Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 3784/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 200  par. 1,  art. 220-234
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

I SA/ Wr 3784/02 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 grudnia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Betta, Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz, Sędzia NSA Andrzej Szczerbiński (sprawozdawca), Protokolant Barbara Głowaczewska, po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi Spółki z o.o. "A" we W. na decyzję Izby Skarbowej we W. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 rok I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. orzeka, że decyzja wymieniona w punkcie I nie może być wykonana, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz Spółki z o.o. "A" we W. kwotę 3.012,70 zł (trzy tysiące dwanaście złotych siedemdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżona decyzja utrzymała w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...]nr [...], którą na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 1999r. nr 54, poz. 572 ze zm.), art. 21 § 3 i art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej oraz przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 1993r. nr 106, poz. 482 ze zm.) określono Spółce z o.o. "A" we W. zobowiązanie w podatku dochodowym za 2000 rok w wysokości [...], zaległość podatkową w tej samej w kwocie i odsetki za zwłokę od tej zaległości na dzień wydania decyzji w kwocie [...]. Zakwestionowano bowiem zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej wydatków w kwocie [...]na roboty budowlane, które w ocenie organów podatkowych nie były remontem, ale stanowiły modernizację i ulepszenie, zwiększyły wartość środka trwałego i mogły być zaliczone do kosztów jedynie w formie odpisów amortyzacyjnych. Oceny tej dokonano na podstawie faktur, kosztorysów i innych dokumentów, które stanowiły wystarczającą podstawę, w związku z czym nie było potrzeby powołania biegłego. Zakwestionowano też odliczenie od dochodu w 2000r. części strat wykazanych w latach 1997 i 1998, bowiem w decyzjach wydanych w tym samym dniu określono zaległości Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za te lata.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie decyzji zarzucając naruszenie art. 16 ust. 1 pkt 1c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że prace budowlane przeprowadzone przez stronę skarżącą miały charakter prac modernizacyjnych i stanowiły ulepszenie środka trwałego, zwiększając jego wartość, zamiast zakwalifikowania ich jako prac remontowych. Nadto zarzucono naruszenie art. 122, 187 § 1 i art. 229 Ordynacji podatkowej przez brak zgromadzenia niezbędnego materiału dowodowego i jego wszechstronnego rozpatrzenia, art. 188 Ordynacji przez nieuwzględnienie wniosków dowodowych strony w szczególności w związku z odmową przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego dla ustalenia charakteru robót budowlanych, art. 191 przez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 przez brak wyczerpującego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a także art. 123 w związku z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z pozbawieniem strony udziału w każdym stadium postępowania. Nie wyznaczono bowiem w postępowaniu odwoławczym trzydniowego terminu do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, uniemożliwiając stronie przestawienie dodatkowego stanowiska w sprawie, tym bardziej, że wnioskowała wcześniej o przeprowadzenie dodatkowych czynności dowodowych.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Stwierdził, że wobec istnienia kosztorysów i faktur nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych oraz świadków na okoliczność rodzaju prac przeprowadzonych przed kilku laty. Ponieważ w toku postępowania odwoławczego organ podatkowy II instancji rozpatrywał sprawę w oparciu o materiały zgromadzone przez organ I instancji i dostarczone przez samą Spółkę, nie zachodziła potrzebna ponownego zapoznania strony z tym samym materiałem, z którym już zapoznała się przed podjęciem decyzji I instancji.

W związku z wniesieniem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i niezakończeniem przed tym dniem postępowania sprawa zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) podlegała rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzutów podniesionych w skardze sąd w zasadniczej części nie podzielił, uznał jednak za uzasadniony zarzut naruszenia art. 123 w związku z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej. Przedwczesne byłoby szczegółowe rozważanie kwestii merytorycznych, skoro przyczyną obligującą sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji było naruszenie wymienionych przepisów prawa w sposób, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powołanej wyżej.

W postępowaniu odwoławczym zaniechano bowiem przed wydaniem decyzji wyznaczenia stronie stosownego terminu, o którym mowa w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

Przepis ten zapewnić ma realizację jednej z najważniejszych zasad ogólnych postępowania podatkowego, sformułowanej w art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, jaką jest zasada czynnego udziału strony w postępowaniu. Art. 235 Ordynacji nakazuje odpowiednie stosowanie w postępowaniu odwoławczym w sprawach nie uregulowanych w art. 220-234 przepisów o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Na podstawie tego odesłania w postępowaniu odwoławczym ma zastosowanie między innymi art. 200 § 1 Ordynacji i powinien on być stosowany wprost. Organ odwoławczy rozpatrując ponownie sprawę w związku z wniesionym odwołaniem nie może się ograniczyć tylko do kontroli decyzji organu I instancji, bądź też do kontroli zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do tej decyzji, ale ma obowiązek zbadać zasadność merytoryczną odwołania i ponownie rozstrzygnąć tę samą sprawę. Obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy obejmuje między innymi ponowne ustalenie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Wobec tego strona powinna mieć możliwość ustosunkowania się do tych ustaleń i wypowiedzenia się przed podjęciem decyzji w sprawie całego materiału dowodowego zgromadzonego w określonej sprawie podatkowej niezależnie od tego, w jakiej fazie jej załatwienia został one zebrany. Dotyczyć to musi nie tylko przeprowadzonych i zebranych dowodów, ale również kwestii zupełności postępowania dowodowego i kompletności zgromadzonego materiału.

Zauważyć należy, że zgodnie z art. 227 § 2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, do którego wpłynęło odwołanie, przekazując je wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu, jest obowiązany ustosunkować się do przedstawionych zarzutów. Pismo zawierające to ustosunkowanie się, argumenty i poglądy organu pierwszej instancji, stanowi część składową materiału dowodowego i podlega ocenie organu odwoławczego na równi ze wszystkimi innymi dowodami ujawnionymi w postępowaniu. Zastosowanie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej daje stronie też ostatnią możliwość zapoznania się z argumentacją organu pierwszej instancji i zajęcia wobec niej stanowiska.

Organ odwoławczy obowiązany jest w związku z tym wyznaczyć stronie stosowny termin (trzydniowy, a od 1 stycznia 2003r. siedmiodniowy) do wypowiedzenia się na temat materiału dowodowego, chociażby nawet sam nie przeprowadzał uzupełniającego postępowania dowodowego. Odstąpić od tego można jedynie w wypadkach, o których mowa w art. 200 § 2 Ordynacji (por. np. wyrok NSA z 5 października 2001r. sygn. I SA/Łd 4/99, ONSA z 2003r. z. 3, poz. 113, wyrok z dnia 11 lipca 2002r. sygn. SA/Po 788/00, przytoczony z aprobatą przez Barbarę Adamiak w "Ordynacji podatkowej. Komentarz 2004", Wrocław 2004, str. 679).

Na znaczenie omawianego przepisu zwrócił ostatnio uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 sierpnia 2004r. sygn. FSK 156/04 stwierdzając, że niezastosowanie się przez organ odwoławczy lub organ prowadzący postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji do dyspozycji art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej jest istotnym uchybieniem proceduralnym i pociąga za sobą konieczność uchylenia przez sąd administracyjny decyzji wydanej w wyniku postępowania obarczonego tą wadą.

Z tych przyczyn uchylono zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powołanej wyżej, zasądzając na podstawie jej art. 209 zwrot kosztów postępowania sądowego na rzecz strony skarżącej i orzekając na podstawie art. 152, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.