Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 669/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2009 r. sprawy ze skargi M. R. i A. R. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi - oddala skargę -


UZASADNIENIE

IVSA/Wa 669/08

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu wniosku Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 13 czerwca 2007 r.

o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi dla inwestycji pod nazwą "Rozbudowa drogi krajowej Nr [...], na odcinku R. – K., od km 65 + 053 do km 80 + 449" wraz

z budową, rozbudową i przebudową urządzeń i instalacji infrastruktury, ustalił lokalizację ww. odcinka drogi opatrzoną rygorem natychmiastowej wykonalności.

Od decyzji tej odwołanie wnieśli M. i A. R., J. S., S. M., D. M. oraz A. M.

M. i A. R. w swoim odwołaniu stwierdzili, iż nie zgadzają się z decyzją Wojewody [...] i z projektem podziału nieruchomości, który prowadzi do bezcelowego odebrania im części działki nr [...] (wg. projektu podziału, działki nr [...]), którą nabyli w 2000 r., z przeświadczeniem, że oznaczona symbolem [...], stanowi - "teren centrum mieszkaniowo-usługowego". Ponadto podnieśli, że ich działka posiada powierzchnię 412 m2, a zabranie im 20% tej powierzchni spowoduje, że w całości działka stanie się bezużyteczna. Ponadto podnieśli, że ul. [...] jest jednokierunkowa

i zabranie narożnej części ich działki i wykonywanie lewoskrętu jest bezcelowe. Zdaniem skarżących rozwiązanie takie byłoby uzasadnione, gdyby ulica [...] była ulicą dwukierunkową i pod warunkiem zabrania części narożnej posesji Liceum Ogólnokształcącego.

Kolejne odwołanie wniosła J. S., która nie wyraziła zgody na zniszczenie części jej posesji, składającej się z działek nr [...],[...],[...]. Odwołująca się poinformowała, że budując płot odstąpiła 3,5 metra od krawędzi jezdni, gdyż przewidywała poszerzenie drogi lub ułożenie chodnika. Według niej, zgodnie z przepisami UE, zabudowania powinny być usytuowane w odległości 4,5 metra od drogi, natomiast wyznaczona linia drogi przebiega po krawędzi budynku.

1

S. M. oraz D. M., współwłaściciele działki położonej w R., oznaczonej nr [...],

w swoich odwołaniach wystąpili o wykup działki za odpowiednią sumę, pokrywającą poniesione straty materialne i moralne. Odwołujący się stwierdzili, iż podział nieruchomości po skosie, jak i nowa powierzchnia wynikająca z decyzji o lokalizacji, obniża całkowicie wartość działki oraz jej funkcjonalność. Położenie domu w tak bliskim sąsiedztwie drogi wpłynie na pogorszenie jego stanu technicznego, a także zwiększy koszty eksploatacji.

A. M. w swoim odwołaniu nie wyraziła zgody na proponowaną jej rozbiórkę domu, do którego zamierzała się przenieść z mężem na stałe. Według skarżącej przebiegająca przez środek wsi droga bardzo utrudni życie mieszkańców, oddzielając szkołę od kościoła i sklepów. Odwołująca się zakwestionowała poziom bezpieczeństwa, gdyż obecnie większość kierowców jedzie w terenie zabudowanym

z prędkością 100 km/h.

Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] Minister Infrastruktury utrzymał

w mocy decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] września 2007 r. w sprawie ustalenia lokalizacji drogi dla inwestycji pod nazwą-"Rozbudowa drogi krajowej Nr [...], na odcinku R. – K. od km 65 + 053 do km 80 + 449" wraz z budową, rozbudową

i przebudową urządzeń i instalacji infrastruktury.

W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji wskazał, iż w trakcie postępowania odwoławczego rozpatrzył ponownie wniosek złożony w imieniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 13 czerwca 2007 r. analizując dokumenty zgromadzone przez organ pierwszej instancji oraz badając wydaną przez Wojewodę [...] decyzję nr [...] z dnia [...] września 2007 r. w sprawie ustalenia lokalizacji drogi dla inwestycji pod nazwą - "Rozbudowa drogi krajowej Nr [...], na odcinku R. – K. od km 65 + 053 do km 80 +449". Analizując wniosek inwestora organ odwoławczy stwierdził, że wnioskodawca wystąpił o wydanie decyzji lokalizacyjnej na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. -

o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 z późn. zm.), zwaną dalej "specustawą".

Minister Infrastruktury uznał, że wniosek z dnia 13 czerwca 2007 r. zawiera wszystkie elementy przewidziane przepisani z art. 3 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 specustawy.

2

Do wniosku została dołączona mapa w skali 1:1000 przedstawiająca proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, analiza powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekt podziału nieruchomości oraz określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Inwestor dołączył również decyzję Burmistrza Gminy K. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Inwestor dołączył także wymagane ww. przepisami opinie: pismo Burmistrza Gminy K. z dnia [...] maja 20007 r. nr [...], uchwałę nr [...] Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] maja 2007 r., pismo Zarządu Województwa [...] z dnia [...] maja 2007 r., nr [...], pismo Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w R. z dnia [...] maja 2007 r., nr [...], pismo Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w W. Delegatura w R. z dnia [...] maja 2007 r., nr [...]. Do dnia złożenia wniosku Regionalny zarząd Gospodarki Wodnej w W. nie wydał opinii. W związku z powyższym, stosownie do postanowień art. 5 ust. 2 specustawy, uważa się to za brak zastrzeżeń do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji dla planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej winna, zgodnie z art. 7 ust. 1 specustawy zawierać w szczególności wymagania dotyczące powiązania drogi

z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii, określenie linii rozgraniczających teren, warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury, wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich oraz zatwierdzać projekty podziału nieruchomości.

Organ drugiej instancji, rozpatrując ponownie sprawę uznał, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. Organ uznał racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które przedstawił inwestor w załączonej do wniosku dokumentacji.

Minister Infrastruktury wskazał, że ze zgromadzonej dokumentacji wynika, że planowane przedsięwzięcie dotyczy odcinka drogi krajowej Nr [...] relacji W. – K. – Z. – S. – P. – T. – C. –J. –K. – C. – B., na jej odcinku od km 65+053 do km 80+449, zlokalizowanego w granicach administracyjnych powiatu [...],

3

o długości 15,396 km. Planowana inwestycja dotyczy rozbudowy istniejącego już fragmentu drogi krajowej Nr [...] oraz przebudowy na tym odcinku jej skrzyżowań

z innymi drogami publicznymi. Podstawowym celem planowanej rozbudowy jest podwyższenie bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz podwyższenie paramentów technicznych i eksploatacyjnych drogi krajowej.

Rozpatrując zarzuty podnoszone w odwołaniach wniesionych przez M. i A. R., J. S., S. M., D. M. oraz A. M., organ administracji publicznej uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie.

Rozpatrując odwołanie M. i A. R., organ, mając na uwadze przepisy art. 7 i 77 K.p.a., wystosował do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w W. pismo z dnia 6 listopada 2007 r., w którym zapytał o rozważenie możliwości uwzględnienia prośby skarżących. W odpowiedzi inwestor w piśmie z dnia wyjaśnił, że podstawowym celem planowanego przedsięwzięcia jest podniesienie poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego raz podwyższenie parametrów technicznych

i eksploatacyjnych drogi krajowej. W ramach działań związanych z podwyższeniem bezpieczeństwa ruchu drogowego zachodzi, między innymi, konieczność przebudowy istniejących przy drodze krajowej chodników i ścieżek rowerowych, w celu dostosowania ich przebiegu i parametrów do wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430). W celu właściwego ukształtowania skrzyżowania drogi krajowej Nr [...] z ul. [...], w tym chodnika dla pieszych i ścieżki rowerowej, oraz przejścia dla pieszych i przejazdu dla rowerów przez ul. [...], zachodzi konieczność poszerzenia pasa drogowego drogi krajowej o fragment działki Nr [...], tj. o działkę Nr [...], stanowiącą własność M. i A. R. Inwestor poinformował, że przedmiotem nabycia na rzecz Skarbu Państwa z działki o Nr [...] jest część o powierzchni jedynie 19 m2, co stanowi 4,6 % pierwotnej powierzchni dzielonej działki, a nie 20 %, jak twierdzili w odwołaniu skarżący. Przyczyną do złożenia odwołania od decyzji Wojewody [...] przez skarżących, było zdaniem inwestora, błędne odczytanie danych z dokumentacji lub błędna informacja, co do wielkości powierzchni nabywanej od nich działki.

4

Odnosząc się do zarzutu M. i A. R., dotyczącego zabrania części posesji Liceum Ogólnokształcącego, inwestor poinformował, że na działce [...], na której zlokalizowane są budynki Liceum Ogólnokształcącego, również został zaprojektowany chodnik dla pieszych i ścieżka rowerowa.

Organ odwoławczy stwierdził, że argumenty inwestora przedstawione w piśmie z dnia 28 listopada 2007 r. są zasadne i w związku z tym uznał, że zaniechanie zajęcia pod planowaną inwestycję działki Nr [...] nie jest możliwe.

Rozpatrując odwołanie J. S. organ odwoławczy stwierdził, że zarzut niezgodności odległości projektowanej drogi od budynków z przepisami UE nie zasługuje na uwzględnienie. Wprawdzie w art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) wskazane są minimalne odległości od krawędzi dróg publicznych obiektów budowlanych, niemniej odległości te mają zastosowanie do obiektów, które dopiero będą budowane w przyszłości w sąsiedztwie tych dróg. Należy więc uznać, że odległości te nie dotyczą dopuszczalności sytuowania budowanych dróg wobec istniejących obiektów. Ponadto, z mapy przedstawiającej przebieg linii rozgraniczających drogi, będącej załącznikiem do zaskarżonej decyzji nie wynika, że linie te będą przebiegały "po krawędzi budynku", jak wskazała w odwołaniu skarżąca.

Zdaniem organu nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skarżącej, dotyczący niezawiadomienia jej o projektowanym podziale działek, Wojewoda [...] zawiadomił

o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi

w drodze obwieszczeń we właściwych ze względu na przebieg drogi urzędach gmin, tj. Urzędzie Gminy M. i Urzędzie Miasta i Gminy K. Zainteresowane osoby miały więc możliwość zapoznania się ze zgromadzoną dokumentacją, w tym z projektem podziału nieruchomości. Informacje dotyczące przedmiotowego postępowania zostały zamieszczone także w prasie lokalnej.

Kolejne dwa odwołania, wniesione przez S. M. i D. M. są analogiczne. Rozpatrując je organ odwoławczy uznał, że nie może przychylić się do żądania zmiany decyzji w zakresie wywłaszczenia części działki Nr [...], której odwołujący się są współwłaścicielami. Zgodnie żart. 12 ust. 1 i 4 specustawy, decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi zatwierdza się projekt podziału nieruchomości, a nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa, w odniesieniu do dróg krajowych. Odnosząc się do obaw skarżących, iż planowana

5

inwestycja spowoduje pogorszenie stanu technicznego budynków, należy stwierdzić, że są one przedwczesne, z uwagi na to, iż Wojewoda [...] stwierdził w decyzji pierwszointancyjnej, że inwestycja powinna zapewniać ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas i wibracje.

Natomiast zgodnie z przepisem art. 13 ust. 3 specustawy, jeżeli pod planowaną drogę przejęta jest cześć nieruchomości, a pozostała jej część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi jest obowiązany do nabycia tej części nieruchomości, na wniosek właściciela, w imieniu

i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego. W związku

z powyższym, S. M. i D. M. mają prawo zwrócić się na podstawie art. 13 ust. 3 specustawy do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z wnioskiem

o wykup pozostałej części działki ewidencyjnej nr [...], uzasadniając wniosek brakiem możliwości prawidłowego jej wykorzystania na dotychczasowe cele. Organ zwrócił uwagę na fakt, iż sprawy związane z ewentualnym nabywaniem gruntów znajdujących się poza liniami rozgraniczającymi planowanej drogi ustalone przedmiotową decyzją, są następnym, po ustaleniu lokalizacji drogi, etapem przygotowania inwestycji,

o których nie orzeka decyzja lokalizacyjna.

Rozpatrując odwołanie wniesione przez A. M. organ odwoławczy wskazał, iż nie może przychylić się do prośby skarżącej, dotyczącej zaniechania rozbiórki jej domu. Z analizy mapy przedstawiającej przebieg linii rozgraniczającej teren wynika, że budynek ten znajduje się na obszarze terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych związanych z drogą, w konsekwencji czego, stanowi on element, którego dalsze znajdowanie się na przedmiotowym terenie, pozostaje w sprzeczności z planami inwestycyjnymi GDDKiA.

Z kolei odnosząc się do kwestionowania przez skarżącą poziomu bezpieczeństwa przedmiotowej inwestycji, Wojewoda [...] na stronie 16 zaskarżonej decyzji wskazał, że planowana inwestycja realizowana jest w ramach przedsięwzięcia mającego na celu poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz podwyższenia parametrów technicznych i eksploatacyjnych drogi krajowej Nr [...].

Przebiegająca przez środek wsi droga, nie doprowadzi do znacznego pogorszenia sytuacji osób tam mieszkających, jak wskazała w odwołaniu skarżąca. Zadaniem inwestycji jest przede wszystkim ułatwienie życia mieszkańcom wsi, poprzez odciążenie ruchy ulicznego, przy uwzględnieniu nowoczesnych technologii, jakie są

6

wykorzystywane do budowy współcześnie projektowanych, czy modernizowanych dróg. Ponadto inwestycja dotyczy rozbudowy drogi już istniejącej, a nie mającej dopiero powstać. A zatem stan faktyczny drogi pozostanie bez zmian.

Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli M. i A. R., wnosząc

o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym działki nr [...] należącej do skarżących, w tym jej podziału na działki o numerach [...] i [...], a także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym działki skarżących o nr [...]

i o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący w uzasadnieniu skargi wskazali, iż zaskarżona decyzja jest sprzeczna

z przepisami prawa, zawiera błędy w ustaleniach faktycznych i jest bardzo dla skarżących krzywdząca. Zarówno z decyzji organu I instancji jak i decyzji drugoinstancyjnej nie wynika jednoznacznie i konkretnie jakie merytoryczne argumenty zadecydowały o konieczności podziału działki nr [...] na działki o nr [...]

i [...]. Zdaniem skarżących dotychczasowe decyzje zupełnie pomijają słuszny interes dotychczasowych właścicieli nieruchomości, którzy w ich efekcie w przyszłości poniosą dotkliwe straty spowodowane chociażby brakiem możliwości pobudowania na działce obiektów usługowo-mieszkalnych i pobierania z tego tytułu opłat od najemców czy dzierżawców lub stracą korzyści z własnej prowadzonej działalności gospodarczej. Działka ta była kupowana właśnie z takim przeznaczeniem. Znajduje się ona w centrum miasta w bardzo dobrej lokalizacji. Tym samym strata skarżących będzie bardziej dotkliwa.

Minister Infrastruktury - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację podniesioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Dokonując oceny legalności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2008r., Sąd uznał, iż skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2008r. oraz utrzymana nią

w mocy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2007r. dotyczą ustalenia lokalizacji inwestycji polegającej na rozbudowie drogi krajowej Nr [...], na

7

odcinku R. – K. od km 65+053 do km 80+449 wraz z budową, rozbudową

i przebudową urządzeń i instalacji infrastruktury. Decyzje wydane zostały na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych ( Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.)/,

w jej brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji.

Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania

i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg krajowych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.), w tym warunki lokalizacji i nabywania nieruchomości na ten cel, oraz budowy tych dróg, a także organy właściwe w tych sprawach. Ma zastosowanie także do dróg w miastach na prawach powiatu, finansowanych z budżetów tych miast, z tym że uprawnienia, obowiązki i zadania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych

i Autostrad, w odniesieniu do tych dróg, wykonuje właściwy zarządca drogi (art. 1 ustawy).

W rozdziale 2 ustawy zatytułowanym "Lokalizacja dróg" określony został organ, który wydaje decyzje administracyjne o ustalenie lokalizacji drogi. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy, podmiotem właściwym w tym zakresie jest wojewoda. Wydaje on decyzję

o ustaleniu lokalizacji drogi na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych

i Autostrad (art. 2 ust. 1 ustawy). Wniosek taki Generalny Dyrektor Dróg Krajowych

i Autostrad składa po uzyskaniu opinii właściwych miejscowo zarządu województwa, zarządu powiatu oraz wójta, burmistrza, prezydenta miasta (art. 3 ust. 1). Niewydanie opinii, w terminie 14 dni od dnia zwrócenia się przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o jej wyrażenie, traktuje się jako brak zastrzeżeń do wniosku (art. 3 ust. 2).

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania

i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, w jej brzmieniu obowiązującym

w dniu 13 czerwca 2007r.., tj w dniu złożenia przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przedmiotowego wniosku do Wojewody [...], wniosek

o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi winien był zawierać w szczególności: mapę w skali co najmniej 1:5.000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi,

z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z

8

odrębnymi przepisami, określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, wymagane prawem opinie.

Ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji

w zakresie dróg krajowych przewiduje również uproszczoną formę informowania stron o wszczęciu postępowania oraz doręczania decyzji (art. 5 ust. 5 i art. 7 ust. 2, 3 i 4).

Decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi zgodnie z art. 7 ust. 1 musi zawierać wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii, określenie linii rozgraniczających teren, warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz potrzeb obronności państwa, wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich oraz zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy.

W ocenie Sądu, decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2007r. utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2008r. odpowiada prawu i zawiera wszystkie elementy wymagane ustawą o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżących, zdaniem Sądu stwierdzić należy, iż nie są one zasadne.

Celem planowanej inwestycji jest podwyższenie bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz podwyższenie parametrów technicznych i eksploatacyjnych drogi krajowej Nr [...], na odcinku R. – K. od km 65 + 053 do km 80 + 449. W związku

z realizacją tego celu konieczne stało się zajęcie części działki skarżących pod planowaną inwestycję. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżących, że okoliczność ta nie została w sposób wystarczający uzasadniona w zaskarżonej decyzji. Zajęcie części działki Nr [...] należącej do skarżących, tj. po podziale działki Nr [...] o pow. 19 m2 na poszerzenie pasa drogowego drogi krajowej Nr [...], wynika

z konieczności przebudowy istniejących przy tej drodze chodników i ścieżek rowerowych, jak również właściwego ukształtowania skrzyżowania drogi krajowej Nr [...] z ul. [...], w tym chodnika dla pieszych i ścieżki rowerowej oraz przejścia dla pieszych i przejazdu dla rowerów przez ul. [...]. Organ wskazał, iż przebudowa istniejących przy drodze krajowej chodników i ścieżek rowerowych wynika

z konieczności dostosowania ich przebiegu i parametrów do wymagań określonych

w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r.

w sprawie warunków technicznym jakim powinny odpowiadać drogi

9

publiczne i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 43, poz. 430 ). W rozdziałach 8 i 9 tego rozporządzenia określone zostały warunki techniczne jakim powinny odpowiadać chodniki i ścieżki rowerowe. Nie można zapominać, iż przedmiotowa decyzja jest decyzją ustalającą lokalizację drogi. Dopiero na etapie projektowania inwestycji

i wydawania pozwolenia na budowę zostaną opracowane szczegółowe rozwiązania techniczne uwzględniające wymagania wymienione w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r.

Niewątpliwie zajęcie części działki skarżących pod planowaną inwestycję jest dla nich uciążliwe, jednakże organ nie wyszedł ponad swoje uprawnienia nadane mu ustawą. Za zajęcie części działki skarżący otrzymają odszkodowanie stosownie do art. 12 ust. 4 i 5 oraz art. 18 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r.

o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych.

W ocenie Sądu bez znaczenia w sprawie są zarzuty skarżących dotyczące tego, iż ul. [...] jest drogą jednokierunkową i są inne ulice równoległe do ul. [...], które również łączą ul. [...] z ul. [...], na których ruch odbywa się w jednym lub obu kierunkach.

W zaskarżonej decyzji organ stwierdza, że na działce Nr [...], na której zlokalizowane są budynki Liceum Ogólnokształcącego, również został zaprojektowany chodnik dla pieszych i ścieżka rowerowa. Stwierdzenie to znajduje odzwierciedlenie w części opisowo - rysunkowej załącznika Nr 1 do decyzji

o ustaleniu lokalizacji Nr [...] z dnia [...] września 2007r. numer arkusza 12/12, na którym zaznaczono m.in. linię rozgraniczającą teren, granicę terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz projektowany chodnik. Z rysunku widać, iż zaplanowany chodnik i ścieżka rowerowa, nawet jeżeli są już wybudowane, nie pokrywają się

z obecnym chodnikiem i ścieżką usytuowanymi przy ul.[...] przed działką skarżących.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji

wyroku. .