Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1135/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 3 w zw. z art. 10 ust. 4 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity
article: art. 151, 190
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.) Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras Janusz Walawski Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2014 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zarejestrowania broni palnej krótkiej do celów łowieckich - oddala skargę -


UZASADNIENIE

J. P. uzyskał pozwolenie na cztery egzemplarze broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich i w ramach tego pozwolenia nabył pistolet [...] oraz zgłosił go do zarejestrowania do celów łowieckich.

Decyzją z [...] września 2011 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] odmówił zarejestrowania powyższej broni do celów łowieckich. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że pistolet, ze względu na energię kinetyczną pocisków z niego wystrzeliwanych nie spełnia warunków broni myśliwskiej, o której mowa w § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61, poz. 548 ze zm. – dalej jako "rozporządzenie z 2005 r."). Ponadto organ wskazał, że skarżący nie odbył przeszkolenia w zakresie posługiwania się bronią krótką.

Na skutek rozpatrzenia odwołania strony Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 13 ust. 3 w związku z art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm. – dalej jako "ustawa o broni i amunicji") i § 3 ust. 1 rozporządzenia z 2005 r.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ II Instancji wyjaśnił, że do 9 marca 2011 r. osoby posiadające pozwolenie na broń palną myśliwską obowiązywał zakaz prawny używania do celów łowieckich broni krótkiej w postaci pistoletów i rewolwerów - § 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 19, poz. 240 ze zm. – dalej jako "rozporządzenie z 2000 r."). W związku z nowelizacją ustawy o broni i amunicji dokonaną ustawą z 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195), rozporządzenie to zostało uznane za uchylone. Natomiast określenie rodzajów broni dopuszczonej do używania w zależności od celu, do jakiego zostało wydane pozwolenie, prawodawca przeniósł do ustawy, wskazując w art. 10 ust. 4 pkt 3, że do celów łowieckich można posiadać broń dopuszczoną do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów. Przepisy takie zawiera rozporządzenie z 2005 r.

Komendant Główny Policji wskazał ponadto, że w dacie wydania decyzji przez organ I instancji obowiązywał przepis § 3 ust. 1-3 tego rozporządzenia ustalający, że do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów, przy czym magazynek broni samopowtarzalnej może zawierać najwyżej dwa naboje. Polowanie na zwierzynę grubą odbywało się wyłącznie przy użyciu myśliwskiej broni palnej o lufach gwintowanych o kalibrze minimum 5,6 mm oraz stosowanych do niej naboi myśliwskich z pociskami półpłaszczowymi, które w odległości 100 m od wylotu lufy posiadały energię 1000 J (polowania na sarny, dziki, warchlaki i drapieżniki), 2000 J (na jelenie, daniele, muflony i dziki) i 2500 J (na łosie), przy czym dopuszczano polowanie na wymienioną zwierzynę (z wyłączeniem łosi i jeleni byków) również z broni o lufach gładkich, lecz z użyciem myśliwskich naboi kulowych (§ 3 ust. 3).

W ocenie Komendanta Głównego Policji, organ I instancji prawidłowo zinterpretował wskazane wyżej przepisy i uznał, że zgłoszony do rejestracji pistolet nie może być zarejestrowany jako broń do celów łowieckich, bowiem broń ta nie umożliwia nadania pociskowi energii kinetycznej, o której mowa w rozporządzeniu.

Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że 14 grudnia 2011 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Środowiska z 15 listopada 2011 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 257, poz. 1548). Organ II instancji zobowiązany był do rozpatrzenia sprawy zgodnie z obowiązującym stanem prawnym. Zgodnie z obecnym brzmieniem § 3 ust. 1 rozporządzenia z 2005 r., do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna długa centralnego zapłonu, o lufach gwintowanych lub gładkich, z wyłączeniem broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów. Z tego względu, w ocenie organu odwoławczego, kwestia przeszkolenia posługiwania się bronią krótką, energii kinetycznej pocisków, jak i pojemności magazynka broni krótkiej nie ma znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Z przytoczonego wyżej przepisu wprost wynika, że pistolet nie może być używany do wykonywania polowania.

Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2012 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez J. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W skardze pełnomocnik strony zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

- art. 10 ust. 4 pkt 3 w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, przez dokonanie uznania, że broń palna myśliwska, która została przedstawiona do rejestracji, jest bronią palną strzelającą myśliwskimi pociskami półpłaszczowymi;

- art. 10 ust. 4 pkt 3 w zw. z § 3 ust. 1 i 5 ww. rozporządzenia, przez ich niezastosowanie, podczas gdy broń palna myśliwska, przedstawiona do rejestracji, jest bronią palną strzelającą wyłącznie pociskami pełnopłaszczowymi;

- art. 6 i 7 k.p.a., przez dokonywanie wykładni przepisów prawa wbrew zasadzie logicznego rozumowania i pomięciem zasad wykładni przepisów prawa, a przez to naruszanie praworządności przez kreowanie norm prawnych, które nie dadzą się w racjonalny sposób wywieść z istniejących przepisów;

- art. 8 k.p.a., przez prowadzenie postępowania i bezprawne tworzenie kryteriów rejestracji broni, nieznanych przepisom prawa, a przez to podważanie zaufania do władzy publicznej.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony powołał się między innymi na treść opinii prawnej sporządzonej dla organów Policji, która na podstawie przepisów obowiązujących w okresie od dnia 9 marca 2011 r. do dnia 14 grudnia 2011 r. dopuszczała określone typy broni palnej krótkiej jako broń myśliwską.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 714/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2012 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2011 r.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, że w sprawie zastosowanie miały przepisy obowiązujące w brzmieniu od 14 grudnia 2011 r. W ocenie Sądu I instancji, z tych przyczyn organ powinien uchylić rozstrzygniecie organu I instancji i nakazać temu organowi ponownie rozpatrzyć sprawę, przy zastosowaniu kryteriów przewidzianych w aktualnie obowiązujących przepisach omawianego rozporządzenia. Sąd I instancji wskazał, że od 14 grudnia 2011 r. rozstrzygnięcie organu I instancji nie odpowiadało prawu, a ponadto "nie uprawomocniło się pod rządami przepisów obowiązujących w dacie rozstrzygania przez organ I instancji".

Na skutek uwzględnienia skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OSK 2762/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

W argumentacji zapadłego rozstrzygnięcia Sąd II instancji wskazał, iż w przypadku zmiany stanu prawnego, która następuje między wydaniem decyzji organu I instancji a rozpatrzeniem odwołania przez organ odwoławczy, zasada dwuinstancyjności, w braku odpowiednich przepisów intertemporalnych, nakłada na organ II instancji obowiązek rozpatrzenia sprawy i wydania jednego z rozstrzygnięć, o których stanowi art. 138 § 1 pkt 1 – 3 k.p.a. z uwzględnieniem nowych bądź znowelizowanych przepisów.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny dokonał wykładni przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Sąd ten stwierdził, iż stosownie do art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, pozwolenie na posiadanie broni do celów łowieckich uprawnia do posiadania broni i amunicji dopuszczonej do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów. Tymi odrębnymi przepisami są przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 43 ust. 3 ustawy z 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1226 ze zm.). Przepisy rozporządzenia z 2005 r. ulegały zmianom i § 3 ust. 1 uzyskał nowe brzmienie na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z 15 listopada 2011 r. Nowe brzmienie § 3 ust. 1 rozporządzenia z 2005 r., obowiązującego w dacie wydania decyzji przez organ II instancji, nie budzi żadnych wątpliwości. Przepis ten wyraźnie stanowi, że do polowań dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna długa centralnego zapłonu, o lufach gwintowanych lub gładkich, z wyłączeniem broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów. Przed dokonaniem tej zmiany, w okresie od 10 marca 2011 r. do 14 grudnia 2011 r. obowiązywał § 3 ust. 1 rozporządzenia z 2005 r., który to przepis nie wykluczał wyraźnie pistoletów i rewolwerów z broni myśliwskiej, jednak nie mogły być one uznane za broń myśliwską między innymi z tego powodu, że nie spełniały wymogów z § 3 ust. 2 rozporządzenia z 2005 r. (ich pociski nie posiadały wymaganej przepisami energii kinetycznej). Zmiana treści § 3 rozporządzenia z 2005 r., wprowadzona 14 grudnia 2011 r., nie zmieniła więc wcześniejszego stanu prawnego w stosunku do pistoletów i rewolwerów, lecz tylko doprecyzowała brzmienie przepisów tego rozporządzenia, usuwając możliwe wątpliwości co do tego, że broń ta nie może służyć polowaniom (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 grudnia 2013 r., II OSK 1784/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, pogląd, że pistolet jako broń bojowa, nie może być uznany jednocześnie za broń myśliwską, znajduje swoje oparcie przede wszystkim w treści art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, gdzie ustawodawca umieszczając obok siebie dwa pojęcia broni palnej - bojowej i myśliwskiej, dokonuje wyraźnego ich rozróżnienia. Zróżnicowanie rodzajów broni palnej istniało w ustawie o broni i amunicji od czasu jej wejścia w życie, natomiast po zmianie tej ustawy w 2011 r., w art. 10 ust. 2 w związku z ust. 4 wskazano, jakim celom mają służyć wymienione rodzaje broni, przypisując jednoznacznie broń bojową do innych celów niż łowieckie.

Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się także przekroczenia delegacji ustawowej (art. 43 ust. 5 ustawy Prawo łowieckie) przez przepisy rozporządzenia z 2005 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 1 tego przepisu obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W świetle postanowień art. 190 zdanie pierwsze ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Nawet w przypadku odmiennej interpretacji prawa lub możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wyrażone przez sąd mają moc wiążącą (patrz wyrok WSA w Olsztynie sygn. akt I SA/Ol 250/11, publik. LEX nr 795579).

W niniejszej sprawie nie może budzić wątpliwości, że Komendant Główny Policji, rozstrzygając w postępowaniu odwoławczym o zasadności żądania skarżącego, był obowiązany stosować przepisy znowelizowanego rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowań i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61, poz. 548 ze zm.), którego § 3 ust. 1 stanowi, iż do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna długa centralnego zapłonu, o lufach gwintowanych lub gładkich, z wyłączeniem broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów, z tym że do magazynka broni samopowtarzalnej można załadować jednorazowo najwyżej dwa naboje.

W świetle brzmienia ww. przepisu, pistolet [...] nie może zostać zakwalifikowany do broni palnej myśliwskiej, do której posiadania skarżący jest uprawniony. Oznacza to, iż organ Policji słusznie nie dopatrzył się przesłanek dających podstawę do zarejestrowania zgłoszonej przez skarżącego broni krótkiej (pistoletu) do celów łowieckich w trybie art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.).

Uwzględniając zatem ocenę prawną zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OSK 2762/12 należy stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi, Komendant Główny Policji prawidłowo zastosował w sprawie przepisy prawa materialnego, jak też wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów procesowych w sposób, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zgodnie z art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca.