Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2052/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Osoby niepełnosprawne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 ust. 1 pkt a i c, art. 200
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 49e ust. 1, art. 45 ust. 3a, art. 26 a
journal: Dz.U. 2018 poz 511
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Protokolant spec. - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2019 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. Z. z siedzibą w B. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego: 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na rzecz P. sp. z o.o. Z. z siedzibą w B. kwotę 7396 zł (siedem tysięcy trzysta dziewięćdziesiąt sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi P.A. z T. S. "A." sp. z o.o. Zakładu Pracy Chronionej z siedzibą w B. (dalej: "Skarżąca", "Spółka" lub "Strona") jest decyzja Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "Prezes Zarządu PFRON", "Fundusz" lub "organ") z (...) 2018 r. nr (...), w przedmiocie zwrotu dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

W dniu (...)2015 r. Fundusz uzyskał informację z systemu informatycznego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, iż Strona nie opłaciła składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne oraz FP i FGŚP w terminie wynikającym z art. 47 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2017 r. 1778 ze zm.), dalej: "u.s.u.s.", za okresy rozliczeniowe: maj, czerwiec, lipiec 2013 r.

Pismem z (...)2015 r. organ zwrócił się z zapytaniem do Oddziału ZUS w B., czy Strona opłaciła terminowo i w całości obowiązkowe składki na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne oraz FP i FGŚP za m.in. okresy: maj, czerwiec, lipiec 2013 r.

Pismem z (...)2015 r. Oddział ZUS w B. poinformował, że składki na FUS za okresy rozliczeniowe: maj, czerwiec, lipiec 2013 r. zostały opłacone częściowo po obowiązującym terminie płatności, tj. ostateczną wpłatą dokonaną w dniu (...)2013 r.

Prezes Zarządu PFRON wyjaśnił, że z wniosków o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych Wn-D wynika, iż wynagrodzenie płacone jest w miesiącu następującym po miesiącu, za który pracownik pobiera wynagrodzenie. Wobec powyższego wnioskowi Wn-D za okres: kwiecień 2013 r. odpowiada deklaracja ZUS za okres: maj 2013 r. i analogicznie dla pozostałych okresów. Wynika to z faktu, iż wynagrodzenia płacone są w miesiącu następującym po miesiącu, za który pracownik pobiera wynagrodzenie, a obowiązek opłacenia składek powstaje z chwilą wypłaty wynagrodzenia.

Mając na uwadze powyższe, pismem z (...)2017 r. Strona została wezwana do zwrotu środków Funduszu wypłaconych tytułem dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za okresy sprawozdawcze: kwiecień, maj, czerwiec 2013 r. wraz z odsetkami naliczonymi od tej kwoty od dnia jej otrzymania w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wezwania.

W związku z brakiem wpłaty w określonym w wezwaniu terminie, pismem z (...)2018 r. Fundusz zawiadomił Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie zwrotu kwoty nienależnie pobranego dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za ww. okresy sprawozdawcze.

Pismem z (...)2018 r. Pełnomocnik Strony poinformował, że w jego opinii nie doszło do poniesienia kosztów płacy z uchybieniem terminu płatności, ponieważ Spółka uregulowała składkę na ubezpieczenie wypadkowe zgodnie z zawiadomieniami i decyzjami ZUS, które wynikały z przeprowadzonej kontroli. W jej wyniku nastąpiła zmiana stopy procentowej składki na ubezpieczenie wypadkowej obowiązującej płatnika w danym roku, a korekta okresów spowodowała konieczność dopłaty skorygowanej składki, co nastąpiło w dniu (...)2013 r. Na potwierdzenie powyższego Strona przekazała zgromadzoną w sprawie dokumentację.

Pismem z (...)2018 r., z (...)2018 r. oraz z (...)2018 r. Fundusz zwrócił się do Oddziału ZUS w B. o weryfikację przekazanych w piśmie Strony informacji dotyczących sposobu oraz terminu opłacenia składki na ubezpieczenie wypadkowe w związku z decyzją ZUS z (...)2013 r. oraz o udzielenie informacji, czy w świetle przedstawionych dowodów można uznać, że płatnik nie pozostał w opóźnieniu w zapłacie składek, a tym samym opłacił terminowo i w całości obowiązkowe składki na ubezpieczenia społeczne za okresy: maj, czerwiec, lipiec 2013 r.

Pismem z (...)2018 r. oraz z (...)2018 r. Oddział ZUS w P. oraz B. poinformował, że za płatnika - wpłaty składek na ubezpieczenia społeczne za ww. okresy były dokonane terminowo, ale w niepełnej wysokości. Należności za te okresy zostały pokryte ostatecznie wpłatą z (...)2013 r. Ponadto, ZUS poinformował, że w wyniku postępowania wyjaśniającego stwierdzono nieprawidłowości w zakresie wysokości stopy procentowej na obowiązkowe ubezpieczenie wypadkowe i na tę okoliczność wydana została płatnikowi decyzja, która dotyczyła ustalenia stopy procentowej na podstawie prawidłowych danych w związku z zaniżeniem jej wysokości przez Spółkę. W wyniku tych działań Spółka zobowiązana była do złożenia korygujących dokumentów rozliczeniowych. W piśmie ZUS wskazał sposób rozliczenia należności na ubezpieczenia społeczne za okresy: maj, czerwiec, lipiec 2013 r. na podstawie danych zaksięgowanych w systemie informatycznym ZUS.

Wobec powyższego decyzją z (...) 2018 r. Prezes Zarządu PFRON nakazał Skarżącej zwrot, w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji, środków PFRON w łącznej kwocie (...)zł przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za okresy sprawozdawcze kwiecień, maj, czerwiec 2013 r. wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.

W uzasadnieniu podkreślono, że na podstawie informacji z ZUS, tj. pisma z (...)2015 r., z (...)2018 r. oraz z (...)2018 r., ustalono, że składki na FUS za maj, czerwiec, lipiec 2013 r. zostały opłacone częściowo po obowiązującym terminie płatności, tj. ostateczną wpłatą dokonaną w dniu (...)2013 r., co oznacza, że składki od wynagrodzeń za ww. okresy zostały opłacone z uchybieniem terminu wynikającego z art. 47 ust. 1 u.s.u.s., przekraczającym 14 dni. Tym samym zgodnie z art. 26 a ust. 1a1 pkt 3 ustawy z 27 sierpnia 1997 r., o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 511 ze zm.), dalej: "ustawa o rehabilitacji", miesięczne dofinansowanie za okresy sprawozdawcze: kwiecień, maj, czerwiec 2013 r. zostało pobrane nienależnie.

Prezes Zarządu PFRON podkreślił, że późniejsze uregulowanie należności wobec ZUS z tytułu opłacania składek, niepełne opłacenie lub brak opłacenia tych składek nie skutkuje możliwością ubiegania się o dofinansowanie.

Pismem z (...)2018 r. Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Prezesa Zarządu PFRON wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie:

1) art. 49e ust. 1 i 2, art. 26a ust. 1a1 pkt 3 oraz art. 26a ust. 11 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie w sprawie w wyniku wadliwego uznania, iż Skarżący (pracodawca) z uchybieniem terminów przekraczającym 14 dni poniósł miesięczne koszty płacy za okresy sprawozdawcze obejmujące wskazane miesiące roku 2013, a w konsekwencji, iż zobowiązany jest do zwrotu środków przekazanych mu tytułem dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego,

2) art. 8, art. 9 oraz art. 10 ust. 1 K.p.a. w zw. z art. 79 § 1 K.p.a. poprzez:

a) przeprowadzenie postępowania administracyjnego w sposób nie budujący zaufania obywateli do organów administracji,

b) przeprowadzenie postępowania administracyjnego bez informowania Strony o istotnych okolicznościach faktycznych i prawnych, w tym w szczególności bez powiadomienia o miejscu i terminie przeprowadzenia postępowania kontrolnego,

c) pominięcie zgłoszonych przez Stronę wniosków dowodowych mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Skarżąca uzasadniając podniesione zarzuty stwierdziła, że wykonywała wszystkie obciążające ją obowiązki w zakresie płatności składki na ubezpieczenie wypadkowe zgodnie z posiadanymi i wiążącymi Spółkę decyzjami ZUS określającymi wysokość stopy procentowej kalkulacji składki wypadkowej. W każdej sytuacji, w której Spółka otrzymywała decyzję o zmianie wysokości stopy składki, bezzwłocznie dokonywała ponownej kalkulacji wysokości składki i uiszczała składkę w skorygowanej wysokości w pierwszym możliwym terminie. Wszystkie składki, w tym składka wypadkowa, naliczane były zgodnie z wiążącymi Spółkę decyzjami ZUS i regulowane we właściwych terminach. Dodała, że nie miała możliwości faktycznych, ani prawnych do kalkulowania i uiszczania składki wypadkowej w wysokości innej niż wynikająca z zastosowania stopy składki wynikającej z wiążącej Spółkę informacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Prowadzi to w ocenie Skarżącej do wniosku, iż Spółka nie pozostawała w opóźnieniu w ponoszeniu kosztów składki wypadkowej w całym okresie składkowym.

W odpowiedzi na skargę Prezes Zarządu PFRON wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Jednocześnie, stosownie do treści przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpatrując sprawę w ramach wskazanych wyżej kompetencji, Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżoną decyzją Prezes PFRON nakazał Stronie zwrot środków PFRON przekazanych tytułem refundacji składek na ubezpieczenie społeczne za kwiecień, maj, czerwiec 2013 r. wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.

Zgodnie z art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji, środki Funduszu podlegają zwrotowi w kwocie wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, pobranej w nadmiernej wysokości lub ustalonej w wyniku kontroli w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości, określonej w drodze decyzji nakazującej zwrot wypłaconych środków wraz z odsetkami naliczonymi od tej kwoty, od dnia jej otrzymania, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.

Art. 45 ust. 3a ustawy o rehabilitacji, który stanowi, że przy rozpatrywaniu i rozstrzyganiu spraw przez Fundusz w zakresie nieuregulowanym w odrębnych przepisach, stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, jest przepisem procesowym regulującym, co do zasady, procedurę postępowania w tych sytuacjach, gdy Fundusz, na mocy konkretnego przepisu prawa materialnego, jest uprawniony do rozpatrywania i rozstrzygania spraw o charakterze administracyjnym.

Zgodnie z art. 104 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Decyzja zawiera m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a ). Uzasadnienie decyzji powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady przekonywania, o której mowa w art. 11 K.p.a. Jednocześnie uzasadnienie powinno umożliwić sądowi administracyjnemu sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia. Jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 1(...)1995 r. sygn. SA/Lu 2479/94: "Jednym z istotnych czynników wpływających na umocnienie praworządności w administracji jest obowiązek organów administracyjnych należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się te organy w toku załatwiania spraw. Motywy te powinny znaleźć swój wyraz także w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, bowiem strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Bez zachowania tego elementu decyzji strony nie mają możliwości obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem – zarówno w odwołaniu, jak też w skardze do Sądu. Niezależnie od powyższego, uzasadnienie stanowi jeden z warunków sine qua non skutecznej kontroli decyzji administracyjnych przez NSA".

Wydając decyzję organy są zobowiązane do przestrzegania przepisów procedury administracyjnej, a zatem zobowiązane są do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a. oraz do uzasadnienia decyzji z zastosowaniem wymogów określonych w art. 107 § 3 K.p.a.

W związku z powyższym kontrola legalności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji obejmuje oprócz zbadania czy zastosowano prawidłowo przepisy prawa materialnego także zbadanie czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem.

W rozpoznawanej sprawie organ naruszył przytoczone wyżej przepisy prawa bowiem nie przeprowadził żadnych samodzielnych ustaleń, a w uzasadnieniu decyzji przytoczył jedynie informacje pochodzące z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Jednocześnie organ nie odniósł się ani do wyjaśnień złożonych przez Stronę w toku postępowania, ani do przedstawionych przez Stronę dokumentów.

Nieprawidłowości w zakresie ustalenia stanu faktycznego powodują, że zawarte w skardze zarzuty dotyczące naruszenia art. 8, art. 9, art. 10 ust. 1, art. 79 § 1 K.p.a. należy uznać za uzasadnione.

Zgodnie bowiem z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 K.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Organ jest zobowiązany dokonać wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego - zgodnie z treścią art. 80 K.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 49e w zw. z art. 26a ust. 1a¹ pkt 3 ustawy o rehabilitacji Sąd stwierdza, że również te zarzuty znajdują uzasadnienie.

Zgodnie z art. 26a ust. 1 ustawy o rehabilitacji, pracodawcy przysługuje ze środków Funduszu miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, o ile pracownik ten został ujęty w ewidencji zatrudnionych osób niepełnosprawnych, o której mowa w art. 26b ust. 1. Miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przysługuje pracodawcy po spełnieniu warunków określonych w art. 26a-26c ustawy o rehabilitacji.

Zgodnie z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, miesięczne dofinansowanie nie przysługuje jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni.

Koszty płacy oznaczają, zgodnie z art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji wynagrodzenie brutto oraz finansowane przez pracodawcę obowiązkowe składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe naliczone od tego wynagrodzenia i obowiązkowe składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

Należy zauważyć, że za terminowo poniesione koszty płacy uznaje się te, które zostały poniesione w terminach wynikających odpowiednio z przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (wynagrodzenie), ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (należności składkowe) oraz ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (zaliczki na podatek dochodowy od wypłaconych wynagrodzeń).

Jak wynika z akt sprawy pismami z (...)oraz z (...)2018 r. Oddział ZUS w P. oraz B. poinformował, że za płatnika - wpłaty składek na ubezpieczenia społeczne za ww. okresy były dokonane terminowo, ale w niepełnej wysokości. Należności za te okresy zostały pokryte ostatecznie wpłatą z (...)2013 r.

Jednocześnie ZUS poinformował, że w wyniku postępowania wyjaśniającego stwierdzono nieprawidłowości w zakresie wysokości stopy procentowej na obowiązkowe ubezpieczenie wypadkowe i na tę okoliczność wydana została płatnikowi decyzja, która dotyczyła ustalenia stopy procentowej na podstawie prawidłowych danych w związku z zaniżeniem jej wysokości przez Spółkę. W wyniku tych działań Spółka złożyła korygujące dokumenty rozliczeniowe.

Skarżąca wyjaśniła, iż dokonane korekty dokumentów rozliczeniowych za kontrolowane miesiące były spowodowane korektą wysokości stopy procentowej na obowiązkowe ubezpieczenie wypadkowe i na tę okoliczność wydana została płatnikowi decyzja, która dotyczyła ustalenia stopy procentowej z uwzględnieniem prawidłowych danych ustalonych w drodze kontroli ZUS.

Zawiadomieniem z dnia (...)2013 r. ZUS na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz.U. z 2009 r. nr 167 poz. 1322 ze zm.), dalej: "ustawa o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy", zawiadomił Spółkę, iż w roku składkowym obejmującym okres rozliczeniowy od 1 kwietnia 2013 r. do 31 marca 2014 r. wysokość stopy składki na ubezpieczenie wypadkowe dla Spółki jako płatnika wynosi 1,90 % podstawy wymiaru. Wysokość stopy procentowej składki na ubezpieczenie wypadkowe została ustalona na podstawie danych przekazanych przez Spółkę.

Zawiadomieniem z dnia (...)2013 r. ZUS poinformował Spółkę o przeliczeniu stopy procentowej składki na ubezpieczenie wypadkowe stwierdzając, że w roku składkowym obejmującym okres rozliczeniowy od 1 kwietnia 2013 r. do 31 marca 2014 r. wysokość stopy składki na ubezpieczenie wypadkowe dla Spółki jako płatnika wynosi 2,08 % podstawy wymiaru. Wysokość stopy procentowej składki na ubezpieczenie wypadkowe została ustalona w związku z przekazaniem przez Spółkę korygujących informacji ZUS IWA.

Decyzją z dnia (...) 2013 r. ZUS na podstawie art. 34 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy, w roku składkowym obejmującym okres rozliczeniowy od 1 kwietnia 2013 r. do 31 marca 2014 r. podwyższył Spółce wysokość stopy składki na ubezpieczenie wypadkowe dla Spółki jako płatnika o 50%.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w deklaracjach DRA za m-ce 04-05-06/2013 błędnie wykazywano składkę wypadkową (1,90% zamiast 2,08%). W związku z zaniżeniem składki wypadkowej ZUS wymierzył składki w wysokości 3,12% (tj. podwyższając o 50% składkę obowiązującą) na cały rok składkowy obejmujący okres rozliczeniowy od 04/2013 do 03/2014.

Płatnik został zobowiązany do złożenia korekty deklaracji rozliczeniowych łącznie z raportami imiennymi korygującymi. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca złożyła wymagane korekty i uregulowała wymagane należności.

W ocenie Sądu Prezes PFRON badając, czy wystąpiła przesłanka z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji, powinien był wziąć pod uwagę fakt, że Skarżąca regulowała terminowo składki na ubezpieczenie wypadkowe w wysokości określonej zawiadomieniem z dnia (...)2013 r. Natomiast konieczność dopłaty składki na ubezpieczenie wypadkowe za okresy sprawozdawcze: kwiecień, maj, czerwiec 2013 r. powstała po kontroli ZUS przeprowadzonej w dniu 4 lipca 2013 r. i została uregulowana wpłatą z (...)2013 r.

Skarżąca konsekwentnie w toku postępowania wskazywała, że za sporne okresy sprawozdawcze składki ZUS regulowane były terminowo. Organ natomiast rozpoznając sprawę argumenty te zupełnie pominął i oparł się jedynie na informacjach Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, nie poddając własnej ocenie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych w kontekście przesłanek z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji.

Wobec powyższego, zdaniem Sądu, Prezes PFRON naruszył przepisy postępowania w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien ustalić stan faktyczny w oparciu o całość zebranego materiału dowodowego, uwzględniając przedstawione wyżej wywody i wykładnię prawa.

Ze wskazanych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 ust. 1 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w pkt 2 wyroku.