Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 274/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 17
journal: Dz.U. 2022 poz 615
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tj.
article: Art. 3, art. 134, art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi B. Q. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 grudnia 2021 r. znak [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia skargę oddala.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu decyzją z dnia 7 grudnia 2021 r. znak: [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r, poz. 735 ze zm.), art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania skarżącej B. Q. od decyzji Burmistrza Miasta N z dnia 3 sierpnia 2021 r., znak: [...], odmawiającej B. Q. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych, wnioskowanego na B. Q.1, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu l instancji.

Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wyżej opisaną decyzją organ l instancji odmówił skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad mężem B. Q.1, który legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ przytoczył przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych warunkujące przyznanie wnioskowanego przez skarżącą świadczenia pielęgnacyjnego i stwierdził, że nie spełnia ona warunków do przyznania tego świadczenia.

Organ podał, że skarżąca jest osobą bezrobotną i jako żona B. Q.1, osoby wymagającej opieki, należy do kręgu osób zobowiązanych do alimentacji na jego rzecz. Na podstawie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego organ ustalił, że niepełnosprawny B. Q. 1 nie wymaga pomocy ze strony żony (wnioskodawczyni) w czynnościach życia codziennego, nie jest osobą obłożnie chorą, leżącą i niesprawną ruchowo. Organ wskazał, iż rodzina skarżącej korzysta z pomocy Ośrodka Pomocy Społecznej. Niepełnosprawny B. Q.1 jest kierowcą auta osobowego i wraz żoną przyjeżdża po odbiór żywności z programu FEAD przenosi i pakuje do samochodu ciężkie kartony. Na podstawie dokumentów zgromadzonych przy ustalaniu prawa do zasiłku rodzinnego organ ustalił, że mąż wnioskodawczyni pomimo posiadanej niepełnosprawności podejmuje zatrudnienie w formie umów zlecenia. Skarżąca wskazała, że jej opieka polega na przygotowaniu posiłków, podaniu lekarstw, robieniu zakupów oraz prowadzeniu gospodarstwa domowego (sprzątanie, pranie). W tym stanie faktycznym organ uznał, w sprawie nie zachodzi podstawowa przesłanka z art. 17 ust. 1 warunkująca prawo do wnioskowanego świadczenia, ponieważ zakres sprawowanej opieki przez skarżącą nie wykracza poza zwykłe obowiązki domowe, które są wykonywane przez osoby pracujące i posiadające rodzinę, a co się tym idzie opieka ta nie wymaga od niej takiej dyspozycyjności, aby nie mogła ona podjąć zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Nadto organ wykazał, iż obok wnioskodawczyni są jeszcze wspólnie zamieszkujące z nią pełnoletnie dzieci, na których również ciąży obowiązek alimentacyjny wobec niepełnosprawnego B. Q. 1, które mogą ją wspomóc w sprawowaniu tej opieki.

Mając na względzie powyższe organ uznał, że w stanie faktycznym sprawy nie ziściły się przesłanki z art. 17 ust. 1 ustawy, albowiem nie zachodzi związek przyczynowy pomiędzy brakiem możliwości podjęcia zatrudnienia przez skarżącą ze względu na konieczność sprawowaną permanentnej opieki nad niepełnosprawnym mężem, dlatego organ odmówił wnioskowanego świadczenia.

Skarżąca złożyła od powyższej decyzji odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych i przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną przez skarżącą nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymizującą się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami: konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osobie w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.

Wskazując na powyższe zarzuty wniosła o uwzględnienie odwołania, uchylenie w całości decyzji organu l instancji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie skarżącej prawa do świadczenia. W uzasadnieniu odwołania skarżąca wskazała, iż w przedmiotowej sprawie organ stanął na stanowisku, że opieka sprawowana przez skarżącą nie jest opieką całodobową, co pozwala skarżącej na podjęcie zatrudnienia. Natomiast z dyspozycji art. 17 ust. 1 wynika, że podstawowym wymogiem uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Istotą wnioskowanego świadczenia jest rekompensata za rezygnację z pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która takiej opieki wymaga. Natomiast wbrew twierdzeniom organu przywołany przepis nie uzależnia otrzymania przedmiotowego świadczenia od obowiązku sprawowania opieki nieustannie przez całą dobę. W przedmiotowej sprawie skarżąca sprawuje opiekę nad mężem, która to opieka wiąże się z rezygnacją przez nią z zatrudnienia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wskazało, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 17 i art. 17b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm.; powoływanej dalej jako "u.ś.r.").

Jak wynika z akt sprawy w dniu 27 maja 2021 roku skarżąca złożyła w organie pomocowym wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem B. Q.1 legitymującym się orzeczeniem Powiatowego Zespołu Do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w N z dnia 12 lutego 2021 r., znak: [...], kwalifikującym go do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności na okres do 31 marca 2022 r. Z orzeczenia tego wynika, że ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 11 stycznia 2021 r., a niepełnosprawność istnieje od 14 września 2020 roku.

Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego jak i załączonej dokumentacji wynika, że niepełnosprawny B. Q.1 mieszka wraz ze skarżącą oraz czwórką dzieci, z których troje jest pełnoletnich. W trakcie przeprowadzonego wywiadu rodzinnego pracownik socjalny ustalił, że jest on osobą sprawną ruchowo i samodzielną, nie wymaga ciągłego nadzoru, sam dba o utrzymanie higieny osobistej, dlatego też nie dotykają go sytuacje związane z przeprowadzaniem do toalety, korzystaniem z pieluchomajtek, przygotowaniem ubrań, oklepywaniem czy smarowaniem kremem przeciw odleżynom.

Skarżąca oświadczyła (pod rygorem odpowiedzialności karnej) w piśmie z dnia 24 czerwca 2021 r., że zakres sprawowanej opieki sprowadza się do podstawowych czynności domowych, pomocy w utrzymaniu higieny osobistej, przygotowywaniu posiłków, pomocy w organizowaniu wizyt lekarskich i rehabilitacji.

Organ wskazał, że znana mu jest sytuacja rodziny skarżącej, ze względu na to, że są oni stałymi podopiecznymi organu. B. Q.1 - jak wskazał organ l instancji - jest osobą sprawną ruchowo, kontaktową, posiada uprawnienia kierowcy auta osobowego z których korzysta przy przemieszczaniu w celu realizacji zakupów, spraw urzędowych. Nadto pomimo orzeczonego znacznego stopnia niepełnosprawności jak i niezdolności do pracy B. Q.1 jest osobą aktywną zawodowo podejmującą prace na podstawie umowy zlecenia. Do akt sprawy zostały przełożone umowy z których wynika, że był zatrudniony w okresie od 18 grudnia 2019 r. do 31 kwietnia 2020r., a ostatnie zatrudnienie B. Q.1 miało miejsce w okresie od 1 lutego 2021 r. do 28 lutego 2021 r., tj. w okresie, gdy legitymował się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Z przedstawionego wyżej stanu faktycznego bezspornie wynika, iż na skarżącej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 682 ze zm.) ciąży obowiązek alimentacyjny w stosunku do męża.

W ocenie Kolegium z zaprezentowanych wyżej ustaleń faktycznych w rozpoznawanej sprawie nie można wnioskować, iżby faktycznie zakres opieki, jakiej wymaga B. Q.1 (i jaki faktycznie wykonuje skarżąca) był tego rodzaju, że uniemożliwiałoby to podjęcie jakiejkolwiek aktywności zawodowej, choćby w ograniczonym zakresie godzinowym.

Tymczasem jak wynika z wywiadu środowiskowego osoba wymagająca opieki jest aktywna zawodowo, ruchowo i samodzielna w samoobsłudze. Przy czym należy wskazać, że oprócz skarżącej jest jeszcze troje pełnoletnich dzieci w równym stopniu zobowiązanych do alimentacji względem ojca B. Q.1, tj. V. Q., S. Q., V. Q.1. Dokumenty zebrane w aktach sprawy wskazują, że osoby te mieszkają wraz z osobą wymagającą opieki i w stosunku do żadnej z nich nie zachodzą okoliczności uniemożliwiające im współudział w opiece nad ojcem (V. Q. jest bezrobotny, nie podejmuje prac dorywczych, S. Q. pracuje zawodowo, V. Q.1 kończy szkołę zawodową) przy przygotowaniu posiłków czy wykonywaniu czynności zaliczanych do szeroko rozumianego prowadzenia gospodarstwa domowego takich jak: zakupy, sprzątanie czy pomoc w umawianiu wizyt lekarskich.

Zatem jak wyżej wskazano, czynności wykonywane przez skarżącą w związku ze sprawowaną opieką jak i fakt, że są też inne osoby, które mogą ją w tej opiece wspomóc nie absorbują ją na tyle, aby zachodziła definitywna konieczność rezygnacji z aktywności zawodowej.

Z powyższego bezspornie wynika, iż wykazany zakres oraz rozmiar czasowy opieki sprawowanej przez skarżącą nad niepełnosprawną mężem, który nie jest osobą obłożnie chorą, jest do pogodzenia z jednoczesnym podjęciem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Jak wynika z treści przytoczonego wyżej art. 17 u.ś.r. obligatoryjną przesłanką warunkującą przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego jest sprawowanie stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności nie pozwalającej na kontynuowanie lub podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

Organ odwoławczy wskazał, że nie kwestionuje tego, że B. Q.1 wymaga pomocy, a skarżąca pomocy tej udziela, jednakże na podstawie przedstawionego materiału dowodowego nie można przyjąć, iż zakres tej opieki nad niepełnosprawnym mężem powoduje brak możliwości podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Z powyższego bezspornie wynika, iż wskazany zakres oraz rozmiar czasowy opieki sprawowanej przez odwołującą nad niepełnosprawnym mężem jest do pogodzenia z równoczesnym podjęciem zatrudnienia choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy.

W ocenie Kolegium, organ trafnie przyjął, że sprawowana przez stronę opieka ma charakter doraźny, a nie stały i nie uniemożliwia podjęcia przez skarżącą pracy. W konsekwencji powyższego należało uznać za prawidłowe stanowisko organu odnośnie braku zaktualizowania się przesłanki określonej w art. 17 ust. 1 u.ś.r. Zasadnie więc organ instancji odmówił skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wpłynęła skarga skarżącej B. Q. Zaskarżonej decyzji zarzuciła ona naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez skarżącą w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymizującą się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami: konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osobie w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w N z dnia 3 sierpnia 2021 r. i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ewentualnie przekazanie sprawy organowi l instancji do ponownego rozpoznania.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z prawem.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że nie zachodzą podstawy do pozbawienia jej mocy wiążącej.

Wyjaśnić należy, że przesłanki materialnoprawne przyznania świadczenia pielęgnacyjnego zostały wskazane przez ustawodawcę w art. 17 u.ś.r., który stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: pkt 1 - matce albo ojcu, pkt 2 - opiekunowi faktycznemu dziecka, pkt 3 -osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, pkt 4 - innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji (art. 17 ust. 1). Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała pkt 1 - nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub pkt 2 - w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia (art. 17 ust. 1b u.ś.r.).

Świadczenie pielęgnacyjne zgodnie z art. 17 ust. 5 nie przysługuje, jeżeli: 1) osoba sprawująca opiekę:

a) ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym,

b) ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów;

2) osoba wymagająca opieki:

a) pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się

orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności,

b) została umieszczona w rodzinie zastępczej, z wyjątkiem rodziny zastępczej

spokrewnionej, rodzinnym domu dziecka albo, w związku z koniecznością kształcenia,

rewalidacji lub rehabilitacji, w placówce zapewniającej całodobową opiekę, w tym w

specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym, z wyjątkiem podmiotu wykonującego

działalność leczniczą, i korzysta w niej z całodobowej opieki przez więcej niż 5 dni w

tygodniu;

3) na osobę wymagającą opieki inna osoba ma ustalone prawo do wcześniejszej

emerytury;

4) (uchylony);

5) na osobę wymagającą opieki jest ustalone prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego, o

którym mowa w art. 10, prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, prawo do

świadczenia pielęgnacyjnego lub prawo do zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w

ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów;

6) na osobę wymagającą opieki inna osoba jest uprawniona za granicą do świadczenia

na pokrycie wydatków związanych z opieką, chyba że przepisy o koordynacji systemów

zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy o zabezpieczeniu społecznym

stanowią inaczej.

Przyznanie prawa do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego stanowi pewną formę rekompensaty, udzielanej przez Państwo osobie, na której ciąży obowiązek alimentacyjny względem osoby niepełnosprawnej, w zamian za rezygnację albo niepodejmowanie zatrudnienia w związku z koniecznością opieki nad tą osobą niepełnosprawną.

W celu uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego należy wykazać, że osoba ubiegająca się o nie stale i osobiście opiekuje się bliską osobą niepełnosprawną. Fundamentalną jest tu kwestia, czy taka opieka stanowi przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej, a tym samym musi zachodzić bezpośredni związek pomiędzy rezygnacją czy niepodejmowaniem zatrudnienia a sprawowaną opieką. Innymi słowy rezygnacja z pracy zawodowej musi nastąpić w celu sprawowania opieki.

Świadczenie pielęgnacyjne nie może być zatem traktowane jako zastępcze źródło dochodu. Przepis art. 17 ust. 1 należy zatem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2018 r., IV SA/GI 639/17, LEX nr 2437760). Powyższe znajduje w pełni zastosowanie do sytuacji, gdy obowiązek alimentacyjny ciąży na małżonku osoby niepełnosprawnej.

Z akt sprawy wynika, że mąż skarżącej jest osobą samodzielną w czynnościach dnia codziennego. Jest kierowcą samochodu osobowego, którym się porusza w różnych celach - np. robienie zakupów, załatwianie spraw urzędowych. Nie jest osobą obłożnie chorą, porusza się samodzielnie, podejmuje zatrudnienie na podstawie umów zlecenia. Był zatrudniony w okresie od 18 grudnia 2019 r. do 31 kwietnia 2020 r., a ostatnio od 1 do 28 lutego 2021 r. W okresie tym legitymował się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Z akt sprawy oraz twierdzeń skarżącej wynika, że sprawuje ona opiekę obejmującą w zasadzie wyłącznie czynności dnia codziennego. Skarżąca wskazała, że w ramach sprawowanej opieki nad mężem wykonuje czynności domowe, przygotowuje posiłki, organizuje wizyty lekarskie i rehabilitację. Nie wykonuje natomiast żadnych czynności typowo opiekuńczych, gdyż mąż takich czynności nie wymaga. Jest osobą sprawną ruchowo i kontaktową, sam dba o utrzymanie higieny osobistej.

Nadto należy wskazać, że z akt postępowania administracyjnego wynika, że skarżąca nie jest jedyną osobą zobowiązaną do alimentacji wobec męża. Ma on jeszcze bowiem troje pełnoletnich dzieci. Skarżąca nie wskazała żadnych przyczyn, dla których dzieci nie mogłyby wspierać jej w opiece nad mężem.

W okolicznościach niniejszej sprawy zdaniem Sądu uzasadnione jest stanowisko organu o braku bezpośredniego związku między koniecznością stałej opieki nad mężem przez skarżącą a tym, że skarżąca zrezygnowała z zatrudnienia. Zdaniem Sądu stan faktyczny ustalony w niniejszej sprawie pozwala na wyprowadzenie powyższych wniosków. Należy zauważyć, że czynności domowe takie jak sprzątanie, pranie, przygotowywanie posiłków, robienie zakupów, opłacanie rachunków stanowią normalne prace, które skarżąca prawdopodobnie podejmowałaby również jako osoba czynna zawodowo, nie mając obowiązku opieki nad niepełnosprawnym mężem. Również prania czy sprzątania nie wykonuje się codziennie i nie są to czynności typowo opiekuńcze. Osoby pracujące na pełnym etacie wykonują takie czynności (łącznie z przygotowywaniem posiłków) po powrocie z pracy. Należy podkreślić, że w sytuacji, jaka ma miejsce w niniejszej sprawie skarżąca nie musiała zatem rezygnować z pracy zawodowej. Wykonywane obowiązki są tego rodzaju, że można je pogodzić z pracą, nawet w pełnym wymiarze czasu pracy.

Nadto należy podkreślić, że ustawa o świadczeniach rodzinnych w słowniku wyjaśnień ustawowych nie zawiera definicji sprawowania opieki, ale już z jej art. 17 ust. 1 wynika, iż aby można było mówić o opiece w jej rozumieniu musi ona być stała lub długoterminowa. Te określenia wskazują, że nie może to być opieka świadczona niecodziennie, a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez część doby, zatem sporadycznie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2.02.2017 r., sygn. akt l OSK 2201/15).

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające jej uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Sąd nie dopatrzył się zatem w niniejszej sprawie uchybień, ani tych wywiedzionych w skardze, ani innych - branych pod rozwagę z urzędu, które mogłyby powodować konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną.