Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1374/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.134, art. 238 par. 1 i par. 2, art. 11, art. 9, art. 239
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant st. sekr. sądowy Iwona Mazek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2011 r. sprawy ze skargi K. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

1. K. G. (dalej: "Skarżący") pismem z [...] marca 2010r., które wpłynęło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. (dalej "SKO") [...] marca 2010r. złożył skargę na działalność Wójta Gminy C. dotyczącą sposobu doręczenia decyzji w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego. Skarżący wyraził niezadowolenie z powodu doręczania pism. Zażądał, aby doręczano mu decyzje w sprawie podatku rolnego w taki sposób, aby mógł się zapoznać z ich treścią.

2. Rada Gminy w C., w wyniku przekazania przez SKO skargi wniesionej, podjęła 22 marca 2010r. uchwałę o uznaniu ww. skargi za nieuzasadnioną. W podstawie prawnej wskazano art. 229 pkt 3 k.p.a. W uzasadnieniu ww. uchwały stwierdzono, że zgodnie z art. 144 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "O.p.") organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, swoich pracowników lub przez inne osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów. Decyzję wydawane przez wójta mogą być doręczane przez sołtysów. Decyzje podatkowe są doręczane Skarżącemu przez pocztę, czyli zgodnie z art. 144 O.p. W związku tym skarga jest niezasadna.

Uchwałę z 22 marca 2010r. wraz z uzasadnieniem i pismem przewodnim z 29 marca 2010r. doręczono Skarżącemu 31 marca 2010r.

3. Skarżący pismem z [...] marca 2010r., które wpłynęło do SKO [...] kwietnia 2010r. zaskarżył odwołaniem "decyzję otrzymaną 31 marca 2010r." Wskazał, że jest ona nieuzasadniona i brak w niej pouczenia. Stwierdził też, że od 11 lat nie odbiera i nie będzie odbierał decyzji z urzędu gminy, z powodu niezgodności powierzchni gruntów. W uchwale brak powierzchni hektarów fizycznych. Uzasadnienie załączone do ww. uchwały nie jest uzasadnieniem. Nie ma też pouczenia.

4. SKO postanowieniem z [...] kwietnia 2010r. stwierdziło niedopuszczalność ww. odwołania.

W uzasadnieniu SKO wskazało, że Rada Gminy wydając uchwałę, uznającą za niezasadną skargę wniesioną w trybie art. 229 pkt 3 k.p.a. nie wydała rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej. Niedopuszczalność odwołania na mocy art. 134 k.p.a. zachodzić może z przyczyn przedmiotowych. Obejmują one: brak przedmiotu zaskarżenia oraz niemożliwość zaskarżenia decyzji w toku instancji. Odwołanie jest niedopuszczalne, gdy decyzja nie weszła do obrotu prawnego, lub gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną.

Skoro rada gminy nie wydała rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej, w sprawie nie może być zastosowany tryb postępowania przewidziany do decyzji podjętych przez organy administracji publicznej. Tym samym wniesienie odwołania jest niedopuszczalne i nie może stanowić podstawy do prowadzenia postępowania administracyjnego w trybie odwoławczym.

SKO, powołując się ponadto na treść art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) stwierdziło, że Skarżący uznając, że jego interes prawny został naruszony może wezwać Radę Gminy w C. do usunięcia naruszenia, a następnie po bezskutecznym wezwaniu wnieść skargę do właściwego sądu administracyjnego

5. Skarżący pismem z [...] maja 2010r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie SKO. Zdaniem Skarżącego postanowienie nie zawiera właściwego uzasadnienia. Nie wiadomo na jakiej podstawie ją wydano. Skarżący wyjaśnił, że od 11 lat nie odbiera nakazu na podatek rolny i odbierał nie będzie do czasu prawidłowego ustalenia powierzchni jego gospodarstwa rolnego.

6. SKO w odpowiedzi na skargę, podtrzymując dotychczasową argumentację, wniosło o oddalenie skargi w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.), stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawowana jest na mocy kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c), pkt 2 P.p.s.a.).

W świetle akt sprawy wyżej określone przesłanki nie zachodzą.

Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie SKO z [...] kwietnia 2010r. stwierdzające, na mocy art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r.Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej "k.p.a.")., niedopuszczalność odwołania wniesionego przez Skarżącego od uchwały Rady Gminy w C.

Sąd podkreśla, że zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie podnosi się – na co w sposób prawidłowy zwróciło uwagę SKO w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia – że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym. Obejmuje to przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne braku możliwości zaskarżenia w toku instancji decyzji.

W rozpoznanej sprawie zaszedł przypadek pierwszy. W sprawie nie wydano decyzji administracyjnej. Zawiadomiono jedynie stronę o sposobie załatwienia skargi, na mocy art. 238 § 1 i 2 k.p.a. Zawiadomienie to jest czynnością materialno – techniczną. Nie stanowi więc decyzji i nie podlega zaskarżeniu w drodze odwołania. Skoro w sprawie nie wydano decyzji, ani innego aktu władczego, należało przyjąć, tak jak uczyniło SKO, że niedopuszczalne jest wniesienie odwołania od czynności materialno-technicznej, jaką było podanie informacji przez SKO.

Sąd stwierdza w związku z tym, że zaskarżone do Sądu postanowienie SKO z [...] kwietnia 2010r., stwierdzające niedopuszczalność odwołania jest prawidłowe. Sąd z urzędu twierdzi jednak, że uzasadnienie zawarte w zaskarżonym postanowieniu jest niepełne, bowiem należało w nim wyjaśnić, stosownie do treści art. 11 i art. 9 k.p.a., że zawiadomienie o załatwieniu skargi, na mocy art. 238 k.p.a. stanowi czynność materialno–techniczną, która wywołuje trojaki skutek prawny. Po pierwsze kończy postępowanie skargowe. Po drugie daje adresatowi zawiadomienia możliwość złożenia kolejnej skargi, która jest wyrazem niezadowolenia z załatwienia skargi (art. 227 k.p.a.). Po trzecie do takiej skargi możliwe jest zastosowanie art. 239 k.p.a. - podtrzymanie stanowiska w odpowiedzi na skargę i zawiadomienie organu wyższego stopnia o sposobie załatwienia skargi przez podtrzymanie stanowiska. W związku z tym czynność materialno – techniczna nie może podlegać zaskarżeniu odwołaniem.

Sąd ocenia, że mimo wyżej opisanych mankamentów uzasadnienia o charakterze proceduralnym, merytoryczne rozpoznanie odwołania wniesionego przez Skarżącego od czynności materialno – technicznej, polegającej na podaniu informacji przez SKO, nie było możliwe. Tym samym rozstrzygnięcie SKO należy uznać za prawidłowe. Wadliwość, polegająca na niedoskonałościach uzasadnienia, nie miała i nie mogła mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Nie została zatem spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a.

Sąd, biorąc powyższe pod uwagę uznał, że zasadne jest oddalenie skargi, na mocy art. 151 P.p.s.a.