Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1182/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 1486/20 o odrzuceniu skargi A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 5 czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową do celu kolekcjonerskiego postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 9 października 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 1486/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 5 czerwca 2020 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową do celu kolekcjonerskiego oraz zwrócił skarżącemu uiszczoną kwotę 200 zł tytułem wpisu sądowego.

Podstawę odrzucenia skargi stanowił art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 57 § 1 i art. 46 § 2a i § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej "p.p.s.a.".

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w piśmie z dnia 17 lipca 2020 r. A.K. wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 5 czerwca 2020 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową do celu kolekcjonerskiego.

W wykonaniu zarządzenia z dnia 10 sierpnia 2020 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez nadesłanie swojego numeru PESEL oraz przez własnoręczne lub elektroniczne podpisanie skargi. W wezwaniu zawarto pouczenie, że czynności tej należy dokonać w terminie 7 dni, od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi była dwukrotnie awizowana (w dniu 27 sierpnia 2020 r. oraz w dniu 4 września 2020 r.) i z datą 14 września 2020 r., z uwagi na niepodjęcie przesyłki w terminie, nastąpił jej zwrot do nadawcy. Na mocy art. 73 p.p.s.a. przesyłka została uznana za doręczoną z dniem 10 września 2020 r.

W związku z tym, że w zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnił braków skargi, Sąd skargę odrzucił.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, zaskarżając je w całości. Postanowieniu temu skarżący zarzucił naruszenie:

art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 57 § 1 i art. 46 § 2a i § 2b p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie i odrzucenie skargi na decyzję z dnia 5 czerwca 2020 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową do celu kolekcjonerskiego wobec nieusunięcia w terminie braków formalnych, w sytuacji gdy nie otrzymał z sądu żadnej korespondencji, dlatego nie miał wiedzy ani świadomości, że złożona przez niego skarga ma braki, które należy we wskazanym terminie uzupełnić.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, iż w treści wniesionej skargi wskazał na adres [...] dlatego, że ten adres widnieje w pozwoleniu na broń. Jednakże pod tym adresem nie mieszka, przebywa tam okazjonalnie, a mieszka w W.. Podniósł także, że organy Policji dysponują jego adresem do korespondencji - B. ul. [...] , i pod ten adres kierowana była do niego wszelka korespondencja. To tam odbiera na bieżąco przesyłki. Wskazał także, że przy jednej z wizyt w C., był w dniu 10 listopada 2020 r. w Urzędzie Pocztowym w S., gdzie dowiedział się od znajomej pracownicy, że jest do niego przesyłka polecona. Wówczas sprawdził skrzynkę na listy i żadnego awiza w niej nie znalazł. Podniósł także, że zawsze jak przebywa w C. sprawdza skrzynkę na listy, jednakże żadnego zawiadomienia na które wskazuje Sąd, nie było.

Końcowo skarżący wskazał, iż składając skargę był przekonany, że sąd dysponuje jego adresem do korespondencji, znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy i na ten adres będzie kierował do niego przesyłki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd skargę odrzuca gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.

W sprawie niniejszej skarżący został wezwany do uzupełnienia braków skargi w postaci jej podpisania oraz podania numeru PESEL, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia - art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1. Przepis art. 46 p.p.s.a. wskazuje bowiem, że każde pismo strony powinno zawierać podpis strony - § 1 pkt 4, a w sytuacji gdy jest pierwszym pismem w sprawie numer PESEL strony wnoszącej pismo, jeżeli jest obowiązana do jego posiadania lub posiada go, nie mając takiego obowiązku - § 2 pkt 1 lit. b (wymóg dodany na mocy art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 kwietnia 2019 r. Dz.U. z 2019 r., poz. 934 zmieniającej ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dniem 31 maja 2019 r.).

Pismo wzywające do uzupełnienia ww. braków zostało skarżącemu doręczone w trybie art. 73 p.p.s.a. Z adnotacji uczynionych na kopercie i potwierdzeniu odbioru wynika, że warunki wynikające z treści art. 73 p.p.s.a., do uznania przesyłki za doręczoną zostały spełnione. Sąd przyjął zatem, że doręczenie nastąpiło w dniu 10 września 2020 r. W terminie otwartym do uzupełnienia braków skargi, braki te nie zostały uzupełnione, co nie jest sporne w sprawie.

Dla zaistnienia skutków procesowych czynności doręczenia istotne jest wyłącznie stworzenie adresatowi możliwości zapoznania się z pismem procesowym, co odbywać się będzie poprzez prawnie skuteczne doręczenie mu pisma (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. [red.] R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2019, str. 479). Instytucja fikcji doręczenia z art. 73 p.p.s.a. sprowadza się do stwierdzenia, że strona odebrała przesyłkę, mimo gdy fizycznie do takiego odbioru nie doszło. Strona miała jednakże możliwość odbioru przesyłki, ale z niej nie skorzystała. Sąd wskazuje przy tym, że twierdzenia skarżącego zawarte w zażaleniu nie podważyły stanowiska Sądu pierwszej instancji co do spełnienia warunków z art. 73 p.p.s.a., by możliwe było prawne uznanie doręczenia za dokonane.

Nadto, wskazać należy, iż prawidłowo wezwanie do uzupełnienia braków skargi zostało skierowane na adres podany przez skarżącego w skardze. W treści skargi skarżący jako swój adres podał miejscowość [...]. W jej treści brak jest informacji o adresie do doręczeń, odmiennym aniżeli wyżej wskazany. Również i na kopercie w której skarga została nadesłana widnieje ww. adres. A zatem to na ten adres - adres wskazany przez skarżącego - sąd zobowiązany był wysyłać korespondencję kierowaną do skarżącego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dla skuteczności doręczenia wezwania nie ma znaczenia, że w postępowaniu administracyjnym w kontaktach z organami Policji skarżący posługiwał się innym adresem.

Poza tym zaznaczyć należy, że twierdzenia skarżącego, iż kiedy przebywał w C. i sprawdzał skrzynkę na listy, żadnego zawiadomienia na które wskazuje Sąd nie było, nie zasługuje na uwzględnienie. Samo gołosłowne, niczym niepoparte zaprzeczenie otrzymania awiza przesyłki zawierającej pismo Sądu nie może być uznane za wystarczające do obalenia przedmiotowego domniemania doręczenia jakie nastąpiło w tej sprawie.

Podsumowując, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie w pełni odpowiada prawu, dlatego też należało wniesione zażalenie uznać za nieusprawiedliwione.

Dlatego, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.