Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1017/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja pracy
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 235(1)
journal: Dz.U. 2014 poz 1502
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi H. B. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], Nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ż. odmówił stwierdzenia u H.B. choroby zawodowej - przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej wymienionej w pozycji 19.5 wykazu chorób zawodowych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

W uzasadnieniu organ wskazał, ze decyzję wydano w oparciu o ocenę narażenia zawodowego i orzeczenia lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. - Poradni Chorób Zawodowych w S. z dnia [...] nr [...] oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] nr [...].

Odwołanie od tej decyzji złożyła H.B. podnosząc zarzuty dotyczące oceny narażenia zawodowego uważając, iż wykonywana przez odwołującą przez ponad 20 lat praca zawodowa obciążała w istotny sposób układ stawowy.

Decyzją z dnia [...], Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), art. 2351 ustawy z dnia 26.06.1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, ze zm.) oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367) - [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny orzekł utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję w całości.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że za podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie podejrzenia choroby zawodowej u H.B. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny przyjął warunki jakie powinny być spełnione do uznania zawodowej etiologii rozpoznanego schorzenia, biorąc pod uwagę definicję choroby zawodowej, określonej w art. 2351 ustawy z dnia 26.06.1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, ze zm.), która stanowi, iż "za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych " narażeniem zawodowym ".

Podkreślił, że w sprawie H.B. przeprowadzone przez PPIS w Ż. postępowanie wyjaśniające wykazało, że w/wym. w latach [...] prowadziła własną działalność gospodarczą jako sprzedawca - właściciel sklepu spożywczo - przemysłowego w L. Od [...] jest na rencie.

Organ odwoławczy wskazał, że na podstawie oceny narażenia zawodowego dokonanej przez PPIS w Ż. uznał, że podczas zatrudnienia w powyższym zakładzie wykonywana praca nie była połączona z istotnym przeciążeniem stawów łokciowych. Wykonywane czynności były różnorodne, o zmiennym w czasie charakterze wykonywanych czynności zawodowych, dostosowane pod względem tempa do możliwości pracownika.

Podkreślił, ż H.B. była badana w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. - Poradni Chorób Zawodowych w S. (orzeczenie lekarskie z dnia [...] nr [...]), gdzie lekarze specjaliści orzekli o braku podstaw do rozpoznania przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej wym. w poz. 19.5 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy. W oparciu o dane z wywiadu chorobowego, badanie przedmiotowe, konsultację ortopedyczną, analizę udostępnionej dokumentacji medycznej u w/wym. rozpoznano przewlekłe zapalenie obu nadkłykci obu kości ramiennych. Lekarze orzecznicy PCHZ WOMP w S. - biorąc pod uwagę opis sposobu wykonywania pracy przekazany przez PPIS w Ż., z którego nie wynika aby praca H.B. połączona była z istotnym przeciążeniem stawów łokciowych, a także uwzględniając dolegliwości podawane przez pacjentkę dotyczące wielu różnych stawów, przy uwzględnieniu podwyższonego CRP (białko C-reaktywne - marker stanu zapalnego) - nie stwierdzili podstaw do wykazania bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem związku przyczynowo - skutkowego między warunkami pracy badanej a rozpoznanym schorzeniem.

Organ odwoławczy zaznaczył, że H.B. była następnie badana w Klinice Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., gdzie lekarze specjaliści w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] nr [...] również nie znaleźli podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej wym. w poz. 19.5 wykazu chorób zawodowych z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych. W trakcie obserwacji klinicznej w Instytucie w przedmiotowym badaniu ortopedycznym stwierdzono dodatnie objawy uciskowe (Tinela i Phalena) po stronie prawej. Przeprowadzona diagnostyka radiologiczna potwierdziła istnienie zmian zwyrodnieniowych i dyskopatycznych w szyjnym odcinku kręgosłupa, ponadto stwierdzono zmiany zwyrodnieniowe w stawach łokciowych, kolanowych i stawach rąk. W przedmiotowym badaniu ortopedycznym i neurologicznym potwierdzono cechy uogólnionej choroby zwyrodnieniowej stawów. W oparciu o dane z wywiadu chorobowego, przedmiotowe badanie ortopedyczne i neurologiczne, wyniki diagnostyki radiologicznej, przy uwzględnieniu analizy udostępnionej dokumentacji medycznej oraz danych z kart oceny narażenia zawodowego sporządzonych przez PPIS w Ż. (różnorodny, zmienny w czasie charakter wykonywanych czynności zawodowych, dostosowany pod względem tempa do możliwości pracownika), przy uwzględnieniu istniejącego u pacjentki uogólnionego procesu zwyrodnieniowego stawów obwodowych - lekarze orzeczniczy IMPiZS w S. nie znaleźli podstaw do rozpoznania u badanej bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem przewlekłej choroby zawodowej układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej (brak istotnego przeciążenia stawów łokciowych; obecność samoistnych zmian zwyrodnieniowych w stawach łokciowych; brak w chwili obecnej objawów klinicznych zapalenia nadkłykcia kości ramiennej).

W ocenie organu odwoławczego powołane opinie obu placówek diagnostycznych były zgodne w swoich konkluzjach, a strona nie przedstawiła dowodów podważających ich zasadność. Stąd też, orzeczenia lekarskie kompetentnych placówek medycznych I i II stopnia organ uznał za uzasadnione w stopniu pozwalającym na przyjęcie ich za podstawę swojego rozstrzygnięcia.

Organ odwoławczy zaznaczył, że H.B. poinformowana pismem z dnia [...] w trybie art. 10 k.p.a. o prawie do zajęcia stanowiska wobec całości dowodów i żądań zawartych w aktach sprawy przed wydaniem decyzji - w dniu [...] powiadomiła telefonicznie, że nie posiada nowych dowodów mogących mieć wpływ na prowadzone postępowanie.

Podsumowując, organ odwoławczy wskazał, że wobec faktu, że sposób wykonywania pracy przez H.B. nie był połączony z istotnym przeciążeniem stawów łokciowych (różnorodny, zmienny w czasie charakter wykonywanych czynności zawodowych, dostosowany pod względem tempa do możliwości pracownika) i nie stwarzał ryzyka powstania przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej oraz faktu istnienia u w/wym. uogólnionego procesu zwyrodnieniowego stawów obwodowych - brak jest podstaw do przyjęcia bezspornie lub z przeważającym prawdopodobieństwem zawodowej etiologii schorzenia będącego przedmiotem niniejszego postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca H.B. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji.

Zarzuciła naruszenie przepisów K.p.a polegające na braku należytego oraz wyczerpującego informowania stron na każdym etapie postępowania i na braku wyczerpującego oraz wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego w szczególności brak należytego i spójnego logicznego uzasadnienia zaskarżonych decyzji. Skarżąca podniosła, że z uzasadnień orzeczeń lekarskich wynika, że w głównej mierze oparto się na danych pochodzących od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ż. Pomimo stwierdzenia, iż u skarżącej występuje przewlekle zapalenie obu nadkłykci obu kości ramiennych - to w orzeczeniu lekarskim wydanym przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. - oparto się na danych i opisie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ż., natomiast w orzeczeniu lekarskim wydanym przez Instytut Medycyny Pracy -wskazano również na dane pochodzące z wywiadu sporządzonego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ż. W opinii skarżącej, organy medyczne ograniczyły się w uzasadnieniu do lakonicznego stwierdzenia o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej, w głównej mierze opierając się na danych z wywiadu sporządzonego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ż., a zatem nie wyjaśniły w sposób rzetelny i wszechstronny dlaczego nie można było powiązać dolegliwości zgłaszanych przez skarżącą. Skarżąca wskazywała na różnorodny charakter swojej pracy, od prostych czynności polegających na układaniu towaru na półkach poprzez noszenie ciężkich towarów. Zaznaczyła, że zmuszona była samodzielnie wykonywać wszystkie prace, łącznie z ciężką pracą fizyczną polegająca na noszeniu i przekładaniu towarów o wadze nawet do 20 kg. (wskazała tu dowód z zeznań 3 świadków).

Podsumowując skarżąca wskazała, że w jej opinii organ I i II instancji naruszyły art. 7 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nie dokonały wyczerpującego rozważenia zebranego materiału dowodowego, a dokonana przez nie ocena dowodów w postaci opinii medycznych jednostek orzeczniczych była wadliwa (przez co naruszono przepis art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.).

W odpowiedzi na skargę [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska i powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – w skrócie P.p.s.a. - (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Z brzmienia art. 145 § 1 przywołanej ustawy wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 tej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem sądowa kontrola legalności, przeprowadzona w oparciu o powyższe uregulowania wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa.

Obowiązująca definicja choroby zawodowej została sformułowana w art. 235¹ Kodeksu pracy. Stosownie zatem do brzmienia tego uregulowania, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".

O stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje więc zachowanie dwóch wymogów. Pierwszym z nich jest zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób, zaś drugim - ustalenie związku przyczynowego pomiędzy powstaniem tej choroby a czynnikami szkodliwymi występującymi w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy.

Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 235² Kodeksu pracy). Choroba zawodowa, jest więc pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą.

Zgodnie z treścią § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869) decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Pod poz. 20.1 tegoż rozporządzenia jako chorobę zawodową ujęto przewlekłą chorobę układu nerwowego wywołaną sposobem wykonywania pracy – zespół cieśni w obrębie nadgarstka.

W rozpoznawanej sprawie dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że skarżąca w latach [...] prowadziła własną działalność gospodarczą jako sprzedawca - właściciel sklepu spożywczo - przemysłowego w L. Podczas zatrudnienia w powyższym zakładzie wykonywana praca nie była połączona z istotnym przeciążeniem stawów łokciowych, albowiem wykonywane czynności były różnorodne, o zmiennym w czasie charakterze wykonywanych czynności zawodowych, dostosowane pod względem tempa do możliwości pracownika. Wykonywane przez skarżącą czynności zawodowe miały bardzo różnorodny charakter - obsługa kasy fiskalnej, ręczne pisanie, liczenie na kalkulatorze, wykładanie towaru na półki, mycie i dezynfekcja lodówek i blatów, mycie regałów, okien i drzwi, krojenie wędlin na krajalnicy elektrycznej, krajanie ręcznie, porcjowanie mięsa z kością przy użyciu siekiery, rozważanie towarów sypkich, dowożenie towaru, jego przenoszenie i przekładanie, dokonywanie zakupu towarów w hurtowniach. W ocenie Sądu materiał dowodowy potwierdza, że czynności wykonywane w czasie pracy przez skarżącą nie stwarzały ryzyka powstania tej choroby zawodowej, wymienionej w pozycji 19.5 wykazu chorób zawodowych, z powodu braku istotnego przeciążenia stawów łokciowych.

Na marginesie, w tym miejscu Sąd wskazuje na treść art. 106 § 3 P.p.s.a., gdzie wyraźnie wskazano, że Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z powyższego wynika zatem, że Sąd nie mógł uwzględnić zawartego w skardze wniosku o przesłuchanie trzech świadków, albowiem obowiązująca procedura nie przewiduje możliwości przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków w postępowaniu sądowo-administracyjnym. Dowód ten skarżąca winna była zgłosić w postępowaniu administracyjnym

Skarżąca w toku postępowania była badana w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. - Poradni Chorób Zawodowych w S. (orzeczenie lekarskie z dnia [...] nr [...]), gdzie lekarze specjaliści orzekli o braku podstaw do rozpoznania przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej wym. w poz. 19.5 wykazu chorób zawodowych. W oparciu o dane z wywiadu chorobowego, badanie przedmiotowe, konsultację ortopedyczną, analizę udostępnionej dokumentacji medycznej u skarżącej rozpoznano przewlekłe zapalenie obu nadkłykci obu kości ramiennych. Lekarze orzecznicy PCHZ WOMP w S. - biorąc pod uwagę opis sposobu wykonywania pracy przekazany przez PPIS w Ż., z którego nie wynika aby praca skarżącej połączona była z istotnym przeciążeniem stawów łokciowych, a także uwzględniając dolegliwości podawane przez pacjentkę dotyczące wielu różnych stawów, przy uwzględnieniu podwyższonego CRP (białko C-reaktywne - marker stanu zapalnego) - nie stwierdzili podstaw do wykazania bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem związku przyczynowo - skutkowego między warunkami pracy badanej a rozpoznanym schorzeniem.

Skarżąca była następnie badana w Klinice Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., gdzie lekarze specjaliści w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] nr [...] również nie znaleźli podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej wym. w poz. 19.5 wykazu chorób zawodowych. W trakcie obserwacji klinicznej w Instytucie w przedmiotowym badaniu ortopedycznym stwierdzono dodatnie objawy uciskowe (Tinela i Phalena) po stronie prawej. Przeprowadzona diagnostyka radiologiczna potwierdziła istnienie zmian zwyrodnieniowych i dyskopatycznych w szyjnym odcinku kręgosłupa, ponadto stwierdzono zmiany zwyrodnieniowe w stawach łokciowych, kolanowych i stawach rąk. W przedmiotowym badaniu ortopedycznym i neurologicznym potwierdzono cechy uogólnionej choroby zwyrodnieniowej stawów. W oparciu o dane z wywiadu chorobowego, przedmiotowe badanie ortopedyczne i neurologiczne, wyniki diagnostyki radiologicznej, przy uwzględnieniu analizy udostępnionej dokumentacji medycznej oraz danych z kart oceny narażenia zawodowego sporządzonych przez PPIS w Ż., przy uwzględnieniu istniejącego u pacjentki uogólnionego procesu zwyrodnieniowego stawów obwodowych - lekarze orzeczniczy IMPiZS w S. nie znaleźli podstaw do rozpoznania u badanej bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem przewlekłej choroby zawodowej układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej (brak istotnego przeciążenia stawów łokciowych; obecność samoistnych zmian zwyrodnieniowych w stawach łokciowych; brak w chwili badania objawów klinicznych zapalenia nadkłykcia kości ramiennej).

Organ odwoławczy podzielił te opinie, również Sąd nie znalazł podstaw do ich zakwestionowania. Opinie te są zasadniczo spójne, a ich uzasadnienie jednoznaczne i logiczne, w wystarczającym zakresie prezentujące podstawę faktyczną przedstawionej konkluzji.

W tej sytuacji zasadnie, zdaniem Sądu, organ przyjął, że u skarżącej nie zaistniały podstawy do stwierdzenia choroby zawodowej określonej pod poz. 19.5 wykazu chorób zawodowych.

Jednocześnie zaznaczyć należy, że każde orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią kwalifikowaną, bez której organ sanitarny nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy mieści się ona w wykazie chorób zawodowych. Organ jest więc takim orzeczeniem związany i nie ma prawa do dokonania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do rozpoznania odmiennego schorzenia. Wynika to z faktu, iż stanowi ono podstawowy wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej. Związanie organu sanitarnego orzeczeniem kompetentnej placówki medycznej nie jest wprawdzie tożsame z bezkrytyczną akceptacją zawartych w nim informacji, jako że podlega ono ocenie - jak każdy dowód w postępowaniu. Nie oznacza to jednak możliwości kwestionowania ujętego w orzeczeniu rozpoznania w sytuacji, gdy nie budzi ono wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Istotą związania, o którym mowa wyżej jest bowiem to, że organy administracji nie dysponując przeciwdowodami mogącymi wspomniane orzeczenia podważyć, nie mają w tym zakresie przesłanek do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia pracownika kształtuje się odmiennie niż ustalono w toku badań stanowiących podstawę tych orzeczeń (por.: wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06, Lex 315089, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 maja 2007 r., sygn. akt IV SA/Gl 794/06, Lex 508491). Strona skarżąca w toku postępowania administracyjnego nie przedstawiła jednakże jakichkolwiek dowodów zaprzeczających stanowisku wyrażonemu w wyżej opisanym orzeczeniu uprawnionej placówki diagnostycznej, które zostało oparte na konkretnych argumentach wynikających zarówno z oceny narażenia zawodowego, jak i przeprowadzonych badań diagnostycznych. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zarzuty skargi nie mogły odnieść skutku.

Za niezasadny Sąd uznał zarzut niedopełnienia obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego i oparcie rozstrzygnięcia na orzeczeniu lekarskim, które nie wyjaśnia w sposób dostatecznie wyczerpujący etiologii spornej choroby. Uznać zatem należało, że uprawnione jednostki medycyny pracy w sposób przekonywający wyjaśniły z jakich przyczyn choroby strony skarżącej nie można uznać za chorobę zawodową. Wyrażona ocena została zawarta w spełniającej wymagania formalne opiniach. Zatem z uwagi na fakt, iż warunkiem koniecznym stwierdzenia przez organy administracji choroby zawodowej jest jej uprzednie, lekarskie rozpoznanie przez właściwe medyczne jednostki orzecznicze, orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest wiążące dla organów administracji orzekających w przedmiocie choroby zawodowej, co prowadzić musiało do odmowy stwierdzenia u strony skarżącej choroby zawodowej.

Godzi się w tym miejscu zaznaczyć, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmowany był powszechnie pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w stosownym orzeczeniu lekarskim. Takie stanowisko zostało przedstawione m.in. w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2002 r. i zachowuje ono nadal aktualność (OPS 3/02, publ. ONSA 2003/1/4).

Ponadto podkreślić należy, że zgodnie z regulacją § 6 ust. 5 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych to lekarze specjaliści uprawnieni są do występowania o uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie, jeżeli zakres informacji zawartych w dokumentacji medycznej, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego jest w ich ocenie niewystarczający. W niniejszym postępowaniu lekarze dysponowali materiałem dowodowym, w tym dokumentacją medyczną, i nie uznali za konieczne sięganie po dodatkową dokumentację, uznali więc, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest wystarczający do wydania prawidłowego orzeczenia. Natomiast w toku postępowania administracyjnego nie ujawniły się żadne okoliczności, które uzasadniałyby konieczność uzupełnienia orzeczenia lekarskiego w trybie § 8 ust. 2 cyt. rozporządzenia.

Dokumentacja zgromadzona w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy wskazuje, że postępowanie wyjaśniające, poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji, zostało przeprowadzone zgodnie z regułami wynikającymi z powołanych przepisów rozporządzenia. W postępowaniu poczyniono prawidłowe ustalenia dotyczące rodzaju, stopnia i czasu narażenia oraz rodzaju wykonywania przez skarżącą pracy. Natomiast postępowanie w sprawie nie wykazało, że zachorowanie jest skutkiem warunków pracy skarżącej, nie wykazano zatem związku przyczynowego pomiędzy ujawnioną u skarżącej chorobą, a warunkami w jakich pracowała.

Zdaniem Sądu organy sanitarne nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego określonych w art. 7 i art. 77 k.p.a. i prawidłowo ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, zaś wniosek tych organów wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów (art. 80 k.p.a.). Co do zarzutu skarżącej się dotyczącego braku należytego oraz wyczerpującego informowania stron na każdym etapie postępowania, wskazać należy, że z materiału dowodowego zalegającego w aktach administracyjnych sprawy jednoznacznie wynika, że strona skarżąca brała czynny udział w każdym etapie postępowania.

W tym stanie rzeczy należy uznać, iż organ odwoławczy prawidłowo zinterpretował i zastosował obowiązujące w tej sprawie przepisy prawa oraz ocenił zgromadzony materiał dowodowy. Przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ nie naruszył przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jak również prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Powyższe prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zaś zawarte w skardze zarzuty nie doprowadziły do podważenia jej legalności. Dlatego skargę oddalono na podstawie art. 151 P.p.s.a.