Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 766/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 65,  art. 73
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1  art. 217, 220
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Asesor WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Olender, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2007 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" S.A. w Ż. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej, wymiaru należności celnych, podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. nr [...] z [...] r. określającą niezaksięgowaną kwotę długu celnego dla towaru objętego zgłoszeniem celnym nr [...] z [...] r. w kwocie [...] zł oraz kwotę należnego podatku od towarów i usług z tytułu importu słodu jęczmiennego w kwocie [...] zł. Jako podstawę prawną wydanej decyzji wskazano m. in. art. 233 § 1 pkt 1 i art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm.), art. 73 ust. 1 ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622), art. 20 ust. 1 oraz ust. 3 lit. c, art. 29 ust. 1, art. 67, art. 78 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Rady EWG nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 302 z 10. 10. 1992 r., Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdz. 2 tom 4, str. 307), art. 2 i art. 10 dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii, Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r., Nr 90, poz. 864 ) w związku z art. 3 ust.1 i ust. 2 rozporządzenia Komisji WE Nr 1972/2003 z 10 listopada 2003 r. w sprawie środków przejściowych przyjętych w odniesieniu do handlu produktami rolnymi ze względu na przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz. Urz. UE L Nr 293/3 z 11.11.2003 r., Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdz. 3 tom 40, str. 474).

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podzielono ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji, który wskazał, że na podstawie zgłoszenia celnego dokonanego przez Agencją Celną "B" SA imieniem "A" SA w dniu [...] r. na podstawie SAD nr [...] objęto procedurą dopuszczenia do obrotu towar w postaci słodu jęczmiennego niepalonego. Wartość celną w kwocie [...] EUR przyjęto zgodnie z faktura zakupu nr [...] z dnia [...] r., gdyż dla importowanego towaru wykazano zwolnienie z należności celnych poprzez wpisanie w polu 47 SAD kodu Z- na podstawie deklaracji o słowackim preferencyjnym pochodzeniu towaru. Powyższe zgłoszenie jako odpowiadające wymogom formalnym zostało przyjęte i zarejestrowane w dniu złożenia.

W następstwie przeprowadzonego z urzędu postępowania w sprawie określenia prawidłowej kwoty długu celnego oraz prawidłowego zobowiązania podatkowego w stosunku do towaru objętego powyższym zgłoszeniem celnym zakwestionowano zastosowanie stawki cła 0 %, którą importer zastosował, jego zdaniem prawidłowo, na podstawie załącznika IV, rozdział 5 Aktu Przystąpienia do UE. Zdaniem organu celnego powyższe zgłoszenie narusza przepis art. 3 rozporządzenia Komisji WE nr 1972/2003 z dnia 10 listopada 2003 r. w sprawie środków przejściowych przyjętych w odniesieniu do handlu produktami rolnymi ze względu na przystąpienie Republiki Czeskiej (...) i Słowacji, który stosuje się w drodze odstępstwa od załącznika nr IV rozdziału V Aktu przystąpienia. Stanowi on, że towary rolne wymienione w art. 4 ust. 5 tego Rozporządzenia ( w tym o kodzie CN1107), które przed 1 maja 2004 r. były w swobodnym obrocie w jednym z Państw Unii lub w jednym z nowych Państw Członkowskich, a w dniu 1 maja 2004 r. są transportowane po poddaniu formalnościom wywozowym wewnątrz Wspólnoty rozszerzonej należy obciążyć należnością przywozową według stawki ega omnes, obowiązującej w dniu dopuszczenia tych towarów do swobodnego obrotu. W tym konkretnym przypadku stawką celna w wysokości [...] EUR za [...] kg.

Decyzją z [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w B. określił niezaksiegowaną kwotę długu celnego dla towaru o kodzie CN 11071099 objętego zgłoszeniem celnym z [...] r. z zastosowaniem stawki celnej konwencyjnej w wysokości [...] EUR za [...] kg oraz kwotę należnego podatku od towarów i usług z tytułu importu słodu jęczmiennego niepalonego zakupionego w Republice Słowacji [...] r.

W podstawie prawnej powyższej decyzji powołano się między innymi na art. 207 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm., dalej OP), art. 51, art. 65 ust.5, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. nr 68, poz. 622, dalej PC), art. 18 ust. 1, art. 78 ust. 1 i ust. 3, art. 220 ust. 1 Rozporządzenia Rady EWG nr 2913/92 z 12.10.1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, roz. 2, t. 4, str. 307), rozporządzenie Komisji nr 1789/2003 r z 11 września 2003 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. Polskie wydanie specjalne, roz. 2, t.14, str. 104), art. 19 ust.7, art. 29 ust.13 i ust. 15 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dz. U. Nr 54, poz. 535).

W odwołaniu od tej decyzji Spółka wniosła o jej uchylenie zarzucając organowi celnemu:

- naruszenie pkt 4 preambuły rozporządzenia Komisji WE nr 1972/2003 z 10.11.2003 r. w sprawie środków przejściowych przyjętych w odniesieniu do handlu produktami rolnymi ze względu na przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (zmienione Rozporządzeniem nr 230/2004 z 10.02.2004 r. i Rozporządzeniem nr 735/2004 z 20.04.2004 r.),

- naruszenie art.217 ust. 1 w związku z art. 78 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny,

- naruszenie art. 220 ust.1 i ust. 2 lit. B powyższego rozporządzenia nr 2913/92 w związku z art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne (Dz. U. nr 68, poz.622).

W uzasadnieniu podniesiono, że przyjęta prze organ celny interpretacja prawa wspólnotowego, a w szczególności art. 3 Rozporządzenia nr 1972/2003 jest krzywdząca dla nowych państw członkowskich i nie jest zgodna z jego ideą. Podkreślono, że na dzień zgłoszenia celnego wyszukiwarka internetowa ISZTAR wskazywała dla słodu jęczmiennego importowanego ze Słowacji stawkę celna 0 %, a zgłoszenie celne złożone drogą elektroniczną nie zostało odrzucone. Zarzucono organowi celnemu działanie na szkodę Skarbu Państwa i "A", gdyż dokonał weryfikacji zgłoszenia celnego dopiero w [...] r., pomimo, że wiedzę o błędnej interpretacji Rozporządzenia przez importerów posiadał od [...] r. w związku z pismem interpretacyjnym Ministra Finansów. Dalej importer podkreślił , że w [...] r. przyjmowane były do stosowania wprost przepisy unijne, których wersja polskojęzyczna była niedostępna lub obarczona błędami, czego dowodem jest przedmiotowa sprawa.

Zaskarżoną tu decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że zarzuty odwołania nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowy. Skoro podczas kontroli prowadzonej z urzędu na podstawie art. 78 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (WKC) stwierdzono nieprawidłowe określenie stawki celnej importowanego towaru, to obowiązkiem organu celnego było podjęcie niezbędnych działań w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego.

Zgłoszeniem celnym z [...] r. objęto towar (słód jęczmienny niepalony) przyporządkowany do kodu taryfy celnej TARIC 11071099 00 i taki wskazano w pozycji 33 SAD. Zgodnie z obowiązującą Wspólną Taryfą Celną dla towarów przyporządkowanych do tego kodu ustanowiona została stawka celna konwencyjna w wysokości 131 EUR za 1000 kg (załącznik 1 do rozporządzenia Komisji WE nr 1789/2003 z 11 września 2003 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady EWG nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej - Część Druga- Tabela stawek celnych). Jednocześnie przypomniano, że art. 20 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego w przypadku powstania długu celnego wymagane zgodnie z prawem należności celne określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. W związku z wejściem w życie Traktatu o przystąpieniu Republiki Czeskiej (...) i Słowacji z dniem 1 maja 2004 r. zaczęło obowiązywać rozporządzenie Komisji WE nr 1972/2003 z 10 listopada 2003 r. w sprawie środków przejściowych przyjętych w odniesieniu do handlu produktami rolnymi. Art. 3 tego Rozporządzenia ma zastosowanie w drodze odstępstwa od załącznika IV, rozdział 5 Aktu Przystąpienia oraz art. 20 i art. 214 rozporządzenia Rady nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny. Tym samym mają zastosowanie regulacje opisane w art. 3 ust. 1 do produktów wskazanych w ust. 5 art. 3 rozporządzenia nr 1972/2003, w tym, importowanego ze Słowacji towaru objętego kodem CN 1107.

Decyzję tę "A" SA zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając Dyrektorowi Izby Celnej naruszenie przepisów proceduralnych: art. 145 § 1 w związku z art. 136, art. 137 § 1 i 2 – 3 ustawy Ordynacja podatkowa oraz w związku z art. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 2013/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, przez pominięcie w prowadzonym postępowaniu przedstawiciela skarżącej – Agencji Celnej "B" SA oraz podtrzymując zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W szczególności podkreślono brak pełnej informacji w dokumencie [...] w odniesieniu do produktów rolnych. Dokument ten zawierał wyciąg z rozporządzenia Komisji nr 1972/2003, ale bez wymienienia produktów rolnych, do których ma ono zastosowanie. Niedostępność pełnego tekstu aktu prawnego rodziła możliwość pomyłki.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, a odnosząc się kolejno do wszystkich zarzutów skargi stwierdził, że są one bezzasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Sąd administracyjny bada tylko legalność wydanej decyzji, czyli sprawdza czy prawidłowo ustalono stan faktyczny i czy zastosowana norma prawa materialnego odpowiada ustalonemu stanowi faktycznemu.

Tylko stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c tej ustawy).

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie W tej sprawie do naruszenia prawa nie doszło, zatem skarga nie mogła być uwzględniona.

Przypomnieć należy, iż z dniem 1 maja 2004 r. zaczęła obowiązywać ustawa z 19 marca 2004 r. Prawo celne (dz. U. Nr 69, poz.622, PC), która zgodnie z zapisem art. 1 reguluje w zakresie uzupełniającym przepisy prawa wspólnotowego, co do zasad przywozu towarów na obszar celny wspólnoty Europejskiej i wywozu tego towarów z tego obszaru, zasad postępowania z towarami objętymi Wspólna Politykę Rolną, sposób przekazywania informacji do celów ewidencji i statystyki dotyczącej obrotu towarowego z państwami członkowskimi Wspólnoty- oraz związane z tym prawa i obowiązki organów celnych. Aktem podstawowym jest Wspólnotowy Kodeks Celny (WKC)- rozporządzenie Rady EWG nr 2913/92 ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny zmienione aktem dotyczącym warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii, Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r., Nr 90, poz. 864 ).

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zastosowanie przez organ celny regulacji zawartej w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Komisji WE nr 1972/2003 z 10 listopada 2003 r. w sprawie środków przejściowych przyjętych w odniesieniu do handlu produktami rolnymi ze względu na przystąpienie Republiki Czeskiej (...), Polski, Słowenii i Słowacji stanowiącej reżim zawieszający dla załącznika IV, rozdziału 5 Aktu Przystąpienia oraz art. 20 i 214 WKC.

Powołany wyżej art. 20 WKC stanowi, że w przypadku powstania długu celnego należności wymagane zgodnie z prawem określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Wspólna Taryfa Celna została ustanowiona na podstawie rozporządzeniem Rady EWG nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Zaś art. 214 ust. 1 WKC stanowi, że z wyjątkiem wypadków, w których szczególne przepisy niniejszego kodeksu stanowią inaczej (..) kwota należności celnych przywozowych lub należności celnych wywozowych jest określana na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego. W przedmiotowej sprawie dług celny powstał 10 maja 2004 r., czyli po wejściu w życie Traktatu Akcesyjnego na mocy, którego z dniem 1 maja 2004 r. Polska stała się państwem członkowskim Unii.

W 2004 r. obowiązywało w Unii rozporządzenie Komisji nr 1789/3003 z 11 września 2003 r. zmieniające załącznik I rozporządzenia Rady EWG nr 2658/87. Na podstawie art. 1 ust. 1 powyższego rozporządzenia ustanowiono nomenklaturę towarową zwaną nomenklaturą scaloną - CN, a na podstawie art. 2 Komisja ustanowiła zintegrowaną taryfę celną Wspólnot Europejskich określaną jako TARIC (oparta na CN). Powoduje to, że dla każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni kod taryfy celnej. Bezspornym pozostaje, że przedmiotem importu był towar przypisany przez eksportera do kodu CN 11071099 00. Przedmiotem sporu pozostaje to czy był on objęty stawką celną 0 %, jak twierdzi skarżący, czy też stawką celną konwencyjną w wysokości [...] EUR/[...] kg erga omnes , jak twierdzi organ celny.

Sąd orzekający podziela w całości pogląd przedstawiony przez organ celny, a uzasadniający określenie przez organ celny długu celnego na podstawie rozporządzenia nr 1972/2003. Nie można uznać zasadności argumentacji strony skarżącej, iż uwzględnienie przez organ celny regulacji szczególnych, wynikających z umów międzynarodowych, uznanych przez stronę jako krzywdzące w praktyce importera, winno skutkować stosowaniem norm podstawowych, które są dla niego korzystne. Pogląd taki należy uznać za odosobniony i nie znajdujący uzasadnienia prawnego. Trudno też zgodzić się ze stwierdzeniem strony skarżącej, że organy celne w dacie przyjęcia zgłoszenia celnego nie posiadały wiedzy w zakresie stosowania rozporządzenia Komisji nr 1972/03, gdyż w dacie zgłoszenia celnego nie zakwestionowały jego treści, a w szczególności obliczonego przez importera długu celnego przy przyjęciu stawki celnej 0 %.

Sąd orzekający idzie dalej, akceptując pogląd przedstawiony w glosie A. Wróbla do wyroku WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 275/05, LEX 173889, że skoro zgodnie z przepisami [art. 2 i 58] Aktu o warunkach przystąpienia rozporządzenie [nr 1972/2003] weszło w życie na terytorium RP z dniem 1.05.2004 r., to powinno być od tego dnia stosowane przez polskie organy celne. Odmowa zastosowania przepisów rozporządzenia tylko na tej podstawie, że specjalna polska edycja, w której opublikowano rozporządzenie, nie jest dostępna dla obywateli RP nie może być uznana za usprawiedliwioną przyczynę tej odmowy.

Skarżąca nie neguje faktu importu towaru przypisanego do kodu CN 110771099, jednakże neguje fakt posiadania i możliwości posiadania wiedzy, co do obciążenia importu tego towaru, po 1 maja 2004 r. stawką celną konwencyjną określoną w załączniku 1 do rozporządzenia Komisji nr 1789/2003 z 11 września 2003 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady nr 2658/87.

Pogląd ten nie zasługuje na uznanie, gdyż importer był reprezentowany przez profesjonalnego przedstawiciela, jakim była Agencja Celna "B" SA oraz miał dostęp do informacji na stronach internetowych Służby Celnej. Sama skarżąca nie neguje znajomości dokumentu [...] i jego dostępności na datę zgłoszenia celnego. Organ celny uznał za wiarygodne wyjaśnienia strony, że nieprawidłowe zgłoszenie celne było konsekwencją pomyłki, a nie celowego działania.

Powoływany już wielokrotnie art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 1972/2003 z 10 listopada 2003 r. w sprawie środków przejściowych (...) stanowi szczególną regulację odnoszącą się wyłącznie do produktów rolnych wymienionych w art. 4 ust. 5 tego rozporządzenia, które przed 1 maja 2004 r. były w swobodnym obrocie we wspólnocie Piętnastki lub jednym z nowych Państw Członkowskich, a po tej dacie były transportowane po poddaniu formalnościom wywozowym wewnątrz Wspólnoty rozszerzonej, należy obciążyć należnością przywozową erga omnes według stawki obowiązującej w dniu dopuszczenia do swobodnego obrotu. Zgodnie z ta regulacją towar importowany ze Słowacji o kodzie CN 1107 w dniu [...] r. był obciążony stawka celną [...] EUR/[...] kg. Skoro zatem organy celne ustaliły inną wartość celną towaru, niż deklarowała to strona skarżąca, to zostały spełnione przesłanki do określenia kwoty podatku od towarów i usług oraz kwoty podatku akcyzowego z tytułu importu towaru.

Sąd nie podzielił także zasadności zarzutu naruszenia art. 217 ust. 1 WKC, gdyż przepis ten nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Organ celny dokonał prawidłowo zaksięgowania odpowiedniej kwoty należności celnych zgodnie z zapisem art. 217 ust. 3 WKC czyli w terminie dwóch dni licząc od dnia, w którym miał możliwość obliczyć kwotę tych należności. Za nietrafne uznano także zarzuty dotyczące odpowiedzialności za dług celny przedstawiciela pośredniego importera czyli Agencji Celnej "B". Bezspornym jest w świetle zapisu art. 201 WKC, że dłużnikiem jest zgłaszający, a w przypadku przedstawiciela pośredniego dłużnikiem jest również osoba, na rzecz, której składane jest zgłoszenie celne, ale zgodnie z art. 76 Prawa celnego Dz. U. Nr 68, poz.622) czynności dokonane przez przedstawiciela w granicach upoważnienia pociągają za sobą skutki bezpośrednie dla osoby, która go ustanowiła. Importerem i udzielającym pełnomocnictwa Agencji "B" była skarżąca, co wynika z przywołanego w skardze pełnomocnictwa z dnia [...] r. Agencja Celna nigdy też nie była stroną postępowania celnego w rozumieniu art. 133 Ordynacji podatkowej, a jedynie przedstawicielem importera.

Tak więc Sąd uznał, że nie doszło w postępowaniu przed organami celnymi do takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co, przy nieuwzględnieniu wcześniej omówionych zarzutów, oznacza oddalenie skargi z mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.