Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 75/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 51
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz -Kremis (spr.) Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 lipca 2021 r. sprawy ze skargi G. S. i M. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia lokalu do stanu poprzedniego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia nr 2169/2020 z dnia 15.10.2020 r., nakazano G. S. i M. S. współwłaścicielom lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] we W., doprowadzenie tego lokalu do stanu poprzedniego, poprzez: przywrócenie pierwotnej lokalizacji kuchni do stanu istniejącego przed przebudową, likwidując obecną kuchnię wykonaną w przedpokoju w sposób naruszający przepisy.

Stan faktyczny sprawy jest taki, że pismem z dnia 11.10.2016 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] poinformowała PINB o robotach budowlanych wykonanych w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] we W., bez wymaganego pozwolenia, z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych. Dnia 1.12.2016 r. przeprowadzono kontrolę nieruchomości, w toku której ustalono, że przy ul. [...] we W. istnieje budynek mieszkalny wielorodzinny, 4-kondygnacyjny, podpiwniczony, z dachem płaskim i stromym. Na poziomie 4-kondygnacji znajduje się lokal mieszkalny nr [...], składający się z 6 pokoi, 2 łazienek, kuchni w przedpokoju oraz części przedpokoju. Lokal ten został przebudowany ścianami działowymi lekkiej konstrukcji z płyt g-k wydzielono dodatkowe pomieszczenia. Powstały 3 nowe pokoje i druga łazienka. Drzwi do łazienek o szerokości 0,6 m w dolnej części posiadają 4 otwory o śr. 4 cm (zbyt wąskie drzwi i nieprawidłowy nawiew). W podwieszanych sufitach łazienek kratki wentylacyjne o śr. 150 mm. Kuchnię wykonano w przedpokoju. Stwierdzono brak oświetlenia kuchni światłem dziennym oraz przewężenie korytarza stanowiącego komunikację wewnętrzną w mieszkaniu do 0,9 m (na odcinku około 3,10 m) i do 0,7 m (na początku i końcu). W przedpokoju przed kuchnią pod stropem widoczna była rura z PCV, z osadzoną na wlocie kratką wentylacyjną, przebiegającą przez przedpokój - dalej dawną kuchnię z wpięciem do przewodu kominowego wentylacyjnego. Roboty budowlane zostały zakończone. W toku kontroli nie stwierdzono widocznych w ocenie wizualnej wad (spękań, zarysowań, ubytków w obrębie wykonanych robót) oraz ingerencji w elementy konstrukcyjne obiektu. Lokal był użytkowany. Inwestorem opisanych robót był poprzedni właściciel lokalu – spółka I. Sp. z o.o. Roboty wykonano w marcu-czerwcu 2016 r. Po tych ustaleniach 2.12.2016 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie przebudowy lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] we W. Postanowieniem nr 3339/2016 z dnia 12.12.2016 r. PINB wezwał współwłaścicieli lokalu do dostarczenia zgody na odstępstwo od przepisów, w zakresie stwierdzonych naruszeń - wezwaliśmy ich do przedłożenia zgody na odstępstwo od przepisów § 57, § 79 ust. 1, § 95 rozporządzenia. Właściciele takiej zgody nie posiadali. Dopiero w następstwie wezwania podjęli działania w celu jej uzyskania. Umożliwiono właścicielom uzyskanie takiej zgody. W toku postępowania, wobec podjętych działań, na wniosek właścicieli lokalu, kilkukrotnie zmieniano termin wyznaczony na przedłożenie zgody na odstępstwo. Jak wynika z informacji i dokumentów znajdujących się w aktach – Dolnośląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej: DPWIS) dwukrotnie odmawiał udzielania zgody na odstępstwo. Decyzje te były zaskarżane. Główny Inspektor Sanitarny (dalej: GIS) - pierwszą decyzję uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, kolejną utrzymał w mocy. Rozstrzygnięcie GIS było weryfikowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Sąd ten wyrokiem z 5.09.2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 2758/17 uchylił zaskarżoną decyzję. Ostatecznie GIS decyzją z 5.08.2019 r. po rozpoznaniu odwołania od decyzji DPWIS nr 1082/17 z 27.07.2017 r. odmawiającej uzgodnienia rozwiązań przyjętych w ekspertyzie technicznej, opracowanej przez rzeczoznawcę budowalnego, polegających na braku zapewnienia oświetlenia światłem dziennym aneksu kuchennego w przedpokoju, zastosowaniu drzwi do dwóch łazienek o szerokości 0,6 m, ograniczeniu szerokości przedpokoju stanowiącego komunikację wewnętrzną do 0,9 m na długości 3,45 m w lokalu mieszkalnym wielopokojowym nr [...] w budynku przy ul. [...] we W. - uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. Zatem właściciele lokalu pomimo podjętych działań - nie uzyskali zgody na odstępstwo od przepisów. Umorzenia postępowania nie można traktować jako zgody na odstępstwo. Do akt sprawy przedłożono również postanowienie Dolnośląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z 25.20.2019 r. umarzające postępowanie wszczęte na wniosek właścicieli lokalu o wydanie zgody na odstępstwo. W uzasadnieniu wskazano, że zagadnienia, takie jak szerokość drzwi do łazienek, ograniczenie szerokości przedpokoju do 0,9 m, brak zapewnienia oświetlenia światłem dziennym kuchni - nie są uregulowane w dziale VI rozporządzenia "Bezpieczeństwo pożarowe" i nie mają wpływu na stan bezpieczeństwa pożarowego. W tak kształtującym się stanie faktycznym PINB dla miasta Wrocławia decyzją nr 2169/2020 z dnia 15.10.2020 r., nakazał G. S. i M. S. - współwłaścicielom lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] we W., doprowadzenie tego lokalu do stanu poprzedniego, poprzez: przywrócenie pierwotnej lokalizacji kuchni do stanu istniejącego przed przebudową, likwidując obecną kuchnię wykonaną w przedpokoju w sposób naruszający przepisy.

Decyzja powyższa została oprotestowana przez G. S. i M. S., reprezentowanych przez adw. T. P.

Decyzją nr 1164/2020, z dnia 16 grudnia 2020 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania zobowiązanych, od opisanej decyzji utrzymał ją w mocy.

Na uzasadnienie organ stwierdził, że zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 roku roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Wyjątki od tej zasady zawiera art. 29 ustawy, który wylicza w sposób enumeratywny rodzaje budów i innych robót budowlanych, które nie wymagają pozwolenia na budowę. Unormowanie powyższe uzupełnia art. 30 określający rodzaje robót budowlanych, których prowadzenie wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej. Samowolne wykonywanie przez inwestora robót budowlanych sankcjonowane jest przepisami ustawy Prawo budowlane. W tym też kontekście wskazać należy, iż prowadzenie lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa, a wymagających pozwolenia lub zgłoszenia bez ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę lub zgłoszenia jest samowolą budowlaną, sankcjonowaną przez przepisy art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Przepis art. 51 obliguje właściwy organ do wydania decyzji nakazującej zaniechanie dalszych robót, rozbiórkę obiektu lub jego części, przywrócenie obiektu do stanu poprzedniego bądź nakładającej obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Organ wydaje decyzje w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, nakazującą rozbiórkę obiektu bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, która kończy postępowanie, tylko w razie stwierdzenia braku możliwości doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem. W spawie mamy do czynienia z samowolnymi robotami budowlanymi, polegającymi na przebudowie lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] we W. tj. wydzielono dodatkowe pomieszczenia - powstały 3 nowe pokoje i druga łazienka, wykonano kuchnię w przedpokoju wraz z przebudową wewnętrznych instalacji. Zmieniły się zatem parametry techniczne i użytkowe lokalu - zmiana wielkości i układu obciążeń (wykonanie dodatkowych ścian, rozbiórka istniejących), zmiana liczby i wielkości pomieszczeń, zmiana funkcji pomieszczeń (kuchnia w przedpokoju, pokój w kuchni). W myśl art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. W dacie wszczęcia przedmiotowego postępowania na wykonanie tych robót budowalnych wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę, którym inwestor się nie legitymował. Zgodnie z przepisami Prawa budowlanego, mającego zastosowanie w niniejszej sprawie (DZ. U. Dz.U.2018.1202 t.j. ze zm.) wykonane roboty budowalne nie zostały objęte reglamentacją tejże ustawy, niemniej jednak organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany do prowadzenia postępowania naprawczego w sytuacji wykonywania robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach (art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego). Wskazać w tym miejscu należy, iż w postępowaniu naprawczym prowadzonym na podstawie art. 51 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego rozważa możliwość doprowadzenia inwestycji do zgodności z prawem. Do przebudowy mają zastosowanie warunki techniczne, w tym § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W następstwie przebudowy lokalu powstała ciemna kuchnia w przedpokoju, ograniczająca szerokość korytarza stanowiącego komunikację wewnętrzną w mieszkaniu do 0,9 m na długości 3,10 m, co narusza § 93 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym "pomieszczenie mieszkalne, kuchnia oraz aneks kuchenny powinny mieć bezpośrednie oświetlenie światłem dziennym" oraz § 95 ust. 2, zgodnie z którym "korytarze stanowiące komunikacie wewnętrzna w mieszkaniu powinny mieć szerokość w świetle co najmniej 1,2 m, z dopuszczeniem miejscowego zwężenia do 0,9 m na długości korytarza nie większej niż 1.5 m". W tym miejscu organ wyjaśnia, iż bezpośrednim oświetleniem światłem dziennym nie jest światło dzienne pochodzące z innego pomieszczenia (jadalni powstałej w jednym z pokoi). W związku z naruszeniem warunków technicznych przy wykonaniu tej przebudowy lokalu mieszkalnego niezbędnym było ustalenie, czy właściciele lokalu posiadają zgodę na odstępstwo od przepisów (w zakresie stwierdzonych naruszeń), którą należy uzyskać przed wykonaniem robót. Zgody takiej właściciele nie posiadają, pomimo umożliwienia przez organ I instancji uzyskania takiej zgody w toku postępowania, poprzez wielokrotną zmianę terminu wyznaczonego na jej przedłożenie. W sytuacji braku zgody na odstępstwo, niemożliwe jest doprowadzenie kuchni w przedpokoju do zgodności z przepisami, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Nie ma bowiem technicznej możliwości zapewnienia bezpośredniego oświetlenia kuchni światłem dziennym. Niemożliwe jest także zapewnienie szerokości korytarza stanowiącego komunikację wewnętrzną w mieszkaniu bez likwidacji kuchni. Przedpokój służy do komunikacji wewnętrznej w mieszkaniu. Nie jest pomieszczeniem przystosowanym do wykonania w nim kuchni, z uwagi na jego parametry. W lokalu jest pomieszczenie pierwotnej kuchni, spełniające wymagania przepisów w zakresie bezpośredniego oświetlenia światłem dziennym, z prawidłową wentylacją wywiewną. W badanej sprawie nie mamy do czynienia ze szczególną sytuacją - braku w lokalu pomieszczenia spełniającego wymagania kuchni, gdzie przedpokój jest jedyną możliwą lokalizacją, w innym przypadku lokal nie będzie posiadał kuchni. Wobec powyższego zasadnym jest na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakazanie przywrócenia pierwotnej lokalizacji kuchni do stanu istniejącego przed przebudową, likwidując obecną kuchnię wykonaną w przedpokoju, w sposób naruszający przepisy.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu zauważyć należy, iż są one zupełnie chybione i nie mające wpływu na zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia. Jak wyżej wskazano w tej sprawie mamy do czynienia z przebudową lokalu mieszkalnego jako całości, a nie jak wskazano w odwołaniu jedynie ze zmianą lokalizacji kuchni, którą należy "rozpatrywać w kategorii aranżacji wnętrza, nie zaś przebudowy". Przedmiotem postępowania nie była zmiana lokalizacji kuchni, a przebudowa całego lokalu. Wykonanie kuchni w przedpokoju jest konsekwencją przebudowy lokalu i w żadnym wypadku nie może być rozpatrywane jedynie w kategorii aranżacji wnętrza. Fakt, że przedmiotem zaskarżonej decyzji była kuchnia (naruszająca przepisy), nie oznacza, że postępowanie obejmuje jedynie kuchnię. Wykonane roboty należy rozpatrywać całościowo, jako przebudowę lokalu. Co do naruszenia § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jest to zarzut nieuzasadniony. Roboty budowlane należy wykonać zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi określonymi w rozporządzeniu bądź uzyskać zgodę na odstępstwo od nich. Nie ma innej możliwości spełnienia wymagań rozporządzenia. Skarżący podnoszą, iż w sytuacji umorzenia postępowania przez organy właściwe do udzielenia zgody na odstępstwo organ nadzoru budowlanego powinien oprzeć się na wskazaniach ekspertyzy sporządzonej przez rzeczoznawcę budowlanego. Otóż twierdzenia te nie mają uzasadnienia prawnego. Ekspertyza taka ma jedynie charakter pomocniczy - zaproponowane w niej rozwiązania podlegają uzgodnieniu z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, co wynika wprost z przepisu. W sprawie nie zostały one uzgodnione – nie uzyskano zgody na odstępstwo od przepisów. Co do naruszenia art. 104 § 2 Kpa poprzez wydanie decyzji częściowej wskazać należy, iż zarzut ten również jest chybiony. Przede wszystkim wskazać należy, iż za wydaniem decyzji częściowych w sprawie przemawiał fakt, że jedynie pomieszczenie kuchni naruszało przepisy w sposób niemożliwy do usunięcia. Odnośnie wykonania pokoi nie stwierdzono naruszenia przepisów. Z kolei w przypadku łazienek istniała możliwość ich doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Wydanie jednej decyzji w przedmiotowej sprawie, zgodnie z oczekiwaniem skarżących, sprowadzałoby się do orzeczenia nakazu przywrócenia lokalu mieszkalnego do stanu poprzedniego tzn. nakazem objęte byłyby wszystkie wykonane roboty budowlane. Słusznie PINB znał, iż doprowadzanie całego lokalu do stanu poprzedniego byłoby zbyt daleko idące i nieuzasadnione, biorąc pod uwagę okoliczności sprawy. W sprawie ograniczono się do nakazu przywrócenia stanu poprzedniego jedynie w zakresie kuchni. Wydając decyzje częściowe umożliwiono skarżącym doprowadzenie łazienek do stanu zgodnego z prawem, co leży w interesie stron skarżących. W ocenie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o właściwą podstawę prawną, a treść nakazanych obowiązków mieści się w upoważnieniu ustawowym zawartym w powołanej przez organ I instancji podstawie prawnej.

Skargę, na ostateczną decyzję w imieniu G. i M. S., złożył pełnomocnik zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucono 1. naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 1 i 4 Prawa budowlanego w zw. z art. 28 Prawa budowlanego poprzez nałożenie na właścicieli lokalu nr [...] przy ul. [...] we W. obowiązków wskazanych w zaskarżonej decyzji, pomimo braku zaistnienia ku temu przesłanek - zmiana lokalizacji kuchni i przeniesienie jej do przedpokoju nie stanowi bowiem przebudowy, a zatem brak było konieczności uzyskiwania przez inwestora pozwolenia na budowę (nie ziściła się zatem przesłanka określona w art. 50 ust. 1 pkt 1 PrBud), a także dokonana zmiana nie nastąpiła w sposób istotnie odbiegający od decyzji o pozwoleniu na budowę, projektu architektoniczno - budowlanego lub przepisów (nie została zatem spełniona przesłanka z art. 50 ust. i pkt 4 Prawa budowlanego), 2. naruszenie art. 3 ust. 7a ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że zmiana lokalizacji kuchni dokonana w lokalu nr [...] przy ul. [...] we W. stanowi przebudowę, podczas gdy usytuowanie kuchni w przedpokoju rozpatrywać należy w kategoriach aranżacji wnętrza, nie zaś przebudowy, tym bardziej, że właściwe organy w sprawie uznały, iż w wyniku zmiany nie uległy zmianie warunki sanitarne, ani przeciwpożarowe, organ II i I instancji zaś nie wskazały, jakie konkretnie warunki użytkowe i techniczne zostały zmienione, co pozwoliłoby uznać zmianę lokalizacji kuchni za przebudowę, fakt zaś, że prace aranżacyjne dotyczyły całego lokalu nie przesądza o tym, iż wykonane prace stanowiły przebudowę, ponieważ zgodnie z prezentowaną przez sądy administracyjne linią orzeczniczą podział wnętrza za pomocą ścian gipsowo – kartonowych (co miało miejsce w lokalu nr [...]) nie stanowi przebudowy lokalu, 3. naruszenie § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12.04.2002 r. (dalej jako rozporządzenie) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, (a) iż spełniły się przesłanki do jego zastosowania w niniejszej sprawie, podczas gdy wskazany przepis znajduje zastosowanie przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie bądź zmianie sposobu użytkowania, które w niniejszej sprawie nie nastąpiły, (b) oraz przyjęcie, że nieprawidłowości w zakresie doświetlenia kuchni światłem dziennym oraz szerokości korytarza jako odbiegające od przepisów rozporządzenia nie mogą być zaakceptowane w oparciu o wskazania zawarte w opinii rzeczoznawcy budowlanego i bez uzgodnienia z właściwymi organami wskazanymi w tym przepisie, skoro organy te umorzyły postępowanie w sprawie uzgodnienia rozwiązań przyjętych w ekspertyzie przedstawionej przez skarżących uznając, iż kwestie doświetlenia kuchni oraz szerokości korytarza nie mają wpływu na stan sanitarny lokalu (Główny Inspektor Sanitarny) ani na stan bezpieczeństwa pożarowego (Państwowa Straż Pożarna), 4. naruszenie art. 5 Prawa budowlanego w zw. z § 1 Rozporządzenia w zw. z art. 7 KPA w zw. z art. 77 KPA w zw. z art. 80 KPA, poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych sprawy w sposób wyczerpujący chociażby poprzez brak uzasadnienia, w jaki sposób zlokalizowanie kuchni w przedpokoju oraz ograniczenie szerokości przedpokoju wpływa na wymogi określone w art. 5 Prawa budowlanego i uzasadnia zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów rozporządzenia, a także poprzez dokonanie przez organ II i I instancji dowolnej i wybiórczej oceny okoliczności sprawy skutkujących błędnym i sprzecznym z zasadami logiki i doświadczenia życiowego wnioskiem, że w niniejszej sprawie konieczne było prowadzenie postępowania naprawczego w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 PrBud, 5. naruszenie § 93 ust. 1 rozporządzenia poprzez błędną ocenę, że kuchnia w lokalu nr [...] nie posiada bezpośredniego oświetlenia światłem dziennym, podczas gdy na skutek działań podjętych przez skarżących, a polegających na przeznaczeniu jednego z pokoi na jadalnię, kuchnia znajdująca się w przedpokoju jest doświetlona światłem dziennym pochodzącym z okna zlokalizowanego w jadalni, z której usunięte zostały drzwi wewnętrzne, którą to okoliczność organ I instancji mógł stwierdzić podczas oględzin lokalu w dniu 9.09.2020 r., 6. naruszenie art. 104 § 2 KPA poprzez wydanie przez organ decyzji częściowej, pomimo braku ku temu przesłanek i to w sytuacji, kiedy kwestia doświetlenia kuchni i zmniejszonej szerokości przedpokoju oraz kwestia zmniejszonej szerokości drzwi do łazienek została rozstrzygnięta przez organ I instancji osobnymi decyzjami częściowymi w odstępie zaledwie trzech tygodni, a przez organ II instancji odwołania od decyzji zostały rozpatrzone tego samego dnia, a zatem brak jest uzasadnienia co do wydawania decyzji odrębnie w stosunku do każdego pomieszczeń, co skutkuje koniecznością ponoszenia przez skarżących dodatkowych kosztów np. każdorazowo opłaty od skargi do sądu administracyjnego (kwota 500 zł) oraz uniemożliwia im kompleksowe zaplanowanie prac mających na celu przywrócenie w całości lokalu do stanu uznawanego przez organ jako zgodny z przepisami, w przypadku gdy wykonalność zaskarżonych decyzji zostanie wstrzymana, a skargi na decyzje rozpoznane w różnych terminach, bądź też wstrzymana zostanie wykonalność tylko jednej z nich. W związku z tym strona wnosi o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Wrocławia i umorzenie postępowania administracyjnego, 2. wstrzymanie - na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - wykonania zaskarżonej decyzji przez Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego lub w przypadku odmowy - wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na zasadzie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 3. zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu strona skarżąca podnosi, że pismem z dnia 2.12.20l6r. skarżący zostali zawiadomieni o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie przebudowy lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] we W. Postanowieniem z dnia 12.12.20l6r. nr 3339/2016 organ wezwał do dostarczenia zgody na odstępstwa od przepisów m.in. § 57 oraz § 95 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12.04.2002 r. Skarżący zwrócili się do Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego o dokonanie uzgodnień rozwiązań przyjętych w ekspertyzie technicznej z dnia 28.01.2017r. opracowanej przez rzeczoznawcę budowlanego polegających na braku zapewnienia oświetlenia światłem dziennym aneksu kuchennego w przedpokoju, zastosowaniu drzwi do łazienek o szerokości 0,6 m oraz ograniczeniu szerokości przedpokoju. Organ decyzją z dnia 29.03-2017 r. odmówił dokonania uzgodnień, organ II instancji - Główny Inspektor Sanitarny podtrzymał tę decyzję. Skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 5.09.2018r. uchylił decyzję organu II instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Ostatecznie decyzją z 5.08.2019 r Główny Inspektor Sanitarny uchylił zaskarżoną decyzję Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. Zgodnie z uzasadnieniem postanowienia GIS uznał, iż kwestie doświetlenia kuchni, szerokości korytarza jak i szerokości drzwi do łazienek nie mają wpływu na stan sanitarny lokalu, a zatem rozwiązania zamienne nie powinny być przedmiotem uzgodnień z organami Państwowej Inspekcji Sanitarnej w trybie, który wskazał inwestorom organ I instancji tj. § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12.04.2002 r. Po uzyskaniu powyższego stanowiska skarżący zwrócili się do drugiego organu wskazanego w cytowanym przepisie o wydanie zgody na odstępstwa od przepisów rozporządzenia - Dolnośląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we Wrocławiu, który postanowieniem nr WZ.5595.338.2.2019 z dnia 25.10.2019 r. umorzył postępowanie w sprawie wydania zgody na odstępstwa od przepisów argumentując, że żadne z zagadnień wskazanych przez PINB jako niezgodne z przepisami rozporządzenia nie ma realnego wpływu na stan bezpieczeństwa pożarowego, a zatem nie leży w kompetencji Państwowej Straży Pożarnej orzeczenie w kwestii zgody na odstępstwa lub też odmowy jej wydania. Decyzją nr Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Wrocławia nr 2169/2020 skarżący zostali zobowiązani do przywrócenia pierwotnej lokalizacji kuchni do stanu istniejącego przed przebudową, likwidując obecną kuchnię wykonaną w przedpokoju. Zaledwie dwa tygodnie później decyzją z dnia 4.11.2020r. PINB nakazał skarżącym zamontowanie drzwi do łazienek o określonej w decyzji szerokości oraz większych otworach wentylacyjnych. Decyzją nr 1163/2020 organ II instancji utrzymał w mocy decyzję PINB w zakresie drzwi od łazienki i wydaną w tym samym dniu decyzją nr 1164/2020 utrzymał w mocy decyzję PINB dotyczącą kuchni.

Zaskarżana decyzja WINB nie odpowiada prawu, bowiem została wydana pomimo tego, iż organ w rozpoznawanej sprawie otrzymał stanowiska organów wskazanych w 2 ust. 2 rozporządzenia wskazujące, iż podniesione przez PINB kwestie nie dotyczą ani stanu sanitarnego lokalu, ani bezpieczeństwa pożarowego. Domaganie się zatem od strony przedstawienia zgody na odstępstwa od przepisów rozporządzenia było niezasadne. W zaskarżonej decyzji organ II instancji za organem I instancji wskazuje, że umorzenie postępowania przez służby sanitarne i straż pożarną nie jest jednoznaczne z wyrażeniem przez organ zgody na odstępstwa od przepisów, podkreślić należy jednak, że umorzenie nie jest również jednoznaczne z odmową dokonania uzgodnień. Nie można się zgodzić z twierdzeniem organu, że skarżący nie uzyskali zgody na odstępstwa, co sugeruje negatywne rozstrzygnięcie sprawy przez organy - organy w tej sprawie nie widziały potrzeby zajmowania stanowiska. W takiej sytuacji - w ocenie skarżących - czytając dosłownie przepis 2 ust. 2 rozporządzenia, PINB winien oprzeć się jedynie na wskazaniach ekspertyzy rzeczoznawcy budowlanego, w tym przypadku na ekspertyzie sporządzonej przez mgr. inż. W. J. z dnia 28.01.2017 r. Zgodnie bowiem z § 2 ust. 2 rozporządzenia przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 1000 m2, wymagania, o których mowa w § 1 rozporządzenia, mogą być spełnione w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy. W niniejszej sprawie wskazane w cytowanym przepisie organy uznały prowadzenie postępowania w kwestii dokonania uzgodnień bądź też odmowy ich dokonania za bezprzedmiotowe, ponieważ odstępstwa nie dotyczyły ani kwestii sanitarnych (GIS) ani bezpieczeństwa pożarowego (Państwowa Straż Pożarna). Organowi pozostało zatem oprzeć się na ekspertyzie rzeczoznawcy budowlanego mgr. inż. W. J. z dnia 28.01.2017 r., który legitymując się odpowiednimi uprawnieniami, ocenił, że zasadnym z punktu widzenia funkcjonalności całego lokalu będzie przyjęcie rozwiązania, że szerokość drzwi łazienkowych będzie wynosiła 0,6m, kuchnia nie będzie posiadała oświetlenia światłem naturalnym, a szerokość przedpokoju będzie mniejsza niż wynika to z przepisów rozporządzenia - przedmiotowe odstępstwa są bowiem niewielkiego zakresu i nie powodują pogorszenia warunków bezpiecznej eksploatacji pomieszczeń lokalu ani ewakuacji, a to poprzez wzgląd na prawidłową szerokość drzwi wejściowych i odpowiednią szerokość pozostałej części pomieszczeń komunikacji wewnętrznej. Myli się organ II instancji wskazując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż ekspertyza ma jedynie charakter pomocniczy i zaproponowane w niej rozwiązania są możliwe do zaakceptowania tylko pod warunkiem uzgodnienia z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym. Zdaniem organu roboty budowlane przeprowadzone niezgodnie z przepisami mogą być przez organ zaakceptowane w oparciu o sporządzoną ekspertyzę tylko w sytuacji, jeśli wskazane w tym przepisie organy udzieliły zgody na odstępstwo. Zdaniem skarżącej natomiast przepis ten należy tak rozumieć, że w przypadku, jeśli organy nie zajmą w sprawie stanowiska uznając się za niewłaściwe w sprawie, podstawą do zaakceptowania rozwiązań niezgodnych z przepisami jest dla organu ekspertyza wydana przez osobę legitymującą się odpowiednimi uprawnieniami i upoważniona do oceny tego, jakie ewentualne zagrożenia niesie ze sobą brak zgodności z przepisami technicznymi w konkretnym przypadku. Wskazać należy, że zgodnie z § 1 rozporządzenia ustala ono warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań art. 5 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Przywołany przepisy art. 5 Prawa budowlanego natomiast wskazuje, iż część obiektu budowlanego, jakim jest lokal w budynku wielolokalowym, powinien spełniać podstawowe wymagania dotyczące m.in. nośności i stateczności konstrukcji, bezpieczeństwa pożarowego, higieny, zdrowia i środowiska, bezpieczeństwa użytkowania i dostępności obiektów czy ochrony przed hałasem. Porównując lokal przed wykonaniem w nim prac i po ich dokonaniu wskazać należy, że nie doszło do zmiany w zakresie tych wymogów - zmiana lokalizacji kuchni i szerokości korytarza nie miała wpływu na konstrukcję budynku, bezpieczeństwo użytkowania (co potwierdziła Państwowa Straż Pożarna uznając, iż zmiana nie miała wpływu na stan bezpieczeństwa pożarowego i umarzając postępowanie w sprawie uzgodnień rozwiązań zamiennych), higienę i zdrowie (co potwierdził GIS uznając, iż zmiana nie miała wpływu na stan sanitarny lokalu i umarzając postępowanie w sprawie uzgodnień rozwiązań zamiennych) oraz żaden inny wymieniony w cytowanym przepisie wymóg. Skoro zatem rozwiązania zamienne opisane w ekspertyzie nie podlegają uzgodnieniu z organami wymienionymi w § 2 ust. 2 rozporządzenia z uwagi na to iż nie dotyczącą kwestii sanitarnych czy bezpieczeństwa pożarowego, to organ winien oprzeć się na wnioskach ekspertyzy, która jest przecież niczym innym jak dowodem w sprawie - o charakterze opinii biegłego. Podkreślić należy różnicę między sytuacją, kiedy żądanie strony dotyczyłoby oparcia się przez organ na wnioskach samej ekspertyzy w sytuacji, kiedy organy określone w § 2 ust. 2 Rozporządzenia w ogóle by się w sprawie nie wypowiedziały, od sytuacji, kiedy stanowisko swoje organy te wyraziły wskazując, iż nie ma potrzeby dokonywania z nimi uzgodnień -jak w niniejszej sprawie. Doszło zatem do sytuacji, kiedy organ I instancji nakazuje inwestorom uzyskanie zgody na odstępstwa od odpowiednich organów, które stwierdzając, że naruszenia przepisów wskazanych przez PINB nie stanowią naruszenia przepisów ani sanitarnych, ani bezpieczeństwa pożarowego, umarzają postępowanie w sprawie. Organ I instancji zaś, pomimo treści ekspertyzy budowlanej, której autor wskazuje, że przyjęte rozwiązania - choć niezgodne z przepisami Rozporządzenia - nie stanowią zagrożenia dla mieszkańców lokalu, podejmuje taką decyzję, jakby skarżący uzyskali od organów odmowę uzgodnienia rozwiązań przyjętych w ekspertyzie, co jednak w sprawie nie nastąpiło. Organ dysponując opinią rzeczoznawcy powinien postępowanie w niniejszej sprawie umorzyć, wobec wniosków sformułowanych przez biegłego, że przyjęte rozwiązania nie zagrażają bezpieczeństwu, a odstępstwa od obowiązujących przepisów są nieznaczne i pozwalają na bezpieczne oraz funkcjonalne użytkowanie lokalu -jakie jeszcze bowiem inne działania mają podjąć skarżący, jeśli organy wskazane w § 2 ust. 2 rozporządzenia postępowania w kwestii odstępstw umorzyły jako bezprzedmiotowe, uznając, że w sprawie nie występuje potrzeba dokonania uzgodnień w zakresie ich kompetencji. W niniejszej sprawie organ nie mógł przerzucić na stronę obowiązku poszukiwania dalszych rozwiązań, jest to bowiem niedopuszczalne. Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że organ II oraz I instancji dokonał naruszenia 2 ust. 2 rozporządzenia nie uwzględniając przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, że postępowania w sprawie dokonania uzgodnień zostały umorzone jako bezprzedmiotowe, a nie że zostały zakończone decyzją odmowną. W ocenie skarżących organ II instancji winien był oprzeć się przy dokonywaniu ustaleń na wnioskach opinii biegłego rzeczoznawcy i uznając odstępstwa od przepisów za nieistotne, ponieważ nie naruszające żadnego z wymogów, o którym mowa w art. 5 Prawa budowlanego w zw. z § 1 rozporządzenia, postępowanie umorzyć. Nie każde bowiem naruszenie warunków technicznych uzasadnia ocenę, że pomieszczenia nie mogą być przeznaczone na stały pobyt ludzi. Ani organ I instancji, ani II instancji w żaden sposób nie wskazały w wydanych decyzjach, w jaki sposób zmiana lokalizacji kuchni i szerokości korytarza stwarza zagrożenie dla prawidłowego użytkowania lokalu i zagraża zdrowiu lub życiu jego mieszkańców i który z wymogów określonych w art. 5 Prawa budowlanego narusza. Skarżący zarzucają organom obu instancji, że błędnie zastosowały art. 2 ust. 2 rozporządzenia, ale formułują również dalej idący zarzut, że przepis ten w niniejszej sprawie w ogóle nie miał zastosowania. Wskazać bowiem należy, że organ zastosował tę regulację na skutek błędnego przyjęcia, iż zmiany poczynione w lokalu przez skarżących miały charakter przebudowy. Tymczasem nie sposób zmiany lokalizacji kuchni poprzez przeniesienia jej do przedpokoju postrzegać w kategoriach przebudowy lokalu, tym bardziej, że organ nie zgłosił żadnych zastrzeżeń co do instalacji obsługujących kuchnię w nowym miejscu, a przedmiotem decyzji była jedynie kwestia jej oświetlenia oraz zmniejszenia szerokości przedpokoju na skutek ustawienia w nim szafek kuchennych. Organ I instancji nie wskazał, jakie warunki techniczne i użytkowe zmieniły się wobec dokonanej zmiany, a przecież zgodnie z definicją przebudowy zawartą w art. 3 ust. 7a Pr Bud przebudową jest wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego. Jak wynika ze stanowiska GIS oraz Państwowej Straży Pożarnej zmiana nie spowodowała zmiany warunków sanitarnych ani bezpieczeństwa pożarowego, organ w zaskarżonej decyzji nie podał, jakie parametry w lokalu uległy zmianie na skutek urządzenia kuchni w przedpokoju, tak by można było mówić o przebudowie. W ocenie skarżących dokonana zmiana w postaci lokalizacji kuchni powinna być rozpatrywana w kategoriach aranżacji wnętrza lokalu, wobec czego nie znajduje w tej sprawie zastosowania regulacja zawarta w § 2 ust. 2 rozporządzenia, który stosuje się - jak wynika to z jego treści - w przypadku nadbudowy, rozbudowy, przebudowy i zmiany sposobu użytkowania, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Organ II instancji za organem I instancji błędnie zatem przyjął, iż w przypadku lokalu nr [...] mamy do czynienia z przebudową, co skutkowało nieprawidłowym zastosowaniem § 2 ust. 2 PrBud, ale również art. 51 ust. 1 pkt 1 PrBud w zw. z art. 50 ust. l pkt 1 i 4 PrBud. Organ jako podstawę wydanej decyzji wskazał bowiem art. 51 ust. 1 pkt 1 PrBud twierdząc, że zaistniały przesłanki do prowadzenia postępowania naprawczego określone w art. 50 ust. 1 pkt 1 oraz 4 PrBud i uznając, że przeprowadzone roboty budowlane zostały wykonane bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo zgłoszenia (pkt 1tego przepisu) oraz w sposób znacznie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach (pkt 4 przepisu). Organ stoi na stanowisku, że inwestorzy przeprowadzając w lokalu zaplanowane prace z uwagi na ich zakres mieli obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazać należy, że zaskarżana decyzja dotyczy przeniesienia kuchni do przedpokoju i nie sposób zgodzić się z organem, że prawo wymaga od inwestora uzyskania w tym zakresie pozwolenia na budowę, skoro dokonana zmiana nie była przebudową. Przeprowadzone prace aranżacyjne w żaden sposób nie wpłynęły na elementy konstrukcyjne budynku i jak zostało wskazane powyżej nie doprowadziły do zmiany warunków sanitarnych, bezpieczeństwa pożarowego czy parametrów technicznych lokalu. Organ błędnie zatem twierdzi, że w niniejszej sprawie konieczne było wszczęcie postępowania naprawczego, a następnie wydanie decyzji w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt l PrBud w zw. z art. 50 ust. l pkt 1 i 4 PrBud. W ocenie skarżących organ nie miał podstaw do wydania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do poniesionej w zaskarżonej decyzji argumentacji organu, że postępowania dotyczyło przebudowy całego lokalu, a nie tylko zmiany lokalizacji kuchni, wskazać należy, że również analizując zakres prac w pozostałych pomieszczeniach (czyli podział przestrzeni ścianami gipsowo - kartonowymi, wyburzenie ścianek działowych, bez ingerencji w ściany nośne) nie sposób mówić o przebudowie lokalu, jako, że zgodnie z licznymi orzeczeniami sądów administracyjnych nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę dla prac polegających na wyburzaniu i budowaniu nowych ścianek działowych w lokalu mieszkalnym znajdującym się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym; tego typu prace nie wymagają też uprzedniego zgłoszenia - nie stanowią one bowiem przebudowy (wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 czerwca 2007 r.. VH SA/Wa 74/07, podobnie wyrok WSA w Warszawie w wyroku z dnia 23 stycznia 2006 r., sygn. VH SA/Wa 145l/05, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego siedziba w Gdańsku z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 122/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego siedziba w Warszawie z dnia 27 października 2004 r., sygn. akt IV 1255/05, podobnie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.012013 r., sygn. I! OSK 627/12). W orzecznictwie sądów nie rozróżnia przy tym sytuacji, w których na skutek wyburzania i stawiania nowych ścianek działowych zwiększa się lub zmniejsza liczba pomieszczeń w lokalu, w tym liczba pokoi, od sytuacji, w których liczba pomieszczeń pozostaje bez zmian. Okoliczności te nie mają żadnego znaczenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany jest pogląd, że zmiana lokalizacji ścian działowych w lokalu mieszkalnym (wyburzanie jednych, stawianie innych) stanowi jedynie bieżącą konserwację lokalu'. Także z tego względu na wykonanie takich prac nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę, ani dokonanie zgłoszenia. Jednoznacznie w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że "w odróżnieniu od robót w ścianach nośnych, które ingerują w konstrukcję obiektu, postawienie wewnątrz budynku ścianki działowej, wykucie w niej otworów, przesunięcie jej bądź usunięcie nie może być zakwalifikowane jako przebudowa obiektu budowlanego w rozumieniu art 3 pkt 70. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r*. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. ni6 ze zm.). Zmieniając jedynie wewnętrzny wygląd pomieszczeń w żadnej mierze nie zmienia ono bowiem rzeczywistych parametrów użytkowych lub technicznych całości budynku, nie wpływa na jego kubaturę, powierzchnię zabudowa, wysokość, długość, szerokość, liczbę kondygnacji. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano: "w orzecznictwie zwraca się uwagę, że wprowadzając definicję przebudowy ustawodawca nie objaśnił co należy rozumieć przez "zmianę parametrów użytkowych lub technicznych" istniejącego obiektu, wyjaśnienie tego pojęcia wymaga więc sięgnięcia do wykładni językowej. Według Słownika Języka Polskiego "parametr" to wielkość charakteryzująca materiał lub element z punktu widzenie jego przydatności. Pozwala to na stwierdzenie, że parametrem użytkowym i technicznym będą wszelkie wielkości wyrażone w jednostkach miary czy wagi elementów użytkowych takich jak dach, okna, schody oraz technicznych, takich jak ciężar konstrukcji, czy odporność przeciwpożarowa, które występują w przypadku danego obiektu. Kwalifikując konkretne roboty budowlane jako przebudowę organu nadzoru budowlanego powinny ocenić i wykazać, ze w wyniku wykonania danych robót, doszło do zmiany tak rozumianych parametrów budynku. Do kategorii przebudowy mogą być bowiem wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 460/06 Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/GI 524/07, podobnie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 września 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 1672/15 zakwalifikowane takie tylko prace powodujące zmianę parametrów techniczno-użytkowych, co do których organowi udało się wykazać, że ingerują one w układ obciążeń w sposób wymagający konstruowania struktury nośnej obiektu na nowo, tak jak dzieje się to podczas budowy nowego obiektu (por. NSA w wyroku z dnia 4 marca 2010 r. II OSK 495/09). W orzecznictwie wskazuje się też, że "przebudowanie wewnętrznej instalacji wodnokanalizacyjnej nie może być zakwalifikowane jako przebudowa obiektu budowlanego w rozumieniu art 5 pkt 7a w zw. z art 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2015 r. poz. 1409). Zmieniając jedynie wewnętrzny wygląd pomieszczeń (np. poprzez przeniesienie urządzeń sanitarnych w inne miejsce) w żadnej mierze nie zmienia się rzeczywistych parametrów użytkowych lub technicznych całości budynku, nie wpływa na jego kubaturę, powierzchnię zabudowy, wysokość, długość, szerokość, liczbę kondygnacji itp". Jak wskazano w uzasadnieniu cytowanego wyżej wyroku, "w konsekwencji nie stanowią przebudowy roboty nie powodujące zmiany parametrów obiektu budowlanego rozumianego stosownie do art 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane jako: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury". Ani PINB, ani WINB nie dostrzegł, że świetle ustawowej definicji, z przebudową mamy do czynienia wyłącznie wówczas, gdy zmieniają się parametry obiektu budowlanego, tj. budynku wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowli stanowiącej całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami lub obiektu małej architektury. W niniejszym przypadku przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek mieszkalny wielorodzinny, w którym znajduje się lokal nr [...]. Aby więc można było mówić o przebudowie, wskutek prac wykonanych przez skarżących, musiałyby zmienić się parametry użytkowe lub techniczne budynku. Jak już wskazano wyżej, organy nie prowadziły postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia, czy na skutek wykonania kwestionowanych przez PINB prac, zmieniły się powyższe parametry odnośnie wskazanego budynku. Prace wykonane przez skarżących dotyczą wyłącznie wnętrza lokalu, nie ingerują w część wspólną budynku i nie wpływają na jego konstrukcję. Ani więc przestawienie ścianek działowych skutkujące zwiększeniem liczby pokoi w lokalu, ani zmiana lokalizacji kuchni czy urządzeniem dodatkowej łazienki, nie skutkują zmianą parametrów użytkowych lub technicznych w rozumieniu art. 3 pkt 7a PrBud. Jeśli określone prace nie stanowią budowy, przebudowy budynku (lub jego części) oraz nie są związane ze zmianą sposobu użytkowania, to Rozporządzenie i wynikające z niego wymogi odnoszące się do budynku lub jego części i robót w nich wykonanych, nie mają do nich zastosowania, a organ nie może się do tych wymogów odwoływać. Zgodnie z przytoczoną argumentacją, dla oceny, czy dane prace stanowią przebudowę w rozumieniu PrBud, bez znaczenia pozostaje to, czy wskutek realizacji prac w lokalu będą spełnione wymogi wynikające z rozporządzenia, czy nie. Jak wynika z powyższego, bogate orzecznictwo sądów administracyjnych potwierdza, że dla prac wykonanych przez skarżących nie jest wymagane ani pozwolenie na budowę, ani zgłoszenie, ponieważ nie stanowią one przebudowy w rozumieniu PrBud. Stosownie do treści art. 77 § 1 i art. 80 KPA, organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów. Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Organ administracji publicznej obowiązany jest z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Ponadto zgodnie z art. 7 KPA w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W rozpoznawanej sprawie organ administracji nie dążył do należytego wyjaśnienia wszystkich okoliczności i ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością naruszając tym samym powołane przepisy art. 7, 77 § 1 i 8o KPA, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Organ w żaden sposób nie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w jaki sposób przeniesienie kuchni do przedpokoju zmienia parametry użytkowe lokalu, co miałoby uzasadniać stanowisko organu, że doszło w nim do przebudowy, która winna być objęta pozwoleniem na budowę. Jak wskazano powyżej organ nie wypowiedział się, do zmiany jakich warunków w lokalu doszło wobec zmiany lokalizacji kuchni i zmniejszeniu szerokości korytarza - jak słusznie zauważył rzeczoznawca mgr. inż. W. J. w ekspertyzie z dnia 28.01.20l7r. przyjęte przez skarżących rozwiązanie nie pogarsza warunków bezpiecznej eksploatacji i ewakuacji z uwagi na fakt, że prawidłowa szerokość mają drzwi wejściowe do lokalu oraz pozostała część pomieszczenia komunikacji wewnętrznej, do zmiany warunków bezpieczeństwa pożarowego zatem nie doszło. Wskazać należy, że przedstawiona przez skarżących opinia kominiarska nie zawierała żadnych zastrzeżeń co do wentylacji pomieszczeń, a organ nie zgłaszał żadnych uwag w przedmiocie instalacji wykonanych w lokalu w związku z nową lokalizacją kuchni, ta część postępowania dotyczy zatem szerokości korytarza oraz doświetlenia kuchni. W zakresie szerokości przedpokoju wskazać należy na opinię mgr. inż. J. o braku zmiany warunków bezpieczeństwa pożarowego, co potwierdziła również Państwowa Straż Pożarna czy stanowisko GIS co do braku wpływu zmiany na kwestie sanitarne. Szerokość zabudowy przedpokoju uznać należy zatem za kwestie związane z aranżacją wnętrz, skoro nie ma ona wpływu na bezpieczeństwo czy kwestie sanitarne lokalu. Nie można przecież wykluczyć, iż przedpokój w mieszkaniu zostałby zabudowany szafą ubraniową o szerokości obecnych szafek kuchennych i trudno uznać taki sposób zagospodarowania wnętrza za przebudowę. W zakresie doświetlenia kuchni jest ona doświetlona obecnie światłem dziennym, co organ miał sposobność stwierdzić podczas oględzin lokalu w dniu 9.09.2020. Na skutek zmian dokonanych przez skarżących w lokalu jeden z pokoi został przeznaczony na jadalnię, pokój posiada okno, drzwi wewnętrzne oddzielające jadalnię od przedpokoju, w którym jest kuchnia, zostały usunięte. W związku z powyższym obecnie kuchnia jest oświetlana światłem dziennym poprzez okno znajdujące się w jadalni i dopływ światła w żaden sposób ograniczony. Wobec powyższego uznać należy, że zaskarżona decyzja została przez organ wydana z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 KPA. Organ winien bowiem oprzeć się w niniejszej sprawie na ekspertyzie biegłego, która stanowi istotny element zebranego w sprawie materiału dowodowego. Niezrozumiałe dla skarżących jest również wydanie przez organ I instancji decyzji częściowej nr 2169/2020 dotyczącej jedynie kuchni, a trzy tygodnie później decyzji nr 2366/2020 dotyczącej drzwi łazienkowych, a następnie również przez organ II instancji dwóch osobnych decyzji dotyczących tego samego lokalu i podmiotów (decyzje organu II instancji wydane zostały tego samego dnia). Brak jest w uzasadnieniu którejkolwiek z decyzji przekonywujących argumentów przemawiających za przyjętym przez organy rozwiązaniem. Co prawda art. 104 § 2 KPA dopuszcza możliwość wydania przez organ decyzji częściowej, jednak w niniejszej sprawie wydawanie przez organ osobnej decyzji co do poszczególnych pomieszczeń w lokalu zdaje się nie mieć uzasadnienia (a przynamniej nie wynika ono z treści decyzji), a powoduje po stronie skarżących konieczność ponoszenia dodatkowych koszów np. dwukrotnie opłaty od skargi do sądu administracyjnego (po 500 zł) albo uniemożliwiać skarżącym kompleksowe zaplanowanie prac mających na celu przywrócenie w całości lokalu do stanu uznawanego przez organ jako zgodny z przepisami, w przypadku gdy wykonalność zaskarżonych decyzji zostanie wstrzymana, a skargi na te decyzje rozpoznane w różnych terminach, bądź też wstrzymana zostanie wykonalność tylko jednej z decyzji. Wobec powyższego zdaniem skarżących doszło do naruszenia przez organy obu instancji art. 104 § 2 KPA poprzez niewłaściwe jego zastosowanie.

Podsumowując powyższe, organ II instancji błędnie uznał, że w niniejszej sprawie doszło do przebudowy lokalu, konsekwencją czego było stwierdzenie, iż prace zostały przez inwestorów wykonane bez pozwolenia na budowę i niezgodnie z obowiązującymi przepisami, co skutkowało wydaniem decyzji w trybie naprawczym. Tymczasem, jak podnoszą skarżący, nie dokonali oni przebudowy lokalu, w sprawie zatem nie znajduje zastosowania ani art. 28 PrBud, ani § 2 ust. 2 rozporządzenia, brak jest zatem podstaw do wydania decyzji w trybie art. 51 ust. 1 pkt 1 PrBud. W wyroku z 3.4.2014 r., II OSK 2644/12 (Legalis) NSA przyjął: "(..•) w przypadku prowadzenia postępowania naprawczego na podstawie art 50 i 51 PrBud, jeżeli organy nadzoru budowlanego uznają, że nie doszło do naruszenia przepisów i wykonane roboty budowlane są zgodne ze sztuką budowlaną i obowiązującymi normami nie wydają decyzji merytorycznej, ale decyzję formalną na podstawie art 705 § 7 KPA, gdyż brak jest w takim przypadku podstaw do rozstrzygania o istocie postępowania naprawczego i wydawaniu decyzji na podstaw/e art 57 PrBud w przedmiocie nałożenia jakichkolwiek obowiązków na inwestora. Wobec powyższego wnoszę o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Wrocławia i umorzenie postępowania administracyjnego.

Jednocześnie z uwagi na fakt, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z kosztami po stronie skarżących, a także spowoduje trudne do odwrócenia skutki, na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - wnoszę o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego lub w przypadku odmowy - wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na zasadzie art. 61 § 3 ppsa.

W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016, poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). W konsekwencji, decyzja (postanowienie) organu administracji publicznej podlega weryfikacji w postępowaniu sądowym z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. W świetle wynikającego z przywołanego przepisu kryterium kontroli sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej, umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnych (postanowień) uchybiających prawu materialnemu - jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2016, poz. 718 ze zm. zwanej dalej " u.p.p.s.a.".) - jak też rozstrzygnięć dotkniętych wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b przywołanego przepisu), a także wydanych bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (lit. c tego przepisu). Jak wskazano w literaturze przedmiotu przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji (postanowienia), a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego" (por. [red ] T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 458).

Rozpoznając sprawę w świetle tych kryteriów, sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy obu instancji nie naruszyły bowiem prawa materialnego ani procesowego w stopniu mającym wpływ na poprawność rozstrzygnięcia, a wyłącznie tego rodzaju niezgodność z prawem zaskarżonego aktu - prowadząca w istocie do podjęcia innego rozstrzygnięcia - uzasadniałaby jego eliminację przez sąd administracyjny. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu była decyzja DWINB podjęta w przedmiocie nałożenia na skarżących, jako współwłaścieli lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] we W., doprowadzenie tego lokalu do stanu poprzedniego, poprzez: przywrócenie pierwotnej lokalizacji kuchni do stanu istniejącego przed przebudową, likwidując obecną kuchnię wykonaną w przedpokoju w sposób naruszający przepisy.

Materialnoprawną podstawę wydanych decyzji stanowiły przepisy art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 tej ustawy, jeżeli roboty budowlane w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób o którym mowa w art. 50 ust. 1, to właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Dla porządku zauważyć należy, że przepisy art. 48 ust. 1 i art. 49b ust. 1 ustawy - Prawo budowlane dotyczą obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie lub wybudowanego, bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub też pomimo sprzeciwu właściwego organu. Z kolei przepis art. 50 ust. 1 tej ustawy odnosi się do robót budowlanych, które nie są budową w rozumieniu art. 48 ust. 1 i art. 49b ust. 1, ale zostały wykonane: bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia (pkt 1) lub w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (pkt 2), lub na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 (pkt 3), lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach (pkt 4). Odnośnie ostatnio powołanej normy wynikającej z art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane, dodać należy, że dotyczy ona naruszenia przepisów techniczno-budowlanych o których mowa w art. 7 tej ustawy, do jakich ustawodawca zalicza warunki techniczne jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, uwzględniające wymagania, o których mowa w art. 5 omawianego aktu. W tych okolicznościach zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) zwanego dalej rozporządzeniem. Z przywołanych przepisów wynika, że art. 51 ustawy - Prawo budowlane stanowi element regulacji złożonej z art. 50 i art. 51 tej ustawy. Przepis art. 51 stosuje się w przypadkach wymienionych w art. 50 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, także w przypadku wykonanych robót budowlanych, co wynika z art. 51 ust. 7 ustawy. Niewątpliwie celem postępowania prowadzonego na podstawie wskazanego przepisu jest doprowadzenie wykonanych lub wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, po uprzednim wyjaśnieniu legalności (zgodności z przepisami) i jakości wykonywanych robót, w szczególności w kontekście zgodności z warunkami technicznymi. Postępowanie to nie jest zatem ukierunkowane na likwidację samowoli budowlanej, skoro tej dotyczą postanowienia art. 48 i art. 49b, a jedynie na usunięcie kolizji z prawem wykonywanych robót budowlanych a także eliminację zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź za-grożenia środowiska. Nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych jest więc uzasadnione wówczas, gdy spełniona jest choćby jedna z przesłanek określonych w art. 50 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, a więc gdy bezspornym jest, że wykonane roboty budowlane nie spełniają wymogów przewidzianych prawem. Zastosowanie art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane jest uzasadnione, skoro wystąpił jeden z przypadków uzasadniających wszczęcie postępowania określanego jako naprawcze. Jak słusznie podkreślono w orzecznictwie, należy przy-jąć, że art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 2 oraz w zw. z art. 51 ust. 7 usta-wy Prawo budowlane należy wykładać w ten sposób, że przepisy te stanowią podstawę do nałożenia na podmioty wymienione w art. 52 tej ustawy, a więc (między innymi, jak w tym przypadku) właścicieli lokalu, obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska.

Zaskarżona decyzja jak też decyzja ją poprzedzająca, zapadły w postępowaniu którego przedmiotem była legalność wykonanych przez poprzednika prawnego robót budowlanych polegających na przebudowie części budynku mieszkalnego wraz z przebudową instalacji wewnętrznych oraz zmianą sposobu użytkowania pomieszczeń mieszkalnych. W toku postępowania organ podjął odrębne rozstrzygnięcie, dotyczące drzwi wejściowych do łazienek. Jak ustaliły organy nadzoru budowlanego, a których to ustaleń nie kwestionowała strona skarżąca lokal nr [...] pierwotnie składał się z trzech pokoi, jednej kuchni, jednej łazienki i jednego korytarza. W następstwie wykonanych robot budowlanych polegających między innymi na wykonaniu nowych ścianek działowych, dwóch łazienek, składa się obecnie z 6 pokoi, kuchni w przedpokoju oraz części przedpokoju. Zdaniem sądu, wbrew zatem twierdzeniom strony skarżącej przeprowadzone roboty budowlane spowodowały zmianę parametrów użytkowych tak całego budynku jak i stanowiącego jego część lokalu, poprzez wyodrębnienie w nim wskazanych dodatkowych pomieszczeń, a także częściowej zmiany ich przeznaczenia. Tego rodzaju roboty budowlane odpowiadają definicji legalnej przebudowy przyjętej w art. 3 pkt 7a P.b., a dalej unormowaniom zawartym w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych w sprawie warunków technicznych. Rozstrzygnięcie objęte niniejszą skargą dotyczy likwidacji kuchni i wykonanie jej w przedpokoju w sposób naruszający przepisy. Na podstawie zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego – w tym oględzin, organ ustalił, że roboty związane w wykonaniem kuchni (aneksu?) w przedpokoju nastąpiło niezgodnie z unormowaniami przywołanego rozporządzenia. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z § 92 ust. 1 r.w.t. mieszkanie, oprócz pomieszczeń mieszkalnych, powinno mieć kuchnię lub wnękę kuchenną, łazienkę, ustęp wydzielony lub miskę ustępową w łazience, przestrzeń składowania oraz przestrzeń komunikacji wewnętrznej. Kuchnia i wnęka kuchenna powinny być wyposażone w trzon kuchenny, zlewozmywak lub zlew oraz mieć układ przestrzenny, umożliwiający zainstalowanie chłodziarki i urządzenie miejsca pracy (ust. 2). Zgodnie zaś z § 93 ust. 1 r.w.t. pomieszczenie mieszkalne i kuchenne powinno mieć bezpośrednie oświetlenie światłem dziennym. W mieszkaniu wielopokojowym kuchnia może stanowić część pokoju przeznaczonego na pobyt dzienny, pod warunkiem zastosowania w tym pomieszczeniu wentylacji grawitacyjnej lub mechanicznej z podłączeniem do niej okapu wywiewnego nad trzonem kuchennym, a także z zapewnieniem odprowadzenia powietrza z pomieszczenia dodatkowym otworem wywiewnym, usytuowanym nie więcej niż 0,15 m poniżej płaszczyzny sufitu (ust. 3). Z tych przepisów wynika, że mieszkanie powinno mieć kuchnię lub wnękę kuchenną, przy czym mieszkanie jednopokojowe może mieć kuchnię jako odrębne pomieszczenia z oknami, pomieszczenie kuchenne bez okien lub wnękę kuchenną połączoną z przedpokojem. Dotychczas powiedziane zgadza się z diagnozą organów, że warunki techniczne budynków nie dopuszczają pomieszczenia kuchni, w lokalu wielopokojowym (jak w kontrolowanym przypadku) bez bezpośredniego dostępu do światła dziennego. Wobec tego, należy się także zgodzić z wnioskiem organów, że dostęp do światła dziennego poprzez likwidację drzwi do jednego z pokoi nie czyni zadość wypełnieniom wymogów technicznych dla tego pomieszczenia. W sprawie należy także zwrócić uwagę na jeszcze jeden niebagatelny element. Jak wynika z oględzin lokalu, wykonanie kuchni w przedpokoju doprowadziło do przewężenia korytarza stanowiącego komunikację wewnętrzną w mieszkaniu do 0,9 m (na odcinku około 3,10 m) i do 0,7 m (na początku i końcu). Zaś § 95 rozporządzenia, kształtujący wymogi normatywne przedpokoju stanowi, że 1) kształt i wymiary przedpokoju powinny umożliwiać przeniesienie chorego na noszach oraz wykonanie manewru wózkiem inwalidzkim w miejscach zmiany kierunku ruchu. 2) korytarze stanowiące komunikację wewnętrzną w mieszkaniu powinny mieć szerokość w świetle co najmniej 1,2 m, z dopuszczeniem miejscowego zwężenia do 0,9 m na długości korytarza nie większej niż 1,5 m. Jest to okoliczność istotna dla prawidłowego korzystania z lokalu mieszkalnego zwłaszcza w sytuacji zaistnienia nieszczęśliwego wydarzenia, które stworzy konieczność przeniesienia chorego na noszach oraz wykonanie manewru wózkiem inwalidzkim w miejscach zmiany kierunku ruchu. Zwężenie korytarza w zw. z wykonaniem na jego terenie kuchni jest sprzeczna z przywołanym unormowaniem i znacznie utrudni, jeśli nie uniemożliwi wykonanie takich manewrów.

Dla porządku trzeba jeszcze powiedzieć, że organ dał zobowiązanym szansę uzyskania zgody organów współdziałających na odstępstwo od warunków technicznych, ale ostatecznie skarżący takich zgód nie otrzymali. Mając to na uwadze organ działając na zasadzie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) nie mógł orzec inaczej, stosownie do § 2. Rozporządzenia w.w.t., który stanowi, że przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 135 ust. 10 oraz § 207 ust. 2. 2. Przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania: 1) budynków o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 1000 m2, 2) budynków o powierzchni użytkowej przekraczającej 1000 m2 , o których mowa w art. 5 ust. 7 pkt 1-4 i 63 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - wymagania, o których mowa w § 1, mogą być spełnione w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy.

Jak wynika z akt sprawy VII SA/Wa 2758/19, wnioskodawcy oświadczyli tam, w toku postępowania, że mieszkanie ma być przeznaczone na wynajem dla sześciu "niezależnych" osób, co wysoce uprawdopodabnia tezę spółdzielni o tym, że lokal utracił charakter lokalu mieszkalnego. Według ekspertyzy technicznej (przedłożonej przez wnioskodawców w tamtym postępowaniu) te (niezgodne z rozporządzeniem) rozwiązania techniczne zapewniają bezpieczne użytkowanie lokalu. Zamontowanie mniejszych skrzydeł drzwiowych do łazienek (o szerokości 0, 6 m zamiast 1,0 m), przewężenie korytarza do 90 cm na odcinku dłuższym niż 1,5 m oraz brak doświetlenia pomieszczenia kuchennego światłem dziennym, nie zagraża bezpieczeństwu sanitarnemu jego mieszkańców, nie zagraża jego bezpiecznej eksploatacji.

Trzeba tu przypomnieć, że (w samej skardze) strona pisze, że dla funkcjonalności lokalu jako całości zasadnym będzie pozostawienie dotychczasowej szerokości drzwi łazienkowych (0,6 m.), odstępstwo to ma (zdaniem rzeczoznawcy) niewielki zakres i nie powoduje pogorszenia warunków bezpiecznej eksploatacji pomieszczeń lokalu ani ewakuacji, odstępstwa są bowiem niewielkiego zakresu i nie powodują pogorszenia warunków bezpiecznej eksploatacji pomieszczeń lokalu ani ewakuacji, a to poprzez wzgląd na prawidłową szerokość drzwi wejściowych i odpowiednią szerokość pozostałej części pomieszczeń komunikacji wewnętrznej. Taka konkluzja nie oznacza zgodności dokonanych odstępstw z przepisami.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy jeszcze dodać, że prawo budowlane nie posługuje się pojęciem "aranżacji", natomiast według Słownika języka polskiego aranżacją jest "zaprojektowanie elementów architektonicznych, dekoracyjnych w jakiejś przestrzeni", zatem dokonane w przestrzeni lokalu zmiany nie mogą być uznane za aranżacje. Nie uznając za zasadne zarzutów naruszenia prawa materialnego, zdaniem sadu, nie naruszyły organy także przepisów postępowania w taki sposób, aby mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Reasumując, w konsekwencji dokonanej i przedstawionej oceny, Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. Sąd zaakceptował argumentację organu odwoławczego i uznał ją za wystarczającą do podjęcia przez ten organ zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej in-stancji w przedmiocie nałożenia kwestionowanych przez skarżącego obowiązków a reformującą co do terminu ich wykonania.

W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a skargę należało oddalić.

Na koniec można dodać, że zarządzeniem z dnia 9 czerwca 2021 r. Przewodniczącego Wydziału II – w związku z zarządzeniem Prezesa WSA we Wrocławiu nr 21/2020 z dnia 28 maja 2020 r. w sprawie organizacji pracy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu w czasie trwania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzenie niejawne w składzie trzech sędziów (art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U z 2020 r., poz. 1842 ze zm.).