Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 66/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-06-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i5 p.p.s.a.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. G. C. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

F. G. C. Sp. z o.o. w O. M. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 8 grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka wskazała, że możliwe jest wstrzymanie zaskarżonej decyzji, skoro zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Spółce znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo powstania trudnych do odwrócenia skutków. Spółka podkreśliła, że na dzień sporządzania skargi, kwota wymagalnych kar pieniężnych przekracza 1 milion złotych.

Rozpoznając powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Ochrona udzielana wnioskodawcy ma charakter tymczasowy. W myśl bowiem art. 61 § 6 p.p.s.a wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę.

Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek: niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W ocenie Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Skarżąca nie uprawdopodobniła, że uiszczenie kary pieniężnej w kwocie 24.000 zł wpłynie negatywnie na sytuacje spółki poprzez wyrządzenie znacznej szkody, bądź powstanie trudnych do odwrócenia skutków.

Wprawdzie na potrzeby uzasadnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca już po wniesieniu skargi w niniejszej sprawie złożyła dokumenty dotyczące jej sytuacji majątkowej, jednakże nie można przyjąć, by stanowiły one wystarczającą podstawę do uznania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, że przesłanki dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie są identyczne z tymi, które stanowią podstawę do przyznania prawa pomocy (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2004 r., FZ 38/04 oraz z dnia 10 lutego 2015 r., II FZ 46/15).

Rozmiar prowadzonej działalności, wielkość posiadanego majątku, jak również wysokość przychodów skarżącej Spółki nie pozwalają przyjąć, że skarżąca jest pozbawiona środków finansowych, a zapłata kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł wiązać się będzie z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.