Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 109/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Wojewody W. w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] października 2013 r. W.Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Wojewody W. w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – dalej jako "Kpa").

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej jako Ppsa) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a".

Stosownie do treści przepisu art. 52 § 1 Ppsa skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2 art. 52). W sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a środkiem zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 2 Ppsa, jest zażalenie o którym mowa w art. 37 Kpa, tj. na niezałatwienie sprawy w terminie, skierowane do organu wyższego stopnia. Stosownie jednak do treści art. 37 § 1 Kpa jeżeli nie ma takiego organu stronie służy - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

W świetle powyższego, warunkiem skutecznego wniesienia do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ jest wyczerpanie środków zaskarżenia poprzez złożenie uprzednio przez stronę skarżącą zażalenia na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania do organu wyższego stopnia. Podkreślenia jednak wymaga, że "wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 Kpa warunkuje wniesienie skargi na bezczynność organu I instancji, a nie organu wyższego stopnia, do którego wniesiono zażalenie" (zob. postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 01 sierpnia 2011 r., sygn. II SAB/Wr 34/11, postanowienie WSA w warszawie z dnia 19 października 2007 r., sygn. akt II SAB/Wa 66/07, publ. LEX nr 420139).

Tymczasem, przedmiotem skargi w niniejszej sprawie uczyniono właśnie bezczynność Wojewody tj. organu wyższego stopnia, dotyczącą rozpoznania zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 Kpa.

W orzecznictwie utrwalony jest jednak pogląd, że zarówno rozpoznanie przez organ wyższego stopnia w formie postanowienia zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 Kpa (zob. postanowienia NSA: z dnia 12 lutego 2002 r.; sygn. akt II SA/Gd 3920/01; LEX nr 76109; z dnia 27 września 2001 r.; sygn. akt I SAB 177/01; LEX nr 84483 oraz z dnia 8 lutego 1995 r.; sygn. akt I SAB 86/94, ONSA 1996, Nr 1, poz. 39), jak i bezczynność lub przewlekłość organu wyższego stopnia w przedmiocie rozpoznania tego zażalenia - nie podlega - zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wyjaśnić, bowiem należy, że organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 Kpa wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 Kpa. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczące poszczególnych kwestii - jak w tym przypadku bezczynności organu - wynikających w toku tego postępowania, lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie. Dlatego też, tego rodzaju postanowienia nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Skoro na postanowienie wydane w trybie art. 37 Kpa nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, to tym samym skarga ta nie przysługuje na bezczynność organu polegającą na nierozpoznaniu zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 Kpa, w tym także na niewyrażeniu stanowiska przez ten organ w formie postanowienia (zob. postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 1 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Wr 34/11, postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 5 czerwca 2009 r., sygn. akt IV SAB/Gl 21/09, publ. LEX nr 504035).

Stąd też, skoro intencją skarżącego, było wywołanie skutku w postaci zdyscyplinowania Wojewody w sprawie rozpoznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, to nie może budzić uzasadnionych wątpliwości, iż ze wskazanych przyczyn skarga ta była niedopuszczalna.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa orzekł jak w sentencji.