Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 458/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 132 ust 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 7 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.- tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska (spr.) Sędziowie NSA Małgorzata Borowiec Witold Falczyński Protokolant Aleksandra Żurawicka po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 grudnia 2006 r. sygn. akt III SA/Łd 243/06 w sprawie ze skargi A. I. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 243/06 oddalił skargę A. I., na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby.

Wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy.

Komendant Miejski Policji w Ł. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] wymierzył A. I. karę dyscyplinarną wydalenia ze służby w Policji. Uniewinnił skarżącego od dwóch zarzutów, natomiast uznał go winnym go winnym tego że:

1. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że po uzyskaniu zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego niezdolność do służby z powodu choroby w dniach od 29 września 2005 r. do 08 października 2005 r. zaniechał niezwłocznego poinformowania bezpośredniego przełożonego o tej okoliczności uniemożliwiającej wykonywanie obowiązków służbowych, tj. czynu z § 13 ust. 2 zarządzenia nr 21 Komendanta Głównego Policji z dnia 20.05.1993 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji w zw. z § 17 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów w zw. z art. 132 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2002r. Nr 7, poz. 58, z późn. zm.),

2. wbrew zakazowi, wynikającemu z § 11 ust. 3d zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów, w trakcie korzystania ze zwolnienia lekarskiego, które uzyskał w dniu 29 września 2005 r., posiadał przy sobie broń służbową tj. czynu z § 11 ust. 3d zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów w zw. z art. 132 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji,

3. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że wbrew obowiązującym zasadom przechowywania broni palnej przez policjantów, bez powiadomienia przełożonego, do dnia 4 października 2005 r. przechowywał swoją broń służbową w [...] Komisariacie Policji, tj. czynu z § 14 ust. 1 zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów w zw. z art. 132 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji,

4. prowadząc postępowanie przygotowawcze nr [...],[...] w sposób rażący naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że wprowadził w błąd przełożonego poprzez niezgodne ze stanem faktycznym statystyczne rozliczenie sprawy polegające na przedłożeniu formularzy STP - 2 i STP - 3 oraz rejestracji w bazie KSIP jako sprawy zakończonej aktem oskarżenia, co spowodowało, iż przedmiotowa sprawa pozostała bez dalszego biegu tj. czynu z art. 132 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji,

5. będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowania przygotowawczego [...], nie wykonał wydanego w dniu [...] sierpnia 2005 r. i zawartego w karcie nadzoru polecenia przełożonego, polegającego na przesłaniu do Prokuratury Rejonowej Ł. - Ś. akt postępowania celem podjęcia decyzji co do właściwości miejscowej tj. o czyn z art. 132 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 27 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 13 ust. 1 zarządzenia Nr 21 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 maja 1993 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji,

6. prowadząc postępowanie przygotowawcze [...], nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku prawidłowego przechowywania dowodów rzeczowych w postaci trzech banknotów o łącznej kwocie 160 USD, co doprowadziło do ich utraty tj. o czyn z art. 132 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 2 ustawy w zw. z § 180 ust. 3 zarządzenia nr 1426 Komendanta Głównego Policji z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie metodyki wykonywania czynności dochodzeniowo-śledczych przez służby policyjne wyznaczone do wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców.

Od powyższego orzeczenia odwołanie złożył A. I., zarzucając, iż orzeczona wobec niego kara jest niewspółmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego oraz że prowadzący postępowanie nie podjął niezbędnych czynności dla wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy.

Komendant Wojewódzki Policji w Ł. orzeczeniem z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art.135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji, orzeczenie organu pierwszej instancji utrzymał w mocy. W uzasadnieniu stwierdził miedzy innymi, że z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, iż A. I. w dniu [...] października 2005 r. miał pełnić służbę w godzinach od 13 do 21. O godzinie 13 wyszedł z [...] Komisariatu Policji, wpisując w książce wyjść, że udaje się do Polikliniki WAM. Tego dnia do jednostki już nie powrócił, nie informując ani o zwolnieniu lekarskim ani innej okoliczności uniemożliwiającej dalsze pełnienie służby. Widziano go zaś o ok.16.00, jak chwiejnym krokiem wychodził z innymi mężczyznami z pijalni piwa. Następnego dnia w czasie przeszukania pokoju służbowego policjanta, w szufladzie jego biurka znaleziono zwolnienie lekarskie, a szafie metalowej należący do niego pistolet wraz magazynkami i amunicją. Natomiast w mieszkaniu skarżącego ujawniono i zabezpieczono akta główne sprawy [...]. Na podstawie analizy tych akt ustalono, że skarżący dokonał niezgodnego ze stanem faktycznym rozliczenia sprawy w ten sposób, że przedłożył przełożonemu formularze STP-2 i STP-3 oraz druki rejestracyjne PKR 2 i 3 jako sprawy zakończonej aktem oskarżenia, co spowodowało, że sprawa ta od tego czasu pozostawała bez dalszego biegu.

Prokuratura Rejonowa Ł. - Ś. wszczęła przeciwko A. I. śledztwo w dniu [...] października 2005 r., dnia [...] października 2005 r. wszczęto zaś przeciwko policjantowi postępowanie dyscyplinarne.

W dniu [...] listopada 2005 r. dokonano kolejnego sprawdzenia pokoju służbowego A. I. W toku tej czynności za szafą znaleziono schowaną teczkę raportówkę, w której znajdowały się akta dochodzenia nr [...]. W sprawie tej miały być zabezpieczone jako dowody rzeczowe banknoty o wartości 160 USD, ale dowody te zaginęły. Ponadto sprawa ta nie została przekazana do prokuratury celem podjęcia decyzji w kwestii właściwości miejscowej, mimo takiego polecenia przełożonego, odnotowanego w karcie nadzoru z dnia 31 sierpnia 2005 r. Tego samego dnia ponownie przeszukano mieszkanie skarżącego. Zabezpieczono wówczas akta kontrolne sprawy [...] oraz szereg dokumentów do tej lub innych spraw. W trakcie tej czynności A. I. z rąk policjanta dokonującego przeszukania wyrwał jeden z ujawnionych dokumentów i zjadł go.

Obwiniony nie przyznał się do zarzuconych mu czynów wyjaśnił, że o fakcie zwolnienia lekarskiego poinformował przełożonego, ale ten zwolnienia tego od niego nie przyjął, polecając mu dalsze pełnienie służby. Wobec odmowy przyjęcia zwolnienia lekarskiego, nie mógł też zdeponować swojego pistoletu, gdyż w takiej sytuacji nikt nie przyjąłby od niego tej broni. Zaprzeczył ponadto by wprowadził w błąd przełożonego, a wspomniane druki musiał wypełnić na podstawie informacji uzyskanej z prokuratury. Podał także, że nie wie co się działo z aktami sprawy, w której zabezpieczono dolary ani też co stało się z tymi dowodami rzeczowymi. Akt tych nie przesłał do prokuratury, gdyż nie zgadzał się ze stanowiskiem przełożonego w kwestii właściwości miejscowej jednostki Policji. W sprawie tej miał sam wszcząć postępowanie, ale nie uczynił tego ze względu na dużą ilość przydzielonych mu spraw. Zabezpieczone w sprawach dowody rzeczowe przechowywał w szafie metalowej lub na wierzchu w swoim pokoju.

Zdaniem organu odwoławczego postępowanie dyscyplinarne w niniejszej sprawie zastało przeprowadzone prawidłowo. Zebrane w sprawie dowody, w tym zeznania przesłuchanych świadków, w pełni potwierdzają winę obwinionego we wskazanym zakresie. Wyjaśnienia A. I. oraz podnoszone przez niego zarzuty stanowią zaś wyłącznie nieudolną linię obrony, sprzeczną z materiałem dowodowym sprawy. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. uznał również, iż z uwagi na okoliczności i charakter czynów, jakich dopuścił się obwiniony oraz fakt, że część z nich w sposób istotny zakłóciła realizację ustawowych zadań Policji, Komendant Miejski Policji w Ł. zasadnie wymierzył A. I. karę dyscyplinarną wydalenia ze służby.

Orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji A. I. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając, iż postępowanie dyscyplinarne oraz zapadłe orzeczenia zostały wydane z naruszeniem obowiązujących przepisów. Nie wyjaśniono bowiem przyczyn pozostawania dowodów rzeczowych w postaci pieniędzy w aktach sprawy i nie zabezpieczono ich w postaci depozytu bankowego, a także nie przesłuchano żadnych bezstronnych świadków i nie zweryfikowano wyjaśnień skarżącego z zeznaniami osób, które go pomawiały. Ponadto Komendant Miejski Policji wydał orzeczenie nr [...] o ukaraniu z przekroczeniem 14 - dniowego terminu, o którym mowa w art. 135 j ustawy. Zdaniem skarżącego naruszono również art. 135 m ust. 1, bowiem przekroczony został 7 - dniowy termin do powołania komisji mającej zbadać zaskarżone orzeczenie.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wspomnianym wyrokiem z dnia 14 grudnia 2006 r. oddalił skargę A. I. W uzasadnieniu wskazał, iż organy administracji nie naruszyły przepisów prawa materialnego bądź procesowego, w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Podstawę prawną orzeczeń dyscyplinarnych stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 7 z 2002 r. poz. 58 z późn. zm. - powoływanej jako ustawa). Stosownie do art. 132 ust. 1 tej ustawy policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszeniem dyscypliny służbowej zgodnie z treścią art. 132 ust. 3 pkt.1, 2, 3 i 4 ustawy jest w szczególności odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 59 ust. 2, zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy, niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa, wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego policjanta, jeżeli spowodowało to lub mogło spowodować szkodę służbie, policjantowi lub innej osobie.

Ponadto w myśl § 13 pkt 1 i 2 zarządzenia nr 21 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 maja 1993 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji, podwładny zobowiązany jest do terminowego, dokładnego i starannego realizowania zadań stałych określonych w indywidualnym zakresie czynności oraz niezwłocznego zawiadamiania przełożonego o każdej okoliczności utrudniającej lub uniemożliwiającej realizację zadania stałego albo polecenia. Policjant usprawiedliwia nieobecność w służbie z powodu choroby, przedstawiając bezpośredniemu przełożonemu zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby (§ 17 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów - Dz.U. Nr 151, poz. 1261). Stosownie do § 11 pkt 3d zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów, zabrania się policjantowi posiadania przy sobie broni palnej podczas urlopu, pobytu w szpitalu lub sanatorium oraz w okresie korzystania ze zwolnienia lekarskiego. Jeżeli policjant nie ma możliwości przechowywania broni palnej krótkiej w miejscu zamieszkania lub nie może jej tam przechowywać z innych względów, to po pisemnym powiadomieniu przełożonego jest zobowiązany tę broń przechowywać w jednostce Policji (§ 14 ust.1 cyt. zarządzenia z 16 maja 2000 r.). Policjanci zdają broń krótką na przechowanie przed udaniem się na urlop, zwolnienie lekarskie, leczenie szpitalne lub sanatoryjne oraz wyjazd służbowy do innej miejscowości niż ta, w której pełnią służbę, jeżeli nie mają obowiązku zabrania broni ze sobą (§ 20 ust. 4 zarządzenia).

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Łodzi organy obu instancji zasadnie uznały, iż skarżący dopuścił się trzech pierwszych zarzuconych mu przewinień. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem, iż A. I. nie zawiadomił przełożonego o okolicznościach uniemożliwiających wykonywanie przez niego czynności służbowych, co stanowi przewinienie, o którym mowa w § 13 pkt 2 cyt. zarządzenia z dnia 20 maja 1993 r. w zw. z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji. Wymieniony nie poinformował bowiem o uzyskaniu zaświadczenia o niezdolności do służby w okresie od 29 września do 8 października 2005 r. Przełożony wiadomość taką uzyskał dopiero w dniu 4 października 2005 r. po odnalezieniu w pokoju skarżącego zwolnienia lekarskiego. Powyższe ustalenia wynikają ze zgodnych relacji R. P. i P. J. Organy administracji w sposób przekonujący wyjaśniły dlaczego nie dały w tym zakresie wiary wyjaśnieniom skarżącego, a oparły się na zeznaniach wskazanych świadków. W sposób logiczny wyjaśniły także, w jaki sposób skarżący powinien postąpić, gdyby rzeczywiście został zmuszony do pełnienia służby w czasie zwolnienia lekarskiego.

Konsekwencją niepowiadomienia przełożonego o zwolnieniu lekarskim było dopuszczenie się przez skarżącego kolejnych przewinień określonych w § 11 pkt 3d., § 14 ust. 1 i § 20 ust. 4 zarządzenia z 16 maja 2000 r. w związku z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy. Okolicznością bezsporną bowiem jest, że skarżący w czasie zwolnienia posiadał przy sobie broń służbową oraz przechowywał ją w szafie metalowej w Komisariacie Policji, co ujawniono w czasie przeszukania w dnu 4 października 2005 r. Tymczasem podczas zwolnienia lekarskiego policjant nie może posiadać przy sobie broni palnej i w tym czasie może ją przechowywać w jednostce policji jedynie po uprzednim, pisemnym powiadomieniu o tym przełożonego. A. I. takiego raportu do przełożonego jednak nie złożył.

Trafne jest również, w ocenie Sądu I instancji, stanowisko organów dyscyplinarnych w kwestii popełnienia przez skarżącego przewinienia przewidzianego w art.132 ust. 3 pkt 3 i 4 ustawy o Policji. A. I. został bowiem wyznaczony do prowadzenia sprawy [...] i zgodnie z poleceniem określonym w karcie nadzoru akta tej sprawy miał przesłać do prokuratury celem jej zarejestrowania i objęcia nadzorem. Powyższego obowiązku jednak nie dopełnił. W sprawie tej świadomie wprowadził też w błąd przełożonego, przedstawiając mu niezgodne ze stanem faktycznym druki STP-2 i STP-3, a następnie sprawę zarejestrował w bazie KSIP jako zakończoną wniesieniem aktu oskarżenia. W powyższych drukach skarżący wpisał fikcyjne dane dotyczące numeru sprawy prokuratorskiej, daty i sposobu jej zakończenia. Niewiarygodne są przy tym wyjaśnienia skarżącego, iż omawiane dokumenty wypełnił na podstawie informacji uzyskanych z prokuratury bezpośrednio lub za pośrednictwem naczelnika. Skoro akta nie zostały przesłane do Prokuratury Rejonowej Ł. - Ś., to przedmiotowa sprawa [...] w ogóle nie została tam zarejestrowana, nie wniesiono w niej aktu oskarżenia zaś pod sygnaturą [...] zarejestrowano inną sprawę. Ponadto fakt ukrycia omawianych akt w mieszkaniu skarżącego wskazuje, że wymieniony chciał uniemożliwić podjęcie w niej dalszych czynności procesowych. W skutek takich działań, sprawa pozostawała bez nadania jej biegu, do czasu odnalezienia akt w czasie przeszukania mieszkania skarżącego w dniu 4 października 2005 r.

Odnośnie do przewinienia przewidzianego w § 13 pkt 1 zarządzenia z dnia 20 maja 1993 r. w związku z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał, że w sprawie [...] w dniu 31 sierpnia 2005 r., skarżący otrzymał polecenie przesłania akt do prokuratury celem podjęcia decyzji odnośnie właściwości miejscowej i wszczęcia ewentualnego sporu. Wynika to z treści karty nadzoru tej sprawy. A. I. nie wykonał tego polecenia, zaś akta tej sprawy odnaleziono dopiero w dniu 10 listopada 2005 r. w czasie przeszukania jego pokoju służbowego. Skarżący odmówił złożenia wyjaśnień w tym przedmiocie, zobowiązując się do zajęcia w tej kwestii stanowiska w późniejszym czasie. Jednak pisemnych wyjaśnień co do tego zarzutu nie złożył.

W sprawie tej zabezpieczono trzy banknoty w łącznej kwocie 160 USD, których nie było jednak w aktach odnalezionych za szafą w pokoju służbowym skarżącego. A. I. nie dopełnił zatem ciążących na nim, jako prowadzącym postępowanie, obowiązków określonych w § 180 ust.3 zarządzenia z 23 grudnia 2004 r. w związku z art.132 ust.3 pkt.2 ustawy. Nie przechowywał bowiem zabezpieczonych dowodów rzeczowych ani w metalowej szafie, ani wydzielonej części magazynu bądź innym odpowiednio zabezpieczonym pomieszczeniu, ani też nie oddał banknotów na przechowanie osobie godnej zaufania. Wskutek takiego zachowania skarżącego doszło do utraty przedmiotowych dowodów rzeczowych.

W tej sytuacji uznać należy, iż organy obu instancji trafnie oceniły zebrany materiał dowodowy i słusznie przyjęły, iż skarżący w sześciu przypadkach dopuścił się naruszenia obowiązków służbowych.

W ocenie Sądu organy te, uzasadniając wymiar kary, nie odniosły się natomiast do wszystkich okoliczności wymienionych w art.134h ust.1 ustawy. W motywach orzeczeń dyscyplinarnych brak było w szczególności rozważań co do dotychczasowego przebiegu służby A. I. Zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności zeznania R. P., wskazywały jednak, iż przebieg służby skarżącego można było ocenić jako stosunkowo dobry. A. I. był funkcjonariuszem Policji od 9 lat. W tym czasie był on trzy razy nagradzany i jeden raz karany, choć od około półtora roku prokuratorzy nadzorujący poszczególne sprawy mieli w stosunku do niego pewne uwagi. Mimo, iż opinia o dotychczasowej służbie A. I. była w miarę dobra, to jednak waga naruszonych obowiązków służbowych oraz skutki tych naruszeń uzasadniały wymierzenie skarżącemu za wszystkie przewinienia kary wydalenia ze służby w Policji.

Pozostałe zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia terminów postępowania dowodowego, o którym mowa w art.135j ust.6 oraz art. 135m ust. 1 ustawy, a także naruszenia art.135i ust.1 ustawy, nie mogły uzasadniać uwzględnienia skargi, gdyż uchybienia te nie mogły mieć żadnego wpływu na wynik sprawy.

Nieskuteczny jest również zarzut A. I. dotyczący niewyjaśnienia stanu faktycznego poprzez nieprzesłuchanie kierownika Sekcji Dochodzeniowo - Śledczej T. W. Skarżący został pouczony o przysługujących mu uprawnieniach określonych w art.135f ust.1 ustawy, w tym o prawie zgłaszania wniosków dowodowych. W czasie postępowania dyscyplinarnego A. I. nie złożył jednak wniosku o przesłuchanie powyższego świadka. Uczynił to dopiero w skardze skierowanej do sądu, a na rozprawie dołączył odpis protokołu przesłuchania w sprawie karnej. Analiza zeznań T. W. złożonych w postępowaniu karnym wskazuje, zdaniem Sądu, iż relacje te nie mogły mieć istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. T. W. nie był bowiem obecny przy rozmowie A. I. z R. P., w obecności P. J., w czasie której - jak twierdzi skarżący - miał on informować swojego przełożonego o zwolnieniu lekarskim. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie ma przebieg tej rozmowy i na okoliczność tą przesłuchano skarżącego, R. P. i P. J. Skoro T. W. nie był obecny przy tej rozmowie to, w ocenie sądu, jego zeznania nie miały istotnego znaczenia w sprawie. Jeżeli chodzi o zarzut, iż nie przesłuchano innych bezstronnych świadków, poza T. W., to skarżący nie wskazał nawet, którzy świadkowie winni być jeszcze przesłuchani w postępowaniu dyscyplinarnym.

A. I. reprezentowany przez radcę prawnego wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej P.p.s.a.), zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:

1. art. 134 § 1 P.p.s.a. przez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady kontradyktoryjności postępowania przed sądami administracyjnymi;

2. art. 134 § 1 P.p.s.a w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a w zw. z art. 7 k.p.a, poprzez nieprawidłową ocenę sposobu przeprowadzania dowodów w postępowaniu przed organami administracji publicznej, które nastąpiło z pominięciem wyjaśnień i wniosków dowodowych skarżącego;

3. art. 134 § 1 P.p.s.a w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a przez nieprawidłowe zastosowanie, a w szczególności brak jednoznacznego wypowiedzenia się czy w ocenie Sądu w dniach od 29 września 2005 r. do 8 października 2005 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim, czy też powinien był świadczyć pracę, co pociąga za sobą odmienną ocenę sytuacji prawnej i obowiązków skarżącego;

4. art. 141 § 4 P.p.s.a. przez jego nieprawidłowe zastosowanie w wyniku czego uzasadnienie skarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób nielogiczny i wewnętrznie sprzeczny, uniemożliwiający lub przynajmniej poważnie utrudniający kontrolę instancyjną;

5. art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 132 ust. 1 i 2 ustawy o Policji w związku z art. 2 i art. 8 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej, poprzez akceptację w orzeczeniu Sądu Wojewódzkiego zastosowania przez organy policji środka niewspółmiernie surowego do przewinienia;

6. art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji przez jego niewłaściwe zastosowanie co nastąpiło w związku z nieprawidłowym zakwalifikowaniem ustalonego przez Sąd zachowania skarżącego jako wprowadzenia w błąd przełożonego w rozumieniu tego przepisu.

Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. autor skargi zarzucił ponadto naruszenie prawa materialnego tj. niewłaściwe zastosowanie art. 132 ust. 1 i 2 ustawy o Policji w związku z § 17 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, poprzez wadliwe przyjęcie na gruncie ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, iż skarżący nie powiadomił w sposób skuteczny przełożonego o swojej chorobie, jak i całkowicie zaniechał pracy w czasie tego zwolnienia lekarskiego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że Sąd I instancji oparł się wyłącznie na twierdzeniach i dowodach zebranych przez komisję dyscyplinarną powołaną na zlecenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. i tak jednostronnie zebrane dowody uznał za wystarczające. Nawet fakt uniewinnienia skarżącego od dwóch zarzutów nie naruszył zaufania Sądu co do pozostałych zebranych w sprawie dowodów.

Uzasadniając drugi z zarzutów kasator stwierdził między innymi, że organy administracji powinny prowadzić postępowanie zgodnie z wymogami określonymi w art. 7 kpa. Sąd, aby dać wyraz wszelkim aspektom sprawy w uzasadnieniu, powinien zbadać te okoliczności. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. powinien wziąć pod uwagę z urzędu wszystkie naruszenia w postępowaniu administracyjnym prawa materialnego i procesowego, jeśli mogły mieć wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia. Tymczasem Sąd ograniczył się do prawie automatycznego przedstawienia stanowiska Policji i konstatacji, że zarzuty skarżącego są bezzasadne.

Naruszenie art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. miało zdaniem skarżącego polegać na tym, że Sąd, oceniając stan faktyczny, nie rozstrzygnął, czy skarżący w dniach od 29 września 2005 r. do 3 października 2005 r. był na zwolnieniu lekarskim. Miało to zaś istotne znaczenie, gdyż, jeżeli w tym okresie wymieniony pełnił służbę, to nie można mu było postawić zarzutu posiadania broni w trakcie zwolnienia lekarskiego oraz przechowywania broni w jednostce bez powiadomienia przełożonego. Sąd nie zbadał ponadto, czy istniały możliwości zdania przez A. I. broni, jeżeli - jak twierdzi skarżący - przełożony odmówił przyjęcia od niego zwolnienia lekarskiego.

Zdaniem kasatora Sad I instancji uzasadnienie wyroku zostało sformułowanie w sposób utrudniający rozpoznanie motywów rozstrzygnięcia, a zatem z uchybieniem art. 141 § 4 P.p.s.a. Brak w nim bowiem dokładnego wyjaśnienia wątpliwości rodzących się w sprawie, co uniemożliwia, a przynajmniej poważnie utrudnia przeprowadzenie prawidłowej kontroli kasacyjnej. Skarżącemu zarzuca się bowiem, że w czasie zwolnienia lekarskiego posiadał broń przy sobie, jak też przechowywał ją w jednostce Policji. Tymczasem skarżący mimo posiadania zwolnienia lekarskiego świadczył pracę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi powinien ponadto wyjść poza żądanie skargi i dokonać oceny, czy w razie stwierdzenia naruszenia art.132 ust.1 i 2 ustawy o Policji wymierzona kara dyscyplinarna jest współmierna do naruszenia i zgodna z wprowadzoną art. 2 Konstytucji RP zasadą proporcjonalności. W tym zakresie, zdaniem kasatora, Konstytucja powinna być stosowana bezpośrednio, w myśl jej art.8.

W sprawie niewłaściwie - w oparciu o stanowisko tylko jednej ze stron -ustalono, że skarżący wprowadził przełożonych w błąd co do faktu rozliczenia statystycznego sprawy [...] jako zakończonej aktem oskarżenia. W tym zakresie organy działały bez dogłębnej analizy sprawy, nie uwzględniając wyjaśnień skarżącego i bez zbadania akt kontrolnych sprawy. Na uchybienia te Sąd nie zwrócił uwagi, czym naruszył art.134 § 1 P.p.s.a.

Błędnie ponadto w sprawie przyjęto, że A. I. nie dopełnił obowiązku przewidzianego w § 17 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. Stosownie do tego przepisu policjant powinien przedstawić bezpośredniemu przełożonemu zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do służby. Skarżący zgodnie ze swoimi wyjaśnieniami obowiązku tego dopełnił, jednakże wobec negatywnej reakcji przełożonego zaświadczenie schował do szuflady. W tej sytuacji nie może być mowy o naruszeniu dyscypliny służbowej lub naruszeniu zasad etyki zawodowej. Ponadto stosownie do art.132 ust.1 i 2 ustawy o Policji naruszenie takie musi być zawinione, o czym nie może być mowy w przypadku skarżącego, który świadczył pracę mimo przebywania przez 4 dni na zwolnieniu lekarskim.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że organy orzekające podjęły wszelkie niezbędne działania zmierzające do wyjaśnienia sprawy i należycie rozważyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W sprawie nie zachodziła żadna z okoliczności, o których mowa w art.145 § 1 P.p.s.a., a zatem wyrok WSA w Łodzi oddalający skargę uznać należy za prawidłowy.

W dodatkowym piśmie z dnia 19 marca 2007 r. pełnomocnik A. I. podtrzymał wyrażone w skardze kasacyjnej stanowisko, iż organy Policji nie zebrały i nie rozważyły niezbędnych dowodów w sprawie, a na uchybienia te Sąd I instancji nie zwrócił uwagi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu. Zgodnie z art.183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. Oznacza to, że poza przypadkami enumeratywnie wymienionymi w art.183 § 2 P.p.s.a. Sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy. Podstawy te winny być sprecyzowane przez autora wnoszonego środka zaskarżenia. Należy w nich zatem powołać konkretne przepisy prawa, którym miał uchybić wojewódzki sąd administracyjny i uzasadnić zarzut ich naruszenia. W razie zarzutu naruszenia prawa procesowego niezbędne jest także wykazanie istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy, a więc uprawdopodobnienie potencjalnego związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego.

W przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził nieważności postępowania, stąd rozpatrzył ją w granicach zarzutów podniesionych przez kasatora. Uznał przy tym, że rozpatrywany środek zaskarżenia nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Skarga kasacyjna A. I. została oparta na obu podstawach przewidzianych w art. 174 P.p.s.a. W pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegały zarzuty procesowe. Formułując je autor skargi kasacyjnej zmierzał do podważenia okoliczności faktycznych, w oparciu o które Sąd I instancji wydał zaskarżony wyrok. W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego dla skuteczności takiego zarzutu niezbędne jest jego ujęcie przede wszystkim jako naruszenia art.145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w powiązaniu z przepisami procesowymi obowiązującymi organ, który wydał akt zaskarżony do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Takich uchybień nie wytknięto jednak Sądowi I instancji, przyjmując, iż miał on naruszyć tylko art. 134 § 1 i art. 141 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 7 kpa.

Pierwszy z powołanych przepisów nakazuje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, bez związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Działanie w granicach danej sprawy oznacza sprawę, w której zostały podjęte zaskarżone akty lub czynności. W niniejszym przypadku bezspornie chodzi o sprawę dyscyplinarną A. I. Sąd I instancji działał w jej granicach oraz uwzględnił wszystkie okoliczności wiążące się zarówno z faktem popełnienia zarzucanych skarżącemu czynów, jak i jego odpowiedzialnością dyscyplinarną.

Niezależnie od tego zauważyć należy, iż art.134 § 1 P.p.s.a. nie dotyczy zagadnień związanych z brakami w zakresie stanu faktycznego sprawy. W przypadku zaś zamiaru kwestionowania, iż Sąd I instancji przy wyrokowaniu nie uwzględnił z urzędu popełnionych przez organ administracji publicznej naruszeń prawa w przedmiocie zgromadzenia i oceny materiału dowodowego, powołany przepis nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Z właściwym postawieniem zarzutu naruszenia art.134 § 1 P.p.s.a. mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy kasator powiąże naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania z dokonaną przez ten Sąd oceną działalności organów administracji pod katem zachowania przepisów procedury obowiązującej ten organ (por. uzasadnienie wyroków I OSK 290/07 i OSK 337/04). Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie chodzi o naruszenie art. 7 kpa. Tymczasem przepis ten w postępowaniu dyscyplinarnym policjantów w ogóle nie ma zastosowania.

Ustawa o Policji zawiera bowiem zarówno materialnoprawną regulację odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów jak i regulację procesową postępowania dyscyplinarnego. Regulacja postępowania dyscyplinarnego jest przy tym unormowaniem pełnym w zakresie wszczęcia, przebiegu i formy zakończenia tego postępowania. Odesłanie do innych przepisów zawarte jest jedynie w art. 135 lit. p ust. 1 ustawy o Policji i dotyczy odpowiedniego stosowania przepisów kodeksu postępowania karnego, ale wyłącznie w zakresie "wezwań, terminów, doręczeń i środków z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych". Ustawa o Policji nie odsyła natomiast do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Także art.1 pkt.1 i pkt.2 kodeksu postępowania administracyjnego nie daje podstaw do stosowania do postępowania dyscyplinarnego przepisów tego kodeksu. Sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej nie jest sprawą indywidualną rozstrzyganą w formie decyzji administracyjnej. Zarówno zatem z uwagi na przedmiot postępowania dyscyplinarnego, jak i regulację szczególną w ustawie o Policji, przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do postępowania dyscyplinarnego policjantów (por. wyrok NSA z 5 grudnia 2006r sygn.akt I OSK 472/06).

Skoro w niniejszej sprawie art. 7 kpa nie miał zastosowania, to organy dyscyplinarne nie mogły mu uchybić, a w konsekwencji nie może być mowy o nieuwzględnieniu przez Sąd I instancji naruszenia tej normy. Zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. czy tego przepisu w związku wyłącznie z art. 7 kpa, bez powiązania z przepisami ustawy o Policji regulującymi przebieg postępowania dyscyplinarnego, nie jest zatem zasadny i nie mógł odnieść zamierzonego przez kasatora skutku.

Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się ponadto naruszenia przez WSA w Łodzi art.141 § 4 P.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera bowiem przedstawienie stanu faktycznego sprawy, wskazuje na zarzuty podniesione w skardze, określa stanowisko strony przeciwnej, podaje podstawę rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Sąd nie pominął też zarzutów skarżącego w stosunku do podjętych w jego sprawie orzeczeń dyscyplinarnych, lecz wyjaśnieniom tym nie dał wiary. Fakt, iż skarżący nie zgada się z taką oceną, nie oznacza, iż WSA w Łodzi naruszył dyspozycję art.141 § 4 P.p.s.a. i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny stanowisko Sądu I instancji podziela. Należy bowiem zwrócić uwagę, że jedną z cech właściwych dla stosunków służbowych jest określenie obowiązków służbowych, w tym dyspozycyjności funkcjonariusza służby publicznej oraz posłuszeństwa poleceniom służbowym oraz odpowiedzialności dyscyplinarnej. Takie rozwiązanie przewiduje również ustawa o Policji, stanowiąc w art. 25 ust.1, że służbę w Policji może pełnić osoba zdolna do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotowa jest się podporządkować. Za naruszenie dyscypliny służbowej policjant podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej. Odpowiedzialność taką, stosownie do art. 132 cyt. Ustawy, ponosi za przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej (ust.1). Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów lub rozkazów i poleceń przełożonych (ust.2). Art.132 ust. 3 wylicza przykładowo, stanowiąc, że naruszeniem dyscypliny jest w szczególności 1) odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, 2) zaniechanie czynności służbowych albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy, 3) niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa.

W sprawie niesporne jest, że skarżący nie wykonał polecenia służbowego i nie przekazał akt [...] do Prokuratury Rejonowej Ł. Ś., ukrywając je za szafą w swoim pokoju służbowym, a ponadto w sprawie tej nie dopełnił obowiązku prawidłowego przechowywania zabezpieczonych dowodów rzeczowych, przyczyniając się do ich utraty, a tym samym dopuścił się czynów przewidzianych odpowiednio w art. 132 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 27 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 13 ust. 1 zarządzenia Nr 21 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 maja 1993 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji, a także art. 132 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 2 ustawy w zw. z § 180 ust. 3 zarządzenia nr 1426 Komendanta Głównego Policji z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie metodyki wykonywania czynności dochodzeniowo - śledczych przez służby policyjne wyznaczone do wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców. Faktów popełnienia tych przewinień skarżący w skardze kasacyjnej zresztą nie kwestionował.

Należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał podstawy także do przyjęcia, że A. I. dopuścił się pozostałych zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych. Zauważyć przy tym trzeba, że przedmiotem postępowania dyscyplinarnego nie był fakt "całkowitego zaniechania" przez skarżącego służby w czasie choroby. Takich twierdzeń nie wysuwały ani organu dyscyplinarne ani WSA w Łodzi. A. I. zarzucono natomiast niepowiadomienie przełożonego o okoliczności uniemożliwiającej mu wykonywanie obowiązków służbowych. Takich informacji skarżący nie przekazał bezpośredniemu przełożonemu ani bezpośrednio po uzyskaniu zwolnienia lekarskiego stwierdzającego jego niezdolność do służby ani nawet w dniu 3 października 2005 r. Tego zaś dnia skarżący miał pełnić służbę od godz.13.00 do 21.00. A. I. poinformował tylko o zaplanowanej wizycie u lekarza. Po opuszczeniu Wojskowej Akademii Medycznej do służby już nie stawił się, nie zawiadamiając w dalszym ciągu o okoliczności uniemożliwiającej mu wykonywanie obowiązków służbowych. Takie działanie skarżącego stanowi niewątpliwie przewinienie dyscyplinarne przewidziane w § 13 ust. 2 zarządzenia nr 21 Komendanta Głównego Policji z dnia 20.05.1993 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji w zw. z § 17 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów w zw. z art. 132 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2002r. Nr 7, poz. 58, z późn. zm.). A. I. nie przyznał się wprawdzie do popełnienia zarzuconego mu czynu, ale jego wyjaśnienia słusznie uznano za niewiarygodne. Są one bowiem sprzeczne z relacją nie tylko bezpośredniego przełożonego ale także funkcjonariusza w obecności, którego - jak twierdzi sam skarżący - miał zawiadomić o swej niezdolności do służby. Zeznania tych świadków są przekonujące, logiczne i spójne. Jednoznacznie z nich wynika, że przełożony dowiedział się o zwolnieniu lekarskim A. I. dopiero po odnalezieniu przedmiotowego zaświadczenia lekarskiego w czasie przeszukania pokoju skarżącego. Z powyższych względów niezasadny jest zarzut niewłaściwego zastosowania przez Sąd I instancji przepisów § 17 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów w zw. z art. 132 ust. 1 i 2 ustawy o Policji.

Nie ulega ponadto wątpliwości, iż policjant może korzystać z broni służbowej i przechowywać ją wyłącznie zgodnie z przepisami zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów, w tym § 11 pkt d i § 14 ust.1 tego zarządzenia. Stanowisko Sądu I instancji w kwestii nieprzestrzegania przez skarżącego tych zasad nie budzi większych zastrzeżeń. A. I. po uzyskaniu zwolnienia lekarskiego posiadał bowiem broń oraz przechowywał ją w jednostce Policji. Wyjaśnienia skarżącego w tym zakresie nie mają żadnego znaczenia. Powołane zarządzenie nie przewiduje bowiem żadnych wyjątków od przewidzianych w nich zasad, stanowiąc między innymi, że w czasie zwolnienia lekarskiego policjant zobowiązany jest przechowywać broń w jednostce Policji, ale po pisemnym powiadomieniu o tym przełożonego. Takiego zaś raportu A. I. nie złożył, a przedmiotową broń odnaleziono w jego pokoju służbowym.

Trafne jest również stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku w kwestii popełnienia przewinienia przewidzianego w art. 132 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji. Skarżący w postępowaniu dyscyplinarnym nie kwestionował, że to on wypełnił druki statystyczne do sprawy nr [...],[...]. Nie ulega też wątpliwości, że sprawa ta została wykazana jako załatwiona wniesieniem aktu oskarżenia, mimo iż takiego aktu oskarżenia w niej nie wniesiono. Sprawa ta nawet nie została zarejestrowana w prokuraturze. Ustaleń tych nie mogą zmieniać ani nieprzekonujące wyjaśnienia skarżącego ani inne powoływane przez niego dowody, gdyż nie mają one znaczenia prawnego dla sprawy. A. I. w sposób oczywisty wprowadził w błąd przełożonego i dążył do ukrycia tego faktu, ukrywając akta sprawy w swoim mieszkaniu. Zarzut niewłaściwego zastosowania przez Sąd I instancji art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji uznać zatem należy za całkowicie chybiony.

Natomiast zarzut dotyczący wymierzonej A. I. kary został błędnie skonstruowany. Kwestię tę regulują bowiem wprost przepisy ustawy o Policji, a zatem nie ma podstaw do bezpośredniego w tym zakresie stosowania przepisów Konstytucji RP. Ponadto unormowania dotyczące kar dyscyplinarnych zawarte są nie w art.132 ust.1 i ust.2 lecz w art. 134 h ust.1 i 2 tej ustawy. Nieskuteczna jest zatem próba kwestionowania niewspółmierności wymierzonej kary w stosunku do rodzaju przewinień i stopnia zawinienia przez zarzut niewłaściwego zastosowania art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art.132 ust.1 i 2 ustawy o Policji w zw. z art.2 i art.8 Konstytucji RP.

Z powyższych względów, wobec braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych, Naczelny Sad Administracyjny, na podstawie art. 184 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.