Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 351/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-08-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Sprostowano omyłkę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Madej (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych p o s t a n a w i a sprostować sentencję wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Gl 351/07 w ten sposób, że w miejsce słów "zaskarżoną decyzję" w punkcie 1 wyroku zamieścić słowa "zaskarżone postanowienie."


UZASADNIENIE

W punkcie 1 rozstrzygnięcia wskazanego w sentencji niniejszego postanowienia prawomocnego wyroku z dnia 30 stycznia 2008 r. Sąd stwierdził, że uchyla zaskarżoną decyzję. Tymczasem w komparycji tego wyroku – czyli wcześniejszej części sentencji przeznaczonej m.in. na oznaczenie zaskarżonego aktu stron – wskazano, iż przedmiotem skargi rozpoznanej wyrokiem jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r., nr [...]. Sąd powtórzył to zresztą kategorycznie już w pierwszych słowach uzasadnienia wyroku z dnia 30 stycznia 2008 r., zachowując w całej jego treści konsekwencję terminologiczną w tym zakresie.

Również w świetle akt sprawy nie może ulegać wątpliwości, że skarga dotyczyła postanowienia z dnia [...] r. Wynika to jednoznacznie

m.in. z samej skargi, z odpowiedzi na nią, a nadto ze zdecydowanej większości dokumentów sporządzonych w Sądzie, np. z protokołu rozprawy z dnia 22 stycznia 2009 r. Jedyny wyjątek w rozpatrywanej materii, poza wspomnianym stwierdzeniem zawartym w punkcie 1 wyroku z dnia 30 stycznia 2008 r., jest protokół ogłoszenia tego orzeczenia, gdzie także mowa jest o skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K., a nie na postanowienie tego organu.

Bezsprzecznie zatem w sentencji wyroku z dnia 30 stycznia 2008 r. wystąpiła oczywista omyłka, która podlega sprostowaniu na podstawie art. 156 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), stanowiącego, iż Sąd może z urzędu sprostować w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jest przecież poza sporem, że Sąd wyłącznie przez omyłkę jednokrotnie

w wyroku określił przedmiot skargi mianem "decyzji" zamiast "postanowienia" oraz że niedopatrzenie to nie uzasadnia jakichkolwiek wątpliwości co do intencji Sądu,

w szczególności odnoszących się do formy prawnej aktu poddanego kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszym postępowaniu (podobnie postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 sierpnia 2008 r., sygn. akt II GSK 150/08, Lex Polonica nr 2020881, w którym Sąd uznał za oczywistą omyłkę oznaczenie rozpoznawanego środka odwoławczego jako "skargi kasacyjnej" zamiast "skargi").

Odnotować przy tym wypada wyrażony w orzecznictwie pogląd, w świetle którego o dopuszczalności sprostowania decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 887/04, Lex Polonica nr 375765). Rozpatrywana omyłka nie wpłynęła bowiem w jakimkolwiek stopniu na treść rozstrzygnięcia, wobec czego jej sprostowanie ma wyłącznie charakter niejako kosmetycznej, drobnej korekty; przyczyni się ono jednak do nadania temu rozstrzygnięciu precyzyjnej

i jasnej postaci redakcyjnej.

Podnieść także trzeba, że sprostowaniu oczywistej omyłki nie stoi na przeszkodzie, to, iż wyrok z dnia 30 stycznia 2008 r. stał się już prawomocny, ponieważ możliwość sprostowania nie została ograniczona żadnym terminem (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 1970 r., sygn. akt I CR 231/70, OSNCP 1971,

nr 2, poz. 39).

Mając na względzie powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 156 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.