Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2232/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 25 ust 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2016 poz 1987
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - tekst jedolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Golat Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2017 r. [...] w przedmiocie wezwania do zagospodarowania odpadu: oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także "Sądu") postanowieniem z dnia [...] 2017 r. nr [...] (dalej także: "zaskarżonym postanowieniem") Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej także "GIOŚ") po rozpatrzeniu zażalenia P. K. (dalej także "skarżącego"), reprezentowanego przez adwokata R. K., na postanowienie GIOŚ znak: [...], z dnia [...] 2017 r., wydane w przedmiocie zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczenia odpadu, poprzez zagospodarowanie odpadu o kodzie 16 01 04 * w postaci uszkodzonego, pojazdu marki: [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...] - utrzymał własne postanowienie w mocy.

II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez GIOŚ zaskarżonego obecnie postanowienia z dnia [...] 2017 r., przedstawia się następująco:

1. W związku ze sprowadzeniem pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], skarżący złożył w Urzędzie Celnym w [...] Oddziale Celnym w [...] deklarację wewnątrzwspólnotowego nabycia ww. pojazdu. W wyniku czynności kontrolnych i analizy załączonych do deklaracji dokumentów zaszło podejrzenie, iż omawiany pojazd może stanowić odpad, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1987 ze zm.).

W związku z powyższym, kierownik Urzędu Celnego w [...] Oddziału Celnego w [...], pismem z dnia [...] 2016 r., zawiadomił Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadu oraz przekazał następujące dokumenty:

- kopia pisma [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] 2016 r. wraz z załącznikiem;

- kopia deklaracji AKC-U z dnia [...] 2016 r.;

- kopia faktury nr [...] z dnia [...] 2016 r.

- kopia dokumentu "Salvage Certificate" wydanego przez właściwy organ stanu [...];

- kopia [...] dokumentów celnych;

- kopia pisma Pana P. K. z dnia [...] 2016 r. wraz z załącznikiem;

- dokumentacja fotograficzna;

- kopia Raportu Historii Pojazdu AutoCheck wygenerowana w dniu [...]

2016 r.

2. Po dokonaniu analizy ww. materiału dowodowego, w dniu [...] 2016 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, wszczął z urzędu postępowanie administracyjne, znak: [...], w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadem o kodzie 16 01 04 *, w postaci uszkodzonego pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], przez skarżącego, będącego odbiorcą odpadu, odpowiedzialnym za jego nielegalne międzynarodowe przemieszczenie z terytorium [...] na terytorium Polski.

3. Postanowieniem z dnia [...] 2017 r. GIOŚ wezwał skarżącego do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczenia odpadu, poprzez zagospodarowanie odpadu o kodzie 16 01 04 * w postaci uszkodzonego, pojazdu marki: [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], przemieszczonego z terytorium [...] na terytorium Polski, przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu pojazdów, posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie gospodarki odpadami, wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia postanowienia.

4. Pełnomocnik skarżącego wniósł do GIOŚ zażalenie na postanowienie tego organu z dnia [...] 2017 r., podnosząc przeciwko w/w orzeczeniu zarzuty naruszenia następujących przepisów prawa:

a) art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2015 r., poz. 1048), w związku z art. 24 ust. 3 lit a rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. WE L 190 z 12.07.2006 ze zm.), art. 18 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2016 r., poz. 803), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, że w świetle ww. przepisów prawa pojazd marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...] jest odpadem oraz poprzez zastosowanie rygorów przewidzianych ww. przepisach skutkujących obowiązkiem demontażu tegoż pojazdu;

b) art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), poprzez jego pominięcie w sytuacji, gdy przepis ten nakazuje ocenę okoliczności mających znaczenie prawne na podstawie całokształtu materiału dowodowego.

Pełnomocnik strony wniósł o uchylenie ww. postanowienia w całości oraz umorzenie postępowania.

Uzasadniając zarzuty odwołania, pełnomocnik skarżącego wskazał w szczególności, co następuje:

GIOŚ nie jest związany oceną legalności przemieszczenia dokonaną przez inny organ administracji, w tym przypadku administracji celnej. Powinien zatem poczynić ustalenia co do stanu faktycznego jak i prawnego, niezależnie od stanowiska organu celnego przekazującego sprawę do załatwienia według kompetencji.

Przedmiotowy pojazd nie stanowi odpadu a jest pojazdem używanym, nadającym się do naprawy tj. typ 2 wg Wytycznych Korespondentów nr 9 w sprawie przemieszczania odpadów w postaci pojazdów.

Okoliczność, że dany przedmiot jest rzeczywiście odpadem w rozumieniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy, winna być potwierdzona okolicznościami sprawy, z uwzględnieniem celu ww. dyrektywy i jej skuteczności. Wykładnia terminu "pozbycie się" w świetle dyrektywy nr 2008/98/WE, jaką należy przyjąć w omawianej sprawie, nie daje podstaw do uznania, że ww. pojazd stanowi odpad.

Przedmiotowy pojazd był sprawny, a zatem mógł spełniać swoje pierwotne przeznaczenie i miał wartość rynkową od momentu sprowadzenia.

Brak jest podstaw do uznania, że bezpośrednim przedmiotem przemieszczenia był odpad w postaci nienadającego się do użytku pojazdu. W szczególności należy zwrócić uwagę, że pojazd nie został sprowadzony do kraju w celu demontażu na części, nie został też oddany na złom.

W omawianym przypadku brak jest zatem podstaw do przyjęcia jakoby miało miejsce "pozbycie się" przez poprzedniego właściciela. W przypadku spornego pojazdu przeniesienie własności uzasadnione było rachunkiem ekonomicznym i gospodarczym przeznaczeniem tegoż pojazdu.

Pełnomocnik zaznaczył, iż z przedłożonych przez stronę dowodów w postaci opisu stanu technicznego pojazdu, jego wyceny, jak również określenie przez Stronę w jakim celu pojazd został zakupiony, stanowi podstawę do stwierdzenia, że sporny pojazd nie jest odpadem.

III. Jak wskazano na wstępie, zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] 2017 r. GIOŚ rozpatrzył zażalenie skarżącego na własne postanowienie z dnia [...] 2017 r., utrzymując to postanowienie w mocy.

Uzasadniając orzeczenie z dnia [...] 2017 r., GIOŚ wskazał w szczególności, co następuje:

Legalna definicja pojęcia "odpad" obecnie obowiązująca została określona w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2016r. poz. 1987 ze zm.), zgodnie z którą przez odpady rozumie się "każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany". Należy w tym miejscu podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 września 2015 r. sygn. akt II OSK 2920/13 wskazał, iż "pozbycie się", które stanowi konieczną przesłankę do uznania za odpad, w istocie oznacza zmianę sposobu użytkowania wskazanego przedmiotu, czyli użytkowanie w inny sposób aniżeli nakazuje to przeznaczenie danego przedmiotu, a nowy sposób użytkowania mógłby wywoływać niekorzystne oddziaływanie na środowisko. Co równie istotne, zgodnie z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 79/15, decydujące znaczenie dla uznania danego przedmiotu za odpad ma jego stan w momencie sprowadzenia na terytorium Polski oraz wola jego poprzedniego posiadacza. Z powyższego wynika, iż głównym kryterium kwalifikacji rzeczy jako "odpadu" jest postępowanie jej posiadacza. Według Trybunału Sprawiedliwość Unii Europejskiej dla oceny tego, czy zaszło "pozbycie się" danej substancji czy przedmiotu, istotne jest określenie przyczyn zastosowania tego zmienionego sposobu wykorzystania i intencji, skłaniających posiadacza do tej zmiany (np. nieprzydatność czy brak możliwości wykorzystania w dotychczasowy sposób), a także ewentualne konsekwencje (dla człowieka lub środowiska) tego nowego sposobu zastosowania (wyrok TS UE z dnia 15 czerwca 2000r. w połączonych sprawach C-418/97 i C-419/97, wyrok TS UE z dnia 11 września 2003r. w sprawie C-l 14/01). Przedmiot staje się zatem odpadem z chwilą "pozbycia się" go przez dotychczasowego posiadacza, bowiem o tym, czy dana substancja lub przedmiot mogą być uznane za nieprzydatne w określonym miejscu lub czasie, decyduje ich dotychczasowy posiadacz.

W świetle powyższego, przedstawione w zażalonym postanowieniu stanowisko Strony, iż przy uznaniu przedmiotu za odpad, kluczowe znaczenie ma pojęcie "pozbycia się", należy uznać za zasadne.

Wymaga jednak podkreślenia, iż zgodnie z materiałem dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie, omawiany pojazd został sprowadzony z [...] na terytorium Polski w stanie uszkodzonym. Powyższe wynika z załączonej do materiału dowodowego opinii technicznej spornego pojazdu nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. sporządzonej przez uprawnionego rzeczoznawcę samochodowego Pana K. L. wraz z kalkulacją napraw i dokumentacją fotograficzną.

Ponadto uszkodzenia ww. pojazdu opisano w piśmie skarżącego z dnia [...] 2016 r., które zostało skierowane do Naczelnika Urzędu Celnego w [...]. W ww. piśmie strona wskazuje wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, dotyczące średniej wartości rynkowej pojazdu przy określaniu wysokości podatku akcyzowego za nabycie wenątrzwspólnotowe. Ww. orzeczenia wskazują, iż przy określaniu wysokości akcyzy należy uwzględnić fakt, czy pojazd jest w złym stanie technicznym, bądź to czy jego naprawa jest opłacalna. Odnosząc się do ww. orzeczeń strona tłumaczy niską cenę zakupy spornego pojazdu, wskazując, że poważne uszkodzenie pojazdu na terenie [...] skutkuje niską wartością pojazdu na rynku [...], ponieważ na terenie [...] naprawa jest nieopłacalna. Ponadto skarżący stwierdza we ww. piśmie, że sprowadzony przez niego "...pojazd marki [...] posiada części nadwozia i konstrukcji aluminium, co czyni go bardzo trudnym, a w niektórych przypadkach niemożliwym do naprawienia". A zatem strona sama sugeruje, iż naprawa spornego pojazdu na terenie [...] była nieopłacalna bądź nawet niemożliwa. Jednak co najistotniejsze Strona w ww. piśmie stwierdza, iż "...sporny pojazd został sprowadzony ze znacznymi uszkodzeniami ... Stan auta zdiagnozowany po sprowadzeniu do Polski dyskwalifikuje go do jakiejkolwiek naprawy. Auto zostanie sprzedane w stanie niezmienionym jako wrak".

Tym samym skarżący w sposób jednoznaczny określił, w jakim celu zakupił i sprowadził do kraju sporny pojazd, tj. w celu jego dalszej odsprzedaży, w stanie niezmienionym jako "wrak" pojazdu. Zatem Strona określiła, iż ww. pojazd w jej ocenie nie nadaje się do naprawy i wykorzystania w celu, w jakim został wyprodukowany co jest tożsame ze zmianą przeznaczenia spornego pojazdu. Pełnomocnik strony w sposób wyczerpujący opisał, jak w kontekście przepisów ww. ustawy o odpadach rozumiane jest "pozbycie się", zatem winien dojść do przekonania, iż zmiana przeznaczenia pojazdu rozumiana jest właśnie jako "pozbycie się", co stanowi fundamentalną przesłankę przy uznawaniu pojazdu za odpad.

Jak podkreślono w żalonym postanowieniu, "...pismo Pana P. K. z dnia [...] 2016 r. zostało przekazane w dniu [...] 2016 r. do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska przez Urząd Celny w [...] Oddział Celny w [...] wraz z zawiadomieniem znak: [...] i dokumentacją, którą do Urzędu Celnego dostarczył Pan P. K. Zgodnie z deklaracją uproszczoną nabycia wewnątrzwspólnotowego złożoną przez Pana P. K. w dniu [...] 2016 r. w Urzędzie Celnym w [...], w odniesieniu do postępowania w sprawie potwierdzenia zapłaty akcyzy, strona zadeklarowała zgodność składanych oświadczeń z prawdą pod rygorem odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy." Zatem organ I instancji słusznie uznał treść ww. pisma za wiarygodną i stanowiącą istotny element materiału dowodowego niniejszej sprawy, odnoszący się do przeznaczenia omawianego pojazdu.

Ponadto w tym miejscu należy wskazać, iż zgodnie z art. 27 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2015 r., poz. 1048 ze zm.), organ administracji publicznej, który stwierdził nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów, niezwłocznie przekazuje zawiadomienie do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wraz z kompletną dokumentacją sprawy oraz informację o podjętych działaniach, a Główny Inspektor Ochrony Środowiska, na podstawie dokumentów, o których mowa w ust. 2, wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wydaje decyzję, o której mowa w art. 26. Zatem Główny Inspektor Ochrony Środowiska miał prawo uznać dokumenty przedłożone przez Stronę w Urzędzie Celnym, jako dowody w niniejszym postępowaniu.

W świetle powyższego należy stwierdzić, iż ww. pismo skarżącego z dnia [...] 2016 r. jest kluczowym dowodem w niniejszej sprawie, bowiem to z ww. pisma wynika, iż pojazd został przemieszczony z [...] na terytorium kraju w innym celu niż został wytworzony, a zatem w dniu przemieszczenia stanowił odpad.

Istotne jest również, iż w ww. opinii technicznej nr [...] z dnia [...] 2016 r. rzeczoznawca stwierdził, iż sporny pojazd winien mieć m.in. naprawione wzmocnienia boczne z podłużnicą lewe i prawe oraz wymienioną belkę zawieszenia przedniego. Powyższe potwierdza kalkulacja napraw, gdzie wśród prac do wykonania określono naprawę wzmocnienia przedniego lewego i prawego. Rzeczoznawca w powyższej opinii oszacował wartość ww. pojazdu w stanie uszkodzonym na kwotę [...] zł, natomiast pojazdu w stanie nieuszkodzonym na [...] zł.

Powyższe oznacza, że omawiany pojazd ze względu na stwierdzone uszkodzenia utracił ok. 48 % swojej wartości. W tym miejscu należy również wskazać, iż według znajdującej się w aktach sprawy faktury nr [...], pojazd został sprzedany skarżącemu za kwotę 4.870 [...], co odpowiada kwocie ok. [...] zł (zgodnie ze średnim kursem NBP w dniu 29 lutego 2016 r.). Poprzedni właściciel sprzedał zatem omawiany pojazd skarżącemu znacznie poniżej jego wartości w stanie uszkodzonym. W związku z powyższym, w ocenie organu II instancji, sprzedaż przedmiotu postępowania kolejnemu nabywcy (stronie) została podyktowana zamiarem odzyskania kwoty, odpowiadającej wartości pozostałości z omawianego uszkodzonego pojazdu, odpowiadającej wartości części zamiennych pozyskanych z demontażu pojazdu.

Ponadto z ww. opinii wynika również, iż stopień uszkodzenia nadwozia lakierowanego ww. pojazdu wyniósł 19%, wyposażenia nadwozia 20%, silnika z osprzętem 5%, układu napędowego kompletnego 9%, zawieszenia przedniego z układem kierowniczym 6%, zawieszenia tylnego 3%, reszty pojazdu 4%.

Należy zatem podkreślić, iż organ I instancji prawidłowo uznał, iż skarżący w sposób jednoznaczny określił, iż traktuje przedmiotowy pojazd jako niezdolny do wykorzystania go zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem i zamierza go sprzedać w niezmienionym stanie, a więc sprowadzając ww. pojazd na terytorium kraju zamierzał pozbyć się spornego pojazdu. Ponadto poprzedni właściciel ww. pojazdu na terenie [...], biorąc pod uwagę fakt, że naprawa pojazdu nie była opłacalna ekonomicznie, sprzedał pojazd w stanie uszkodzonym, nie ingerując w jego stan techniczny, nie widział możliwości jego wykorzystania zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem.

Powyższe okoliczności wskazują, iż w przypadku spornego pojazdu doszło do "pozbycia się" w pierwszej kolejności przez poprzedniego właściciela pojazdu jeszcze na terytorium [...], a następnie przez skarżącego, który sprowadził pojazd w celu wykorzystania w odmienny sposób od pierwotnego. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie C-194/05 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, iż "zakwalifikowanie substancji lub przedmiotu jako odpadu w rozumieniu art. 1 lit. a dyrektywy 75/442 w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą 91/156, wynika przede wszystkim z zachowania posiadacza i ze znaczenia pojęcia "usuwać". Pojęcia te należy interpretować nie tylko w świetle celu dyrektywy, którym zgodnie z motywem trzecim jest ochrona zdrowia ludzi i środowiska przed szkodliwymi skutkami spowodowanymi przez zbieranie, transport, unieszkodliwianie, magazynowanie oraz składowanie odpadów, ale również w świetle art. 174 ust. 2 WE, który stanowi, że polityka Wspólnoty w dziedzinie środowiska naturalnego stawia sobie za cel wysoki poziom ochrony i że opiera się na zasadzie ostrożności oraz na zasadach działania zapobiegawczego. Wynika stąd, że pojęcia te, a co za tym idzie pojęcie "odpady" nie mogą być interpretowane w sposób zawężający. Fakt, że dana substancja jest rzeczywiście "odpadem" w rozumieniu art. 1 lit a dyrektywy 75/442 w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą 91/156, winien być potwierdzony w świetle wszystkich okoliczności, z uwzględnieniem celu tej dyrektywy i jej skuteczności, która nie może zostać podważona. Pewne okoliczności mogą zatem stanowić wskazówkę występowania działania polegającego na "usuwaniu", zamiaru "usunięcia" lub zobowiązania do "usunięcia" substancji lub przedmiotu w rozumieniu tego przepisu. [...] Jako że dyrektywa 75/442 w sprawie odpadów nie proponuje żadnego kryterium ujawnienia woli usunięcia substancji lub przedmiotów przez posiadacza, państwa członkowskie wobec braku przepisów wspólnotowych mają swobodę wyboru sposobu dowodzenia okoliczności zdefiniowanych w dyrektywach, których transpozycji dokonują, o ile nie podważa to skuteczności prawa wspólnotowego. Państwa członkowskie mogą zatem dla przykładu określić rożne kategorie odpadów, zwłaszcza w celu ułatwienia organizacji i kontroli gospodarki odpadami, przy czym obowiązki wynikające z dyrektywy lub innych przepisów prawa wspólnotowego dotyczących odpadów winny być przestrzegane, a kategorie ewentualnie wyłączone z zakresu stosowania aktów dokonujących transpozycji obowiązków wynikających z dyrektywy, są wyłączone zgodnie z jej art. 2 ust. 1". Przywołana w ww. wyroku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej dyrektywa 75/442 w sprawie odpadów, zmieniona dyrektywą 91/156, w chwili obecnej nie jest aktem obowiązującym. Obecnie zagadnienia związane z gospodarką odpadami reguluje dyrektywa z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy. Ww. dyrektywa została przyjęta z uwzględnieniem Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, a w szczególności art. 175 ust. 1, który stanowi o tym, że Rada decyduje o działaniu służącym osiągnięciu celów określonych w art. 174, które ma być podjęte przez Wspólnotę. Głównym celem dyrektywy z 2008 r. w sprawie odpadów jest zmniejszenie negatywnych skutków wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi. Zatem przytoczony wyżej wyrok Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma swoje zastosowanie także w odniesieniu do zapisów obecnie obowiązującej dyrektywy z 2008 r. w sprawie odpadów. W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, mając na uwadze wyżej przytoczony wyrok, a także wyżej przywołane dowody i okoliczności, w niniejszej sprawie została wypełniona przesłanka "pozbycia się", a tym samym przedmiotowy uszkodzony pojazd stanowił odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach.

Dodatkowo, nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, iż wydanie zażalonego postanowienia nastąpiło z naruszeniem prawdy obiektywnej. Dokumentacja sprawy, a w tym: faktura nr [...] z dnia [...] 2016 r., opinia techniczna nr [...] z dnia [...] 2016 r. sporządzona przez uprawnionego rzeczoznawcę samochodowego Pana K. L. wraz z kalkulacją napraw oraz pismo skarżącego z dnia [...] 2016 r. wraz z załącznikiem stanowią wystarczający materiał dowodowy, który pozwala jednoznacznie stwierdzić, iż w omawianym przypadku przedmiot postępowania stanowi odpad.

Organ I instancji w żalonym postanowieniu wyjaśnił, że bez znaczenia dla sprawy pozostają późniejsze pisemne wyjaśnienia Strony, które wpłynęły do organu w dniu [...] 2017 r., iż pojazd został sprowadzony w celu naprawy i dalszej odsprzedaży. Zgodnie z pismem przedstawionym w Urzędzie Celnym w [...] z dnia [...] 2016 r. pojazd był w złym stanie technicznym, sprowadzony do dalszej odsprzedaży jako "wrak" bez przeprowadzania jakichkolwiek napraw. Pan P. K. zadeklarował przed ww. Urzędem Celnym w [...] zgodność składanych oświadczeń z prawdą pod rygorem odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy.

W tym miejscu należy również wskazać że w wyroku z dnia 18 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2874/13, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "nabycie przez pojazd statusu odpadu uzależnione jest od tego, czy w momencie przekroczenia granicy może on być wykorzystywany zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem, a zatem czy może on poruszać się po drogach. Z tej przyczyny w postępowaniu w sprawie dotyczącej międzynarodowego przemieszczania odpadów nie bada się możliwości przywrócenia pojazdowi stanu technicznego umożliwiającego dopuszczenie do ruchu drogowego. To, co stanie się w przyszłości z pojazdem, nie ma wpływu na uzyskany przez niego status odpadu". Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2793/12, stwierdzając w kontekście pojazdu uznanego za odpad, że "jego klasyfikacji nie może zmienić nawet to, że w wyniku ewentualnego remontu możliwe byłoby przywrócenie jego sprawności oraz ponowne jego zarejestrowanie i dopuszczenie do ruchu". Ponadto w ww. orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "... przydatność gospodarcza przedmiotu, w tym możliwości dopuszczenia uszkodzonego pojazdu do ruchu w wyniku jego naprawy, nie przesądzała, że przedmiot ten nie jest odpadem (zob. P. Bojarski, Samochód jako odpad w świetle ustawy o odpadach z 1997 i 2001 roku, Samorząd Terytorialny 2002, nr 3, s. 57). Innymi słowy, to, co stanie się w przyszłości z przedmiotem, który został odpadem wskutek pozbycia się go przez dotychczasowego posiadacza, nie ma wpływu na uzyskany przez niego statusu odpadu.".

W świetle przytoczonych orzeczeń ww. sądów, należy stwierdzić, iż pojazd, który otrzymał status odpadu wskutek pozbycia się lub zamiaru jego pozbycia się przez dotychczasowego posiadacza, stanowić będzie odpad, nawet w przypadku przywrócenia jego sprawności, ponownego zarejestrowania, dopuszczenia do ruchu oraz ponownej zmiany przeznaczenia.

Jak już wcześniej stwierdzono, w okolicznościach niniejszej sprawy, skarżący w piśmie z dnia [...] 2016 r. określając w sposób jednoznaczny przeznaczenie sprowadzonego przez niego pojazdu, wskazał, że zamierza się go pozbyć, bez dokonywania naprawy, jako "wrak" pojazdu. W świetle powyższego wyjaśniania strony składane w toku niniejszego postępowania, dotyczące przeznaczenia pojazdu do naprawy i użytku pojazdu, pozostają bez wpływu na już wcześniej uzyskany przez ww. pojazd status odpadu. Co więcej, w opinii organu I i II instancji wyjaśniania skarżącego, iż pojazd został sprowadzony w celu naprawy są niewiarygodne. Zdaniem organu I i II instancji skarżący wobec wszczętego postępowania administracyjnego przedstawił przed organem I instancji odmienne stanowisko od tego przyjętego przed Urzędem Celnym w celu uniknięcia odpowiedzialności za nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadu w postaci pojazdu przeznaczonego do dalszej odsprzedaży jako pojazd nie nadający się do użytku zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem.

Pełnomocnik Strony zarzucił organowi I instancji, iż w sprawie nadał decydujące znaczenie ustaleniom z postępowania celnego. W tym miejscu należy wyjaśnić, iż organ I instancji wydając żalone postanowienie nie kierował się stanowiskiem organu celnego, a jedynie opierał się na dokumentach przedstawionych w Urzędzie Celnym przez skarżącego. Organ I instancji na podstawie dokumentów otrzymanych od Urzędu Celnego wraz z zawiadomieniem o podejrzeniu nielegalnego międzynarodowego przemieszczenia odpadów dokonał autonomicznej oceny, niezależnej od oceny organu celnego względem ww. pojazdu.

Należy zauważyć, że Główny Inspektor Ochrony Środowiska oraz Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, na mocy art. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 686 ze zm.), zostali powołani do kontroli przestrzegania przepisów o ochronie środowiska oraz badania i oceny stanu środowiska, a których ustawową kompetencją jest m.in. realizacja zadań określonych w przepisach o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Z uwagi na fakt przywozu uszkodzonego pojazdu z [...] do Polski to organy Inspekcji Ochrony Środowiska dokonują oceny ww. pojazdu w zakresie czy stanowi on odpad i są w tym zakresie organami właściwymi, uprawnionymi i wyspecjalizowanymi. Zatem to Główny Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadza wnikliwą analizę prawną dokumentacji towarzyszącej zakupowi pojazdów pod kątem przepisów ochrony środowiska, a także analizuje okoliczności mogących wskazywać na wystąpienie przesłanki "pozbycia się".

Ponadto jak wcześniej podkreślono organ I instancji dokonał również oceny dokumentów, jakie Strona przedłożyła do akt w toku niniejszego postępowania, niemniej jednak pozostały one bez wpływu na stanowisko organu względem spornego pojazdu. Tym samym ww. zarzut pełnomocnika Strony, dotyczący podstawy przyjętego przez organ I instancji stanowiska należy uznać za bezzasadny.

Pełnomocnik Strony w zażaleniu wskazał na treść art. 14 ustawy o odpadach, w którym określono warunki jakie musi spełnić odpad poddany odzyskowi lub recyklingowi aby utracić status odpadu. Pełnomocnik Strony stwierdził, iż w sprawie spornego pojazdy przepis ten nie ma zastosowania, skoro odpadów nie poddano jakiemukolwiek procesowi odzysku czy recyklingowi opisanymi w art. 3 ww. ustawy o odpadach, a dokonano naprawy zgodnie z przyjętymi zasadami.

W tym miejscu należy podkreślić, iż analiza dokumentacji sprawy, w tym w szczególności pisma skarżącego, doręczonego GIOŚ w dniu [...] 2017 r. pozwala stwierdzić, iż przedmiotowy pojazd nie został poddany naprawie ze względu na problemy finansowe strony. Tym samym organ I instancji słusznie uznał, że pojazd w dniu wydania zażalonego postanowienia był w niezmienionym stanie od dnia sprowadzenia go na terytorium RP oraz sporządzenia przez uprawnionego rzeczoznawcę samochodowego opinii technicznej nr [...] z dnia [...] 2016 r. Odnosząc się jednakże do treści art. 14 ustawy o odpadach, stwierdzić należy, że niezależnie od tego, czy odpady spełniają kryteria utraty statusu odpadu, w dacie przemieszczenia mogły stanowić odpady.

Z uwagi na fakt, iż omawiany pojazd, w dacie przemieszczenia, wyposażony był w jednostkę napędową zawierającą płyny eksploatacyjne oraz inne niebezpieczne elementy, nadające mu właściwości niebezpieczne, to zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2014 r., poz. 1923) jako odpad należało sklasyfikować po kodem 16 01 04* - "zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy". Odpady sklasyfikowane pod kodem 16 01 04* nie zostały sklasyfikowane pod żadnym kodem w załącznikach III, HIB, IV lub IVA do rozporządzenia WE Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów.

Zasady międzynarodowego przemieszczania odpadów określa rozporządzenie (WE) Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, które w art 3 ust. 1 lit. b pkt iii stanowi, iż procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody podlegają przemieszczenia odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB, IV lub IVA, jeżeli mają być poddane procesom odzysku. Odpady zużytych lub nienadających się do użytkowania pojazdów, posiadające właściwości niebezpieczne, nie są sklasyfikowane pod żadnym kodem w ww. załącznikach, zatem przemieszczenie odpadu w postaci omawianego pojazdu z terenu [...] na terytorium Polski winno odbyć się z zachowaniem ww. procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody właściwych organów.

Według art. 2 pkt 35 lit. a ww. rozporządzenia, przemieszczenie odpadów dokonane bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom stanowi przemieszczenie nielegalne. W związku z faktem, iż odpad w postaci ww. pojazdu został sprowadzony na terytorium Polski bez zastosowania ww. procedury, przemieszczenie to nosi znamiona przemieszczenia nielegalnego.

Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów albo na podstawie powiadomienia o nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadów otrzymanego w trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia Nr 1013/2006, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa odbiorcę odpadów - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów - w drodze postanowienia, do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006, określając termin realizacji działań wynikających z tych procedur, na nie dłuższy niż 30 dni. Według art. 24 ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, jeżeli odpowiedzialność za nielegalne przemieszczanie ponosi odbiorca, właściwy organ miejsca przeznaczenia zapewnia, że przedmiotowe odpady zostaną poddane odzyskowi lub unieszkodliwianiu w sposób racjonalny ekologicznie przez odbiorcę lub, jeżeli jest to niewykonalne, przez właściwy organ albo osobę fizyczną lub prawną działającą w jego imieniu.

W myśl art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, przez odbiorcę odpadów sprowadzonych nielegalnie rozumie się każdą osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną, do której zostały przemieszczone nielegalnie odpady. Należy również stwierdzić, iż nie można przypisać odpowiedzialności za przemieszczenie odpadu podmiotowi pozbywającego się pojazdu, ponieważ zgodnie z fakturą nr [...] z dnia [...] 2016 r. skarżący dokonał zakupu ww. pojazdu na terenie [...].

Zdaniem Głównego Inspektora Ochrony Środowiska powyższe jednoznacznie wskazuje, że skarżący jest Stroną odpowiedzialną za nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadu w postaci uszkodzonego pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], wobec czego organ prawidłowo oparł zaskarżone postanowienie na przepisach art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.

Zgodnie z art. 18 ww. ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, właściciel pojazdu wycofanego z eksploatacji przekazuje go wyłącznie do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów. Wobec treści ww. przepisu prawa, organ I instancji słusznie zobowiązał stronę postępowania do zagospodarowania sprowadzonego nielegalnie odpadu w sposób określony wyżej przytoczonym przepisem, a który w świetle prawnych regulacji daje gwarancję poddania tego odpadu odzyskowi lub unieszkodliwianiu w sposób racjonalny ekologicznie. Wobec treści ww. przepisu prawa, organ I instancji słusznie zobowiązał Stronę postępowania do zagospodarowania sprowadzonego nielegalnie odpadu w sposób określony wyżej przytoczonym przepisem.

W związku z powyższym, nie znajduje się podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia w części dotyczącej zobowiązania strony do oddania odpadu w postaci ww. pojazdu do uprawnionego odbiorcy. Podstawą powyższego na gruncie prawa procesowego jest art. 138 §1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, który stanowi, iż organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuję w mocy zaskarżona decyzję. Zgodnie z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawach nieuregulowanych w rozdziale "zażalenia" do zażaleń mają zastosowanie odpowiednie przepisy dotyczące odwołań, art. 138 § 1 pkt 1 ww. Kodeksu ma w niniejszej sprawie zastosowanie.

W związku nowelizacją ustawy z dnia ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, w niniejszej sprawie zastosowanie ma art. 16 ustawy o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, zgodnie z którym do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1.

IV. Pismem z dnia [...] 2017 r. skarżący wniósł do tut. Sądu skargę na postanowienie GIOŚ z dnia [...] 2017 r., podnosząc przeciwko w/w orzeczeniu zarzuty naruszenia:

1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a. art. 7 w związku z art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na jego pominięciu, gdy przepis ten nakazuje ocenę okoliczności mających znaczenie prawne na podstawie całokształtu materiału dowodowego, podczas gdy GIOŚ rozpatrując podstawowe kwestie, tj. czy sprowadzony pojazd jest odpadem, ograniczył się do pisma skarżącego, które znajduje się w aktach sprawy;

b. art. 7a w związku z art. 80a k.p.a. poprzez pomijanie słusznego interesu obywatela, polegającego na utrzymaniu w mocy postanowienia GIOŚ znak: [...] z dnia [...] 2017 r. nakazującego skarżącemu demontaż pojazdu marki [...], gdy obywatel w dobrej wierze sprowadził pełnowartościowy pojazd z koniecznością dokonania naprawy, a nie odpad;

2. z naruszeniem przepisów prawa materialnego, z zakresu ochrony środowiska, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a. art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w związku z art. 24 ust. 3 lit a rozporządzenia Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczenia odpadów i art. 18 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, polegające na przyjęciu, że przedmiotowy pojazd jest odpadem w rozumieniu powołanych przepisów i zastosowaniu rygorów tam przewidzianych, skutkujących obowiązkiem demontażu ww. pojazdu. Uwzględniając wniosek skarżącego, postanowieniem z dnia [...] 2017 r., znak: [...] Główny Inspektor Ochrony wstrzymał wykonanie zaskarżonego postanowienia znak: [...].

V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia [...] 2017 r., organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

VI. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a.

W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków, o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził. Skargę należało w tej sytuacji oddalić.

VII. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] 2017 r. prowadzi do następujących wniosków:

1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, prowadzonego w trybie i na zasadach uregulowanych w art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, było wezwanie skarżącego jako odbiorcy odpadu w postaci uszkodzonego, pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], nielegalnie przemieszczonego na terytorium RP z [...], do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006 w terminie nie dłuższym niż 30 dni. Trafnie uznał orzekający w sprawie dwukrotnie GIOŚ, iż przewidziane prawem przesłanki do skierowania do skarżącego w/w wezwania wystąpiły. Zarzuty skargi, zmierzające w szczególności do wykazania, że wbrew ocenie organu przemieszczony odpad nie stanowi odpadu, nie zasługują tym samym na uwzględnienie.

2. Stan prawny, regulujący przedmiot sprawy, przedstawia się następująco:

Przepis art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów stanowi, że w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów albo na podstawie powiadomienia o nielegalnym przemieszczeniu otrzymanego w trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa odbiorcę odpadów - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów - w drodze postanowienia, do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006, określając termin realizacji działań wynikających z tych procedur, nie dłuższy niż 30 dni.

Zgodnie z art.24 ust.3 lit.a rozporządzenia nr 1013/2006 jeżeli odpowiedzialność za nielegalne przemieszczanie ponosi odbiorca, właściwy organ miejsca przeznaczenia zapewnia, że przedmiotowe odpady zostaną poddane odzyskowi lub unieszkodliwianiu w sposób racjonalny ekologicznie przez odbiorcę.

W myśl art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy, odbiorcą odpadów sprowadzonych nielegalnie jest każda osoba fizyczna, prawna lub jednostka organizacyjna, do której zostały przemieszczone nielegalnie odpady, przy czym domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi, na której znajdują się nielegalnie przemieszczone odpady, jest odbiorcą odpadów sprowadzonych nielegalnie.

3. Odnosząc w/w uwarunkowania prawne do niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że prawidłowość zastosowania w niej przez GIOŚ instrumentu uregulowanego w art. 25 ust.1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, oparta na trafnym ustaleniu, że przemieszczony na terytorium RP samochód stanowi odpad, nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń Sądu.

Szczegółowa kontrola zaskarżonego postanowienia upoważnia Sąd do podzielenia w całości zarówno stanowiska GIOŚ, wyrażonego w uzasadnieniu w/w orzeczenia, jak i stanowiska odpowiedzi na skargę, ustosunkowującego się do zarzutów skargi. Stosownie do powyższego:

Skarga kwestionuje słuszność uznania przedmiotu postępowania za odpad w rozumieniu przepisów o odpadach, jak również ponawia zarzuty sformułowane w zażaleniu na postanowienie GIOŚ znak: [...], do których to zarzutów organ szczegółowo odpowiedział w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Obecnie obowiązująca definicja pojęcia "odpadu" została określona w art. 3 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1987 ze zm.). Stanowi ona, iż przez odpady rozumie się " każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany". Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 czerwca 2015 r. sygn. akt II OSK 2874/13, wskazał, że dla uznania danego przedmiotu za odpad podlegający regulacjom ustawy z dnia 29 czerwca 2007r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2015 r. poz. 1048 ze zm.) oraz rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. WE L 190 z 12 lipca 2006 ze zm.), decydujące znaczenie ma stan prawny i faktyczny istniejący w chwili wprowadzenia produktu na terytorium Polski. Nabycie przez pojazd statusu odpadu uzależnione jest od tego, czy w momencie przekroczenia granicy może on być wykorzystywany zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem, a zatem, czy może on poruszać się po drogach. Z tej przyczyny, w postępowaniu w sprawie dotyczącej międzynarodowego przemieszczania odpadów, nie bada się możliwości przywrócenia pojazdowi stanu technicznego umożliwiającego dopuszczenie do ruchu drogowego. To co stanie się w przyszłości z pojazdem, nie ma wpływu na uzyskany przez niego status odpadu.

Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 września 2015 r. sygn. akt II OSK 2920/13 wskazał, iż "pozbycie się", które stanowi konieczną przesłankę do uznania za odpad, w istocie oznacza zmianę sposobu użytkowania wskazanego przedmiotu, czyli użytkowanie w inny sposób aniżeli nakazuje to przeznaczenie danego przedmiotu, a nowy sposób użytkowania mógłby wywoływać niekorzystne oddziaływanie na środowisko. Co równie istotne, zgodnie z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 79/15, decydujące znaczenie dla uznania danego przedmiotu za odpad ma jego stan w momencie sprowadzenia na terytorium Polski oraz wola jego poprzedniego posiadacza. Z powyższego wynika, iż głównym kryterium kwalifikacji rzeczy jako "odpadu" jest postępowanie jej posiadacza. Według Trybunału Sprawiedliwość Unii Europejskiej dla oceny tego, czy zaszło "pozbycie się" danej substancji czy przedmiotu, istotne jest określenie przyczyn zastosowania tego zmienionego sposobu wykorzystania i intencji, skłaniających posiadacza do tej zmiany (np. nieprzydatność czy brak możliwości wykorzystania w dotychczasowy sposób), a także ewentualne konsekwencje (dla człowieka lub środowiska) tego nowego sposobu zastosowania (wyrok TS UE z dnia 15 czerwca 2000r. w połączonych sprawach C-418/97 i C-419/97, wyrok TS UE z dnia 11 września 2003r. w sprawie C-l 14/01). Przedmiot staje się zatem odpadem z chwila "pozbycia się" go przez dotychczasowego posiadacza, bowiem o tym, czy dana substancja lub przedmiot mogą być uznane za nieprzydatne w określonym miejscu lub czasie, decyduje ich dotychczasowy posiadacz.

Decydujące znaczenie dla uznania danego przedmiotu za "odpad" ma zatem jego stan w chwili sprowadzenia na terytorium Polski, który, w przypadku pojazdów, wynika ze statusu prawnego oraz stanu technicznego danego pojazdu oraz woli jego poprzedniego posiadacza. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że pozbycie się pojazdu przez poprzedniego właściciela, tj. firmę [...], na rzecz skarżącego, bez dokonania w pojeździe stosownych napraw, a następnie przez skarżącego, który sprowadził pojazd w celu jego dalszej odsprzedaży, w stanie niezmienionym jako "wrak" pojazdu - a więc w celu wykorzystania go w odmienny sposób od pierwotnego - jednoznacznie przesądza o zaistnieniu przesłanki "pozbycia się", wskazanej w ww. art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach.

Pełnomocnik skarżącego w ww. skardze stwierdził, iż biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy prawa, utrwaloną linię orzeczniczą oraz Wytyczne Korespondentów nr 9 w sprawie przemieszczania uszkodzonych pojazdów, GIOŚ niesłusznie zakwalifikował sporny pojazd jako odpad, bowiem w ocenie pełnomocnika skarżącego ww. pojazd nie spełniał przesłanek koniecznych dla uznania spornego pojazdu za odpad, w tym przede wszystkim przesłanki "pozbycia się". Pełnomocnik skarżącego zarówno w zażaleniu na postanowienie GIOS znak: [...], jak i w skardze na postanowienie GIOŚ znak: [...], w sposób wyczerpujący opisał jak w kontekście przepisów ww. ustawy o odpadach rozumiany jest termin "pozbycia się". Z przytoczonych przez pełnomocnika w ww. pismach orzeczeń wynika jasno, iż zmiana przeznaczenia pojazdu rozumiana jest właśnie jako "pozbycie się", co stanowi fundamentalną przesłankę przy uznawaniu pojazdu za odpad.

Odnosząc się do powyższego należy wskazać, iż w piśmie z dnia 5 września 2016 r., które zostało skierowane do Naczelnika Urzędu Celnego w [...] skarżący stwierdza, że "...sporny pojazd został sprowadzony ze znacznymi uszkodzeniami ... Stan auta zdiagnozowany po sprowadzeniu do Polski dyskwalifikuje go do jakiejkolwiek naprawy. Auto zostanie sprzedane w stanie niezmienionym jako wrak".

Tym samym sam skarżący w sposób jednoznaczny określił, w jakim celu zakupił i sprowadził do kraju sporny pojazd, tj. w celu jego dalszej odsprzedaży, w stanie niezmienionym jako "wrak" pojazdu. Zatem skarżący określił, że ww. pojazd w jego ocenie nie nadaje się do naprawy i wykorzystania w celu, w jakim został wyprodukowany, co jest tożsame ze zmianą przeznaczenia spornego pojazdu.

Jak GIOŚ podkreślił w skarżonym postanowieniu (strona 14), "...pismo Pana P. K. z dnia [...] 2016 r. zostało przekazane w dniu [...] 2016 r. do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska przez Urząd Celny w [...] Oddział Celny w [...] wraz z zawiadomieniem znak: [...] i dokumentacją, którą do Urzędu Celnego dostarczył Pan P. K. Zgodnie z deklaracją uproszczoną nabycia wewnątrzwspólnotowego złożoną przez Pana P. K. w dniu [...] 2016 r. w Urzędzie Celnym w [...], w odniesieniu do postępowania w sprawie potwierdzenia zapłaty akcyzy, Strona zadeklarowała zgodność składanych oświadczeń z prawdą pod rygorem odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy." GIOŚ słusznie uznał treść ww. pisma za wiarygodną i stanowiącą istotny element materiału dowodowego niniejszej sprawy, odnoszący się do przeznaczenia omawianego pojazdu.

Ponadto w tym miejscu należy wskazać, iż zgodnie z art. 27 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2015 r., poz. 1048 ze zm.), organ administracji publicznej, który stwierdził nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów, niezwłocznie przekazuje zawiadomienie do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wraz z kompletną dokumentacją sprawy oraz informację o podjętych działaniach, a Główny Inspektor Ochrony Środowiska, na podstawie dokumentów, o których mowa w ust. 2, wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wydaje decyzję, o której mowa w art. 26. Zatem Główny Inspektor Ochrony Środowiska miał prawo uznać dokumenty przedłożone przez Stronę w Urzędzie Celnym jako dowody w niniejszym postępowaniu.

W świetle powyższego należy stwierdzić, iż pismo skarżącego z dnia [...] 2016 r. jest kluczowym dowodem w niniejszej sprawie, bowiem to z ww. pisma wynika, iż pojazd został przemieszczony z [...] na terytorium kraju w innym celu niż został wytworzony, a zatem w dniu przemieszczenia stanowił odpad."

Istotne jest również, że zgodnie z materiałem dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie, omawiany pojazd został sprowadzony z [...] na terytorium Polski w stanie uszkodzonym. Powyższe wynika z załączonej do materiału dowodowego opinii technicznej spornego pojazdu nr [...] z dnia [...] 2016 r. sporządzonej przez uprawnionego rzeczoznawcę samochodowego wraz z kalkulacją napraw i dokumentacją fotograficzną, jak również z ww. pisma skierowanego do Naczelnika Urzędu Celnego w [...] przez skarżącego w dniu [...] 2016 r.

W ww. piśmie skierowanym do Naczelnika Urzędu Celnego w [...] w dniu [...] 2016 r. skarżący wskazuje wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, dotyczące średniej wartości rynkowej pojazdu przy określaniu wysokości podatku akcyzowego za nabycie wenątrzwspólnotowe. Ww. orzeczenia wskazują, iż przy określaniu wysokości akcyzy należy uwzględnić fakt, czy pojazd jest w złym stanie technicznym, bądź to czyjego naprawa jest opłacalna. Odnosząc się do ww. orzeczeń skarżący tłumaczy niską cenę zakupu spornego pojazdu, wskazując, że poważne uszkodzenie pojazdu na terenie [...] skutkuje niską wartością pojazdu na rynku [...], ponieważ na terenie [...] naprawa jest nieopłacalna. Ponadto skarżący stwierdza we w/w piśmie, że sprowadzony przez niego "...pojazd marki [...] posiada części nadwozia i konstrukcji aluminium, co czyni go bardzo trudnym, a w niektórych przypadkach niemożliwym do naprawienia". A zatem skarżący sam sugeruje, iż naprawa spornego pojazdu na terenie [...] była nieopłacalna bądź nawet niemożliwa.

Ponadto w ww. opinii technicznej nr [...] z dnia [...] 2016 r., rzeczoznawca stwierdził, iż sporny pojazd winien mieć m.in. naprawione wzmocnienia boczne z podłużnicą lewe i prawe oraz wymienioną belkę zawieszenia przedniego. Powyższe potwierdza kalkulacja napraw, gdzie wśród prac do wykonania określono naprawę wzmocnienia bocznego z podłużnicą lewego i prawego oraz wymienioną belkę zawieszenia przedniego.

Rzeczoznawca w powyższej opinii oszacował wartość ww. pojazdu w stanie uszkodzonym na kwotę 64.849 zł, natomiast pojazdu w stanie nieuszkodzonym na 134.000 zł. Powyższe oznacza, że omawiany pojazd ze względu na stwierdzone uszkodzenia utracił ok. 48 % swojej wartości. W tym miejscu należy również wskazać, iż według znajdującej się w aktach sprawy faktury nr [...], pojazd został sprzedany skarżącemu za kwotę 4.870 [...], co odpowiada kwocie ok. 19.431 zł (zgodnie ze średnim kursem NBP w dniu 29 lutego 2016 r.). Poprzedni właściciel sprzedał zatem omawiany pojazd na rzecz Strony znacznie poniżej jego wartości w stanie uszkodzonym. Sprzedaż przedmiotu postępowania kolejnemu nabywcy, tj. skarżącemu została podyktowana zamiarem odzyskania kwoty, odpowiadającej wartości pozostałości z omawianego uszkodzonego pojazdu, odpowiadającej wartości części zamiennych pozyskanych z demontażu pojazdu.

Niezależnie od stanu technicznego opisanego w opinii technicznej nr [...] z dnia [...] 2016 r. sporządzonej przez rzeczoznawcę, który organ poddał szczegółowej analizie w zaskarżonym postanowieniu, fakt stwierdzenia przez skarżącego, w piśmie z dnia [...] 2016 r., iż zakupił i sprowadził do kraju sporny pojazd w celu jego dalszej odsprzedaży, w stanie niezmienionym jako "wrak", a więc w celu wykorzystania pojazdu w sposób nie zgodny z jego pierwotnym przeznaczeniem stanowi o tym, że doszło do "pozbycia się" tegoż pojazdu, a tym samym że pojazd jest odpadem. Mając zatem do czynienia z odpadem nielegalnie sprowadzonym do kraju zasadnym było zastosowanie art. 25 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.

Organy prawidłowo uznały, iż skarżący w sposób jednoznaczny określił, iż traktuje przedmiotowy pojazd jako niezdolny do wykorzystania zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem i zamierza go sprzedać w niezmienionym stanie, a więc sprowadzając ww. pojazd na terytorium kraju zamierzał pozbyć się spornego pojazdu. Ponadto poprzedni właściciel ww. pojazdu na terenie [...], biorąc pod uwagę fakt, że naprawa pojazdu nie była opłacalna ekonomicznie, sprzedał pojazd w stanie uszkodzonym, nie ingerując w jego stan techniczny, nie widział możliwości jego wykorzystania zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem.

Powyższe okoliczności wskazują, iż w przypadku spornego pojazdu doszło do "pozbycia się" w pierwszej kolejności przez poprzedniego właściciela pojazdu jeszcze na terytorium [...], a następnie przez skarżącego, który sprowadził pojazd w celu wykorzystania go w odmienny sposób od pierwotnego. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pojęcie odpadu nie wyłącza substancji i przedmiotów, które nadają się do dalszego gospodarczego wykorzystania (wyrok z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie C-235/02). Zdaniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej odpadami są także materiały podlegające ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu, będące przedmiotem transakcji lub wymienione na listach handlowych, nawet, gdy zostaną poddane procesom dezaktywacyjnym mającym na celu unieszkodliwienie potencjalnych zagrożeń (wyrok Trybunału z dnia 25 czerwca 1997 r. w połączonych C-304/94, C-330/94, C-342/94, C-224/95).

Należy również zaznaczyć, iż w wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie C-194/05 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, iż "zakwalifikowanie substancji lub przedmiotu jako odpadu w rozumieniu art. 1 lit. a dyrektywy 75/442 w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą 91/156, wynika przede wszystkim z zachowania posiadacza i ze znaczenia pojęcia "usuwać". Pojęcia te należy interpretować nie tylko w świetle celu dyrektywy, którym zgodnie z motywem trzecim jest ochrona zdrowia ludzi i środowiska przed szkodliwymi skutkami spowodowanymi przez zbieranie, transport, unieszkodliwianie, magazynowanie oraz składowanie odpadów, ale również w świetle art. 174 ust. 2 WE, który stanowi, że polityka Wspólnoty w dziedzinie środowiska naturalnego stawia sobie za cel wysoki poziom ochrony i że opiera się na zasadzie ostrożności oraz na zasadach działania zapobiegawczego. Wynika stąd, że pojęcia te, a co za tym idzie pojęcie "odpady" nie mogą być interpretowane w sposób zawężający. Fakt, że dana substancja jest rzeczywiście "odpadem" w rozumieniu art. 1 lit a dyrektywy 75/442 w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą 91/156, winien być potwierdzony w świetle wszystkich okoliczności, z uwzględnieniem celu tej dyrektywy i jej skuteczności, która nie może zostać podważona. Pewne okoliczności mogą zatem stanowić wskazówkę występowania działania polegającego na "usuwaniu", zamiaru "usunięcia" lub zobowiązania do "usunięcia" substancji lub przedmiotu w rozumieniu tego przepisu. Jako że dyrektywa 75/442 w sprawie odpadów nie proponuje żadnego kryterium ujawnienia woli usunięcia substancji lub przedmiotów przez posiadacza, państwa członkowskie wobec braku przepisów wspólnotowych mają swobodę wyboru sposobu dowodzenia okoliczności zdefiniowanych w dyrektywach, których transpozycji dokonują, o ile nie podważa to skuteczności prawa wspólnotowego. Państwa członkowskie mogą zatem dla przykładu określić rożne kategorie odpadów, zwłaszcza w celu ułatwienia organizacji i kontroli gospodarki odpadami, przy czym obowiązki wynikające z dyrektywy lub innych przepisów prawa wspólnotowego dotyczących odpadów winny być przestrzegane, a kategorie ewentualnie wyłączone z zakresu stosowania aktów dokonujących transpozycji obowiązków wynikających z dyrektywy, są wyłączone zgodnie z jej art. 2 ust. 1". Przywołana w ww. wyroku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej dyrektywa 75/442 w sprawie odpadów, zmieniona dyrektywą 91/156, w chwili obecnej nie jest aktem obowiązującym. Obecnie zagadnienia związane z gospodarką odpadami reguluje dyrektywa z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy. Ww. dyrektywa została przyjęta z uwzględnieniem Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, a w szczególności art. 175 ust. 1, który stanowi o tym, że Rada decyduje o działaniu służącym osiągnięciu celów określonych w art. 174, które ma być podjęte przez Wspólnotę. Głównym celem dyrektywy z 2008 r. w sprawie odpadów jest zmniejszenie negatywnych skutków wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi. Zatem przytoczony wyżej wyrok Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma swoje zastosowanie także w odniesieniu do zapisów obecnie obowiązującej dyrektywy z 2008 r. w sprawie odpadów. W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, mając na uwadze wyżej przytoczony wyrok, a także wyżej przywołane dowody i okoliczności, w niniejszej sprawie została wypełniona przesłanka "pozbycia się ", a tym samym przedmiotowy uszkodzony pojazd stanowił odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach. Powyższe orzeczenie organ wskazał w zaskarżonym postanowieniu na stronach 15-16.

W skardze pełnomocnik zarzucił, iż wydając zaskarżone postanowienie GIOŚ naruszył zasady określone w art. 7 i art. 80 Kpa, nie uwzględniając całokształtu materiału dowodowego, w tym: opinii technicznej nr [...] z dnia [...] 2016 r., sporządzonej przez uprawnionego rzeczoznawcę samochodowego wraz z kalkulacją napraw i dokumentacją fotograficzną, dokumentu "Salvage Certificate" wydanego przez właściwy organ [...] oraz Raportu Historii Pojazdu AutoCheck wygenerowana w dniu [...] 2016 r. Zarzut ten nie jest trafny, albowiem organ dokładnie wyjaśnił stan faktyczny niniejszej sprawy, dokonał analizy całego materiału dowodowego, z którego bezsprzecznie wynika, iż uszkodzony pojazd marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], opuścił terytorium [...] w stanie uszkodzonym oraz w celu wykorzystania w sposób odmienny od pierwotnego. Dokumentacja sprawy, a w tym: faktura nr [...] z dnia [...] 2016 r., opinia techniczna nr [...] z dnia [...] 2016 r. sporządzona przez uprawnionego rzeczoznawcę samochodowego wraz z kalkulacją napraw oraz pismo skarżącego z dnia [...] 2016 r. wraz z załącznikiem stanowią wystarczający materiał dowodowy, który pozwala jednoznacznie stwierdzić, iż w omawianym przypadku przedmiot postępowania stanowi odpad. GIOŚ wyjaśnił, że bez znaczenia dla sprawy pozostają późniejsze pisemne wyjaśnienia skarżącego, które wpłynęły do organu w dniu [...] 2017 r., iż pojazd został sprowadzony w celu naprawy i dalszej odsprzedaży. Zgodnie z pismem przedstawionym w Urzędzie Celnym w [...] z dnia [...] 2016 r. pojazd był w złym stanie technicznym, sprowadzony do dalszej odsprzedaży jako "wrak" bez przeprowadzania jakichkolwiek napraw. Skarżący zadeklarował przed ww. Urzędem Celnym w [...] zgodność składanych oświadczeń z prawdą pod rygorem odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy. W skarżonym postanowieniu organ ocenił dowody w sposób odmienny niż skarżący, co nie może stanowić podstawy do uznania, iż dowody te zostały przez organ pominięty. Wskazać bowiem należy na wcześniej opisane argumenty jednoznacznie przemawiające za faktem, iż sporny pojazd stanowi odpad.

Zatem zarzut pełnomocnika skarżącego, iż wydanie skarżonego postanowienia nastąpiło z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów oraz prawdy obiektywnej należy uznać za bezzasadny.

Organ poddał analizie wszystkie dowody w sprawie, jednakże na ich podstawie doszedł do wniosków odmiennych aniżeli skarżący. W ocenie organu nie może to jednak stanowić uzasadnienia dla zarzutu pominięcia tych dowodów.

Pełnomocnik w ww. skardze stwierdził również, że GIOŚ nie odniósł się do wszystkich argumentów przedstawionych w toku ww. postępowania zarówno przez skarżącego, jak i przez jego pełnomocnika. Ww. organ nie odniósł się m.in. do argumentacji skarżącego odnośnie stanu technicznego pojazdu oraz chęci jego naprawy. W ocenie pełnomocnika Skarżącego organ pominął fakt, że pojazd ten posiada wartość rynkową.

Odpowiadając na powyższe należy wskazać, iż w skarżonym postanowieniu (strony 17- 19), organ II instancji stwierdził co następuje: "...w wyroku z dnia 18 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2874/13, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "nabycie przez pojazd statusu odpadu uzależnione jest od tego, czy w momencie przekroczenia granicy może on być wykorzystywany zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem, a zatem czy może on poruszać się po drogach. Z tej przyczyny w postępowaniu w sprawie dotyczącej międzynarodowego przemieszczania odpadów nie bada się możliwości przywrócenia pojazdowi stanu technicznego umożliwiającego dopuszczenie do ruchu drogowego. To, co stanie się w przyszłości z pojazdem, nie ma wpływu na uzyskany przez niego status odpadu". Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2793/12, stwierdzając w kontekście pojazdu uznanego za odpad, że Jego klasyfikacji nie może zmienić nawet to, że w wyniku ewentualnego remontu możliwe byłoby przywrócenie jego sprawności oraz ponowne jego zarejestrowanie i dopuszczenie do ruchu". Ponadto w ww. orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "... przydatność gospodarcza przedmiotu, w tym możliwości dopuszczenia uszkodzonego pojazdu do ruchu w wyniku jego naprawy, nie przesądzała, że przedmiot ten nie jest odpadem (zob. P. Bojarski, Samochód jako odpad w świetle ustawy o odpadach z 1997 i 2001 roku, Samorząd Terytorialny 2002, nr 3, s. 57). Innymi słowy, to, co stanie się w przyszłości z przedmiotem, który został odpadem wskutek pozbycia się go przez dotychczasowego posiadacza, nie ma wpływu na uzyskany przez niego statusu odpadu.".

W świetle przytoczonych orzeczeń ww. sądów, należy stwierdzić, iż pojazd, który otrzymał status odpadu wskutek pozbycia się lub zamiaru jego pozbycia się przez dotychczasowego posiadacza, stanowić będzie odpad, nawet w przypadku przywrócenia jego sprawności, ponownego zarejestrowania i dopuszczenia do ruchu oraz ponownej zmiany przeznaczenia."

Zatem co istotne w omawianej sprawie, fakt naprawy spornego pojazdu, otrzymanie pozytywnego wyniku badań technicznych pojazdu, a nawet zarejestrowanie pojazdu na terenie RP nie zmieni faktu, iż nastąpiło "pozbycie się" ww. pojazdu w pierwszej kolejności przez poprzedniego właściciela pojazdu jeszcze na terytorium [...], a następnie przez skarżącego, który sprowadził pojazd w celu wykorzystania go w odmienny sposób od pierwotnego.

Tym samym GIOŚ w sposób wyczerpujący wyjaśnił, jakie są konsekwencje w odniesieniu do pojazdu, który otrzymał już status odpadu w wyniku pozbycia się go przez dotychczasowego posiadacza.

Nietrafnie zarzuca skarga, iż GIOŚ nie wskazał podstaw prawnych oraz faktycznych, na jakich zakwalifikowano przedmiotowy pojazd do kategorii odpadu. Zarówno w swoim pierwszym postanowieniu (strony 1, 9-11) , jak i w drugim (strony 1, 19-21) organ wskazał i wyjaśnił, na jakiej podstawie prawnej wydaje postanowienie. Natomiast odnośnie podstaw faktycznych, jak już wcześniej opisano w skarżonym postanowieniu wyjaśniono, jak istotna w niniejszej sprawie jest przesłanka "pozbycia się", które dokumenty stanowią o tym, że do pozbycia się w niniejszej sprawie doszło oraz jak istotne jest to, że pojazd został sprowadzony z [...] do Polski w stanie uszkodzonym, co uniemożliwiało jego bezpośrednie wykorzystanie zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem.

Odnosząc się do opinii technicznej nr [...] z dnia [...] 2016 r., sporządzonej przez uprawnionego rzeczoznawcę samochodowego wraz z kalkulacją napraw i dokumentacją fotograficzną, należy wyjaśnić, że nawet w przypadku, gdy rzeczoznawca samochodowy stwierdza w opinii technicznej, iż "pojazd ze względów technicznych i ekonomicznych stanowi wartość użytkową, po naprawie zgodnie z technologią producenta i po przejściu badań technicznych może być dopuszczony do ruchu" nie przesądza kwestii, czy pojazd ten stanowi odpad i czy w istocie może być wykorzystany zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem. Istotne jest bowiem, że rzeczoznawca samochodowy posiada uprawnienia nadane przez jednostkę akredytowaną w polskim systemie akredytacji i mogą one obejmować uprawnienia do oceny stanu technicznego pojazdów, rekonstrukcji przebiegu wypadków drogowych oraz szacowania wartości pojazdów. Rzeczoznawca samochodowy nie przeprowadza zatem analizy prawnej dokumentacji towarzyszącej zakupowi pojazdów pod kątem przepisów ochrony środowiska, a także nie analizuje okoliczności mogących wskazywać na wystąpienie przesłanki "pozbycia się". Należy zauważyć, że Główny Inspektor Ochrony Środowiska oraz Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, na mocy art. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2016 r., poz. 1688), zostali powołani do kontroli przestrzegania przepisów o ochronie środowiska oraz badania i oceny stanu środowiska, a których ustawową kompetencją jest m.in. realizacja zadań określonych w przepisach o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Z uwagi na fakt przywozu uszkodzonego pojazdu z [...] do Polski to organy Inspekcji Ochrony Środowiska dokonują oceny ww. pojazdu w zakresie czy stanowi on odpad i są w tym zakresie organami właściwymi, uprawnionymi i wyspecjalizowanymi. Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2016 r., sygn. akt II OSK 2920/13, zgodnie z którym "Uprawnienia rzeczoznawcy sporządzającego załączoną przez skarżącego opinię obejmują kwestie związane ze stanem technicznym pojazdu, z szacowaniem jego wartości oraz kosztów ewentualnej naprawy, nie wyczerpuje to jednak całości zagadnienia i ma znikomy wpływ na uznanie go za odpad w rozumieniu przepisów wspólnotowych. W ocenie Sądu opinia rzeczoznawcy, jak trafnie podkreślił organ," odnosi się tylko do jednego z elementów, których ocena może mieć wpływ na to, czy dany pojazd stanowi odpad, czy też nie. Nie jest on bowiem uprawniony do formułowania opinii, czy pojazd stanowi odpad w międzynarodowym przemieszczaniu odpadów... Sąd pierwszej instancji stwierdził, że to właśnie organy Inspekcji Ochrony Środowiska są organami wyspecjalizowanymi w zakresie swoich ustawowych kompetencji, a ich pracownicy posiadają niezbędny do realizacji ich ustawowych zadań (także tych, wynikających z ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów) zakres wiedzy specjalistycznej. Ww. stanowisko znajduje swoje poparcie w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2011 r. (sygn. akt IV SA/Wa 6/11) oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 12 marca 2013 r. (sygn. akt II OSK 2132/11).

Organ w treści zaskarżonego postanowienia (strona 18) odniósł się również do twierdzenia, zarówno skarżącego zawartego w piśmie z dnia [...] 2017 r. jak i w piśmie jego pełnomocnika z dnia [...] 2017 r. oraz zażaleniu z dnia [...] 2017 r., iż pojazd został sprowadzony z [...] do Polski w innym celu niż demontaż na części, tj. w celu naprawy, a naprawa uszkodzeń jakie posiada pojazd nie będzie skomplikowana i kosztowna.

Jak już wcześniej stwierdzono, w okolicznościach niniejszej sprawy, w piśmie z dnia [...] 2016 r. skarżący określił w sposób jednoznaczny przeznaczenie sprowadzonego przez niego pojazdu, wskazał, że zamierza się go pozbyć, bez dokonywania naprawa, jako "wrak" pojazdu. W świetle powyższego wyjaśniania strony składane w toku niniejszego postępowania, dotyczące przeznaczenia pojazdu do naprawy i użytku pojazdu, pozostają bez wpływu na już wcześniej uzyskany przez ww. pojazd status odpadu. Wyjaśniania skarżącego, iż pojazd został sprowadzony w celu naprawy są niewiarygodne. W następstwie wszczęcia postępowania administracyjnego skarżący przedstawił przed GIOŚ odmienne stanowisko od tego przyjętego przed Urzędem Celnym w celu uniknięcia odpowiedzialności za nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadu w postaci pojazdu przeznaczonego do dalszej odsprzedaży jako pojazd nie nadający się do użytku zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem.

Pełnomocnik strony zarzucił organowi, iż przy rozpatrywaniu sprawy wadliwie nadał decydujące znaczenie ustaleniom z postępowania celnego. Tymczasem organ nie kierował się stanowiskiem organu celnego, a jedynie przeprowadził dowód z dokumentów przedstawionych w Urzędzie Celnym przez skarżącego. W oparciu o dokumenty otrzymane od Urzędu Celnego wraz z zawiadomieniem o podejrzeniu nielegalnego międzynarodowego przemieszczenia odpadów organ dokonał zatem autonomicznej oceny stanu faktycznego, niezależnej od oceny organu celnego.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska oraz Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, na mocy art. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, zostali powołani do kontroli przestrzegania przepisów o ochronie środowiska oraz badania i oceny stanu środowiska, a których ustawową kompetencją jest m.in. realizacja zadań określonych w przepisach o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Z uwagi na fakt przywozu uszkodzonego pojazdu z [...] do Polski to organy Inspekcji Ochrony Środowiska dokonują oceny ww. pojazdu w zakresie czy stanowi on odpad i są w tym zakresie organami właściwymi, uprawnionymi i wyspecjalizowanymi. Zatem to Główny Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadza wnikliwą analizę prawną dokumentacji towarzyszącej zakupowi pojazdów pod kątem przepisów ochrony środowiska, a także analizuje okoliczności mogących wskazywać na wystąpienie przesłanki "pozbycia się".

Pełnomocnik w skardze wskazał na treść art. 14 ustawy o odpadach, w którym określono warunki jakie musi spełnić odpad poddany odzyskowi lub recyklingowi, aby utracić status odpadu. Pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż w sprawie spornego pojazdy przepis ten nie ma zastosowania, skoro odpadów nie poddano jakiemukolwiek procesowi odzysku czy recyklingowi opisanymi w art. 3 ww. ustawy o odpadach, a dokonano naprawy zgodnie z przyjętymi zasadami.

Z akt sprawy wynika, że w dniu wydania skarżonego postanowienia pojazd pozostawał w niezmienionym stanie od dnia sprowadzenia go na terytorium RP oraz sporządzenia przez uprawnionego rzeczoznawcę samochodowego opinii technicznej nr [...] z dnia [...] 2016 r. Odnosząc się jednakże do treści art. 14 ustawy o odpadach, stwierdzić należy, że niezależnie od tego, czy odpady spełniają kryteria utraty statusu odpadu, w dacie przemieszczenia mogły stanowić odpady.

Odnosząc się do zarzutu w ww. skardze, iż organ naruszył art. 7a w związku z art. 80a Kpa należy wskazać, iż w związku nowelizacją ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, w niniejszej sprawie zastosowanie ma art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), zgodnie z którym do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia ww. ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1.

Podkreślenia wymaga, że art. 7a oraz 80a wprowadzone zostały do Kpa wraz z nowelizacją tejże ustawy z dnia 1 czerwca 2017 r., natomiast postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu [...] października 2016 r. Tym samym należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie ww. art. 7a oraz 80a nie mają zastosowania, gdyż postępowanie znak: [...] zostało wszczęte przed wprowadzeniem ww. nowelizacji Kpa.

W świetle powyższych okoliczności skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, w następstwie czego podlega oddaleniu.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.