Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 733/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2015-08-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Jarzembski po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] sp. z o.o. w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynami gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

[...] sp. z o.o. w W. (dalej też jako "skarżąca" lub "spółka") reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynami gry. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...]r. nr [...] wymierzającej skarżącej karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automatach do gier poza kasynem gry.

W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten strona uzasadniła okolicznościami wskazanymi w treści skargi, w szczególności wskazując na brak jednolitego stanowiska organów Służby Celnej, co do charakteru gier na urządzeniu, różną praktykę organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego oraz istotne wątpliwości, co do waloru dowodowego opinii biegłego i brak jego kompetencji do rozstrzygania w sprawie w miejsce specjalisty z jednostki badającej. Przytoczono liczne orzeczenia sądów administracyjnych, w których orzeczono o zasadności skargi i uchyleniu zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej oraz poprzedzającej jej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego. Ponadto wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Podano, że na dzień [...] kwietnia 2015 r. spółka zapłaciła kary pieniężne w wysokości [...] zł. Ponadto wskazano, że obecnie toczy się szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej, co zmusza spółkę do podtrzymania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż grozi jej utrata płynności finansowej, a w konsekwencji upadłość, której nie da się już odwrócić, nawet w przypadku wygrania sporu i zwrotu wyegzekwowanych uprzednio środków. Podniesiono, że spółka nie tylko ponosi duże straty finansowe, nie osiągając planowanych zysków wskutek zatrzymania urządzeń do gier przez urzędy celne, ale także uiszczenie kar pieniężnych na obecnym etapie, kiedy dokonanie czynu z art. 107 Kodeksu karnego skarbowego nie jest udowodnione żadnym prawomocnym orzeczeniem, dodatkowo pogorszy sytuację spółki. W związku z tym wskazano, że spółka zasługuje na ochronę tymczasową do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd.

Z przekazanych akt tej sprawy wynika, że Dyrektor Izby Celnej w T. postanowieniem z dnia [...]r. odmówił wstrzymania wykonania własnej decyzji z dnia [...]r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z treści powołanego przepisu wynika, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie przez zainteresowaną stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie aktu administracyjnego, zwykle wiąże się z dolegliwością dla strony, ale taka dolegliwość sama w sobie nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Należy przy tym wskazać, że inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do strony skarżącej, bowiem jej rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku i powołane dowody winny odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt analizowanej sprawy sąd stwierdza, że skarżąca nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w należyty sposób oraz nie wykazała istnienia żadnej z przesłanek zawartych w powołanym powyżej przepisie. Jakkolwiek w treści wniosku wskazane zostało, że skarżąca uiściła już znaczną kwotę tytułem wymierzonych kar pieniężnych oraz że obecnie ponosi straty, gdyż nie osiąga planowanego zysku, to jednak informacja ta nie jest wystarczająca do wstrzymania wykonania decyzji. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest bowiem dysponowanie aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym spółki. Spółka nie uprawdopodobniła jakiejkolwiek konkretnej okoliczności, która wskazywałaby na fakt, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia konkretnej, znacznej szkody lub spowodowania konkretnych, trudnych do odwrócenia skutków. Nie przedstawiono żadnych danych, które w sposób jednoznaczny i przekonujący wskazywałyby, że wykonanie decyzji (tj. zapłata kwoty [...] zł) wiąże się dla skarżącej ze wskazywanymi przez nią okolicznościami. Nieznana jest bowiem wysokość uzyskiwanych przez spółkę przychodów, czy ponoszonych przez nią uzasadnionych kosztów związanych z prowadzoną działalnością. Okoliczności te nie wynikają szczególności z rachunku zysków i strat, chociażby już z tego powodu, że dotyczy on okresu 2013 r., zatem nie jest już aktualny. Okoliczności powoływane we wniosku Sąd uznał zatem za zbyt ogólnikowe, by móc ocenić, czy w niniejszej sprawie zaistnieją przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dodać jedynie należy, że sama konieczność uiszczania przez skarżącą wysokich kar pieniężnych nie może przemawiać za zasadnością wniosku.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że z dokumentów zebranych w aktach sprawy nie wynika zaistnienie żadnej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., a zatem na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.