Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 838/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i stwierdzono nieważność uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 1-4 w zw. z art. 4 ust. 1 i art. 21 ust. 1 i 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2016 poz 1610
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego

SENTENCJA

Dnia 28 kwietnia 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 4 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 750/18 w sprawie ze skargi J.Ż. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w sprawie uchwalenia "Wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem Gminy [...] w latach 2017-2021" 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. stwierdza nieważność uchwały Rady Miejskiej w [...]z dnia [...]października 2016 r. nr [...] w sprawie uchwalenia "Wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem Gminy [...] w latach 2017-2021" - w części dotyczącej Rozdziału 5 Zasady polityki czynszowej, w zakresie paragrafu 11 ust. 4 tabela nr 9 Kryteria do ustalania wysokości czynszu regulowanego; 3. zasądza od Burmistrza Miasta [...] na rzecz J.Ż. kwotę 810 (osiemset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania za obie instancje.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2018 r. (sygn. akt II SA/Ol 750/18), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie – orzekając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a") - oddalił skargę J. Ż. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w sprawie uchwalenia "Wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem Gminy [...] w latach 2017-2021" .

W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, J. Ż. zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie naruszenie prawa materialnego, to jest: art. 7 ust. 1 pkt 1-4 w zw. z art. 4 ust. 1 i art. 21. ust. 1 i 2 pkt 4 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (dalej jako "u.o.p.l.") - polegające na uznaniu, że uchwała nr [...] w sprawie uchwalenia "Wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem Gminy [...] w latach 2017-2021" (Dz. Urz. Woj. [...] z 2016 r. poz. 5171 ze zm.), właściwie określa stawki czynszu lokali, podczas gdy powyższe odbyło się bez prawidłowego, rzeczywistego i całościowego uwzględnienia dostępnych i możliwych czynników podwyższających lub obniżających wartość użytkową tych lokali, co uznać należy za niezgodne z ustawową delegacją.

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Ponadto skarżąca wnosiła o nieprzeprowadzanie rozprawy.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. (Dz. U. z 2019, poz. 2325), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności zarzutów kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej a które częściowo okazały się uzasadnione.

W skardze kasacyjnej zarzucono Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie naruszenie prawa materialnego w postaci: art. 7 ust. 1 pkt 1-4 w zw. z art. 4 ust. 1 i art. 21. ust. 1 i 2 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1610), zwanej dalej jako: "u.o.p.l." Zgodnie z tymi przepisami, rada gminy uchwala: wieloletnie programy gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy i zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy (art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2 "u.o.p.l." ). Wieloletni program gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy powinien być opracowany na co najmniej pięć kolejnych lat i obejmować w szczególności:

1) prognozę dotyczącą wielkości oraz stanu technicznego zasobu mieszkaniowego gminy w poszczególnych latach, z podziałem na lokale socjalne i pozostałe lokale mieszkalne;

2) analizę potrzeb oraz plan remontów i modernizacji wynikający ze stanu technicznego budynków i lokali, z podziałem na kolejne lata;

3) planowaną sprzedaż lokali w kolejnych latach;

4) zasady polityki czynszowej oraz warunki obniżania czynszu;

5) sposób i zasady zarządzania lokalami i budynkami wchodzącymi w skład mieszkaniowego zasobu gminy oraz przewidywane zmiany w zakresie zarządzania mieszkaniowym zasobem gminy w kolejnych latach;

6) źródła finansowania gospodarki mieszkaniowej w kolejnych latach;

7) wysokość wydatków w kolejnych latach, z podziałem na koszty bieżącej eksploatacji, koszty remontów oraz koszty modernizacji lokali i budynków wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, koszty zarządu nieruchomościami wspólnymi, których gmina jest jednym ze współwłaścicieli, a także wydatki inwestycyjne;

8) opis innych działań mających na celu poprawę wykorzystania i racjonalizację gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy, a w szczególności:

a) niezbędny zakres zamian lokali związanych z remontami budynków i lokali,

b) planowaną sprzedaż lokali (art. 21 ust. 2 "u.o.p.l.").

Podjęcie uchwały o wskazanej wyżej treści ma bowiem na celu realizację obowiązku, wynikającego z art. 4 ust. 1 u.o.p.l., który do zadań własnych gminy zalicza zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej a które to działanie polega m. in. na wynajmowaniu lokali mieszkalnych osobom, spełniającym określone kryteria. Po myśli natomiast art. 7 ust. 1 omawianej ustawy, w lokalach wchodzących w skład publicznego zasobu mieszkaniowego właściciel ustala stawki czynszu za 1m2 powierzchni użytkowej lokalu, z uwzględnieniem czynników podwyższających lub obniżających jego wartość użytkową, a w szczególności: 1. położenia budynku, 2. położenia lokalu w budynku, 3. wyposażenia budynku i lokalu w urządzenia techniczne i instalacje oraz ich stan, a także 4. ogólnego stanu technicznego budynku.

Odnosząc powyższe do stanu rozpoznawanej sprawy, a która dotyczyła skargi J. Ż. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w sprawie uchwalenia wieloletniego Programu Gospodarowania Mieszkaniowym Zasobem Gminy [...] na lata 2017-2021 (Dz. Urz. Woj. [...] z 2016 r. poz. 5171 ze zm.) - w części dotyczącej Rozdziału 5 Zasady polityki czynszowej, w zakresie § 11 ust. 4, tabela nr 9 Kryteria do ustalania wysokości czynszu regulowanego, Sąd Wojewódzki uznał, że skarga ta nie była zasadna.

Sąd I instancji stwierdził, że przytoczone w art. 21 ust. 2 u.o.p.l. wyliczenie jest katalogiem otwartym, na co wskazuje użyte w nim wyrażenie "w szczególności" a zatem jest to wyliczenie jedynie przykładowe. Czy jednak wyżej przytoczone czynniki powinny różnicować obowiązujące na terenie danej gminy stawki czynszu, zdaniem tegoż Sądu, miało zależeć już od występujących na tym obszarze uwarunkowań faktycznych. W tym zakresie Sąd wskazał, że wprawdzie w zaskarżonej uchwale nie został uwzględniony taki czynnik, jak położenie budynku, ale Gmina w tym przypadku miała prawo wziąć pod uwagę realia związane z jej zasobem mieszkaniowym i terenem Gminy [...]. Ustawodawca przyznał bowiem gminom w tym zakresie pewną samodzielność.

W ocenie Sądu Wojewódzkiego, nie było też możliwe stopniowanie wymienionych czynników, tak jak oczekiwałaby tego skarżąca, zarzucając organowi brak uwzględnienia czynników ustawowych bądź ich pozorność. Przyjęcie bowiem drobiazgowego mechanizmu – jak wywodził Sąd Wojewódzki - (cyt.): "wymagałoby nadmiernej kazuistyki i porównywania każdego lokalu mieszkalnego znajdującego się w zasobie mieszkaniowym gminy względem pozostałych. W takim stanie rzeczy gmina byłaby ciągle narażona na zarzut braku wyczerpującego zróżnicowania wartości użytkowej poszczególnych lokali mieszkalnych, znajdujących się w jej zasobie". Dlatego też gmina – zdaniem Sądu I instancji - mogła wybrać w ramach każdego z wyszczególnionych przez ustawodawcę czynników jedną lub więcej cech istotnych, które w realiach panujących na obszarze danej gminy uzna za okoliczność podwyższającą lub obniżającą wartość użytkową lokalu znajdującego się w jej zasobie.

Sąd Wojewódzki podkreślił, że uwzględnieniu podlegały tylko te czynniki, które obniżają lub podwyższają wartość użytkową w relacji do stanu przeciętnego, a który można określić jako typowy i dominujący w gminnym zasobie. Dopiero w stosunku do takiego stanu właściciel zasobu mieszkaniowego winien przyjmować czynniki, które modyfikują go ze względu na mniejsze lub większe walory użytkowe mieszkania (vide: wyrok NSA z dnia 3 listopada 2015r.,sygn. akt I OSK 1514/15).

W związku z tym, Sąd podzielił stanowisko Gminy, zawarte w odpowiedzi na skargę, że w realiach Gminy [...] położenie budynków będących w zasobie mieszkaniowym gminy nie było czynnikiem mogącym mieć wpływ na wysokość czynszu. Dla niektórych bowiem osób bardziej atrakcyjne mogą wydawać się lokale znajdujące się w budynkach położonych w mieście (w pobliżu infrastruktury i usług typowo miejskich), dla innych zaś walorem jest położenie na obszarze wiejskim.

Ponadto – jak Sąd Wojewódzki zaakcentował – skarżąca mogła zaskarżyć przedmiotową uchwałę, ale tylko w granicach jej interesu prawnego. Tymczasem choć miejscowości, wchodzące w skład Gminy [...] są niewielkie, to skarżąca mieszka w [...], czyli w drugiej co do wielkości miejscowości w Gminie [...] i - jak podał na rozprawie przed Sądem Wojewódzkim pełnomocnik organu – w miejscowości tej znajduje się: szkoła, przychodnia lekarska, kościół i komunikacja miejska (protokół rozprawy z dnia 4 grudnia 2018 r., akta sądowe II SA/Ol 749/18, k. – 50). Z powyższego zatem – zdaniem Sądu wynikało, iż mimo bliskości do wymienionej infrastruktury skarżąca nie miała wyższego czynszu, niż w lokalach położonych na innych terenach wiejskich bez bliskości wspomnianej infrastruktury (a na konieczność zapłaty wyższego czynszu wskazywała argumentacja skargi). Trudno także – w ocenie Sądu - było przyjąć, że tylko w miejscowości [...] czynsz winien być wyższy, a w pozostałych lokalach, znajdujących się na terenach wiejskich gminy bez względu na dostęp do wspomnianej infrastruktury, czynsz ten winien być obniżony.

Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, niezasadny okazał się również zarzut pozornego uwzględnienia czynnika położenia lokalu w budynku, gdyż Gmina uwzględniła niższy poziom stawek czynszowych dla mieszkań położonych w suterenie, których wartość użytkowa była zdecydowanie najniższa. Trudno bowiem doszukać się istotnego powodu dla którego powinno nastąpić dalsze różnicowanie stawek czynszowych wobec pozostałych lokali.

W dalszej kolejności Sąd wskazał, że w zaskarżonej uchwale wymieniono czynniki związane z wyposażeniem budynku i lokalu w urządzenia techniczne oraz instalacje a także z ogólnym stanem technicznym budynku, które mają wpływ na wysokość czynszu. W uchwale uwzględniono: wyposażenie lokalu w instalację centralnego ogrzewania, wyposażenie lokalu w instalację cieplej wody przygotowaną w systemach centralnych, wyposażenie lokalu w urządzenia wodociągowe, wyposażenie lokalu w łazienkę, brak w.c., położenie lokalu w budynku, który ze względu na stan techniczny został zakwalifikowany do rozbiórki, a także lokal z pokojem, kuchnią lub wnęką kuchenną bez oświetlenia naturalnego. Użyte zaś przez ustawodawcę w art. 7 ust. 1 pkt 3 i 4 u.o.p.l. sformułowania "stan ogólny budynku" jak i "stan urządzeń technicznych i instalacji" były – zdaniem Sądu - pojęciami niezdefiniowanymi i nieostrymi a zatem trudno byłoby wymagać od uchwałodawcy, aby wypełnił je treściami, które pozwolą na ich jednolitą wykładnię i jednolite stosowanie. Przykładowo bowiem, gdyby organ stanowiący gminy określił ten stan przy użyciu terminów przymiotnikowych (stan bardzo dobry, dobry, dostateczny, zły, odpowiedni, nieodpowiedni), to niemożliwym byłoby jednoznaczne ustalenie, do jakich konkretnie sytuacji się one odnoszą. Z kolei, szczegółowe opisywanie tychże stanów prowadziłoby do niedopuszczalnej w akcie prawa miejscowego kazuistyki i mogło pominąć niektóre nieuwzględnione przez uchwałodawcę stany faktyczne, których nie da się przewidzieć przy tworzeniu aktu natury ogólnej. Racjonalnym zatem byłoby ich określenie poprzez odniesienie się do ogólnych norm prawa, regulujących kwestię warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki mieszkalne i poszczególne instalacje. W związku z tym Sąd Wojewódzki wskazał, że stan techniczny urządzeń i instalacji normują przepisy wykonawcze do ustawy – Prawo budowlane, w świetle których wymagany stan techniczny urządzeń i instalacji to taki, który zapewni bezpieczeństwo ludzi i mienia. Istotnym jest, aby dana instalacja czy urządzenie spełniało swoje funkcje i nie zagrażało bezpieczeństwu, bez względu na to jak długo jest eksploatowane. W takim ujęciu, skoro przepisy powszechnie obowiązujące z dziedziny prawa budowlanego nakładają na właściciela obowiązek poddawania okresowym kontrolom stanu technicznego obiektów budowlanych w zakresie elementów budowlanych i instalacji (art. 62 ust. 1 Prawa budowlanego) oraz przewidują kary administracyjne za naruszenie w/w obowiązku, organ stanowiący gminy miał podstawy, aby przyjąć, że wszystkie budynki wchodzące w skład zasobu mieszkaniowego gminy podlegają tym regulacjom, zapewniając odpowiednim organom wyłączenie z użytkowania obiektów budowlanych, których stan techniczny nie odpowiada stawianym przez prawo wymogom. Dodatkowo w tym miejscu Sąd Wojewódzki zwrócił uwagę na fakt, że jeżeli większość budynków w Gminie była stara i wymagała remontów o zróżnicowanym zakresie, to stan ten nie miał modyfikującego wpływu na stawkę czynszu i nie dochodziło także do zróżnicowania sytuacji prawnej najemców, których walory użytkowe mieszkania, z punktu widzenia ogólnego stanu technicznego budynku, są zbliżone. Kryterium stanowiła wartość użytkowa, a nie rynkowa lokalu czy jego walory estetyczne. Użytkową wartość na porównywalnym poziomie miały zaś lokale o sprawnych instalacjach i wyposażeniu, nawet jeśli instalacje te i wyposażenie, tudzież same budynki pochodziły z różnego okresu i wymagają remontu.

Z powyższym stanowiskiem nie zgadzał się autor skargi kasacyjnej, który w jej uzasadnieniu podnosił m. in., że skoro zaskarżona uchwała miała charakter aktu prawa miejscowego, to powinna spełniać wymogi prawne ustanowione dla tej kategorii źródeł prawa. Zaskarżona zaś uchwała była wykonawczym aktem prawa miejscowego bo została wydana z powołaniem się i w wykonaniu upoważnień ustawowych, zawartych w art. 21 ust. 1 u.o.p.l. a zatem jako sprzeczna z prawem naruszała je w sposób istotny więc była nieważna. Twierdzono przy tym, że zaskarżone postanowienia uchwały nie wypełniają zupełnie zakresu upoważnienia ustawowego a ponadto naruszają konstytucyjne zasady: sprawiedliwości społecznej (która wymaga, by zróżnicowanie prawne poszczególnych podmiotów pozostawało w odpowiedniej relacji do różnic w sytuacji tych podmiotów) oraz równości (gmina obowiązana jest tworzyć warunki do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wszystkich wymagających tego członków wspólnoty samorządowej w sposób równy). Akcentowano także, iż jest możliwe stopniowanie czynników, wpływających na wysokość czynszu, proponując uwzględnianie w tym zakresie takich okoliczności jak: docieplenie budynku (co wpływa na koszty ogrzewania), wyposażenie budynku w drzwi z domofonem (co wpływa na ogrzewania klatki schodowej i ograniczenie dewastacji przez osoby trzecie), rodzaj stolarki okiennej (co wpływa na ogrzewanie i wilgoć w mieszkaniach), daty powierzchownych remontów w klatkach i na elewacji.

W związku z powyższym skład orzekający uznał, że wprawdzie część argumentacji, zawartej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie w pełni była przekonywująca, tym niemniej sama skarga kasacyjna była uzasadniona. Trafnie bowiem jej autor podnosił, że punktem wyjścia dla wszelkich rozważań w niniejszej sprawie był przepis zawarty w art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym akty prawa miejscowego a więc akty ustanowione przez organy na obszarze ich działania są źródłami powszechnie obowiązującego prawa w Rzeczypospolitej Polskiej. Z treści jednak art. 94 Konstytucji RP wynika, iż organy jednostek samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej ustanawiają w/w akty jedynie na podstawie ustaw i w granicach upoważnień w nich zawartych.

Biorąc zatem powyższe pod uwagę skład orzekający przyjął, że skoro w art. 7 ust. 1 u.o.p.l., ustawodawca przewidział, iż ustalając stawkę czynszu za 1 m kw. powierzchni użytkowej lokalu wchodzącego w skład publicznego zasobu mieszkaniowego, jego właściciel winien uczynić to z uwzględnieniem co najmniej czterech, wymienionych w tym przepisie czynników, a wśród których znajduje się taki czynnik, jak położenie budynku, to brak uwzględnienia tego kryterium w uchwale Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...]w sprawie uchwalenia "Wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem Gminy [...] w latach 2017-2021" dowodzi tego, iż uchwała ta w zaskarżonej części została wydana z istotnym naruszeniem prawa.

Skład orzekający nie podziela wykładni w/w przepisu, dokonanej przez Sąd Wojewódzki, gdyż użyte w tym przepisie sformułowanie (cyt.): "w szczególności" nie może być rozumiane jako tożsame z pojęciem "przykładowo". Zgodnie z zasadami prawidłowej polszczyzny fraza przysłówkowa: "w szczególności" oznacza bowiem: "głównie" lub "zwłaszcza". Zawarcie zatem w omawianym przepisie powyższego sformułowanie, zgodnie z zasadami wykładni językowej, musi być przez to rozumiane jako nakaz ustawodawcy by Rada Gminy, będącej właścicielem lokali stanowiących gminny zasób lokalowy, ustalając stawkę czynszową z tytułu ich wynajmowania, określała ją przy uwzględnieniu co najmniej wymienionych w pkt 1-4 art. 7 ust. 1 u.o.p.l. kryteriów. Podkreślić też w tym miejscu trzeba, że tego rodzaju wykładnia art. 7 ust. 1 u.o.p.l. jest wykładnią jednolitą i utrwaloną w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide wyroki z dnia: 25 czerwca 2010 r. sygn. akt I OSK 410/10, LEX nr 672907, 12 lutego 2008 r. sygn. akt I OSK 1764/07, LEX nr 46369 i 16 lipca 2002 r. sygn. akt II SA/Nr 1049/02). Wyjaśnić przy tym należy, że - wbrew stanowisku Sądu Wojewódzkiego - z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2015 r. (sygn. akt I OSK 1514/15) nie wynika w tym zakresie pogląd przeciwny.

W wyroku tym Sąd stwierdził bowiem jedynie, że dobór czynników które podwyższają lub obniżają wartość użytkową odbywa się w relacji do stanu przeciętnego. Jeżeli zaś w gminie większość budynków jest stara i wymaga remontów o zróżnicowanym charakterze to stan ten nie ma modyfikującego wpływu na stawkę czynszu.

Zgodzić się natomiast należy z Sądem Wojewódzkim, że kontrola sądu administracyjnego sprawowana na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 5 p.p.s.a. polega na badaniu czy zaskarżony akt jest zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Zatem ocenie sądu nie podlega np. celowość czy słuszność danego aktu.

Powyższe zatem oznacza, że skoro zaskarżona część uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] zawierała pozostałe obligatoryjne trzy kryteria, stanowiące bazę do ustalenia stawki czynszowej z tytułu wynajmu lokalu, to nie można było mówić, że także w pozostałym zakresie naruszała ona prawo w sposób istotny. Oczywiście, niewątpliwie katalog owych czynników, zawarty w art. 7 ust. u.o.p.l., jest katalogiem otwartym a zatem nie ma przeszkód prawnych by Rada Gminy, uchwalając wieloletni program gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy, mogła uwzględniać także i inne kryteria w tym zakresie, ale brak większego niż wymagane przepisami omawianej ustawy zróżnicowania lokali nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie uchwalenia wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy (jej części) z powodu istotnego naruszenia prawa.

Należy więc zgodzić się z w tym przypadku z Sądem Wojewódzkim, że podniesione w skardze do Sądu I instancji zarzuty, polegające na pozornym jedynie uwzględnieniu: miejsca położenia lokalu w budynku, jego wyposażenia i ogólnego stanu budynku nie były istotne z punktu widzenia przepisów prawa a zatem nie były uprawnione. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego działał bowiem w tym przypadku w granicach upoważnienia ustawowego. Świadczy o tym podział na lokale znajdujące się w suterenie i inne lokale a także wyszczególnienie takich czynników różnicujących jak: wyposażenie lokalu w instalację centralnego ogrzewania, wyposażenie lokalu w instalację cieplej wody przygotowaną w systemach centralnych, wyposażenie lokalu w urządzenia wodociągowe, wyposażenie lokalu w łazienkę, brak w.c., położenie lokalu w budynku, który ze względu na stan techniczny został zakwalifikowany do rozbiórki, a także lokal z pokojem, kuchnią lub wnęką kuchenną bez oświetlenia naturalnego. Dodać przy tym trzeba, że zawsze, przy nawet bardzo dużej liczbie przyjętych kryteriów, od których miałaby zależeć wysokość stawki czynszowej za najem lokalu komunalnego, można byłoby twierdzić, że jest ich za mało a co miałoby rzekomo oznaczać, iż doszło do naruszenia konstytucyjnych zasad sprawiedliwości i równości.

W rezultacie, w związku ze stwierdzeniem, jak wyżej to zostało wyjaśnione, że uchwała Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w sprawie uchwalenia "Wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem Gminy [...] w latach 2017-2021" - w części dotyczącej Rozdziału 5 Zasady polityki czynszowej, w zakresie § 11 ust. 4, tabela nr 9 Kryteria do ustalania wysokości czynszu regulowanego, naruszała w sposób istotny prawo, Naczelny Sąd Administracyjny - z mocy art. 188 w zw. z art. 193 w zw. z art. 147 § 1 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.

Rozstrzygnięcie o kosztach oparto na art. 203 pkt 1 p.p.s.a.

-----------------------

7