Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SO/Kr 40/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: wymierzono grzywnę
Powołane przepisy: article: art.55 par.1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Kraków, dnia 19 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P.K. o wymierzenie grzywny Wójtowi Gminy P. postanawia I. wymierzyć Wójtowi Gminy P. grzywnę w wysokości 500 (słownie: pięćset) złotych, II. zasądzić od Wójta Gminy P. na rzecz P.K. kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 25 października 2014 r. (data stempla pocztowego) P.K. działając przez pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), wniosek o wymierzenie grzywny Wójtowi Gminy P. w związku z nieprzekazaniem skargi z dnia 22 sierpnia 2014 r. na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W uzasadnieniu wnioskodawca podał, że w dniu 22 sierpnia 2014 r. wniósł za pośrednictwem Wójta Gminy P. skargę na bezczynność tego organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej.

Dalej wskazał, że skarga została złożona do sądu dopiero w dniu 30 września 2014 r.

W odpowiedzi na wniosek Wójt Gminy P. , działający przez pełnomocnika adw. J.Z. , wniósł o jego oddalenie.

Organ stwierdził, że "kierując się przepisami ogólnymi, a mianowicie art. 54

§ 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłał do sądu wniesioną przez Skarżącego skargę wraz z aktami sprawy w terminie 30 dni". Z tego względu złożony wniosek o wymierzenie grzywny należało uznać za nieuzasadniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wniosek o wymierzenie grzywny jest zasadny.

Zgodnie z art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę

w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.

W niniejszej sprawie – ze względu na przedmiot skargi, za której nieprzekazanie wnioskodawca żąda wymierzenia organowi grzywny – zastosowanie znajdzie przepis art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 782), zgodnie z którym do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) z tym, że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.

Stosownie zaś do art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego

w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

W rozpatrywanej sprawie organ otrzymał skargę w dniu 27 sierpnia 2014 r., jak wynika z prezentaty umieszczonej na piśmie ją zawierającym.

Natomiast kierowana do Sądu przesyłka zawierająca wyłącznie odpowiedź na skargę została nadana przez organ w placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 22 września 2014 r.

Wobec ewidentnego braku w postaci skargi, Sąd wezwał pismem z dnia 25 września 2014 r. Wójta Gminy P. do jej nadesłania w terminie 3 dni.

Końcowo, kompletne akta sprawy, w tym skarga P.K. na bezczynność Wójta Gminy P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, znalazły się w Sądzie w dniu 30 września 2014 r.

Biorąc pod uwagę treść art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (t. jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 782), termin na przekazanie akt i odpowiedzi na skargę upływał w niniejszej sprawie w dniu 11 września 2014 r. Oznacza to, że Wójt Gminy P. dopuścił się zwłoki w realizacji obowiązku przekazania skargi wraz z aktami sprawy, przy czym uznać należy, że obowiązek ten zrealizowany został przez wymieniony organ dopiero w dniu 30 września 2014 r. w momencie złożenia w Sądzie skargi P.K. , a nie w dniu nadesłania do Sądu odpowiedzi na skargę (23 września 2014 r.). Przepis art. 54 § 2 P.p.s.a. stanowi, że organ przekazuje sądowi nie tylko odpowiedź na skargę, ale przede wszystkim skargę wraz z aktami sprawy. Nie sposób uznać, aby przedłożenie jedynie odpowiedzi na skargę, pomijając już kwestię bezprzedmiotowości takiego działania z racji braku dostępu Sądu do przedstawionych w skardze zarzutów, stanowiło działanie zgodne z treścią powołanego przepisu. Zatem uznać należało, że opóźnienie organu wyniosło 19 dni.

W ocenie Sądu, nie może stanowić usprawiedliwienia tak znacznej zwłoki w przekazaniu skargi fakt, iż organowi umknął fakt konieczności zastosowania w sprawie przepisu szczególnego – art. 21 pkt 1 u.d.i.p. w miejsce ogólnych zasad postępowania ze skargą, zawartych w art. 54 § 2 P.p.s.a. w zakresie terminu na przekazanie skargi sądowi.

Powyższe okoliczności, wskazujące na niefrasobliwość organu w stosowaniu właściwych przepisów prawa dotyczących terminów poszczególnych czynności procesowych, przesądzają o zasadności wniosku o wymierzenie grzywny.

Przypomnieć w tym miejscu wypada utrwalony pogląd orzecznictwa i doktryny, że postępowaniami opartymi na przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej rządzi zasada szybkości postępowania, a dotyczące terminów przepisy art. 16 ust. 2 pkt 1 oraz art. 21 u.d.i.p. są regulacją szczególną w stosunku do norm wyrażonych w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Przechodząc do kwestii grzywny, wskazać należy, że grzywna ta, o której mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a., ma charakter dyscyplinująco - restrykcyjny. Jest to więc środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 P.p.s.a., jednakże wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym w tym przepisie (Naczelny Sądu Administracyjny w postanowieniu z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 1024/06). Fakt następczego zrealizowania obowiązku przekazania skargi wraz z aktami sprawy, nawet przed datą wniesienia wniosku o wymierzenie grzywny, nie czyni grzywny bezpodstawną, a sprawy wszczętej z wniosku o jej wymierzenie – bezprzedmiotową.

Należy zaznaczyć, że użyty w art. 55 § 1 P.p.s.a. termin "może" oznacza, że ustawodawca pozostawił sądowi ocenę zasadności wymierzenia grzywny. Rozpoznając wniosek o wymierzenie grzywny sąd, powinien zatem wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc przyczynę niedopełnienia obowiązku, jak również czas opóźnienia w przekazaniu skargi do sądu.

Ustalając wysokość wymierzonej organowi grzywny na kwotę 500 zł, Sąd wziął pod uwagę całokształt okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt przekazywania skargi dopiero na wezwanie Sądu oraz długość opóźnienia.

Z powyższych przyczyn Sąd przyjął, że grzywna w wysokości 500 zł będzie adekwatna do stopnia zaniedbania organu w realizacji przewidzianego ustawą obowiązku.

W kwestii zaś wysokości wymierzonej grzywny wskazać należy, iż ustawodawca do uznania Sądu pozostawił ustalenie jej kwoty, pod warunkiem, że jej górna granica nie przekroczy wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 P.p.s.a.). Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 lutego 2013 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2012 r. wynosiło ono 3191,93 zł (M.P. 2014, poz. 158).

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Krakowie, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.

O kosztach Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a. Na podstawie art. 205 P.p.s.a. zasądzono zwrot kosztów obejmujący wpis od wniosku, wynagrodzenie pełnomocnika ustalone w wysokości określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349) oraz opłatę od pełnomocnictwa.