Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2665/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 21
journal: Dz.U. 2015 poz 520
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity.
article: art. 1a ustt. 3, art. 2 ust. 2
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Beata Cieloch (sprawozdawca), Sędzia NSA Jan Grzęda, Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 26 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 107/15 w sprawie ze skargi Nadleśnictwo C. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 29 grudnia 2014 r. nr [...], oraz z dnia 13 stycznia 2015 r. nr [...], [...], [...], [...], [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2009-2013 oraz za okres od stycznia do marca 2014 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie na rzecz Nadleśnictwo C. kwotę 600 (słownie: sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I.1. Zaskarżonym wyrokiem z 18 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 107/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w sprawie ze skarg Nadleśnictwo C. na sześć decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z 29 grudnia 2014 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. oraz z 13 stycznia 2015 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za: 2010 r., 2011 r., 2012 r., 2013 r. oraz od stycznia do marca 2014 r. uchylił zaskarżone decyzje i poprzedzające je decyzje Burmistrza S. z 12 września 2014 r.; stwierdził, że nie podlegają one wykonaniu i zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego.

I.2. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że Starosta S. 3 marca 2014 r. wydał zawiadomienie o zmianach w danych ewidencji na podstawie § 49 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2011 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) dotyczące zmiany użytków gruntów obrębu W. na wniosek Nadleśnictwa. Zmiana dotyczyła m.in. działki nr [...], która do 3 marca 2014 r. posiadała symbole użytku "Ls"- 24,15 ha, "dr"- 0,48 ha, "N"- 0,74 ha zaś po tej dacie symbole użytku "Ls"- 24,63 ha, "N"- 0,74 ha oraz działki nr [...], która do 3 marca 2014 r. posiadała symbole użytku "Ls"- 20,37 ha, "dr"- 0,16 ha, "N"- 0,25 ha, zaś po tej dacie symbole użytku "Ls"- 20,53 ha, "N"- 0,25 ha. Burmistrz S. decyzjami z 12 września 2014 r. określił Nadleśnictwu zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości z tytułu gruntów stanowiących drogi za wskazane okresy, mimo że Nadleśnictwo w pismach składanych w toku postępowania podało, że użytek oznaczony symbolem "dr" nie posiadał statusu drogi publicznej, droga była wykorzystywana jedynie na potrzeby prowadzenia gospodarki leśnej i powinna być oznaczona w ewidencji gruntów i budynków symbolem "Ls".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z 29 grudnia 2014 r. i 13 stycznia 2015 r. utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji z 12 września 2014 r. Organ odwoławczy wskazał, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są wiążące dla organu podatkowego przy wymiarze podatków. Nie było więc dopuszczalne badanie w postępowaniu podatkowym dokumentów źródłowych, stanowiących podstawę wpisu danych do ewidencji, gdyż byłoby to działanie wkraczające w kompetencje organu ewidencyjnego. SKO wskazało też, że zgodnie z § 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) symbol "dr" oznacza grunty należące do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych, które nie należą do gruntów rolnych i leśnych, które na podstawie art. 2 ust. 2 u.p.o.l. podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Powyższego nie zmieniają zapisy planu urządzenia lasu, które są uwzględniane w ewidencji gruntów i budynków na podstawie art. 20 ust. 2 ustawy o lasach.

I.3. W skargach do WSA Nadleśnictwo zarzuciło organowi naruszenie:

- art. 2 ust. 2 i 3 pkt 4, art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.; dalej u.p.o.l.) przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że grunty oznaczone symbolem "dr" podlegają opodatkowaniu, mimo że są wykorzystywane wyłącznie dla potrzeb gospodarki leśnej;

- art. 21 ust. 1 i 2 oraz art. 26 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.) przez bezkrytyczne przyjęcie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, mimo zgłoszonych przez podatnika udokumentowanych zastrzeżeń;

- art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2014 r., poz. 1153 ze zm.) przez pominięcie informacji o powierzchni lasów zawartych w planach urządzenia lasu;

- art. 122 i art. 180 w zw. z art. 187 § 1, art. 191 i art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.).

I.4. W odpowiedzi na skargi SKO wniosło o oddalenie skarg.

I.5. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skargi są zasadne.

Sąd ten podkreślił, że spór w sprawie dotyczy opodatkowania podatkiem od nieruchomości części działek, które w latach 2009-2014 oznaczone były w ewidencji gruntów i budynków symbolem "dr". Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają zaś grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle - z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych (art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l.). WSA wskazał też na zasadę z art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, zgodnie z którą dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są wiążące dla organów podatkowych. Dane te poddawane są jednak ocenie zgodnie z art. 122, art. 180, art. 191 i art. 187 Ordynacji podatkowej. Jak zauważył Sąd pierwszej instancji, zapisy ewidencji nie zawsze odzwierciedlają rzeczywisty stan faktyczny. Domniemanie prawdziwości danych ujawnionych w dokumentach urzędowych nie ma jednak charakteru domniemań niewzruszalnych, co wynika z art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej.

WSA przytoczył definicje drogi i pasa drogowego z ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.; dalej u.d.p.) i stwierdził, że potwierdzają one tezę, że droga i pas drogowy nie są pojęciami tożsamymi, gdyż droga stanowi budowlę, zaś pas drogowy to wyłącznie grunt, na którym zlokalizowana jest droga wraz z urządzeniami funkcjonalnie z nią związanymi. Stosownie zaś do art. 8 ust. 1 u.d.p. drogi, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi. Z art. 4 u.d.p. wynika, że akt ten dotyczy wszystkich rodzajów dróg, a nie tylko publicznych. W załączniku nr 6 poz. 3 pkt 7 lit. a rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.) zatytułowanym: "Zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych" wskazano, że do terenów komunikacyjnych zalicza się drogi, a do użytku gruntowego o nazwie "drogi" zalicza się grunty w granicach pasów drogowych dróg publicznych i dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. W szczególności do dróg zalicza się grunty zajęte pod: drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe, drogi gminne, drogi w osiedlach mieszkaniowych, drogi dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych oraz do obiektów użyteczności publicznej, place postojowe i manewrowe przy dworcach kolejowych, autobusowych i lotniczych, portach morskich i rzecznych i innych oraz ogólnodostępne dojazdy do ramp wyładowczych i placów składowych. Grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie są drogą w rozumieniu rozporządzenia. Grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego. Przepis ten został zmieniony od 31 grudnia 2013 r. na mocy § 1 pkt 67 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 listopada 2013 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2013 r., poz.1551) w ten sposób, że załącznik nr 6 otrzymał oznaczenie jako nr 5, a w poz. 18 obejmującej tereny komunikacyjne w pkt 2 wskazano, że do użytku gruntowego o nazwie "drogi" nie zalicza się gruntów w granicach pasów drogowych dróg wewnętrznych, jeżeli wchodzą w skład gospodarstwa rolnego lub leśnego, natomiast w pkt 3 wskazano, że grunty w granicach pasów drogowych dróg wewnętrznych niezaliczone do użytku gruntowego "drogi" włącza się do użytku las, jeśli wchodzą w skład gospodarstwa leśnego.

WSA powołał się też na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13, w której wskazano m.in., że do użytku gruntowego o nazwie "drogi" zalicza się grunty w granicach pasów drogowych dróg publicznych i dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych, przyjmując równocześnie, że grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie zalicza się do dróg na potrzeby ewidencji, tylko grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego. Ponadto w uchwale tej wskazano, że dana budowla może być uznana za drogę wewnętrzną jedynie wówczas, gdy przeznaczona jest do ruchu drogowego (rozumianego jako możliwość korzystania z drogi przez nieoznaczoną ilość osób, każdego użytkownika dróg), a nie służy tylko przedsiębiorcy do wewnętrznej komunikacji w obrębie danej nieruchomości (na terenie jego zakładu).

WSA stwierdził zatem, że drogę wewnętrzną, niezależnie, czy jest ona oznaczona w ewidencji symbolem "dr", czy też nie, należy zaliczyć do budowli drogi wewnętrznej w rozumieniu przepisów u.p.o.l. tylko, gdy przeznaczona jest do ruchu drogowego rozumianego jako możliwość korzystania z drogi przez nieoznaczoną ilość osób, każdego użytkownika dróg, a nie służy tylko podmiotowi do wewnętrznej komunikacji w obrębie danej nieruchomości. Ponadto z przepisów wykonawczych do Prawa geodezyjnego i kartograficznego wynika, że grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie są drogą w rozumieniu cytowanego rozporządzenia. Grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego. Do użytku gruntowego o nazwie drogi nie zalicza się gruntów w granicach pasów drogowych dróg wewnętrznych, jeżeli wchodzą one w skład gospodarstwa leśnego. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 8 ustawy o lasach, drogi leśne to drogi położone w lasach niebędące drogami publicznymi w rozumieniu przepisów o drogach publicznych.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji organy podatkowe skoncentrowały się jedynie na fakcie oznaczenia przedmiotowego gruntu symbolem "dr" w ewidencji gruntów i budynków i nie ustaliły, czy na gruncie tym istnieje budowla drogi wewnętrznej w rozumieniu art. 1a pkt 2 u.p.o.l i art. 4 pkt 2 u.d.p. Organy podatkowe w toku załatwiania sprawy pominęły więc ocenę prawną mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa podatkowego materialnego, nie uwzględniły orzecznictwa sądów administracyjnych, w szczególności przywołanej uchwały NSA, co skutkowało uznaniem, że grunt oznaczony jako "dr" , tj. droga wewnętrzna położona w lasach została zaliczona do budowli drogi, chociaż sam normodawca zdecydował, że grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw leśnych nie są drogą w rozumieniu rozporządzenia, tym bardziej, że tereny oznaczone symbolem "dr" mogą wchodzić tylko w skład terenów komunikacyjnych, a te z kolei – mogły się mieścić (do 31 grudnia 2013 r.) tylko w obszarach gruntów zabudowanych i zurbanizowanych (zał. nr 6 poz. 3 pkt 7 lit. a rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków). Nadto, aby daną budowlę można było uznać za budowlę drogi wewnętrznej, powinna być ona przeznaczona do ruchu drogowego rozumianego jako możliwość korzystania z drogi przez nieoznaczoną ilość osób, każdego użytkownika dróg, a nie służyć tylko danemu podmiotowi do wewnętrznej komunikacji w obrębie danej nieruchomości. Dodatkowym argumentem na twierdzenie, że budowle dróg wewnętrznych położonych w lasach nie mogą być zaliczane do dróg jest brzmienie przywołanego zał. nr 6 poz. 3 pkt 7 lit. a tiret szóste rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa, w którym wyraźnie zaliczono do dróg jedynie grunty zajęte pod drogi dojazdowe do gruntów leśnych. Z ustaleń organów podatkowych nie wynikało, aby drogi leśne były budowlami oraz były przeznaczone do korzystania przez nieoznaczoną ilość osób, każdego użytkownika dróg; przeciwnie z akt sprawy wynikało, że te budowle służyły Nadleśnictwu na potrzeby gospodarki leśnej. Grunty te nie mogły zostać objęte podatkiem od nieruchomości. Grunty te, jako wliczane do przyległego do nich użytku gruntowego, czyli gruntów leśnych, podlegać powinny podatkowi leśnemu.

WSA wskazał też, że działalność prowadzona przez nadleśnictwo była działalnością leśną. Z art. 1a ust. 1 pkt 7 u.p.o.l. wynika, że działalnością leśną jest działalność (właścicieli, posiadaczy lub zarządców lasów) w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymywania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów w stanie nieprzerobionym. W taki sam sposób zdefiniowano działalność leśną w art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. nr 20, poz. 1682 ze zm.). W tej ustawie przewidziano także, że lasem w rozumieniu ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy (art. 1 ust. 2), jak też, że opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna (art. 1 ust. 1). Z akt wynikało, że grunty oznaczone jako "dr" znajdowały się na działkach położonych wewnątrz lasów i służyły wyłącznie działalności leśnej.

II. W skardze kasacyjnej SKO zaskarżyło powyższy wyrok w całości, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) naruszenie:

- art. 145 § 1 ust. 1 p.p.s.a. poprzez uchylenie poza decyzjami SKO, także decyzji organu pierwszej instancji;

- art. 145 § 1 ust. 1 pkt a i c p.p.s.a. poprzez stwierdzenie przez WSA naruszenia prawa materialnego i procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, podczas gdy organ odwoławczy nie naruszył przepisów prawa;

- art. 145 § 1 ust. 1 pkt a i c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez stwierdzenie naruszenia prawa bez podstawy prawnej, gdyż odwoławczy organ podatkowy nie naruszył przepisów prawa;

- art. 145 § 1 ust. 1 pkt a p.p.s.a. w zw. z art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz art. 1a ust. 3 i art. 2 ust. 2 u.p.o.l. przez niewłaściwe zastosowanie;

- art. 145 § 1 ust. 1 pkt a i c p.p.s.a. w zw. z art. 120 Ordynacji podatkowej i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., nr 79, poz. 856 ze zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie.

SKO wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania poniesionych przed sądem pierwszej instancji.

III. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Nadleśnictwo wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna wobec braku usprawiedliwionych podstaw nie zasługiwała na uwzględnienie.

Ze względu na sposób sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej, jej wniosków i uzasadnienia przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych i istotnych wymogów skargi kasacyjnej (art. 176 § 1 p.p.s.a.). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie także, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Konstrukcja skargi kasacyjnej w zasadzie wyznacza zakres kontroli sprawowanej przez sąd kasacyjny. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej, poza przypadkami nieważności, które w tej sprawie nie zachodzą (art. 183 § 1 p.p.s.a.), oznacza bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej podstawami, czyli że władny jest do badania tylko tych zarzutów, które zostały skonkretyzowane w skardze kasacyjnej. Powyższe obliguje zatem stronę wnoszącą skargę kasacyjną do prawidłowego konstruowania tak zarzutów, jak i ich uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny, działający jako sąd kasacyjny, nie został bowiem wyposażony w kompetencje do konkretyzowania, uściślania, czy też korygowania zarzutów strony skarżącej. W celu zachowania wysokich standardów skargi kasacyjnej, skarga ta jest obarczona tzw. przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 p.p.s.a.).

W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz art. 1a ust. 3 u.p.o.l. i art. 2 ust. 2 u.p.o.l., albowiem ich niewłaściwe zastosowanie spowodowało zdaniem strony skarżącej wydanie nieprawidłowego rozstrzygnięcia i uchylenia przez Sąd I instancji decyzji organów obu instancji.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest opodatkowanie podatkiem od nieruchomości części działek o nr [...] i [...], które w latach 2009 -2014 oznaczone były w ewidencji gruntów i budynków symbolem "dr".

Strona skarżąca stoi na stanowisku, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym postępowaniu podatkowym i organ podatkowy przy wymiarze podatku jest związany wpisem do ewidencji i nie jest uprawniony do czynienia w tym zakresie samodzielnych ustaleń faktycznych. Z tym stanowiskiem nie można się zgodzić.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie Sąd I instancji uznał, że w szczególnych okolicznościach dane, wynikające z w/w ewidencji organ podatkowy powinien poddać ocenie na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, zwłaszcza gdy zapisy w ewidencji gruntów i budynków nie odzwierciedlają rzeczywistego stanu faktycznego. Taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Ponadto orzeczenie Sądu I instancji wpisuje się w nurt orzecznictwa, w świetle którego dołączony do akt sprawy odpis z ewidencji gruntów stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art.194 § 1 O.p., co jednak w świetle art.194 § 3 O.p. - nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko temu dokumentowi. Dopuszcza się tu zatem możliwość weryfikowania danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków w ramach postępowania podatkowego, jeżeli będzie to mogło mieć wpływ na wymiar podatku. Odwołuje się również do stanowiska zaprezentowanego w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 18 listopada 2013 r. II FPS 2/13 , w której NSA nie kwestionując związania danymi ewidencyjnymi dostrzegł jednakże, że wskazana reguła bezwzględnego związania organu podatkowego danymi umieszczonymi w ewidencji gruntów i budynków – niejako w wyjątkowych przypadkach – może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez uprzedniej zmiany samej ewidencji. W związku z powyższym zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz art. 1a ust. 3 u.p.o.l. i art. 2 ust. 2 u.p.o.l. okazał się nieuzasadniony.

Ponadto jak słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji w załączniku nr 6 do zarządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków stwierdza się m. in., że grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie są drogą w rozumieniu rozporządzenia w sprawie ewidencji i budynków, a z ustaleń organów podatkowych nie wynikało, aby przedmiotowe drogi leśne były budowlami oraz były przeznaczone do korzystania przez nieoznaczoną ilość osób, każdego użytkownika dróg. Wobec podzielenia powyższego stanowiska Sądu I instancji Naczelny Sąd Administracyjny podzielił w pełni argumentację tam przedstawioną.

Nie zasługiwały także na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego. Sąd I instancji zgodnie z treścią art.141 § 4 p.p.s.a. przytoczył w sposób obszerny i wnikliwy przepisy prawa, które stanowiły podstawę prawną rozstrzygnięcia i jakimi motywami się przy tym kierował. Ponadto autor skargi kasacyjnej w uzasadnieniu nie wskazał jakie to naruszenie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł się do tego ustosunkować.

Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 209 i art. 205 § 1 p.p.s.a.