Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 675/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6189 Inne o symbolu podstawowym 618
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 217,  art. 218  par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Lenart Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2012 r. sprawy ze skargi P. G. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata J. J., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę [...] ([...]) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę [...] ([...]) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę [...] ([...]) złotych.


UZASADNIENIE

UZSADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. po rozpatrzeniu zażalenia P. G. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...], odmawiające wydania zaświadczenia o treści: "iż w wyniku przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego oraz decyzji wywłaszczeniowej wydanej przez Wojewodę [...] pozbawiony zostałem z dniem 18 maja 2011 r. możliwości prowadzenia działalności gospodarczej i de facto pozostałem bez dotychczasowego miejsca pracy'', utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Postanowienie powyższe wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z dnia 23 lutego 2009 r. Wojewoda [...] zawiadomił strony postępowania

o wszczęciu na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad postępowania w sprawie wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym, położonej w B., obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, dla której Sąd Rejonowy w B. prowadzi księgę wieczystą nr [...] gdzie jako właścicielka wpisana jest M. G.

W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, iż właścicielka nieruchomości nie żyje, a w budynku mieszkalnym zlokalizowanym na ww. nieruchomości zameldowani są P. G. i M.J.

Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...], Wojewoda [...] orzekł o udzieleniu Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad zezwolenia na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości, a także nadał ww. decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Odwołanie od decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. złożył Pan P.G.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak: [...], Minister Infrastruktury stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. Wojewoda [...] wezwał zobowiązanych do wykonania obowiązku wydania Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad ww. nieruchomości w terminie do dnia 18 maja 2011 r. do godz. 9.00, pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w postaci odebrania nieruchomości, opróżnienia lokali innych pomieszczeń.

W dniach 18-24 maja 2011 r. na ww. nieruchomości egzekutor, działając na podstawie upoważnienia Wojewody [...], przeprowadził egzekucję administracyjną obowiązku o charakterze niepieniężnym.

Pismem z dnia 1 czerwca 2011 r. Pan P. G. wystąpił do Wojewody [...] o wydanie zaświadczenia, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego oraz decyzji wywłaszczeniowej wydanej przez Wojewodę [...] pozbawiony został możliwości prowadzenia działalności gospodarczej i pozostał bez dotychczasowego miejsca pracy.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż ww. zaświadczenie jest niezbędne celem dokonania zgłoszenia tego faktu w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. i zarejestrowania się jako osoba bezrobotna, albowiem nie posiada on żadnego źródła dochodu.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...], Wojewoda [...] odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści argumentując, że nie posiada dokumentów, które by wniosek potwierdzały.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył P. G. Skarżący wskazał, iż bezspornym w sprawie jest fakt, iż w dniu [...] maja 2011 r. Wojewoda [...], za pośrednictwem swego organu egzekucyjnego przeprowadził postępowanie egzekucyjne i przejął nieruchomość położoną w B. przy ul. [...]. Na nieruchomości tej prowadzony był warsztat samochodowy. Po przejęciu nieruchomości skarżący pozbawiony został możliwości prowadzenia na niej działalności gospodarczej i pozostał bez dotychczasowego miejsca pracy.

Po rozpatrzeniu zażalenia i zbadaniu akt sprawy Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej podtrzymał stanowisko organu I instancji.

W uzasadnieniu podkreślił, że wnioskodawca wykazał swój interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia dla potrzeb uzyskania świadczeń jako osoba bezrobotna, jednakże potwierdzenie żądanych faktów nie może zostać dokonane na podstawie danych znajdujących się w posiadaniu organu pierwszej instancji. Wojewoda [...] jako organ prowadzący postępowanie wywłaszczeniowe nie posiada bowiem informacji odnośnie możliwości prowadzenia działalności gospodarczej przez P. G., a tym samym nie może potwierdzić, że pozostał on bez dotychczasowego miejsca pracy. Wyjaśnił także, że organy administracji publicznej nie posiadają informacji na temat innych nieruchomości, na których wnioskodawca może prowadzić działalność gospodarczą, a także czy posiada środki na nabycie lub wynajęcie nieruchomości potrzebnej do prowadzenia działalności gospodarczej.

Na powyższe postanowienie P. G. wniósł skargę do tutejszego Sądu domagając się jego uchylenia w całości i wydania zaświadczenia o żądanej wnioskiem treści, względnie o jego uchylenie wraz z postanowieniem Wojewody [...]

i przekazanie sprawy Wojewodzie [...] do ponownego rozpatrzenia wraz

z nakazaniem mu wydania żądanego zaświadczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści przepisu art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji ma obowiązek wydać zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się, przy czym zaświadczenie wydaje się jeżeli urzędowego potwierdzenia faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (art. 217 § 1 pkt 1 k.p.a.), lub jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.).

Według art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach określonych przepisem art. 217 § 2

pkt 2 k.p.a. organ obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

Tak więc wydanie zaświadczenia jako załatwienie wniosku osoby ubiegającej się o jego wydanie, jest możliwe jeśli posiadana przez organ dokumentacja pozwala na potwierdzenie faktu lub stanu prawnego, a strona domagająca się jego wydania wykaże swój interes prawny w jego uzyskaniu.

W sprawie niniejszej brak jest podstaw do uznania, że organ administracji publicznej obowiązany był wydać P. G. zaświadczenie o żądanej przez niego treści. Zważyć wypada, że skarżący domaga się potwierdzenia faktów (że został pozbawiony możliwości prowadzenia działalności gospodarczej) oraz stanu prawnego (że pozostał bez pracy i ma status osoby bezrobotnej) w sytuacji gdy wymienione okoliczności nie wynikają z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestru bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że sformułowanie "(...) znajdujących się w jego posiadaniu" nie może być rozumiane dowolnie i rozszerzająco. Zważyć należy, że Wojewoda [...], działając jako organ egzekucyjny, doprowadził do odebrania nieruchomości na , której skarżący prowadził warsztat samochodowy, co miało miejsce w dniach 18-24 maja 2011 r., nie ma jednak w swoim posiadaniu dokumentów, które potwierdzają, że w wyniku dokonanych czynności egzekucyjnych lub decyzji wywłaszczeniowej P. G. został pozbawiony możliwości prowadzenia działalności gospodarczej i pozostał faktycznie bez pracy.

Sąd podziela pogląd organów obu instancji, że wyzucie skarżącego z posiadania będącej przedmiotem egzekucji nieruchomości, nie może być utożsamiane z tym, że P. G. w żadnym innym miejscu nie może prowadzić takiej samej działalności gospodarczej, a także, że automatycznie uzyskał status osoby bezrobotnej. Należy zgodzić się z twierdzeniem, że organy nie mają wiedzy i danych co okoliczności związanych z możliwościami skarżącego kontynuowania pracy w innym miejscu. W szczególności nie dysponują danymi czy jest on właścicielem jakiejkolwiek innej nieruchomości, ewentualnie czy ma środki na jej kupno lub wynajem.

Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut zgłoszony przez pełnomocnika P. G. na rozprawie poprzedzającej wydanie orzeczenia, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy organ powinien wydać zaświadczenie potwierdzające dokonanie czynności egzekucyjnych i pozbawienie skarżącego władztwa nad nieruchomością, a w pozostałej części jego wniosek oddalić.

Podkreślić należy przede wszystkim, że organ nie może modyfikować treści wniosku sformułowanego przez stronę i wydać zaświadczenia, które nie jest przez nią żądane. Intencją wnioskodawcy nie było, zdaniem Sądu, uzyskanie potwierdzenia czynności egzekucyjnych odebrania nieruchomości, lecz wyegzekwowanie zaświadczenia dokumentującego "iż w wyniku przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego oraz decyzji wywłaszczeniowej wydanej przez Wojewodę [...] pozbawiony został z dniem 18 maja 2011 r. możliwości prowadzenia działalności gospodarczej i de facto pozostał bez dotychczasowego miejsca pracy''.

W konkluzji trzeba stwierdzić, że Wojewoda [...]nie był władny do wydawania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści w oparciu o posiadane dane

i dokumenty, nie mógł również potwierdzić faktów objętych wnioskiem, a to przesądza, że słusznie odmówił w tej sytuacji wydania zaświadczenia.

Mając to na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), orzekł jak w sentencji.