Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 594/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka Sędzia WSA Piotr Broda Protokolant Specjalista Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi M.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W skardze z dnia 10 czerwca 2015 r. M. D. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nr [...] w sprawie przyznania świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności w kwocie 40 zł miesięcznie od dnia 1 czerwca do 31 sierpnia 2010 r., bądź też o jej uchylenie celem "umożliwienia organowi odwoławczemu wydania decyzji reformatoryjnej podczas ponownego rozpoznania sprawy".

Skarżący, powołując się na art. 153 p.p.s.a., podnosi zarzut nieważności decyzji Kolegium uzasadniając to tym, że w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 stycznia sygn. akt IV SA/Gl 1135/14 zalecił Kolegium zakończenie sprawy, stanowiącej przedmiot postępowania, orzeczeniem reformatoryjnym, natomiast organ ten utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne.

W uzasadnieniu skargi M. D. wyjaśnia, iż decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] była wadliwa i jako taka nie powinna ostać się w obrocie prawnym. Wadliwość tą upatruje w "przekęconym" stanie faktycznym sprawy, w ramach którego przyjęto, że świadczenie określone w decyzji i wypłacone w dniu 27 lipca 2011 r. nie dotyczyło kresu świadczeniowego wskazanego w decyzji. Ponadto, w okresie ponad 5 lat od dnia złożenia wniosku w dniu 17 czerwca 2010 r., skarżącemu wypłacono tylko 120 zł, bowiem organy orzekające w sprawie pomyliły dwa wnioski: wspomniany oraz kolejny z dnia 12 sierpnia 2010 r. Sześciokrotne rozpatrywanie sprawy z tego samego wniosku (pierwszego) spowodowały "zablokowanie" możliwości złożenia dalszych wniosków o przyznanie świadczenia na kolejne miesiące.

Zdaniem skarżącego, wbrew twierdzeniom Kolegium nie wpłynął do niego w dniu 27 marca 2015 r. prawomocny wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21 stycznia sygn. akt IV SA/Gl 1135/14 (sprostowany postanowieniem Sądu z dnia 30 marca 2015 r. . sygn. akt IV SA/Gl 1135/15), ze względu na wniesienie przez niego zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego na postanowienie odmawiające dokonania wykładni tego wyroku. Sprostowanie to, w jego ocenie, doprowadziło do merytorycznej zmiany wyroku.

W tym stanie rzeczy organ odwoławczy powinien stwierdzić nieważności decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, nie podzielając argumentacji skarżącego. Kolegium zwróciło także uwagę na fakt, iż nie podejmuje on działań zmierzających do zakończenia postępowania, a wręcz odwrotnie. Generuje kolejne postępowania w tej samej sprawie, podczas gdy jej przedmiotem jest udzielenie świadczenia na zakup żywności za okres sprzed 5 lat. W istocie rzeczy potrzeba, leżąca u podstaw jego żądania, w chwili obecnej straciła swoją aktualność.

W dniu 25 stycznia 2016 r., tuż przed rozprawą wyznaczoną na tą datę, skarżący złożył wniosek o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 56 p.p.s.a. ze względu na wszczęcie postępowania nieważnościowego w dniu 6 marca 2013 r. Jak wyjaśnił, w tej dacie "uruchomił" nadzwyczajny tryb postępowania w celu stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej mu świadczenie na żywność z dnia [...]

Na rozprawie w dniu 25 stycznia 2016 r. skarżący sprecyzował swój wniosek, żądając stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 §1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z brzmienia art. 145 §1 pkt. 2 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wówczas, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W pierwszym rzędzie trzeba podkreślić, iż Sąd rozpatrując negatywnie wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania stwierdził brak ku temu podstaw tak określonych w art. 56 p.p.s.a. Stosownie do art. 56 p.p.s.a. postępowanie sądowe podlega zawieszeniu w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania. Jak wynika z akt sprawy, przed wszczęciem postępowania w przedmiotowej sprawienie zawisło żadne postępowanie nadzwyczajne, które miałoby na celu zmianę, uchylenie bądź też stwierdzenie nieważności kontrolowanej przez Sąd decyzji. Skarżący rzeczywiście podjął próbę zainicjowania postępowania zmierzającego do stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr[...] , uchylającej decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] w sprawie przyznania zasiłku celowego na zakup żywności, jednakowoż Kolegium postanowieniem z dnia [...] nr [...] odmówiło wszczęcia postępowania. Postanowienie to nadal pozostaje w obrocie prawnym.

Odnosząc się do wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z dnia [...] należy zauważyć, że w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję stwierdza jej nieważność w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Przyczyną, wskazaną przez skarżącego, jest niezastosowanie się przez Kolegium w sprawie załatwionej wskazaną wyżej decyzją do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, wynikających z wyroku WSA w Gliwicach z dnia 21 stycznia 2015 r. sygn.. akt IV SA/Gl 1135/14, a więc naruszenie art. 153 p.p.s.a.

W ocenie składu orzekającego, sytuacja w której organ administracji publicznej nie respektują oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonej w orzeczeniu sądu mogą prowadzić do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., pod warunkiem jednak wydania w wyniku ponownego postępowania prowadzonego w takiej sprawie decyzji z rażącym naruszeniem prawa.

W rozpatrywanej sprawie w ogóle nie można postawić Kolegium zarzutu nierespektowania oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, bowiem, wbrew twierdzeniom skarżącego, z uzasadnienia wskazanego wyroku wynika jedynie tyle, że organ odwoławczy zamiast decyzji kasacyjnej, powinien dokonać merytorycznego rozpoznania sprawy: "Oceniając zatem zaskarżoną decyzję Sąd uznaje, że organ odwoławczy uchylając się od obowiązku merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy naruszył w sposób istotny regulację zawartą w art. 138 § 2 k.p.a. Sąd zauważa, że w warunkach kontrolowanej sprawy kryteria wymagane do zastosowania przez organ rozstrzygnięcia o charakterze kasacyjnym, gdy wydawane jest ono po raz szósty, powinny być oceniane w sposób bardziej restrykcyjny. Przede wszystkim Kolegium zobowiązane było rozważyć możliwość zakończenia sprawy bez zbędnego, a także nadmiernego przedłużania czasu trwania sprawy i przekazywania sprawy do organu I instancji po raz kolejny." W konkluzji Sąd stwierdził, iż "w toku ponownie prowadzonego postępowania organ odwoławczy obowiązany jest podjąć merytoryczne rozstrzygnięcie w granicach przedmiotowej sprawy uwzględniając wyżej wyrażone stanowisko Sądu, o ile nie nastąpi istotna zmiana okoliczności prawnych i faktycznych w niniejszej sprawie." Zaskarżona decyzja Kolegium, będąca orzeczeniem merytorycznym, pozostaje zgodna tak z oceną prawną, jak i ze wskazaniami co do dalszego postępowania wynikającymi z wyroku.

Wobec powyższego kontrolowana decyzja Kolegium nie narusza prawa w zakresie wskazanym przez skarżącego, a tym samym nie narusza go w sposób rażący, co wyklucza możliwość stwierdzenia jej nieważności. Sąd nie dopatrzył się także innych naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności sprawy - zdaniem Sądu - skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku właściwej oceny materiałów sprawy i prawidłowych rozważań prawnych.

Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę stosując art. 151 P.p.s.a