Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 512/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax, , , po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Komisji "A" w B. na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie regulaminu wynagradzania nauczycieli p o s t a n a w i a odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Skarga została wniesiona na uchwałę organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( j.t. Dz. U. Nr 142 z 2001 r., poz. 1591, ze zm.).

Zgodnie z tym przepisem wniesienie skargi musi być poprzedzone bezskutecznym wezwaniem organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Warunek ten w niniejszej sprawie nie został spełniony – i to z dwóch niezależnych powodów.

Po pierwsze – pismo z dnia [...] r. zawierające wezwanie do usunięcia naruszenia zostało podpisane tylko przez J. U.-N.- Przewodniczącą [...] Komisji ""[...] w B.. Tymczasem z przedłożonego statutu "A", obowiązującego w czasie wystosowania wezwania, wynika, że czynności prawne mogą być podejmowane u skarżącej tylko przez co najmniej dwóch członków prezydium ( zarządu ), upoważnionych do tego stosowną decyzją ( § [...] pkt [...] i [...] statutu ).

Odnośnie wezwania do usunięcia naruszenia brak w zakresie właściwej reprezentacji skarżącej nie został usunięty. Wezwanie to, jako pochodzące od nieuprawnionej osoby, nie wywarło zatem skutków prawnych, co oznacza, że owo wezwanie do usunięcia naruszenia nie zostało w istocie dokonane.

Po drugie – stosownie do art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwienia spraw w postępowaniu administracyjnym.

Przy uwzględnieniu art. 53 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270, ze zm.) określonego dalej : ppsa, należy stwierdzić, że w sprawach skarg wnoszonych na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym trzydziestodniowy termin biegnie od dnia następnego po doręczeniu skarżącemu odmowy uwzględnienia wniosku o usunięcie naruszenia. Natomiast w razie bezczynności organu termin biegnie od dnia upływu dwumiesięcznego terminu od wniesienia wezwania przez skarżącego do usunięcia naruszenia, a więc w terminie 30 dni po upływie maksymalnego terminu z art. 35 § 3 Kpa.

W niniejszym przypadku przed wniesieniem skargi nie doszło do zajęcia przez organ samorządowy stanowiska co do wezwania do usunięcia naruszenia z [...] r. Stanowiska takiego nie może w szczególności stanowić pismo Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., które informuje o przekazaniu wezwania Radzie Miejskiej jako kompetentnej do jego rozpatrzenia. Pismo to nie zawiera więc rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 53 § 1 ppsa, w związku z czym termin do wniesienia skargi nie może być liczony od dnia następującego po dniu, w którym to pismo zostało doręczone skarżącej.

Wobec tego, skoro nie doręczono skarżącej aktu odmawiającego uwzględnienia wniosku o usunięcie naruszenia, to skarga mogła być wniesiona z zachowaniem terminów obowiązujących przy bezczynności organu w omawianym zakresie. Stosowanie terminów załatwienia spraw w postępowaniu administracyjnym powoduje, że w każdym razie przedwczesna jest skarga wniesiona przed upływem wskazanego w powołanym wyżej art. 35 § 3 Kpa dwumiesięcznego terminu, liczonego od wezwania organu do usunięcia naruszenia. Ponieważ wezwanie to zostało dokonane w dniu [...] r., zatem skarga mogła być wniesiona w terminie 30 dni liczonym od dnia [...] r.

W tym stanie rzeczy skarga wniesiona w dniu [...] r. jest przedwczesna.

Obie omówione wyżej okoliczności świadczą o niedopuszczalności skargi prowadzącej do jej odrzucenia. Dopiero prawidłowe dokonanie wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia będzie upoważniało do wniesienia skargi. Dlatego też na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa orzeczono, jak w sentencji.