Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 174/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżone postanowienie w całości
Powołane przepisy: article: art. 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Sędzia WSA Anna Siedlecka, Asesor WSA Olga Białek (spr.), Protokolant Magdalena Domańska-Byskosz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 lipca 2006 r. przy udziale – sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej A we W. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia 4 stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy dla inwestycji położonej przy ul. N. 48 we W. I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane; III. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej A we W. kwotę 355 zł (trzysta pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we W. - po zapoznaniu się z wnioskiem J. R. w sprawie ustalania warunków zabudowy nieruchomości położonej we W. przy ul. N. 48, oznaczonej geodezyjnie jako działki nr 105, nr 100 i część działki nr 104/2, AM-9 oraz część działki nr 1, AM-14, obręb Plac G. - dla inwestycji polegającej na podziale działki nr 105 wraz z rewitalizacją zabudowy wnętrza kwartału zgodną z dotychczasowym sposobem użytkowania (funkcja mieszkalno – handlowa – usługowa) oraz na rozbudowie obiektu o dodatkowe powierzchnie handlowe i pomieszczenia biurowe w poziomie parteru wraz z miejscami parkingowymi - postanowieniem z dnia 8 listopada 2004 r. (nr [...]), wydanym na podstawie art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998r., Nr 90, poz.575 z późn. zm.) oraz art. 106 k.p.a. , uzgodnił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych z zastrzeżeniem, że projekt budowlany przedmiotowej inwestycji podlegać będzie uzgodnieniu z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym we W. lub z uprawnionym rzeczoznawcą ds. sanitarno-higienicznych.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że podane zastrzeżenie ma na celu spełnienie wymagań higieniczno-zdrowotnych wynikających z obowiązujących przepisów. Jako podstawę prawną działania przywołał zaś sześć aktów prawnych ograniczając się do ich wyliczenia. Pouczył również, że integralną częścią postanowienia jest kopia mapy zasadniczej, na której znajduje się klauzula stwierdzająca uzgodnienie.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa A we W., zarzucając w nim:

- naruszenie przepisów art. 124 w związku z art. 107 § 3 i § 4 k.p.a. przez niewskazanie braku podstawy prawnej postanowienia, nieoznaczenie stron postępowania i brak uzasadnienia prawnego;

- naruszenie art. 9 i 10 k.p.a. przez niezawiadomienie strony, że organ właściwy do ustalenia warunków zabudowy, zwrócił się w trybie art. 106 k.p.a. o uzgodnienie, przez co żalący nie brał udziału w tym postępowaniu bez swojej winy ;

- naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez wydanie postanowienia bez podstawy prawnej.

W wyniku rozpatrzenia powyższego zażalenia Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. postanowieniem z dnia 4 stycznia 2005 r. ([...]), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Na uzasadnienie organ drugiej instancji podał, że po zapoznaniu się z całością akt sprawy i po przeanalizowaniu treści postanowienia stwierdził, że nie ma podstaw do zmiany stanowiska inspektora powiatowego. Zaskarżone postanowienie, zawiera bowiem wszystkie elementy wymienione w art. 124 k.p.a. Organ pierwszej instancji wydał zaskarżone postanowienie w ramach zapobiegawczego nadzoru sanitarnego i jego kompetencje w tym zakresie wynikają z art. 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Ta podstawa prawna została też podana w osnowie postanowienia. Natomiast w uzasadnieniu podano przepisy prawa materialnego, które stanowiły podstawę kwestionowanego postanowienia. Lista osób otrzymujących postanowienie jest jednocześnie listą stron postępowania. Organ pierwszej instancji nie powiadomił stron o wszczęciu postępowania ale wysłał im postanowienie, umożliwiając tym samym skorzystanie z prawa zażalenia.

Na opisane postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa A, zarzucając mu:

- naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego niewłaściwe i nieprawidłowe zastosowanie w związku z podnoszonymi w zażaleniu zarzutami;

- naruszenie art. 124 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 i § 4 poprzez brak uzasadnienia prawnego i faktycznego oraz brak podania stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania postanowienia.

W uzasadnieniu strona skarżąca wywodziła, że organ odwoławczy niewłaściwie zastosował przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż postanowienie pierwszoinstancyjne zawierało liczne braki proceduralne. I tak, nie podano podstawy prawnej rozstrzygnięcia, gdyż organ powołał tylko przepisy kompetencyjne (art. 106 k.p.a. i art. 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej) a nie wskazał przepisów prawa materialnego, uprawniających do podjęcia postanowienia. Nie oznaczono stron postępowania, - wymogu tego nie mogło spełniać wymienienie skarżącego pod poz. 13 po słowie "Otrzymują", gdyż w tym miejscu figuruje Urząd Miejski W. a ponadto wskazano tam również inne podmioty jak np. ZDiK, które nie są stronami postępowania.

Ponadto skarżącemu nie doręczono kopii mapy zasadniczej, stanowiącej integralną część postanowienia – czyli doręczono postanowienie niekompletne. Zarzut ten został pominięty przez organ odwoławczy, pomimo, że podnoszony był w zażaleniu. Nie odniesiono się również do zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez wydanie postanowienia pierwszoinstancyjnego bez podstawy prawnej, co powoduje , że jest ono nieważne. Skarżony akt nie zawierał również uzasadnienia prawnego, gdyż nie wskazano w nim zindywidualizowanych przepisów, które miałyby zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Wobec przedstawionych uchybień organ drugiej instancji winien kwestionowane postanowienie uchylić a sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia, natomiast utrzymując je w mocy, niewątpliwie naruszył przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Ponadto skarżący podniósł, że również postanowienie organu stopnia wojewódzkiego zawiera braki formalne, gdyż brak mu uzasadnienia prawnego, w którym wyjaśnione byłoby dlaczego organ zastosował określony przepis prawa. Nie podano też stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania co narusza przepis art. 124 § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, wskazując że zarzuty skargi mają charakter formalny a nie odnoszą się do przedmiotu zaskarżenia. Ustosunkowując się do nich przywołano art. 60 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717), zgodnie z którym Urząd Miejski zwrócił się o uzgodnienie wnioskowanych warunków zabudowy. Zdaniem strony przeciwnej, wydane w związku z powyższym postanowienie pierwszoinstancyjne, spełniało wymogi prawa procesowego i materialnego i dlatego zostało utrzymane w mocy. Organ wyjaśnił również, że kopię mapy zasadniczej stanowiącej załącznik do postanowienia otrzymał tylko wnioskodawca – Urząd Miejski - co było prawidłowe i wynikało z pouczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 z późn.zm.) kompetencje sądów administracyjnych w zakresie kontroli działalności administracji publicznej ograniczone zostały do oceny działalności tych organów pod względem zgodności z prawem. Działając zatem w granicach przyznanych kompetencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny prawidłowości zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązującego prawa materialnego i procesowego oraz trafności ich wykładni. Dokonując czynności kontrolnych, Sąd zobowiązany jest uwzględnić stan faktyczny i prawny jaki istniał w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Należy też dodać, że w myśl przepisu art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, co oznacza, że ma prawo, a nawet obowiązek, wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze.

Działając w graniach tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego, gdyż wydane zostało z naruszeniem zasady dwuinstancyjności (art.15 k.p.a.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. przez utrzymanie w mocy postanowienia, które w istotny sposób narusza przepisy procesowe. Sąd uznał również zasadność większości podnoszonych w skardze zarzutów.

Należy bowiem podkreślić, że przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie, które podjęte zostało w postępowaniu zażaleniowym, a więc w postępowaniu, które uruchamiane jest na skutek złożenia przez legitymowany podmiot środka zaskarżenia - jakim w przypadku postanowień – jest zażalenie. Ustawodawca przewidział bowiem możliwość obrony przez jednostkę swoich praw, nie tylko wobec decyzji administracyjnej, ale również, gdy jej interes prawny narusza podjęte w toku postępowania postanowienie. Ze względu jednak na odrębności przedmiotu rozstrzygnięcia, wynikające z istoty decyzji i postanowienia, prawo zażalenia przysługuje tylko w odniesieniu do tych postanowień, co do których kodeks tak stanowi. Do takich postanowień niewątpliwie należy postanowienie podejmowane - tak jak w rozpatrywanej sprawie - w ramach tzw. współdziałania organów (art. 106 k.p.a.).

Zaskarżalność tego postanowienia oznacza również przeniesienie na organ wyższego stopnia kompetencji do ponownego rozstrzygnięcia kwestii będącej przedmiotem jego rozstrzygnięcia. W postępowaniu zażaleniowym odpowiednie zastosowanie znajdują bowiem przepisy dotyczące odwołań, w tym zwłaszcza art. 127, 138 i 136 k.p.a. Poza przywołanymi przepisami, organ wyższego stopnia związany jest również zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego, których cechą charakterystyczną jest to, że są wspólne dla całości postępowania administracyjnego i znajdują zastosowanie wraz z każdym przepisem kodeksu.

W takiej sytuacji uprawnienie do złożenia zażalenia na określone postanowienia oznacza, że tym przypadku, przedmiot rozstrzygnięcia tegoż postanowienia – zgodnie z zasadą dwuinstancyjności ( art. 15 k.p.a.) – podlega dwukrotnemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu. Organ wyższego stopnia, nie może zatem ograniczyć się wyłącznie do kontroli zasadności argumentów podniesionych w zażaleniu w stosunku do postanowienia pierwszoinstancyjnego (aczkolwiek nie może ich pominąć przy rozpoznaniu sprawy) ale zobowiązany jest odnieść się do całokształtu przedmiotu rozstrzygnięcia. Przepis art. 138 k.p.a. (odpowiednio stosowany) ukształtował bowiem postępowanie przed organem odwoławczym. przede wszystkim jako postępowanie merytoryczne. Jeżeli zatem w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy objętej zakresem przedmiotowym postanowienia, organ stwierdzi, że rozstrzygnięcie pierwszej instancji jest prawidłowe zarówno z punku widzenia zgodności z prawem materialnym i procesowym, jak też pod względem celowości, podejmuje – zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. – postanowienie utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie. Natomiast jeżeli, organ drugiej instancji ponownie rozpoznając sprawę, nie usunie naruszeń przepisów prawa, które miało miejsce przed pierwszą instancją , podjęte przez niego rozstrzygnięcie jest jak najbardziej wadliwe (por. wyrok NSA z dnia 25 lipca 1986 r., II SA 1829/85, ONSA 1986, Nr 2, poz. 43; wyrok NSA z dnia 15 listopada 1981, SA/Kr 301/81, ONSA 1981, Nr 2, poz. 207).

Stosując odpowiednio przepisy dotyczące odwołań, należy również zauważyć, że granice działania organu odwoławczego wyznaczają przepisy art. 136-140 k.p.a jak też wspomniane wcześniej zasady ogólne postępowania administracyjnego. Obok zasady dwuinstancyjności, znaczenie ma tutaj również zasada praworządności (art. 6 k.p.a.) i zasada prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.). Z zasad tych wynika , że organ odwoławczy zobowiązany jest do pojęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do czuwania nad zgodnością z prawem orzeczenia organu pierwszej instancji.

W sprawie będącej przedmiotem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym organ odwoławczy naruszył powyższe przepisy.

Podejmując zaskarżone postanowienie, organ ten ograniczył się wyłącznie do polemiki z niektórymi zarzutami zażalenia, nie dokonał natomiast ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W uzasadnieniu brak bowiem jakichkolwiek wywodów organu jakie okoliczności faktyczne i prawne spowodowały, że uzgodnienie dokonane przez organ pierwszej instancji uznano za zasadne i prawidłowe pod względem merytorycznym. Nie dokonano również oceny poprawności kwestionowanego postanowienia pod względem formalnoprawnym i utrzymano je w mocy, pomimo, że dotknięte było szeregiem uchybień formalnoprawnych mających istotny wpływ na jego byt prawny.

Przede wszystkim nie można zgodzić się z prezentowanym przez organ II intonacji stanowiskiem, że kwestionowane postanowienie zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 124 k.p.a.

W myśl § 1 przywołanego przepisu każde postanowienie powinno zawierać między innymi, oznaczenie strony lub stron oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania. Kwestia ta ma istotne znaczenie, gdyż prawidłowe podpisanie postanowienia jest jednym z warunków wprowadzenia go do obrotu prawnego, a ponadto wiąże się z ustawowym uprawnieniem do jego wydania. Z treści pieczątki figurującej na postanowieniu pierwszoinstancyjnym wynika, że powinno być ono podpisane przez osobę piastującą funkcję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. - D. J., jednakże odręczny podpis pod postanowieniem jednoznaczenie wskazuje, że nie jest to podpis tej osoby, lecz osoby działającej z upoważnienia, przy czym imię i nazwisko osoby upoważnionej jest nieczytelne. Takie działanie stoi w oczywistej sprzeczności z treścią przywołanego art. 124 § 1 k.p.a., gdyż postanowienie nie zostało podpisane przez osobę, której imię i nazwisko zostało wskazane jako osoby podpisującej. Sąd zauważa przy tym, że zgodnie z art. 268 a k.p.a. organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń, jednak w takim przypadku, na postanowieniu lub decyzji, powinno być wymienione imię, nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby legitymującej się takim upoważnieniem, jeżeli osoba ta dany dokument podpisuje. Powyższa kwestia winna być zatem w pierwszym rzędzie wyjaśniona przez organ odwoławczy, gdyż ma istotne znaczenie dla bytu prawnego przedmiotowego postanowienia i ewentualnie dalszych czynności procesowych tego organu. Dodać też trzeba, że i postanowienie organu drugiej instancji nie spełnia w tym względzie wszystkich koniecznych warunków - co zauważa skarżący, podnosząc, że nie wskazano stanowiska służbowego osoby podpisującej.

Wbrew stanowisku organu odwoławczego, trzeba też wskazać, że w postanowieniu z dnia 8 listopada 2004 r. nie oznaczono prawidłowo stron postępowania. Nawet jeżeli przyjąć twierdzenie organu, że lista osób otrzymujących postanowienie jest jednocześnie listą stron (zapewne oznaczeniem stron), to trzeba przecież zauważyć, że w treści samego postanowienia jako wnioskodawcę toczącego się postępowania organ wskazał Urząd Miejski W., co jest oczywiście błędne. Jak wcześniej zauważono, postępowanie uzgadniające nie ma charakteru odrębnego postępowania (nie tworzy odrębnego bytu prawnego) zatem strony i wnioskodawcy, są co najmniej tożsami, ze stronami postępowania głównego. W tym postępowaniu wnioskodawcą był zaś J. R., a Urząd Miejski W. nie jest nawet organem prowadzącym postępowanie, gdyż organem tym jest Prezydent W.

Z kolei według § 2 omawianego art. 124 k.p.a., postanowienie na które służy zażalenie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, przy czym zgodnie z art. 126 k.p.a. odpowiednie zastosowanie znajdują tutaj przepisy art. 107 § 2 – 5 k.p.a. Takie odesłanie oznacza zaś, że organ ma obowiązek w uzasadnieniu prawnym wyjaśnić podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa zaś w uzasadnieniu faktycznym przedstawić argumenty i oceny którymi się kierował zajmując określone stanowisko w sprawie. Uzasadnienie to powinno być spójne z treścią rozstrzygnięcia danej kwestii zawartą w sentencji postanowienia. Należy zatem zgodzić się ze skarżącym, że postanowienie pierwszej instancji nie zawiera uzasadnienia, które odpowiadałoby tym wymogom. Wada ta w żaden sposób nie została wyeliminowana przez organ odwoławczy, pomimo, iż prawidłowość sporządzonego uzasadnienia (motywowanie ) stanowiska organu ma istotne znaczenie zarówno dla strony postępowania, jak i dla organu drugiej instancji i sądu przy dokonywaniu jego kontroli.

Ponadto organ odwoławczy nie odniósł się w należyty sposób do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, zwłaszcza zaś nie ustosunkował się do zarzutu braku podstawy prawnej działania organów nadzoru sanitarnego w postępowaniu uzgodnieniowym i żądania stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Zdaniem Sądu – wobec niejednoznaczego brzmienia art. 3 przywoływanej ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, organ ten – wobec postawionego zarzutu – powinien stronie żalącej się precyzyjnie wyjaśnić, który przepis prawa materialnego i z jakich względów, uprawnia ten organ do zajmowania stanowiska w sprawie.

Za zasadny trzeba też uznać zarzut niedoręczenia stronie skarżącej załącznika graficznego do postanowienia. Jeżeli bowiem integralną częścią postanowienia – co wprost wynikało z jego treści – była kopia mapy zasadniczej z klauzulą stwierdzającą uzgodnienie, to niedoręczenie tego załącznika stronom postępowania prowadziło do pozbawienia ich możliwości obrony ich praw, a zatem naruszało art. 10 k.p.a. Co więcej , okoliczność ta powinna być dogłębnie rozważona przez organ odwoławczy, gdyż rodzi pytanie o skuteczność doręczenia postanowienia ( art. 109 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a.). Tymczasem – pomimo, że kwestia ta podnoszona była w zażaleniu - organ drugiej instancji w motywach swojego postanowienia w ogóle się do niej nie odniósł. Natomiast prezentowane w odpowiedzi na skargę twierdzenie, że załącznik graficzny miał być doręczony wyłącznie do Urzędu Miejskiego, nie znajduje potwierdzenia w treści pouczenia zawartego w postanowieniu pierwszej instancji.

Sąd zauważa również, że utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie organ stopnia wojewódzkiego zupełnie pominął ocenę, czy w dniu podjęcia rozstrzygnięcia pierwszo i drugoinstancyjnego istniały podstawy prawne do opiniowania przez nadzór sanitarny zamierzenia inwestycyjnego polegającego na podziale działki nr 105. Kwestia ta wiąże się z poruszoną wcześniej sprawą niewyjaśnienia (i braku należytej oceny) materialnoprawnej podstawy do działania organów oraz naruszenia przez organ odwoławczy obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie. Pomimo bowiem, że postępowanie główne dotyczyło – ze względu na zakres wniosku – również i możliwości podziału geodezyjnego, to organy zobowiązane wszak z urzędu do przestrzegania swojej właściwości rzeczowej do działania (art. 19 k.p.a.), winny uwzględnić fakt, że z dniem 22 września 2004 r. na skutek wejścia w życie nowelizacji ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 o gospodarce nieruchomościami zawartej w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2004 r., nr 141, poz. 1492) zasady podziału nieruchomości w przypadku braku planu miejscowego, wyłączone zostały z postępowania w sprawie warunków zabudowy prowadzonego na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i w kontekście tych zmian winny ocenić swoją właściwość do zajmowania stanowiska wobec tej części wniosku, która dotyczyła podziału nieruchomości.

Reasumując poczynione wyżej wywody stwierdzić należy, że w przedmiotowym postępowaniu organ odwoławczy utrzymując w mocy postanowienie, które dotknięte było wymienionymi wyżej uchybieniami i nie usuwając tych uchybień, wydał równeż postanowienia naruszające prawo.

Biorąc zatem pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności faktyczne i prawne Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie podjęte zostało z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uwzględniając zaś art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził, że wykazany zakres uchybień postanowienia I instancji, może być wyeliminowany w ramach kontroli instancyjnej przez organ odwoławczy i dlatego zgodnie z art. 145 § 1 lit c przywołanej ustawy, uchylił zaskarżone postanowienie organu stopnia wojewódzkiego.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ ten winien zatem zastosować się do uwag i wskazań wynikających z powyższego wyroku podejmując czynności procesowe, które pozwolą na wyeliminowanie stwierdzonych uchybień.

Z przedstawionych względów orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt II podyktowane było koniecznością zastosowania przez Sąd art. 152 wskazanego aktu, zaś orzeczenie o kosztach znajduje swoją podstawę w art. 200 wskazanej ustawy.