Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 694/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. F. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. F. na decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej M. F. (dalej: "Skarżący") złożył wniosek o wstrzymanie jej wykonania.

Skarżący podniósł, iż z uwagi na rażący i oczywisty charakter pogwałcenia prawa przy wydawaniu zaskarżonej decyzji oraz grożącą mu wysoką szkodę w przypadku jej wykonania, uzasadnione jest niezwłoczne wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego. W piśmie z dnia 5 czerwca 2018 r. Skarżący podkreślił, iż wykonanie decyzji obarczonej tak rażącą wadliwością byłoby dla niego szczególnie krzywdzące.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może - po przekazaniu mu skargi - na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Treść art. 61 § 3 p.p.s.a. wyraźnie stanowi, iż przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie ma wśród nich rażącej wadliwości decyzji, na którą powołuje się Skarżący. Wymaga podkreślenia, że w ramach rozpatrywania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie jest dopuszczalne dokonywanie merytorycznej oceny legalności czy prawidłowości zaskarżonej decyzji, jak również zasadności zarzutów podniesionych w skardze. Ocena taka stanowiłaby swoisty "przedsąd" i wkraczanie w kompetencje zastrzeżone dla składu rozpoznającego sprawę co do istoty. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd (por. np. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt II OZ 250/14).

Przechodząc do oceny wniosku pod kątem spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. należy stwierdzić, że jego lakoniczne umotywowanie nie pozwala na zastosowanie wobec Skarżącego wyjątkowej instytucji jaką jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ocena wniosku o wstrzymanie jest bowiem możliwa i w dużym stopniu zależy od uzasadniania przedstawionego przez wnioskodawcę. W judykaturze od dawna utrwalone jest stanowisko, że to na nim ciąży obowiązek przedstawienia argumentacji i poparcia jej dowodami pozwalającymi na dokonanie merytorycznej oceny wniosku. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu występowały w sprawie. Sąd musi mieć o nich wiedzę. Oznacza to, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość ich weryfikacji.

W niniejszej sprawie poza samym złożeniem wniosku nie uczyniono w istocie nic, aby uprawdopodobnić, że rzeczywiście zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący podał jedynie, iż grozi mu wysoka szkoda. Nie sprecyzował jednak ani jej charakteru (materialna/niematerialna) ani nie określił w żaden sposób jej wysokości.

Nie ulega wątpliwości, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Oczywiste jest zatem, że w wyniku dobrowolnej zapłaty lub przymusowej egzekucji kwoty objętej zaskarżoną decyzją dojdzie do pomniejszenia majątku Skarżącego. Powinien więc wykazać, że na skutek zapłaty kwoty [...] zł grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. wyraźnie bowiem stanowi o szkodzie znacznej, a nie o szkodzie jakiejkolwiek. Skarżący tymczasem ograniczył się do jednozdaniowego oświadczenia, iż grozi mu wysoka szkoda. Braki uzasadnienia rozpoznawanego wniosku w tym zakresie uniemożliwiają Sądowi dokonanie oceny, czy uiszczenie ww. kwoty rzeczywiście skutkować będzie zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody.

Wypada dodatkowo zaznaczyć, że podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od Sądu aby ten, niejako wyręczając go, z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku.

Reasumując, w ocenie Sądu, Skarżący nie wykazał zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków. Tym samym, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.