Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1967/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1 pkt 68, art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 41 ust. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia WSA Cezary Kosterna, sędzia WSA Piotr Przybysz (sprawozdawca), Protokolant starszy sekretarz sądowy Iwona Mazek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 4 marca 2016 r. nr IPPB4/4511-15/16-7/JK w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę


UZASADNIENIE

N. sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Wnioskodawca" lub "Skarżąca") zwróciła się do Ministra Finansów z wnioskiem z dnia 7 stycznia 2016r., uzupełnionym pismami z dnia 1 i 19 lutego 2016r., o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie skutków podatkowych wypłaty osobom fizycznym nagród przekazanych w ramach konkursu emitowanych za pośrednictwem internetu. W przedmiotowym wniosku Skarżąca przedstawiła opisane poniżej zdarzenie przyszłe.

Skarżąca w ramach prowadzonej działalności świadczy usługi marketingowo - reklamowe na rzecz swoich klientów (dalej jako: Kontrahenci), polegające m.in. na organizacji konkursów konsumenckich w sieci internet. Akcje konkursowe organizowane są za pośrednictwem stron internetowych, których twórcą jest Skarżąca i które utrzymywane są na serwerach dzierżawionych przez Skarżącą, w ramach ogólnodostępnej sieci internet. Niektóre konkursy są również ogłaszane i organizowane za pośrednictwem stron Kontrahentów (fanpage Kontrahenta, fanpage produktów Kontrahenta) na portalu Facebook.com. Na potrzeby konkursu tworzona jest przez Skarżącą bądź to dedykowana strona internetowa publicznie dostępna dla użytkowników medium, jakim jest sieć internet, bądź to aplikacja (oprogramowanie) dostępna dla użytkowników portalu Facebook dostępnego w ogólnodostępnej sieci internet. Z wykorzystaniem powyższych mechanizmów (strona internetowa, aplikacja facebookowa) uczestnik konkursu zgłasza swój udział do konkursu oraz rozwiązuje zadanie konkursowe polegające na: 1) przygotowaniu hasła reklamowego lub dokończeniu zdania, 2) udziale w grze zręcznościowej, 3) udzieleniu odpowiedzi na pojawiające się pytania.

Wszystkie konkursy prowadzone są na podstawie regulaminu, który w sposób szczegółowy określa nazwę konkursu, organizatora, krąg uczestników, nagrody, sposób wyłonienia zwycięzców. Treść regulaminu określającego zasady uczestnictwa w konkursie oraz warunki przyznawania wygranej dostępna jest na dedykowanej stronie internetowej konkursu lub aplikacji facebookowej. Skarżąca występuje w roli organizatora powyższych akcji promocyjnych oraz przyrzekającego nagrody w rozumieniu art. 919 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014r., poz. 121 ze zm.) – zwanej dalej: "k.c." Konkursy realizowane są na zlecenie dużych podmiotów gospodarczych - Kontrahentów Skarżącej, zaś podstawą ich realizacji jest każdorazowo zlecenie zawarte pomiędzy Skarżącą a Kontrahentem oraz przygotowany przez Skarżącą regulamin określający prawa i obowiązki Skarżącej oraz uczestników akcji - osób fizycznych, konsumentów w rozumieniu art. 221 k.c. Konkursy adresowane są do nieokreślonego (nieznanego z imienia i nazwiska lub innego wyróżnika np. adres e-mail) kręgu odbiorców, obejmując swoim zasięgiem terytorialnym Rzeczypospolitej Polskiej, zaś informacja o ich organizacji i przebiegu zamieszczana jest za pośrednictwem publicznego środka komunikacji, jakim jest globalna sieć internet, w postaci budowy i publicznego rozpowszechniania dedykowanej strony internetowej utrzymywanej w sieci przez Skarżącą, zawierającej w szczególności materiały informacyjne i reklamowe dotyczące danego konkursu lub aplikacji facebookowej. Skarżąca lub Kontrahenci informują ponadto potencjalnych uczestników konkursów o ich organizacji za pośrednictwem reklam w telewizji lub na dedykowanych produktach, których zakup uprawnia do udziału w konkursie. W każdym razie informacje te odsyłają odbiorców do dedykowanej strony internetowej lub aplikacji facebookowej. Laureaci w konkursach nagradzani są nagrodami rzeczowymi lub pieniężnymi o różnych wartościach, tj.: 1) poniżej 760 zł brutto, 2) powyżej 760 zł brutto, przy czym wartość ta jest każdorazowo określana w regulaminie konkursu. W Konkursach nie mogą uczestniczyć ani uzyskać nagrody pracownicy oraz współpracownicy Skarżącej (organizatora), jak również Kontrahenta. Konkursy nie są konkursami z dziedziny nauki, kultury, sztuki, dziennikarstwa i sportu. Przeprowadzane konkursy nie będą podlegały przepisom ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych, będą o zróżnicowanej tematyce, uzależnionej od zlecenia Kontrahenta.

Następnie w uzupełnieniu swojego wniosku Skarżąca wyjaśniła, że występuje w charakterze płatnika oraz jako organizator konkursu, we własnym imieniu przekazuje nagrody. Cały ekonomiczny ciężar związany z realizacją konkursu (w tym nagród) ponosi jej Kontrahent. Skarżąca kieruje konkursy wyłącznie do konsumentów, tj. osób fizycznych w rozumieniu art. 221 k.c. Jednocześnie Skarżąca oświadczyła, że nie jest w stanie zweryfikować, czy uczestnik przystępujący do konkursu nie prowadzi działalności gospodarczej, natomiast istotne jest, że uczestnik przystępując do konkursu nie dokonuje tego w związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą.

Przedstawiając opisane powyżej zdarzenie przyszłe Skarżąca zadała następujące pytanie: czy wydanie przez nią nagrody w konkursie organizowanym i ogłaszanym za pośrednictwem dedykowanej strony internetowej umieszczonej na serwerze mającym dostęp do sieci internet pozostającym w dzierżawie Skarżącej lub aplikacji facebookowej umieszczonej na portalu Facebook.com dostępnym dla nieograniczonego kręgu odbiorców tego masowego portalu, której jednorazowa wartość nie przekracza kwoty 760 zł brutto, korzysta ze zwolnienia przedmiotowego w podatku dochodowym, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 68 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012r., poz. 361 z późn. zm.) – zwanej dalej: "u.p.d.o.f." i czy w związku z tym Skarżąca jako płatnik będzie zobowiązana do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go organowi podatkowemu?

Skarżąca przedstawiając następnie własne stanowisko w kwestii objętej powyższym pytaniem wskazała, że jej zdaniem organizowane i ogłaszane przez nią za pośrednictwem publicznie dostępnych stron internetowych oraz aplikacji facebookowych zlokalizowanych w sieci internet konkursy spełniają przesłanki określone w art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f., zatem jeżeli wartość poszczególnych nagród przekazywanych w ramach konkursu nie przekracza kwoty 760 zł brutto, Skarżąca jest zwolniona z podatku dochodowego, a w konsekwencji jako organizator konkursu (płatnik) nie ma ona obowiązku pobrania i odprowadzenia zryczałtowanego 10% podatku i złożenia PIT-8AR. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie Skarżąca powołała się na treść przepisów: art. 9 ust. 1, art. 21 ust. 1 pkt 68, art. 30 ust. 1 pkt 2, art. 41 ust. 4 oraz art. 42 ust. 1 u.p.d.o.f. W opinii Skarżącej, z treści przepisu art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f., jednoznacznie wynika, że wolą ustawodawcy jest, by zwolnieniem przedmiotowym objęta była - w granicach limitu 760 zł - wartość wygranych w konkursach i grach organizowanych i emitowanych (ogłaszanych) w środkach masowego przekazu. Ustawa nie definiuje jednak pojęcia "środki masowego przekazu". Również w obowiązującym systemie prawnym brak jest legalnej definicji tego pojęcia, dlatego też zdaniem Skarżącej należy poszukiwać rozumienia tego pojęcia w znaczeniu potocznym, postępując zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądów oraz uznając nadrzędność językowej wykładni prawa. Skarżąca zauważyła też, że organy podatkowe oraz sądy nie kwestionują, iż środkiem masowego przekazu w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f. jest również medium w postaci internetu. Zdaniem Skarżącej, mając na względzie wykładnię językową art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f. należy przyjąć, iż również nagrody wydawane w konkursach organizowanych przez nią i emitowanych (ogłaszanych) w sieci internet za pośrednictwem publicznych stron internetowych lub aplikacji facebookowej, korzystają ze zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f. Nie jest konieczne, aby konkurs lub gra były organizowane przez podmioty będące wydawcami środków masowego przekazu, bowiem taka konstatacja nie wynika ani z wykładni językowej ani celowej przepisu.

Skarżąca uzasadniając swoje stanowisko w sprawie wskazała również, że wykładnia celowościowa zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f., prowadzi do wniosku, iż ze zwolnienia winien korzystać konkurs lub gra, które organizowane są za pośrednictwem środków masowego przekazu, a dodatkowo są w nich ogłaszane. Zdaniem Skarżącej, gdyby ustawodawcy chodziło o przyznanie zwolnienia przedmiotowego opisanego w art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f. jedynie konkursom lub grom, których organizatorem są wydawcy tych środków, to jest niektórym tylko podatnikom, bez względu na ich publiczny przebieg i dostęp, wskazałby to wyraźnie w treści tego przepisu. Nawet gdyby jednak przyjąć, pomijając kwestie ogłoszenia, że wydawca środka masowego przekazu musi być organizatorem konkursu, aby zastosowanie znalazło zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art, 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f., to w ocenie Skarżącej spełnia ona ten wymóg, gdyż: 1) strona internetowa jest administrowana przez Skarżącą, co oznacza, że wyłącznie ona zamieszcza na niej treści konkursowe, które są rozpowszechniane do znaczącego kręgu odbiorców, 2) strona internetowa lub aplikacja facebookowa zlokalizowana jest na serwerach należących lub dzierżawionych przez Skarżącą, co umożliwia dotarcie treści do jej odbiorców. Skarżąca dodała również, że w odniesieniu do środka masowego przekazu, jakim jest internet, nie sposób budować definicji wydawcy środka masowego przekazu w inny sposób, niż opisany w punktach 1) i 2) powyżej, z uwagi na specyfikę tego środka.

W interpretacji indywidualnej z dnia 4 marca 2016r. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W., uznał przedstawione powyżej stanowisko Skarżącej w zakresie skutków podatkowych wypłaty osobom fizycznym nagród przekazanych w ramach konkursu emitowanych za pośrednictwem internetu - za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu przedmiotowej interpretacji organ powołując się na treść przepisów: art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 11 ust. 1, art. 20 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 2, art. 41 ust. 4 i ust. 7 pkt 1, art. 42 ust. 1 u.p.d.o.f. wskazał, że ze zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku wynika, iż Skarżąca ogłasza i organizuje konkursy za pośrednictwem internetu. Konkursy internetowe ogłaszane i organizowane są przez Skarżącą na zlecenie podmiotu trzeciego. Cały ekonomiczny ciężar związany z realizacją konkursu (w tym nagród) ponosi Kontrahent Skarżącej. Powyższe oznacza zdaniem Skarżącej, że podmiotem dokonującym wypłat (świadczeń) osobom fizycznym z tytułu określonego w art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. jest Skarżąca.

W ocenie organu interpretacyjnego na Skarżącej nie będzie ciążył obowiązek płatnika określony w powyższej regulacji, lecz na podmiocie (podmiot zlecający), który na podstawie umowy zawartej ze Skarżącą ponosi ekonomiczny (finansowy) ciężar obsługi konkursu, w tym finansuje nagrody. Skarżąca zajmuje się organizacją konkursu i wydawaniem nagród we własnym imieniu. Zdaniem organu interpretacyjnego okoliczność ta nie zmienia jednak faktu, że podmiotem finansującym całe przedsięwzięcie, łącznie z nagrodami w konkursie, jest podmiot zlecający. Skarżąca, która na zlecenie podmiotu trzeciego organizuje konkurs, poprzez zawarcie umowy nie wchodzi w prawa i obowiązki podmiotu zlecającego. Organ podkreślił również, że obowiązku płatnika wynikającego z przepisu ustawy nie można przenieść na inny podmiot w drodze umowy cywilnoprawnej. W konsekwencji, na Skarżącej nie będą ciążyły obowiązki płatnika, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 41 ust. 4 u.p.d.o.f., bowiem Skarżąca będzie działać na rzecz podmiotu zlecającego, a jej rola będzie ograniczać się tylko do pośrednictwa w wydawaniu nagród. Płatnikiem tego podatku będzie podmiot zlecający, ponoszący ekonomiczny (finansowy) ciężar organizacji konkursu oraz wypłaty nagród. Biorąc powyższe pod uwagę organ uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe, z uwagi na odmienne uzasadnienie, niż te zawarte w wydanej interpretacji. Organ dodał również końcowo, że z uwagi na fakt, iż Skarżąca nie jest płatnikiem podatku od nagród, organ nie dokonał oceny jej stanowiska w kwestii skutków podatkowych możliwości skorzystania przez wypłacone nagrody ze zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f. W tej kwestii bowiem, z uwagi na brak roli płatnika, Skarżąca nie jest zainteresowaną w sprawie.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w interpretacji indywidualnej z dnia 4 marca 2016r.

Skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego M. W., zaskarżyła następnie powyższą interpretację indywidualną wnosząc skargę w piśmie z dnia 20 maja 2016r., w której wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej interpretacji naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 21 ust. 1 pkt 68 oraz art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 41 ust. 4 u.p.d.o.f. i uznanie, że to nie na Skarżącej ciążą obowiązki płatnika, o których mowa w art. 41 ust. 4 oraz art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f., lecz na zleceniodawcy akcji marketingowej organizowanej przez Skarżącą, tj. na podmiocie ponoszącym ekonomiczny (finansowy) ciężar organizacji i wypłaty nagród, prowadzące dalej do uznania, że Skarżąca nie jest podmiotem zainteresowanym w sprawie, podczas gdy poprawna wykładnia wskazanych przepisów nakazuje uznać, że Skarżąca jako podmiot występujący w roli organizatora akcji marketingowej, podmiot przyrzekający nagrody w rozumieniu art. 919 § 1 k.c. oraz podmiot wydający we własnym imieniu nagrody uczestnikom konkursów, będzie zobowiązana do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zryczałtowanego podatku dochodowego od nagród w konkursach, a więc jest zainteresowanym w sprawie i należy dokonać oceny stanowiska Skarżącej odnośnie skutków podatkowych możliwości skorzystania przez nią ze zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu, zgodnie z którym na Skarżącej nie będą ciążyły obowiązki płatnika, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 oraz w art. 41 ust. 4 u.p.d.o.f. Zdaniem Skarżącej, jako podmiot występujący w roli organizatora akcji marketingowych (konkursy), podmiot przyrzekający nagrody w rozumieniu art. 919 k.c. oraz podmiot wydający we własnym imieniu nagrody uczestnikom konkursów, będzie ona zobowiązana do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zryczałtowanego podatku dochodowego od nagród w konkursach. Powyższego nie zmienia fakt, że cała akcja marketingowa, w tym wydawane przez Skarżącą nagrody, są finansowane przez podmiot zlecający obsługę akcji, gdyż to Skarżąca jest w świetle regulaminu danej akcji oraz w świetle art. 919 k.c. podmiotem odpowiedzialnym za całościowe przeprowadzenie akcji, w tym za przyznanie i wydanie nagród. Skarżąca, wbrew twierdzeniu organu, nie jest jedynie podmiotem pośredniczącym przy wydawaniu nagród uczestnikom konkursu, lecz podmiotem faktycznie je wydającym (po odpowiednim przyjęciu zgłoszeń i wyłonieniu laureatów) a więc podmiotem dokonującym wypłat (świadczeń) w rozumieniu art. 41 ust. 4 u.p.d.o.f.

Skarżąca wskazała również, że użyte przez organ dla objaśnienia pojęcia płatnika sformułowania "ciężar ekonomiczny", "ciężar finansowy" oraz "podmiot finansujący" nie są znane ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, w związku z czym posługiwanie się takimi sformułowaniami przez organ nie może stanowić uzasadnienia jego stanowiska. Zdaniem Skarżącej, wbrew twierdzeniom organu, zawarta między Skarżącą a jej kontrahentem umowa cywilnoprawna regulująca obowiązki Skarżącej w zakresie obsługi akcji marketingowej, w tym w szczególności poprzez wskazanie, że to Skarżąca wyda nagrody oraz obliczy, pobierze i odprowadzi zryczałtowany podatek od takich nagród, nie stanowi próby przeniesienia na Skarżącą mocą takich postanowień obowiązków płatnika. Taka umowa zawarta między Skarżącą a jej kontrahentem ma jedynie na celu potwierdzenie przez strony umowy obowiązków Skarżącej jako płatnika przedmiotowego podatku i ma na celu uregulowanie odpowiedzialności Skarżącej wobec jej kontrahenta w razie nienależytego wykonania przezeń umowy, w szczególności w sytuacji, gdyby taki podatek nie został przez Skarżącą odprowadzony.

Reasumując Skarżąca wskazała, że w przedstawionym stanie faktycznym będą na niej ciążyły obowiązki, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 oraz w art. 41 ust. 4 u.p.d.o.f., a więc Skarżąca jest zainteresowanym w sprawie i dlatego organ winien dokonać oceny jej stanowiska odnośnie skutków podatkowych możliwości skorzystania ze zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f. Skarżąca zauważyła też, że jej stanowisko znajduje potwierdzenie w dotychczasowych interpretacjach indywidualnych wydanych przez ten sam organ, w szczególności w interpretacji indywidualnej z dnia 2 grudnia 2015r., nr IPPB2/415-762/12/15-8/S/PW.

W odpowiedzi na powyższą skargę Minister Finasów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując jednocześnie zaprezentowane wcześniej stanowisko oraz uznając zarzuty skagi za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Kognicję sądu administracyjnego wyznaczają przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.) stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Postępowanie interpretacyjne jest postępowaniem autonomicznym unormowanym w Ordynacji podatkowej. Celem tego postępowania jest ocena stanu faktycznego i proponowanego we wniosku rozstrzygnięcia, a nie rozstrzyganie sytuacji prawnopodatkowej strony składającej wniosek. Stosownie do postanowień art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2015r., poz. 613 ze zm. – dalej "O.p.") – minister właściwy do spraw finansów publicznych, zaś od dnia 1 marca 2017r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zgodnie zaś z art. 14b § 3 O.p. – składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Stosownie do art. 14c § 1 O.p. interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.

Specyfika postępowania interpretacyjnego polega na tym, że w jego ramach nie jest dopuszczalne ustalenie przez organ podatkowy faktów istotnych dla zastosowania wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji przepisów materialnego prawa podatkowego. Zgodnie bowiem z postanowieniami przytoczonego powyżej art. 14b § 3 O.p. to na składającym wniosek o wydanie interpretacji spoczywa ciężar wyczerpującego opisania stanu faktycznego lub też przedstawienia opisu zdarzenia przyszłego. Rola organu interpretacyjnego sprowadza się do dokonania wykładni wskazanych przez wnioskodawcę przepisów prawa oraz odniesienia wynikających z nich norm do stanowiska zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, a przez to w konsekwencji dokonanie oceny, czy stanowisko występującego z wnioskiem znajduje oparcie w normach prawa podatkowego. Powyższa konstatacja znajduje również potwierdzenie w przepisie art. 14h O.p., zgodnie z którym w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. W kontekście przytoczonego przepisu należy wskazać, że w toku postępowania interpretacyjnego nie znajdują zastosowania postanowienia zawarte w art. 188 – 200 O.p., znajdujące się w rozdziale 11 zatytułowanym "dowody" znajdującym się w dziale IV noszącym tytuł "postępowanie podatkowe". Zatem istotą wydawania interpretacji indywidualnych jest dokonywanie wykładni konkretnych przepisów prawa podatkowego w powiązaniu z dokładnie określonym stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym poprzez ocenę przedstawionego we wniosku stanowiska wnioskodawcy w kontekście zadanego pytania. W ramach postępowania określonego w Rozdziale 1a O.p. organ podatkowy nie dokonuje analizy stanu faktycznego pod kątem prawdopodobności jego zaistnienia, przyjmując, że stan faktyczny jest przedstawiony w sposób rzetelny – zwłaszcza mając do czynienia z pełnomocnikiem profesjonalnym. Podkreślić należy, że organ jest związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (przyszłym) (art. 14b § 1 i 3 oraz art. 14c § 1 i 2 O.p.).

W myśl z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisów prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że przedmiotem sporu między stronami jest to, czy w konkursie organizowanym i ogłaszanym za pośrednictwem dedykowanej strony internetowej umieszczonej na serwerze mającym dostęp do sieci intemet pozostającym w dzierżawie Spółki lub aplikacji facebookowej umieszczonej na portalu Facebook.com dostępnym dla nieograniczonego kręgu odbiorców tego portalu, której jednorazowa wartość nie przekracza kwoty 760 złotych brutto, Spółka jako płatnik będzie zobowiązana do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go organowi podatkowemu.

Spółka uważa, że jest ona płatnikiem, natomiast organ interpretacyjny uznał, że na Wnioskodawcy nie będą ciążyły obowiązki płatnika, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 41 ust. 4 u.p.d.o.f., bowiem Wnioskodawca będzie działać na rzecz podmiotu zlecającego, jego rola będzie ograniczać się tylko do pośrednictwa w wydawaniu nagród. Płatnikiem tego podatku będzie natomiast podmiot zlecający, ponoszący ekonomiczny (finansowy) ciężar organizacji konkursu oraz wypłaty nagród.

Rację w powyższym sporze należy przyznać organowi interpretacyjnemu.

Stwierdzenie Skarżącej, że jest ona płatnikiem, podlega ocenie organu interpretacyjnego. Nie jest to zatem element opisu stanu faktycznego, którym organ interpretacyjny jest związany.

Zgodnie z przepisem art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f., od uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dochodów (przychodów) pobiera się zryczałtowany podatek dochodowy z tytułu wygranych w konkursach, grach i zakładach wzajemnych lub nagród związanych ze sprzedażą premiową, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 1 pkt pkt 6, 6a i 68, w wysokości 10% wygranej lub nagrody.

Jak wynika z art. 41 ust. 4 u.p.d.o.f., płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30 ust. 1 pkt 2, 4-5a, 13 i 14 oraz art. 30a ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 4d, 5 oraz 10. Płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 1 u.p.d.o.f., to osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1.

Powstaje zatem pytanie, czy za podmiot, który dokonuje świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, można uznać Skarżącą określającą siebie jako organizatora konkursu, który we własnym imieniu przekazuje nagrody, czy też podmiotem tym jest podmiot zlecający, który finansuje organizację konkursu oraz ponosi koszty wypłaty nagród.

Zdaniem Sądu działania Skarżącej należy zakwalifikować jako zarządzanie konkursem, w czym nie mieści się dokonywanie świadczeń na rzecz uczestników konkursów. Nie zmienia tej kwalifikacji to, że Skarżąca przekazuje we własnym imieniu nagrody uczestnikom konkursu. Trzeba bowiem podkreślić, że podmiot zlecający ponosi koszty wypłaty nagród. Podmiot zlecający jest zatem właścicielem nagród rzeczowych wydawanych uczestnikom konkursu oraz właścicielem środków finansowych wypłacanych uczestnikom konkursu. Temu podmiotowi należy więc przypisać cechę podmiotu dokonującego świadczeń, o których mowa w art. 41 ust. 4 u.p.d.o.f. Skarżąca nie staje się właścicielem wydawanych nagród rzeczowych oraz wypłacanych środków finansowych wyłącznie z tego powodu, że występuje w roli organizatora konkursu oraz przyrzekającego nagrody w rozumieniu art. 919 K.c. Należy w tym miejscu podkreślić, że w opisie zdarzenia przyszłego zawartym we wniosku o wydanie interpretacji nie wskazano, że Skarżąca kupuje nagrody rzeczowe wydawane następnie uczestnikom konkursów. Gdyby tak było, to należałoby uznać Skarżącą za dokonującą świadczeń, o których mowa w art. 41 ust. 4 u.p.d.o.f., bowiem byłaby ona właścicielem rzeczy wydawanych uczestnikom konkursów jako nagrody. Podobnie należy zakwalifikować wypłatę nagród pieniężnych. Z opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie można wyprowadzić wniosku, że działania Skarżącej w zakresie wypłaty nagród pieniężnych wykraczają poza czynności w zakresie pośrednictwa. Sąd przypomina w tym miejscu, że składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Nie można zatem oczekiwać, że organ interpretacyjny mając do czynienia z opisem stanu faktycznego, który wprawdzie jest wystarczający dla wydania interpretacji indywidualnej, jednakże nie przedstawia określonych kwestii w sposób szczegółowy, przyjmie założenia co do owych niedostatecznie szczegółowo opisanych kwestii pozwalające na uznanie stanowiska wnioskodawcy za prawidłowe. Skoro zatem Skarżąca nie przedstawiła w opisie stanu faktycznego okoliczności wskazujących na to, że posiadała ona tytuł prawny do wydawanych nagród rzeczowych oraz wypłacanych nagród pieniężnych, to organ interpretacyjny nie mógł przyjąć, że posiadała ona taki tytuł prawny. Organ interpretacyjny musiał natomiast wziąć pod uwagę te elementy opisu zdarzenia przyszłego, z których wynika odmienny wniosek. Skoro tak, to należy uznać, że nagrody te stanowiły świadczenie dokonywane przez kontrahenta, a nie przez Skarżącą. Skarżąca wskazała również, że cały ekonomiczny ciężar związany z realizacją konkursu (w tym nagród) ponosi Kontrahent Wnioskodawcy. Na techniczny charakter działań Skarżącej wskazuje także stwierdzenie, że niektóre konkursy są również ogłaszane i organizowane za pośrednictwem stron Kontrahentów (fanpage Kontrahenta, fanpage produktów Kontrahenta) na portalu Facebook.com. Zadaniem Skarżącej byłoby zatem zorganizowanie warunków dla dostarczenia świadczeń (nagród pieniężnych i rzeczowych) przez kontrahenta na rzecz uczestników konkursów. Rola Skarżącej w dostarczeniu świadczeń miałaby zatem charakter techniczny, faktyczny i nie można przypisać Skarżącej statusu podmiotu dokonującego świadczeń, o których mowa w art. 41 ust. 4 u.p.d.o.f. W konsekwencji nie może być ona uznana za płatnika.

Sąd wskazuje, że w przywołanej w skardze do sądu interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia 2 grudnia 2015r. (nr IPPB2/415-762/12/15-8/S/PW), spór pomiędzy stronami toczył się o to, czy wydanie przez wnioskodawcę nagrody w konkursie organizowanym i ogłaszanym za pośrednictwem dedykowanej strony internetowej umieszczonej na serwerze mającym dostęp do sieci Internet pozostającym w dzierżawie wnioskodawcy, lub aplikacji facebookowej umieszczonej na portalu Facebook.com dostępnym dla nieograniczonego kręgu odbiorców tego masowego portalu, której jednorazowa wartość nie przekracza kwoty 760 złotych brutto, korzysta ze zwolnienia przedmiotowego w podatku dochodowym, o którym mowa w art. 21 ust. 1 punkt 68 u.p.d.o.f. Spór w rozpoznawanej sprawie toczy się natomiast wokół tego, kto jest w takiej sytuacji płatnikiem. Stwierdzenie, że stanowisko Skarżącej znajduje odzwierciedlenie w ww. interpretacji, jest zatem zbyt daleko idące.

Wobec powyższego należy uznać, że zarzuty skargi okazały się niezasadne.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.