Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 391/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-08-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8 pkt 2, art. 10 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 992
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity.
article: art. 16 par. 2, art 156 par. 1 pkt 2, art. 107 par. 1, 3 i 4
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 16 sierpnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 sierpnia 2013 roku sprawy ze skargi A. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji; oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 5 kwietnia 2012 r. Do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. (dalej: Kolegium) wpłynął wniosek A. Ł. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy R. z dnia [...] 2010r, nr [...] w sprawie przyznania A. Ł. zasiłku rodzinnego na córki Z., A. i J. Ł. na okres od 1 listopada 2010r. do 31 października 2011 r. oraz dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego w kwocie 400zł miesięcznie na okres od 1 listopada 2010r. do 31 października 2011r. a także przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu wychowywania dziecka w rodzinie wielodzietnej przyznany na córkę A. Ł. w kwocie 80zł miesięcznie na okres od 1 listopada 2010r. do dnia 31 października 2011r.

A. Ł. podniosła, iż decyzja Burmistrza Gminy R. została wydana z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 107 § 1 i 3 oraz art. 8 i 11 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 8 pkt 2 w zw. z art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. 2006r., Nr 139, poz. 992 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, polegające na przyjęciu przez organ I instancji, że urodzenie więcej niż jednego dziecka podczas jednego porodu uprawnia wyłącznie do jednego dodatku z tytułu opieki na dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego wynoszącego łącznie na wszystkie 400zł miesięcznie, podczas gdy w istocie zgodnie z tymi przepisami przysługuje taki dodatek na każde dziecko z osobna.

Decyzją z dnia [...]2012 r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy R. z dnia [...]2010 r. nr [...]

Organ zauważył, iż z treści wniosku o stwierdzenie nieważności wynika, iż jako podstawę stwierdzenia nieważności decyzji wnioskodawczyni powołała przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Dalej stwierdził, iż błędna wykładnia bądź niewłaściwe zastosowanie przepisu może stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji wyłącznie w sytuacji stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Podkreślono przy tym ,iż nie każde naruszenie prawa ma charakter rażący. Dla uznania, iż wystąpiło kwalifikowane naruszenie prawa, nie wystarczy samo ustalenie faktu jakiegokolwiek naruszenia prawa, lecz konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, że miało ono charakter rażący. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Kolegium wyjaśniło, iż rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia prawa powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Rażące naruszenie prawa występuje, zatem w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, które równocześnie narusza zasadę praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.

Dalej Kolegium stwierdziło, iż naruszenie przepisu art. 8 pkt 2 w zw. z art. 10 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie może w niniejszej sprawie zostać uznane za rażące, albowiem w orzecznictwie sądów administracyjnych występują dwie odmienne jego interpretacje. Według jednego z poglądów dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie urlopu wychowawczego przysługuje do każdego z przyznanych zasiłków rodzinnych - czyli na każde dziecko oddzielnie. Zgodnie z drugim poglądem dodatek ten przysługuje w jednej tylko wysokości 400 zł niezależnie od liczby dzieci, na które został przyznany dodatek rodzinny. W sytuacji występowania odmiennych w orzecznictwie poglądów interpretacyjnych, przyjęta interpretacja przepisów składających się na podstawę prawną nie stanowi przesłanki rażącego naruszenia prawa. Jeżeli treść przepisu prawa jest niejednoznaczna i dopuszcza możliwość rozbieżnej jego interpretacji, to wybór jednej z nich nie może być oceniony jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu 156 § 1 pkt 2 kpa nawet wówczas, gdy zostanie ona później uznana za nieprawidłową albo, co zdarza się częściej, inna interpretacja zostanie uznana za słuszniejszą.

Kolegium wskazało nadto, iż nie stanowi przesłanki nieważności fakt, iż decyzja administracyjna sprzeczna jest z ustaleniami innej decyzji. Nie można skutecznie powoływać się na nieważność decyzji z tego powodu, że zawarte w niej rozstrzygnięcie sprzeczne jest z ustaleniami innej decyzji administracyjnej.

Kolegium zauważyło, co prawda, iż zaskarżona decyzja nie posiada wyczerpującego uzasadnienia stanu faktycznego i prawnego, jednakże niniejsze uchybienia zdaniem organu nie można uznać za rażące naruszenie prawa.

Wnosząc o ponownego rozpatrzenie sprawy A. Ł. zarzuciła Kolegium, iż nie odniosło się do jej uwag dotyczących rażącego naruszenia art. 107 § 1 i 3 K.p.a oraz naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego tj art. 8 i 11 K.p.a.

Strona zaakcentowała, iż decyzja Burmistrza Gminy R. nie zawiera uzasadnienia, co stanowi oczywiste i rażące naruszenie przepisu art. 107 § 1 i 3 K.p.a.

Organ orzekający w żaden sposób nie odniósł się do kwot przyznanych świadczeń rodzinnych. Tym samym organ nie wskazał, jakimi kryteriami kierował się przy wydawaniu rozstrzygnięcia. Zdaniem strony rażąco naruszono także zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji oraz świadomości i kultury prawnej obywateli (art. 8 kpa) oraz zasady przekonywania (art. 11 kpa). Prawidłowe i wyczerpujące uzasadnienie decyzji przez Burmistrza Gminy R. miało istotny wpływ na ewentualną decyzję skarżącej co do złożenia do odwołania. Tylko wtedy mogła ona prawidłowo ocenić swą sytuację prawną oraz przedsięwziąć działania mające na celu obronę swych praw oraz możliwość polemiki z organem I instancji co do odmowy przyznania jej świadczeń.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] 2013 r. o nr [...] utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] 2012 r. o nr [...].

W pierwszej kolejności Kolegium powtórzyło wcześniejsze ustalenia, co do braku rażącego naruszenia art. 8 pkt 2 w zw. z art. 10 ustawy o świadczeniach rodzinnych z uwagi na występujące rozbieżności dotyczące interpretacji tych przepisów.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponownie rozpatrzenie sprawy Kolegium zauważyło, iż decyzja Burmistrza Gminy R. wydana w dniu 12 listopada 2010r. była tzw. decyzją pozytywną, tj. przyznającą świadczenie zgodnie ze złożonym przez A. Ł. wnioskiem. Tym samym organ I instancji, mając na względzie treść art. 107 § 4 K.p.a. nie był zobligowany do wyczerpującego uzasadnienia faktycznego oraz wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji.

Kolegium wyjaśniło, iż organ administracyjny, wydając decyzję, może odstąpić od jej uzasadnienia w dwóch przypadkach: gdy przepis prawa wyraźnie tak stanowi, tj. przepis ustawowy będzie dawał możliwość zaniechania lub ograniczenia uzasadnienia ze względu na interes bezpieczeństwa Państwa lub porządek publiczny (art. 107 § 5 kpa), albo gdy decyzja w całości uwzględnia wniosek strony (art. 107 § 4 kpa). Ten ostatni wypadek nie dotyczy jednakże decyzji rozstrzygających sporne interesy stron oraz decyzji wydanych w toku odwołania lub wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W przedmiotowej sprawie Burmistrz Gminy R. nie rozstrzygał żadnych spornych interesów stron. Jednocześnie Kolegium wskazało, że niezależnie od treści art. 107 § 3 i 4 K.p.a., przepisy ustaw szczególnych mogą zawierać wyraźne wskazanie, że decyzje w określonych sprawach zawsze muszą zawierać uzasadnienie, nawet jeżeli uwzględniają wniosek stron. W takiej sytuacji organ administracyjny bez względu na przedmiot postępowania i liczbę stron biorących w nim udział jest zobowiązany do uzasadnienia decyzji. Wskazać należy, iż ustawa o świadczeniach rodzinnych nie nakłada na organy administracyjne takiego obowiązku.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu A. Ł. zarzucając:

1. rażące naruszenie art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez Kolegium, że decyzja administracyjna nie musi zawierać pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, podczas gdy w decyzji administracyjnej należy wskazać w szczególności fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (uzasadnienie faktyczne), oraz wyjaśnić podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (uzasadnienie prawne);

2. rażące naruszenie art. 107 § 4 kpa poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez SKO, że organ I instancji może odstąpić od uzasadnienia decyzji, również w sytuacji orzekania o części żądania strony, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie;

3. rażące naruszenie ogólnych zasad procedury administracyjnej, tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji oraz świadomości i kultury prawnej obywateli (art. 8 kpa) oraz zasady przekonywania (art. 11 kpa) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez Kolegium, że decyzja administracyjna nie musi zawierać uzasadnienia faktycznego i prawnego, podczas gdy niesporządzenie uzasadnienia pozbawia stronę możliwości poznania argumentów i przesłanek podejmowanych decyzji, co z kolei uniemożliwia jej obronę swych słusznych interesów i prowadzenie polemiki z organem orzekającym;

4. rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez Kolegium, że brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji administracyjnej (przedmiotowej decyzji Burmistrza Gminy R.) nic stanowi rażącego naruszenia prawa i tym samym nie stanowi przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, podczas gdy uzasadnienie decyzji stanowi jej integralną część i jego brak może być traktowany jako rażące naruszenie prawa,

5. rażące naruszenie art. 8 pkt 2 w zw. z art. 10 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez Kolegium, że urodzenie więcej niż jednego dziecka podczas jednego porodu uprawnia wyłącznie do jednego dodatku z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego wynoszącego łącznie na wszystkie dzieci 400,00 zł miesięcznie, podczas gdy w istocie zgodnie z tymi przepisami matce przysługuje taki dodatek na każde dziecko z osobna.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a to z przyczyn wskazanych poniżej.

Na wstępie dalszych rozważań wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola ta obejmuje badanie, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego stosownie do unormowania art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) obejmuje wszystkie, a nie tylko podniesione w skardze kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym. Obejmuje więc to, czy organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń odnośnie do obowiązywania zastosowanych norm prawnych, czy normy te właściwie zinterpretowały i czy nie naruszyły zasad ustalania określonych faktów za udowodnione.

W przedmiotowej sprawie kontrolą Sądu objęte są decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. wydane w toku postępowania zainicjowanego wnioskiem strony – A. Ł. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy R. z dnia [...]2010r, nr [...] w sprawie przyznania Pani A. Ł. zasiłku rodzinnego na córki Z., A. i J. Ł. na okres od 1 listopada 2010r. do 31 października 2011 r. oraz dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego a także przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu wychowywania dziecka w rodzinie wielodzietnej.

W tym miejscu zaznaczyć należy, iż zgodnie z wyrażoną w art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zasadą trwałości decyzji, decyzje od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych.

Przypadki uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, jaką w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Burmistrza Gminy R. z dnia [...] 2010r, nr [...] , zostały wymienione w art. 156 § 1 pkt 1-6 K.p.a. A. Ł. inicjując postępowanie przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w L. wskazała przesłankę wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. - zarzuciła, iż decyzja Burmistrza Gminy R. wydana została z rażącym naruszeniem prawa materialnego – art. 8 pkt 2 w zw. z art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych oraz rażącym naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 107 § 1 i 3 oraz art. 8 i 11 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Jak słusznie zauważyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. przez rażące naruszenie prawa, o którym mówi art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. nie należy rozumieć każdego naruszenia prawa jakim obarczona jest decyzja. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo w sposób jasny i niedwuznaczny (patrz. wyrok WSA w Łodzi z dnia 18 stycznia 2013 r. o sygn. II SA/Łd 915/12 – dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl.). Innymi słowy rażące naruszenie prawa występuje w sytuacji gdy orzeczenie wydane przez organ w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej, przy czym wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości. Nie można natomiast mówić o rażącym naruszeniu prawa, gdy na gruncie danego przepisu możliwy jest wybór różnych jego interpretacji, z których każda daje się uzasadnić z jednakową mocą. W tej podstawie nie mieści się także błędna interpretacja przepisów składających się na podstawę prawną (patrz. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2013 r. o sygn. akt II GSK 1975/11 - dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl oraz wyrok NSA z dnia 6 lutego 1995 r. o sygn. akt II SA 1642/94 opubl . PRok. I Pr. 1995, nr 7-8, s. 70). Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 18 czerca 1997 r. o sygn. akt III SA 422/96 stwierdził, iż w sytuacji gdy przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej jego interpretacji, to wybór jednej z nich nie może być oceniony jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nawet wówczas, gdy zostanie ona później uznana za nieprawidłową albo, co zdarza się częściej, inna interpretacja zostanie uznana za słuszniejszą (opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 34457).

Tutejszy sąd podziela ustalenia organu, iż analiza treści przepisu art. 8 pkt 2 w zw. z art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych nie pozwala na stwierdzenie, iż przedmiotowa decyzja Burmistrza Gminy R. została wydana z rażącym naruszaniem tych przepisów. W orzecznictwie sądów administracyjnych istnieją bowiem dwie linie orzecznicze dotyczące interpretacji tych przepisów. Zgodnie z pierwszym, dominującym w orzecznictwie poglądem przepisy art. 8 pkt 2 i art. 10 ust 1 i 2 wspomnianej ustawy regulujące kwestę przyznania dodatków do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego nie budzą jakichkolwiek wątpliwości. W świetle wymienionych przepisów wspomniany dodatek przysługuje rodzicowi lub opiekunowi korzystającemu z urlopu wychowawczego, i nie uzależnia wysokości dodatku od ilości dzieci wychowywanych przez taką osobę. Jedynie liczba urodzonych dzieci podczas jednego porodu determinuje czas, na jaki dodatek taki jest przyznawany. Takie stanowisko wyrażono m.in. w: wyroku WSA w Kielcach z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 38/13, wyroku WSA w Krakowie z dnia 18 października 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 1495/11, wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 26 czerwca 2012 r. sygn. akt IV SA/Wr 149/12 , wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. akt VIII SA/Wa 152/12 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z kolei zgodnie z drugim poglądem związanie dodatku z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego z zasiłkiem rodzinnym, przyznawanym na każde dziecko, uprawnia do poglądu, że na gruncie ustawy o świadczeniach rodzinnych- przy uwzględnieniu rezultatów wykładni językowej, systemowej i celowościowej- dodatek ów przysługuje do każdego zasiłku (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24 stycznia 2008 r. o sygn. akt IV SA/Po 848/07 – dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl.)

Niezależnie od tego, który z powyższych poglądów podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie, za prawidłowe uznać należy ustalenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., iż możliwość dokonania dwóch rozbieżnych interpretacja powołanych przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych świadczy o braku rażącego naruszenia tych przepisów przez Burmistrza Gminy R.. Wskazuje na to przedstawione wyżej kierunki interpretacji tych przepisów, które zarysowały się w orzecznictwie sadów administracyjnych. W tym stanie rzeczy należy podzielić stanowisko organu, iż nawet jeśli doszło do naruszenia przepisów art. 8 pkt 2 w zw. z art. 10 ust 1 i 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, to naruszenie to nie miało charakteru rażącego, a za tym nie ziściła się przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W ocenie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. prawidłowo ustaliło również, iż nie doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 107 § 1 i 3 K.p.a. i tym samym nie doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 8 i 11 K.p.a.

Jak słusznie zauważył organ zgodnie z treścią art. 107 § 4 K.p.a. można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony; nie dotyczy to jednak decyzji rozstrzygających sporne interesy stron oraz decyzji wydanych na skutek odwołania.

W rozpoznawanej sprawie Burmistrz Gminy R. rozpatrując wniosek A. Ł. złożony w dniu 20 września 2010 r. o przyznanie jej zasiłków rodzinnych wraz z dodatkami na trójkę jej dzieci nie rozstrzygał kwestii spornych między stronami. Jedyną stroną w postępowaniu była bowiem wnioskodawczyni. Decyzja Burmistrza nie była także wydana na skutek odwołania. Nadto, wbrew stanowisku strony Burmistrz Gminy R. uwzględnił w całości wniosek strony i przyznał jej wnioskowane świadczenia rodzinne – zasiłek rodzinny na Z. Ł., A. Ł. oraz J. Ł. a także dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego na Z. Ł., A. Ł. oraz J. Ł. oraz dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu wychowywania dziecka w rodzinie wielodzietnej przyznany na A. Ł.. Z wniosku A. Ł. nie wynika, aby wnosiła o przyznanie dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego w kwocie 400 zł na każde dziecko. Zatem nie można uznać, by jej żądanie nie zostało uwzględnione przez organ. Na marginesie należy zauważyć, iż strona nie wniosła odwołania od tej decyzji i tym samym nie zakwestionowała przyznanych jej kwot zasiłków rodzinnych i dodatków do tych zasiłków.

W tej sytuacji uznać należy, iż w sprawie zaistniała okoliczność uzasadniająca zastosowanie przez organ art. 107 § 4 K.p.a. i odstąpienie od uzasadnienia decyzji o przyznaniu wnioskowanych świadczeń rodzinnych. Tym samym wydanie przez Burmistrza Gminy R. decyzji posiadającej jedynie lakoniczne uzasadnienie nie stanowiło rażącego naruszenia przepisów art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Zatem nie doszło do rażącego naruszenia ogólnych zasad postępowania wyrażonych w art. 8 (zasada pogłębiania zaufania) i art. 11 K.p.a. (zasada wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ). Burmistrz Gminy R. rozstrzygnął bowiem wniosek strony zgodnie z brzmieniem jej żądania i na gruncie przepisu art. 107 § 4 K.p.a. zwolniony był od wyjaśnienia stronie przesłanek, którym kierował rozstrzygając sprawę.

W tym stanie rzeczy uznać należy, iż Samorządowe Kolegium w L. słusznie oceniło, iż badana decyzja Burmistrza Gminy R. z dnia [...] 2010r, nr [...] nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa a zatem brak było podstaw do stwierdzenia jej nieważności.

Wobec powyższego sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.