Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2223/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2007 r. sprawy ze skarg D. S., D. S. oraz R. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia skargi oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...]Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – nakazał D. S. dokonanie rozbiórki ogrodzenia z siatki na słupkach metalowych od strony działek nr [...] i [...] przy ul. [...].

W uzasadnieniu wyjaśnił, że w wyniku kontroli przeprowadzonych w październiku 1999 r. i listopadzie 2001 r. ustalono, że pomiędzy nieruchomością przy ulicy [...][...] i ulicy [...][...]znajdują się dwie niezabudowane działki o numerach ewidencyjnych [...]i [...] przylegające do ulicy [...].

D. S., współwłaściciel działki przy ulicy [...][...] wykonał samowolnie ogrodzenie tych działek w 1999 r.

Organ I instancji stwierdził, że ogrodzenie stanowi obiekt budowlany, na którego wybudowanie wymagane jest zgłoszenie do organu administracji architektoniczno – budowlanej zgodnie z art. 30 ust 1 ustawy Prawo budowlane.

Ponieważ inwestor zgłoszenia nie dokonał – wydanie nakazu rozbiórki jest zasadne.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm./ po rozpatrzeniu odwołania D. S. – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 30 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz o wysokości powyżej 2,20 m wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Przedmiotowe ogrodzenie zostało wybudowane od strony ulicy bez dokonania zgłoszenia.

W opinii organu odwoławczego sporne ogrodzenie nie jest urządzeniem budowlanym związanym z obiektem budowlanym, lecz samodzielnym obiektem budowlanym – zasadniczą funkcją ogrodzenia jest oddzielenie od innych sąsiednich terenów, a w szczególności od drogi publicznej.

Z tych względów organ II instancji uznał, że spełnione zostały przesłanki z art. 48 Prawa budowlanego, który to przepis wprowadza automatyzm orzekania rozbiórki określonego obiektu budowlanego lub jego części, o ile inwestor dopuścił się samowoli budowlanej i zrealizuje obiekt bez dopełnienia obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego.

Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania D. S. organ nadzoru budowlanego wyjaśnił, że była ona zawiadomiona o toczącym się postępowaniu w sprawie samowolnego wybudowania ogrodzenia, a zatem nie można przyjąć, iż nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie.

Skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli D. i D. S. i R. S.

D. i D. S. zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 7 kpa poprzez zaniechanie dokładnego ustalenia stanu faktycznego i przez to oparcie się na chybionych przesłankach interpretacji art. 30 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu skarżący podali, że niezrozumiałe jest, iż organy nadzoru przyjęły, że ogrodzenie jest samodzielnym obiektem budowlanym. Ponadto decyzja obciąża jedynie D. S. i wprowadza pojęcie wobec niego samowoli budowlanej pomijając fakt, że powstanie prowizorycznego ogrodzenia miało miejsce za życia właścicielki nieruchomości K. M., która miała prawo dokonać rekonstrukcji i spornego obiektu. D. S. natomiast nie miał żadnego "styku" z tymi działaniami i niezrozumiałe jest kierowanie do niego jakichkolwiek roszczeń administracyjnych. W konkluzji skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Również o uchylenie zaskarżonej decyzji wniósł R. S. gdyż zdaniem jego stanowi ona przejaw rażącego naruszenia prawa i "daje obraz nieprawdopodobnej wręcz niekompetencji urzędników pionu nadzoru budowlanego".

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej jest przez Sądy administracyjne sprawowana pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie zaś art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

Bezspornym jest, że przedmiotowe ogrodzenie powstało w 1999 r., co wynika z protokołów oględzin [...] kwietnia 1999 r. rozpoczęto budowę ogrodzenia, zabetonowano 14 słupków z rur stalowych i furtkę stalową, [...] listopada 1999 r. – ogrodzenie było już całe/. Z protokołów tych wynika też, że inwestorem ogrodzenia był D. S., który sam przyznał, że jedynie "odnowił ogrodzenie". Fakt ten został potwierdzony w dniu [...] lutego 2007 r. na rozprawie zarówno przez samą skarżącą, jak i uczestników postępowania.

"Ogrodzenie działki już zabudowanej niewątpliwie jest urządzeniem technicznym, związanym z istniejącymi na działce zabudowaniami zgodnie z definicją urządzenia zawartą w art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, ale jest też budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wchodzącą w zakres szerokiego pojęcia obiektu budowlanego. Aby urządzenie budowlane, o jakim mowa w art. 3 pkt 9 ww. ustawy, podlegało regulacjom tego prawa, musi ono stanowić bądź to część obiektu budowlanego, z którym jest związane, bądź stanowić samodzielny obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego". /por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2004 r. sygn. akt IV SA 1840/03 Lex nr 164468/.

Należy więc uznać zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że ogrodzenie działki już zabudowanej jest urządzeniem budowlanym, zaś niezabudowanej – obiektem budowlanym. Niezależnie jednak czy będzie ono uznane za urządzenie budowlane czy obiekt budowlany – zgodnie z art. 30 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego – wymaga zgłoszenia.

Artykuł ten stanowi: zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz o wysokości powyżej 2,20m.

Ulica [...], od której dokonano ogrodzenia została zakwalifikowana jako droga lokalna miejska, a obecnie jako droga gminna, co wynika z Uchwały nr 245 Rady Narodowej z dnia 26 maja 988 r. /Dz.U. nr 17 poz. 186/. Zatem wykonanie ogrodzenia nieruchomości znajdującej się przy tak zakwalifikowanej ulicy wymaga zgłoszenia.

Przepis art. 48 Prawa budowlanego zarówno w dacie orzekania, jak i powstania samowoli był restrykcyjny i stanowił, że właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia.

Tak więc przepis ten nakładał na organ administracji obligatoryjny nakaz orzeczenia rozbiórki obiektu budowlanego powstałego w warunkach samowoli.

Niedopatrując się w zaskarżonej decyzji naruszeń prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – jako niezasadną, skargę oddalił.