Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 597/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2021-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 134 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 108, art. 7, art. 77 § 1, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 41 ust. 2 pkt 5 art.  41 ust. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 360
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędzia WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2021 r. sprawy ze skargi U. N. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją – rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji (zwany dalej KWP), po rozpatrzeniu odwołania st. asp. U. N. (zwanej dalej funkcjonariuszem) od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] o zwolnieniu jej ze służby w Policji z dniem 31 października 2020 r., uchylił ten rozkaz w części dotyczącej terminu zwolnienia policjanta ze służby w Policji - 31 października 2020 r. i określił nowy termin zwolnienia na dzień doręczenia zaskarżonej decyzji, tj. na dzień 2 listopada 2020 r., w pozostałym zakresie utrzymując w mocy ww. rozkaz.

KWP wskazał, że ww. rozkazem personalnym organu I instancji funkcjonariusz została zwolniona ze służby w Policji z dniem 31 października 2020 r. na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 43 ust. 1 i art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r., poz. 360 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wskazano, że funkcjonariusz od dnia 16 września 2019 r. przebywała na nieprzerwanym zwolnieniu lekarskim do dnia zwolnienia ze służby w Policji. W dniu 27 lipca 2020 r. [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych wydała orzeczenie nr [...], którym orzekła, że funkcjonariusz jest trwale niezdolna do służby w Policji i została zaliczona do III grupy inwalidzkiej, stwierdzając że inwalidztwo czasowe pozostaje w związku ze służbą. W dniu 20 października 2020 r. Centralna Komisja Lekarska (zwana dalej CKL), po rozpatrzeniu odwołania funkcjonariusza, wydała orzeczenie nr [...], którym uchyliła w całości zaskarżone orzeczenie I instancji i wydała własne orzeczenie, uznając funkcjonariusz za trwale niezdolną do służby w Policji, zaliczoną do III grupy inwalidzkiej, ze wskazaniem że inwalidztwo pozostaje bez związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby i pozostaje w związku ze służbą, gdyż schorzenia je powodujące pozostają bez związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, lecz pozostają w związku ze służbą.

Funkcjonariusz wniosła odwołanie, zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść rozkazu, tj.:

1. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego w sprawie, w szczególności uznanie za w pełni wiarygodne orzeczenia CKL z dnia 20 października 2020 r., w sytuacji gdy orzeczenie to nie uzasadnia w sposób prawidłowy motywów podjętej decyzji, jak również nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia zarzutów podnoszonych przez skarżącą w odwołaniu, a także nie opiera się całości na dokumentacji medycznej, przez co nie można uznać, że zaistniały przesłanki trwałej niezdolności do służby w rozumieniu art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy;

2. art. 108 § 1 K.p.a. poprzez zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy nie zachodzą jakiekolwiek okoliczności wskazane w tym przepisie, zaś argumentacja użyta w rozkazie personalnym jest niewystarczająca i nie uzasadnia zaistnienia przesłanki zastosowania rygoru ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony.

Organ odwoławczy, podzielając stanowisko organu I instancji, stwierdził że w przypadku funkcjonariusz została spełniona przesłanka określona w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy, gdyż w dniu 16 września 2019 r. zaprzestała pełnienia służby z powodu choroby. Przed datą wydania rozkazu personalnego z dnia [...] upłynął zatem termin wskazany w art. 43 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Wydanie decyzji w przedmiocie obligatoryjnego zwolnienia policjanta ze służby w Policji było zatem w pełni uzasadnione zaistniałymi okolicznościami. Wątpliwości KWP wzbudziło natomiast ustalenie w zaskarżonej decyzji daty zwolnienia policjanta ze służby w Policji, jako że w sytuacji wdrożonego postępowania administracyjnego z urzędu, termin rozwiązania z policjantem stosunku służbowego winien zostać ustalony przez organ I instancji z uwzględnieniem możliwości doręczenia stronie decyzji przed datą zastosowanego w niej rozstrzygnięcia. Wobec tego, że zaskarżony rozkaz personalny został doręczony stronie w dniu 2 listopada 2020 r., za zasadne uznano zmianę terminu zwolnienia policjanta ze służby w Policji z dnia 31 października 2020 r. określonego w zaskarżonej decyzji - na dzień faktycznego jej doręczenia, to jest 2 listopada 2020 r. – zgodnie z art. 110 K.p.a.

Brak było natomiast, zdaniem organu, podstaw do uchylenia nadanego zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż w tym zakresie uwzględniono ważny interes społeczny wyrażający się szczególnymi zadaniami Policji mającymi wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny, które mogą być wykonywane jedynie przez osoby spełniające warunki określone przepisami ustawy o Policji i które mogą je wypełniać, a nie – jak w sytuacji ww. funkcjonariusz – nie realizujących tychże działań. W niniejszej sprawie stan zdrowia policjantki nie pozwala jej na dalsze pełnienie służby i realizowanie zadań służących społeczeństwu, zaś przedłożenie interesu społecznego, nad indywidualnym jednostki przejawia się koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji ustawowych zadań przez służbę kryminalną. Zakwestionowaną decyzję uznano za jasną i zrozumiałą, gdyż organ I instancji wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, przeprowadził dowody służące do ustalenia stanu faktycznego, zważył słuszny interes strony oraz interes społeczny, zasadnie dając prymat temu drugiemu (art. 7, art. 7b i art. 77 § 1 K.p.a.), ocenił zebrany w toku materiał dowodowy (art. 80 K.p.a.), a także prawidłowo uzasadnił swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 K.p.a. Natomiast kwestia ewentualnych działań mobbingowych stosowanych przez Komendanta Powiatowego Policji leży poza przedmiotem niniejszego postępowania, w którym zgłoszono zarzuty, podobnie jak ocena wydanego orzeczenia przez Komisję Lekarską.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach funkcjonariusz zaskarżyła w całości ww. rozkaz personalny KWP, podnosząc zarzuty naruszenia:

1. przepisu postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wadliwe utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy organ ten dopuścił się obrazy art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., dokonując dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego w sprawie, wskutek czego decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a tym samym uzasadnione było podjęcie działań prawnych i uchylenie decyzji organu I instancji po przeprowadzeniu merytorycznej kontroli przez organ II instancji;

2. w sposób rażący – prawa materialnego, tj. błędną wykładnię art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy poprzez nieuwzględnienie, że przepis ten chroni trwałość stosunku służbowego policjanta w okresie choroby i zastosowanie powyższego przepisu pomimo niezaistnienia przesłanki trwałej niezdolności do służby;

3. przepisu postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie nieprawidłowości w działaniu organu II instancji, który będąc do tego zobowiązanym nie naprawił licznych przeoczeń i naruszeń dokonanych przez organ I instancji w toku postępowania w przedmiocie zwolnienia skarżącej ze służby, na które skarżąca zwracała uwagę w odwołaniu;

4. przepisu postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nieprzeanalizowanie wszystkich aspektów prawnych sprawy i nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącej dotyczących naruszeń prawa mających miejsce w toku zwolnienia jej ze służby z Policji, w szczególności naruszenia przepisów proceduralnych, których organy zobowiązane są przestrzegać, a także przekroczenia granic uznaniowości przez organ administracji;

5. prawa procesowego mającego wpływ na wydaną decyzję, mianowicie art. 7 i 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a., skutkujące błędnym uznaniem za wiarygodne orzeczenie Komisji z dnia 20 października 2020 r., w którym skarżąca została uznana za trwale niezdolną do służby w Policji, w sytuacji gdy orzeczenie lekarskie nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia zarzutów podnoszonych przez skarżącą w odwołaniu, a także nie opiera się na całości dokumentacji medycznej, przez co można uznać, że zaistniały przesłanki trwałej niezdolności do służby w rozumieniu art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy;

6. prawa procesowego mającego wpływ na wydaną decyzję, mianowicie art. 108 K.p.a. poprzez zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji gdy nie zachodzą przesłanki wskazane w powołanym spisie, zaś argumentacja użyta w rozkazie personalnym jest niewystarczająca i nie uzasadnia zaistnienia przesłanki zastosowania rygoru ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie rozkazów organów obu instancji i zobowiązanie organu I instancji do wydania decyzji w zakreślonym przez Sąd terminie.

W odpowiedzi na skargę KWP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 21 lipca 2021 r. o sygn. akt II SA/Wa 2516/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odrzucił skargę U. N. na ww. decyzję CKL z dnia 20 października 2020 r. w przedmiocie uznania funkcjonariusza Policji za inwalidę oraz ustalenia związku inwalidztwa ze służbą. W uzasadnieniu wskazano m.in., że orzeczenia (organów Policji), ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa m.in. dla celów emerytalno-rentowych, nie mają samodzielnego bytu. Są one poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji, wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Orzeczenia z tej drugiej grupy mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Na rozprawie sądowej w dniu 15 września 2021 r. pełnomocnik U. N. poparł skargę i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Pełnomocnik, wskazując że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem o sygn. II SA/Wa 2516/20 odrzucił skargę U. N. na decyzję CKL z dnia 20 października 2020 r., wyjaśnił że po analizie tego postanowienia skarżąca uznała, że nie będzie wnosić skargi kasacyjnej, a stanowisko zawarte w orzeczeniu CKL będzie podważać w niniejszej sprawie w ramach zarzutu sformułowanego w pkt 5 skargi, wskazując jako podstawę naruszenia art. 47 ust. 2 ustawy o komisjach lekarskich.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest rozkaz personalny KWP w przedmiocie zwolnienia U. N. ze służby.

Na wstępie, odnosząc się do zarzutów strony o uchybieniu przez organ odwoławczy wymogom art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., Sąd – analizując zebrany w aktach administracyjnych materiał dowodowy przedmiotowej sprawy – nie dopatrzył się jakichkolwiek naruszeń przepisów postępowania, w szczególności mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy przeprowadziły bowiem kompletne postępowanie dowodowe i wyjaśniające, zabezpieczając realizację przepisów K.p.a. ustanawiających dlań obowiązki podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.) oraz wymóg zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.). Zabezpieczono przy tym realizację zasady prawdy materialnej (art. 80 K.p.a.). W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zakres rozpatrzenia sprawy – a zatem zakres zebranego materiału dowodowego – uzależniony jest od jej przedmiotu, a zatem od tych dowodów, które są istotne w niniejszej sprawie, dotycząc ustaleń immanentnie związanych z jej przedmiotem.

Podstawę materialnoprawną podjętego rozstrzygnięcia stanowił art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r., poz. 360 ze zm.), zwanej dalej ustawą, zgodnie z którym policjanta zwalnia się ze służby w przypadkach orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Użycie w tym przepisie zwrotu "zwalnia się" oznacza, że zwolnienie policjanta w oparciu o tę podstawę prawną ma charakter obligatoryjny, będąc zależne jedynie od treści orzeczenia komisji lekarskiej, wobec czego – w przeciwieństwie do przewidzianej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy możliwości zwolnienia ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby – rozstrzygnięcie w tym przedmiocie nie zostało pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu. Przepis art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy nie pozostawia zatem organom Policji swobody w podejmowaniu decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby. Wręcz nakłada obowiązek zwolnienia ze służby policjanta, w stosunku do którego właściwa komisja lekarska orzekła o trwałej niezdolności do służby. Rozwiązania przyjęte w tym zakresie przez ustawodawcę odzwierciedlają szczególny charakter służby w Policji, który umożliwia odmienne i bardziej rygorystyczne niż w przypadku pozostałych zawodów i funkcji ukształtowanie statusu służbowego, w tym w zakresie jego utraty. Wśród służb mundurowych Policja wyróżnia się bowiem zakresem przydzielonych jej zadań, które mają charakter wieloaspektowy. Jest przede wszystkim formacją uzbrojoną służącą społeczeństwu i przeznaczoną do utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego.

KWP, uzasadniając wydany rozkaz personalny powołuje się na orzeczenie CKL z dnia 20 października 2020 r. (k. 229-233), którym uchylono w całości orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] i uznano skarżącą za trwale niezdolną do służby w Policji, kat. C, zaliczoną do III grupy inwalidzkiej, ze wskazaniem że inwalidztwo pozostaje bez związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby i pozostaje w związku ze służbą, gdyż schorzenia je powodujące pozostają bez związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, lecz pozostają w związku ze służbą.

Analizując zaskarżoną decyzję w kontekście powołanego orzeczenia CKL i treści cyt. art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy brak podstaw by zakwestionować prawidłowość stanowiska KWP – który dysponując orzeczeniem CKL o trwałej niezdolności funkcjonariusz do służby – zobligowany był do zwolnienia jej ze służby. Z uwagi na użycie przez racjonalnego ustawodawcę w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy zwrotu "zwalnia się" (zamiast "może zwolnić") brak było możliwości zastosowania w tym zakresie uznania administracyjnego, zaś wydanie rozkazu personalnego o odmiennej treści mogłoby być rozpatrywane w kategoriach rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). W tym kontekście prawnym nie mógł odnieść skutku zarzut strony, która kwestionuje zastosowaną wykładnię art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy, wskazując na:

- nieuwzględnienie, że przepis ten chroni trwałość stosunku służbowego policjanta w okresie choroby,

- zastosowanie powyższego przepisu pomimo niezaistnienia przesłanki trwałej niezdolności do służby.

Skarżąca – konsekwentnie wysuwając twierdzenia o jedynie czasowym charakterze jej niezdolności do służby i odwołując się od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia 27 lipca 2020 r., stwierdzającego że funkcjonariusz jest trwale niezdolna do służby w Policji – nie zdołała bowiem skutecznie zakwestionować orzeczenia CKL z dnia 20 października 2020 r., którym uznano funkcjonariusz za trwale niezdolną do służby w Policji. Zaakcentować trzeba, że to ostatnie orzeczenie jest ostateczne w rozumieniu art. 16 § 1 K.p.a. Co prawda strona podjęła próbę zaskarżenia tego ostatniego orzeczenia (skarga na k. 296), jednak postanowieniem z dnia 21 lipca 2021 r. o sygn. akt II SA/Wa 2516/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę U. N., wskazując m.in. że orzeczenia (organów Policji), ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa nie mają samodzielnego bytu i są poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji, wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. O wydaniu ww. postanowienia (dostępnego również w CBOiSA) pełnomocnik skarżącej poinformował Sąd na rozprawie sądowej w dniu 15 września 2021 r., przy czym zgodnie z art. 106 § 4 K.p.a. fakty powszechnie znane sąd bierze pod uwagę nawet bez powołania się na nie przez strony. Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, że po analizie tego postanowienia skarżąca uznała, że nie będzie wnosić skargi kasacyjnej, a stanowisko zawarte w orzeczeniu CKL będzie podważać w niniejszej sprawie w ramach zarzutu sformułowanego w pkt 5 niniejszej skargi, wskazując jako podstawę naruszenia art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 398 ze zm.). Zgodnie z tym ostatnim przepisem Centralna Komisja Lekarska nie może wydać nowego orzeczenia na niekorzyść osoby badanej, chyba że zaskarżone orzeczenie jest sprzeczne z prawem lub zostało wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych.

W tym zakresie, tut. Sąd, z uwagi na związanie granicami niniejszej sprawy, dotyczącej zwolnienia ze służby przez Komendanta Wojewódzkiego Policji – nie zaś wydanego w odrębnym i odmiennym przedmiocie orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej – nie mógł dokonać kontroli legalności tego orzeczenia. Zgodnie bowiem art. 134 p.p.s.a., wyznaczającym granice orzekania, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Z kolei przepis art. 134 p.p.s.a. przewiduje, że Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa, ograniczając je do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. W tym kontekście nie sposób uznać, że orzeczenie CKL, w którym zawarto pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zostało wydane w granicach niniejszej sprawy, a tym samym tut. Sąd nie jest władny kontrolować jego legalności. Natomiast odrzucenie skargi złożonej na ww. orzeczenie – postanowieniem z dnia 21 lipca 2021 r. o sygn. II SA/Wa 2516/20 – nie wyłączało możliwości zaskarżenia tego postanowienia przez pełnomocnika strony w drodze skargi kasacyjnej. Natomiast obecnie niedopuszczalne jest podważanie treści orzeczenia CKL w innym trybie, w odrębnej, odmiennej sprawie dotyczącej wyłącznie zwolnienia funkcjonariusza ze służby – nie zaś niezdolności do służby w Policji, zaliczenia do grupy inwalidzkiej, czy ustalenia związku ze służbą inwalidztwa. Z tych względów nie mogły odnieść skutku zarzuty strony co do niezaistnienia przesłanki trwałej zdolności do służby, czy błędnego uznania przez KWP za wiarygodne orzeczenie CKL.

Odnosząc się z kolei do zarzutów naruszenia przepisu postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a., wyjaśnić trzeba, że regulacja ta, z racji umieszczenia jej w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie mogła być zastosowana przez organy Policji.

Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 108 K.p.a., zgodnie z którym decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony (§ 1). W tym zakresie organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję z dnia [....] r., właściwie wskazał, że przy nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności uwzględniono ważny interes społeczny, wyrażający się szczególnymi zadaniami Policji mającymi wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny, które mogą być wykonywane jedynie przez osoby spełniające warunki określone przepisami ustawy o Policji i które mogą je wypełniać – w przeciwieństwie do skarżącej, nie realizujących tychże działań. W tej sytuacji KWP prawidłowo wskazał na konieczność zapewnienia prawidłowej realizacji ustawowych zadań przez służbę kryminalną i przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny jednostki.

Końcowo, odnosząc się do uchylenia przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji w części dotyczącej terminu zwolnienia policjanta ze służby w Policji należy podzielić stanowisko KWP co do konieczności ustalenia terminu rozwiązania z policjantem stosunku służbowego z uwzględnieniem możliwości doręczenia stronie decyzji przed datą zastosowanego w niej rozstrzygnięcia. Skoro rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby został doręczony stronie dopiero w dniu 2 listopada 2020 r. organ odwoławczy zasadnie zmienił termin zwolnienia funkcjonariusz ze służby w Policji z dnia 31 października 2020 r. na dzień faktycznego jej doręczenia, to jest 2 listopada 2020 r. – zgodnie z art. 110 K.p.a. Mianowicie, przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej (§ 1).

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.