Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 689/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 66a ust.2, art.75 ust.3
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2014 r.; znak: [...] w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu skargę oddala


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. [...] na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. Nr 79 z 2001 r., poz. 856 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 i art. 17 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 267) - po rozpatrzeniu odwołania L. Z. K. od decyzji Starosty [...] z dnia [...]stycznia 2014 r. znak: [...] o odmowie stałej rejestracji pojazdu marki "[...]" o numerze identyfikacyjnym [...] i numerze rejestracyjnym [...] na rzecz wnioskodawcy - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Przedstawiając stan faktyczny sprawy organ wskazał, że po rozpatrzeniu wniosku L. Z. K. Starosta [...] odmówił stałej rejestracji pojazdu marki "[...]" o numerze identyfikacyjnym [...] i numerze rejestracyjnym [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w dniu 24 września 2012 r. wpłynął wniosek L. Z. K. o nadanie i umieszczenie cech identyfikacyjnych pojazdu marki "[...]" w celu wykonania niezbędnych badań technicznych we wskazanej przez wnioskodawcę okręgowej stacji kontroli pojazdów. Do wniosku zostało dołączone oświadczenie złożone pod odpowiedzialnością karną za składanie fałszywych zeznań, że zbudował pojazd marki "[...]" z własnych materiałów, które nie posiadają cech identyfikacyjnych innych pojazdów i jest to jedna sztuka w 2012 r. W dniu [...] września 2012 r. Starosta [...] wydał decyzję nr [...] o nadaniu cech identyfikacyjnych [...] w przypadku pojazdu zbudowanego przy wykorzystaniu nadwozia konstrukcji własnej, którego markę określa się jako "[...]". Dalej organ I instancji podniósł, że w trakcie postępowania prowadzonego w sprawie rejestracji przedmiotowego pojazdu, które nastąpiło po nadaniu numeru nadwozia, wyszły na jaw nowe okoliczności sprawy nieznane organowi wydającemu decyzję, polegające na stwierdzeniu, że pojazd, któremu nadano numer nadwozia, nie jest pojazdem skonstruowanym przy wykorzystaniu nadwozia konstrukcji własnej, a tym samym nie jest pojazdem marki "[...]". Zdaniem organu I instancji, do okoliczności tych zaliczyć należy: 1. dokumentację fotograficzną przedstawioną przez stację kontroli pojazdów właściwą do przeprowadzenia badań technicznych pojazdu i nadania cech identyfikacyjnych pojazdu marki "[...]", na której wyraźnie widać, iż pojazd posiada znak firmowy marki Chevrolet oraz oznaczenie modelu Aveo; 2. informację przedstawioną przez L. Z. K. o nabyciu przez H. K. jako przedsiębiorcę, prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą "[...] H. K. [...]", samochodu używanego, kupionego na części, o numerze nadwozia [...]; 3. odpowiedź na zapytanie skierowane przez Starostę [...] do [...] Sp. z o.o. z prośbą o udzielenie informacji o pojeździe marki [...] o numerze nadwozia [...], w której stwierdza się, iż rzeczony pojazd jest oryginalnym wyrobem marki [...], egzemplarzem przedprodukcyjnym nieprzeznaczonym na rynek Wspólnoty Europejskiej, wyprodukowanym w zakładzie montażowym [...] oraz informację, że pojazdu nie można uznać za wyrób indywidualny, wykonany samodzielnie.

Z tego względu w wyniku wznowienia postępowania Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2013 r. uchylił własną decyzję nr [...] z dnia [...] września 2012 r. o nadaniu numeru nadwozia dla pojazdu marki "[...]" i wyrażeniu zgody na umieszczenie cech identyfikacyjnych [...] przez Stację Kontroli Pojazdów [...] ul. [...], [...]. Decyzja z dnia [...] września 2013 r. została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...].

Jako jedną z okoliczności faktycznych istotnych zdaniem Starosty [...] dla sprawy, a nieznanych mu w momencie wydawania decyzji nr [...] o nadaniu numeru nadwozia przedmiotowego pojazdu, było złożenie przez L. Z. K. oświadczenia pod odpowiedzialnością karną za składanie fałszywych zeznań, że zbudował pojazd marki "[...]" z własnych materiałów, które nie posiadają cech identyfikacyjnych innych pojazdów, w sytuacji, gdy przedmiotowy pojazd posiadał już numer identyfikacyjny nadany przez producenta. Poza tym, w trakcie prowadzonego postępowania, [...] wnioskodawca wskazał, że pojazd został zakupiony na części i posiadał nadany przez producenta numer nadwozia [...].

Odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. o odmowie stałej rejestracji przedmiotowego pojazdu wniósł L. Z.K., wskazując m.in., iż przedmiotowy pojazd został zalegalizowany jako pojazd marki "[...]" w ramach obowiązujących przepisów na badaniu technicznym. Ponadto podniósł, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...] nie jest prawomocna, bo nie została rozpatrzona skarga na tę decyzję, wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpatrując odwołanie L. K. od decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2014 r. o odmowie stałej rejestracji pojazdu wskazało, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2012r., poz. 1137), rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana, z zastrzeżeniem ust. 2-5. Z kolei art. 75 ust. 3 ustawy stanowi, że zabrania się rejestracji pojazdu złożonego poza wytwórnią, z wyjątkiem pojazdu marki "[...]" oraz pojazdu zabytkowego. Organ wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana w następstwie złożonego przez skarżącego w dniu 26 września 2012r. wniosku o rejestrację w celu użytkowania pojazdu marki "[...]" rok produkcji 2012, numer identyfikacyjny nadwozia [...]. W świetle art. 66a ust. 2 pkt 1 ustawy pojazd marki "[...]" to pojazd zbudowany przy wykorzystaniu nadwozia, podwozia lub ramy konstrukcji własnej.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] pojazd, o którego rejestrację wystąpił skarżący, nie jest pojazdem marki "[...]", gdyż nie został zbudowany przy wykorzystaniu nadwozia, podwozia lub ramy konstrukcji własnej. Organ podniósł, że w aktach sprawy znajduje się informacja o zakupie samochodu używanego na części, który posiadał cechę identyfikacyjną, numer [...] (Faktura VAT [...] z dnia [...] września 2012 r.). Okoliczność tę potwierdza sam skarżący. Z informacji uzyskanej od [...] Sp. z o.o. w dniu 19 kwietnia 2013 r. wynika, iż numer nadwozia [...] jest przypisany dla pojazdu [...] i nie można go uznać za wyrób indywidualny, wykonany samodzielnie. Pojazd został wyprodukowany w zakładzie montażowym [...] ul. [...] w [...]. Organ wskazał, że ze zgromadzonej dokumentacji fotograficznej widać, iż jest to pojazd marki [...], posiadający znak firmowy [...] oraz oznaczenie modelu [...].

Organ podkreślił, że w następstwie wznowienia postępowania decyzją z dnia [...] września 2013 r. Starosta [...]uchylił własną decyzję Nr [...] z dnia [...] września 2012 r. o nadaniu numeru nadwozia dla pojazdu marki "[...]" (dla przedmiotowego pojazdu) oraz wyrażeniu zgody na umieszczenie cech identyfikacyjnych [...]przez Stację Kontroli Pojazdów [...], [...], ul. [...], jak również o wyrażeniu zgody na wykonanie i umieszczenie tabliczki znamionowej zastępczej. Ww. decyzja Starosty [...] została utrzymana w mocy decyzją Kolegium z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...]. Organ podniósł, że wprawdzie skarżący wniósł skargę na tę decyzję Kolegium, jednak wniesienie skargi nie wstrzymuje z mocy prawa wykonania decyzji ostatecznej.

Z tych względów Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. o odmowie stałej rejestracji pojazdu.

L. K. złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. Zarzucił, iż w uzasadnieniu decyzji SKO w [...], jak i Starosty [...], brak jest nowych merytorycznych dowodów potwierdzających techniczne, ekonomiczne i prawne dowody uzasadniające zmianę wydanej decyzji z dnia [...] września 2012 r. Podniósł też, że dowody zebrane przez skarżącego potwierdzają zakres zmian konstrukcyjnych zbudowanego pojazdu. Organ natomiast nie wykonał dodatkowych badań technicznych przez uprawnionego rzeczoznawcę, poza badaniem wykonanym przy dopuszczeniu do ruchu na stacji diagnostycznej.

Skarżący zarzucił ponadto brak zastosowania właściwych procedur przewidzianych obowiązującą ustawą przy rejestracji pojazdu marki "[...]". Podniósł również, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie uwzględnia podstawowych dowodów merytorycznych zgromadzonych w sprawie, a szczególnie własnego stanowiska organu z poprzednich decyzji – z dnia [...] listopada 2012 r., z dnia [...] lutego 2013 r. i z dnia [...] czerwca 2013 r. Skarżący przytoczył przy tym fragment decyzji SKO w [...] z dnia [...] lutego 2013 r.: "Zdaniem Kolegium, wskazane wyżej dowody nie są wystarczające dla przesądzenia, że przedmiotowy pojazd został zbudowany przy wykorzystaniu nadwozia innego niż konstrukcji własnej. Ocena tej kwestii wymaga wiedzy specjalistycznej, a za tym organ winien rozważyć celowość zasięgnięcia opinii biegłego w tej sprawie". Jak podkreślił skarżący, w materiale dowodowym opinia biegłego natomiast nie występuje. Skarżący podniósł również, że pominięty został wątek braku w tym czasie precyzyjnych unormowań ustawowych, w tym określających zakres różnic technicznych, jakie powinny wystąpić, aby spełnione zostały wymogi dla pojazdu marki "[...]". Podkreślił, że zarówno Starosta [...], jak i SKO w [...], również w uzasadnieniach decyzji nie precyzują, jaki zakres zmian winien być wykonany. Skarżący podniósł również, że fakt zastosowania zmian konstrukcyjnych w spornym egzemplarzu serii próbnej nie pozwalał na wydanie homologacji i sprzedaż pojazdu w handlu detalicznym. Wskazał, że ustawa nie zakazuje pozostawienia numeru VIN w wykonanym nadwoziu po ekranowaniu, o czym diagnosta był poinformowany i co potwierdził w postępowaniu wyjaśniającym. Podniósł, że fakt użycia zespołów samochodu [...] został opisany w badaniu technicznym, a analiza tego dokumentu pozwalała ocenić, z jakich zespołów został zbudowany pojazd marki [...]", przed wydaniem decyzji o rejestracji tymczasowej. Podniósł też, że usunięcie oznaczeń logo czy numerów na zespołach pojazdu wykorzystywanych jako części jest w wielu przypadkach niemożliwe z przyczyn technicznych.

Zdaniem skarżącego powołany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji art. 75 ust. 3 ustawy nie dotyczy spornego pojazdu i brak było podstaw do wydania decyzji o odmowie stałej rejestracji pojazdu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd administracyjny właściwy jest do kontroli decyzji administracyjnych tylko w oparciu o kryterium legalności, a więc zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skarga nie mogła zostać uwzględniona.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]lutego 2014 r. znak [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. znak: [...], którą organ I instancji po rozpoznaniu wniosku L. K. – na podstawie art. 66 ust. 4 pkt 5, art. 66a ust. 2 pkt 1 i art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137) - odmówił stałej rejestracji pojazdu marki "[...]" o numerze identyfikacyjnym [...] i numerze rejestracyjnym [...].

Zgodnie z powołanym art. 75 ust. 3 ustawy zabrania się rejestracji pojazdu złożonego poza wytwórnią, z wyjątkiem pojazdu "[...]" oraz pojazdu zabytkowego. Pod pojęciem pojazdu marki "[...]" rozumieć natomiast należy – w świetle art. 66a ust. 2 pkt 1 ustawy, taki pojazd, który został zbudowany przy wykorzystaniu nadwozia, podwozia lub ramy konstrukcji własnej. Podkreślenia ponadto wymaga, że z art. 66 ust. 3a wynika, iż każdy pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać cechy identyfikacyjne, do których należą numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy. Co do zasady cechy identyfikacyjne nadawane są i umieszczane przez producenta, jednakże w art. 66a ust. 2 ustawodawca określił katalog wypadków, w których takie cechy nadaje w drodze decyzji starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu. Jedna z przewidzianych w powołanym przepisie sytuacji, w których cechy identyfikacyjne nadawane są na mocy decyzji starosty odnosi się właśnie do pojazdów marki "[...]" (art. 66a ust. 2 pkt 1), co uzasadnione jest tym, że skoro pojazd taki konstruowany jest przy wykorzystaniu nadwozia, podwozia lub ramy konstrukcji własnej, to nie posiada on żadnych cech identyfikacyjnych. W takim przypadku, po wydaniu decyzji o nadaniu cech identyfikacyjnych, określoną cechę umieszcza upoważniona stacja kontroli pojazdów, która następnie wystawia zaświadczenie potwierdzające umieszczenie cech identyfikacyjnych. Zgodnie zaś z art. 66a ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym umieszczone cechy identyfikacyjne starosta wpisuje w dowodzie rejestracyjnym. Jak wynika zatem z powołanych przepisów, jednym z warunków niezbędnych do zarejestrowania pojazdu marki "[...]" jest uprzednie uzyskanie w stosunku do takiego pojazdu decyzji starosty o nadaniu cech identyfikacyjnych.

Zauważyć wobec tego trzeba, że w odniesieniu do pojazdu, którego rejestracji domagał się L. K., wydana została wprawdzie na podstawie art. 66a ust. 2 pkt 1 ustawy decyzja Starosty Powiatowego w [...] z dnia [...] września 2012 r. o nadaniu dla pojazdu marki "[...]" numeru nadwozia [...], jednakże, co istotne, decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego w trybie wznowienia postępowania.

W trakcie postępowania prowadzonego w sprawie rejestracji przedmiotowego pojazdu ujawniły się bowiem nowe okoliczności sprawy nieznane organowi wydającemu decyzję o nadaniu numeru nadwozia, wskazujące, że pojazd, którego dotyczył wniosek L. K., nie jest pojazdem skonstruowanym przy wykorzystaniu nadwozia konstrukcji własnej, a tym samym nie jest pojazdem marki "[...]" w rozumieniu art. 66a ustawy. Na podstawie dokumentacji fotograficznej przedstawionej przez stację kontroli pojazdów właściwą do przeprowadzenia badań technicznych pojazdu i nadania cech identyfikacyjnych pojazdu marki "[...]" ustalono bowiem, że pojazd ten posiada znak firmowy marki [...] oraz oznaczenie modelu [...]. W toku postępowania L. K. przedłożył ponadto organowi fakturę wskazującą na zakup samochodu używanego na części, o numerze nadwozia [...]. Z informacji udzielonej w piśmie z dnia 16 kwietnia 2013 r. przez [...] Sp. z o.o. na temat spornego pojazdu o wskazanym numerze nadwozia wynika zaś, że pojazd ten jest oryginalnym wyrobem marki [...], egzemplarzem przedprodukcyjnym nieprzeznaczonym na rynek Wspólnoty Europejskiej, wyprodukowanym w zakładzie montażowym [...], którego nie można uznać za wyrób indywidualny, wykonany samodzielnie.

Mając na uwadze powyższe okoliczności ujawnione po nadaniu pojazdowi cech identyfikacyjnych, Starosta [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kodeksu postępowania administracyjnego, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. wznowił postępowanie zakończone decyzją nr [...] z dnia [...] września 2012 r. Decyzją z dnia [...] września 2013 r., uznając, że sporny pojazd w świetle ujawnionych okoliczności nie może być potraktowany jako pojazd marki "[...]", Starosta [...]i na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa uchylił ww. własną decyzję z dnia [...] września 2012 r., a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpoznając w dniu [...]listopada 2013 r. odwołanie skarżącego od tej decyzji utrzymało ją w mocy. Konsekwencją uchylenia decyzji o nadaniu cech identyfikacyjnych było wydanie przez Starostę [...] w dniu [...] stycznia 2014 r. decyzji o odmowie stałej rejestracji pojazdu marki "[...]" na rzecz L. K., która została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Zauważyć trzeba, że wprawdzie już po wniesieniu przez L. K. skargi (będącej przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie) na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem wydanym w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 60/14 uchylił wydane w postępowaniu wznowieniowym decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]listopada 2013 r. oraz Starosty [...]z dnia [...] września 2013 r. z uwagi na naruszenie art. 151 § 1 pkt 2 kpa (decyzja organu I instancji ograniczyła się bowiem jedynie do uchylenia decyzji z dnia [...]września 2012 r. i nie zawierała orzeczenia co do istoty sprawy), to jednak ponownie rozpoznając sprawę Starosta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. również uchylił własną decyzję z dnia [...] września 2012 r. i odmówił nadania numeru nadwozia dla pojazdu marki "[...]" i umieszczenia cech identyfikacyjnych [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] września 2014 r., po rozpoznaniu odwołania L. K., utrzymało w mocy ww. decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2014 r., a skarga wniesiona przez L.K. na decyzję organu II instancji została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2648/14.

Tym samym z obrotu prawnego wyeliminowana została decyzja Starosty [...] z dnia [...]września 2012 r., bez której nie jest możliwe zarejestrowanie spornego pojazdu. Jak już bowiem wskazano, zarejestrowanie danego pojazdu jako pojazdu marki "[...]" winno być poprzedzone uzyskaniem decyzji o nadaniu cech identyfikacyjnych wydanej w oparciu o art. 66a ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, skoro w świetle art. 66 ust. 3a każdy pojazd musi posiadać cechy identyfikacyjne. Należy również przypomnieć o wynikającym z art. 75 ust. 3 tej ustawy zakazie rejestracji pojazdu złożonego poza wytwórnią, z wyjątkiem pojazdu "[...]" oraz pojazdu zabytkowego. Skoro zatem Starosta [...] uchylił w trybie wznowienia postępowania własną decyzję z dnia [...] września 2012 r. i odmówił nadania spornemu pojazdowi cech identyfikacyjnych, uznając, że pojazd ten nie może być potraktowany jako pojazd marki "[...]", nie można zarzucić organom naruszenia prawa przy wydawaniu decyzji w przedmiocie odmowy stałej rejestracji pojazdu.

Wobec powyższego bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostają zarzuty podniesione w skardze, dotyczące wadliwości przeprowadzonego postępowania dowodowego, sposobu dokonania ustaleń faktycznych i uzasadnienia rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi wniesionej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. o odmowie stałej rejestracji pojazdu, należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270).