Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 419/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 15
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant specjalista– Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2015 roku sprawy ze skargi A.A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego wraz z małoletnimi dziećmi 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] roku nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej A.A. kwotę 357 ( trzysta pięćdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...], działając na podstawie art. 35 w związku z art. 69 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2010 r., Nr 217, poz. 1427 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt l ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] ([...]), orzekającej o wymeldowaniu A. A. wraz z małoletnimi dziećmi – W. i S., z pobytu stałego w lokalu położonym przy ul. A w miejscowości B.

Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny:

W dniu 22 grudnia 2014 r. do organu meldunkowego wpłynął wniosek W. i H. A., właścicieli nieruchomości przy ul. A w miejscowości B., o wszczęcie postępowania administracyjnego, w przedmiocie wymeldowania synowej – A. A. z małoletnimi dziećmi – W. i S. z pobytu stałego, pod wskazanym adresem. Wnioskodawcy podkreślili, że A. A. z dziećmi, wyprowadziła się ze spornego lokalu w dniu 27 listopada 2013 r., do swojego domu w miejscowości P., który przepisali jej rodzice. Opuszczając lokal ww. zabrała rzeczy osobiste swoje i dzieci.

Działając w oparciu o powyższy wniosek, Wójt Gminy B. wszczął w dniu 22 grudnia 2014 r. postępowanie administracyjne. Po przeprowadzeniu analizy i ocenie całości zgromadzonego materiału dowodowego, organ pierwszej instancji wydał w dniu [...] decyzję, o wymeldowaniu A. A. z dziećmi – W. i S., z pobytu stałego w lokalu przy ul. A w miejscowości B. W treści uzasadnienia organ ocenił, że A. A. z dziećmi opuściła sporny lokal w sposób dobrowolny i trwały oraz skupiła swoje życie w miejscowości P.

Organ podkreślił, iż A. A. oceniając, iż lokal opuściła niedobrowolnie, pod presją teściów, nie podjęła żadnych kroków prawnych, aby działanie te zostały uznane za bezprawne. Organ pierwszej instancji ocenił, iż w niniejszej sprawie występują uzasadnione przesłanki do wymeldowania A. A. z dziećmi z pobytu stałego.

W dniu 3 marca 2015 r. odwołanie do Wojewody [...] złożyła, za pośrednictwem Wójta Gminy B., A. A. W treści odwołania podniosła, iż wymeldowanie jej z pobytu stałego jest sprzeczne z prawem, bowiem nadal jest żoną P. A., który także posiada władzę rodzicielską nad dziećmi. Ponadto odwołująca wskazała, iż zamieszkiwała z mężem w samodzielnym lokalu usytuowanym na pierwszym piętrze domu, a jego wyposażenie w meble (głównie kuchni) stanowi jej własność. Poza tym w mieszkaniu pozostały rzeczy A. A. i jej dzieci, które świadczą o utrzymaniu związku z miejscem zamieszkania. Ponadto A. A. podniosła, iż opuściła mieszkanie niedobrowolnie, bowiem została zmuszona do opuszczenia lokalu przez teściów. Wniosła o uchylenie decyzji Wójta Gminy B. i nieuwzględnienie wniosku o wymeldowanie z pobytu stałego.

Po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

Podkreślił, iż w dniu l marca 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności. Zgodnie z obowiązującymi przepisami powołanej ustawy, postępowania administracyjne wszczęte na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, w przedmiocie wymeldowania, prowadzi się na podstawie niniejszej ustawy.

Materialnoprawną podstawę wydanej w niniejszej sprawie decyzji stanowi art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Zgodnie z tym przepisem organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu, wskazanych w art. 28 ust 2 ustawy, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego, przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Zatem jedyną przesłanką wymeldowania jest fakt opuszczenia miejsca zameldowania bez dopełnienia obowiązku wymeldowania. Przesłankami wymeldowania są tylko okoliczności faktyczne, nie kwestie materialnoprawne, których rozstrzygnięcie mogłoby być przedmiotem postępowania przed sądem lub innym organem.

Tym samym celem postępowania w sprawach o wymeldowanie jest ustalenie przez organy administracji publicznej, w oparciu o wszelki dostępny materiał dowodowy, czy zaistniałe w sprawie okoliczności faktyczne wskazują na trwałość i dobrowolność opuszczenia dotychczasowego miejsca stałego pobytu.

Zgromadzone materiały dowodowe w niniejszej sprawie, w szczególności zeznania A. A. (protokół z dnia 31 grudnia 2014 r., wyjaśnienie z dnia 29 stycznia 2015 r.), jednoznacznie wskazują, że ww. razem z dziećmi, w dniu 27 października 2013 r., opuściła mieszkanie dobrowolnie w miejscowości B. przy ul. A i do niego nie powróciła. Nie posiada kluczy do mieszkania. A. A. skupiła swoje życie w sposób trwały w lokalu w P., gdzie zamieszkuje oraz koncentruje aktywność osobistą i rodzinną. Dom w którym przebywa i zamieszkuje został jej przepisany przez rodziców. Sama zainteresowana wskazała, iż dzieci chodzą do szkoły w miejscowości S., a ww. pracuje zawodowo w miejscowości B. (protokół jak wyżej).

W toku prowadzonego postępowania A. A. podnosiła, iż sporny lokal w B. opuściła pod przymusem, wskutek nieprzyjaznej postawy teściów oraz braku zrozumienia dla jej osoby ze strony męża, który w konflikcie zajmował stronę swoich rodziców (protokół z dnia 31 grudnia 2014 r., wyjaśnienie z dnia 29 stycznia 2015 r., treść odwołania). Mając jednak przekonanie, iż lokal opuściła niedobrowolnie, A. A. nie poczyniła żadnych kroków prawnych, aby działania teściów wobec jej osoby zostały uznane jako bezprawne. W związku z powyższym organ podniósł, iż w orzecznictwie administracyjnym ugruntował się pogląd, iż sam fakt istnienia konfliktu między stronami postępowania nie powoduje podważenia oceny, że opuszczenie lokalu miało charakter trwały i dobrowolny. Nie traci co do zasady dobrowolnego charakteru wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca zamieszkania, jeżeli ma ono na celu poprawienie komfortu życiowego strony, przez uniknięcie sytuacji konfliktowych związanych ze wspólnym zamieszkaniem.

Ponadto organ odwoławczy ocenił, iż pozostawienie części rzeczy osobistych i ruchomości w mieszkaniu w B., nie świadczy, że A. A. z dziećmi nadal przebywa w lokalu z zamiarem pobytu stałego. W orzecznictwie administracyjnym utrwalił się bowiem pogląd, iż opuszczenie lokalu nie musi być połączone z jego opróżnieniem z rzeczy należących do opuszczającego lokal. Pozostawienie rzeczy nie świadczy zatem o skoncentrowaniu spraw życiowych w miejscu zameldowania.

A. A., jak wskazuje, podejmowała próby ratowania trwałości małżeństwa i powrotu do lokalu w B. (treść wyjaśnienia z dnia 29 stycznia 2015 r., treść odwołania), jednak działania te nie przyniosły pożądanych rezultatów, w zażegnaniu konfliktu z teściami, jak i w znalezieniu porozumienia z mężem. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy ocenił, iż zamiar powrotu A. A. z dziećmi do lokalu w B. jest niepewny w przyszłości. Sama zainteresowana wskazała: "czyniłam starania powrotu do miejsca zameldowania, jednak nie znalazłam poparcia w stanowisku męża" (wyjaśnienie z dnia 29 stycznia 2015 r.), "nie są prawdziwe zeznania (męża), że nie widzi szansy na dalsze wspólne układanie życia, chociaż do chwili obecnej, nie podjął żadnych czynności definitywnego zerwania więzi małżeńskich" (treść odwołania). W związku z powyższym organ odwoławczy ocenił, iż celem A. A. jest utrzymanie zameldowania na pobyt stały razem z dziećmi w lokalu w B., a nie praktyczny powrót do mieszkania i przebywanie w nim z zamiarem pobytu stałego.

Odnosząc się do treści odwołania organ odwoławczy podkreślił, iż zameldowanie na pobyt stały służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała (art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności). Okoliczności sprawy wskazują, że A. A. razem z dziećmi, nie przebywa i nie zamieszkuje w miejscu, w którym jest zameldowana na pobyt stały. Ewidencja odnosi się bowiem do stanu faktycznego, a nie prawnego. Nie zajmuje się rozstrzyganiem konfliktów rodzinnych, małżeńskich, czy też określaniem prawa osoby do lokalu i do przebywania w nim. Wszelkie spory dotyczące tych okoliczności rozstrzyga, poza postępowaniem meldunkowym, sąd powszechny w oddzielnym postępowaniu.

Organ odwoławczy zwrócił także uwagę organowi pierwszej instancji, że nie uwzględnił przeprowadzonych dowodów ze świadków, w związku z naruszeniem art. 79 § 1 Kpa. Ponadto organ winien udokumentować, że działka nr 924, zakupiona przez W. i H. A. (akt notarialny z dnia 12 grudnia 1977 r., Repertorium A Nr [...]) jest zabudowana oraz posiada porządkowy adres - A. Wskazane powyżej okoliczności nie miały jednak decydującego wpływu na końcowe rozstrzygnięcie organu odwoławczego, który oparł swoją decyzją na całym zgromadzonym materiale.

W skardze do WSA na powyższą decyzję A. A. zarzuciła jej naruszenie prawa materialnego tj. art. 35 ustawy o ewidencji ludności poprzez jego błędną interpretację oraz naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy poprzez sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym ustalenie, że skarżąca dobrowolnie opuściła miejsce zamieszkania. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz wstrzymanie jej wykonania.

Wskazała, iż nadal pozostaje w związku małżeńskim i nadal władza rodzicielska nad dziećmi przysługuje obojgu rodzicom, co w jej ocenie przesądza o tym, że naruszone zostało prawo przy wymeldowaniu małoletnich dzieci. Tymczasowe miejsce pobytu dzieci wraz z matką poza miejscem dotychczasowego zamieszkiwania i zameldowania nie może stanowić samodzielnej przesłanki do wymeldowania dzieci. Sam fakt przebywania tymczasowego w domu, który stanowi własność skarżącej nie rodzi obowiązku zameldowania się w nim skarżącej, szczególnie wraz z dziećmi. Skarżąca wskazała, że jej związek małżeński trwa nadal i to ona podejmowała kroki w celu jego odbudowy, zatem nie opuściła miejsca zameldowania w sposób trwały. W miejscu zameldowania pozostało wyposażenie mieszkania oraz przedmioty osobiste, zakupione w większości ze środkó własnych skarżącej. Na skarżąc ą spadły obowiązki samodzielnego wychowania dzieci. Istniejący stan faktyczny jest sytuacją przymusową, nie jest stanem stałym, stwarzającym konieczność zameldowania się skarżącej wraz z dziećmi w miejscu obecnego pobytu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2015 r. WSA odmówił skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. nr 270 t.j.dalej p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Poddając kontroli legalność zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a.

W postępowaniu odwoławczym nie wyjaśniono wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, które skarżąca podniosła w toku postępowania przed organem I instancji jak i w odwołaniu od decyzji tego organu. Ponadto uzasadnienia decyzji organu drugiej instancji nie spełniają wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a.

Zgodnie z jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jaką jest zasada prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), organy administracji publicznej prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego w ten sposób, by ustalone na jego podstawie okoliczności faktyczne, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, odpowiadały rzeczywistości i mogły stać się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Również zasada zupełności postępowania dowodowego zawarta art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ odwoławczy, obowiązek ustalenia prawdziwego stanu rzeczy na podstawie całościowo zebranego materiału dowodowego. Tylko w takiej sytuacji organy orzekające w sprawie mogą bowiem trafnie ocenić istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i prawidłowo rozstrzygnąć o prawach strony. Na podstawie art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej zobowiązany jest zaś rozstrzygać w konkretnej sprawie w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Oznacza to, że jest on zobowiązany rozpatrzyć wszystkie dowody zgromadzone i odzwierciedlone w aktach sprawy oraz że powinien dowody te rozpatrzyć w ich wzajemnej łączności. Ponadto wskazać należy, iż w myśl art. 107 k.p.a. decyzja administracyjna wydana przez organ powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, w którym organ powinien zająć stanowisko wobec całego materiału procesowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, a w szczególności na jakiej podstawie uznał pewne fakty za prawdziwe.

W niniejszej sprawie organ odwoławczy uzupełniając na podstawie art. 136 k.p.a. materiał dowodowy nie może uchylić się od oceny wiarygodności twierdzeń strony skarżącej. Wartość dowodowa oświadczeń obu stron o sprzecznych interesach jest jednakowo niepewna, wobec czego oświadczenie jednej strony nie może przemawiać za bezkrytycznym odrzuceniem przez organ oświadczenia strony przeciwnej.

Rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7 i 17 k.p.a.) wymaga aby w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stany faktycznego sprawy, (zob. wyrok NSA z 29 listopada 2000 r., V SA 948/00 LEX nr 50114).

Podkreślić też trzeba, iż postępowanie odwoławcze ma charakter reformatoryjny, co oznacza, że organ ponownie rozstrzyga sprawę orzekając merytorycznie. Zgodnie z art. 140 k.p.a. organ odwoławczy tak samo, jak organ I instancji związany jest przepisami art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. A przepis art. 136 k.p.a. daje mu możliwość przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w sytuacji gdy istnieją braki w materiale dowodowym, zgromadzonym przez organ I instancji.

Postępowanie administracyjne prowadzone przez upoważnione organy na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności podlega procedurze określonej przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 t.j.). Zasady ogólne postępowania zostały określone w art. 6-16 k.p.a. Jedną z naczelnych zasad postępowania jest sformułowana w art. 7 k.p.a. zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, nakładająca na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Zasadę tę realizuje szereg przepisów szczegółowych, a zwłaszcza przepisy o postępowaniu dowodowym i przepisy o tzw. gwarancjach czynnego udziału w postępowaniu. Nakładają one na organ administracji obowiązek dopuszczania jako dowodu w sprawie wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem w sprawie mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 k.p.a.). Organy administracji mają obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Jedynie bowiem na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ może ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona ( art. 80 k.p.a.). Zauważyć należy, że przepisy k.p.a. wprowadzają rozróżnienie pomiędzy dowodem z przesłuchania świadków ( art. 83 k.p.a.), czy stron ( art. 86 k.p.a.), a składaniem przez stronę wyjaśnień ( art. 95 k.p.a.), których kodeks nie zalicza do dowodów.

W niniejszej sprawie organy administracji zobowiązane były dokonać szczegółowej analizy spełnienia przesłanki wymeldowania zawartej w art. 35 ustawy o ewidencji ludności Zgodnie z tym przepisem, organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu, wskazanych w art. 28 ust 2 ustawy, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego, przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się przy tym, że o opuszczeniu miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 35 ww. ustawy można mówić wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Dla zaistnienia przesłanki "opuszczenia miejsca pobytu stałego" konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu, niż miejsce pobytu stałego, towarzyszył zamiar stałego związania się z tym innym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego ( v. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1989 r., sygn. akt SA/Wr 789/88, ONSA 1989/2/72). Zamiar taki określa się na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Zamiar ten ma bowiem istotne znaczenie przy ocenie, czy do opuszczenia lokalu rzeczywiście doszło. Przez termin "zamiar" w przypadku opuszczenia miejsca pobytu należy pojmować nie tylko wolę wewnętrzną, ale wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności.

Należy zauważyć, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca wskazuje, że została zmuszona do opuszczenia lokalu, że nie ma zamiaru stałego pobytu w domu rodziców, że ostatnia wizyta w domu teściów nie dotyczyła stanu zdrowia dziecka, tylko dalszego wspólnego pożycia małżeńskiego. Ponadto skarżąca wniosła o przesłuchanie siostry – A. G. Organ tego wniosku nie uwzględnił i w ogóle się do niego nie odniósł.

Ponadto przed podjęciem decyzji w sprawie wymeldowania wymagała wyjaśnienia okoliczność, czy skarżąca miała i ma nadal zamiar stałego związania się z innym miejscem i urządzenia w nim swego stałego centrum życiowego.

Organ odwoławczy przyjął, że skarżąca opuściła dobrowolnie przedmiotowy lokal. Nie przesłuchał natomiast rodziców ani siostry skarżącej na tę okoliczność mimo, iż z zeznań świadków wynika, że mogą mieć wiedzę na temat okoliczności opuszczenia przez skarżącą domu w B. (zeznania P. A. – "sama opuściła adres zameldowania pod namową swoich rodziców", zeznania jego rodziców na temat A. G.). Organ wezwał natomiast sąsiadkę G., która odmówiła zeznań ze względu na złe układy sąsiedzkie. Z zeznań skarżącej wynika ponadto, że dzieci wprawdzie uczęszczają do szkoły w S., ale skarżąca jest zatrudniona w firmie w B. – tego organ też nie sprawdził (wprawdzie skarżąca zeznała, że pobyt ma charakter stały, ale późniejsze oświadczenia wskazują, iż chce wrócić do B. Skarżąca zeznała również, że nie ma odwagi by wrócić po rzeczy swoje i dzieci, które tam pozostały.).W B. nie przebywa od 27 października 2013 r. (teściowie we wniosku o wymeldowanie wskazali, że 27 listopada 2013 r. Organ w notatce służbowej z dnia 23 stycznia 2015 r. uznał, że faktycznie nie przebywają pod adresem w B., bo opłaty za wywóz śmieci dokonują od 8 stycznia 2014 r. w P. Z akt sprawy można wywnioskować, że skarżącą mieszka z rodzicami i z siostrą – zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy, podpisane przez A. G. (Nie wiadomo zatem skąd taki wniosek na podstawie opłat za wywóz śmieci?) Organ nie przeprowadził też oględzin lokalu żeby stwierdzić, co faktycznie się w nim znajduje i czy są przesłanki aby uznać, że faktycznie skarżąca opuściła lokal w sposób trwały.

W aktach znajduje się postanowienie zabezpieczające roszczenie P. A. o kontakty z dziećmi, zobowiązujące A. A. do ich wydawania ojcu. Pozostawił on wybór Sądowi co do sposobu unormowania tych kontaktów. Świadczy to o braku porozumienia między rodzicami małoletnich. Spotkania w miejscu zamieszkania matki przebiegały w niespokojnej atmosferze przy udziale dorosłych domowników. Tym bardziej zasadne byłoby przesłuchanie rodziny skarżącej.

Wydanie decyzji na podstawie art. 35 ustawy o ewidencji ludności wymaga przeprowadzenia dokładnego postępowania dowodowego w zakresie ustalenia, czy zmiana miejsca pobytu ma charakter trwały, to jest czy po niedobrowolnym opuszczeniu przedmiotowego lokalu, a także obecnie, strona miała i ma nadal zamiar przebywać w tym lokalu.

Wskazania co do dalszego postępowania organu administracji wynikają z powyższych rozważań Sądu. Rozpoznając sprawę ponownie organ przeprowadzi dokładne postępowanie dowodowe z uwzględnieniem treści art. 7, art. 75, art. 77, art. 79 i art. 80 k.p.a.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą uznając to za niezbędne do końcowego załatwienia sprawy. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.

kk