Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 571/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 239/16 o odrzuceniu skargi S. M. na akt Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wykreślenia punktów z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 15 grudnia 2015 r. reprezentowany przez fachowego pełnomocnika S. M. zwrócił się do Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach między innymi o usunięcie z ewidencji kierowców punktów karnych.

Śląski Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach w piśmie dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] odmówił usunięcia punktów karnych.

Pismem dnia 18 lutego 2016 r. pełnomocnik S. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na wyżej wymienione pismo Śląskiego Komendanta Wojewódzki Policji w Katowicach z dnia [...] stycznia 2016 r.

Na podstawie zarządzenia z dnia 25 marca 2016 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do wykazania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wystąpił do tego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

W wyznaczonym terminie, w odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 19 kwietnia 2016 r., oświadczył, że pismem z dnia 15 grudnia 2015 r. wezwał Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach do usunięcia naruszenia prawa tj. do usunięcia z ewidencji punktów, wpisanych błędnie, bez podstawy prawnej i faktycznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 20 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 239/16, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. odrzucił skargę.

Sąd wskazał, że zaskarżona w niniejszej sprawie czynność Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach niewątpliwie ma charakter władczy i rozstrzyga indywidualną sprawę konkretnego podmiotu, a zatem należy do czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, określonych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. i podlega kontroli sądowej. Warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego w rozpatrywanej sprawie było jednak uprzednie wystąpienie przez skarżącego z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, w trybie art. 52 § 3 P.p.s.a. Skarżący nie dopełnił jednakże wskazanego obowiązku i nie wezwał organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa. W tej sytuacji wniesienie skargi Sąd uznał za niedopuszczalne z powodu niewezwania Komendanta Wojewódzkiego Policji w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć się o podjęciu przez niego spornej czynności, do usunięcia naruszenia prawa. Zdaniem Sądu za takie wezwanie nie można było uznać pisma skarżącego z dnia 15 grudnia 2015 r., pismo to stanowiło bowiem w istocie wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie usunięcia punktów karnych z ewidencji kierowców. Za czynność materialno - techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., polegającą na odmowie usunięcia z ewidencji punktów karnych, należało natomiast przyjąć stanowisko Śląskiego Wojewódzkiego Komendanta Policji wyrażone w piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r. Na tę właśnie odmowę skarżący był obowiązany w trybie art. 52 § 3 P.p.s.a. wnieść na piśmie w terminie czternastu dni od dnia otrzymania odpowiedzi, wezwanie do organu o usunięcie naruszenia prawa. Tymczasem skarżący przed wniesieniem skargi nie wystąpił z takim wezwaniem, a więc nie wyczerpał przysługującego mu w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł S.M. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 52 § 3 P.p.s.a. poprzez przyjęcie wbrew treści wezwania z dnia 15 grudnia 2016 r. iż pismo to nie stanowiło wezwania Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach do usunięcia punktów karnych z ewidencji, lecz jedynie wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w powołanej sprawie, co z kolei wpłynęło na błędne przyjęcie, iż Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach nie został uprzednio wezwany do usunięcia punktów karnych z ewidencji i stanowiło podstawę odrzucenia skargi z powodu rzekomego braku wezwania organu do usunięcia punktów wpisanych do ewidencji błędnie - bez podstawy faktycznej i prawnej, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżący wniósł uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego pełnomocnika, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Ocena podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 52 § 3 P.p.s.a. wymaga podkreślenia, że - zgodnie z art. 134 P.p.s.a - sąd rozstrzyga sprawę w jej granicach, które zakreśla strona w skardze. W niniejszym przypadku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dokonywał zatem oceny skargi wniesionej na akt Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia 22 stycznia 2016 r., którym Komendant odmówił wykreślenia punktów z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.

W świetle ww. przepisu obowiązkiem skarżącego było zatem poprzedzenie wniesienia skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, czego jednak nie uczynił. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, za takie wezwanie nie mogło zostać uznane pismo z dnia 15 grudnia 2015 r. zatytułowane "wniosek o udzielenie informacji o stanie ewidencji punktów karnych oraz wskazanie podstawy naliczenia wartości punktów karnych uzasadniających wszczęcie postępowań administracyjnych oraz usunięcia z ewidencji punktów wpisanych błędnie – bez podstawy faktycznej i prawnej". Było to pierwsze pismo skarżącego skierowane do organu prowadzącego ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i jak to słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji, pismo to stanowiło w istocie wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie usunięcia punktów karnych z ewidencji kierowców. Dopiero na stanowisko Śląskiego Wojewódzkiego Komendanta Policji wyrażone w piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r. skarżący był obowiązany w trybie art. 52 § 3 P.p.s.a. wnieść na piśmie w terminie czternastu dni od dnia otrzymania pisma, wezwanie do organu o usunięcie naruszenia prawa.

Skoro skarżący nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa po dokonaniu przez organ w dniu 22 stycznia 2016 r. czynności, to Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie odrzucił skargę, jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.