Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 44/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2009-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Rzeszów, dnia 16 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: S NSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A." T. P. Sp. z o.o. na bezczynność Starosty Powiatu [...] polegającą niewydaniu decyzji w sprawie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów p o s t a n a w i a I. skargę odrzucić; II. zwrócić skarżącej nadpłacony wpis sądowy w wysokości 100 zł (słownie: sto złotych).


UZASADNIENIE

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skardze

z dnia 17 września 2009 r. spółka "A." T. P. zarzuciła Staroście Powiatu [...] bezczynność polegającą na niewydaniu w terminie decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów. W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że po złożeniu podania o udzielenie zezwolenia Starosta wezwał Spółkę do przedstawienia zaświadczenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego

stwierdzającego, że zbieranie odpadów nie wymaga zmiany sposobu użytkowania hali magazynowej. Spółka nie przedłożyła zaświadczenia (uważając że jest zbędne) wskutek czego Starosta pozostawił jej podanie bez rozpoznania, nie wydając jakiegokolwiek aktu. Pomimo złożenia do Starosty kolejnego pisma domagającego się wydania decyzji kończącej postępowanie, organ ten ponownie uzależnił zakończenie postępowania od przedstawienia wymaganego zaświadczenia.

W piśmie z dnia 8 października 2009 r. Starosta wyjaśnił, że nie było składane zażalenie na jego bezczynność, adresowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Podobnie skarżąca, w piśmie z dnia 12 października 2009 r. stwierdziła, że przed wniesieniem skargi sądowej nie składała zażalenia na niezałatwienie sprawy

w terminie do organu wyższego stopnia. Dodała przy tym, iż złożenie środka określonego

w art. 37 k.p.a. uznała za zbędne, gdyż działanie organu (pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a.) nie jest zaskarżalne i w jej ocenie uprawnia do złożenia skargi sądowej z pominięciem odrębnych trybów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Zgodnie z art. 52 § 1 ab initio ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).

Nie ulega wątpliwości, że na etapie postępowania administracyjnego skarżąca była uprawniona do wniesienia określonego w art. 37 § 1 k.p.a. zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Bezspornym jest także, że skarżąca ze środka tego nie skorzystała przed wniesieniem skargi sądowej. W pierwszej kolejności bezczynność organu polegająca na niewydaniu decyzji rozpatrującej podanie powinna być zwalczana za pomocą zażalenia skierowanego do organu wyższego stopnia. Dopiero bezskuteczność tego środka prawnego (niezałatwienie sprawy pomimo wyznaczenia dodatkowego terminu jej załatwienia przez organ wyższego stopnia) umożliwia kwestionowanie nieuprawnionej bierności organu

w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skarga na bezczynność wniesiona do sądu

z pominięciem środka określonego w art. 37 § 1 k.p.a. jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Z wyłożonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 p.p.s.a. orzeł jak w sentencji. W zakresie zwrotu nadpłaconego wpisu orzeczono na podstawie art. 225 p.p.s.a.