Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 590/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 46 par. 1, art. 140, art. 198
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
article: art. 32 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia NSA Bogdan Lubiński (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Wojciech Stachurski, Protokolant Dorota Rembiejewska, po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 października 2012 r. sygn. akt I SA/Kr 1061/12 w sprawie ze skarg P. M. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 30 kwietnia 2012 r. nr [...], [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. i 2012 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 października 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 1061/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi P. M. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, z dnia 30 kwietnia 2012 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 i 2012 r.

Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że decyzjami Prezydenta Miasta K. z dnia 12 marca 2012 r. ustalono względem E. M. i P. M. wymiar podatku od nieruchomości za 2011 r. na kwotę 97 zł, a za 2012 r. na kwotę 275 zł. W uzasadnieniu wskazano, że wysokość zobowiązania ustalono na podstawie złożonego przez podatników formularza "Informacji o nieruchomościach osób fizycznych (wykazu nieruchomości)" oraz danych z ewidencji gruntów i budynków i przedstawiono sposób ustalenia wysokości tego zobowiązania.

P. M. złożył odwołania od powyższych decyzji, które okazały się bezskuteczne, gdyż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzjami z dnia 30 kwietnia 2012 r. utrzymało zaskarżone rozstrzygnięcia w mocy.

W skargach od powyższe decyzje P. M. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego:

1) art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 3 ust. 5, w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2010 r., nr 95 poz. 613 ze zm. – zwanej dalej "u.p.o.l.") oraz art. 46 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r., nr 16, poz. 93 ze zm. – zwanej dalej "K.c."), poprzez nieuzasadnione różnicowanie wysokości stawek podatku od nieruchomości dla właścicieli nieruchomości, dla których miejsce postojowe w garażu wielostanowiskowym stanowi zorganizowaną całość związaną z nieruchomością wspólną w rozumieniu cywilnoprawnym oraz właścicieli nieruchomości tychże miejsc położonych w bryle tego samego budynku mieszkalnego, dla których została założona odrębna księga wieczysta - zwanych inaczej nieruchomością w znaczeniu wieczystoksięgowym,

2) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm. – zwanej dalej "ord. pod."), poprzez zaniechanie dokonania wszechstronnej oceny materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji przyjęcie kontrfaktycznych ustaleń, polegających na uznaniu komórki lokatorskiej położonej w kondygnacji podziemnej budynku wydzielonej ścianami pionowymi z każdej strony za część niemieszkaniową lokalu mieszkalnego,

3) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 210 § 4 ord. pod., polegające na zaniechaniu przez organ II instancji wypowiedzenia w przedmiocie wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów i dowodów, a tym samym całkowitego pominięcia podnoszonej w odwołaniu kwestii błędnego sposobu obliczania i kwalifikowania powierzchni użytkowej lokalu garażowego przez organ I instancji, będącego podstawą wymiaru podatku,

4) art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., polegające na przyjęciu, że powierzchnia użytkowa budynku lub jego części (garażu podziemnego) odpowiada wielkości ułamkowej udziału współwłaściciela wskazanej w umowie ustanowienia odrębnej własności lokalu i jego sprzedaży,

5) art. 187 § 1 w zw. z art. 220 § 1, art. 229 oraz art. 235 ord. pod., poprzez zaniechanie prowadzenia postępowania odwoławczego jako postępowania rozstrzygającego sprawę co do istoty, a poprzestaniu jedynie na dokonaniu kontroli ustaleń poczynionych w ramach postępowania pierwszoinstancyjnego.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych rozstrzygnięć wraz z poprzedzającymi decyzjami organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania oraz skierowanie na zasadzie art. 193 Konstytucji RP pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w przedmiocie zbadania zgodności art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l. z art. 2 i art. 31 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 2 i art. 84 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepisy te dopuszczają nierówne traktowanie podatników w ujęciu materialnym, poprzez zastosowanie podwyższonej stawki podatkowej wobec podatników posiadających lokale mieszkalne wraz z udziałem w garażu podziemnym, ujawnionych w dwóch osobnych księgach wieczystych w porównaniu z podatnikami, będącymi właścicielami analogicznych nieruchomości lokalowych znajdujących się w bryle tego samego budynku wielokondygnacyjnego, a mających ujawnione swoje prawo w jednej księdze wieczystej, co w ostatecznym rozrachunku prowadzi również do podważenia zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nich prawa.

W odpowiedzi na skargi SKO wniosło o ich oddalenie.

Sąd pierwszej instancji – oddalając skargi – wskazał, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest to, czy do garażu wielostanowiskowego (udziału we własności garażu wielostanowiskowego - obejmującego miejsce postojowe i komórkę lokatorską) wyodrębnionego pod względem prawnym (objętego odrębną księgą wieczystą), znajdującego się w budynku mieszkalnym należy stosować stawkę właściwą dla budynków mieszkalnych lub ich części (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l.), czy też stawkę właściwą dla pozostałych budynków lub ich części (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e tej ustawy).

Sąd powołał się na uchwałę NSA z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11, w której przesądzono, że w świetle art. 2 ust.1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e tej ustawy.

Sąd zaznaczył, że skoro komórka lokatorska objęta została odrębną księgą wieczystą, to zastosowanie do niej będą musiały znaleźć te same zasady co do miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym.

Odnosząc się natomiast do zarzutu błędnego wyliczenia powierzchni użytkowej garażu podziemnego WSA wskazał, że powierzchnia nieruchomości stanowiąca podstawę obliczenia należnego podatku została ustalona na podstawie dokumentów zgromadzonych w toku postępowania, w postaci wypisu z ksiąg wieczystych i zawiadomienia o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków.

Sąd nie stwierdził potrzeby skorzystania z instytucji pytania prawnego kierowanego do Trybunały Konstytucyjnego przewidzianego w art. 193 Konstytucji RP, gdyż Sąd zwraca się zatem z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego jedynie w przypadku, gdy podejmie uzasadnione wątpliwości co do konstytucyjności danego przepisu prawa, a w niniejszej sprawie nie powziął takich wątpliwości. Wbrew twierdzeniom skarżącego, nie mamy tu do czynienia z tym samym przedmiotem opodatkowania. Osobna księga wieczysta powoduje, że garaż jest odrębną własnością lokalową, czego konsekwencją jest to, że może być np. sprzedany lub wynajęty niezależnie od lokalu mieszkalnego. Natomiast garaż jako pomieszczenie przynależne do samodzielnego lokalu mieszkalnego dzieli los tego lokalu, nie będzie stanowił więc odrębnego, od samodzielnego lokalu mieszkalnego, przedmiotu opodatkowania.

W ocenie WSA, opodatkowanie lokalu garażowego znajdującego się w wielorodzinnym budynku mieszkalnym stawkami właściwymi dla budynków mieszkalnych możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy stanowi on część składową lokalu mieszkalnego. W takiej sytuacji przyjmuje się, że ma on taki sam charakter jak lokal, do którego przynależy, a więc mieszkalny. Odmiennie natomiast przedstawiają się zasady opodatkowania lokalu garażowego stanowiącego samodzielną, w sensie prawnym, a nie tylko fizycznym, nieruchomość. Jest on odrębnym od budynku, w którym się znajduje, przedmiotem podatku od nieruchomości. Do takiego wniosku prowadzi analiza art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., określającego zakres przedmiotowy podatku od nieruchomości, w którym ustawodawca mówi o "częściach" budynku. Jeżeli zatem samodzielny lokal garażowy, znajdujący się w jednej bryle budynku mieszkalnego wielorodzinnego, ma charakter "niemieszkalny", to nie uprawnione jest opodatkowanie go stawkami właściwymi dla budynków mieszkalnych. Powinien być on opodatkowany stawkami odpowiednimi dla budynków lub ich części pozostałych.

Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną P. M., który wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Autor skargi kasacyjnej zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej "p.p.s.a.") naruszenie:

1) przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., polegającego na nie zweryfikowaniu, w ramach sądowej kontroli legalności rozstrzygnięcia końcowego organu podatkowego pod kątem zgodności z prawem i przyjęciu kontrfaktycznych ustaleń w ślad za organem podatkowym jakoby za podstawę wymiaru podatku służyć miały zalegające w materiale dowodowym dokumenty (odpis z ksiąg wieczystych i wypis z ewidencji gruntów i budynków), mimo faktu, że skarżący zarówno w odwołaniu od decyzji, jak i w skardze wskazywał wyraźnie, że udział w nieruchomości wspólnej (garażu podziemnym) nie odpowiada wielkości powierzchni użytkowej miejsca postojowego, a tym bardziej komórki lokatorskiej;

2) przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122 i art. 187 § 1 ord. pod., poprzez przyjęcie w ślad za organem II instancji kontrfaktycznych ustaleń, polegających na uznaniu komórki lokatorskiej położonej w kondygnacji podziemnej budynku wydzielonej ścianami pionowymi z każdej strony za część niemieszkaniową lokalu mieszkalnego, mimo że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie

Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) zalicza piwnicę (komórkę lokatorską) do części mieszkalnych nieruchomości jako pomieszczenie pomocnicze;

3) przepisów prawa materialnego, poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji również niewłaściwe zastosowanie, a to art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., polegające na przyjęciu, że powierzchnia użytkowa budynku lub jego części (garażu podziemnego) odpowiada wielkości ułamkowej udziału współwłaściciela wskazanej w umowie ustanowienia odrębnej własności lokalu i jego sprzedaży;

4) przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 5 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. w zw. z art. 46 K.c., polegającego na błędnej wykładni, a w konsekwencji niewłaściwym zastosowaniu, prowadzącym do nieuzasadnionego uznania, że na potrzeby podatku od nieruchomości kryterium różnicującym stawki podatkowe jest wyodrębnienie nieruchomości w rozumieniu wieczystoksięgowym, mimo że ta definicja nieruchomości (w znaczeniu wieczystoksięgowym) nie ma charakteru normatywnego i zawęża swoim zakresem legalne pojęcie nieruchomości zdefiniowane w Kodeksie cywilnym.

Ponadto skarżący wniósł o skierowanie na zasadzie art. 193 Konstytucji RP przez Sąd pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w przedmiocie:

1) zbadania art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. z art. 2, art. 31 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP,

2) zbadania art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. z art. 2, art. 31 ust. 2 w zw. z art. 84 i art. 217 Konstytucji RP

- w zakresie, w jakim przepis ww. normy ustawowej dopuszcza nierówne traktowanie podatników w ujęciu materialnym, poprzez zastosowanie podwyższonej stawki podatkowej wobec podatników posiadających lokale mieszkalne wraz z udziałem w garażu podziemnych, ujawnionych w dwóch osobnych księgach wieczystych w porównaniu z podatnikami, będącymi właścicielami analogicznych nieruchomości lokalowych znajdujących się w bryle tego samego budynku wielokondygnacyjnego, a mających ujawnione swoje prawo w jednej księdze wieczystej, co w ostatecznym rozrachunku prowadzi również do podważenia zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez niego prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że w rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120).

Niezasadne są zarzuty skargi kasacyjnej wymienione w pkt 1 dotyczące naruszenia art. art. 151 w zw. z art. 3 §1 p.p.s.a., jak i naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122 i art. 187 § 1 ord. pod. Artykuł 151 p.p.s.a. jest to tzw. przepis wynikowy; warunkiem jego zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci stwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Naruszenie tego przepisu mogłoby nastąpić w sytuacji gdyby Sąd oddalił skargę pomimo stwierdzenia uchybień skutkujących podjęciem przez Sąd określonych rozstrzygnięć. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi, bowiem Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa ani materialnego, ani procesowego. Podobna sytuacja zachodzi z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W sytuacji gdy Sąd nie stwierdza naruszenia przepisów prawa, to oddala skargę, o czym stanowi właśnie art. 151 p.p.s.a.

Z kolei przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. określa przedmiot zaskarżenia, zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, a tym samym zakres postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd mógłby naruszyć ten przepis, gdyby wykroczył poza wyznaczoną nim właściwość rzeczową, bądź gdyby odmówił merytorycznego rozpoznania sprawy należącej do jego właściwości. Sąd nie może uchybić temu przepisowi, dokonując kontroli, nawet gdy jej wynik i zastosowany środek nie odpowiadają prawu. Natomiast okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, nie oznacza naruszenia tego przepisu.

Oceniając z kolei argumentację autora skargi kasacyjnej można dojść do wniosku, że jej zarzuty są wynikiem wydania rozstrzygnięcia w oparciu o odpis z ksiąg wieczystych i wypis z ewidencji gruntów i budynków, ale bez uwzględnienia okoliczności wskazywanych w odwołaniu, jak i w skardze, "że udział w nieruchomości wspólnej (garażu podziemnym) nie opowiada wielkości powierzchni użytkowej miejsca postojowego, a tym bardziej komórki lokatorskiej" (s. 2).

Ustosunkowując się do tak przedstawionej argumentacji podkreślić należy, że księgi wieczyste, podobnie jak ewidencja gruntów i budynków stanowią rejestr publiczny (art. 194 § 1 w zw. z art. 194 § 3 ord. pod.). Skoro zatem wyliczenie powierzchni użytkowej garażu podziemnego, jak i komórki lokatorskiej nastąpiło w oparciu o wypis z ksiąg wieczystych i zawiadomienia o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków (s. 10 uzasadnienia wyroku) - co potwierdza autor skargi kasacyjnej, to za bezzasadne należało uznać zarzuty dotyczące naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 ord. pod., jak i art. 4 ust.1 pkt 2 u.p.o.l. Organ podatkowy nie ma bowiem uprawnień aby dokonywać w tym zakresie odmiennych ustaleń w ramach ustaleń w sprawie podatku od nieruchomości. Dokonując wymiaru tego podatku zobowiązany był uwzględnić dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków oraz porównać je z danymi zawartymi we właściwych księgach wieczystych.

Przechodząc zatem do istoty sporu wiążącego się z rozstrzygnięciem kwestii, czy stanowiący odrębną własność garaż, będący częścią składową budynku mieszkalnego podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych dla budynków mieszkalnych, jak postrzega to strona skarżąca, czy też według stawek właściwych dla tzw. budynków lub ich części pozostałych (stanowisko organów i Sądu pierwszej instancji), należy podkreślić, że spór dotyczący zastosowania właściwej stawki podatkowej w stosunku do garaży wielostanowiskowych był przedmiotem uchwały podjętej w składzie siedmiu sędziów przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 27 lutego 2012 r., o sygn. akt II FPS 4/11 (publ. CBOSA). W uchwale tej stwierdzono, że garaż może stanowić pomieszczenie przynależne do samodzielnego lokalu mieszkalnego, albo może stanowić odrębną własność lokalową. W pierwszej z tych sytuacji, nie będzie stanowił odrębnego, od samodzielnego lokalu mieszkalnego, przedmiotu opodatkowania. W rezultacie będzie podlegał opodatkowaniu tak jak lokal mieszkalny. Dotyczy to wszystkich tych sytuacji, w których nie wyodrębniono prawnie własności lokalowej, np. miejsce postojowe w hali garażowej z podziałem quoad usum. W sytuacji, gdy garaż został wyodrębniony jako lokal o innym niż mieszkalnym przeznaczeniu, stanowiącym odrębną nieruchomość i odrębny przedmiot opodatkowania, nie dzieli losu budynku lub jego części (mieszkalnego bądź pozostałego). Dodatkowo w uchwale stwierdzono, iż dla potrzeb kwalifikacji przedmiotu opodatkowania w postaci odrębnej własności lokalowej - garażu niezbędne jest ustalenie, czy ma on charakter mieszkalny, czy też takiego charakteru nie można mu przypisać. Zgodnie z stanowiskiem zaprezentowanym w uchwale garaż nie spełnia funkcji mieszkalnych. W sytuacji, gdy stanowi on odrębny od innych części budynku, przedmiot opodatkowania nie dzieli losu innych części tego budynku (mieszkalnych), nawet jeżeli cały budynek ma charakter mieszkalny. W konsekwencji NSA uznał, że garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l., tj. stawki przewidzianej dla budynków lub ich części pozostałych.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy oraz biorąc pod uwagę, fakt że skarżący posiadała udział w garażu stanowiącym odrębny przedmiot własności co wynika z akt sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny w całości podziela stanowisko zaprezentowane w wyżej wskazanej uchwale II FPS 4/11. W konsekwencji wyrok Sądu I instancji stwierdzający, że garaż podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. był prawidłowy. Należy zauważyć, że uchwała w sprawie II FPS 4/11 spotkała się także z pozytywną oceną w piśmiennictwie. Aprobatę dla niej wyrażono m.in. w glosach B. Pahl (publ. LEX/el. 2012) i G. Borkowskiego (publ. Glosa 2012/2/125).

Podkreślenia wymaga, że podatek od nieruchomości zaliczany jest do podatków majątkowych, gdyż w u.p.o.l. zasadą jest uzależnienie wysokości stawek dla budynków lub ich części od sposobu ich wykorzystania. Nie można także zgodzić się, aby powyższa uchwała wydana została z naruszeniem zasady równości wynikającej z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Nie znajduje oparcia w obowiązującym porządku prawnym twierdzenie, że nie ma żadnej różnicy pomiędzy właścicielem garażu, który jest odrębnym przedmiotem własności, a właścicielem garażu, który nie jest przedmiotem odrębnej własności. W tym miejscu należy wskazać na przepis art. 46 § 1 K.c., który do nieruchomościami zalicza m.in. budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Będący zaś przedmiotem opodatkowania w rozpatrywanej sprawie garaż stanowi właśnie odrębną nieruchomość. Z mocy z kolei art. 140 i art. 198 K.c. każdy właściciel lub współwłaściciel takiego garażu może nim swobodnie rozporządzać, w tym zbywać bez konieczności jednoczesnego rozporządzania lokalem mieszkalnym, stanowiącym także z mocy art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r., nr 80, poz. 903 ze zm. - zwanej dalej "u.w.l."), przedmiot odrębnej własności. Zupełnie inna jest sytuacja prawna właściciela lokalu mieszkalnego, któremu prawo do korzystania z miejsca postojowego (garażowego) przysługuje jedynie z mocy art. 3 ust. 1 i 2 u.w.l. jako udział w nieruchomości wspólnej. Prawo takie nie może być bowiem przedmiotem odrębnego obrotu. Jest to istotna cech, która różnicuje właścicieli dwóch różnych przedmiotów własności i tym samym uzasadnia ich odmienne opodatkowanie. Mając na względzie całość wywodów prawnych zawartych w uchwale II FPS 4/11 nie mógł zasługiwać na uwzględnienie wniosek autora skargi kasacyjnej o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego.

Z tych przyczyn, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną należało oddalić.

[pic]