Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 301/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2009-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 12 pkt 5
journal: Dz.U. 1982 nr 35 poz 230
law: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

SENTENCJA

23 czerwca 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie WSA: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędzia WSA Anna Klotz Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 czerwca 2009r. sprawy ze skargi A.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2009r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę


UZASADNIENIE

II SA/Bd 301/09

Uzasadnienie

Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 162 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r., Nr 70, poz. 473 ze zm.), orzekł o wygaśnięciu zezwolenia nr [...] z dnia [...] r. na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości 4,5 % alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, tj. pizzerii "[...]", przy ul. [...] w T. prowadzonej przez A. R. zam. w W. ul. [...].

W uzasadnieniu decyzji podano, iż w dniu [...] r. – strona otrzymała zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych w ww. punkcie gastronomicznym na czas określony, tj. do dnia 31 grudnia 2012 r. Ważność zezwolenia w każdym roku kalendarzowym uzależniona jest od spełnienia przez stronę warunków określonych w art. 11 1 ust. 4 i 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zgodnie z którymi przedsiębiorca prowadzący sprzedaż napojów alkoholowych obowiązany jest do złożenia do dnia 31 stycznia, pisemnego oświadczenia o wartości sprzedaży napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży w roku poprzedzającym oraz wnoszenia w terminach do 31 stycznia, 31 maja, 30 września, opłaty na rachunek gminy, w kwocie ustalonej na podstawie złożonego oświadczenia.

Niespełnienie tych warunków skutkuje wygaśnięciem posiadanego zezwolenia. Strona do 31 stycznia br. nie złożyła pisemnego oświadczenia o wartości sprzedaży napojów alkoholowych w roku poprzednim oraz nie uiściła pierwszej raty należności za korzystanie z zezwolenia.

A. R. wniósł odwołanie od powyższej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji wskazano na treść art. 111ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz skutki nieprzestrzegania tego przepisu. W sprawie ustalono, że A. R. nie wniósł w terminie do dnia 31 stycznia 2009 r. pierwszej raty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Okoliczności tej strona nie kwestionowała. Ustawa nie przewiduje możliwości przywrócenia terminu do wniesienia przedmiotowej opłaty. Tym samym decyzja stwierdzająca wygaśnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest prawidłowa i zgodna z przepisami ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Od powyższej decyzji skargę do sądu administracyjnego złożył A. R.

Podniósł, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wzięło pod uwagę jego losowych perturbacji. Ma świadomość, że nie dopełnił obowiązku złożenia do 31 stycznia br. oświadczenia o wartości sprzedaży napojów alkoholowych oraz nie wniósł opłaty. Uczynił to w dniu 2 lutego 2009 r., czyli w pierwszy dzień roboczy po ustalonym terminie. Głównym powodem tej sytuacji była choroba uniemożliwiająca kontrolowanie dokumentacji w prowadzeniu firmy. Okres od listopada do stycznia był dla niego fizycznie i psychicznie najcięższym w trakcie całego leczenia. W tym czasie był wyłączony z wszelkich czynności. Wskazał, że przez 11 lat wywiązywał się terminowo z oświadczenia o wartości sprzedaży i opłat. Wniósł o cofnięcie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Do skargi dołączono kserokopie zaświadczeń lekarskich.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że została ona wydana zgodnie z przepisami ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r., Nr 70, poz. 473 ze zm.) oraz powołanymi przepisami proceduralnymi.

W sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, że termin został przekroczony o 1 dzień.

Powołany przepis art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi stanowi jednoznacznie, że zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży wygasa w przypadku m.in. niezłożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 111ust. 4, lub niedokonania opłaty w wysokości określonej w art. 111ust. 2 i 5, o których mowa w art. 111 ust. 7.

Opłaty za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych wnoszone są na rachunek gminy w każdym roku kalendarzowym objętych zezwoleniem w trzech równych ratach w terminach do 31 stycznia, 31 maja i 30 września danego roku kalendarzowego.

Są to terminy ustawowe, a ich przekroczenie skutkuje sankcją w postaci wygaśnięcia zezwolenia. Organy administracji ani też Sąd nie mają uprawnień do przywrócenia tego terminu. Również przyczyny jego niedotrzymania nie mają znaczenia dla zastosowania sankcji w postaci wygaśnięcia zezwolenia.

W tej sytuacji należy ocenić, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i skargę, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało oddalić.