Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1030/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 pkt 9
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędziowie Sędzia WSA Hieronim Sęk, Sędzia WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca), Protokolant Emilia Jaktorska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2009 r. sprawy ze skargi P. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę


UZASADNIENIE

1. W dniu 1 sierpnia 2008 roku Skarżący, P. R., złożył zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i [...] wystawionych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych.

W zarzutach zawarty był wniosek o przywrócenie terminu do ich złożenia.

2. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 roku Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. odmówił przywrócenia terminu do złożenia zarzutów.

3. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 roku Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. odmówił uznania zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Z treści uzasadnienia wynika, że podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne :

Zawiadomieniem nr Cz 644419 dokonano w Urzędzie Skarbowym w W. skutecznego zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną z tytułu nadpłaconego podatku wynikającego z zeznania PIT 36 za 2007 rok. Zawiadomienie to wraz z odpisami tytułów wykonawczych zostało uznane za doręczone z dniem 18 lipca 2008, to jest z upływem 14 dni od daty pierwszej awizacji (pierwsza awizacja 4-go, druga 11-go lipca 2008 roku). Oznacza to, że termin do złożenia zarzutów upłynął 25 lipca 2008, podczas gdy zarzuty zostały wniesione w dniu 1 sierpnia 2008 roku. Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zarzutów nie został uwzględniony przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W., co oznacza, że zarzuty zostały wniesione z uchybieniem terminu zawitego 7 dni liczonego od daty doręczenia tytułu wykonawczego.

Wobec powyższych ustaleń organ pierwszej instancji odmówił uznania zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

4. Nie zgadzając się z treścią powyższego postanowienia, Skarżący złożył zażalenie powołując się na fakt złożenia zażalenia na postawienie o odmowie przywrócenia terminu.

6. Dwoma postanowieniami z dnia [...] marca 2009 roku Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy zarówno postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia zarzutu jak i postanowienie odmawiające uznania zarzutów jako wniesionych po terminie Z treści uzasadnienia postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie o odmowie uznania zarzutów wynika, że organ podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organ pierwszej instancji, zgodnie z którymi zarzuty wniesione zostały po upływie terminu, a wniosek o przywrócenie terminu nie został uwzględniony, co uzasadniało odmową uwzględnienia zarzutów z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia.

7. Skarżący 7 maja 2009 roku złożył do tutejszego Sądu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu skargi powołał się na okoliczności świadczące, że nie dokonanie czynności w terminie było następstwem okoliczności nie zawinionych przez niego. Dodatkowo wskazał, że jego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia od postanowienia Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych wniesiony wraz z tym zażaleniem do organu wskutek uchybienia terminowi do jego złożenia z przyczyn i okoliczności tych samych, co w toku postępowania dotyczącego przywrócenia terminu do złożenia zarzutów został rozpatrzony pozytywnie, co skutkowało rozpatrzeniem zażalenia.

8. W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że odpis tytułu wykonawczego z dnia [...] czerwca 2002 roku wystawionego przez Regionalną Dyrekcję Lasów Państwowych w W. został stronie doręczony w dniu 1 czerwca 2006 roku a zarzuty strona wniosła w dniu 6 czerwca 2007 roku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

10. Skarga nie była zasadna.

Wojewódzkie Sądy Administracyjne powołane zostały do sprawowania kontroli działalności administracji publicznej, przy czym zakres tej kontroli ograniczony jest do kontroli legalności działania organów administracji (art. 1 § 1 i 2 ustawy 25 lipca 2002 roku prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. nr 256 poz. 1269). Indywidualne akty administracyjne, takie jak akty wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 roku (Dz. U. z 2002 roku, nr 153 poz. 1270, ze zmianami, zwana dalej p.p.s.a.) podlegają uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd ich niezgodności z prawem.

Okolicznością niesporną w niniejszej sprawie jest fakt wniesienia zarzutów po upływie terminu 7 dni od daty doręczenia tytułów wykonawczych, dokonanego w trybie art. 44 § 4 kpa, przy czym termin do wniesienia zarzutów nie został przywrócony. Oznacza to, że Sąd obowiązany jest do skontrolowania czy odmowa uznania zarzutów z powodu wniesienia ich po upływie terminu odpowiada prawu.

11. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 roku nr 229, poz. 1954 ze zmianami), zwaną dalej u.p.e.a., możliwość wniesienia zarzutów jest ograniczona w czasie. Dłużnik może złożyć zarzuty w stosunku do tytułu wykonawczego w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.

Termin ten uznać należy za termin procesowy. Uchybienie takiemu terminowi powoduje bezskuteczność dokonanej przez stronę czynności procesowej, co prowadzić może do zamknięcia drogi dalszego postępowania (por. Kodeks postępowania administracyjnego, B.Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo CH Beck. 2008, str. 335 i nast.),

W sprawie poddanej pod rozstrzygnięcie Sądu, Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności, wniosek ten nie został jednak uwzględniony ani przez organ pierwszej ani też drugiej instancji. Oznacza to, że zarzuty wniesione zostały po terminie, co skutkuje koniecznością uznania ich za bezskuteczne.

Przy tak ustalonym stanie faktycznym, organ drugiej instancji słusznie stwierdził, że nie jest możliwe uznanie zarzutów złożonych przez Skarżącego z uwagi na złożenie ich po terminie.

12. Sąd wskazuje w tym miejscu, że znany jest mu pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 października 2000 roku (sygn. akt. I S.A./Ka 712/99, Lex 44897) zgodnie z którym, jeżeli pomimo uchybienia terminowi organ egzekucyjny rozpoznał zarzuty, to stosownie do art. 138 § 1 kpa organ wyższego stopnia rozpoznając zażalenie na postanowienie o rozpatrzeniu zarzutów winien uchylić postanowienie i umorzyć postępowanie w tym zakresie.

Pogląd powyższy nie może mieć jednak zastosowania w niniejszej sprawie, pomimo powołania przez organ pierwszej instancji jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia art. 34 § 4 u.p.e.a. Analiza treści uzasadnienia organu pierwszej instancji wskazuje bowiem, że organ ten nie rozpatrywał merytorycznie zarzutów Skarżącego a jedynie stwierdził wniesienie ich po terminie.

13. Zawarty w skardze argument, że wniosek Skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia, oparty na tych samych podstawach został uwzględniony przez Regionalną Dyrekcję Lasów Państwowych Sąd traktuje jako zarzucenie postanowieniu naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do Państwa. Sąd podziela jednak pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym "zasada zaufania nie może być rozumiana jako konieczność wydawania decyzji sprzecznych z obowiązującym z prawem i powielających poprzednie błędy (por. wyroki NSA z dnia 1 czerwca 2001 roku, I S.A./Gd 1145/99, niepubl., z dnia 8 grudnia 1999 roku, SA/Sz 1775/98, Serwis Podatkowy 2001, nr 4 poz. 14, z 30 września 2005 roku FSK 2528/04, Lex Polonica nr 401550). W konsekwencji, zarzut ten uznać należy za nieuzasadniony.

14. Wobec powyższego, skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.