Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1479/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Asesor WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2006 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2006r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz A. M. kwotę 320 (trzysta dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postepowania.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2006 r. Nr [...] po ponownym rozpatrzeniu odwołania– skarżącego A. M. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2006 r. o nałożeniu na w/w przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 8.000 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ wskazał, że decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, po ponownym rozpoznaniu sprawy, nałożył na przedsiębiorcę Pana A. M. karę pieniężną w wysokości 8.000 złotych.

Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowił m.in. brak u prowadzącego pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...] dnia [...] lipca 2004 r. licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy.

Organ wskazał, że działał w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art.5 ust.1, art.92 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), lp.1.1.1 załącznika do w/w ustawy o transporcie drogowym.

Skarżący zarzucił wydanie decyzji z naruszeniem prawa procesowego poprzez nieprzestrzeganie terminów określonych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Podniósł błędną interpretację art. 5 ustawy o transporcie drogowym w nawiązaniu do Ip. 1.1.1 załącznika do tejże ustawy oraz art. 107 kpa poprzez podanie błędnej podstawy prawnej. Podkreślił, iż zadanie przewozowe wykonywane w dniu [...] lipca 2004 r., mieściło się w ramach usługi pomocy drogowej w zakresie podstawowej działalności świadczonej przez przedsiębiorstwo P. Zdaniem skarżącego błędnie przyjęto, iż przewóz mieścił się w ramach transportu drogowego. Jego zdaniem w dniu kontroli wykonywany przewóz był dokonywany w ramach pomocy drogowej pojazdem, który w dowodzie rejestracyjnym posiada stosowny zapis.

Wnosił o uchylenie decyzji bądź umorzenie postępowania administracyjnego, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wnosi również o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji.

Główny Inspektor Transportu Drogowego nie podzielił zarzutów odwołania i wskazał, że zgodnie z art.5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Podniósł, że zgodnie z art.92 ust.1 w/w ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy (...) naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp.1.1.1 załącznika do w/w ustawy zgodnie z którą karze w wysokości 8000 złotych podlega wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Ustalił, że w dniu [...] lipca 2004 r., na drodze krajowej nr [...] zatrzymany został do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...], kierowany przez Pana J. D.. W toku kontroli ustalono, iż strona pojazdem tym wykonywała transport drogowy rzeczy - przewóz wózka widłowego typu [...] z przedsiębiorstwa P. sp.j. z siedzibą w K. do przedsiębiorstwa B. sp. z o.o. z siedzibą w W. W toku kontroli drogowej, a także w toku dalszego postępowania wyjaśniającego, ustalono, iż strona nie posiadała w chwili kontroli licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Mając na uwadze powyższe na przedsiębiorcę nałożona została kara pieniężna w wysokości 8.000 złotych.

Zdaniem organu celem przejazdu nie był przewóz wózka widłowego na własne potrzeby przedsiębiorstwa.

Organ stwierdził, że transport wózka widłowego odbywał się z przedsiębiorstwa P. sp. j. z siedzibą w K. do przedsiębiorstwa B. sp. z o.o. z siedzibą w W. Powyższe potwierdza protokół wydania wózka widłowego, gdzie w rubryce określającej podmiot wydający wózek widnieje wpis: P. sp.j., a osobą kwitującą odbiór jest Pan J. D. -kontrolowany kierowca. Nadto widnieje również informacja o osobie odbierającej wózek, którą był Pan T. P., wyznaczony do tej czynności w imieniu przedsiębiorstwa B. sp. z o.o. Dowodem potwierdzającym powyższy stan faktyczny jest również treść pisma z dnia [...] stycznia 2006r., przesłanego przez przedsiębiorstwo B. sp. z o.o., w którym wyjaśnia, iż wózek widłowy [...] został zakupiony przez firmę B. sp. z o.o., jako wózek używany - po kapitalnym remoncie, sprawny technicznie oraz że został dostarczony do firmy z przedsiębiorstwa H. w K. przez firmę P.. O tym, iż przedmiotowy wózek był sprawny technicznie świadczy także załączony do ww. pisma protokół odbioru wózka, gdzie widnieją adnotacje o sprawdzonych i sprawnych funkcjach wózka. Ponadto w dokumencie tym zawarto informację o firmie spedycyjnej, którą było przedsiębiorstwo P..

Tak więc w świetle w/w dokumentów organ uznał, że strona wykonywała w chwili kontroli transport drogowy w rozumieniu art.4 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. W ocenie organu zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, iż opisany przewóz nosił znamiona usługi transportowej wykonywanej przez przedsiębiorcę, na którego organ I instancji nałożył karę pieniężną.

Ponadto wskazano, że z przesłanego przez skarżącego za pismem z dnia [...] maja 2005 r., zaświadczenia o dokonaniu zmiany wpisu do ewidencji działalności gospodarczej wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż przedmiotem działalności przedsiębiorstwa P. jest miedzy innymi: transport drogowy towarów pojazdami specjalizowanymi oraz transport drogowy pojazdami uniwersalnymi. Wykonanie usługi transportowej potwierdza również faktura VAT [...] wystawiona w dniu [...] lipca 2004 r., gdzie pod pozycją nr 27 widnieje zapis: [...].

Zdaniem organu argumenty strony podnoszone w odwołaniu i wskazujące, iż świadczona była przez niego w dniu kontroli usługa w ramach pomocy drogowej nie znajdują uzasadnienia. W ocenie organu celem świadczenia usługi w ramach pomocy drogowej jest pomoc zmierzająca do usunięcia skutków awarii bądź wypadku drogowego. W niniejszej sprawie o takowym przewozie nie może być mowy bowiem wózek widłowy transportowany był z jednego przedsiębiorstwa do siedziby innego przedsiębiorcy nabywcy, i zgodnie z przedłożoną w toku postępowania dokumentacją był sprawny technicznie.

W skardze do Sądu podtrzymano argumenty odwołania.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszają prawo w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 2 Konstytucji, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Stosownie zaś do art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W świetle powołanych wyżej przepisów decyzja administracyjna, a w szczególności, jak to ma miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, nakładająca na podmiot obowiązki lub karę, musi być oparta na obowiązującym przepisie prawa i zgodna z jego treścią. Tych wymogów nie spełniają wspomniane wyżej decyzje administracyjne.

Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] maja 2006r., mocą utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji o nałożeniu na przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 8.000.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowił m.in. brak u prowadzącego pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...] dnia [...] lipca 2004 r. licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy.

Zdaniem organu powołującego się na przepis art.92 ust.1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy (...) naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp.1.1.1 załącznika do w/w ustawy zgodnie z którą karze w wysokości 8000 złotych podlega wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.

Podstawą wykonania przewozu było zlecenia z dnia [...] lipca 2004 r. udzielone skarżącemu przez firmę J. Sp. z o.o. Zgodnie z tym zleceniem miano przetransportować z K. do W. wózek widłowy technicznie uszkodzony. Od przewoźnika oczekiwano użycia sprzętu specjalistycznej pomocy drogowej. Zatrzymany do kontroli pojazd był faktycznie specjalistycznym pojazdem pomocy drogowej.

Organ przeprowadził postępowanie uznając, iż z przedstawionych dokumentów wynika, że przewożony wózek widłowy w dacie kontroli był sprawny technicznie. Potwierdza ten fakt protokół wydania wózka z dnia [...] lipca 2004 r. Niemniej jednak organ nie wziął pod uwagę i nie ustosunkował się do wyjaśnień skarżącego wskazującego, że naprawa elementów jezdno-roboczych nastąpiła w siedzibie J. Sp. z o.o w miejscowości B.. Dopiero stamtąd nastąpiło przetransportowanie wózka do siedziby kupującego. Wobec czego należy ustalić stan techniczny wózka w dacie kontroli. Stan taki nie wynika z protokółu kontroli sporządzonego w dniu [...] lipca 2004 r. Z powołanego protokołu wynika jedynie, że skarżący nie posiadał odpowiedniej licencji. Organ ustalił stan wózka na podstawie przesłanych dokumentów, które mogły wykazywać stan wózka po dokonanej naprawie elementów jezdno-roboczych. Jak wynika z oświadczenia z dnia [...] lutego 2006 r. Przedsiębiorstwa H. Sp.j spółka ta wyjaśnia, że w jej rozumieniu "w pełni sprawny technicznie" oznacza jedynie, że wózek jest jezdny i nie posiada zewnętrznych uszkodzeń. W ocenie Sądu oświadczenie to nie przesądza, że konieczna była naprawa elementów jezdno-roboczych. Okoliczność tę potwierdza pismo z dnia [...] stycznia 2006 r. J. Sp. z o.o wskazujące, że naprawa taka była dokonana z obciążeniem wewnątrzfirmowym. Powołane okoliczności mogą wskazywać, że w dacie kontroli przewożono wózek niesprawny technicznie i do takiej czynności mógł być użyty pojazd specjalny.

Organ wprawdzie podjął czynności mające na celu ustalenie stanu faktycznego ale z uwagi na ułomność protokołu kontroli czynności te nie usunęły wskazanych wyżej wątpliwości.

Analizując sprawę ponownie organ skoncentruje się na ustaleniu stanu technicznego wózka w dacie i godzinie kontroli.

Wszystkie przytoczone okoliczności świadczą o tym, że organ nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 kpa, które to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. c. ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.

Stosownie do przepisu art. 152 p.s.a. orzeczono o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 o ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.