Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 2478/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33  par. 1  pkt 1,
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu W składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA - Maria Tkacz-Rutkowska, Sędzia WSA – Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Protokolant: Starszy inspektor sądowy - Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 grudnia 2015 roku sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie: uchylenia postanowienia dotyczącego odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonych zarzutów i umorzenia postępowania pierwszej instancji oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. W. jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] ( nr [...]) uchylające postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] nr [...] dotyczące odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonych zarzutów i umorzenia postępowania pierwszej instancji.

Na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez Prezydenta Miasta S. w dniu 22.10.2012 r. – obejmującego zaległości w podatku od nieruchomości za poszczególne okresy 2010 r. - organ egzekucyjny wszczął i prowadził wobec A. W. (dalej: zobowiązana, skarżąca) postępowanie egzekucyjne, w toku którego zastosował w stosunku do zobowiązanej czynności egzekucyjne, polegające na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego (zawiadomienie z 22.11.2012 r.). Odpisy tytułów wykonawczych (TW) o nr [...] i [...] wraz z zawiadomieniem o zajęciu doręczono zobowiązanej w dniu 14.12.2012 r. w trybie art. 43 K.p.a. odbiór potwierdził A. W. (małżonek). Zawiadomieniem z dnia 8.04.2014 r. organ egzekucyjny dokonał też zajęcia zwrotu podatku VAT za styczeń 2014 r. Zawiadomienie o zajęciu doręczono 24.04.2014 r. wraz z odpisami innych tytułów wykonawczych. Ich odbiór również potwierdził A. W. Pismem z 2 maja 2014r. A. W. wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów o nr: [...], [...], [...] i [...], podnosząc zarzuty oparte na naruszeniu: art. 33 § 1 pkt 1,2,4,6,7,8 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U z 2012 r. poz. 1015 ze zm. dalej: u.p.e.a.). W końcowym akapicie ww. pisma wspomniała o tytułach wykonawczych o nr [...] i [...] nie wskazała jednak żadnych konkretnych zarzutów, poza stwierdzeniem, że odpisy tych tytułów nie zostały doręczone. Organ egzekucyjny (pismem z dnia 19 maja 2014 r. wezwał więc stronę do sprecyzowania żądania w tym zakresie (co do tytułów nr [...] i [...]), ze wskazaniem, że w przypadku braku odpowiedzi pismo strony zostanie potraktowane jako zarzuty na postępowanie egzekucyjne wskazane w jej piśmie oraz, że brak jednoznacznej odpowiedzi skutkować będzie zastosowaniem w sprawie art. 61a § 1 K.p.a. (odmowa wszczęcia postępowania). W wyznaczonym terminie zobowiązana nie udzieliła odpowiedzi.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem z dnia [...] (nr [...]) wydanym na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów z dnia 2 maja 2014 r. wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1,6 i 8 u.p.e.a. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie TW nr [...] z dnia 22.10.2012 r. obejmującego podatek od nieruchomości za I, II, III i IV 2010 r.

Jednocześnie organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] (nr [...]) odmówił uwzględnienia zarzutów zobowiązanej z dnia 2.05.2014 r. w sprawie egzekucji prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] z dnia 22.10.2012 r. i [...] z dnia 23.10.2012 r. obejmujących zaległości w podatku od nieruchomości odpowiednio za okres: za I, II, III i IV 2010 r. oraz IV 2011r. i I , II 2012 r. – w związku z uchybieniem terminowi do wniesienia zarzutów.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem z dnia [...] (nr [...]) zobowiązana – reprezentowana przez A. W., pismem z dnia 17.07.2014 r. wniosła zażalenie, żądając uchylenia postanowienia w całości i wstrzymania czynności egzekucyjnych. Na wezwanie organu odwoławczego, A. W. przesłał pełnomocnictwo w dniu 11.09.2014 r. W zażaleniu pełnomocnik zarzucił bezpodstawne wezwanie do sprecyzowania żądania zawartego w piśmie z dnia 2.05.2014 r. a konsekwencji niezasadne rozszerzenie zgłoszonych zarzutów w odniesieniu do TW o nr [...] i [...]. W opinii strony naruszono przepisy dotyczące wezwań. Ponadto pełnomocnik zakwestionował skuteczność doręczenia w dniu 14.12.2012 r. odpisów tytułów wykonawczych, przy jednoczesnym braku wskazania daty udzielenia pełnomocnictwa A. W. do odbioru korespondencji. Zobowiązana zarzuciła naruszenie art. 77, art. 7,8,9, art. 124 oraz art. 107 w związku z art. 126 K.p.a. poprzez niewskazanie wszystkich faktów i dowodów oraz nie wyjaśnienie podstawy prawnej postanowienia.

Dyrektor Izby Skarbowej we W. postanowieniem z dnia [...] nr [...] uchylił w całości postanowienie Naczelnika US w S. z dnia [...] (nr [...]) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów z dnia 2.05.2014 r. wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 6 i 8 u.p.e.a. w sprawie prowadzenia egzekucji na podstawie TW nr [...] i umorzył postępowanie I instancji (postanowienie to doręczono w dniu 9.10.2014 r.).

Pismem z dnia 8.11.2014 r. wniesionym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pełnomocnik zobowiązanej zaskarżył ww. postanowienie z dnia [...]. W skardze zarzucono naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy przez wadliwe przyjęcie stanu faktycznego, błędne przyjęcie i zastosowanie podstawy prawnej oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy – polegające na naruszeniu:

- art. 40 § 2 w zw. z art. 42 § 1 w zw. z art. 109 § 1 w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez przyjęcie, że postanowienie wydane w dniu [...] należy doręczyć A. W. na adres [...] S. ul. [...] tj. niezgodnie z adresem podanym w treści pełnomocnictwa, co powinno skutkować nieważnością postępowania;

- art. 40 § 2 w zw. z art. 50 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie, że pismo Naczelnika US z dnia 19.05.2014 r. należy doręczyć stronie (A. W.) pomimo, że od 7.10.2013 r. strona ustanowiła pełnomocnika, a pełnomocnictwo obowiązuje również przed organem I instancji, co powinno skutkować nieważnością postępowania;

- naruszenie art. 128 w zw. z art. 144 K.p.a. poprzez przyjęcie, że zażalenie na postanowienie wydane w dniu [...] przez Naczelnika US (nr [...]) jest przedmiotowo tożsame z postanowieniem tego organu wydanym w dniu [...] (nr [...]);

- art. 77 w zw. z art. 128 w zw. z art. 144 K.p.a., poprzez przyjęcie, że to zobowiązany (skarżąca) ma obowiązek przedstawić dowody na brak wszechstronnego zebrania i rozważenia materiału dowodowego przez organ;

- art. 6 K.p.a. poprzez bezpodstawne wzywanie skarżącej do sprecyzowania zarzutów zgłoszonych pismem skarżącej z dnia 2.05.2014 r.;

- art. 7 i art. 9 K.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie słuszny interes obywateli, z co za tym idzie braku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego;

– art. 8 K.p.a. – poprzez brak prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestnika do władzy publicznej.

Ponadto, pełnomocnik skarżącej zarzucił nie rozpoznanie i nie rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty i zakresu zgłoszonego żądania, zarówno przez organ I jak i II instancji oraz wadliwość formalną i błędną procedurę wydania skarżonego postanowienia. Wskazując na powyższe – pełnomocnik wniósł o stwierdzenie nieważności skarżonego postanowienia, ewentualnie o jego uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania.

W treści uzasadnienia powołano się na wyrok WSA we Wrocławiu o sygn. akt I SA/Wr 1827/14 uchylający skarżone postanowienie - wskazując, że zapadł on w sprawie przedmiotowo tożsamej. Zarzucono, że rozstrzygnięcie zostało stwierdzone na podstawie błędnie przeprowadzonego postępowania, wybiórczej analizy dokumentacji i obowiązujących przepisów oraz wadliwej interpretacji zebranego materiału dowodowego lub z pominięciem istotnych dowodów w sprawie. Ponadto zarzucono, że skarżone postanowienie sporządzone zostało z licznymi błędami merytorycznymi oraz wadami formalnymi przy jego wydaniu. Skarżąca podnosi, że złożone zostały stosowne pisma, które winny być dopuszczone jako dowód w postępowaniu, które pozostawione zostały bez należytego rozpoznania. Ponadto, wydanie postanowienia negatywnego dla skarżącej narusza w tym postępowaniu art. 77 K.p.a. przez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zarzucono też naruszenie art. 107 § 3 w aw. z art. 126 K.p.a. poprzez brak wskazania, jakim dowodom odmówiono wiarygodności, a które dowody zostały uwzględnione oraz brak uzasadnienia prawnego, gdyż samo wskazanie przepisu nie spełnia tego wymogu.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał w całości stanowisko zawarte w postanowieniu z dnia [...] nr [...] i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli w sprawie niniejszej jest legalność postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] ( nr [...]) uchylającego postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] nr [...] dotyczącego odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonych zarzutów i umorzenia postępowania pierwszej instancji.

Zgodnie z art. 61a K.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 zostało wniesione przez osobę niebędącą strona w sprawie lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania (§1). Zgodnie z § 2 – na postanowienie, o którym mowa w § 1 służy zażalenie. Przepis ten ma odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym w administracji z mocy art. 18 u.p.e.a., zgodnie z którym, jeżeli przepisy u.p.e.a. nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy K.p.a. Pojęcie "innych uzasadnionych przyczyn", z powodu których postępowanie nie może być wszczęte, utożsamia się w orzecznictwie z okolicznościami, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Z taką sytuacją będziemy mieli do czynienia np. gdy żądanie wszczęcia postępowania dotyczy sprawy, w której prowadzone jest już postępowanie, wydano w sprawie rozstrzygnięcie, albo brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia zgłoszonego żądania (zob. np. wyrok NSA z 7 lutego 2014 r., I OSK 2159/12, CBOSA).

W niniejszej sprawie postępowanie egzekucyjne prowadzone było na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...]. Podstawą wystawienia tego tytułu było wymagalne zobowiązanie w zakresie podatku od nieruchomości za I, II, III, IV 2010 r.

W piśmie z dnia 2 maja 2014 r. (k-30 akt administracyjnych), zobowiązana wniosła zarzuty na postępowanie egzekucyjne (z art. 33 § 1 pkt 1,2,4,6,7,8 i 10 u.p.e.a.) dotyczące tytułów wykonawczych o nr: [...], [...], [...] i [...] (objęte odrębnym rozstrzygnięciem organu). W końcowym akapicie ww. pisma z dnia 2 maja 2014 r. zobowiązana wspomniała jedynie, że "Brak jest odpisów tytułów wykonawczych nr [...] na kwotę = 1453 –pln i nr [...] na kwotę = 1229 –pln". Z uwagi na lakoniczność tego stwierdzenia, organ wystosował do zobowiązanej pismo z dnia 19 maja 2014 r. w którym wezwał stronę do sprecyzowania zarzutów w odniesieniu do ww. tytułów wykonawczych (nr [...] i nr [...]) informując jednocześnie o skutkach nieudzielenia odpowiedzi. Z pisma organu wynika jednocześnie, że zobowiązana – pismem z dnia 12.06.2013 r. (sprecyzowanym pismem z dnia 11.12.2013 r.) wnosiła już zarzuty do TW nr [...] na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, pkt 6 i pkt 8 u.p.e.a. i że w tym zakresie organ egzekucyjny wydał już w dniu [...] postanowienie (nr [...]) w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów w związku z uchybieniem terminowi do ich wniesienia. Ze znanych Sądowi akt sprawy o sygn. I SA/Wr 1827/14 wynika, że w tym zakresie – Dyrektor Izby Skarbowej we W. postanowieniem z dnia [...] (nr [...]) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, zaś WSA we Wrocławiu – wyrokiem z dnia 29 października 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 1827/14 – uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika US w S. z dnia [...] – do ponownego rozstrzygnięcia. Postępowanie w tym zakresie objęte jest już zatem odrębnym postępowaniem, co w ocenie Sądu ma istotne znaczenie dla aktualnie toczącego się sporu.

Niezależnie od tego, organ egzekucyjny – rozpatrując zarzuty zgłoszone w dniu 2 maja 2014 r. – wydał w dniu [...] postanowienie nr [...] – odmawiając uwzględnienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie TW z dnia 22.10.1012 r. nr [...] i TW z dnia 23.10.2012 r. nr [...] - z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia.

Ponadto, odrębnym postanowieniem z dnia [...] postanowienie nr [...] – wydanym na podstawie art. 61a K.p.a. Naczelnik US w S. (jako organ egzekucyjny) odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonych zarzutów z art. 33 § 1 pkt 1, pkt 6 i pkt 8 u.p.e.a. odnoszących się do egzekucji prowadzonej na podstawie TW nr [...]. W wyniku wniesionego zażalenia z dnia 17 lipca 2014 r. – Dyrektor Izby Skarbowej we W. postanowieniem z dnia [...] nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji. To właśnie postanowienie kasacyjne jest obecnie przedmiotem kontroli Sądu.

Z jego treści wynika, że rozpatrując zażalenie organ odwoławczy uznał, że przedmiotowa sprawa została już rozstrzygnięta innym postanowieniem (z dnia [...] nr [...] - odmawiającym uwzględnienia zarzutów z uwagi na uchybienie terminowi do ich wniesienia). Wydanie tego postanowienia oznacza, że sprawa będąca przedmiotem sporu, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej innym postanowieniem w tej samej sprawie. Oznacza to, że wystąpiła negatywna przesłanka procesowa, określona jako powaga rzeczy osądzonej, czyli "res iudicata", która została uregulowana w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. a to obligowało organ odwoławczy do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwe postanowienie, poprzez jego uchylenie i umorzenie postępowania.

W ocenie Sądu, niezależnie od przyjętej przez organ odwoławczy przyczyny wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego, istniała też dodatkowa przyczyna uzasadniająca takie właśnie rozstrzygnięcie. Wskazać bowiem należy na wydane już wcześniej w tym zakresie postanowienie z dnia [...] nr [...], którym organ egzekucyjny (rozpatrując zarzuty do TW nr [...] wniesione pismem z dnia 12.06.2013 r. (sprecyzowanym pismem z dnia 11.12.2013 r.) odmówił uwzględnienia zarzutów z art. 33 § 1 pkt 1, pkt 6 i pkt 8 u.p.e.a. w związku z uchybieniem terminowi do ich wniesienia. To rozstrzygnięcie utrzymał w mocy Dyrektor IS we W. postanowieniem z dnia [...] (nr [...]) a WSA we Wrocławiu – wyrokiem z dnia 29 października 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 1827/14 – uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika US w S. z dnia [...] – do ponownego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że zarówno w chwili wydania postanowienia z [...] nr [...] jak i rozpoznawania zażalenia przez organ odwoławczy, który zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie w sprawie – w obrocie prawnym pozostawało ostateczne rozstrzygnięcie w tym samym zakresie (tj. postanowieniem z dnia [...] nr [...]).

W ocenie Sądu - zasadnie zatem, z uwagi na wystąpienie przesłanki "res iudicata" organ odwoławczy uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie w sprawie. Rozstrzygnięcie to zgodne jest przy tym z żądaniem strony z dnia 17 lipca 2014 r., która żaląc się na postanowienie organu egzekucyjnego domagała się (na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.) uchylenia w całości postanowienia Naczelnika US w S. z dnia [...] nr [...].

Odnosząc się jeszcze do zarzutów strony z dnia 2 maja 2014 r. podkreślić należy, że postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie TW nr [...] z dnia 22.10.2012 r. zostało wszczęte 22.11.2012 r., zaś odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu doręczono zobowiązanej w dniu 14.12.2012 r. Środek prawny w postaci zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego może być natomiast wniesiony przez zobowiązanego wyłącznie w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.), zatem już z tego względu zarzuty zgłoszone przez skarżącą w piśmie z dnia 2 maja 2014 r. nie mogły wywołać oczekiwanego skutku w odniesieniu do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie TW nr [...].

Wskazane okoliczności – odrębne postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów - stanowiły w ocenie Sądu, przeszkodę do wszczęcia postępowania wywołanego wniesieniem 2 maja 2014 r. zarzutów do TW nr [...]. Stanowią one "inne uzasadnione przyczyny", z powodu których postępowanie jako bezprzedmiotowe - nie mogło być wszczęte (art. 61a K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.).

Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów – Sąd uznał je w pełni za nieuzasadnione.

Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 40 § 2 w zw. z art. 42 § 1 w zw. z art. 109 § 1 w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez doręczenie postanowienia z dnia [...] pełnomocnikowi na adres: [...] S. ul. [...], bowiem taki właśnie adres został wskazany przez pełnomocnika zobowiązanej na kopercie zawierającej przedmiotowe zażalenie. Podkreślić przy tym należy, że w treści zażalenia pełnomocnik nie podał żadnego adresu. Ponadto, adres ten był też wskazany w zarzutach z dnia 2 maja 2014 r. . Jak wynika z analizy akt sprawy, pod tym adresem korespondencja była odbierana osobiście przez A. W. W treści pełnomocnictwa nie było też żadnej sugestii o zmianie adresu do doręczania korespondencji.

Jako bezzasadny należy też uznać zarzut naruszenia art. 40 § 2 w zw. z art. 50 § 1 K.p.a. – kwestionujący doręczenie pisma Naczelnika US z dnia [...] stronie – A. W., pomimo, że (jak twierdzi pełnomocnik) od 7 października 2013 r. była ona reprezentowana przez A. W. Wyjaśnić zatem należy, że w tym postępowaniu pełnomocnik ujawnił się dopiero na etapie zażalenia z dnia 17 lipca 2014 r. a dokument pełnomocnictwa został doręczony w tej sprawie (na żądanie organu) dopiero w dniu 11 września 2014 r.

Niezrozumiałe są również zarzuty odnoszące się do "naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy przez wadliwe przyjęcie stanu faktycznego i zastosowanie podstawy prawnej oraz naruszenie przepisów postępowania". Zauważyć należy, że pełnomocnik strony nie podał jakich konkretnie przepisów prawa materialnego zarzucane naruszenie miałoby dotyczyć, zatem trudno odnieść się do tak ogólnikowego stwierdzenia.

Podobnie lakonicznie sformułowano zarzut dotyczący "nie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego" oraz "braku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych", gdyż niemożliwe jest polemizowanie z tak ogólnie sformułowanym zarzutem naruszenia art. 7 i art. 9 K.p.a. Tym bardziej że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że organ realizując między innymi tę właśnie zasadę informowania – wystosował do strony pismo z dnia 19 maja 2014 r., w którym wyjaśnił stronie sposób kwalifikacji podania i konsekwencje braku sprecyzowania żądania a mimo to strona nie udzieliła organowi odpowiedzi.

W ocenie Sądu, na uwzględnienie nie zasługuje też zarzut naruszenia art. 77 w zw. z art. 128 w zw. z art. 144 K.p.a. poprzez przyjęcie, że to zobowiązany ma obowiązek przedstawić dowody w sprawie, czy też pominięcia istotnych dowodów. Z akt sprawy nie wynika, aby organ egzekucyjny żądał od zobowiązanej doręczenia jakichkolwiek dowodów a pełnomocnik stawiając zarzuty nie wskazał żadnego dowodu, który zostałby przez organ pominięty. Oceniając procedowanie w zaskarżonej sprawie – Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania w zakresie, jaki czyniłby zasadnym zarzut prowadzenia postępowania w sposób podważający zaufanie do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.).

Mając na względzie powyższe – Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. ) oddalił skargę w całości.

.