Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1925/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i pra. 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Bożena Zwolenik po rozpoznaniu w dniu 13 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia ... grudnia 2015 r. nr ... w sprawie ze skargi S. G. G. W. w W. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia ...maja 2016 r. nr ... w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia ... grudnia 2015 r. nr ....


UZASADNIENIE

Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji decyzję Ministra Rozwoju Szkoła [...] w W. (dalej: "Uczelnia" lub "Skarżąca") złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Skarżąca podniosła, że z uwagi na jej sytuację finansową wykonanie zaskarżonej decyzji, tj. zwrot kwoty 21 318,32 zł wraz z odsetkami (czy też wyegzekwowanie tej kwoty), może narazić Uczelnię na znaczą szkodę majątkową, a w następstwie na powstanie trudnych do odwrócenia skutków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: "p.p.s.a.") zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może - po przekazaniu mu skargi - na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Należy zaznaczyć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi być poprzedzone analizą przedstawionego uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek z ww. przepisu. Ocena wniosku jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez wnioskodawcę. W judykaturze od dawna utrwalone jest stanowisko zgodnie z którym, to na nim ciąży obowiązek przedstawienia argumentacji i poparcia jej dowodami pozwalającymi na dokonanie merytorycznej oceny wniosku. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie. Sąd musi mieć o nich wiedzę. Uzasadnienie powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość ich weryfikacji.

W ocenie Sądu umotywowanie rozpatrywanego wniosku nie pozwala na stwierdzenie zaistnienia konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przedstawiona we wniosku argumentacja Skarżącej sprowadza się w istocie do kilkukrotnie powtórzonego twierdzenia, że ze względu na sytuację finansową Uczelni, brak wstrzymania wykonania decyzji organów obu instancji doprowadzi do wyrządzenia jej znacznej szkody majątkowej, a w konsekwencji powstania trudnych do odwrócenia skutków.

Należy pamiętać, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Oczywiste jest zatem, że w wyniku dobrowolnej zapłaty lub przymusowej egzekucji kwoty 21 318,32 zł wraz z odsetkami dojdzie do pomniejszenia majątku Uczelni. Skoro więc Skarżąca twierdzi, że w to pomniejszenie narazi ją na znaczą szkodę majątkową, to nie może ograniczyć się jedynie do powoływania się na swoją sytuację finansową. Musi przede wszystkim tę sytuację przedstawić w sposób pełny i wiarygodny, potwierdzając oświadczenia stosowną dokumentacją. Ponieważ Uczelnia tego nie zrobiła, Sąd został pozbawiony możliwości dokonania zestawienia wysokości dotacji, którą ma zwrócić Skarżąca, z jej całościową sytuacją majątkową. W efekcie niemożliwe jest dokonanie oceny, czy rzeczywiście istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody.

Co do przesłanki spowodowania trudnych do odwrócenia skutków Sąd podkreśla, że rodzaj obowiązku nałożony na Skarżącą nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny. Chodzi bowiem o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu Skarżącej kwoty dofinansowania orzeczonej w zaskarżonej decyzji. O innych niż finansowe, trudnych do odwrócenia skutkach, jakie może wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji, Sąd nie ma wiedzy, gdyż Uczelnia nie określiła ich w swoim wniosku. Podkreślić wypada, że podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od Sądu aby ten, niejako wyręczając go, z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku.

Reasumując, w ocenie Sądu, Skarżąca nie wykazała zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków. Tym samym, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.