Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 180/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 53 § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Stowarzyszenia "[...]" im. J. w O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 25 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Ol 272/19 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi Stowarzyszenia "[...]" im. J. w O. na czynność Wójta Gminy G. w przedmiocie ustalenia wysokości dotacji oświatowej dla punktu przedszkolnego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Ol 272/19, odrzucił skargę Stowarzyszenia "[...]" im. J. w O. (dalej: skarżący) na czynność Wójta Gminy G. w przedmiocie ustalenia wysokości dotacji oświatowej dla punktu przedszkolnego w 2019 r.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skoro czynnością podlegającą zaskarżeniu jest ustalenie wysokości lub przekazania dotacji, to w zakres działalności organu z tym związanej wchodzi wskazanie wysokości dotacji oraz przekazanie jej na rachunek bankowy beneficjenta, co – w ocenie Sądu – w niniejszej sprawie nastąpiło 18 stycznia 2019 r. Otrzymując w tym dniu dotację oświatową za styczeń 2018 r., strona powzięła wiedzę, w jakiej wysokości została ustalona stawka dotacji za 2019 rok. Znając bowiem kwotę otrzymanej dotacji oraz liczbę dzieci w prowadzonym punkcie przedszkolnym, obliczenie stawki dotacji było prostą i oczywistą czynnością. Pomimo tego, strona nie zaskarżyła czynności organu w zakresie ustalenia podstawowej kwoty dotacji oświatowej, nie kwestionowała również późniejszych aktualizacji, a więc wnosząc skargę do sądu administracyjnego dopiero 7 marca 2019 r., uchybiła trzydziestodniowemu terminowi, o którym mowa w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

Sąd nie znalazł jednocześnie podstaw do uznania, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony skarżącej, w sytuacji gdy obowiązujące w 2019 r. przepisy prawa dotyczące drogi sądowoadministracyjnej w sprawach czynności ustalenia wysokości dotacji oświatowej były jednoznaczne.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyło Stowarzyszenie, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do merytorycznego rozpoznania przez WSA w Olsztynie. Zarzuciło naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 4 oraz art. 146 § 1 p.p.s.a. poprzez niedokonanie kontroli działalności organu administracji publicznej oraz brak wyeliminowania z obrotu prawnego czynności dotkniętych uchybieniami wymienionymi w art. 146 § 1 p.p.s.a.;

- art. 3 § 2 pkt 4 w zw. z art. 50 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. nr 2203; dalej: u.f.z.o.) poprzez brak rozpoznania skargi w zakresie wyznaczonym przepisem art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.;

- art. 3 § 1 w zw. z art. 146 p.p.s.a. poprzez brak zastosowania środków określonych w ustawie, to jest brak stwierdzenia bezskuteczności zaskarżonej czynności;

- naruszenie równości stron wobec prawa poprzez nieprzekazanie skarżącemu odpisu odpowiedzi na skargę, czym uniemożliwiono skarżącemu zapoznanie się z argumentacją organu i odniesienie się do treści w niej zawartych przed wydaniem postanowienia przez WSA.

Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 53 § 2 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, iż przekazanie środków finansowych na konto beneficjenta stanowi samo w sobie wyjaśnienie przyjętego sposobu ustalenia wysokości dotacji oświatowej i moment, od którego należy liczyć bieg 30-dniowego terminu na złożenie skargi;

- art. 53 § 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie w ocenie faktu, iż brak przekazania przez organ informacji o sposobie wyliczenia dotacji oświatowej uniemożliwia jakąkolwiek weryfikację poprawności dokonania tej czynności, a w konsekwencji również złożenie skargi na tę czynność;

- art. 53 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne utożsamienie wiedzy w zakresie wysokości stawki dotacji oświatowej w przeliczeniu na jedno dziecko uczęszczające w 2019 roku do punktu przedszkolnego w S. z czynnością ustalenia wysokości dotacji oświatowej (sposobem w jaki dokonano wyliczenia);

- zignorowanie faktu, że organ, nie przekazując informacji o sposobie wyliczenia dotacji oświatowej przed przekazaniem środków na konto lub równolegle z tą czynnością, naruszył art. 7, art. 8, art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej: k.p.a.);

- naruszenie art. 2 Konstytucji RP poprzez zaniechanie obowiązku przekazania skarżącemu informacji co do sposobu wyliczenia należnej mu dotacji przed terminem albo równocześnie z czynnością jej przekazania, a następnie przerzucenie konsekwencji wynikających z tego zaniechania na organizację pozarządową prowadzącą działalność oświatową non-profit;

- naruszenie art. 45 Konstytucji RP poprzez ograniczenie prawa do sądu polegające na bezzasadnym odrzuceniu skargi ze względów formalnych i pozostawienie jej bez merytorycznego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Z kolei art. 47 u.f.z.o. stanowi, że czynności podejmowane przez organ dotujący, o którym mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32, art. 40 i art. 41 w celu ustalenia wysokości lub przekazania dotacji, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32, art. 40 i art. 41, stanowią czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

W rozpoznawaj sprawie niesporne jest, że zaskarżona do WSA czynność Wójta Gminy G. w przedmiocie ustalenia wysokości dotacji oświatowej dla punktu przedszkolnego podlega kognicji sądów administracyjnych. Kwestią sporną jest natomiast termin do jej zaskarżenia.

W myśl art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Natomiast § 2 tego przepisu stanowi, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.

Z akt sprawy wynika, że organ dokonał wyliczenia podstawowej kwoty dotacji oświatowej w dniu 15 stycznia 2019 r. Informacje o wysokości podstawowej kwoty dotacji oraz jej aktualizacjach zostały opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej odpowiednio w dniach 18 stycznia 2019 r. Ponadto, dotacja została przekazana na rachunek bankowy strony skarżącej w dniu 18 stycznia 2019 r.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że wyżej wskazana data rozpoczyna bieg terminu do wniesienia skargi na czynność ustalenia kwoty dotacji w tej sprawie. W dniu 18 stycznia 2019 r. strona dowiedziała się bowiem (czy raczej – mogła się dowiedzieć, dokonując prostego obliczenia) o wysokości kwoty dotacji przypadającej na jednego ucznia.

Tymczasem skarga została wniesiona dopiero 7 marca 2019 r. Zdaniem strony skarżącej, termin do zaskarżenia czynności polegającej na ustaleniu kwoty dotacji rozpoczął bieg w dniu, w którym Stowarzyszenie uzyskało informację (w odpowiedzi na zapytanie z 23 stycznia 2019 r. oraz 22 lutego 2019 r.) od Wójta Gminy G. o sposobie wyliczenia dotacji za 2019 rok. Skarżąca podnosi, że niepełna odpowiedź na pismo z dnia 23 stycznia 2019 r. (otrzymana przez stronę w dniu 8 lutego 2019 r.) spowodowała konieczność ponownego zwrócenia się pismem z dnia 11 lutego 2019 r. o jej uzupełnienie. Dopiero po analizie obu pism (pismo z dnia 5 lutego, doręczone 8 lutego 2019 r. oraz pismo z dnia 22 lutego, doręczone 17 lutego 2019 r.) umożliwiało w ocenie strony skuteczne złożenie skargi, co też uczyniła w dniu 7 marca 2019 r.

W ocenie NSA, ze stanowiskiem strony skarżącej nie sposób się zgodzić. Mianowicie, Stowarzyszenie niesłusznie wskazuje, że ustalenie kwoty dotacji jest czynnością wtórną w stosunku do jej przekazania. Skoro wypłacenie skarżącemu kwoty dotacji za styczeń 2019 r. nastąpiło 18 stycznia 2019 r., to ustalenie wysokości tej kwoty musiało nastąpić wcześniej. W tej sprawie organ ustalił wysokość podstawowych kwot dotacji w dniu 15 stycznia 2019 r. Informacja o tym fakcie została opublikowana w BIP 18 stycznia 2019 r., tj. w tym samym dniu, w którym przekazano skarżącemu dotację.

Zatem, jeżeli Stowarzyszenie nie zgadzało się z wysokością wypłaconej kwoty, czy też ze sposobem jej ustalenia, powinno złożyć skargę do sądu administracyjnego – stosownie do cyt. art. 53 § 2 p.p.s.a. – w terminie 30 dni od dnia, w którym dowiedziało się o podjęciu czynności, a więc 18 stycznia 2019 r.

Błędnie zatem strona skarżąca wskazuje jako początek biegu terminu dzień, w którym dowiedziała się o tym, że sposób wyliczenia dotacji jest – jej zdaniem – niezgodny z prawem. Podkreślić wobec tego należy, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. wiąże rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia skargi z uzyskaniem wiedzy o podjęciu kwestionowanej czynności, a nie z uzyskaniem wiedzy, że czynność ta mogła zostać podjęta z naruszeniem przepisów prawa.

W świetle powyższych rozważań, zdaniem NSA, nie ulega wątpliwości, że skarga została złożona po terminie wynikającym z art. 53 § 2 p.p.s.a. i podlegała odrzuceniu zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie zaistniał bowiem wyjątek, o którym mowa w zdaniu drugim powyższego przepisu, a mianowicie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego. Skarżący nie wykazał bowiem, dlaczego nie zaskarżył czynności ustalenia lub przekazania dotacji, kiedy dowiedział się o jej wysokości. Innymi słowy, nie wskazał, jakie obiektywne przeszkody uniemożliwiły mu zaskarżenie czynności w terminie. W tej sytuacji Sąd I instancji prawidłowo uznał, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nie nastąpiło bez winy strony i nie mógł rozpoznać skargi.

W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadny zarzut nieprzekazania skarżącemu odpowiedzi na skargę przed jej odrzuceniem w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Postanowienie o odrzuceniu skargi w tej sprawie wiązało się z kwestią formalną, a mianowicie kwestią zachowania terminu do jej wniesienia. Zatem ani zarzuty skargi, ani argumenty podniesione w odpowiedzi na skargę nie miały znaczenia dla zaskarżonego rozstrzygnięcia. Innymi słowy, nieprzekazanie skarżącemu odpowiedzi na skargę nie miało wpływu na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.