wiarygodnej informacji o przeciwwskazaniach do kierowania pojazdami. W takiej sytuacji jedynym uprawnionym do skierowania na badania jest starosta, a nie Komendant Policji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Kolegium zauważyło, że skarżąca nie kwestionowała zasadności skierowania ją na badania lekarskie w momencie wydania przez Starostę decyzji w tym przedmiocie (a także w momencie kierowania ją na badania w 2000 r. przez organ kontroli ruchu drogowego). Decyzja o skierowaniu stała się przez to ostateczna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 3 lipca 2007 r. sygn. akt III SA/Kr 267/07 po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2007r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2006r.

W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że 25 maja 2006r. B. Ż. wystąpiła z wnioskiem do Starosty o wymianę posiadanego przez nią prawa jazdy. Pismem z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...], Starosta zawiadomił B. Ż. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia jej uprawnień do kierowania pojazdami. Uzasadnieniem były przeciwwskazania zdrowotne, stwierdzone orzeczeniem lekarskim Ośrodka Medycyny Pracy z dnia [...] maja 2000 r., nr [...]. Orzeczenie to było związane z udziałem B. Ż. w wypadku drogowym. Tego samego dnia tj., [...] czerwca 2006 r. Starosta, na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 i 5 Prawa o ruchu drogowym, skierował B. Ż. na badania lekarskie w Ośrodku Medycyny Pracy.

Orzeczeniem lekarskim z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] stwierdzono u B. Ż. istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kat. B. Powołując się na te wyniki Starosta wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia B. Ż. uprawnień do kierowania pojazdami.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...], Starosta, na podstawie art. 140 ust.1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym orzekł o cofnięciu B. Ż. uprawnień do prowadzenia pojazdów kategorii B. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołał się na orzeczenie lekarskie z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...].

Decyzją z dnia [...] października 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję Starosty w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji odwołał się do decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] o skierowaniu B. Ż. na badania lekarskie. Tymczasem akta sprawy nie zawierają dokumentów wskazujących na powód skierowania strony na badania lekarskie. Konieczne jest ustalenie pochodzenia i treści wniosku, zawiadomienia lub informacji oraz daty otrzymania wniosku, gdyż wydanie skierowania na badanie lekarskie może nastąpić w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania wniosku. Z treści odwołania B. Ż. wynika, iż najprawdopodobniej w 2000 r. zostało wydane orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań do kierowania przez pojazdami mechanicznymi. Być może orzeczenie lekarskie nr [...] wydane zostało wskutek wyznaczenia we wcześniejszym orzeczeniu lekarskim daty ponownego badania lekarskiego. Jednakże okoliczność ta nie wynika z uzasadnienia decyzji z [...] czerwca 2006 r.

Ponownie załatwiając sprawę, Starosta wydał decyzję z dnia [...] listopada 2006r., nr [...], działając na podstawie art.140 ust.1 pkt 1 w związku z art.122 ust.4 i art.150 Prawa o ruchu drogowym, § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2004 r. w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami, § 2 ust.5 i 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz art.104 Kodeksu postępowania administracyjnego. Decyzją tą organ I instancji cofnął B. Ż. uprawnienie do kierowania pojazdami po drogach publicznych. Uzasadnienie rozpoczyna się od wskazania wniosku B. Ż. z dnia 25 maja 2006 r. o wymianę prawa jazdy posiadanego przez stronę. W następnej jednak kolejności wskazano orzeczenie lekarskie z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...], stwierdzające istnienie u B. Ż. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Strona nie wniosła odwołania od orzeczenia lekarskiego. Następstwem jest decyzja o cofnięciu uprawnienia.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2007r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...]. Podstawą prawną decyzji SKO były przepisy art.122 ust. 1 pkt 4, art. 140 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym oraz § 2 ust. 5 i 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz art.138 § 1 pkt 1 K.p.a. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy odwołał się do orzeczenia lekarskiego z dnia [...] czerwca 2006r., nr [...], w którym stwierdzono istnienie u B. Ż. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi kat. B. Dlatego prawidłowo organ I instancji cofnął B. Ż. uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B. Akta przedmiotowej sprawy zawierają dokumenty wskazujące powód skierowania B. Ż. na badania lekarskie oraz wskazują dzień, w którym organ I instancji otrzymał wniosek strony.

Sąd wskazał, że decyzja Starosty z dnia [...] listopada 2006 r., utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2007 r. powołuje się na wniosek strony o wymianę prawa jazdy, ale załatwia zupełnie inną sprawę z zakresu administracji publicznej, tj. cofa stronie prawo do kierowania pojazdami.

Strona wnosiła o załatwienie sprawy przewidzianej w art.150 Prawa o ruchu drogowym, a tymczasem otrzymała dwie decyzje przewidziane w art. 122 i art. 140 tej ustawy. W wyniku złożenia wniosku w trybie art.150 ustawy Prawo o ruchu drogowym, organ administracyjny (Starosta) powołując się na art. 122 ust. 1 pkt 4 i 5 skierował skarżącą na badania lekarskie, a następnie na mocy art. 140 ust. 1 pkt 1 cofnął jej uprawnienia do kierowanie pojazdami kat. B (decyzja administracyjna z dnia [...] sierpnia 2006 r.). B. Ż. składając wniosek o wymianę dokumentu uprawniającego do kierowania pojazdami kat. B realizowała obowiązek wymiany posiadanego prawa jazdy skonkretyzowany przez rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 29 kwietnia 2002 r. w sprawie wymiany praw jazdy.

Niedopuszczalne jest przekraczanie granic przedmiotowych postępowania jurysdykcyjnego, jak to uczyniły organy administracyjne. Artykuł 150 Prawa o ruchu drogowym oraz rozporządzenie wykonawcze z dnia 29 kwietnia 2002 r. nie pozwalają na weryfikację uprawnień i warunków zdrowotnych osoby wnioskującej o wymianę jej prawa jazdy. Natomiast art.122 w zw. z art.140 ustawy wprowadza ograniczone możliwości kierowania kierowcy na badania lekarskie i cofania uprawnienia do kierowania pojazdami.

Powyższe dwa tryby (wymiany i cofania prawa jazdy) nie są tożsame, ani nie mogą być stosowane zamiennie. Tym bardziej nie można wymienionych trybów (rodzajów spraw) łączyć w jedną całość, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, gdzie Starosta powołuje w swej decyzji wniosek B. Ż. z dnia 25 maja 2006 r., aby w następnym akapicie wymienić wszczęcie przez siebie z urzędu postępowań o skierowanie strony na badania i w sprawie cofnięcia uprawnień. Dokonanie wymiany dokumentu potwierdzającego prawo jazdy nie przekreśla możliwości prowadzenia odrębnego postępowania w sprawie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami, o ile istnieją przesłanki prowadzenia tego postępowania.

Prawo jazdy, wydane skarżącej w 1998 r. jest ważną i pozostającą w obrocie prawnym decyzją administracyjną. Dlatego jej zmiana bądź całkowite uchylenie wymaga przestrzegania specjalnego trybu przewidzianego w art.122 w z zw. z art.140 Prawa o ruchu drogowym, w zgodzie z art.163 K.p.a. W niniejszej sprawie organ nie przestrzegał konsekwentnie żadnego ze wskazanych w ustawie trybów.

Decyzją z dnia [...] października 2007 r. [...] Starosta cofnął B. Ż. uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii B Nr [...] nr druku: [...] wydane dnia [...] kwietnia 1998 r. przez Urząd Rejonowy w związku z istniejącymi przeciwwskazaniami zdrowotnymi do kierowania pojazdami mechanicznymi.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania skarżącej decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. [...]- uchyliło zaskarżoną decyzję Starosty z dnia [...] października 2007 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że ponowne wszczęcie postępowania przez organ I instancji pismem z dnia [...] października 2007 r. w przedmiocie weryfikacji cofnięcia uprawnień w związku z wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 3 lipca 2007 r. jest wadliwe, gdyż postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień stronie zostało wszczęte już uprzednio pismem z dnia [...] czerwca 2006 r. W wyniku tego postępowania została wydana przez organ I instancji decyzja z dnia [...] listopada 2006 r. uchylona przez WSA w Krakowie i w chwili obecnej podstawowym zagadnieniem jest kwestia wydania decyzji kończącej postępowanie w przedmiocie uprawnienia B. Ż. do kierowania pojazdami. Kolegium wskazało przywołując treść uzasadnienia wyroku WSA w Krakowie, że organ I instancji nie przeprowadził i nie zakończył postępowania w trybie art. 150 ustawy Prawo o ruchu drogowym w przedmiocie wymiany prawa jazdy.

Kolegium wskazało też, że organ I instancji powinien zawiesić postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień do pokierowania pojazdami i zwrócić się do właściwych organów w sprawach wydawania przedmiotowych orzeczeń lekarskich w celu wypowiedzenia się w przedmiocie wykorzystania środków nadzwyczajnych przewidzianych przez kpa w odniesieniu do prawomocnego orzeczenia lekarskiego z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] wydanego przez uprawnionego lekarza Ośrodka Medycyny Pracy. Kwestią wymagającą ustaleń jest także sprawa prawomocności orzeczenia lekarskiego z dnia [...] maja 2000 r. nr [...] wydanego przez uprawnionego lekarza Ośrodka Medycyny Pracy.

Z przedłożonych wraz z odpowiedzią na skargę akt postępowania administracyjnego wynika, że uprawniony lekarz E. H. – D. w Ośrodku Medycyny Pracy orzeczeniem lekarskim z dnia [...] maja 2000 r. nr [...] stwierdziła wobec B. Ż., istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi w stosunku do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy, przy czym nie określono terminu ponownego badania lekarskiego. Orzeczenie wydane zostało na podstawie badania przeprowadzonego na podstawie art. 122 ust 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W orzeczeniu tym znajduje się pouczenie, że od orzeczenia przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od jego otrzymania w trybie określonym w § 13 rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 czerwca 1999 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami kierowców.

Starosta decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] skierował B. Ż. posiadającą uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazy kategorii B do Ośrodka Medycyny Pracy z powodu informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu. Decyzja została wydana na podstawie art. 122 ust 1 pkt 4 i 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym i zawiera pouczenie, że od decyzji przysługuje odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w terminie 14 dni od jej otrzymania.

Uprawniony lekarz E. H.-D. w Ośrodku Medycyny Pracy orzeczeniem lekarskim z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...], stwierdziła wobec B. Ż. istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii B. W odniesieniu do daty ponownego lub kontrolnego badania lekarskiego określono: "niecelowe". Orzeczenie wydano w wyniku badania lekarskiego przeprowadzonego na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Orzeczenie zawiera pouczenie, że od odrzeczenia przysługuje odwołanie w terminie 14 dni od jego otrzymania, odwołanie wnosi się w trybie określonym w § 12 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami. Na tym orzeczeniu znajduje się odcisk pieczęci, z którego wynika, że orzeczenie stało się prawomocne z dniem 26 czerwca 2006 r.

Jak wynika z pism Ośrodka Medycyny Pracy z dnia 24 kwietnia 2008 r. i 17 czerwca 2008 r. skierowanych do Starostwa Powiatowego orzeczenie lekarskie z dnia [...] maja 2000 r. jest prawomocne natomiast w odniesieniu do orzeczenia lekarskiego z dnia [...] czerwca 2006 r. skarżąca nie wniosła skutecznie odwołania.

Orzeczeniem lekarskim z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] M. S.-S. psycholog uprawniony do badań psychologicznych w zakresie psychologii transportu, w wyniku badania psychologicznego B. Ż. przeprowadzonego na podstawie art. 124 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym-stwierdziła brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami.

Jak wynika z dokumentu znajdującego się na k. 127 i 126 akt administracyjnych na wniosek skarżącej z dnia 25 maja 2005 r. Starosta na podstawie art. 150 ustawy Prawo o ruchu drogowym zarządził wydanie skarżącej uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii B Nr [...] nr druku: [...] wydanego dnia [...] kwietnia 2008 r., które skarżąca odebrała w dniu 11 kwietnia 2008 r.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Granice orzekania wyznaczone są tylko i wyłącznie granicami sprawy rozpatrywanej przez Sąd, czyli ogółem elementów stosunku administracyjno-prawnego będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji (wyrok NSA z dnia 20.07.2005r., I FSK 68/05, LEX nr 172990). Zgodnie, bowiem z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Granice sprawy w rozumieniu powyższego przepisu wyznacza przedmiot rozstrzygnięcia w zaskarżonej ostatecznej decyzji organu odwoławczego (wyrok NSA z dnia 2.11.2005r., I FSK 264/05, LEX nr 187951).

Zgodnie z art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej dalej ppsa), ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

W sprawie poddanej obecnie kontroli Sądu na skutek wniesionej skargi, przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżonej ostatecznej decyzji organu odwoławczego było cofnięcie B. Ż. uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii B Nr [...] nr druku: [...] wydanego dnia [...].04.2008 r. przez Starostę, skoro Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją z dnia 17 października 2008 r. utrzymało w mocy poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...].07.2008r. zwierającą takie rozstrzygnięcie.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zauważyć, że kontrolując zaskarżoną i decyzję organu I instancji oraz poprzedzające je postępowanie, w których decyzje wydano, Sąd w odniesieniu do regulacji zawartej w art. 153 ppsa zauważa, że organy przy ponownym prowadzeniu postępowania po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 lipca 2007 r. sygn. akt III SA/Kr 267/07 zastosowały się do wyrażonych w tym wyroku wskazań i ocen prawnych. Trafnie, bowiem organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji przeprowadził postępowanie w sprawie wymiany dokumentu skarżącej w związku ze złożeniem przez nią wniosku o dokonanie takiej wymiany, nie uzależniając go od zakończenia niniejszej sprawy - a zatem sprawy dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 150 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie zostało skonsumowane przez postępowanie prowadzone na podstawie art. 140 ustawy Prawo o ruchu drogowym - co stanowiło zasadnicze uchybienie, dostrzeżone przez WSA w Krakowie w wyroku z dnia 3 lipca 2007 r. (sygn. akt III S.A./Kr 267/07).

W ocenie Sądu, zasadnie Kolegium przyjęło, że w niniejszej sprawie w przedmiocie cofnięcia B. Ż. uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi została spełniona przesłanka z art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm.), który stanowi, że decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, co pociąga za sobą konieczność wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do prowadzenia pojazdów.

Zostało, bowiem wydane w dniu [...] czerwca 2006 r. przez upoważnionego lekarza orzeczenie lekarskie nr [...], w którym stwierdzono w stosunku do B. Ż. istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowym, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii B. Nie określono przy tym daty ponownego badania lekarskiego, wskazując, iż jest to niecelowe. Pouczono przy tym, iż od orzeczenia przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania. Na orzeczeniu potwierdzono, iż stało się prawomocne z dniem 26 czerwca 2006 r.

Zgodnie z § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U z 2004r., nr 2, poz. 15), jeżeli orzeczenie lekarskie stwierdza istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami (...), uprawniony lekarz w terminie 14 dni od dnia wystawienia orzeczenia przekazuje jego kopię właściwemu organowi uprawnionemu do wydania prawa jazdy (...). Ośrodek Medycyny Pracy przesłał orzeczenie lekarskie do Starostwa Powiatowego.

Prawidłowo również przyjęto, że w aktach niniejszej sprawy znajduje się ponadto prawomocne orzeczenie lekarskie wydane przez uprawnionego lekarza w Ośrodku Medycyny Pracy w dniu [...] maja 2000 r. nr [...], w którym również stwierdzono przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami przez skarżącą.

Zaskarżona decyzja została wydana w sprawie, której przedmiotem było cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. Sprawa ta jest odrębną sprawą administracyjną od sprawy skierowania danej osoby na badania lekarskie. Decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie prawomocnego orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W niniejszej sprawie takie orzeczenie (a nawet dwa orzeczenia) zostały wydane, a orzeczenia te nie zostały przez skarżącą skutecznie podważone w trybie odwoławczym ani też w trybie nadzwyczajnym.

Należy też zauważyć, że w sprawie, w której przedmiotem było cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi zarówno organy administracyjne jak i sąd administracyjny nie może uwzględnić zarzutów dotyczących zasadności decyzji o skierowaniu danej osoby na badania i dochowania przez organ terminu skierowania na badania określonego w § 2 pkt 5 i 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami w związku z art. 122 i 140 ustawy Prawo o ruchu drogowym, czy też merytorycznej trafności orzeczeń lekarskich stwierdzających istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Jeżeli decyzja o skierowaniu na badania lekarskie nie została przez skarżąca skutecznie podważona, o której to możliwości skarżąca w pouczeniu zawartym w decyzji Starosty z dnia [...] czerwca 2006 r. została pouczona i stała się przez to ostateczną, wzruszenie takiej decyzji możliwe jest jedynie w trybach nadzwyczajnych (art. 16 § 1 zdanie drugie ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz.1071), tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych.

Również merytoryczna poprawność orzeczeń lekarskich stwierdzających przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami mogła podlegać kontroli w trybie określonym:

- w odniesieniu do orzeczenia lekarskiego z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w § 12 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami,

- w odniesieniu do orzeczenia z dnia [...] maja 2000 r. nr [...] w §13 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 czerwca 1999 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami kierowców (Dz. U. z 1999 r., nr 69, poz. 772) - o czym skarżąca została pouczona

Niewątpliwie decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi wydawana w oparciu o art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie ma charakteru uznaniowego, co oznacza, iż w sytuacji zaistnienia przesłanek, o których mowa w przepisie stanowiącym podstawę prawną orzekania, organ administracji publicznej ma obowiązek postąpić zgodnie z jego dyspozycją. Cofnięcie uprawnień w razie stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem (ust. 1 pkt 1) wynika z utraty warunku niezbędnego do uzyskania uprawnienia, jakim jest brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem (art. 90 ust. 1 pkt 2).

Odnośnie zarzutu skarżącej, że nie wzięto pod uwagę wyników badań skarżącej w D., pozytywnych dla niej, trafnie Kolegium podkreśliło, iż dla oceny, czy dana osoba jest zdolna do prowadzenia pojazdów mechanicznych miarodajne są badania przeprowadzone przez uprawnionych lekarzy w określonej przepisami prawa placówce, (którą w niniejszej sprawie jest Ośrodek Medycyny Pracy). Organ administracyjny jest takim orzeczeniem związany - tzn. nie może wydać decyzji wbrew treści takiego orzeczenia. Dlatego też trafnie Kolegium wskazało, że stwierdzenie przez uprawnionego psychologa w orzeczeniu z dnia [...] czerwca 2006 r. o braku przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów nie ma znaczenia wobec faktu, iż ostateczne orzeczenie lekarskie takie przeciwwskazania stwierdza. Jest bezsporne, że aby uznać daną osobę za zdolną w świetle przepisów do prowadzenia pojazdów mechanicznych, konieczne jest wykazanie się przez nią jednocześnie pozytywnymi badaniami lekarskimi oraz pozytywnymi badaniami psychologicznymi. W świetle powyższego, brak uwzględnienia przez organy administracyjne prawomocnych orzeczeń lekarskich narażałby je na zarzut zaniedbania.

Orzeczenie lekarza z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w którym psycholog uprawniony do badań psychologicznych w zakresie psychologii transportu w wyniku badania psychologicznego B. Ż. przeprowadzonego na podstawie art. 124 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, - stwierdził brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, mogło stanowić ewentualnie powód do podważenia przez skarżącą orzeczenia z dnia z dnia [...] czerwca 2006 r. w trybie wskazanym w tym orzeczeniu.

Na marginesie należy zauważyć, że organ I instancji jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r., nr 58, poz. 515 z późn. zm.). Decyzja była wydana w dniu [...] lipca 2008 r. i w tej dacie wskazana ustawa była opublikowana jako tekst jednolity w Dzienniku Ustaw z 2005 r., nr 108, poz. 908. To uchybienie zostało skorygowane przez organ odwoławczy.

Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów celnych nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art.145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art.151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.