Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 409/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 518
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dortoa Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2015 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na decyzję Wojewody z dnia 15 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta, wykonujący zadania starosty z zakresu administracji, rządowej decyzją z 18 czerwca 2013 r. orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w G., stanowiącej działki nr: [...] o pow. 0,4606 ha i [...] o pow. 0,2766 ha, obręb ewidencyjny M., dla której III Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego prowadzi księgę wieczystą nr [...] oraz części nieruchomości, dla której III Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...], w zakresie działek nr: [...] o pow. 0.5784 ha i [..] o pow. 0.2440 ha, obręb ewidencyjny M., będących własnością R. P., poprzez udzielenie inwestorowi A. zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez te nieruchomości przewodów i urządzeń elektrycznych służących do przesyłania energii elektrycznej oraz podziemnych, naziemnych i nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z. tych przewodów i urządzeń w postaci dwutorowej linii napowietrznej 2x110 kV wraz z jednym słupem energetycznym, obejmującej odcinek linii o długości ok. 110 m zgodnie z projektem wskazanym w załączniku stanowiącym integralną część decyzji.

Decyzją z 15 kwietnia 2015 r. Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania R. P., uchylił powyższą decyzję i orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...] obręb ewidencyjny M., położonej w G., dla której III Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego prowadzi księgę wieczystą nr [...] oraz części nieruchomości, dla której III Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego prowadzi księgę wieczystą nr [...], w zakresie działek nr [...] i nr [...], obręb ewidencyjny M., będących własnością R. P., poprzez udzielenie A., zezwolenia na założenie i przeprowadzenie na ww. nieruchomości dwutorowej linii napowietrznej 2 x 110 kV wraz z jednym słupem energetycznym, obejmującej odcinek linii o łącznej długości ok. 110 m zgodnie z załącznikiem graficznym nr 1 będącym integralną częścią niniejszej decyzji.

Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:

Inwestor A. wystosował w dniu 1 lipca 2011 r. do R. P. pismo z prośbą o wyrażenie zgody na korzystanie z nieruchomości będących jego własnością w zakresie niezbędnym do realizowanej inwestycji energetycznej, w oparciu o załączniki graficzne, a także zawierające warunki zawarcia porozumienia (m.in. przedstawiono ofertę zapłaty kwoty 24564,00 zł jako rekompensaty za wszelkie niedogodności związane z inwestycją).

Pismem z 21 lipca 2011 r. pełnomocnik R. P. wskazał na konieczność przeprowadzenia negocjacji w przedmiotowej sprawie oraz wystosował prośbę o wskazanie podstaw do wyliczenia wysokości rekompensaty.

W odpowiedzi A. pismem z 29 lipca 2011 r. przedstawiła podstawę wspomnianego wyliczenia i jego wysokości w odniesieniu do każdej działki, a także jego ogólną wartość – 26913,00 zł, tytułem jednorazowego wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu.

Pełnomocnik R. P. w piśmie z 4 października 2011 r. jako wynagrodzenie z tytułu ustanowienia służebności przesyłu wskazał kwotę 564500,00 zł, jak również poprosił o wskazanie wysokości linii energetycznych, oraz zakresu oddziaływania pola elektromagnetycznego, oraz wniósł o wskazanie zasad obliczania pasa oddziaływania linii energetycznej.

Pomimo dalszej wymiany korespondencji strony nie doszły do porozumienia, w związku z czym A. pismem z 27 maja 2012 r. poinformowała skarżącego, że ze względu na brak porozumienia co do wysokości rekompensaty, sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania administracyjnego.

Wnioskiem z 3 sierpnia 2012 r. A. wystąpiła do Prezydenta Miasta o wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości.

W dniu 20 września 2012 r. Prezydent Miasta, wykonując zadania starosty z zakresu administracji rządowej, poinformował strony o wszczęciu postępowania.

Decyzją z 18 czerwca 2013 r., na wniosek spółki A., Prezydent Miasta, wykonując zadania starosty z zakresu administracji rządowej, ograniczył sposób korzystania z nieruchomości gruntowych położonych w G., stanowiących działki nr [...]-[...], będących własnością R. P. Ograniczenie to nastąpiło poprzez udzielenie inwestorowi – tj. A. – zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez ww. nieruchomości przewodów i urządzeń elektrycznych, służących do przesyłania energii elektrycznej, a także podziemnych, naziemnych i nadziemnych obiektów i urządzeń, niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń (w postaci dwutorowej linii napowietrznej 2x110 kV wraz z jednym słupem energetycznym, obejmującej odcinek linii o łącznej długości ok. 110 m – zgodnie z projektem wskazanym w załączniku do tej decyzji i stanowiącym jej integralną część).

Ponadto Prezydent Miasta zezwolił na wycinkę istniejących drzew i krzewów na nieruchomościach, pod projektowaną linię 110 kV, pod warunkiem uzyskania stosownych zezwoleń oraz wejście na nieruchomości w związku z koniecznością wykonania robót budowlanych, w wymiarze 8 tygodni, z możliwością skrócenia tego terminu na etapie realizacji inwestycji, oraz zobowiązał A. do poinformowania miejscowego organu o zakończeniu prac po przywróceniu nieruchomości do stanu poprzedniego, a jeśli to przywrócenie nie będzie możliwe – po zakończeniu prac.

Zobowiązał także inwestora do pisemnego powiadomienia organu o zakończeniu prac budowlanych prowadzonych na nieruchomości (po przywróceniu nieruchomości do stanu poprzedniego, lub – w przypadku braku takiej możliwości – po zakończeniu prac budowlanych), wraz z przekazaniem protokołów otwarcia i zamknięcia prac oraz do sporządzenia protokołu otwarcia przed rozpoczęciem prac budowlanych, w którym strony tegoż postępowania, tzn. inwestor wraz z właścicielem, dokonają m.in. inwentaryzacji stanu nieruchomości będących przedmiotem niniejszej decyzji, a także do sporządzenia protokołu zamknięcia po ich zakończeniu tj. po przywróceniu nieruchomości do stanu poprzedniego, lub – w przypadku braku takiej możliwości – po zakończeniu prac; oraz – do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu i przeprowadzeniu odcinka sieci, o którym mowa w ust. 1. Jeżeli przywrócenie do stanu poprzedniego będzie niemożliwe bądź spowoduje nadmierne trudności lub koszty, wnioskodawca zobowiązany będzie do zapłaty odszkodowania ustalonego w drodze postępowania administracyjnego

W uzasadnieniu tej decyzji opisano szczegółowo tok postępowania podkreślając przeprowadzenie w dniu 8 listopada 2012 r. rozprawy administracyjnej, podczas której pełnomocnik A. podtrzymał złożony wniosek o ograniczenie korzystania z wymienionych nieruchomości. Wskazano, że przed złożeniem wniosku wnioskodawca przeprowadził z właścicielem nieruchomości rokowania, co wypełniło przesłankę z art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Podkreślono nadto, że choć decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 z 31 marca 2011 r. nie posiada waloru ostateczności, to jednak – ze względu na nadany jej z mocy ustawy rygor natychmiastowej wykonalności (art. 34 ustawy z 7 lipca 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, Dz. U. z 2010 nr 26, poz. 133 ze zm.; zwaną dalej ustawą o EURO), znajduje się ona w obrocie prawnym. Powołano się też na art. 3 ustawy o EURO oraz na art. 6 pkt. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Odnosząc się natomiast do kwestii odszkodowania, wspomniano, że ze względu na art. 129 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami, organ wydaje decyzję odrębną. Ponieważ organ prowadzący postępowanie zapewnił stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem niniejszej decyzji umożliwił im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenie żądań, należało wobec tego – zdaniem organu – uznać, że spełnione zostały przesłanki art. 10. k.p.a.

R. P. odwołał się od tej decyzji i wskazał, że wyrokiem z 6 marca 2013 r. Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 2 w związku z art. 1 pkt. 1 ustawy z 31 sierpnia 2012 r. o zmianie ustawy o EURO, są niezgodne z art. 2 Konstytucji RP, a także są nierozerwalnie związane z całą ustawą. TK stwierdził w orzeczeniu, że wspomniane przepisy naruszają zasadę lex retro non agit, a efekt legalizacji ustawą zmieniającą określonych czynności z mocą wsteczną byłby niekorzystny dla jednostek innych niż inwestorzy przedsięwzięć EURO 2012. Trybunał uznał za niedopuszczalne automatyczne stosowanie ograniczającego konstytucyjne prawa reżimu ustawy o przygotowaniu do turnieju EURO 2012 w sytuacji, w której zadanie tej ustawy zostało zrealizowane. Innymi słowy, ustawa o EURO nie znajduje zastosowania do infrastrukturalnych przedsięwzięć, które nie zostały rozpoczęte przed turniejem EURO 2012. Takim nierozpoczętym infrastrukturalnym przedsięwzięciem, jest właśnie budowa dwutorowej napowietrznej linii energetycznej na nieruchomościach skarżącego, w związku z której realizacją wydana została zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta z 18 czerwca 2013 r..

Skarżący wyraził również pogląd dotyczący wykładni art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, powołując się na odpowiednie wyroki WSA i NSA w podobnych sprawach stwierdzając, że może być on stosowany tylko w ściśle określonych, uzasadnionych przypadkach i okolicznościach, tzn. np. wówczas, gdy postawa właściciela nieruchomości narażać będzie na szwank interes społeczny. Uzasadnienia natomiast takowego naruszenia bądź zagrożenia istotnego interesu, organ w swojej decyzji nie podał, w związku z czym skarżący wywiódł wniosek, że zaskarżona decyzja z 18 czerwca 2013 r., jako wydana bez podstawy faktycznej, winna zostać uchylona.

Postanowieniem z dnia 22 listopada 2013 r., Wojewoda zawiesił z urzędu postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta Miasta oraz postanowieniem z tej samej daty wstrzymał z urzędu natychmiastowe wykonanie wskazanej decyzji organu I instancji z dnia 18 czerwca 2013 r.

Wskutek zażalenia inwestora postanowieniem z 10 października 2014 r.. Minister Infrastruktury i Rozwoju uchylił postanowienie zwieszające postępowanie, stwierdzając, że fakt niezakończenia postępowania odwoławczego od decyzji Wojewody o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 z dnia 31 marca 2011 r. nie ma wpływu na toczące się przed Wojewodą postępowanie w sprawie o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, stanowiącej działki nr: [...] i [...] oraz w zakresie działek [...] i [...], gdyż powołana decyzja z dnia 31 marca 2011 r. jest natychmiast wykonalna.

Przystępując do rozpoznania sprawy Wojewoda uznał, że zaskarżona decyzja podlega uchyleniu na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a..

W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotowa sprawa dotyczy kwestii ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, która została uregulowana w art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, (j. t. Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.), zwanej dalej skrótem "u.g.n.". Zgodnie z art. 124 ust. 1 powołanego aktu prawnego " starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ".

Uzyskanie takiego zezwolenia jest możliwe zatem po spełnieniu łącznie następujących przesłanek:

1)planowana inwestycja będzie stanowiła inwestycję celu publicznego (o których mowa w art. 6 u.g.n.),

2)ograniczenie to będzie zgodne z planem miejscowym, bądź w przypadku jego braku z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz

3)nie będzie zgody właściciela (użytkownika wieczystego) na realizację inwestycji, przy czym warunkiem koniecznym jest uprzednie poprowadzenie z nim rokowań i załączenie do wniosku dokumentów z ich odbycia.

Bezspornym jest, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Zgodnie bowiem z art. 6 pkt 2 u.g.n. cel publiczny stanowią także budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

W odniesieniu do kolejnej przesłanki Wojewoda wskazał, że wymienione we wniosku działki znajdują się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego M., rejon ulicy S. w mieście G., nr [...], zatw. uchwałą Rady Miasta nr XIX/568/2004 z dnia 22 stycznia 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. nr 23, poz. 500 z dnia 27 lutego 2004 r.). Jak wynika z pism Wydziału Urbanistyki, Architektury i Ochrony Zabytków Urzędu Miejskiego z 23 stycznia 2013 r. oraz z 16 stycznia 2015 r. trasa planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego jest zgodna z ustaleniami przedmiotowego planu. Potwierdza to także analiza części graficznej jak i opisowej wskazanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Oceniając wystąpienie kolejnej z przesłanek, wskazał Wojewoda, że przed wystąpieniem z wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, inwestor przeprowadził z jej właścicielem R. P. rokowania w sprawie wyrażenia zgody na wykonanie prac związanych z realizacją wskazanego we wniosku przedsięwzięcia, oraz że rokowania te nie przyniosły pozytywnego rezultatu.

O fakcie prowadzenia rokowań świadczy treść znajdującej się w aktach niniejszej sprawy obustronnej korespondencji. Uzgadnianie warunków udzielenia zgody na zrealizowanie na przedmiotowej działce przedsięwzięcia rozpoczęto pismem z dnia 1 lipca 2011 r.. w którym inwestor zwrócił się do R. P. o wyrażenie zgody m.in. na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane, wejście na grunt wskazanego przez inwestora wykonawcy robót oraz zajęcie nieruchomości w celu budowy i eksploatacji planowanej linii elektroenergetycznej. Jednocześnie, zwracając się o pisemne stanowisko właściciela nieruchomości w tej kwestii, inwestor zaproponował w zamian za wyrażenie zgody na korzystanie z nieruchomości w zakresie niezbędnym dla inwestycji, kwotę jednorazowego świadczenia, "stanowiące rekompensatę za wszelkie niedogodności z tym związane". Podkreślono także, że w przypadku braku zgody, A. wystąpi o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w trybie decyzji administracyjnej bądź orzeczenia sądu. Pismem z dnia 21 lipca 2012 r. R. P., reprezentowany przez radcę prawnego, poinformował inwestora, że jest zainteresowany zakończeniem sprawy w sposób ugodowy, zakreślając równocześnie zakres negocjacji oraz zwracając się z prośbą o przedstawienie dokładnych wyliczeń i wyjaśnienia podstawy ustalenia wysokości zaproponowanej w piśmie z dnia 1 lipca 2011 r. kwoty rekompensaty. W odpowiedzi na powyższe pismo, A. wyjaśniła, że zaproponowana w piśmie inicjującym rokowania kwota 24564,00 zł stanowi sumę jednorazowych odszkodowań za działki nr [...] i [...], obręb [...], i że jest to rekompensata za zapewnienie spółce tytułu prawnego do wskazanych nieruchomości w zakresie niezbędnym dla realizacji inwestycji. W powołanym piśmie podano również kwoty odszkodowań za kolejne dwie działki, tj. nr [...] i [...], obręb [...], w konsekwencji początkowo zaproponowana kwota 24564,00 zł wzrosła do kwoty 26913,60 zł. Dnia 4 października 2011 r., właściciel działek przedstawił propozycję zawarcia umowy o ustanowienie służebności przesyłu na kwotę 564500,00 zł. Zwrócono się także z prośbą o wyjaśnienie kwestii związanych z wysokością umiejscowienia przedmiotowej linii elektroenergetycznej, zakresu oddziaływania pola elektroenergetycznego oraz zasady obliczenia pasa oddziaływania linii. Pismem z 25 października 2011 r. właściciel nieruchomości wezwał A. do zawarcia umowy o ustanowieniu służebności przesyłu. W odpowiedzi na pisma R. P. inwestor, w piśmie z 12 grudnia 2011 r., udzielił odpowiedzi na przedstawione w piśmie z 4 października 2011 r. pytania oraz, wskazując na dostrzeżone rozbieżności między rzeczywistymi szkodami wynikającymi z budowy linii, a przyjętym w przedstawionym przez stronę operacie szacunkowym odszkodowaniem, opiewającym na kwotę 564500,00 zł, wskazał że jest ona nie do zaakceptowania. Ponadto zdecydowano się podwyższyć uprzednio zaproponowaną kwotę wynagrodzenia do wysokości 49000,00 zł. Zaznaczono również, że przedstawiona oferta jest ostateczna. Podczas spotkania przedstawicieli inwestora z pełnomocnikiem R. P., A. zaproponowała ustanowienie służebności przesyłu za jednorazowym wynagrodzeniem w wysokości 99000,00 zł. Pismem datowanym na 27 kwietnia 2012 r. pełnomocnik R. P., wskazał, że jego mocodawca nie wyraża zgody na ustanowienie służebności przesyłu w zamian za wypłatę jednorazowego świadczenia pieniężnego w zaproponowanej wysokości, ponieważ w jego ocenie, przedstawiona kwota nie stanowi "adekwatnego wynagrodzenia za faktyczne szkody, jakie zostaną [...]wyrządzone na skutek posadowienia przedmiotowej linii energetycznej". Ostatecznie pismem z 24 maja 2012 r., pełnomocnik A., poinformował właściciela nieruchomości o zakończeniu rokowań, a także, że z uwagi na brak porozumienia "należytą drogą" będzie postępowanie administracyjne.

Okoliczności przeprowadzenia rokowań nie podważano także w odwołaniu od rozstrzygnięcia organu I instancji.

Biorąc pod uwagę powyższe stwierdził Wojewoda, że spółka występująca z wnioskiem w przedmiotowej sprawie spełniła wymóg uprzedniego przeprowadzenia z właścicielem nieruchomości rokowań w zakresie zgody na wykonanie prac, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Materiał dowodowy sprawy w sposób wystarczający obrazuje sam fakt, jak i przebieg negocjacji między stronami. Ponieważ inwestor zaproponował warunki i kwotę wynagrodzenia, na które zgody nie wyraził właściciel, a inwestor nie przystał na warunki przedstawione przez właściciela nieruchomości, stwierdzić należy, że rokowania te zakończyły się fiaskiem, co umożliwiło Spółce wystąpienie z żądaniem wydania decyzji zastępującej zgodę właściciela w przedmiocie udostępnienia nieruchomości celem założenia i przeprowadzenia na niej linii elektroenergetycznej wraz z jednym słupem energetycznym.

Odnosząc się do treści odwołania R. P. podkreślił organ odwoławczy, że decyzja o lokalizacji inwestycji Euro 2012 stanowi w istocie decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 124 ust. 1 u.g.n.. Wojewoda podzielił także pogląd wyrażony przez WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 7 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 385/13, że "w przypadku realizacji inwestycji związanej z budową w trybie przepisów ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 wydana na podstawie art. 23 ust. 1 tej ustawy zastępuje decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ". Wyrok ten zapadł wprawdzie po rozpoznaniu sprawy ze skargi na interpretację indywidualną Ministra Finansów w przedmiocie podatku od towarów i usług, jednak zawarte w nim stwierdzenie dotyczące charakteru decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji Euro 2012 ma charakter ogólny i obiektywny, a zatem może, zdaniem Wojewody, stanowić wskazówkę interpretacyjną co do ustalenia charakteru decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięć Euro 2012. Ponadto zgodnie z art. 25 ust. 4 ustawy o Euro, "ilekroć w przepisach prawa budowlanego jest mowa o decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, rozumie się przez to także decyzję o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012".

Zauważył organ odwoławczy, że chociaż zgodnie z aktualnym orzecznictwem, ukształtowanym głównie w oparciu o wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt Kp 1/12, wskazuje się, że omawiana ustawa nie może być stosowana do przedsięwzięć Euro 2012 nierozpoczętych przed inauguracją turnieju (por. np. wyroki WSA w Gdańsku z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 66/14 oraz z dnia 10 września 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 68/14), to z uwagi na fakt, że przedmiotowa decyzja lokalizacyjna Wojewody z 31 marca 2011 r. została wydana na podstawie tej ustawy i przed rozpoczęciem turnieju, to mają do niej zastosowanie rygory ustawy o Euro z uwagi na okoliczność, że zasadą jest, iż do oceny danego rozstrzygnięcia czy skutków, jakie wywołuje, stosuje się przepisy prawa z daty jego wydania.

W związku z powyższym, tak długo jak decyzja Wojewody ustalająca lokalizację inwestycji Euro 2012, wydana 31 marca 2011 r. pozostawać będzie w obrocie prawnym, tak długo organ jest związany jej treścią, a decyzja ta podlega wykonaniu.

Biorąc pod uwagę powyższe, nie zgodził się Wojewoda z twierdzeniem odwołującego się, że ,z uwagi na konsekwencje wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2013 r. (sygn. akt Kp 1/12) podejmowanie jakichkolwiek czynności zmierzających do podjęcia realizacji inwestycji, polegającej na budowie dwutorowej, napowietrznej linii energetycznej 2 x 110 kV relacji [...] ma charakter bezprawny. Niemniej jednak, w przedmiotowej sprawie, co zostało już wcześniej stwierdzone, planowane przedsięwzięcie jest zgodne z obowiązującym dla tego obszaru miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a fakt ten (przy równoczesnym spełnieniu pozostałych przesłanek wynikających z art. 124 u.g.n.) uprawniał organ I instancji do wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, bez względu na ostateczność decyzji lokalizacyjnej. Przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. wyraźnie zaś wskazuje, że "Ograniczenie [...] następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ". W tym przypadku organ I instancji winien był zatem oprzeć swoje rozstrzygnięcie na ustaleniach obowiązującego na przedmiotowym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie decyzji lokalizacyjnej Wojewody.

Niemniej jednak, w ocenie organu odwoławczego, zarówno ustalenia decyzji o lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 jak i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta, nr XIX/568/2004 z dnia 22 stycznia 2004 r., są ze sobą zgodne. Wobec tego nie doszło do naruszenia art. 124 u.g.n.. skoro ograniczenie dokonane przez Prezydenta Miasta, wykonującego zadanie starosty z zakresu administracji rządowej w zakresie przebiegu inwestycji przez przedmiotowe nieruchomości było zgodne z planem miejscowym.

Odnosząc się zatem do wniosku o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania wskazano, że zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego umorzenie postępowania może nastąpić jedynie wskutek jego szeroko rozumianej bezprzedmiotowości (art. 138 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 105 k.p.a., który stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części).

W świetle powyższego Wojewoda stwierdził, że w niniejszej sprawie nie ma bezprzedmiotowości, przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. przewiduje bowiem wydanie decyzji w przedmiocie uzyskania zezwolenia na posadowienie na cudzej nieruchomości urządzeń infrastruktury technicznej o których w nim mowa, a z wnioskiem o jej wydanie zwrócił się podmiot, któremu taka legitymacja przysługiwała w związku z ust. 2 tego przepisu.

W ocenie Wojewody, w sentencji decyzji wydanej w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. organ winien przede wszystkim ściśle określić zakres wprowadzonego ograniczenia. Zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji zawiera tymczasem zapis, że przedmiotowego zezwolenia udziela się na założenie i przeprowadzenie przez wymienione nieruchomość przewodów i urządzeń elektrycznych służących do przesyłania energii elektrycznej oraz, podziemnych, naziemnych i nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń w postaci dwutorowej linii napowietrznej 2x110 kV wraz, z jednym słupem energetycznym, obejmującej odcinek linii o łącznej długości ok. 110 m. - zgodnie z projektem wskazanym w załączniku stanowiącym integralna część decyzji. W ocenie Wojewody, ten fragment jest zbyt ogólnie sformułowany. Stwarza bowiem ryzyko dokonania ograniczeń ponad potrzebną miarę. Tymczasem załączona mapa oraz zapis "w postaci dwutorowej linii napowietrznej 2x110 (...)" określają, jakie urządzenia mają być na nieruchomości posadowione. Załączona do decyzji mapa nie przewiduje "innych" urządzeń, za wyjątkiem jednego słupa energetycznego. Zapisy osnowy decyzji kłócą się zatem ze stanowiącym integralną część decyzji załącznikiem graficznym, który w precyzyjny sposób ustala zakres ograniczenia.

Dalej wskazał organ odwoławczy, że art. 124 u.g.n. na podstawie którego wydano zaskarżoną decyzję nic przewiduje udzielenia w tym trybie "zezwolenia na wycinkę istniejących drzew i krzewów". Takie zezwolenie wydawane jest przez inny organ i w innym postępowaniu, a zatem bezprawnym jest orzekanie o tym, w oddzielnym punkcie, w decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości.

Przechodząc do punktu decyzji organu I instancji, w którym orzekł o udzieleniu zgody na wejście na przedmiotowe nieruchomości "w wymiarze 8 tygodni, z możliwością skrócenia tego terminu" wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym można odnaleźć zarówno pogląd, zgodnie z którym ograniczając sposób korzystania z nieruchomości istnieje obowiązek zastrzeżenia terminu, w którym udziela się zezwolenia na "zajęcie nieruchomości" w celu wykonania określonych prac (nie miałby on jednak wynikać wprost z treści art. 124 ust. 1 u.g.n., lecz z wykładni tego przepisu), jak również pogląd, (podzielany przez Wojewodę), według którego wskazanie w decyzji wydawanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. terminu, w którym inwestor może podejmować prace niezbędne dla założenia i przeprowadzenia na nieruchomości planowanej inwestycji nie znajduje oparcia w art. 124 u.g.n.. Skoro bowiem ustawodawca nic przewidział wskazywania czasookresu zajęcia nieruchomości (tak jak uczynił to np. w art. 124b lub 126 u.g.n.), to znaczy, że decyzja ta nie powinna zawierać tego elementu. Trzeba mieć również na uwadze, że określenie czasu zajęcia nieruchomości wprowadza dla inwestora dodatkowe ograniczenia nieprzewidziane ustawą. Zachodzi również obawa, że inwestor, z przyczyn niezależnych od siebie, nie zdoła zrealizować na danej nieruchomości całego przedsięwzięcia w określonych ramach czasowych.

Uchylenie pozostałych punktów decyzji, tj. 4-6 orzekających o zobowiązaniu inwestora do sporządzenia protokołu otwarcia przed rozpoczęciem, oraz zamknięcia po zakończeniu prac budowlanych oraz pisemnego powiadomienia organu o fakcie ich zakończenia, również uzasadnił organ odwoławczy tym, że rozstrzygnięcia w nich zawarte nie mają oparcia w treści art. 124 u.g.n.. Bezpodstawne jest także zawarcie w decyzji Prezydenta Miasta orzeczenia o zobowiązaniu A. do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zrealizowaniu inwestycji. O istnieniu tego obowiązku zdecydował bowiem prawodawca w art. 124 ust. 4 u.g.n., zatem rozstrzyganie w tym zakresie w drodze decyzji administracyjnej oznacza, że nastąpiło to bez podstawy prawnej. To samo dotyczy również umieszczenia w osnowie decyzji w pkt 7 zapisu, że ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowi podstawę wpisu do księgi wieczystej (art. 124 ust. 7 u.g.n.).

Skargę na powyższą decyzję wniósł R. P. zarzucając:

1) naruszenie przepisu postępowania mające wpływ na wynik sprawy – art. 107 § zd. pierwsze k.p.a., polegające na jego niezastosowaniu w zakresie w jakim przepis ten wymaga powołania podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Komparycja zaskarżonej decyzji w podstawie prawnej nie wskazuje przepisów, na podstawie których Wojewoda orzekł merytorycznie w sprawie;

2)naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a)art. 34 ust.1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. z 2010 roku, Nr 26, poz. 133 z późniejszymi zmianami), dalej ustawa o Euro, poprzez jego błędną wykładnię, prowadzącą w konsekwencji do zastosowania przepisu w stanie faktycznym, w którym jego stosowanie było wykluczone;

b)art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (j. t. Dz. U. z 2014 roku, poz. 518 z późniejszymi zmianami), dalej u. g. n., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie prowadzące w konsekwencji do poczynienia nieprawidłowego założenia, że zaktualizowały się przesłanki umożliwiające wydanie rozstrzygnięcia przewidzianego w dyspozycji tej normy prawnej.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że powołanie podstawy prawnej w sytuacji gdy decyzja orzeka w sposób merytoryczny polega przede wszystkim na przytoczeniu przepisów prawa materialnego, na których organ oparł swoje rozstrzygniecie, a tego zaskarżona decyzja nie zawiera.

Rozwijając uzasadnienie kolejnego zarzutu wskazano, że ustawa o przygotowaniu turnieju EURO 2012 nie znajduje zastosowania do infrastrukturalnych przedsięwzięć, które nie zostały rozpoczęte przed turniejem EURO 2012. W odniesieniu do przedsięwzięć w toku, które zostały objęte decyzją lokalizacyjną, stosuje się przepisy ogólne. Takim nie rozpoczętym przed turniejem EURO 2012 infrastrukturalnym przedsięwzięciem w rozumieniu sentencji i uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2013 r. jest właśnie budowa dwutorowej, napowietrznej linii energetycznej 2 X 110 kV relacji [...], w związku z realizacją której wydana została zarówno uchylona decyzja Prezydenta Miasta z 18 czerwca 2013 r., jak i zaskarżona decyzja Wojewody z 15 kwietnia 2015 r.. Już w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżący wywodził, że z uwagi na konsekwencje wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 6 marca 2013 r., podejmowanie po tej dacie jakichkolwiek czynności, zmierzających do podjęcia realizacji inwestycji, polegającej na budowie dwutorowej, napowietrznej linii energetycznej 2 X 110 kV relacji [...] ma charakter bezprawny. Taką bezprawną czynnością jest wydanie w ramach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, najpierw w dniu 18 czerwca 2013 r. przez organ pierwszej instancji, a następnie w dniu 15 kwietnia 2015 r. przez orzekającego w drugiej instancji Wojewodę decyzji orzekających o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, w skład której wchodzą działki gruntu: nr [...]-[...], będących własnością skarżącego.

Skarżący nie kwestionuje faktu obowiązywania decyzji lokalizacyjnej z 31 marca 2011 r., kwestionuje natomiast legalność dalszych rozstrzygnięć podjętych w celu realizacji tej inwestycji, w tym decyzji Wojewody z 15 kwietnia 2015 r. dlatego, że wydane zostały z zastosowaniem specjalnego trybu przewidzianego w art. 34 ust. 1 ustawy o EURO już po 6 marca 2013 r.. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 6 marca 2013 r. takich działań w sposób kategoryczny zabrania, gdyż naruszają one w sposób nieuzasadniony (mistrzostwa Europy w piłce nożnej już dawno się zakończyły) przysługujące skarżącemu prawo własności nieruchomości bez wcześniejszej wypłaty słusznego odszkodowania.

Ostatni zarzut skargi dotyczy przepisu art. 124 ust. 1 u.g.n., który ustanawiający mechanizm ingerencji w uprawnienia właściciela nieruchomości nie mieszczący się w kategoriach typowego postępowania w relacjach państwo - obywatel może być stosowany tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Rozstrzygając decyzją o warunkach wejścia przez inwestora na nieruchomość i tym samym w sposób jednostronny ograniczając prawa właściciela nieruchomości wbrew jego woli, organ administracji publicznej musi mieć na uwadze, że działanie takie może mieć charakter jedynie wyjątkowy. Natomiast, co zdaje się wynikać z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Wojewoda uważa posługiwanie się instrumentem z art. 124 u. g. n. za działanie typowe i powszechne. Pogląd na ten temat wyrażony przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest zdaniem skarżącego całkowicie nieuprawniony. Należy podkreślić, że sam zamiar realizacji celu publicznego na nieruchomości, która w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie została w całości przeznaczona pod realizację celów publicznych, nie daje podstaw do skutecznego żądania przez inwestora ograniczenia cudzej własności nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 u. g. n.. Oznacza to, że w stosunku do gruntów przeznaczonych w planie miejscowym na cele inne niż publiczne (a tak jest w przypadku przedmiotowych działek gruntu, stanowiących własność skarżącego) nie można wydać decyzji, o której mowa w tym przepisie. W ten sposób wypowiedział się miedzy innymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w orzeczeniu z dnia 6 sierpnia 2008 r. (sygn. akt: I SA/Wa 405/08). Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Wojewoda stoi na stanowisku, że organ pierwszej instancji powinien oprzeć swoje rozstrzygnięcie na ustaleniach obowiązującego na przedmiotowym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie na decyzji lokalizacyjnej z 31 marca 2011 r.. Swoje stanowisko Wojewoda uzasadnia twierdzeniem, że ustalenia tej decyzji w zakresie parametrów inwestycji są zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta nr [...] z dnia 22 stycznia 2004 r.. Zdaniem Wojewody, skoro ograniczenia w zakresie przebiegu inwestycji były zgodne z planem miejscowym, nie doszło do naruszenia art. 124 u.g.n.. W ocenie skarżącego stanowisko Wojewody w nadmienionej kwestii jest całkowicie chybione. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, obowiązujący dla przedmiotowego terenu wprawdzie dopuszcza realizację linii energetycznej, jednakże tylko w sposób niekolidujący z zasadniczym przeznaczeniem tego terenu jakim jest zabudowa mieszkaniowa. Tymczasem ustalenia decyzji lokalizacyjnej z 31 marca 2011 r. całkowicie mieszkaniową funkcję nieruchomości i interes ich właścicieli ignorują, modelując poszczególne parametry inwestycji w sposób, który ma spełnić wyłącznie jeden cel - ograniczyć koszty jej realizacji. Przejawia to się choćby w umiejscowieniu przedmiotowej linii energetycznej zgodnie z warunkami decyzji lokalizacyjnej na takiej wysokości, która a priori uniemożliwia właścicielom realizację zabudowy o liczbie kondygnacji dopuszczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też o realizacji przesłanki zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu art. 124 ust. 1 u.g.n. nie może być w tym przypadku mowy. Zatem każda decyzja wydana w przedmiotowej sprawie, której rozstrzygnięcie, polegające na ograniczeniu prawa własności, opiera na normie z art. 124 ust. 1 u.g.n. jako wadliwa winna być uchylona i wyeliminowana z obrotu prawnego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wskazał, że przesłanki i podstawy prawne rozstrzygnięcia zostały szczegółowo omówione w treści decyzji. Za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 34 ustawy o Euro, gdyż przepis ten nie miał w sprawie zastosowania. Odnosząc się do zarzutu braku zgodności z planem podkreślił Wojewoda, że plan miejscowy nie zawiera szczegółowych wytycznych dotyczących parametrów projektowanej linii, poza wysokością napięcia, które zostało określone na poziomie 110 kV.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwany dalej P.p.s.a., stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli legalności w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody, który uchylił decyzję Prezydenta Miasta z 18 czerwca 2013 r. wydaną w trybie art. 124 ust. 1, 2 i 6 pkt. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj.: Dz.U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.), zwanej dalej u.g.n. i orzekł o ograniczeniu korzystania z nieruchomości będących własnością R. P., poprzez udzielenie A., zezwolenia na założenie i przeprowadzenie na ww. nieruchomości dwutorowej linii napowietrznej 2 x 110 kV wraz z jednym słupem energetycznym, obejmującej odcinek linii o łącznej długości ok. 110 m zgodnie z załącznikiem graficznym nr 1 będącym integralną częścią niniejszej decyzji.

W przekonaniu Sądu zaskarżona decyzja jest prawidłowa.

Decyzją z 31 marca 2011 r. Wojewoda ustalił lokalizację przedsięwzięcia Euro 2012 dla inwestycji polegającej na budowie dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej110 kV relacji [...] – istniejący słup Nr [..]. linii 110 kV [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą, opierając się na przepisach ustawy o Euro (fotokopia decyzji w aktach administracyjnych organu pierwszej instancji).

W celu realizacji wskazanego przedsięwzięcia inwestor wystąpił, w trybie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, wnioskiem z 3 sierpnia 2012 r. o ograniczenie sposobu korzystania, m. in. działki o nr [...]-[...] położonych w G. i o zezwolenie na niezwłoczne zajęcie tych nieruchomości. Bezspornym w sprawie jest, że opisane przedsięwzięcie, zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro (Dz. U. z 2013 r., poz. 1345), wpisane pod pozycją nr [...] jako rozbudowa systemu zasilania elektroenergetycznego aglomeracji, zaliczone zostało do przedsięwzięć Euro, do których zastosowanie miała ustawa o Euro.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 6 marca 2013 r., wydanym w sprawie sygn. akt Kp 1/12 (LEX nr 1288388) uchylił przepisy nowelizujące ustawę o przygotowaniu turnieju Euro 2012 w kierunku przedłużenia jej zastosowania po zakończeniu turnieju, uznając je za niegodne z Konstytucją RP, jako naruszające zasadę lex retro non agit. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że ustawa o przygotowaniu turnieju Euro 2012 jest aktem normatywnym, który miał stworzyć warunki umożliwiające organizację finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA Euro 2012. Pomyślana została jako ustawa specjalna w tym znaczeniu, że osadzona została w zdefiniowanym przez prawodawcę kontekście, w którym mają funkcjonować jej normy. Kontekst ten został wyznaczony przez odwołanie się do przyszłego zdarzenia, jakim był finałowy turniej Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Celem ustawy było zrealizowanie określonego zadania - przygotowanie turnieju, a normy w niej wyrażone służyły realizacji tego zadania. Na czas obowiązywania tej ustawy zawieszone zostało stosowanie wielu przepisów innych obowiązujących ustaw. Za niezbędne do realizacji wyznaczonego zadania w postaci przygotowania turnieju prawodawca uznał między innymi przygotowanie infrastruktury potrzebniej do przeprowadzenia turnieju. Wskazał przy tym konkretne przedsięwzięcia infrastrukturalne. Wykaz przedsięwzięć Euro 2012 zawarto w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz. U. z 2013 r., poz. 1345).

W świetle art. 4 ust. 1 i 2 w związku z art. 1 ust. 2 ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012 pojęcie "przedsięwzięcie Euro 2012" miało charakter normatywny i rozumiane było przez prawodawcę jako inwestycja infrastrukturalna wymieniona enumeratywnie w rozporządzeniu z 2009 r., która została zawarta w ofercie przyjętej przez UEFA, objęta zobowiązaniami oraz gwarancjami rządu Rzeczypospolitej Polskiej lub jednostek samorządu terytorialnego, i w tym sensie niezbędna do przeprowadzenia turnieju. Pojęcie "przedsięwzięcie Euro 2012" zostało przy tym powiązane ze specjalnym charakterem ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012. W konsekwencji zrealizowanie wskazanego w tytule i art. 1 ust. 1 tej ustawy zadania wpływało na prawną kwalifikację przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu z 2009 r. Przed dniem rozpoczęcia turnieju nie zrealizowano wszystkich przedsięwzięć przewidzianych w rozporządzeniu. Turniej rozpoczął się 8 czerwca 2012 r. i zakończył 1 lipca 2012 r. Według Trybunału przedsięwzięcia nierozpoczęte przed rozpoczęciem turnieju, choć wskazane w rozporządzeniu z 2009 r., nie odpowiadają kryterium niezbędności do przygotowania i przeprowadzenia turnieju. Jednocześnie Trybunał zaznaczył, że ustawa o przygotowaniu turnieju Euro 2012 nie zawierała postanowień pozwalających rozstrzygnąć wszystkie problemy intertemporalne, jakie powstały w związku z jej wejściem w życie oraz zakończeniem turnieju.

W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją uwzględnioną przez Trybunał Konstytucyjny w opisanym wyroku, ponieważ realizacja przedmiotowej inwestycji kwalifikowanej zgodnie z rozporządzeniem z 2009 jako przedsięwzięcie Euro 2012, objętej decyzją lokalizacyjną z 31 marca 2011 r., nie rozpoczęła się przed 8 czerwca 2012 r. Inwestor dopiero wnioskiem z 3 sierpnia 2012 r. zwrócił się o ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowych działek i wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w celu realizacji inwestycji.

W świetle ustalonych przez organ i niespornych okoliczności sprawy oraz mając na uwadze specjalny charakter ustawy o Euro i jej ocenę dokonaną przez Trybunał Konstytucyjny w przywołanym wyroku, w przekonaniu Sądu, pomimo braku określenia granic temporalnych obowiązywania tej ustawy, cel ustawy o Euro uzasadnia tezę o niedopuszczalności jej zastosowania do przedsięwzięć nierozpoczętych przed rozpoczęciem turnieju, a jednocześnie wymienionych w rozporządzeniu z 2009 r..

Stanowisko takie jest zbieżne z prezentowanym już wcześniej w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1266/13, dostępny w Internecie na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasadnie skarżący wskazał, że nie jest możliwe stosowanie regulacji ustawy o EURO do niniejszej sprawy. Umknęło jednak skarżącemu, że przepisy ustawy o EURO nie znalazły w sprawie zastosowania. Prezydent Miasta, jak również Wojewoda, rozpoznając wniosek inwestora z 3 sierpnia 2012 r., prawidłowo procedowali w trybie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, opierając oba swoje rozstrzygnięcia (o ograniczeniu sposobu korzystania i zezwalające na niezwłoczne zajęcie nieruchomości) na przepisach art. 124 ust. 1 i ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Niezasadny jest zatem zarzut podniesiony w skardze, że wadliwie organy zastosowały przepis art. 34 ustawy o EURO.

Odnosząc się do zarzutu braku wskazania przez organ odwoławczy w podstawie prawnej wydanej decyzji przepisu art. 124 ust. 1 u.g.n. to przyznać należy, że jest to istotnie uchybienie, gdyż w przypadku merytorycznego orzekania przez organ odwoławczy powinny zostać przywołane w komparycji decyzji przepisy materialnoprawne. Jednak uchybienie to nie miało wpływu na treść i prawidłowość rozstrzygnięcia, gdyż z uzasadnienia decyzji jednoznacznie wynika jakie przepisy zostały w sprawie zastosowane. Zarzut ten nie może zatem odnieść skutku w postaci wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego, gdyż nie miał wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Ostatni zarzut skarżącego dotyczy błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisu art. 124 ust. 1 u.g.n.. Zgodnie z tym przepisem starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Bezspornym w sprawie jest charakter wskazanej inwestycji jako inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n., który do katalogu celów publicznych zalicza budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

Okolicznością niesporną jest także, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja Wojewody z 31 marca 2011 r. o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 dla inwestycji pn.: "Budowa dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110kV relacji Stacja [...] - istniejący słup nr [...] linii 110kV nr [...] relacji [...] wraz z przewodem OPGW i stacji 110/15 kV [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą", wydaną na podstawie ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. z 2010 r., nr 26, poz. 133 ze zm.), dalej zwanej "ustawą o Euro" (decyzja ostateczna). Dodatkowo podkreślić należy, że wymienione we wniosku działki znajdują się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego M., rejon ulicy S. w mieście G., nr [...], zatw. uchwałą Rady Miasta nr XIX/568/2004 z dnia 22 stycznia 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. nr 23, poz. 500 z dnia 27 lutego 2004 r.). Trasa planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego jest zgodna z ustaleniami przedmiotowego planu.

Powyższe potwierdza spełnienie dwóch pierwszych warunków uzasadniających wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n..

Trzecia przesłanka dotyczy braku zgody właściciela na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Niezbędnym jest, ażeby przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji wnioskodawca przeprowadził rokowania z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości w celu uzyskania zgody na wykonanie prac. Analiza akt sprawy niniejszej w świetle przywołanych wyżej norm prawnych dowodzi spełnienia przesłanek do wydania zaskarżonej decyzji. O fakcie prowadzenia rokowań świadczy bowiem treść znajdującej się w aktach niniejszej sprawy obustronnej korespondencji.

Powyższe okoliczności stanowiły zatem dostateczną podstawę do podjęcia przez organ orzekający decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowych nieruchomości, zezwolenia na założenie i przeprowadzenie na ww. nieruchomości dwutorowej linii napowietrznej 2 x 110 kV wraz z jednym słupem energetycznym, obejmującej odcinek linii o łącznej długości ok. 110 m.

Uwzględniając powyższe Sąd oddalił skargę zgodnie z przepisem art. 151 P.p.s.a..