Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 1205/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Sędziowie Sędzia WSA Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca), Ewa Kamieniecka, , Protokolant Katarzyna Kiermacka, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 18 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi K. E. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako organ odwoławczy, organ II instancji lub w skrócie GITD) zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej jako organ I instancji lub w skrócie DWITD) z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], o nałożeniu na K. A. P.H.U. "A" (dalej jako strona lub skarżąca) kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł.

Zaskarżona decyzja DITD została wydana w następującym stanie faktyczno-prawnym:

Organ I instancji pismem z dnia [...] maja 2015 r., doręczonym stronie w dniu [...] maja 2015 r., zawiadomił o zamiarze wszczęcia kontroli wobec przedsiębiorcy w dniu [...] czerwca 2015 r. w zakresie przestrzegania obowiązków i warunków przewozu drogowego, określonych w art. 4 pkt 22 lit. a-y ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414, dalej w skrócie u.t.d.), jednocześnie wzywając do przygotowania na dzień rozpoczęcia kontroli dokumentów związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą za okres od [...] czerwca 2014 r. do dnia [...] czerwca 2015 r.

Strona pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. wniosła o zmianę terminu przeprowadzenia kontroli w przedsiębiorstwie do [...] lipca 2015 r. informując, że [...] lutego 2015 r. zawiesiła działalność gospodarczą w firmie P.H.U. "A", a [...] marca 2015 r. wykreśliła tą działalność z rejestru, natomiast aktualnie przebywa na zwolnieniu lekarskim. Jednocześnie strona podała, że ten czas jest jej również niezbędny do przygotowania dokumentów, o których w zawiadomieniu jest mowa, i skomplikowanej sytuacji spowodowanej przez byłego kierowcę, który przewłaszczył nośnik informacji, na którym gromadziła dane cyfrowe z jego karty kierowcy.

DWITD pismem z dnia [...] czerwca 2015 r., doręczonym stronie w dniu [...] czerwca 2015 r., poinformował, że została przełożona na dzień [...] lipca 2015 r., jednocześnie zwracając się o kontakt telefoniczny lun e-mailowy z prowadzącym sprawę starszym inspektorem w celu wskazania miejsca, w którym powyższa kontrola się odbędzie. Poinformowano dodatkowo stronę, iż powyższy termin jest ostateczny i zgodnie z art. 92 ust. 1 oraz ust. 6 w zw. z I.p.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części zagrożone jest nałożeniem kary pieniężnej w kwocie 10.000 zł.

Strona pismem z dnia [...] lipca 2015 r., powołując się na nieprowadzenie działalności gospodarczej od dnia [...] marca 2015 r., wniosła o weryfikację i korektę podanego w zawiadomieniu zakresu kontroli w oparciu o obowiązujące normy prawne, w tym zwłaszcza art. 4 pkt 22 u.t.d., oraz zawnioskowała, aby ewentualne czynności kontrolne były przeprowadzone w siedzibie organu kontrolnego. Do pisma dołączono kopie decyzji o nadaniu numeru NIP.

DWITD pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r., doręczonym stronie w dniu [...] września 2015 r., zawiadomiła o zamiarze wszczęcia kontroli wobec przedsiębiorcy w dniu [...] września 2015 r. w zakresie przestrzegania obowiązków i warunków przewozu drogowego, określonych w art. 4 pkt 22 lit. a-y u.t.d., jednocześnie wzywając do przygotowania na dzień rozpoczęcia kontroli dokumentów związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą za okres od [...] czerwca 2014 r. do dnia [...] czerwca 2015 r. W piśmie tym poinformowano, iż na pisemny wniosek przedsiębiorcy kontrola odbędzie się w siedzibie Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego we W. Dodatkowo, odnosząc się do pisma strony z dnia [...] lipca 2015 r., podano, że kontrola WITD odbywa się na podstawie art. 50 u.t.d., a zakres tej kontroli określa m.in. art. 4 pkt 22 lit. a-y u.t.d., zaś art. 16a u.t.d. jednoznacznie wskazuje, ze dokumenty, o których mowa w art. 4 pkt 22 u.t.d. winny być przechowywane i udostępniane osobom uprawnionym do kontroli przez okres jednego roku, począwszy od dnia, w którym przestał wykonywać transport drogowy.

Strona pismem z dnia [...] września 2015 r. wniosła o odstąpienie od zamiaru przeprowadzenia kontroli, gdyż w jej przekonaniu przepisy art. 77 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 220, poz. 1447 ze zm., dalej jako u.s.d.g.) nie obejmują podmiotów, które zrezygnowały z prowadzenia działalności gospodarczej.

W dniu [...] września 2015 r. sporządzony został protokół z czynności, nr [...], w którym stwierdzono naruszenie w postaci niepoddania się kontroli, po czym pismem z dnia [...] września 2015 r., doręczonym stronie w dniu [...] listopada 2015 r., zawiadomiono o wszczęciu z urzędu postępowania wobec przedsiębiorcy i prawie strony, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., czynnego udziału w każdym stadium postepowania oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, zgłaszania zadań, wniosków dowodowych, a także do wypowiedzenia się co do istnienia przesłanek wyłączających odpowiedzialność strony za stwierdzone naruszenia.

Postępowanie przed organem I instancji zakończyło się wydaniem wzmiankowanej na wstępie decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł w związku z naruszeniem wskazanym pod I.p.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części.

W uzasadnieniu decyzji DWITD wskazał, iż jednym z dokumentów do okazania których strona została wezwana podczas kontroli są tarcze tachografu, zapisy z tachografów cyfrowych oraz wpisy manualne. Zgodnie z art.14 ust.2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Podniesiono również, iż kontrola odbywa się na podstawie art. 50 u.t.d. i należy ją stosować wprost, co oznacza, że zgodnie z art. 72 u.t.d. kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych, a w szczególności udzielić ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazać dokumenty lub inne nośniki informacji oraz udostępnić dane mające związek z przedmiotem kontroli.

Zdaniem organu I instancji w myśl zasady "lex specialis derogat legi generali" prawo o większym stopniu szczegółowości należy stosować przed prawem ogólniejszym, rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 nakłada na przedsiębiorcę obowiązek przechowywania wykresówek i danych z tachografu cyfrowego i kart kierowców, natomiast ustawa o transporcie drogowym zgodnie z art. 16 ust. 1 nakłada ten obowiązek również na osobę fizyczną, która nie prowadzi już działalności gospodarczej przez okres jednego roku, począwszy od dnia, w którym przestał wykonywać transport drogowy. Zasadę "lex specialis derogat legi generali" należy stosować również wobec argumentu strony o zastosowaniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, wobec której ustawa o transporcie drogowym jest również ustawą o większym stopniu szczegółowości, co w rezultacie obliguje stronę do poddania się kontroli.

DWiTD, wbrew argumentacji zaprezentowanej przez stronę, stwierdził, iż regulacja zawarta w art. 16a u.t.d. wprowadza obowiązek przechowywania dokumentów i innych nośników informacji (np. zapisów w formie elektronicznej na płycie CD, dysku) wymaganych na podstawie przepisów, których katalog został określony w art. 4 pkt 22 u.t.d., również w przypadku gdy przedsiębiorca nie wykonuje już działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Obowiązek przechowywania dokumentów i nośników informacji dotyczących wykonywania przewozu drogowego powstaje również w przypadku zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozów drogowych lub zaprzestania wykonywania jakiejkolwiek działalności gospodarczej i tym samym utraty statusu przedsiębiorcy. Wprowadzony art. 16a u.t.d. wskazuje na uprawnie do kontroli służb uprawnionych do kontroli przewozów drogowych u podmiotów wykonujących transport drogowy, jak i przewozy drogowe na potrzeby własne, również w okresie jednego roku od dnia zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozów drogowych. Ustalenie daty zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozów drogowych następuje na podstawie wykreślenia działalności gospodarczej z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) lub postanowienia o wykreśleniu z rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS). Ponadto w przypadku utraty przez dany podmiot statusu przedsiębiorcy zawiadomienie o zamiarze przeprowadzenia kontroli i upoważnienie, tak jak w przedmiotowym przypadku, doręcza się osobie fizycznej, która prowadziła działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego lub przewozów na potrzeby własne lub osobie przez nią upoważnionej.

W odwołaniu od wymienionej decyzji strona wniosła o jej uchylenie zgodnie z art. 155 k.p.a. i ponowne przeanalizowanie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Wydanej decyzji strona zarzuciła:

1) naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez nieprawidłową wykładnię art. 16a ust. 1 u.t.d.,

2) rażące naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oparcie decyzji tylko na części materiału dowodowego,

3) naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez porzucenie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy.

W uzasadnieniu odwołania strona wyjaśniła, że w odpowiedzi na zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli z dnia [...] maja 2015 r. poinformowała o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej w dniu [...] marca 2015 r., jak też powołując się na art. 16a ust. 1 i ust. 2 u.t.d. wniosła o weryfikację katalogu dokumentów wskazanych w tym zawiadomieniu. Ponadto skarżąca podniosła, że w piśmie z dnia [...] września 2015 r. złożyła dodatkowe zastrzeżenia do podjętej procedury kontrolnej, bowiem jej zdaniem przepis art. 79 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 u.s.d.g. odnosi się wyłącznie do przedsiębiorców. Natomiast w chwili podjęcia czynności kontrolnych ona nie prowadziła działalności gospodarczej, więc nie można wobec niej stosować przepisów tej ustawy. Zdaniem strony do tej samej konkluzji prowadzi treść przepisu art. 89c u.t.d., bowiem nie reguluje zasad stosowania przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej do podmiotów nie będących przedsiębiorcami ani nie wykonujących przewozów drogowych. Dlatego w ocenie skarżącej należy uznać, że przepisy art. 77 ust. 1 u.s.d.g. nie dotyczą podmiotów, które zaprzestały prowadzenia działalności gospodarczej.

Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. GITD utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, podzielając w całości stanowisko organu I instancji.

Organ odwoławczy podniósł w uzasadnieniu, że z analizy materiału dowodowego zebranego w sprawie jednoznacznie wynika, że skarżąca uniemożliwiała przeprowadzenie kontroli w przedsiębiorstwie prowadzonym do dnia [...] marca 2015 r. Pismem z dnia [...] maja 2015 r., doręczonym w dniu [...] maja 2015 r., strona została zobowiązana do przedłożenia dokumentów niezbędnych do przeprowadzenia kontroli. Jednak pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. strona wniosła o zmianę terminu kontroli do dnia [...] lipca 2015 r. Uwzględniając wniosek strony organ wyznaczył nowy termin kontroli, o którym zawiadomił stronę pismem z dnia [...] lipca 2015 r., doręczonym stronie w dniu [...] czerwca 2015 r. W dniu [...] lipca 2015 r. skarżąca wniosła o weryfikację i korektę podanego w zawiadomieniu zakresu kontroli, ponieważ jej zdaniem z powodu zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej nie jest zobowiązana przechowywać wszystkich dokumentów. Strona wniosła również o przeprowadzenie kontroli w siedzibie organu kontrolującego. O nowym terminie i miejscu przeprowadzenia kontroli poinformowano skarżącą pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nowy termin kontroli wyznaczono na dzień [...] września 2015 r. Jednak w dniu wyznaczonym jako termin rozpoczęcia kontroli skarżąca nie stawiła się i nie przedłożyła dokumentów wymienionych w zawiadomieniu o zamiarze wszczęcia kontroli. Natomiast pismem z dnia [...] września 2015 r. poinformowała o podtrzymaniu swojego stanowiska wyrażonego w piśmie z dnia [...] lipca 2015 r. Skarżąca wniosła także o odstąpienie od zamiaru przeprowadzenia kontroli, gdyż jej zdaniem przepisy art. 77 ust. 1 u.s.d.g. nie obejmują podmiotów, które zaprzestały prowadzenia działalności gospodarczej.

W tym kontekście organ II instancji wskazał, że kwestię przechowywania dokumentów i ich udostępniania osobom uprawnionym do kontroli w przypadku cofnięcia albo wygaśnięcia uprawnień do wykonywania transportu drogowego oraz przeniesienia tych uprawnień, a także w przypadku zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, normuje art. 16a u.t.d. W powołanym przepisie wbrew twierdzeniom strony ustawodawca jednoznacznie wskazał, że podmiot, który zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej przez okres jednego roku od dnia zaprzestania prowadzenia tej działalności jest zobowiązany do przechowywania dokumentów dotyczących prowadzenia działalności w zakresie transportu drogowego, tj. określonych w art. 4 pkt 22 tej ustawy. Ustawodawca nałożył także na taki podmiot obowiązek udostępniania tych dokumentów osobom uprawnionym do kontroli. Zatem organ I instancji miał prawo skontrolować działalność gospodarczą, którą strona prowadziła. Natomiast strona była zobowiązana poddać się tej kontroli, ponieważ nadal ma do niej zastosowanie także art. 72 u.t.d., który nakłada na przedsiębiorcę obowiązek umożliwienia inspektorom przeprowadzenia czynności kontrolnych. Taki obowiązek ciąży także na skarżącej przez okres jednego roku od zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, tj. do dnia [...] marca 2016 r., ponieważ zgodnie z wpisem w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej działalność skarżącej została wykreślona w dniu [...] marca 2015 r. Tym samym strona nie stawiając się w miejscu i terminie wyznaczonym do kontroli i odmawiając przedłożenia dokumentów dotyczących działalności transportowej sprzed dnia zaprzestania jej prowadzenia, naruszyła art. 72 u.t.d.

Ponadto w ocenie organu odwoławczego organ I instancji nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego. W toku postępowania organ I instancji zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Swoje rozstrzygnięcie organ I instancji oparł na prawidłowo zebranym materiale dowodowym i prawidłowo dokonał jego wszechstronnej oceny. Swoje stanowisko wyrażone w decyzji organ I instancji uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zatem odwoływanie się skarżącą do naruszenia w toku postępowania art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. jest niezasadne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji PWITD, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Przytaczając argumentację zbieżną z zarzutami sformułowanymi w odwołaniu, strona zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) art. 6 k.p.a. poprzez nieprawidłową wykładnię przepisów art. 16a ust. 1 u.t.d.,

2) art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu rażącym poprzez oparcie decyzji tylko na części materiału dowodowego,

3) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez porzucenie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy,

4) art. 89c u.t.d. w zw. z art. 77 u.s.d.g. poprzez nadanie przymiotu przedsiębiorcy osobie fizycznej nie prowadzącej w momencie działań kontrolnych działalności gospodarczej.

Uzasadniając skargę strona w szczególności zaakcentowała, że GITD w treści skarżonej decyzji dokonuje szerokiego uzasadnienia przyczyn uznania prawidłowości nałożonej na stronę sankcji, cytując niemal cały rozdział 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, jednakże organ odwoławczy nie zwrócił jednak uwagi na fakt, iż we wszystkich przywołanych uregulowaniach, w szczególności ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, prawodawca jako adresata tych przepisów ustalił przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.s.d.g. Z kolei zdaniem skarżącej żaden przepis u.s.d.g. nie obejmuje kwestii prowadzenia kontroli osoby nie prowadzącej działalności gospodarczej, nawet tej, która w przeszłości takową prowadziła. Podkreślono również, iż art. 89c u.t.d. także nawiązuje do definicji przedsiębiorcy w rozumieniu u.s.d.g., i co istotne, ustawa o transporcie drogowym nie zawiera jakiegokolwiek przepisu pozwalającego na konkluzję, iż w stosunku do osoby fizycznej, która w chwili kontroli nie prowadzi działalności gospodarczej, ale taką prowadziła w przeszłości, również stosuje się przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zastosowanie zatem przepisów tejże ustawy w stosunku do osoby nie prowadzącej działalności gospodarczej w chwili kontroli bez wyraźnej delegacji ustawowej stanowi rażące naruszenie przepisów postępowania.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów strony ponownie wskazał, iż z treści art. 16a ust. 1 i ust. 2 u.t.d. wynika, iż podmiot który zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej przez okres jednego roku od zaprzestania prowadzenia tejże działalności jest zobowiązany do przechowywania dokumentów dotyczących prowadzonej działalności w zakresie transportu drogowego. Z przedmiotowego przepisu wynika także obowiązek udostępniania tych dokumentów osobom uprawnionym do kontroli. Tym samym strona nie stawiając się w miejscu i terminie kontroli i odmawiając przedłożenia dokumentów dotyczących działalności transportowej sprzed dnia zaprzestania jej prowadzenia dopuściła się naruszenia art. 72 u.t.d.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawa z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione.

Konsekwencją takiego unormowania jest konstatacja, iż uchylenie decyzji lub postanowienia może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonego orzeczenia nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, w skrócie u.p.p.s.a).

Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 u.p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi.

Skarga jako niezasadna została przez Sąd oddalona.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja GITD wydana w przedmiocie ukarania skarżącej karą pieniężną nałożona na nią z tytułu niepoddania się lub uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli w całości lub w części, tj. za czyn opisany w lp.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.

W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy został przez organy obu instancji ustalony prawidłowo i może stanowić podstawę kontroli zaskarżonych do WSA decyzji administracyjnych.

Organ odwoławczy właściwie też ustalił, zinterpretował i zastosował przepisy prawa materialnego. W myśl regulacji art. 33a u.t.d. w razie zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej lub wykonywania przewozu drogowego, podmiot, o którym mowa w art. 33 ust. 1 lub ust. 2 pkt 1 i 2, ma obowiązek przechowywać i udostępniać osobom uprawnionym do kontroli, dokumenty i inne nośniki informacji wymagane przepisami, o których mowa w art. 4 pkt 22, przez okres jednego roku począwszy od dnia, w którym przestał wykonywać przewóz drogowym. W niniejszej sprawie nie sposób też pominąć znaczenia art. 16a ust. 2 pkt 2 u.t.d. Otóż przepis ten nakazuje do przedsiębiorcy albo osoby fizycznej, którzy posiadali zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencję i zaprzestali wykonywania działalności gospodarczej lub wykonywania przewozu drogowego odpowiednio stosować art. 16a ust. 1 u.t.d. Na mocy przytoczonego przepisu przedsiębiorca, któremu cofnięto zezwolenie bądź licencje lub akty te wygasły, ma obowiązek przechowywać i udostępniać osobom uprawnionym do kontroli dokumenty i inne nośniki informacji wymagane przepisami, o których mowa w art. 4 pkt 22, przez okres jednego roku, począwszy od dnia, w którym przestał wykonywać transport drogowy. Do posiadania stosownej licencji lub zezwolenia obowiązany jest każdy, to wykonuje działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego.

W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie przytoczone wyżej regulacje są z sobą spójne i dają podstawę do wyprowadzenia czytelnego stanowiska interpretacyjnego, iż przewoźnik drogowy ma obowiązek przechowywać i udostępniać osobom uprawnionym dokumenty i inne nośniki informacji wymagane regulacjami określonymi w art. 4 pkt 22 u.t.d., przez okres jednego roku, począwszy od dnia, w którym zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej lub wykonywania przewozów. Niewykonanie tego obowiązku poprzez niepoddanie się kontroli podlega sankcji administracyjnej określonej w lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. w postaci kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł. Tej samej sankcji podlega czyn polegający na nieprzechowywaniu lub przechowywaniu niekompletnych dokumentów i innych nośników informacji, o których mowa w art. 16a i art. 33a u.t.d., przez podmioty wymienione w tym przepisie.

W stanie faktycznym sprawy nie jest pomiędzy stronami kwestionowany fakt wykonywania przez skarżącą do dnia [...] marca 2015 r. działalności gospodarczej polegającej na wykonywaniu transportu drogowego. W związku z tym, skarżąca była adresatem obowiązków określonych w powyższych unormowaniach u.t.d. Przez okres jednego roku, począwszy od dnia w którym zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej miała obowiązek przechowywać i udostępniać osobom uprawnionym dokumenty określone w art. 4 pkt 22 u.t.d.

W realiach niniejszej sprawy skarżąca zaprzestała wykonywania działalności gospodarczej w postaci transportu drogowego towarów (kod PKD 49.41.Z) w dniu [...] marca 2015 r., co potwierdza znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy wypis z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Organ I instancji skutecznie pismem z dnia [...] maja 2015 r., doręczonym stronie w dniu [...] maja 2015 r., oraz pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r., doręczonym stronie w dniu [...] września 2015 r., zawiadomił o zamiarze wszczęcia kontroli wobec przedsiębiorcy odpowiednio w dniu [...] czerwca 2015 r. i w dniu [...] września 2015 r. w zakresie przestrzegania obowiązków i warunków przewozu drogowego, określonych w art. 4 pkt 22 lit. a-y u.t.d. Nadmienić należy, iż na wniosek skarżącej DWITD przełożył pierwszy termin kontroli na dzień [...] lipca 2015 r. Wbrew stanowisku prezentowanemu przez skarżącą organ I instancji, kierując się treścią art. 52 i art. 72 u.t.d., zasadnie wzywał też do przygotowania na dzień rozpoczęcia kontroli szeregu dokumentów związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą, przy czym z naturalnych względów mogła ona obejmować okres od dnia [...] czerwca 2014 r. do dnia [...] marca 2015 r., tj. do dnia zakończenia tej działalności.

Strona w piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r., w którym wnosiła o zmianę terminu przeprowadzenia kontroli w przedsiębiorstwie i poinformowała o wykreśleniu działalności z rejestru, podnosiła, że wydłużenie czasu rozpoczęcia kontroli pozwoli jej przygotować dokumenty, o których w zawiadomieniu była mowa. Dopiero pismem z dnia [...] lipca 2015 r., powołując się na nieprowadzenie działalności gospodarczej od dnia [...] marca 2015 r., strona wniosła o weryfikację i korektę podanego w zawiadomieniu zakresu kontroli w oparciu o art. 4 pkt 22 u.t.d., aby następnie pismem z dnia [...] września 2015 r. wnieść o odstąpienie od zamiaru przeprowadzenia kontroli, gdyż w jej przekonaniu przepisy art. 77 u.s.d.g. nie obejmują podmiotów, które zrezygnowały z prowadzenia działalności gospodarczej.

Fakt niepoddania się kontroli w celu wykonania obowiązku udostępnienia dokumentów, o których mowa w art. 4 pkt 22 u.t.d., znajduje potwierdzenie w protokole z czynności z dnia [...] września 2015 r., nr [...].

Nie budzi wątpliwości Sądu, iż nieobecność kontrolowanej w miejscu kontroli, które na wniosek samej skarżącej zostało wyznaczone w siedzibie organu I instancji, przy jednoczesnym wykazaniu prawidłowego doręczenia zawiadomienia o zamiarze kontroli przeprowadzenia kontroli, stanowiła wystarczając podstawę do uruchomienia procedury sankcyjnej, co nastąpiło w drodze zawiadomienia z dnia [...] września 2015 r. o wszczęciu postępowania.

Podsumowując rozważania podnieść trzeba, iż konsekwencją niepoddania się przez skarżącą kontroli w zakresie przestrzegania obowiązków i warunków przewozu drogowego, określonych w art. 4 pkt 22 lit. a-y u.t.d., pomimo zaprzestania wykonywania przewozów drogowych, jednakże w sytuacji, gdy pomiędzy datą kontroli i datą zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej nie upłynął rok, jest obowiązek po stronie organów inspekcji transportu drogowego wszczęcia stosownego postępowania administracyjnego i nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w określonej w decyzji wysokości, gdyż przyjęte w art. 16a ust. 2 pkt 2 u.t.d. rozwiązanie stanowi wyjątek od zasady pozwalającej dokonywać jedynie kontroli przewoźnika prowadzącego działalność transportową w dniu kontroli.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.