Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 213/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja pracy
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 235
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity
article: art 134 par 1 i art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz - Kunicka (spr.) Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2011 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. , na podstawie art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej w skrócie K.p.a., art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.), orzekł, że wobec T. W. brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz, wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869).

W odwołaniu od powyższej decyzji T. W. podniósł, że uszkodzenie jego słuchu powstało w wyniku pracy w warunkach szkodliwych przez cały okres zatrudnienia w KWK Szczygłowice. Podkreślił, ze praca w ciągłym hałasie naraziła go na chorobę zawodową.

Decyzją z dnia [...]r. nr [...][...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., na podstawie: art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późniejszymi zmianami), art. 2351 ustawy z dnia 26.06.1974 Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 Nr 21, poz. 94, z późn. zm.) oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105 poz. 869), po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniósł, że w przedmiotowej sprawie postępowanie wyjaśniające wykazało, iż T. W. pracował w warunkach narażenia na hałas stwarzający ryzyko powstania choroby zawodowej słuchu w latach 1973 – 1977, 1979 – 2008 w "A" w K. jako ślusarz pod ziemią oraz konserwator maszyn i urządzeń przeróbczych, dozorca oddziału przeróbki mechanicznej węgla, sztygar zmianowy oddziału przeróbki mechanicznej węgla na powierzchni. Podkreślił jednak, że lekarze specjaliści Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, Poradni Chorób Zawodowych w S., w orzeczeniu z dnia [...]r. orzekli o braku podstaw do rozpoznania u wyżej wymienionego choroby zawodowej narządu słuchu, gdyż po przeprowadzeniu badań audiometrią progową tonalną (APT), audiometrią nadprogową typu SISI, audiometrią impedancyjną oraz badań obiektywnych słuchowych potencjałów wywołanych z pnia mózgu ABR, stwierdzili przesunięcie progu słuchu, określone jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości 1,2,3 kHz – w badaniu APT; w uchu prawym – 42 dB, w uchu lewym -37 dB, w badaniu obiektywnym ABR z dnia 22 marca 2010 r. obustronnie 42 dB – nie spełniające kryterium podwyższenia progu słuchu o wielkości conajmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym. Następnie organ odwoławczy podniósł, że lekarze specjaliści Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., w orzeczeniu z dnia [...]r. również nie stwierdzili podstaw do rozpoznania choroby zawodowej słuchu, bowiem w wyniku badań audiologicznych ustalili, że stan narządu słuchu T.W. nie spełnia określonego w wykazie chorób zawodowych kryterium wielkości ubytku słuchu wynoszącego co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym – podwyższenie progu słuchu, wyrażone jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2,3 kHz wyniosło bowiem w kolejnych badaniach; UP -36 dB, UL – 33 dB, UP – 33 dB, UL – 30 dB. Organ podkreślił, ze orzeczenie powyższe zostało wydane na podstawie analizy zgromadzonej dokumentacji dotyczącej narażenia zawodowego na hałas, dokumentacji medycznej oraz oceny stanu narządu słuchu. Ponadto organ odwoławczy podniósł, że T. W., poinformowany pismem z dnia [...]r. w trybie art. 10 K.p.a. o prawie ustosunkowania się do całości dowodów i żądań zawartych w aktach sprawy, w piśmie z dnia [...]r. poinformował, iż całą posiadaną dokumentację przedłożył organowi I instancji.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, T. W. podniósł, że uszkodzenie jego słuchu powstało w wyniku pracy w "A" . Podkreślił, że praca była wykonywana w dużym natężeniu hałasu i spowodowała ubytek słuchu.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie skarżący wnosił i wywodził jak w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należało, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U.

Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze. zm. ), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa.

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji w wyżej wskazanym zakresie, stwierdzić należało, że przy jej wydaniu – podobnie jak i rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji - nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, ani też prawa materialnego, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Oceniając legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd miał na uwadze przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105 z 2009 r., poz. 869), zwanego dalej również rozporządzeniem w sprawie chorób zawodowych.

Ponadto podkreślenia wymaga, że materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja sformułowana w art. 235¹ Kodeksu pracy, zgodnie z którą, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".

O stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje zatem zrealizowanie dwóch warunków: rozpoznanie schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do cytowanego wyżej rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych oraz ustalenie, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy.

W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły łącznie przesłanki określone w cytowanym wyżej art. 235¹ K.p. Nie został bowiem rozpoznany u skarżącego obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz, wymieniony w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych.

W tym zakresie trafnie bowiem podkreślił organ odwoławczy, że lekarze specjaliści Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, Poradni Chorób Zawodowych w S., w orzeczeniu z dnia z dnia [...]r. orzekli o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu, gdyż po przeprowadzeniu badań audiometrią progową tonalną (APT), audiometrią nadprogową typu SISI, audiometrią impedancyjną oraz badań obiektywnych słuchowych potencjałów wywołanych z pnia mózgu ABR, stwierdzili przesunięcie progu słuchu, określone jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości 1,2,3 kHz – w badaniu APT; w uchu prawym – 42 dB, w uchu lewym -37 dB, w badaniu obiektywnym ABR z dnia 22 marca 2010 r. obustronnie 42 dB – nie spełniające kryterium podwyższenia progu słuchu o wielkości conajmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym.

Następnie – na potwierdzenie powyższych ustaleń - organ odwoławczy podniósł, że lekarze specjaliści Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., w orzeczeniu z dnia [...]r. również nie stwierdzili podstaw do rozpoznania choroby zawodowej słuchu, bowiem w wyniku badań audiologicznych ustalili, iż stan narządu słuchu T. W. nie spełnia określonego w wykazie chorób zawodowych kryterium wielkości ubytku słuchu wynoszącego co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym.

Prawidłowo zatem organy obydwu instancji przyjęły, że okoliczności sprawy nie uzasadniają wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że nie ma podstaw do rozstrzygania wbrew wnioskom zawartym w orzeczeniach lekarskich, które w sposób jednoznaczny wykluczyły rozpoznanie choroby wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych.

Orzeczenia lekarskie obydwu jednostek orzeczniczych, zgodnie bowiem potwierdzają, że niedosłuch występujący u skarżącego nie spełnia określonego w wykazie chorób zawodowych kryterium podwyższenia progu słuchu, co stanowi wystarczającą podstawę odmowy rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu.

Na podstawie prawidłowej oceny powyższych dowodów, organ – zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego - przeprowadził ustalenia w rozpoznawanej sprawie i w oparciu o te ustalenia wydał rozstrzygnięcie.

Nie zasługiwały zatem na uwzględnienie argumenty skargi sprowadzające się do twierdzenia, że narażenie na hałas w miejscu pracy spowodowało chorobę zawodową narządu słuchu T. W.

W podsumowaniu stwierdzić więc należało, że w zakresie ustaleń stanowiących podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania.

Na podstawie prawidłowej oceny orzeczeń lekarskich obydwu jednostek medycznych, organ odwoławczy – zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego - przeprowadził ustalenia w rozpoznawanej sprawie i w oparciu o te ustalenia wydał rozstrzygnięcie.

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd - na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi – stwierdził zatem, że przy wydaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W konsekwencji – na podstawie art. 151 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargę oddalił.