Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 57/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: zobowiązano do wydania aktu lub dokonania czynności
stwierdzono że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b, c, d i f
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: WSA Paweł Darmoń WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Fundacji [...] w W. na bezczynność Wójta Gminy B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Wójta Gminy B. do wydania aktu lub dokonania czynności w sprawie załatwienia punkt 4 wniosku Fundacji [...] w W. z dnia 4 listopada 2016 r. II. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. w pozostałym zakresie umarza postępowanie III. zasądza od Wójta Gminy B. na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 25 stycznia 2017 r. Fundacja [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wójta Gminy B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wnioskowanej w piśmie z dnia 4 listopada 2016 r. Organowi zarzucono naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w związku z art. 10 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie wnioskowanej informacji w części, w jakiej mogła ona być udostępniona niezależnie od wystosowanego wezwania, które było związane z częścią wnioskowanych informacji publicznych, a nie ich całością – w zakresie w jakim udostępnienie wnioskowanych informacji nie wymagało wskazania danych opisanych w wezwaniu.

W uzasadnieniu Fundacja [...] wskazała, że w dniu 4 listopada 2016 r. zwrócono się do organu o udostępnienie informacji publicznej następującej treści:

1/ z jakimi podmiotami gmina współpracuje w zakresie wywozu śmieci;

2/ umów cywilnoprawnych zawartych z podmiotami wskazanymi w pkt 1 obowiązujących na dzień złożenia wniosku;

3/ wszystkich decyzji o warunkach zabudowy wydanych w ramach działalności urzędu w okresie od 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 lipca 2016 r.;

4/ wszystkich umów o pracę dotyczących urzędników zatrudnionych w urzędzie gminy na dzień złożenia wniosku;

5/ listy imion i nazwisk pracowników samorządowych którzy w 2015 i 2016 r. otrzymywali nagrodę oraz wysokość tej nagrody w odniesieniu do każdego z nagrodzonych pracowników samorządowych oraz informacji o tym, jakie osiągnięcia w pracy zawodowej stanowiły podstawę przyznania tej nagrody w odniesieniu do każdego pracownika samorządowego.

W odpowiedzi na powyższy wniosek organ wezwał do uzupełnienia braków wniosku na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. wskazując, że wobec faktu, że część informacji publicznych będących przedmiotem wniosku nie może być udostępniona uzupełnienie wniosku powinno objąć dane o jakich mowa w art. 107 K.p.a. (czyli podanie imienia oraz nazwiska, miejsca zamieszkania i numeru Pesel). Poza przesłaniem powyższego wezwania organ nie podjął żadnych innych czynności w sprawie, w szczególności nie przekazał stronie skarżącej żadnej z wnioskowanych informacji. Bezpodstawne pozostawienie wniosku bez rozpoznania oznacza, że organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności. Zgodnie z art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnienie informacji następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. W myśl art. 1 ust. 1 ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczna w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i trybie określonym w ustawie. Skarżący podkreślił, że zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury treść umów cywilnoprawnych dotyczących majątku publicznego jest informacją publiczną. W rozpoznawanej sprawie treść wniosku została sformułowana w sposób precyzyjny Skarżący domaga się udostępnienia informacji dotyczącej wysokości nagród przyznanych i wypłaconych wszystkim funkcjonariuszom publicznym a także listy tychże funkcjonariuszy publicznych. Wobec powyższego bezspornym jest, że informacje żądane przez skarżącego w tym zakresie są informacjami publicznymi w rozumieniu ustawy, zaś wójt reprezentujący gminę będącą jednostką samorządu terytorialnego, która gospodaruje majątkiem publicznym i wykonuje zadania publiczne należy do kategorii podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej w myśl art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy. W konkluzji strona skarżąca wniosła o stwierdzenie, że organ pozostaje w bezczynności oraz uznanie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy B. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ podniósł, że odpowiedzi na wniosek skarżącej fundacji udzielił dopiero w dniu 8 lutego 2017 r. Natomiast dane potrzebne do wydania decyzji odmownej nie zostały uzupełnione przez skarżącego w wyznaczonym terminie 7 dni zatem w tym zakresie (pytanie 4 i częściowo 5) wniosek pozostawiony pozostał bez rozpoznania. Natomiast w pozostałym zakresie organ posiadał wszelkie informacje, które udostępnił skarżącemu. Organ podkreślił, że w dniu 8 lutego 2017 r. została udostępniona żądana informacja publiczna, dlatego w tym zakresie nie może być mowy o jakiejkolwiek bezczynności organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy – co do zasady - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt. 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy. W art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. zostały wymienione – inne niż określone w pkt. 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie Sąd – na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. - stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w myśl art. 149 § 2 P.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie dotyczyła bezczynności Wójta Gminy B. w zakresie wniosku strony skarżącej z dnia 4 listopada 2016 r. o przesłanie na adres mailowy Fundacji [...] informacji wyżej szczegółowo opisanej, pogrupowanej w pięciu punktach. Z treści wniosku wprost wynika, że strona występowała o udzielenie informacji w ramach dostępu do informacji publicznej. Bezspornym jest, że organ zareagował na wniosek dopiero po otrzymaniu skargi skierowanej przez stronę do Sądu. Organ udzielił informacji w części natomiast co do punktu 4 czyli udostępnienia wszystkich umów o pracę dotyczących urzędników zatrudnionych w urzędzie gminy na dzień złożenia wniosku, stwierdził, że pozostawia ją bez rozpoznania.

Odnosząc się do stanu prawnego sprawy przytoczyć należy art. 61 Konstytucji RP, który stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4).

W kontrolowanej sprawie ustawą, na podstawie której należy ocenić zachowanie organu jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782 ze zm.; dalej ustawa), która wprowadziła definicję legalną "informacji publicznej" - przez którą, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy, należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". Art. 6 ust. 1 ustawy zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu. W doktrynie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28-29). Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. Art. 1 ust. 1 ustawy stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Według art. 13 ust. 1 ustawy udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W myśl art. 16 ust. 1 ustawy odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2, następują w drodze decyzji.

Jak wynika z przytoczonych przepisów prawnych podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej winien to uczynić bez zbędnej zwłoki; zasadniczo nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jedynie jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, jest obowiązany do powiadomienia wnioskodawcy w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Jeżeli podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej znajduje podstawę do odmowy udostępnienia winien to uczynić w drodze decyzji administracyjnej. Tę samą formę załatwienia sprawy stosuje w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy – z tym zastrzeżeniem, że decyzja ma w takim przypadku charakter formalny, stanowi o umorzeniu postępowania. W innych sytuacjach ustawodawca nie przewidział formy decyzji administracyjnej jako sposobu załatwienia sprawy. W przypadku, gdy podmiot zobowiązany ocenia, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia, lecz jest obowiązany poinformować o tym wnioskodawcę pismem (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt II SAB/Go 123/14; LEX nr 1623233).

Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podjął żadnych czynności lub wtedy, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale nie zakończył go wydaniem decyzji lub nie podjął stosownej czynności, pomimo istnienia w tym zakresie ustawowego obowiązku. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się także pogląd, że: "Na równi z brakiem podjęcia przez organ określonych czynności względem wniosku o udostępnienie informacji publicznej należy traktować także udzielenie wnioskodawcy informacji innej niż ta, której oczekiwał, a także przedstawienie informacji niebędącej pełną odpowiedzią na wniosek zainteresowanego." (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt II SAB/Sz 6/14, LEX nr 1474351; por. też wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Lu 72/12). Sąd akceptuje również stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 20 czerwca 2016 roku w sprawie I SAB/Op 36 /16, zgodnie z którym w sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu. W przypadku wniesienia skargi na bezczynność, przedmiotem sądowej kontroli nie jest w takim przypadku określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem).

Analizując natomiast wniosek skarżącej fundacji z punktu widzenia przedmiotowego przypomnieć trzeba, iż informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań w zakresie władzy publicznej. Sąd zakwalifikował żądane przez Fundację [...] informacje jako informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organizacji, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach oraz majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b, c, d i f), danych publicznych w postaci dokumentacji przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpień, stanowisk, wniosków i opinii podmiotów ją przeprowadzających (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tired drugie) oraz o majątku publicznym, w tym o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach, (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d). W świetle powołanych przepisów uprawnione jest twierdzenie, że informacje odnoszące się do zasad funkcjonowania podmiotu prawa publicznego jednostki samorządu terytorialnego jakim jest urząd gminy oraz wydatkowania środków publicznych w ramach zawieranych umów cywilnoprawnych, mają charakter informacji publicznej.

W orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się, że sąd powinien skargę na bezczynność organu oddalić, jeżeli stwierdzi, że wbrew wywodom skarżącego organ nie pozostawał w bezczynności w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Uznawszy zaś, że organ był bezczynny w tej dacie, ale przestał nim być, wydając stosowny akt lub podejmując właściwą czynność w trybie autokontroli, sąd powinien uznać, że przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna (rozumiana jako ustalenie, czy istnieje potrzeba zmuszenia organu do podjęcia nakazanych prawem aktów lub czynności), a co za tym idzie - postępowanie to stało się bezprzedmiotowe (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 11 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 1779/14 - LEX nr 1492884, 22 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 378/13 - LEX nr 1582107).

Wbrew oczekiwaniu organu, w realiach niniejszej sprawy Sąd stwierdził jego bezczynność i brak podstaw do oddalenia skargi. Zgodnie bowiem z treścią art. 13 ust. 1 ustawy udostępnienie na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Tymczasem w niniejszej sprawie wniosek został złożony w dniu 4 listopada 2016 r., a częściowa odpowiedź organu i udzielenie informacji publicznej nastąpiło dopiero w dniu 8 lutego 2017 r. W zakresie oznaczonym jako punkt 1, 2, 3 i 5 wniosku skarżącego organ pozostawał w bezczynności do dnia udzielenia odpowiedzi czyli 8 lutego 2017 r., a więc w chwili rozpoznawania sprawy przez Sąd organ w tym zakresie nie był już w bezczynności – została ona bowiem usunięta, po wniesieniu skargi, co było podstawą do umorzenia postępowania odnośnie tej części wniosku.

Jednak w pozostałym zakresie w konkretni w zakresie punktu czwartego wniosku Fundacji [...] bezczynność trwa nadal, organ nie udzielił bowiem żądanej informacji - dokonując błędnej kwalifikacji - przyjmując, że nie jest to informacja publiczna oraz pozostając w przekonaniu, że takie zaniechanie udostępnienia znajduje oparcie w przepisach prawa. Ta wadliwość powoduje, że postępowanie sądowoadministracyjne co do zobowiązania organu do podjęcia określonych czynności w tym zakresie nie stało się bezprzedmiotowe. Z tego powodu Sąd zobowiązał organ do załatwienia części wniosku.

Sąd zobowiązał organ do załatwienia wniosku w zakresie udostępnienia umów o pracę dotyczących urzędników zatrudnionych w urzędzie gminy na dzień złożenia wniosku. Błędne jest stanowisko apriori wyłączające ze zbioru informacji publicznej umowy o pracę zawarte z urzędnikiem jako funkcjonariuszem publicznym, albowiem umowy te dotyczą w istocie wydatkowania środków publicznych i dlatego mieszczą się w pojęciu informacji publicznej. Natomiast inne będzie rozstrzyganie organu w ramach umowy o dostępie do informacji publicznej w przypadku umów pracowniczych zawartych ze zwykłymi pracownikami - zwłaszcza w kontekście art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej i art. 100 Kodeksu pracy - a inne wobec umów o pracę z pracownikami decyzyjnymi czy pełniącymi funkcje publiczne (por. wyroki NSA z dnia 10 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1108/14; z dnia 31 lipca 2013 r. sygn. akt I OSK 742/13; z dnia 19 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 125/11 oraz postanowienie SN z dnia 25 czerwca 2004 r. sygn. akt V KK 74/04). Wielokrotnie w sprawach umów cywilnych zawieranych przez podmiot publiczny w kontekście informacji publicznej a zwłaszcza art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wypowiadał się NSA w wyrokach z dnia 5 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 531/14; z dnia 11 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 213/14 oraz SN w wyroku z dnia 8 listopada 2012 r. sygn. akt I CSK 190/12 i w wyroku z dnia 19 listopada 2003 r. sygn. akt I PK 590/02, podkreślając pełną transparentność prawa do informacji w tego typu sprawach.

Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że organ nie załatwił wniosku skarżącej fundacji w zakresie punktu 4 i w tym zakresie należy uznać, że Wójt Gminy B. pozostaje nadal w stanie bezczynności.

Skoro zatem przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujące znaczenie ma stan faktyczny i prawny istniejący w chwili orzekania, sąd w punkcie pierwszym wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zobowiązał Wójta Gminy B. do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 4 listopada 2016 r. w zakresie jego punktu 4. Na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. sąd w punkcie drugim wyroku stwierdził, że bezczynność miała charakter rażący. Uwzględniając następnie fakt, że po wniesieniu skargi do tutejszego Sądu organ udostępnił informację publiczną, o której mowa w pozostałych punktach wniosku, wobec czego cel skargi na bezczynność został osiągnięty, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku strony skarżącej w pozostałej części, z uwagi na jego bezprzedmiotowość. O kosztach postępowania należnych stronie skarżącej od organu orzeczono w punkcie czwartym wyroku na podstawie art. 200 P.p.s.a.