Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1908/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant Patrycja Kołtan-Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1779/16 w sprawie ze skargi R. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 stycznia 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1779/16 po rozpoznaniu skargi R. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2016 r. [...] w przedmiocie wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej - uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Radomiu z dnia [...] maja 2016 r. oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego koszty

WSA orzekał w następującym stanie sprawy.

R. R. wnioskiem z [...] marca 2016 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w Radomiu o wpisanie go na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Do wniosku dotyczył, m. in. świadectwo ukończenia w 1990r. Szkoły Podoficerskiej Milicji Obywatelskiej we Wrocławiu, świadectwo ukończenia Zasadniczej Szkoły Zawodowej Przyzakładowej [...] w S. oraz orzeczenia z [...] lutego 2016r. - lekarskie nr [...] i psychologiczne nr [...], potwierdzające jego zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej, wydane na podstawie art. 33 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 7 ustawy o ochronie osób i mienia.

Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w Radomiu decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] odmówił wnioskodawcy wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Stwierdził, że strona nie potwierdziła posiadania specjalistycznych kwalifikacji niezbędnych do uzyskania wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, tj. przygotowania teoretycznego i praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia.

Od decyzji tej wnioskodawca wniósł w ustawowym terminie odwołanie do Komendanta Głównego Policji.

Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wskazał, że art. 29 ust. 5 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia w brzmieniu obowiązującym od 1.01.2014r. stanowi, ze odmowa wpisu na listę następuje w formie decyzji administracyjnej właściwego komendanta wojewódzkiego Policji, co ma miejsce m. in. w przypadku, gdy pracownik ochrony fizycznej nie spełnia wymogu określonego w art. 26 ust. 3 pkt 8 tej ustawy. Przepis ten stanowi, że na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się osobę, która posiada przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia.

Uznał, że posiadanie zaś przygotowania teoretycznego i praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia potwierdzają, zgodnie z art. 26 ust. 7 ww. ustawy:

- dyplomy potwierdzające kwalifikacje zawodowe w zawodzie technika ochrony fizycznej osób i mienia lub świadectwa potwierdzające kwalifikacje w zawodzie technika ochrony fizycznej osób i mienia;

- dyplomy lub świadectwa uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich Policji lub Straży Granicznej;

- świadectwo szkolenia zawodowego zakończonego złożeniem egzaminu na pierwszy stopień podoficerski, chorążego lub oficerski Służby Więziennej wraz ze świadectwem szkolenia specjalistycznego w zakresie specjalizacji ochronnej w Służbie Więziennej;

- zaświadczenia o ukończeniu kursów organizowanych przez ośrodki szkolenia Policji, Straży Granicznej, Służby Więziennej lub Biura Ochrony Rządu, o ile kursy te spełniają wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 9;

- zaświadczenie o ukończeniu kwalifikacyjnego kursu zawodowego lub kursu umiejętności zawodowych, potwierdzających przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia, realizowanych zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 68a ust. 5 ustawy z dnia 7 września 199lr. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004r., nr 256, poz. 2572 ze zm.);

- zaświadczenia o ukończeniu innych kursów potwierdzających przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia, prowadzonych przez publiczne i niepubliczne placówki i ośrodki zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 68a ust. 5 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty;

- świadectwa ukończenia szkoleń lub kursów potwierdzających przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia prowadzonych przez uczelnie.

Organ odwoławczy wskazał, że wnioskodawca na potwierdzenie swych kwalifikacji w zakresie ochrony fizycznej przedstawił świadectwo ukończenia w 1990 r. szkoły podoficerskiej Milicji Obywatelskiej w Wojewódzkim Ośrodku Szkolenia MO we Wrocławiu.

Zdaniem organu przedstawione zaświadczenie nie spełnia jednak wymogów niezbędnych do wpisania wymienionego na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, bowiem nie jest zaświadczeniem o ukończeniu kursu organizowanego przez ośrodki szkolenia Policji, Straży Granicznej, Służby Więziennej lub Biura Ochrony Rządu. Nie jest także dyplomem lub świadectwem uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich Policji lub Straży Granicznej oraz zaświadczeniem o ukończeniu innych kursów wskazanych w art. 26 ust. 7 pkt 1, 3, 5 - 7 ustawy o ochronie osób i mienia czy też w art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2013r. o zmiianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów.

Zdaniem organu odwoławczego, okoliczność ukończenia przez skarżącego, szkoły podoficerskiej MO, jak również praca w Policji na etacie dyżurnego w latach 2001 - 2006r. nie może wpłynąć na inny sposób rozstrzygnięcia jej sprawy.

Zgodnie bowiem z przepisami ustawy przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia potwierdzały dokumenty ukończenia szkół Policji, a nie Milicji Obywatelskiej. Niewątpliwie, gdyby wolą ustawodawcy było przyznanie uprawnień wynikających z przepisu art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia absolwentom uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich resortu spraw wewnętrznych, to zapis laki znalazłby się w treści ustawy.

W związku z powyższym, za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 26 ust. 3 pkt N ustawy o ochronie osób i mienia. Nie zmienia tego fakt, że przepisy ustawy o Policji funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej uznały za policjantów. Okoliczność ta dotyczy bowiem wyłącznie uprawnień kadrowych - milicjant pozostający w służbie stawał się z mocy ustawy funkcjonariuszem Policji w związku z rozwiązaniem Milicji Obywatelskiej. Nie zmienia to jednak faktu, że ukończył szkołę Milicji Obywatelskiej, a nie Policji.

Odnosząc się zaś do twierdzenia strony, która powołując się na art. 65 Konstytucji RP, wskazał, że istnieją zawody, które z różnych uzasadnionych względów ustawodawca postanowił objąć administracyjną reglamentacją, a więc nie można ich wykonywać bez przyznania przez właściwy organ Państwa stosownego uprawnienia. Czynności podejmowane przez kwalifikowanych pracowników ochrony dotyczą sfery bezpieczeństwa i porządku publicznego w objętych ochroną miejscach, a więc swobodny dostęp do tego zawodu, bez wymagań w zakresie kwalifikacji, nie byłby uzasadniony. Omawiany argument strony nie ma wpływu na rodzaj decyzji w jej sprawie.

Podsumowując organ odwoławczy ocenił, że argumenty strony zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji nie tworzą podstaw ani do wpisania jej na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, ani do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Wskazał, że jeśli strona uzupełni swoje kwalifikacje zawodowe, to nie występują przeszkody formalno - prawne, aby złożyła ponownie wniosek o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, który spowoduje wszczęcie nowego postępowania administracyjnego w sprawie wpisu na tę listę. Przedłożone bowiem orzeczenia lekarskie i psychologiczne (potwierdzają posiadanie przez nią zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej) zachowują ważność do [...].02.2019 r.

Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 17 stycznia 2017 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz ją poprzedzającą z [...] maja 2016 r.

Sąd I instancji wskazał, że istota sporu sprowadza się do kwestii, czy organy policji prawidłowo oceniły dokumentację przedstawioną w toku postępowania administracyjnego przez skarżącego, w szczególności świadectwo ukończenia Szkoły Podoficerskiej Milicji Obywatelskiej we Wrocławiu uznając, że nie jest to dokument, o którym mowa w art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, a zatem dokument potwierdzający posiadanie przez skarżącego kwalifikacji uprawniających do wpisania go na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

W ocenie Sądu, organy policji dokonały oceny powyższych dokumentów, opierając się na nieustalonym w sposób wyczerpujący stanie faktycznym, co wynikało z błędnej interpretacji art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia.

Zgodnie z art. 26 ust. 3 pkt 8 ustawy o ochronie osób i mienia, na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się osobę, która posiada przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia. Przepis art. 26 ust. 7 pkt 2 tej ustawy, stanowi natomiast, że spełnienie wymogu określonego w ust. 3 pkt 8 potwierdzają dyplomy lub świadectwa uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich Policji lub Straży Granicznej.

Organy policji obu instancji, opierając się na literalnej interpretacji art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia uznały, że świadectwo ukończenia Szkoły Podoficerskiej Milicji Obywatelskiej we Wrocławiu nie jest dyplomem lub świadectwem uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich Policji.

W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie tej kwestii nie może opierać się jedynie na analizie terminologii użytej w przywołanym przepisie i występującej na przedstawionym przez skarżącego świadectwie. Powyższa kwestia zdecydowanie wymaga dokonania ustaleń faktycznych i prawnych, czy szkoła ukończona przez skarżącego nie jest w istocie rzeczy szkołą, która obecnie funkcjonuje we Wroclawiu, jako szkoła Policji. Zgodnie z art. 146 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 2990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355), z chwilą utworzenia Policji Milicja Obywatelska zostaje rozwiązana. Z dniem zatem wejścia w życie ustawy o Policji została rozwiązana Milicja Obywatelska, a mocą art. 1 ust. 1 tej ustawy, została utworzona nowa umundurowana i uzbrojona formacja Policji.

WSA wskazał, iż zgodnie z art. 4 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji, w skład Policji wchodzą również: Wyższa Szkoła Policji, ośrodki szkolenia i szkoły policyjne. Przepisy ustawy o Policji, nie zawierają jednak przepisów przejściowych regulujących status prawny dotychczasowych szkół Milicji Obywatelskiej. Sam fakt rozwiązania Milicji Obywatelskiej i utworzenie w jej miejsce Policji, nie oznacza zakończenia bytu prawnego szkół Milicji Obywatelskiej.

W związku z powyższym, w ocenie Sądu, w decyzjach obu instancji, brak jest analizy prawnej w tym względzie, co w ocenie Sądu, ma kluczowe znaczenie w sprawie.

Skarżący przedstawił świadectwo ukończenia Szkoły Podoficerskiej Milicji Obywatelskiej we Wrocławiu, tym samym należy ustalić, czy funkcjonująca Szkoła Policji we Wrocławiu nie jest pod względem organizacyjnym i prawnym kontynuacją dawnej szkoły Milicji Obywatelskiej, co by oznaczało, że skarżący ukończył szkołę, która mimo, że powstała przed utworzeniem Policji, w obowiązującym stanie prawnym wchodzi w skład szeroko ujętej w art. art. 4 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji, struktury Policji.

Powyższe ustalenie po ponownym rozpatrzeniu wniosku pozwoli na prawidłowe, rozstrzygnięcie problemu, czy przedstawione przez skarżącego świadectwo, spełnia wymogi dokumentu wymienionego w art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, potwierdzającego kwalifikacje uprawniające do wpisania skarżącego na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Zdaniem Sądu, za powyższym rozumieniem normy wynikającej z art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, przemawiają względy systemowe, jak i celowościowe. Nie można pominąć faktu, że stosownie do art. 149 ust. 1 ustawy o Policji, ustawodawca zdecydował, że z chwilą rozwiązania Milicji Obywatelskiej jej funkcjonariusze stają się policjantami. Ustawodawca zatem uznał, że funkcjonariusze Milicji Obywatelskiej, posiadają wystarczające kwalifikacje, uzyskane poprzez ukończenie szkół, szkoleń i kursów organizowanych w ramach dotychczasowej formacji, jak i poprzez wykonywanie obowiązków służbowych w ramach tej formacji, do wcielenia ich do nowopowstałej struktury Policji.

Sąd dodał, nadto, iż organy obu instancji całkowicie pominęły istotę regulacji zawartej w ustawie z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących warunki dostępu do wykonywania niektórych zawodów (Dz. U. z 2013 r., poz. 829), wyrażoną w uzasadnieniu do projektu (Nr druku: [...]), zgodnie z którym zmiany miały na celu zmniejszenie liczby zawodów regulowanych. Wskazano, że zagadnienie regulacji zasad podejmowania i wykonywania zawodu nie jest obojętne z perspektywy konstytucyjnej, albowiem zgodnie z treścią art. 65 Konstytucji RP każdemu zapewnia się wolność wyboru i wykonywania zawodu i wyboru miejsca pracy. Powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 26 kwietnia 1999 r., sygn. akt K 33/98 podkreślono, że realizacja pełnej wolności do pracy to nie tylko brak przymusu, ale również brak ograniczeń polegających na uniemożliwieniu wykonywania określonego zawodu czy zatrudnienia.

Sąd podniósł, iż zgodnie z orzecznictwem powołanym przez ten Sąd, w świetle dotychczasowego brzmienia art. 26 ust. 3 pkt 3 w związku z art. 35 ustawy o ochronie osób i mienia oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 sierpnia 1998 r. w sprawie rodzajów dyplomów i świadectw wydawanych przez szkoły i inne placówki oświatowe, potwierdzają one uzyskanie specjalistycznych kwalifikacji w zakresie ochrony osób i mienia, minimalnego zakresu programów kursów pracowników ochrony fizycznej pierwszego i drugiego stopnia oraz zakresu obowiązujących tematów egzaminów i trybu ich, składania, składu komisji egzaminacyjnej i sposobu przeprowadzania egzaminu (Dz. U. z 2010 r., Nr 149, poz. 999 ze zm.), spełniałby wymóg specjalistycznego wykształcenia.

W ocenie Sądu, powyższe oznacza, że zarówno organ odwoławczy jak i organ I instancji naruszyły art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, poprzez jego błędną interpretację, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nie zebranie w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego co skutkowało niedokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego i w następstwie rozstrzygnięciem naruszającym zasadę swobodnej oceny dowodów, a także niewłaściwym uzasadnieniem faktycznym oraz prawnym decyzji obu instancji.

Komendant Główny Policji złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, a w wypadku uznania przez Sąd, iż istota sprawy została należycie wyjaśniona – o uchylenie wyroku oraz wydanie orzeczenia reformatoryjnego w trybie art. 188 p.p.s.a. Zasądzenie kosztów postępowania.

Organ zarzucił wyrokowi:

1) naruszenie prawa materialnego:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 8 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2014 r. poz. 1099; obecnie: Dz. U. z 2016 r., poz. 1432 ze zm.), poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że legitymowanie się przez skarżącego świadectwem ukończenia szkoły podoficerskiej Milicji Obywatelskiej w Wojewódzkim Ośrodku Szkolenia Milicji Obywatelskiej (MO) we Wrocławiu, potwierdza posiadanie przez w/w osobę przygotowania teoretycznego i praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomości przepisów prawa związanych z ochroną osób i mienia stosownie do wymagań w tym zakresie przewidzianych obowiązującymi od 1 stycznia 2014 r. przepisami ustawy o ochronie osób i mienia;

2) naruszenie prawa materialnego tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia poprzez przyjęcie, że przedstawione przez skarżącego świadectwo ukończenia szkoły podoficerskiej Milicji Obywatelskiej w Wojewódzkim Ośrodku Szkolenia Milicji Obywatelskiej (MO) we Wrocławiu spełnia wymogi dokumentów potwierdzających kwalifikacje związane z wykonywaniem ochrony osób i mienia w rozumieniu art. 26 ust. 7 ustawy o ochronie osób i mienia, które to dokumenty określają postanowienia z art. 26 ust. 3 pkt 8 tej ustawy;

3) naruszenie prawa materialnego tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia poprzez przyjęcie, że organ odwoławczy - Komendant Główny Policji, jak i organ I instancji naruszyły art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, poprzez błędną interpretację tych przepisów;

4) naruszenie prawa materialnego tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 35 ustawy o ochronie osób i mienia poprzez jego zastosowanie w sprawie i w konsekwencji błędne uznanie, iż wydane na podstawie tego przepisu, uchylone z dniem 1 stycznia 2014 r. rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 sierpnia 1998 r. w sprawie rodzajów dyplomów i świadectw wydawanych przez szkoły i inne placówki oświatowe, które potwierdzają uzyskanie specjalistycznych kwalifikacji w zakresie ochrony osób i mienia, minimalnego zakresu programów kursów pracowników ochrony fizycznej pierwszego i drugiego stopnia oraz z zakresu obowiązujących tematów egzaminów i trybu ich składania, składu komisji egzaminacyjnej i sposobu przeprowadzania egzaminu, a w szczególności § 2 ust. 2 tego rozporządzenia, znajduje zastosowanie w przedmiotowej sprawie i uzasadnia spełnienie przez skarżącego wymogu specjalistycznego wykształcenia w przedmiocie ochrony fizycznej pierwszego i drugiego stopnia;

5) naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu, że organy Policji nie zebrały w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego, co skutkowało niedokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego i w następstwie rozstrzygnięciem naruszającym zasadę swobodnej oceny dowodów, a także niewłaściwym uzasadnieniem faktycznym oraz prawnym decyzji obu instancji.

Skarżący nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że w ocenie Sądu I instancji organy administracji publicznej naruszyły art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy z 22 sierpnia 1997 roku o ochronie osób i mienia poprzez jego błędną interpretację, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie zebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i niedokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można podzielić stanowiska Sądu I instancji w zakresie w jakim wskazuje na naruszenie przez organy administracji publicznej przepisów postępowania. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że skarżący R. R. do wniosku o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej dołączył świadectwo ukończenia w 1990 roku Szkoły Podoficerskiej Milicji Obywatelskiej we Wrocławiu, świadectwo ukończenia Zasadniczej Szkoły Zawodowej Przyzakładowej SKB [...] w S. oraz orzeczenia lekarskie i psychologiczne potwierdzające jego zdolność fizyczna i psychiczną do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej. Ponadto z akt sprawy wynika, że w latach 2001 - 2006 wnioskodawca był zatrudniony w Policji na etacie dyżurnego. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że w ocenie organów wnioskodawca nie potwierdził swoich kwalifikacji w zakresie ochrony fizycznej, bowiem przedstawione świadectwo ukończenia Szkoły Podoficerskiej Milicji Obywatelskiej we Wrocławiu nie jest zaświadczeniem o ukończeniu kursu organizowanego przez ośrodki szkolenia Policji, Straży Granicznej, Służby Więziennej lub Biura Ochrony Rządu i nie jest także dyplomem lub świadectwem ukończenia uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich Policji lub Straży Granicznej a także nie jest zaświadczeniem o ukończeniu innych kursów wskazanych w art. 26 ust. 7 pkt 1,3, 5 - 7 ustawy o ochronie osób i mienia czy też w art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 roku o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów.

W związku z powyższym zdaniem NSA brak było podstaw do twierdzenia, iż organy administracji publicznej nie zebrały w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowy i niedokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy.

Natomiast w okolicznościach faktycznych sprawy zasadnie Sąd I instancji wskazał na błędną wykładnię art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia.

Przechodząc do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, a dotyczących wykładni art. 26 ust. 7 pkt 2 oraz art. 26 ust. 3 pkt 8 ustawy o ochronie osób i mienia, należy w tym zakresie w pełni podzielić stanowisko i argumentację zaprezentowaną w wyrokach NSA z dnia 14 czerwca 2018 roku sygnatura akt II GSK 848/18 i z dnia 10 października 2018 roku sygnatura akt II GSK 1114/18, w których wskazano, że art. 26 ust. 3 pkt 8 w zw. z ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia interpretowany w związku z art. 149 ustawy o Policji należy rozumieć w taki sposób, że wymóg posiadania przygotowania teoretycznego i praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia, a zatem spełnienie przesłanek wskazanych w art. 26 ust. 3 pkt 8 ustawy o ochronie osób i mienia, potwierdzają dyplomy lub świadectwa uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich Policji lub Straży Granicznej, niezależnie od daty ich ukończenia i zmieniającej się nazwy lub jednostki pod którą podlega.

Podkreślić także należy, że brak dostatecznych argumentów na to, iż ustawodawca chciał wykluczyć z kręgu osób uprawnionych do wpisania na listę kwalifikowanych pracowników ochrony tych którzy uzyskali świadectwa szkół milicyjnych (resortu spraw wewnętrznych). W ocenie NSA (podzielając w tym zakresie w całości stanowisko NSA wyrażone w przywołanych wyżej wyrokach), gdyby racjonalny ustawodawca istotnie chciał ograniczyć uprawnienie byłych absolwentów szkół milicyjnych, dokonałby tego w sposób wyraźny i jednoznaczny, jak to uczynił np. w zakresie uprawnień emerytalnych niektórych osób w art. 13b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno - Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2018 r. poz. 132 ze zm.).

Należy także w pełni zgodzić się z tym, że za powyższym rozumieniem normy wynikającej z art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, przemawiają względy systemowe, jak i celowościowe. Nie można bowiem pominąć faktu, że stosownie do art. 149 ust. 1 ustawy o Policji ustawodawca zdecydował, że z chwilą rozwiązania Milicji Obywatelskiej jej funkcjonariusze stają się policjantami. Ustawodawca zatem uznał, że funkcjonariusze Milicji Obywatelskiej posiadają wystarczające kwalifikacje, uzyskane poprzez ukończenie szkół, szkoleń i kursów organizowanych w ramach dotychczasowej formacji, jak i poprzez wykonywanie obowiązków służbowych w ramach tej formacji, do wcielenia ich do struktur Policji.

W tym stanie rzeczy zasadnie wskazuje się ,iż z art. 26 ust. 3 pkt 8 ustawy wynika, że podstawowym kryterium określonym w tym przepisie jest przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia, a zatem wiedza i praktyka (posiadane umiejętności praktyczne).

Trafnie również podkreślono że nie jest przekonujący argument organu, iż konieczne jest posługiwanie się przy interpretacji wskazanych przepisów wyłącznie wykładnią językową, bowiem dokonana przez organ literalna wykładnia art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia prowadzi do wniosków, których nie można zaakceptować z punktu widzenia wykładni systemowej, celowościowej i prokonstytucyjnej tego przepisu.

Uwzględniając wyrażoną w art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP normę, iż wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne i nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny należy uznać, iż trafne jest stanowisko, że zasada równości nakazuje identyczne traktowanie podmiotów znajdujących się w takiej samej lub podobnej sytuacji prawnie relewantnej. Dlatego kierując się wykładnią systemową, celowościową i prokonstytucyjną art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, w oparciu o unormowania art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP należy stwierdzić, że za ukończenie Szkoły Podoficerskiej Policji w rozumieniu art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia można również uznać ukończenie podoficerskiej szkoły Milicji Obywatelskiej.

W związku z powyższym mimo częściowo błędnego uzasadnieniu zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sad Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.