Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 739/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 36
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie : WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2019 r. sprawy ze skargi B. A. i A. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2019 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 17 stycznia 2019 r., znak [...] Wójt Gminy Wielka Wieś orzekł, że wysokość jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w obrębie B., gmina Wielka Wieś, oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,2800 ha, objętej księgą wieczystą nr [...], wynikającej z wprowadzenia na terenie Gminy Wielka Wieś zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu, solidarnie skierowanej do Zbywających B. A. i A. A., wynosi – na dzień jej zbycia – 19.756 zł (słownie: dziewiętnaści tysięcy siedemset pięćdziesiąt sześć złotych 65/100), co stanowi 15% wzrostu wartości w/w nieruchomości w związku ze zmianą przeznaczenia.

W obszernym uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 13 czerwca 2016 r. do Urzędu Gminy Wielka Wieś wpłynął wypis z aktu notarialnego objętego Repertorium A Nr [...] z dnia 08.06.2016 r., sporządzonego w Kancelarii Notarialnej w K., przed notariuszem S. B.-W., obejmującego umowę sprzedaży, na podstawie której B. A. i A. A. sprzedali nieruchomość stanowiącą działkę ewidencyjną nr [...], o powierzchni 0,2800 ha, położoną w miejscowości B., gm. Wielka Wieś.

Zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia wysokości opłaty planistycznej z dnia 06.02.2017 r. zostało doręczone stronom w dniu 22 lutego 2017 r., i tym samym dochowano 5 letniego terminu określonego w art. 37 ust. 1 zd. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem uchwała nr XV/127/2012 Rady Gminy Wielka Wieś z dnia 28 lutego 2012 r., na podstawie której dokonano zmiany przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości, tj. działki ewidencyjnej nr [...], położonej w miejscowości B., gm. Wielka Wieś, została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 23 marca 2012 r., poz. 1284 i weszła w życie po upływie 30 dni od dnia jej ogłoszenia, tj. 23 kwietnia 2012 r.

Organ wyjaśnił, że przedmiotowa działka zmieniła swe przeznaczenie w związku z uchwaleniem zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą nr XXXVIII/178/2005 Rady Gminy Wielka Wieś z dnia 11 marca 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego nr 215 poz. 1446 z dnia 20 kwietnia 2005 r.), który podlegał następnie kilkukrotnie zmianom. Zmiana dotycząca działki nr [...] dokonana została uchwałą z dnia 28 lutego 2012 r.

W wyniku analizy przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości przed i po zmianie miejscowego planu organ I instancji stwierdził, że:

W poprzednio obowiązującym planie miejscowym

tj. do dnia 22.04.2012 r. działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,2800 ha, położona w obrębie B., gmina Wielka Wieś ujęta była:

- w części od strony południowo-wschodniej w terenach tras i urządzeń komunikacyjnych [symbol planu. KD-D1] - obszar o pow. 232 m2

"KD-S", "KD-GP", "KD-GP/L", "KD-GP/D", "KD-GP1", "KD-WR", "KD-WM", "KD-Z", "KD-L", "KD-L1", "KD-D", "KD-D1", "KDW", "KDP" - tereny tras i urządzeń komunikacyjnych (§ 26),

- w pozostałej części w terenach rolniczych [symbol planu: 1.R (3,u, g, h) ) -

obszar o pow. 2 568 m2

"l" - [...];

"R", "Rl" - tereny rolnicze (§ 16),

"3" - Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie (§ 36),

"u" - terenu ochrony pośredniej ujęcia wody z rzeki Rudawy oraz ujęć wód w miejscowościach: [...]

"g" - ograniczeń w zagospodarowaniu terenu w rejonie gazociągu wysokoprężnego (§ 50),

"h" - orientacyjnego zasięgu znaczącego oddziaływania na środowisko ruchu drogowego (§ 52).

Po zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwałą, która weszła w życie w dniu 23.04.2012 r., obowiązującą w dniu zbycia nieruchomości, tj. w dniu 09.06.2016r., działka nr [...]:

- ujęta była w części od strony południowo-wschodniej w terenach tras i urządzeń

komunikacyjnych [symbol planu: KD-D1] - obszar o pow. 232 m2

"KD-S", "KD-GP", "KD-GP/L", "KD-GP/D", "KD-GP1", "KD-WR", "KD-WM", "KD-Z", "KD-L", "KD-L1", "KD-D", "KD-D1', "KDW", "KDP" - tereny tras i urządzeń komunikacyjnych (§ 26),

- ujęta była w części od strony północnej w terenach zabudowy jednorodzinnej i usługowej [symbol planu: 1.MNU1 (3, u, h)] - obszar o pow. 2 074 m2

"l" - [...];

"MNU", "MNU1", "MNU2" - tereny zabudowy jednorodzinnej i usługowej (§ 6),

"3" - Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie (§ 36),

"u" - terenu ochrony pośredniej ujęcia wody z rzeki Rudawy oraz ujęć wód w miejscowościach: [...]

"h" - orientacyjnego zasięgu znaczącego oddziaływania na środowisko ruchu drogowego (§ 52).

- ujęta była w pozostałej części w terenach rolniczych [symbol planu: 1.R (3,u, g, h)] -

obszar o pow. 494 m2

"l" - [...];

"R", "R1" - tereny rolnicze (§ 16),

"3" - Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie (§ 36),

"u" - terenu ochrony pośredniej ujęcia wody z rzeki Rudawy oraz ujęć wód w miejscowościach: [...] (§ 48),

"g" - ograniczeń w zagospodarowaniu terenu w rejonie gazociągu wysokoprężnego (§ 50),

"h" - orientacyjnego zasięgu znaczącego oddziaływania na środowisko ruchu drogowego (§ 52).

Organ uznał, że dwie przesłanki niezbędne dla ustalenia renty planistycznej, tj. określenie w planie miejscowym stawki procentowej, na podstawie której ustala się opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy oraz zbycie nieruchomości przez dotychczasowego właściciela przed upływem 5 lat od dnia wejścia w życie uchwalonej zmiany planu miejscowego wystąpiły już w momencie wszczęcia postępowania, natomiast w toku postępowania dowodowego konieczne było ustalenie - w oparciu o dowód w postaci opinii sporządzonej przez rzeczoznawcę majątkowego w formie operatu szacunkowego - czy wystąpiła również trzecia przesłanka, tj. wzrost wartości nieruchomości wskutek uchwalenia zmiany planu miejscowego.

Wobec powyższego organ zlecił wykonanie operatu szacunkowego określającego wartość rynkową prawa własności przedmiotowej nieruchomości uprawnionemu rzeczoznawcy majątkowemu M. S., posiadającemu uprawnienia zawodowe Nr [...], który sporządził operat szacunkowy datowany na dzień 1 czerwca 2017r., a następnie opatrzony klauzulą aktualności w dniu 1 czerwca 2018 r.

W ramach czynności związanych ze sporządzeniem operatu szacunkowego rzeczoznawca majątkowy przeprowadził oględziny przedmiotowej nieruchomości w dniu 01.03.2017 r., dowodem czego jest sporządzony protokół z oględzin nieruchomości załączony do operatu szacunkowego. Strony zostały prawidłowo zawiadomione o terminie oględzin nieruchomości zawiadomieniem z dnia 06 lutego 2017r. W oględzinach w dniu 1 marca 2017 r. uczestniczył A. A..

Wartość rynkowa wycenionej nieruchomości gruntowej została określona podejściem porównawczym metodą porównywania parami, polegającą na porównaniu nieruchomości będącej przedmiotem wyceny, której cechy są znane, kolejno z nieruchomościami podobnymi, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości - przy uwzględnieniu przeznaczenia przedmiotowych działek według miejscowego planu obowiązującego w dniu sprzedaży. Tak określona wartość nieruchomości okazała się wyższa niż przy uwzględnieniu dotychczasowego przeznaczenia działki nr [...] w miejscowości B., tj. w poprzednio obowiązującym planie miejscowym - przed uchwaleniem zmiany planu miejscowego uchwałą Nr XV/127/2012 Rady Gminy Wielka Wieś z dnia 28 lutego 2012 r.

Rzeczoznawca majątkowy w operacie szacunkowym stwierdził, że określona wartość rynkowa wycenianej nieruchomości gruntowej nie odbiega od cen transakcyjnych nieruchomości podobnych kształtujących się na rynku lokalnym i mieści się w przedziale cen porównawczych, odnotowanych w toku badania rynku lokalnego. Wzrost wartości nieruchomości związany jest wyłącznie ze zmianą przeznaczenia nieruchomości. Przeanalizowany został również wpływ czasu na ceny nieruchomości.

Rzeczoznawca ustalił, że miarodajne dla ustalenia opłaty są następujące kwoty: 42.403 zł (wartość nieruchomości przed wejściem w życie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) i kwota 174.114 (wartość nieruchomości po wejściu w życie zmiany miejscowego planu). Różnica pomiędzy tymi wartościami wyniosła 131.711 zł i dała podstawę do wyliczenia opłaty planistycznej w wysokości 19.756,65 zł stanowiącej 15% wzrostu wartości nieruchomości w związku ze zmianą jej przeznaczenia.

Organ poddał analizie sporządzonego operatu szacunkowego i ocenił go jako prawidłowy, zgodny z obowiązującymi przepisami, a wnioski wynikające z niego są logiczne i spójne. Zawiera on ponadto wszelkie informacje niezbędne przy dokonaniu wyceny nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego, w tym wskazanie podstaw prawnych i uwarunkowań dokonanych czynności, rozwiązań merytorycznych, przedstawienie toku obliczeń oraz wyniku końcowego.

Organ wskazał również, że w dniu 5 kwietnia 2018 r. przeprowadzono rozprawę administracyjną, w której uczestniczył A. A.. Złożył on w formie pisemnej pytania do rzeczoznawcy majątkowego i zwrócił uwagę na błędne zawiadomienie o rozprawie skierowane do B. A.. Nie zostało ono bowiem podpisane przez pracownika wysyłającego wezwanie, co narusza art. 54 k.p.a.

W związku ze zgłoszonymi uwagami A. A. organ zwrócił się do Referatu Podatków i Opłat Urzędu Gminy W. W. o wyjaśnienie, na jakiej podstawie pobierany jest podatek od budynku o powierzchni zabudowy 205 m2,pocz gdy wizja lokalna przeprowadzona przez rzeczoznawcę w dniu 1 marca 2017 r. wykazała, że działka nie jest zabudowana budynkiem. Organ I instancji wystąpił również do innych organów oraz Archiwum Zakładowego Urzędu Gminy Wielka Wieś celem ustalenia, czy w odniesieniu do działki nr [...] dokonywano zgłoszeń, wydawano pozwolenia na budowę.

Pismem z dnia 28 sierpnia 2018 r. rzeczoznawca majątkowy odniósł się do uwag A. A., wskazując, że nie przedstawiono żadnego dowodu na potwierdzenie twierdzeń dotyczących istniejącej zabudowy na działce nr [...], w szczególności pozwolenia na budowę, zgłoszenia, ani też dziennika budowy z uzupełnionymi wpisami, które mogłyby wskazywać, iż zgodnie z art. 41 Prawa budowlanego budowa na tej działce została rozpoczęta. Strona obecna podczas wizji nie informowała o fakcie wydania w latach 90-tych decyzji pozwolenia na budowę na tej nieruchomości. Sama wizja nie dawała żadnych podstaw do przyjęcia przez rzeczoznawcę, że na nieruchomości prowadzona jest budowa, ani też, że istnieje tam jakikolwiek budynek. Rzeczoznawca podtrzymał stanowisko wyrażone w postaci treści operatu szacunkowego.

Odnosząc się do zgłoszonych przez A. A. uwag organ wskazał, że pomimo braku podpisu, co było omyłką, zawiadomienie zostało skutecznie doręczone i odebrane przez A. A. w dniu 2 marca 2018 r. Wyjaśnił też, że nie ustalono zgłoszenia robót budowlanych ani pozwolenia na budowę w odniesieniu do działki nr [...] w [...]. Przedstawiono również wyjaśnienia Referatu Podatków i Opłat, który pismem z dnia 26 kwietnia 2018 r. wyjaśnił ,że nie posiada w dokumentacji podatkowej wykazu informacji o nieruchomościach, w którym podatnik oświadczył powierzchnie budynku oraz gruntu do podatkowania. Dokument ten musiał być złożony jeszcze przed 2007 rokiem. Na karcie podatkowej N1/1 – wersja papierowa podstawa do wymiaru z daty 08.12.1993 r. nie widnieje powierzchnia przedmiotowego budynku. Wykaz nieruchomości musiał być złożony we wcześniejszym okresie tj. pomiędzy rokiem 1998-2004. Dokumenty te, za zgodą Archiwum Narodowego w Krakowie, były brakowane. Wskazano przy tym, że podatnik raz w roku otrzymywał od organu podatkowego decyzję wymiarową, od której przysługiwało mu prawo odwołania, jeżeli dane zawarte w decyzji były niezgodne ze stanem faktycznym. Podatnik nie skorzystał z tego prawa w żadnym roku.

Organ uwzględnił również dowód w postaci wypisu z aktu notarialnego nr Rep. A Nr [...] z dnia 9 czerwca 2016 r., obejmującego umowę sprzedaży przedmiotowej nieruchomości. W treści tego aktu znajduje się oświadczenie sprzedających B. A. i A. A., że "przedmiotowa nieruchomość nie jest obciążona żadnymi ograniczeniami w rozporządzeniu, w tym jakimkowiek prawem pierwokupu lub odkupu, w stosunku do przedmiotowej nieruchomości nie zostały wydane żadne decyzje, zmieniałyby jej stan prawny, a w szczególności decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego".

Strony nie skorzystały z możliwości zapoznania się z aktami i wniesienia uwag do zgromadzonego materiału dowodowego.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B. A., przedkładając kopie decyzji wydanych przez Naczelnika Gminy Wielka Wieś z dnia 29 grudnia 1987 r. nr [...]/87 o zatwierdzeniu na wniosek B. i A. A. planu realizacyjny budowy budynku mieszkalnego typu [...] na działce nr [...], decyzję z dnia 25 marca 1988 r. znak [...] o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego typ. [...] na działce położonej w miejscowości B. nr ewidencji gruntów [...], decyzję zezwalającą na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej z dnia 23 listopada 1987 r., nr [...] Przedłożono również fotokopię decyzji - nakazu płatniczego podatku od nieruchomości za 2016 oraz za 2010 rok.

Decyzją z dnia 17 kwietnia 2019 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał m.in., że dla ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego (tzw. renty planistycznej) niezbędne jest wystąpienie łącznie trzech przesłanek: 1) wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) określenia w planie miejscowym stawki procentowej wzrostu wartości nieruchomości stanowiącej podstawę do ustalenia wysokości renty planistycznej, 3) zbycie nieruchomości przez dotychczasowego właściciela przed upływem 5 lat od daty wejścia w życie uchwalonego planu miejscowego.

Kolegium uznało za bezsporne spełnienie warunków formalnych nałożenia opłaty, tj. dokonania sprzedaży nieruchomości w okresie 5 lat od dnia wejścia w życie miejscowego planu i wszczęcia w tym okresie postępowania w sprawie renty planistycznej. W odniesieniu do warunku materialnego, tj. ustalenia, że do wzrostu wartości nieruchomości doszło wskutek zmiany planu, organ II instancji stwierdził, że sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy nie budzi zastrzeżeń. Rzeczoznawca dokonał bowiem wyboru podejścia i metody wyceny przewidzianej prawem, tj. podejścia porównawczego i metody porównywania parami. Podejście porównawcze odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego. Ceny te koryguje się ze względu na cechy różniące nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej oraz uwzględnia się zmiany poziomu cen wskutek upływu czasu. Podejście porównawcze stosuje się, jeżeli są znane ceny nieruchomości podobnych do nieruchomości wycenianej (art. 153 ust. 1 u.s.g.).

W ocenie Kolegium prawidłowo w operacie ustalono stan faktyczny i prawny wycenianej nieruchomości na dzień wejścia w życie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W szczególności ustalono, że nieruchomość przedmiotowa o powierzchni 2568 m2 znajdowała się na terenach o przeznaczeniu rolniczym (1.R – 3, u, g, h,), zaś w obszarze o powierzchni 232 m2 – na terenach tras i urządzeń komunikacyjnych (KD-D). Przy uwzględnieniu takiego przeznaczenia nieruchomości badaniu rynku nieruchomości poddano nieruchomości o przeznaczeniu rolniczym w okresie od 2013 do 2016 r. Rzeczoznawca ustalił atrybuty nieruchomości mające ich wpływ na cenę, tj.: lokalizacja szczegółowa, sąsiedztwo i otoczenie, parametry nieruchomości, dostępność urządzeń infrastruktury technicznej, dostępność komunikacyjna, cechy szczególne wpływające na wartość nieruchomości. Atrybutom tym przypisano odpowiednia waga procentowa. Rzeczoznawca ustalił też skalę ocen atrybutów, którą opatrzył wyjaśnieniem. W ocenie Kolegium skale cech wykazują należyty stopień określoności i jednoznaczności, przez co możliwa jest weryfikacja prawidłowości przypisania poszczególnym nieruchomościom atrybutów przy cechach cenotwórczych, co pozwala na sprawdzenie prawidłowości zastosowanych wag przy poszczególnych cechach i zrozumienie toku wyceny, obliczeń i wyniku końcowego.

Na podstawie analizy rynku oraz w wyniku selekcji przeprowadzonej za pomocą cech rynkowych wyselekcjonowano zbiór nieruchomości, które ze względu na swoje atrybuty, w ocenie rzeczoznawcy, są najbardziej podobne do nieruchomości wycenianej. Nieruchomości te zostały przez rzeczoznawcę szczegółowo opisane, z uwzględnieniem przeznaczenia, powierzchni, kształtu, dostępu do drogi, uzbrojenia i ograniczeń. Opis nieruchomości pozwala na ocenę nieruchomości w kontekście art. 4 pkt 1 i pkt 16 u.g.n. i §4 ust. 3 rozporządzenia. Nieruchomości dobrane do porównania, w ocenie Kolegium, są porównywalne z nieruchomością stanowiącą przedmiot wyceny, ze względu na położenie (w granicach rynku lokalnego, na obszarze gminy W. W.), stan prawny (nieruchomości gruntowe będące przedmiotem prawa własności lub prawa współwłasności, ale sprzedawane w 100%, bez istotnych obciążeń i wad prawnych mogących mieć znaczny wpływ na cenę), oraz funkcję użytkową i sposób wykorzystania (nieruchomości o przeznaczeniu rolniczym).

Organ II instancji wskazał, że w analogiczny sposób rzeczoznawca postępowania z wycenianymi nieruchomościami pod rządami aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (wskutek zmiany uchwałą z dnia 28 lutego 2012 r.). Dokonywał analizy rynku nieruchomości o podobnym przeznaczeniu, sporządzał bazę składającą się z nieruchomości podobnych, które to nieruchomości poddawał szczegółowemu opisowi ze szczególnym uwidocznieniem przeznaczenia. Także w tym zakresie selekcjonował cechy, dokonywał opisu oraz przypisywał im wagi i oceny.

Kolegium uznało, że organ I instancji prawidłowo ustalił wysokość opłaty planistycznej, wskazując, że nie ma wątpliwości, że to zmiana przeznaczenia nieruchomości wpłynęła na zmianę wartości nieruchomości. Tym samym nie podzieliło zarzutów zawartych w odwołaniu. W szczególności podniesiono, że z punktu widzenia przedmiotowego postępowania znaczenie ma przeznaczenie działki ujęte w planie obowiązującym w momencie zbycia nieruchomości oraz planie bezpośrednio go poprzedzającym, czyli planie z 2005 r. Jak wyjaśnił organ I instancji plan miejscowy z dnia 18 grudnia 1985 r. utracił moc z dniem 9 kwietnia 1993 r., z kolei plan z 12 lutego 1993 r. utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. Sposób zagospodarowania nieruchomości przewidziany w ówcześnie obowiązujących planach rodził po stronie inwestora uprawnienie do takiego właśnie zagospodarowania, nie powodował zaś nabycia prawa.

W ocenie Kolegium postępowanie doprowadziło do wyjaśnienia, że że teren nieruchomości nie jest zabudowany budynkiem mieszkalnym, brak jakichkolwiek śladów działań budowlanych. Nie przedstawiono żadnych dokumentów potwierdzających kontynuowanie budowy przez ostatnie 26 lat. Organ II instancji poddał również wątpliwość, czy przedstawiona decyzja z 25 marca 1988 r. dotyczy przedmiotowej nieruchomości, albowiem z jej treści wynika, że dotyczy budowy na działce nr [...].

W ocenie Kolegium kwestia naliczonego podatku od powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego powinna być wyjaśniona w odrębnym postępowaniu. Zaś sam fakt istnienia takiej decyzji podatkowej w obiegu, wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu, nie przesądza o budowlanym charakterze nieruchomości w sytuacji, w której nie ma wątpliwości co do tego, że budynek na działce nie istnieje.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożyli B. A. i A. A., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z decyzją organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że Naczelnik Gminy Wielka Wieś, zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami, kolejno:

* decyzją z dnia 23 listopada 1987 r. Nr [...] wyłączył z produkcji rolnej pod zabudowę grunt na działce nr [...] w miejscowości B.

* decyzją z dnia 29 grudnia 1987 r. Nr [...]/87 zatwierdził plan realizacyjny dla zabudowy w/w działki,

* decyzją z dnia 25 marca 1988 r. Nr [...]/88 udzielił pozwolenia na budowę na w/w działce (na rozbieżność numeracji działek SKO zwróciło uwagę w swojej decyzji - nr [...] a nie [...], ale wywodząc z tego faktu negatywne dla strony skutki, SKO nie podjęło żadnych działań mających wyjaśnić tą kwestię, więc w tym miejscu wskazujemy że jest to tzw. oczywista omyłka. W części opisowej decyzji wskazano Nr [...] jednak w załączniku graficznym stanowiącym integralną część decyzji jest wpisany nr [...], co koreluje z częścią opisową przedmiotowego pozwolenia na budowę wskazującą odległości od działek sąsiednich).

Skarżący podnieśli, że zgodnie z przepisami przedmiotowe rozstrzygnięcia dały im prawo do realizacji inwestycji w dowolnie długim okresie czasu z tym zastrzeżeniem, że inwestycja, co uczyniono, miała być rozpoczęta przed upływem dwóch lat od wydania decyzji i bez przerw dłuższych jak dwa lata. Warunek ten do dnia sprzedaży nieruchomości był spełniony.

Skarżący wskazali ponadto, że od dnia uzyskania pozwolenia na budowę do czasu podjęcia decyzji o sprzedaży zostały wykonane roboty budowlane związane z ogrodzeniem, doprowadzeniem mediów, wykonaniem zjazdu na nieruchomość, wykonaniem fundamentów. Nie udało się znaleźć nabywców zainteresowanych kończeniem budowy na istniejących fundamentach, był chętny na czystą działkę więc fundamenty rozebrali własnym sumptem.

Skarżący podnieśli, że pozostawali w przekonaniu o bezprzedmiotowości opłaty w ich sytuacji, skoro przez kilkadziesiąt lat Wójt Gminy wydawał decyzje podatkowe, w których naliczał im podatek od będącego w toku budowy budynku, systematycznie realizowano roboty budowlane i sukcesywnym naliczaniu podatku od budynku, pomimo przekazanej przez notariusza informacji o możliwym naliczeniu opłaty planistycznej.

Skarżący zarzucili, że w toku całego postępowania organy nie przeprowadziły działań, o których mowa w artykule 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Kpa) zmierzających do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Skarżący przedstawili tok postępowania przed organem l instancji, wskazując m.in., że doszło w nim do: zlecenia operatu szacunkowego bez przekazania zleceniobiorcy jakichkolwiek dokumentów formalnych pozwalających ustalić formalno -prawny stan działki; przyjęcia operatu w którym zupełnie zignorowano uprawnienia wynikające z decyzji budowlanych, przeprowadzenia rozprawy administracyjnej bez prawidłowego powiadomienia jednej ze stron postępowania; zajęcia przez Wójta Gminy Wielka Wieś stanowiska przekraczającego jego właściwość, tj. że pozwolenie na budowę wygasło; wydania decyzji, którą skarżący odebraliśmy jako pokazanie palcem: obywatelu jak ci się nie podobały decyzje podatkowe to trzeba było je skarżyć, byłeś głupi i płaciłeś, a teraz i tak te decyzje nic nie znaczą, miałeś budynek pstryk i nie masz, a teraz płać za to że go nie miałeś. W ocenie skarżących taki sposób postępowania, pomimo że decyzje podatkowe były wydawane w odrębnych postępowaniach, stanowił o rażącym naruszeniu art. 110 Kpa (związanie organu wydaną decyzją) i/lub o rażącym naruszenie zasady trwałości wydanych rozstrzygnięć administracyjnych (tu: pozwolenia budowlane i decyzje podatkowe).

Skarżący wskazali ponadto, że dotychczas nie udało się im odnaleźć dziennika budowy, którego jednak nadal poszukują. Owocem poszukiwań są dołączone do skargi fotokopie planów zagospodarowania i innych rysunków z projektu budowlanego, ale w ich przekonaniu, zgodnie z orzecznictwem, nie jest to jedyny dokument potwierdzający fakt realizacji budowy. Takim potwierdzeniem są decyzje podatkowe. W ocenie skarżących SKO błędnie nie wezwało skarżących o jakiekolwiek wyjaśnienia i nie przeprowadziło dowodu z dokumentów zalegających w Gminie lub we właściwym archiwum. O ile nawet Gmina dokonała brakowania dokumentów, to pozostają w jej zasobach rejestry i dokumenty potwierdzające jakie akta były brakowane, a z tych dokumentów można było niewątpliwie wywieść stanowisko co najmniej tożsame z dowodów przedstawianych przez skarżących.

W odpowiedzi na skargę z dnia 26 czerwca 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu.

Dodatkowo należy wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

W ocenie Sądu skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu była w niniejszej sprawie decyzja w sprawie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, zwaną opłatą (rentą) planistyczną, czy też opłatą z tytułu ulepszenia planistycznego. Zasady jej ustalania określają przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. 2018 r., poz. 1945 ze zmian., dalej: u.p.z.p.).

Zgodnie z art. 36 ust. 4 u.p.z.p., jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości. Stosownie do art. 37 ust. 1 u.p.z.p. wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4, ustala się na dzień jej sprzedaży. Obniżenie oraz wzrost wartości nieruchomości stanowią różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem. Stosownie do art. 37 ust. 4 w zw. z ust. 3 u.p.z.p. roszczenia dotyczące opłaty planistycznej można zgłaszać w terminie 5 lat od dnia, w którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące. Organem właściwym do ustalenia opłaty w drodze decyzji jest wójt, burmistrz albo prezydent miasta, bezzwłocznie po otrzymaniu wypisu z aktu notarialnego, przekazanego przez notariusza, w terminie 7 dni od dnia sporządzenia umowy, której przedmiotem jest zbycie nieruchomości, w formie aktu notarialnego (art. 37 ust. 5 i 6 u.p.z.p.). Na mocy art. 37 ust. 7 u.p.z.p. właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości, której wartość wzrosła w związku z uchwaleniem lub zmianą planu miejscowego, przed jej zbyciem może żądać od wójta, burmistrza albo prezydenta miasta ustalenia, w drodze decyzji, wysokości opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4. Stosownie natomiast do art. 37 ust. 12 u.p.z.p. w odniesieniu do zasad określania wartości nieruchomości oraz zasad określania skutków finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych, a także w odniesieniu do osób uprawnionych do określania tych wartości i skutków finansowych stosuje się przepisy o gospodarce nieruchomościami.

Dodatkowo należy wskazać, że na mocy art. 87 ust. 3a u.p.z.p. jeżeli uchwalenie planu miejscowego nastąpiło po dniu 31 grudnia 2003 r. w związku z utratą mocy przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przed dniem 1 stycznia 1995 r., przepisu art. 37 ust. 1 zdanie drugie niniejszej ustawy, w odniesieniu do wzrostu wartości nieruchomości, nie stosuje się, o ile wartość nieruchomości określona przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu ustalonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r. jest większa, niż wartość nieruchomości określona przy uwzględnieniu faktycznego sposobu jej wykorzystywania po utracie mocy tego planu. W takim przypadku wzrost wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 36 ust. 4, stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu planu miejscowego a jej wartością określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu ustalonego w planie miejscowym uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r.

W świetle przywołanych przepisów ustalenie opłaty planistycznej jest dopuszczalne przy spełnieniu następujących warunków:

1. uchwalony został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub uchwalona została zmiana miejscowego planu;

2. w miejscowym planie ustalona została stawka opłaty planistycznej;

3. w związku z uchwaleniem miejscowego planu lub jego zmiany doszło do wzrostu wartości nieruchomości;

4. doszło do zbycia nieruchomości zlokalizowanej na obszarze objętym ustaleniami uchwalonego planu miejscowego lub zmiany planu miejscowego;

5. właściwy organ "zgłosił roszczenie" w okresie 5 lat od wejścia w życie miejscowego planu lub jego zmiany.

W ocenie Sądu przesłanki te w przedmiotowej sprawie zostały spełnione.

Po pierwsze, nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] położona w miejscowości B., gmina Wielka Wieś, znajdowała się na obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Wielka Wieś uchwalonego uchwałą nr XXXVIII/178/2005 Rady Gminy Wielka Wieś z dnia 11 marca 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego nr 215 poz. 1446 z dnia 20 kwietnia 2005 r.). Plan ten podlegał następnie zmianom. Zmiana dotycząca działki nr [...] w [...] dokonała się na podstawie uchwały nr XV/127/2012 Rady Gminy Wielka Wieś z dnia 28 lutego 2012 r. w sprawie zmian miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na terenie gminy Wielka Wieś (Dz. U. z dnia 23 marca 2012 r., nr 1284). Uchwała ta weszła w życie po upływie 30 dni od dnia jej ogłoszenia, tj. 23 kwietnia 2012 r.

Po drugie, określona została w przywołanym planie miejscowym stawka opłaty planistycznej. Zgodnie z § 61 miejscowego planu stawka procentowa, na podstawie której ustala się jednorazową opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4 u.p.z.p., wynosi 15% dla wszystkich nieruchomości w granicach objętych ustaleniami planów.

Po trzecie, w związku z uchwaleniem zmiany miejscowego planu doszło do wzrostu wartości nieruchomości. Wzrost ten związany jest najczęściej z wejściem w życie ustaleń miejscowego planu, które powodują zmianę możliwości zagospodarowania terenu objętego ustaleniami z funkcji mniej atrakcyjnej na bardziej atrakcyjną pod względem ekonomicznym, ale także ustaleń, które nie zmieniają funkcji terenu, lecz zmieniają parametry zabudowy w sposób korzystniejszy ekonomicznie. Przy wzroście wartości nieruchomości nie uwzględnia się nakładów poczynionych przez właściciela lub inny podmiot (np. gmina, Skarb Państwa) związanych z wybudowaniem infrastruktury technicznej. Niezbędne jest natomiast istnienie związku przyczynowego pomiędzy wejściem w życie miejscowego planu (lub jego zmiany) a wzrostem wartości nieruchomości nim objętej (T. Brzezicki, red., Opłaty i wybrane roszczenia dotyczące nieruchomości, Warszawa 2018 r., s. 49-51).

W przedmiotowej sprawie organy wykazały, że doszło do zmiany przeznaczenia nieruchomości z rolniczego w miejscowym planie z 2005 r. na mieszkaniowy (2074 m2) wskutek zmiany miejscowego planu dokonanej w 2012 r., a zmiana ta spowodowała wzrost wartości nieruchomości. Nie ustalono innych czynników, które mogłyby mieć wpływ na tę zmianę.

Konsekwencją powyższego organ I instancji doprowadził do ustalenia wysokości opłaty planistycznej. Jest to moment kluczowy dla postępowania w przedmiocie ustalenia opłaty planistycznej, albowiem prowadzi on w istocie do weryfikacji założenia organu, zgodnie z którym nastąpiła zmiana przeznaczenia na bardziej korzystne z ekonomicznego punktu widzenia. Jak wskazano wyżej, wysokość opłaty planistycznej ustala się na dzień jej sprzedaży, jako różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem. Chodzi tu zatem o ustalenie wartości nieruchomości bezpośrednio przed uchwaleniem miejscowego planu (lub jego zmiany) i wartości nieruchomości po uchwaleniu miejscowego planu (lub jego zmiany).

Organy obu instancji przyjęły słusznie, że w przedmiotowej sprawie powinno się uwzględniać przeznaczenie w "starym" i zmienionym planie. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym wskazano, że: "W świetle ww. art. 37 ust. 1 Upzp wzrost wartości całej nieruchomości lub jej części stanowi różnicę między wartością nieruchomości po uchwaleniu planu miejscowego a wartością nieruchomości przed jego uchwaleniem. Określając wartość nieruchomości po uchwaleniu planu miejscowego, należy uwzględnić przeznaczenie terenu wynikające z nowego planu miejscowego. Określając natomiast wartość nieruchomości lub jej części przed uchwaleniem planu miejscowego, należy brać pod uwagę przeznaczenie terenu wyznaczone w zmienionym planie miejscowym lub w przypadku jego braku faktyczny sposób wykorzystania nieruchomości." (wyrok NSA z dnia 19 marca 2019 r., sygn. II OSK 954/18, CBOSA).

Ustalenie wartości nieruchomości następuje na podstawie operatu szacunkowego sporządzonego zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. 2018 r. poz. 2204) i przepisów wykonawczych do tej ustawy.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 lipca 2019 r. (sygn. akt II OSK 2181/17, CBOSA) "operat szacunkowy jest dowodem w sprawie i podlega ocenie, tak jak każdy inny dowód, stosownie do art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Jak jednak wielokrotnie wyjaśniano w orzecznictwie ani sąd, ani organ prowadzący postępowanie nie może wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy majątkowego, ponieważ nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, które posiada biegły. Powinien jednak dokonać oceny operatu szacunkowego pod względem formalnym, to jest zbadać, czy został on sporządzony i podpisany przez uprawnioną osobę, czy zawiera wymagane przepisami prawa elementy treści, nie zawiera niejasności, pomyłek, braków, które powinny być sprostowane lub uzupełnione, aby dokument ten miał wartość dowodową. Zakwestionowanie operatu szacunkowego przez organ administracji publicznej lub sąd administracyjny jest dopuszczalne, ale wyłącznie w wyjątkowych i oczywistych wypadkach, jeżeli zostanie wykazane, że przy sporządzeniu operatu doszło do naruszenia prawa albo operat zawiera ewidentne błędy, które dyskwalifikują jego walory dowodowe."

W ocenie Sądu sporządzony w przedmiotowej sprawie operat szacunkowy takich uchybień nie zawiera. Rzeczoznawca sporządził operat zgodnie z przepisami prawa i wykazał związek przyczynowo-skutkowy między wejściem w życie planu a wzrostem wartości nieruchomości. Posłużył się przy tym prawnie dopuszczalną metodą porównywania parami, przeanalizował bazy nieruchomości podobnych i ocenił dobór transakcji do porównań przy wycenie nieruchomości, przy uwzględnieniu przeznaczenia przed wejściem w życie zmiany planu z 28 lutego 2012 r. oraz po dniu jej wejścia w życie.

Treść operatu jest jasna, wybór nieruchomości do porównania został szczegółowo uzasadniony, z uwzględnieniem przeznaczenia, powierzchni, kształtu, dostępu do drogi, uzbrojenia i ograniczeń. Treść operatu uzasadnia stanowisko, zgodnie z którym nieruchomości dobrane do porównania są porównywalne z nieruchomością stanowiącą przedmiot wyceny, ze względu na położenie, stan prawny, oraz funkcję użytkową i sposób wykorzystania. Ustalając wartość nieruchomości rzeczoznawca uwzględnił szczegółowe uwarunkowania tej działki, w tym gazociąg przebiegający przez działkę, jak też odmienne przeznaczenie części działki przed i po zmianie miejscowego planu.

Po czwarte, bezsporne w okolicznościach sprawy jest, że w przedmiotowej sprawie doszło w dniu 9 czerwca 2016 r. do zbycia nieruchomości, a notariusz przekazał Wójtowi Gminy Wielka Wieś wypis aktu notarialnego. Stronami tej umowy byli ówcześni współwłaściciele nieruchomości – a skarżący w niniejszej sprawie.

Po piąte, organ "zgłosił roszczenie" w terminie określonym w art. 36 ust. 3 u.p.z.p., tj. w terminie 5 lat od dnia, w którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące. Nie może budzić wątpliwości, że początek biegu tego terminu nie jest związany z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co w przedmiotowej sprawie nastąpiło w dniu 28 lutego 2012 r., lecz z jego wejściem w życie. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.) i podlega ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym i tylko jako ogłoszony może wejść w życie, tj. "stać się obowiązujący". W przypadku zmiany miejscowego planu uchwalonej w odniesieniu do działki nr [...] w [...] nastąpiło to w dniu 23 kwietnia 2012 r. Dzień ten otworzył 5 letni termin do zgłoszenia roszczenia przez organ administracji, co musi być rozumiane jako wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia opłaty. W niniejszej sprawie zbywców nieruchomości zawiadomiono pismami z dnia 6 lutego 2017 r., doręczonymi na ręce skarżących w dniu 22 lutego 2012 r., a więc przed upływem terminu 5 – letniego.

Sąd nie podzielił zarzutu skarżących dotyczącego pominięcia okoliczności podnoszonych przez skarżących w wycenie dokonanej przez rzeczoznawcę majątkowego oraz związanego z tym zarzutu przeprowadzenia postępowania dowodowego z naruszeniem art. 77 k.p.a. W szczególności skarżący zarzucili brak uwzględnienia decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej na ich rzecz w 1988 r., na podstawie której rozpoczęli proces budowlany, kontynuowany przez lata, ale nie zakończony rozebraniem istniejących na działce fundamentów. W ocenie Sądu słusznie nie uwzględniono tej okoliczności w dokonanej wycenie, bez uprzedniego stwierdzenia wygaśnięcia tej decyzji.

Decyzja o pozwoleniu na budowę wydawana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 26 października 1974 r. (Dz.U. Nr 38, poz. 229) Prawo budowlane była decyzją terminową. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ostatnio przywołanej ustawy Pozwolenie na budowę traciło ważność, jeżeli budowa: 1) nie została rozpoczęta w ciągu dwóch lat od daty wydania pozwolenia lub w terminie ustalonym w pozwoleniu, 2) została przerwana na czas dłuższy niż dwa lata. Skarżący nie zaoferowali żadnego dowodu, który wskazywałby na to, że decyzja z lat 80-tych ubiegłego wieku pozostawała w obrocie prawnym przed dniem uchwalenia zmiany planu miejscowego. Również postępowanie dowodowe prowadzone w tym zakresie przez organ nie doprowadziło do odmiennej oceny. Rzeczoznawca mógł zatem przyjąć, dokonując wyceny nieruchomości, że decyzja ta w okolicznościach sprawy nie mogła wpłynąć na wartość nieruchomości.

Słusznie również w wycenie nie uwzględniono decyzji podatkowych uwzględniających 205 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego. Zarówno ze skargi, jak i twierdzeń skarżących w toku postępowania wynika jednoznacznie, że budynek taki na działce nigdy nie powstał, a prowadzone roboty budowlane mogły doprowadzić, co najwyżej, do budowy fundamentów, następnie przez skarżących rozebranych. Okoliczność ta wszakże nie została udowodniona. Zwrócić tu należy uwagę, że inicjatywa dowodowa w tym zakresie należała do skarżących. Tymczasem skarżący przyznali, że nie mogą przedstawić dziennika budowy, który mógłby ewentualnie stanowić potwierdzenie wykonanych robót budowlanych. Decyzja w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości nie może przesądzać o istnieniu bądź nieistnieniu na działce obiektu budowlanego.

Sąd nie podziela również zarzutu dotyczącego wadliwego zawiadomienia skarżącej B. A. o rozprawie administracyjnej poprzez brak podpisu tego zawiadomienia. Zgodnie z art. 91 §1 i § 2 k.p.a. w wezwaniu na rozprawę określa się termin, miejsce i przedmiot rozprawy, które to wezwanie stronom doręcza się na piśmie lub w formie dokumentu elektronicznego. Zgodzić się należy ze skarżącymi, że zawiadomienie to powinno być podpisane. Jednak wadliwość ta nie może przesądzać o wadliwości całego postępowania i wydanej w jego wyniku decyzji, skoro nie uniemożliwiała ona skarżącej B. A. uczestniczenia w rozprawie, zwłaszcza gdy mąż skarżącej A. A. nie kwestionował prawidłowości skierowanego do niego zawiadomienia i uczestniczył w rozprawie. Nie doszło w związku z tym do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 §1 k.p.a.). W konsekwencji wadliwość ta nie stanowi żadnej z wad, o których mowa w art. 145 §1 pkt 1 p.p.s.a., skutkujących uchyleniem przez sąd decyzji, w szczególności nie stanowi ona naruszenia przepisów postępowania, innego niż naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, albowiem nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zgłoszone przez skarżących zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził również innych naruszeń prawa, które uzasadniałyby uchylenie bądź stwierdzenie nieważności decyzji, wobec czego skargę oddalił, na podstawie art. 151 p.p.s.a.