Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 481/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Zając po rozpoznaniu w dniu 5 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 sierpnia 2007 r. sygn. akt I SA/Ol 40/07 w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia z wpisu od skargi w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 30 listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2007 r., sygn. akt I SA/Ol 40/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił A. K. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia z uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 30 listopada 2006 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych.

W motywach postanowienia Sąd przedstawił sytuację materialną i rodzinną skarżącego, ustaloną na podstawie wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz nadesłanych w postępowaniu dokumentów. Wskazano, że skarżący jest osobą chorą, posiada III grupę inwalidzką. Obecnie przebywa za granicą w celach zarobkowych, wykonuje pracę okresową zarabiając około 200 funtów tygodniowo. Ponadto, jest współwłaścicielem domu jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego, które wymagają remontu.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia Sąd pierwszej instancji uznał, że okresowe dochody skarżącego oraz ponoszone przez niego wydatki na utrzymanie i leczenie pozwalają na uiszczenie wpisu w niniejszej sprawie bez uszczerbku koniecznego utrzymania.

Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie. Wskazano w nim między innymi, że chociaż skarżący otrzymuje wynagrodzenie w wysokości określonej w złożonym oświadczeniu, to wykazane wydatki ponosi za granicą i chybionym jest powoływanie się na znaczną wartość wynagrodzenia w polskich realiach. Mimo, iż za granicą skarżący jest w stanie wygospodarować środki na własne utrzymanie, to sytuacja materialna skarżącego jest ciężka, zwłaszcza z powodu zadłużenia wobec urzędu skarbowego.

Naczelny Sad Administracyjny stwierdził, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z ustalonym w orzecznictwie poglądem celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie dostępu do sądu osobom fizycznym oraz jednostkom organizacyjnym, które ze względu na brak wystarczających środków finansowych nie są w stanie partycypować w kosztach postępowania. W przypadku osób fizycznych chodzić może np. o osoby bezrobotne bez prawa do zasiłku lub z innych powodów całkowicie pozbawione środków do życia. Jeśli strona uzna, że ze względu na wyjątkowo trudną sytuację materialną jej możliwości dochodzenia swych praw przed sądem są ograniczone, musi w sposób nie budzący wątpliwości wykazać, że przyznanie jej prawa pomocy jest uzasadnione.

W omawianej sprawie skarżący sam przyznaje, że osiąga dochody z tytułu pracy dorywczej za granicą. Wskazane przez stronę sumy (200 funtów tygodniowo) znacznie przekraczają minimalne miesięczne wynagrodzenie otrzymywane w Polsce i okoliczność ta nie pozostaje w sprawie bez znaczenia. Ponadto, skarżący jest współwłaścicielem majątku w postaci nieruchomości, które mimo wymaganego remontu oraz obciążenia hipotecznego, muszą być wzięte pod uwagę dla ustalania całokształtu okoliczności związanych z sytuacją finansową wnioskodawcy. W tym stanie rzeczy trudno więc przyjąć, że spełnione zostały przesłanki wskazane w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Tutejszy Sąd stwierdza, że strona skarżąca nie zdołała skutecznie podważyć rozstrzygnięcia podjętego przez Sąd pierwszej instancji, a zatem stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). postanowiono jak w sentencji.