Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 2007/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA/del./: Józef Michaldo Sędzia NSA/del./ : Grażyna Jarmasz/spr./ Sędzia WSA: Bogusław Wolas Protokolant Iwona Sadowska - Białka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2004r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 21 sierpnia 2001 r. Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe I. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, a decyzje te nie mogą być wykonane. II. Zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie [...] zł / słownie: [...] złote/.


UZASADNIENIE

Dnia [...].2001 r. W. D. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie skargę na decyzję Izby Skarbowej dnia [...].2001r. nr [...].

Decyzją tą Izba Skarbowa utrzymała w mocy rozstrzygnięcie Drugiego Urzędu Skarbowego w T. dnia [...].2000r. nr [...], którym orzeczono o odpowiedzialności W. D. za podatki pobrane, a nie wpłacone przez płatnika tj. M. B. ZPU sp. z o.o. w T. tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych od wynagrodzeń wypłacanych pracownikom w miesiącu wrześniu i październiku 1999r. oraz w okresie od stycznia do marca 2000r. w łącznej kwocie [...] zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł wyliczonymi na dzień wydania decyzji oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie [...] zł.

Stwierdzono bowiem, że W. D. , jako członek zarządu spółki będącej płatnikiem, stosownie do przepisu art. 116 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. Nr 137, poz.926 ze zm./, odpowiada solidarnie ze spółką za jej zaległości podatkowe. Zgodnie z tym przepisem odpowiedzialność taką ponosi się jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, chyba, że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono upadłość lub wszczęto postępowanie układowe, albo, że nie zgłoszenie upadłości oraz brak postępowania układowego nastąpiły nie z jego winy, bądź też wskaże on mienie, z którego egzekucja jest możliwa.

Postępowanie egzekucyjne prowadzone w stosunku do spółki okazało się bezskuteczne, a poza tym uznano, że w stosunku do W. D. nie zachodzą przesłanki, które przemawiałyby za odstąpieniem od orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości spółki. W prowadzonym postępowaniu ustalono, że W. D. pełnił funkcję członka zarządu spółki od [...].1999r., a od [...].1999r. został członkiem jednoosobowego zarządu i uchwałą Rady Nadzorczej powołano go na stanowisko Prezesa Zarządu -Dyrektora Naczelnego spółki.

W dniu [...].1999r. po zapoznaniu się z wynikami spółki za trzeci kwartał 1999r. W. D., jako Prezes Zarządu zwołał Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników , na którym zapadła w trybie art. 253 Kodeksu Handlowego uchwała o dalszym istnieniu spółki.

W dniu [...].1999r., po ustaleniu, że spółka traci płynność finansową, został złożony w Sądzie Rejonowym w T. wniosek o ogłoszenie upadłości spółki. Został on oddalony na podstawie art. 134 § 1 Prawa upadłościowego z uwagi na fakt, iż majątek spółki nie wystarczał na pokrycie kosztów postępowania.

W ocenie organów wniosek o upadłość nie został zgłoszony we właściwym czasie, co uzasadniałoby odstąpienie od orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej. Zagadnienie to uznano jako kluczowe dla rozstrzygnięcia. Nie wystarczającym było bowiem samo dokonanie zgłoszenia. Zgodnie z art.5 § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934r. Prawo upadłościowe / t.jedn. Dz.U. Nr 118 z 1991 r., poz.512 ze zm./ przedsiębiorca jest zobowiązany nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, a którym majątek nie wystarcza na zaspokojenie długów, czyli gdy wysokość zobowiązań przekracza wartość aktywów dłużnika, a stan ten wynika z prawidłowo sporządzonego bilansu. Przepis art. 1 § 2 Prawa upadłościowego wprowadził zasadę, że podstawa ogłoszenia upadłości istnieje również wtedy, gdy dłużnik spłaca swe zobowiązania.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcia powołano się na ustalenia postępowania, iż W. D. jako Prezes Zarządu spółki zapoznany był ze sporządzonym jak co miesiąc rachunkiem zysków i strat za wrzesień 2000 roku , z którego wynikało, że poziom zobowiązań w stosunku do aktywów spółki był wyższy o 57%. W dalszych miesiącach stan ten pogłębiał się.

Wobec tego w ocenie organów W. D. nie zgłosił we właściwym czasie wniosku o upadłość . Również uchwała Walnego Zgromadzenia z [...].1999r. nie wniosła żadnych istotnych zmian, a proponowana restrukturyzacja w spółce nie przyniosła spodziewanych efektów.

Powołano się na literaturę i orzecznictwo w zakresie problematyki upadłości przytaczając wyrok Sądu Najwyższego z 7 maja 1997r. sygn.akt II CKN 117/97, w którym stwierdzono, że dla określenia właściwego czasu dla wystąpienia o otwarcie postępowania układowego lub ogłoszenia upadłości należy uwzględnić funkcje ochronne tych postępowań wobec wierzycieli. Nie może więc to być moment w którym wniosek o ogłoszenie upadłości musi zostać oddalony z powodu nie wystarczania majątku dłużnika nawet na zaspokojenie kosztów postępowania.

Tak więc zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości w dniu [...].1999 roku nie nastąpiło we właściwym czasie. Nadto uznano, że powoływane w trakcie postępowania okoliczności dotyczące wzajemnych powiązań organizacyjno- kapitałowych, system rozliczeń oraz sposoby i miejsca negocjacji kontraktów handlowych, jak też złożenie w dniu [...].1999r. rezygnacji z pełnienia funkcji Prezesa, nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy.

Tak więc zastosowanie przepisu art. 116 ustawy Ordynacja podatkowa uznano za zasadne. Wskazano, że unormowanie to jest niemal identyczne z przepisem art. 298 Kodeksu handlowego.

Z rozstrzygnięciem tym W. D. nie zgodził się wnosząc odwołanie, a wobec jego nie uwzględnienia przez Izbę Skarbową, wnosząc skargę ze sformułowanym wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Rozstrzygnięciu Izby Skarbowej zarzucono naruszenie prawa tj. art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nie wyjaśnienie i nie odniesienie się do zarzutów odwołania, tylko ich przytoczenie. Tak więc nie można przyjąć, że podjęto niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Organ II instancji naruszył także przepis art. 200 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nie wyznaczenie skarżącemu trzydniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Wobec uzyskania informacji od doradcy podatkowego o takim obowiązku organu skarżący oczekiwał na wezwanie gromadząc dodatkowe dowody w sprawie, które powołuje w skardze.

Zdaniem skarżącego organy nie wykazały, że wyczerpały wszelkie sposoby egzekucji. Czynności tych zaprzestano skoro tylko pojawiła się możliwość zaspokojenia roszczeń od skarżącego.

Powołano się także na czynności cywilnoprawne dokonane pomiędzy spółką, a jej jedynym udziałowcem z naruszeniem interesu wierzycieli. Unieważnienie tych czynności mogłoby przynieść środki na uregulowanie należności.

Uznano, że organy w ogóle nie badały, czy w tej konkretnej sytuacji wniosek o ogłoszenie upadłości został złożony we właściwym czasie. Po objęciu w dniu [...] września funkcji Prezesa i pobieżnym zorientowaniu się w sytuacji finansowej skarżący od razu zwołał Walne Zgromadzenie Wspólników , czyli jedynego wspólnika spółki tj. M. B. S.A. . Zapoznano wspólnika z bilansem , z którego wynikały straty za 6 i 9 miesięcy 1999 roku, która to strata przewyższała sumę kapitału zapasowego oraz połowę kapitału zakładowego. Pełne wykonanie podjętej uchwały o uznaniu za wskazane dalsze istnienie spółki zależało od jedynego udziałowca, który jednocześnie był głównym kontrahentem spółki narzucającym warunki współpracy. Skarżący prowadził więc rozmowy z członkami zarządu spółki akcyjnej domagając się realizacji uchwały z [...].1999r.. Zwodzono go tylko obietnicami kategorycznie zakazując zgłaszania wniosku o upadłość. Na potwierdzenie tych faktów przedstawione zostały oświadczenia M. L. oraz Z. Z. członków zarządu spółki udziałowca.

Wobec zorientowania się przez skarżącego, że jest manipulowany przez M. B. S.A. , podjął on decyzję o zgłoszeniu wniosku o upadłość, co uczyniono [...].1999 roku.

W uzasadnieniu skargi powołano się także na ustalenia organu I instancji zawarte w protokole z [...].2000r. , w którym stwierdzono, że strata za 1998 rok jest pięciokrotnie większa od posiadanego kapitału własnego w związku zdaniem skarżącego rodzi się pytanie, czy wniosek o upadłość nie powinien być zgłoszony już w 1998 roku.

Powołano fakt, że spółka regulowała swe należności wobec Skarbu Państwa w tym za listopad i grudzień 1999 roku.

Także przesłanka wyłączająca odpowiedzialność tj. nie zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nie z winy członka zarządu nie była przez organy badana skoro mimo powołania się przez organy na art.5 § 2 Prawa upadłościowego nie wzięto pod uwagę faktu powinności zgłoszenia o upadłość jeszcze w 1998 roku, jako że już wtedy majątek spółki nie wystarczał na zaspokojenie długów. A wówczas skarżący nie był członkiem zarządu spółki. A skoro tak to organy winny badać winę skarżącego, który, jak twierdzi, po objęciu funkcji Prezesa podjął wszelkie kroki aby ratować spółkę i miejsca pracy.

W związku z tak sformułowanymi zarzutami stwierdzono, iż decyzje organów naruszają procedurę podatkową w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy oraz naruszają art. 116 Ordynacji podatkowej poprzez błędną jego wykładnię i zastosowanie.

Izba Skarbowa w złożonej odpowiedzi na skargę wniosła o oddalenie skargi podtrzymując swoją dotychczasową argumentację uzasadniającą rozstrzygnięcie.

Po wniesieniu skargi został ustanowiony w sprawie pełnomocnik doradca podatkowy dr P. K.

Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, jednak wobec wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2004r. ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ oraz ustawy 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz.1270,/ w związku z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ została ona rozpatrzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zgodnie z tymi przepisami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga na uwzględnienie zasługuje.

Przepis art. 116 § 1 w/w ustawy Ordynacja podatkowa stanowi, że za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie zarządu, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, chyba, że członek zarządu wykaże, że:

- we właściwym czasie zgłoszono upadłość lub wszczęto postępowanie układowe, albo, że

- nie zgłoszenie upadłości oraz brak postępowania układowego nastąpiły nie z jego winy, bądź, że

- wskaże on mienie, z którego egzekucja jest możliwa .

Rozważając pierwszą z okoliczności, której wykazanie zwalnia członka zarządu z omawianej odpowiedzialności, należy stwierdzić, że.

Należy zgodzić się z organami podatkowymi, co do rozumienia określenia "zgłoszenie upadłości we właściwym czasie". Ten czas jest tylko jeden. Precyzują go przepisy art.5 § 1 i § 2 w/cyt. Prawa upadłościowego. Czy termin ten został dotrzymany wymaga ustalenia, czy i kiedy zaprzestano płacenia długów lub czy i kiedy ujawniono, że majątek spółki nie wystarcza na spłacenie długów. W § 2 tego artykułu postanowiono, że reprezentant przedsiębiorcy jest zobowiązany zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości w ciągu 2 tygodni od dnia, w którym majątek nie wystarcza na zaspokojenie długów.

W tym miejscu należy przywołać także przepis art. 298 Kodeksu handlowego, na którego interpretację i orzecznictwo z nim związane powołują się organy, a który ustanawia odpowiedzialność członka zarządu za zobowiązania spółki, chyba, że osoba ta wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o upadłość lub wszczęto postępowanie układowe, albo, że nie uczyniono tego bez winy członka zarządu, albo, że pomimo tego wierzyciel nie poniósł szkody. Porównywanie tej regulacji, jak i obecnie obowiązującej od 1 stycznia 2001 r. zawartej w art.299 Kodeksu spółek handlowych, z wyżej wymienioną podatkową, jest uzasadnione z uwagi na to samo brzmienie i ratio legis tych przepisów. Oczywiście zauważyć trzeba, że przepis podatkowy nie przejął całego zapisu unormowań prywatnoprawnych, gdyż pominięto kwestię szkody wierzyciela jako jeszcze jednej przesłanki egzoneracyjnej.

Za literaturą i orzecznictwem dotyczących art.298 Kodeksu handlowego, dla potrzeb niniejszej sprawy, można przyjąć, że tym właściwym czasem jest moment, kiedy powstały warunki uzasadniające upadłość, a nie zachowanie tego właściwego czasu to przekroczenie dwóch tygodni od zaistnienia tych okoliczności i nie wystąpienie w tym czasie z wnioskiem ogłoszenie upadłości, czy o wszczęcie postępowania układowego, o ile istnieją po temu warunki określone przepisami prawa.

Przechodząc do okoliczności zwalniających członka zarządu z odpowiedzialności za zaległości podatkowe na gruncie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, stwierdzić należy, że wniosek o ogłoszenie upadłości w przypadku spółki nie został zgłoszony we właściwym czasie. Jak wynika bowiem z akt sprawy tj. protokołu kontroli z dnia [...].2000 roku stan przewyższenia wielkości zobowiązań w stosunku do wielkości posiadanego przez spółkę majątku ujawniony został w bilansie spółki sporządzonym na dzień 31 grudnia 1998 roku, o ile nie wystąpiło to faktycznie wcześniej, a wobec tego zgłoszenie wniosku o upadłość w dniu [...].1999roku nie można uznać za dokonane we właściwym czasie.

W tym miejscu należy także stwierdzić, że w chwili ujawnienia stanu uzasadniającego podjęcie w tej sytuacji przez członków zarządu obowiązków skarżący w skład zarządu spółki nie wchodził.

Idąc dalej, analizując zapis art.116 ustawy Ordynacja podatkowa, że wolnym od przedmiotowej odpowiedzialności będzie członek zarządu, który wykaże, że nie zgłoszenie upadłości spółki, oczywiście we właściwym czasie, nastąpiło bez jego winy, uprawnionym będzie wniosek, że skoro osoba, na którą nałożono ten obowiązek, nie była członkiem zarządu spółki w tym właściwym czasie, to winy za to przypisać jej nie można.

Ustosunkowując się do wykazywanego przez członka zarządu braku zawinienia, zarówno w sytuacji, gdy we właściwym czasie nie był on członkiem zarządu, jak i gdy funkcję taką w tym czasie pełnił, organy podatkowe winny mieć cały czas na względzie subsydiarny, posiłkowy charakter odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania spółki, co obliguje je do szczególnej staranności badania okoliczności przedstawianych przez członka zarządu, a powodujących wyłączenie jego odpowiedzialności jako osoby trzeciej.

W tym zakresie pomocne jest orzecznictwo sądowe dotyczące art.298 Kodeksu handlowego. I tak w postanowieniu Sądu Najwyższego z 27 września 2000r. sygn.akt V CKN 1485/00 Sąd odniósł się do charakteru odpowiedzialności opartej na art. 298 § 1 Kh, co do której istnieją kontrowersje i stwierdził : " Nie podejmując próby ich rozstrzygnięcia należy zauważyć, że art.298 § 2 Kh stwarza członkowi zarządu możliwość uwolnienia się od odpowiedzialności względem wierzycieli spółki w drodze wskazania, że nie zgłoszenie upadłości nastąpiło nie z jego winy. W tym zakresie zatem ustawa wiąże określone skutki prawne z zawinionym zachowaniem się członka zarządu spółki. Wykazanie przez niego braku winy, a więc dochowanie należytej staranności w prowadzeniu spraw spółki pociągnie za sobą wyłączenie odpowiedzialności.".

Wobec tego istnienie lub nie elementu zawinienia ze strony członka zarządu musi być badane w zakresie podnoszonych przez niego okoliczności wyłączających tę odpowiedzialność.

W komentarzu Maurycego Allerhanda do art.298Kh / Wydawnictwo PPU "PARK" sp. z o.o. w Bielsku Białej, stan na dzień 1 stycznia 1997r./ na str. 451 autor komentarza możliwość wykazania braku winy upatruje np. w braku możliwości udziału w czynnościach zarządu we właściwym czasie, albo gdy czynności zarządu były tak podzielone, że członek zarządu "... zajęty był w dziale, który z księgowością nie miał nic wspólnego, zatem nie miał możności stwierdzenia podstawy upadłości ...".

W przypadku skarżącego nie wymagającym dowodzenia jest, że we właściwym czasie, kiedy majątek spółki nie wystarczał na zaspokojenie długów, z przyczyn oczywistych nie miał on możliwości udziału w czynnościach zarządu, ponieważ nie wchodził w jego skład, a więc o zawinieniu w zakresie podjęcia obowiązkowych czynności członka zarządu w tym czasie nie może być mowy.

Także w późniejszych działaniach jako Prezesa Zarządu zawinienia w prowadzeniu spraw spółki mających wpływ na odpowiedzialność za jej zaległości podatkowe dopatrzyć się nie można.

Zła kondycja finansowa spółki była już określona, działanie jej ograniczone było pozycją spółki jako zależnej. W takich warunkach podejmowanie takich czynności jak zwołanie Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników zgodnie z wymogiem art. 253 Kodeksu handlowego, co do podjęcia uchwały o dalszym istnieniu spółki, podjęcie działań zmierzających do zmniejszenia kosztów poprzez zmianę stanu zatrudnienia w drodze zwolnień grupowych, spłata części zobowiązań, w tym należnych Skarbowi Państwa, rozmowy z członkami zarządu spółki będącej jedynym udziałowcem, choćby jako próby uzdrowienia, bo w tej sytuacji bezskuteczne wobec stanowiska prezentowanego przez wspólnika, nie mogą być ocenione jako działania zawinione, tym bardzie w świetle tego, co stwierdzono powyżej, skutkujące zawinionym nie zgłoszeniem wniosku o upadłość we właściwym czasie.

Tematyka odpowiedzialności członków zarządu, w sytuacji objęcia przez nich tych stanowisk w jakimś czasie po wystąpieniu stanu uzasadniającego upadłość spółki nie posiada bogatego orzecznictwa sądowego. W wyroku z 14 lutego 2003r. sygn. akt IV CKN 1779/00 Sąd Najwyższy rozpatrując inne zagadnienie związane z tą odpowiedzialnością, odniósł się w uzasadnieniu także i do takiej sytuacji:

"Według art. 5 § 1 PrUp, przedsiębiorca jest zobowiązany zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości nie później niż w terminie 2 tygodni od dnia zaprzestania płacenia długów. Wobec tego, że ... spółka zaprzestała płacenia długów jeszcze przed wejściem pozwanych w skład zarządu, art. 5 § 1 PrUp nie mógł mieć do pozwanych bezpośredniego zastosowania. Można było jedynie przyjąć, stosując ten przepis odpowiednio, iż pozwani powinni wystąpić z wnioskiem o ogłoszenie upadłości spółki w terminie dwóch tygodni licząc od dnia swego powołania w skład zarządu - tj. od [...].1996 r. "

O ile ze stwierdzeniem, że w takiej sytuacji obowiązek z art. 5 § 1 Prawa upadłościowego nie mógł mieć zastosowania, należy się zgodzić, to do sposobu zastosowania tego przepisu odpowiednio można mieć wątpliwości. Biorąc pod uwagę charakter odpowiedzialności, jak już wyżej wspomniano, posiłkowej, stanowiącej odstępstwo od zasady odpowiedzialności podatnika za własne zobowiązania, przy przyjęciu za słuszne takiego stwierdzenia Sądu Najwyższego można by spotkać się z zarzutem rozszerzającej interpretacji omawianego art. 116, co przy odpowiedzialności o określonym charakterze nie może mieć miejsca.

Przyjęcie, że w przypadku powołania osoby w skład zarządu po wystąpieniu okoliczności uzasadniającej wniosek o upadłość, wniosek o takie postępowanie winien być złożony przez nowego członka zarządu w terminie 2 tygodni od dnia powołania, w żaden sposób nie da się wywieść z żadnego przepisu, ani zapisu art. 116 ustawy Ordynacja podatkowa, dotychczas zwłaszcza ze zgodnego dotychczas rozumienia, co do zasady, pojęcia "właściwego czasu" dla podjęcia tej czynności.

Jak w świetle takiego poglądu, wobec nie kwestionowanego stanowiska, że wniesienie o upadłość w sytuacji, gdy majątek spółki nie wystarcza nawet na koszty postępowania upadłościowego, nie wyłącza odpowiedzialności członka zarządu, ocenić postępowanie członka zarządu, który podjął się pełnienia tej funkcji w chwili, gdy stan majątku nawet poniesienia tych kosztów nie zapewniał. Takiemu członkowi zarządu nigdy nie byłoby dane dowodzenie okoliczności zwalniających z tej odpowiedzialności, także i wtedy, gdy w ciągu dwóch tygodni od dnia powołania wystąpił z wnioskiem o ogłoszenie upadłości.

Z taką samą sytuacją mamy do czynienia, gdy członek zarządu zostaje powołany w chwili, gdy poprzednie zarządy doprowadziły już do stanu uzasadniającego zgłoszenie o upadłość z powodu relacji zobowiązań do majątku spółki.

Gdyby przyjąć, jak zrobiły to organy podatkowe w rozpatrywanej sprawie, że wystarczającym uzasadnieniem do orzeczenie o odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania spółki jest ustalenie, że o ogłoszenie upadłości nie wystąpiono lub wystąpiono, ale nie we właściwym czasie, to zbędna byłaby regulacja art. 116 § 1 w brzmieniu wiążącym w niniejszej sprawie, a stanowiąca także, że wyłączenie odpowiedzialności powoduje wykazanie przez członka zarządu, iż nie zgłoszenie upadłości we właściwym czasie nastąpiło bez jego winy. Wystarczającym byłby wówczas krótki zapis, że nie można orzec o tej odpowiedzialności tylko w przypadku, gdy z wnioskiem o ogłoszenie upadłości wystąpiono we właściwym czasie.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.a ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz.1270/ w związku z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowaniu orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.