Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 316/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101,  art. 90, art. 91,  art. 94
journal: Dz.U. 2018 poz 994
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym  - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi A S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez A S.A. w K. (następnie: "skarżąca", "spółka") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej także: "Kolegium") utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. (dalej także jako: "organ pierwszej instancji") określająca spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2019 r.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 21 § 3, art. 207, art. 13 § 1 pkt 1 i art. 143 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. - Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.; dalej: "o.p."), art. 1-7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. - Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm.; dalej: "u.p.o.l."), Uchwały nr III/21/18 Rady Miejskiej w Bytomiu z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie miasta Bytomia (Dz. Urz. Woj. Śląskiego z 2018 r., poz. 7945), w związku z § 9 Uchwały nr LXII/876/10 Rady Miejskiej w Bytomiu z dnia 28 kwietnia 2010 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości w ramach pomocy regionalnej na wspieranie nowych inwestycji i tworzenie nowych miejsc pracy związanych z nową inwestycją na terenie miasta Bytomia (Dz. Urz. Woj. Śląskiego z 2010 r. Nr 96, poz. 1536; dalej zamiennie: "Uchwała"), określił skarżącej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2019 r. w wysokości [...]zł.

Do opodatkowania organ przyjął:

1) budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej: [...] m2 x 23,47 zł = [...] zł;

2) grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej: [...] m2 x 0,93 zł = [...] zł;

3) budowle: [...] zł x 2% = [...] zł.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że w dniu 12 czerwca 2010 r. weszła w życie wyżej wskazana Uchwała nr LXII/876/10 Rady Miejskiej w Bytomiu z dnia 28 kwietnia 2010 r. zwalniająca od podatku od nieruchomości budynki lub ich części i budowle lub ich części stanowiące nową inwestycję w rozumieniu § 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 2008 r. w sprawie warunków udzielania zwolnień od podatku od nieruchomości oraz podatku od środków transportowych, stanowiących regionalną pomoc inwestycyjną (Dz. U. Nr 146, poz. 927; dalej również jako: "Rozporządzenie").

Następnie organ odnotował, że na podstawie Uchwały spółka zgłosiła w dniu [...] r. zamiar skorzystania z pomocy regionalnej na wspieranie nowych inwestycji i tworzenie nowych miejsc pracy związanych z nową inwestycją w postaci budowy wytwórni wełny mineralnej skalnej w B.. Oświadczyła przy tym, że jest średnim przedsiębiorcą w rozumieniu § 2 pkt 3 Uchwały. Jednocześnie poziom zatrudnienia oszacowała na 190 nowych miejsc pracy, a termin zakończenia inwestycji określiła na kwiecień 2014 r. Z dniem dokonania zgłoszenia nabyła więc prawo do otrzymania pomocy regionalnej.

Po zakończeniu inwestycji spółka złożyła w 2015 r. dokumenty wymagane w § 6 Uchwały. Tym samym obowiązek podatkowy względem nieruchomości stanowiących nową inwestycję powstał z dniem [...] r. w myśl art. 6 ust. 2 u.p.o.l. Jako że zwolnienie od podatku od nieruchomości przysługuje od dnia powstania obowiązku podatkowego (§ 3 Uchwały) przez okres 4 lat (§ 2 pkt 3 Uchwały) uznać więc należało, że obejmie ono lata podatkowe od 2016 do 2019.

W tym miejscu organ za godne uwagi uznał podkreślenie, że zgodnie z § 1 ust. 2 Uchwały zwolnienie od podatku od nieruchomości przysługuje jednak na warunkach i zasadach określonych w Rozporządzeniu i w Uchwale.

W myśl § 7 Uchwały przedsiębiorca korzystający ze zwolnienia od podatku od nieruchomości jest zobowiązany:

1) do dnia 15 stycznia i 15 lipca danego roku przedstawiać informacje o wysokości zatrudnienia w przedsiębiorstwie, według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedniego i 30 czerwca danego roku, z zastrzeżeniem, że ostatnią informację należy złożyć w terminie 14 dni od dnia, w którym minęło 5 lat od dnia otrzymania pomocy, a w przypadku małych i średnich przedsiębiorstw 3 lat od dnia jej otrzymania – na formularzu stanowiącym załącznik nr 5 do uchwały;

2) do dnia 15 stycznia każdego roku podatkowego w okresie korzystania z pomocy publicznej przedkładać informacje – na formularzu będącym załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów, o którym mowa w § 6 pkt 5.

Stosownie natomiast do § 9 ust. 1 pkt 3 Uchwały przedsiębiorca traci prawo do zwolnienia z podatku od nieruchomości za cały okres zwolnienia, gdy nie przedstawił w terminie organowi podatkowemu dokumentów, o których mowa w § 7.

Odnosząc tę regulację do niniejszej sprawy, organ wskazał, że skarżąca nie wykonała tej powinności w styczniu 2018 r., co skutkować musiało uznaniem, że za cały okres zwolnienia, to jest lata 2016-2019, zwolnienie to jej nie przysługuje. Wobec tego, jak wskazał, w kwestii roku 2019 skutkowało to wszczęciem przezeń postępowania podatkowego postanowieniem z dnia [...]r. i wydaniem przedmiotowej decyzji. Zaznaczył przy tym, że przyjętą powierzchnię budynków i wartość budowli ustalił na podstawie złożonej przez spółkę deklaracji, natomiast wśród gruntów uwzględnił działki o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...].

2. W odwołaniu z dnia 22 października 2019 r. spółka zastępowana przez radcę prawnego wniosła o uchylenie powyższej decyzji Prezydenta Miasta i jednoczesne umorzenie postępowania albo przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Podniosła zarzut naruszenia:

1) art. 120 o.p. oraz art. 7 Konstytucji RP w związku z § 10 ust. 1 pkt 1-4 Rozporządzenia i art. 20d u.p.o.l. na skutek oparcia zaskarżonej decyzji o przepisy § 7 i § 9 ust. 1 pkt 3 Uchwały, które określają warunki udzielenia pomocy publicznej inne niż przewidziane w Rozporządzeniu, a także na skutek przyjęcia wyłącznie w oparciu o wskazane przepisy Uchwały, że spółka miałaby nie być uprawnioną do korzystania z nabytego przez nią zwolnienia z podatku od nieruchomości, co doprowadziło do zawyżenia zobowiązania podatkowego poprzez założenie, że spółka nie była uprawniona do korzystania z rozważanego zwolnienia z podatku, mimo że w rzeczywistości korzystała z tego zwolnienia w stosunku do nieruchomości objętych decyzją;

2) art. 120 o.p. w związku z art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/30; dalej: "TUE") na skutek naruszenia zasady proporcjonalności poprzez niezachowanie równości między dolegliwością ingerencji podjętej w imię interesu publicznego, a wartością założonego Uchwałą celu, jakim jest kontrola nad prawidłowością korzystania z pomocy publicznej przez przedsiębiorców, co doprowadziło do przyjęcia, że wyłącznie z uwagi na ewentualny brak dysponowania przez organ informacjami służącymi do realizacji przezeń obowiązków sprawozdawczych, dotyczących przyszłości, dopuszczalne miałoby być odebranie podatnikowi nabytego prawa do korzystania ze zwolnienia z podatku, gdzie prawo takie odbierane jest zarówno w stosunku do przyszłości, jak i przeszłości, a na skutek takiego naruszenia – określenie zawyżonego zobowiązania podatkowego liczonego tak, jak gdyby spółka nigdy nie korzystała z nabytego przez nią prawa do zwolnienia z podatku;

3) art. 122 o.p. w związku z art. 187 o.p. i art. 191 o.p. wobec braku podjęcia działań niezbędnych dla wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, gdzie równocześnie przez organ zignorowane zostały znane mu okoliczności potwierdzające fakt korzystania przez spółkę ze zwolnienia z podatku określanego decyzją a ocena dowodów dokonana została przez organ nieprawidłowo,

4) art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. w związku z art. 121 § 1 i 2 o.p. i art. 124 o.p. poprzez nieprzedstawienie właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, brak wskazania podstawy prawnej wszystkich ustaleń dokonywanych przez organ, w tym przede wszystkim regulacji, które uprawniałyby organ do wydania decyzji opierającej się wyłącznie na przepisach Uchwały przy równoczesnym zignorowaniu znanych organowi i wskazywanych przez spółkę sprzeczności tych regulacji z przepisami aktów prawnych wyższego rzędu.

3. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] Kolegium, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p., art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. - Dz. U. z 2018 r., poz. 570 ze zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 roku w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925), utrzymało w mocy powyższą decyzję Prezydenta Miasta.

W ramach prezentacji stanu faktycznego sprawy Kolegium potwierdziło, że spółka z dniem [...] r. zgłosiła zamiar skorzystania z pomocy regionalnej w związku z budową wspomnianej wcześniej fabryki, a przy piśmie z dnia [...] r. przedłożyła dokumentację świadczącą o zakończeniu realizacji tej inwestycji (§ 6 Uchwały). Dalej opisało deklarowane przez spółkę przedmioty opodatkowana w zeznaniach i korektach zeznań składanych w okresie, w którym przysługiwało jej zwolnienie od opodatkowania nieruchomości składającej się na to przedsięwzięcie. W tych ramach wskazało m. in., że deklarację za 2019 r. (stanowiącą podstawę ustaleń przyjętych przez organ pierwszej instancji w kwestionowanej decyzji) skarżąca złożyła w styczniu 2019 r.

Następnie Kolegium podało, że przy piśmie z dnia [...] r. skarżąca wniosła oświadczenie o utworzeniu nowych miejsc pracy oraz informację o zatrudnieniu w przedsiębiorstwie (17 etatów). Wraz z pismem z dnia [...] r. przedstawiła oświadczenie o stanie zatrudnienia (16,5 etatów) według stanu na dzień 30 czerwca 2016 r. Przy piśmie z dnia [...] r. zaprezentowała oświadczenie o stanie zatrudnienia w przeliczeniu na pełne etaty (17) na dzień 31 grudnia 2016 r. i informację o pomocy publicznej na formularzu. Do pisma z dnia [...] r. załączyła oświadczenie o stanie zatrudnienia wedle stanu na 30 czerwca 2017 r. (17,8 etatu). Wraz z pismem z dnia [...]r. przedłożyła oświadczenie o stanie zatrudnienia według stanu na dzień 31 grudnia 2017 r. (18,25 etatu) oraz formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis. Natomiast w piśmie z dnia [...] r. wniosła o weryfikację dotychczasowej korespondencji, zaznaczając, że dokumentacja wymagana w świetle § 7 Uchwały została przez nią przedstawiona w wymaganym terminie.

W dalszej kolejności Kolegium odnotowało, że weryfikacja ta skutkowała ustaleniem, że w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 10 lutego 2018 r. do organu pierwszej instancji od spółki wpłynęło pięć pism, z czego trzy (data wpływu: [...] r.) do Wydziału Inżynierii Środowiska, a dwa kolejne (daty wpływu: [...] r. i [...] r.) do Wydziału Finansów. Wśród nich nie było jednak dokumentów określonych w § 7 Uchwały. Dokumentacja ta – wbrew sugestiom spółki – nie znalazła się też w przesyłce wysłanej w dniu [...] r. przez B Sp. z o.o. w B. (inny podmiot).

W rezultacie, zdaniem Kolegium, termin określony w § 7 Uchwały upłynął spółce bezskutecznie, co musiało skutkować zastosowaniem normy z § 9 ust. 1 pkt 3 Uchwały, w myśl którego przedsiębiorca traci prawo do zwolnienia z podatku od nieruchomości za cały okres zwolnienia. Opodatkowaniem należało zatem objąć także te obiekty nowej inwestycji, które w przeciwnym razie podlegałyby zwolnieniu.

Kolegium nie podzieliło przy tym zarzutów odwołania. Odnośnie kwestionowanej zgodności § 7 Uchwały z przepisami Rozporządzenia wskazało, że Rozporządzenie to – w myśl jego § 1 ust. 1 – określa ramowe warunki udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej, a zatem ma charakter ogólny, w szczególności nie określa okoliczności powodujących utratę prawa do zwolnienia. Tym samym brak normatywnych podstaw do twierdzenia, że wprowadzenie tego rodzaju restrykcji w treści Uchwały jest niedopuszczalne i wywołuje stan niezgodności pomiędzy oboma aktami normatywni, a słuszność tej kwalifikacji zyskuje oparcie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2017 r. sygn. akt II FSK 1289/17. Zarazem dostrzec trzeba, że konsekwencje uchybienia terminom z § 7 Uchwały zostały określone w sposób jednoznaczny w § 9 ust. 1 pkt 3 Uchwały. Tymczasem w orzecznictwie sądów administracyjnych niekwestionowane jest stanowisko, w myśl którego wzgląd na ochronę wartości konstytucyjnych sprawia, że przy odkodowaniu norm dotyczących preferencji podatkowych bezwzględne pierwszeństwo należy się wykładni językowej przepisów prawa podatkowego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 75/17 z powołanymi w nim orzeczeniami). Przepisami prawa podatkowego niewątpliwie są również przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych (art. 3 pkt 2 o.p.). Jest nią więc także omawiana Uchwała, która została wydana m. in. na podstawie art. 7 ust. 3 u.p.o.l. i stanowi źródło prawa powszechnie obowiązującego w rozumieniu 87 ust. 2 w związku z art. 94 Konstytucji RP. Uchwała ta nie została wyeliminowana z obrotu, w szczególności wniesioną na nią skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił postanowieniem z dnia 20 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 62/19. Tym samym brak jest przesłanek do odstąpienia od jej stosowania, a słuszności tej kwalifikacji nie mogą zmienić powołane przez spółkę (w odwołaniu) rozstrzygnięcia nadzorcze Regionalnych Izby Obrachunkowych (RIO w P. z dnia [...] r., znak [...], RIO w K. z dnia [...] r., znak [...] czy RIO w B. z dnia [...] r., znak [...]), które dotyczą warunków nabycia (a nie: utraty) prawa do zwolnienia z opodatkowania.

4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach spółka, w której imieniu działa radca prawny, wniosła o uchylenie powyższej decyzji Kolegium i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Powtórzyła przy tym zarzuty podniesione w odwołaniu.

Dodatkowo zarzuciła naruszenie art. 144 § 5 o.p. poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało pozbawieniem jej możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym (w tym z decyzją organu pierwszej instancji) i utrudnieniem złożenie środka zaskarżenia.

Ponadto rozszerzyła trzeci zarzut odwołania o wytknięcie Kolegium naruszenia także art. 123 o.p. W tych ramach zasygnalizowała też, że Kolegium zupełnie zignorowało fakt, że Prezydent Miasta nie wezwał jej do przedstawienia brakujących dokumentów, nie ustalił adresu umożliwiającego prawidłowe doręczenie decyzji pełnomocnikowi za pomocą środków komunikacji elektronicznej oraz uniemożliwił wypowiedzenie się co do całości zebranego materiału dowodowego.

W uzasadnieniu autor skargi zwrócił uwagę, że w sprawie nie jest kwestią sporną to, czy skarżąca spełniła warunki niezbędne do nabycia prawa do przedmiotowego zwolnienia z opodatkowania. Niesporne jest również to, że w jej przypadku zaistniały wymogi korzystania z tego zwolnienia przewidziane w Rozporządzeniu, a sprowadzające się do konieczności utrzymania inwestycji i utworzonych miejsc pracy przez wymagany czas (§ 10 ust. 1 pkt 3 i pkt 4) oraz braku przekroczenia maksymalnej intensywności lub wysokości pomocy (§ 8 i § 9).

Następnie podkreślił, że nie zgadza się z twierdzeniem organów, by niezbędna dokumentacja nie została przez spółkę przedstawiona zgodnie z § 7 Uchwały i w tym względzie podtrzymał twierdzenie o jej załączeniu do wspomnianego wcześniej pisma B Sp. z o.o. w B. (innego podmiotu) z dnia [...] r.

Niezależnie od powyższego powtórzył również, że w jego przekonaniu regulacja § 7 Uchwały wykracza poza zakres upoważnienia wynikającego z samego Rozporządzenia i jako taka jest niedopuszczalna. Podkreślił przy tym, że wprowadzanie dodatkowych elementów do treści Uchwały byłoby dozwolone tylko i wyłącznie wtedy, gdyby były one niezbędne do stosowania zwolnienia z podatku zgodnie z przyjętymi założeniami i w związku z ich wprowadzeniem nie doszłoby do naruszenia innych aktów prawnych. Tymczasem w tym przypadku, jak wskazał, warunki te nie zostały spełnione. Co więcej wprowadzone regulacje (§ 7 i § 9 ust. 1 pkt 3 Uchwały) stanowią istotne pogwałcenie ogólnych zasad zmierzających do zapewnienia pewności opodatkowania poprzez założenie utraty prawa do zwolnienia ze skutkiem odnoszącym się nie tylko do roku bieżącego i kolejnych, lecz również względem lat wcześniejszych. Wreszcie zakładają one możność pozbawienia prawa do zwolnienia z opodatkowania w sytuacji spełnienia wszystkich wymogów korzystania ze zwolnienia ustanowionych w Rozporządzeniu, a tym samym pozostają w sprzeczności z wymogami przewidzianymi w tym akcie. W Rozporządzeniu w ogóle nie wskazano bowiem powinności przedstawiania takich informacji we wskazanych terminach, a pośród przyczyn utraty prawa do zwolnienia nie wymieniono niewywiązania się z takiego obowiązku. Regulacji takich nie zawiera także żaden akt rangi ustawowej. Nie sposób doszukać się ich nawet w jakichkolwiek aktach wykonawczych, w tym tych regulujących zasady i tryb zwrotu pomocy publicznej. W rezultacie ich stosowanie świadczy o naruszeniu zasady praworządności i proporcjonalności.

W dalszej kolejności autor skargi zwrócił uwagę na wadliwości przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, wskazując, że zamiast wzywania skarżącej do złożenia deklaracji podatkowych organ pierwszej instancji powinien zakomunikować wprost swe wątpliwości, co do możności skorzystania przez nią z przedmiotowego zwolnienia poprzez zobowiązanie jej do złożenia wyjaśnień, co wszak nie miało miejsca. Następnie jako nieuprawnione ocenił całkowite zignorowanie przez organ złożonego wniosku o przywrócenie terminu do przedstawienia niezbędnej dokumentacji, która – zdaniem skarżącej – została już przesłana przy piśmie innego podmiotu. Podniósł również, że Prezydent Miasta nie podjął starań zmierzających do ustalenia adresu elektronicznego pełnomocnika spółki, a konsekwencją tego uchybienia było nieskuteczne doręczenie wydanej przezeń decyzji, co przez Kolegium zostało zbagatelizowane. Na koniec wskazał na mankamenty samego uzasadnienia decyzji Kolegium. W tych ramach zarzucił brak dostatecznego wyjaśnienia podstawy przyjętej kwalifikacji w zakresie obejmującym założenie możliwości dowolnego rozszerzenia norm Rozporządzenia z uwagi na ich rzekomo ogólny charakter. Wytknął również brak wytłumaczenia, na jakiej podstawie Kolegium uznało za doręczoną decyzję organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy nie nastąpiło ono w trybie przewidzianym w art. 144 § 5 o.p.

5. W odpowiedzi Kolegium stwierdziło, że skarga jest bezzasadna i zażądało jej oddalenia, podtrzymując dotychczasowe swe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kluczowy zarzut skarżącej dotyczy orzekania przez organy podatkowe w oparciu o zapisy § 7 i 9 ust. 1 pkt 3 Uchwały, które, w ocenie skarżącej, wykraczają poza zakres upoważnienia wynikającego z samego Rozporządzenia i jako takie są niedopuszczalne. Stanowią istotne pogwałcenie ogólnych zasad zmierzających do zapewnienia pewności opodatkowania poprzez założenie utraty prawa do zwolnienia ze skutkiem odnoszącym się nie tylko do roku bieżącego i kolejnych, lecz również względem lat wcześniejszych. W Rozporządzeniu w ogóle nie wskazano bowiem powinności przedstawiania takich informacji we wskazanych terminach, a pośród przyczyn utraty prawa do zwolnienia nie wymieniono niewywiązania się z takiego obowiązku. Regulacji takich nie zawiera także żaden akt rangi ustawowej.

Niezależnie skarżąca podtrzymała prezentowane w toku postępowania stanowisko, że niezbędna dokumentacja została przez skarżąca przedstawiona zgodnie z § 7 Uchwały – załączona do pisma B Sp. z o.o. w B. (innego podmiotu) z dnia [...] r.

Bezsporne w sprawie jest, że skarżąca uzyskała prawo do zwolnienia z podatku od nieruchomości od przedmiotów opodatkowania położonych w B., a to w związku z inwestycją która zakończyła się w 2015 r. Stosownie do § 2 ust. 3 Uchwały, skarżącej, jako średniemu przedsiębiorcy, którego nakłady na inwestycję stanowiące koszty kwalifikowane wyniosły ponad [...] zł, a liczba nowoutworzonych miejsc pracy jest większa niż 15 przysługiwało zwolnienie przez okres 4 lat. Zgodnie z § 3 ust. 1 w zw. z § 2 ust. 3 Uchwały oraz art. 6 ust. 2 u.p.o.l., czteroletnie zwolnienie przysługiwało od [...] r.

W myśl § 9 Uchwały, chcąc skorzystać z preferencji podatkowej, skarżąca powinna z częstotliwością wytyczoną w § 7 Uchwały składać stosowne informacje do końca okresu zwolnienia, tj. [...] r.

Mianowicie stosownie do § 7 Uchwały, przedsiębiorca korzystający ze zwolnienia od podatku od nieruchomości jest zobowiązany: 1) do dnia 15 stycznia i 15 lipca danego roku przedstawiać informacje o wysokości zatrudnienia w przedsiębiorstwie, według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedniego i 30 czerwca danego roku, z zastrzeżeniem, że ostatnią informację należy złożyć w terminie 14 dni od dnia, w którym minęło 5 lat od dnia otrzymania pomocy, a w przypadku małych i średnich przedsiębiorstw 3 lat od dnia jej otrzymania - na formularzu stanowiącym załącznik nr 5 do uchwały; 2) do dnia 15 stycznia każdego roku podatkowego w okresie korzystania z pomocy publicznej przedkładać informacje - na formularzu będącym załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów, o którym mowa w § 6 pkt 5.

Z kolei w § 9 ust. 1 pkt 3 Uchwały wskazano, że przedsiębiorca traci prawo do zwolnienia z podatku od nieruchomości za cały okres zwolnienia, gdy nie przedstawi w terminie organowi podatkowemu dokumentów, o których mowa w § 6 i § 7.

Zgodnie zaś z § 9 ust. 4 Uchwały, w przypadku utraty prawa do zwolnienia przedsiębiorca zobowiązany jest do zapłaty podatku od nieruchomości wraz z odsetkami za cały okres, w którym korzystał ze zwolnienia, zgodnie z procedurą określoną w przepisach ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 z późn. zm.).

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu dotyczącego przedłożenia przez skarżącą do dnia [...] r. informacji o wysokości zatrudnienia według stanu na dzień 31 grudnia 2017 r. (zgodnie z § 7 pkt 1 Uchwały) oraz informacji na formularzu będącym załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (§ 7 pkt 2 Uchwały), należy twierdzenia skarżącej w tej kwestii uznać za gołosłowne. Otóż z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające, które nie potwierdziło twierdzeń skarżącej, co do tego że wymagane dokumenty wpłynęły w przesyłce nadanej przez pracownika B Sp. z o.o. Organ zbadał korespondencję przychodzącą do Urzędu Miasta i ustalił zawartość przesyłki, w której, wedle skarżącej, miałyby znajdować się sporne dokumenty. Do akt sprawy włączone zostało pismo B Sp. z o.o. znajdujące się w przesyłce nadanej do Urzędu Miasta B. pocztą [...] r. o nr [...] (w aktach administracyjnych organu pierwszej instancji poz. 37). Z treści tegoż pisma, a także z adnotacji naniesionych przez pracowników kancelarii Urzędu Miasta nie wynika, aby do korespondencji zostały dołączone jakiekolwiek załączniki. Pismo B Sp. z o.o. samo w sobie dotyczy zagadnień związanych z emisją substancji do powietrza przez zakład tej spółki. Nie ma zatem podstaw w materiale dowodowym dla przyjęcia, że wraz ze wspomnianym pismem B Sp. z o.o. przesłane zostały dokumenty skarżącej dotyczące zwolnienia z podatku od nieruchomości. Z akt sprawy wynika, że Zastępca Naczelnika Wydziału, pismem z dnia [...] r. (karta 33 akt administracyjnych organu pierwszej instancji), wezwał skarżącą do przesłania potwierdzenia nadania do organu przesyłki zawierającej przedmiotowe informacje, bądź dokumentu zawierającego pieczęć Kancelarii Urzędu, świadczącego o złożeniu ich w Urzędzie Miejskim w B.. W odpowiedzi, skarżąca przekazała oświadczenia z dnia [...] r. (wymagane informacje), kserokopię książki nadawczej B Spółki z o.o. i pełnomocnictwo dla tego podmiotu do wysyłki korespondencji w imieniu skarżącej (karta 34 ww. akt administracyjnych). Jednak, co zostało już wykazane, wymagane Uchwałą informacje nie zostały złożone przez skarżącą w terminie – w przesyłce nadanej przez pracownika B spółka z o.o.

Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że Uchwała wydana na podstawie art. 7 ust. 3 u.p.o.l. stanowi, w świetle art. 87 ust. 2 w zw. z art. 94 Konstytucji RP, źródło powszechnie obowiązującego prawa podatkowego i dopóki nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, organy podatkowe zobowiązane są do jej stosowania. Nie stwierdzono nieważności Uchwały ani o jej niezgodności z prawem. Wprawdzie skarżąca wniosła do WSA w Gliwicach skargę na Uchwałę, lecz WSA postanowieniem z dnia 20 maja 2019 r. (w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 62/19) odrzucił ją; postanowienie jest prawomocne. W orzeczeniu tym WSA wyjaśnił, iż znowelizowany art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 994 z późn. zm., dalej: "u.s.g."), umożliwiający zaskarżenie uchwały lub zarządzenia do sądu administracyjnego, bez obowiązku wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa, ma zastosowanie wyłącznie do aktów organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej, tj. po dniu 1 czerwca 2017 r. Ponieważ zaskarżona Uchwała została wydana w dniu 28 kwietnia 2010 r., tj. przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, należy zastosować art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r., co z kolei oznacza, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego strona powinna wezwać organ gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Ponieważ skarżąca przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego nie wezwała organu gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, WSA odrzucił skargę. WSA wskazał również, iż to, że zaskarżona uchwała obowiązywała do dnia 31 grudnia 2013 r. nie eliminuje obowiązku wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przed wniesieniem skargi.

W aktach sprawy znajduje się wezwanie skarżącej do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] r. dotyczące Uchwały, jednak na dzień wydania orzeczenia przez Sąd, do WSA w Gliwicach nie wpłynęła skarga na Uchwałę.

Jak bowiem trafnie podnosi się w judykaturze, "uchwały rady gminy podlegają kontroli przez organ nadzoru pod kątem ich zgodności z prawem (art. 91 ust. 1 u.s.g.), zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 90, art. 91 ust. 2-5 i art. 92a u.s.g. Jeżeli stwierdzenie nieważności uchwały nie zostanie orzeczone przez organ nadzoru w terminie wskazanym w art. 91 ust. 1 u.s.g., uchwałę taką z uwagi na niezgodność z prawem organ nadzoru może zaskarżyć do sądu administracyjnego (art. 93 ust. 1 u.s.g.). Prawo do zaskarżenia uchwały do sądu administracyjnego przysługuje także każdemu, kogo interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej (art. 101 ust. 1 u.s.g.). W postępowaniu wszczętym skargą organu nadzoru bądź osoby, o których mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. sąd administracyjny bada, czy uchwała jest zgodna z prawem, a w wyniku uwzględnienia skargi może stwierdzić nieważność uchwały w całości lub w części (art. 147 § 1 p.p.s.a.)." (wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2014 r. II FSK 2833/12 oraz z dnia 19 grudnia 2018 r., sygn. akt II FSK 3934/17 CBOSA). Jeśli zatem – tak jak miało to miejsce w rozpoznanej sprawie – Uchwała nie została poddana kontroli ani organu nadzoru, ani sądu administracyjnego, to jej przepisy, jako obowiązujące w dacie podejmowania decyzji, organy podatkowe miały obowiązek zastosować, co prawidłowo uczyniły.

Natomiast Sąd, kontrolując legalność decyzji wydanej w przedmiocie podatku od nieruchomości, nie jest władny rozstrzygać kwestii zgodności z prawem Uchwały. Jak już wyżej wskazano przepisy prawa przewidują bowiem odrębny tryb zaskarżania uchwał organu gminy. Ponadto badanie przez Sąd w niniejszym postępowaniu zgodności z prawem kwestionowanych przez skarżącą zapisów Uchwały wykracza poza określone granice rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.").

Pozostałe zarzuty skarżącej również nie są zasadne.

Analiza akt sprawy oraz zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji prowadzi do wniosku, że organy działały w zgodzie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 122 o.p.), zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 187 o.p.), a ocena materiału dowodowego w żadnym wypadku nie była dowolna (art. 191 o.p.).

Zdaniem Sądu, decyzja organu odwoławczego spełnia wszelkie wymagania wskazane w art. 210 § 4 o.p. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których twierdzeniom skarżącej odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Co istotne, organ odwoławczy odniósł się do zarzutów skarżącej.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca miała możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym zarówno na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji, jak i przed organem odwoławczym, aktywnie brała udział w toczącym się postępowaniu, korzystając z przysługujących jej uprawnień procesowych; zarówno odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, jak i skarga do tut. Sądu wniesione zostały przez profesjonalnego pełnomocnika - radcę prawnego. Dlatego podniesione na etapie skargi do tut. Sądu zarzuty skarżącej o "utrudnieniu" jej zapoznania się z decyzją i "utrudnieniu" złożenia środka zaskarżenia, nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Konsekwencje prawne niedochowania obowiązku przedłożenia organowi podatkowemu określone zostały w § 9 ust. 1 pkt 3 Uchwały, który stanowi, że przedsiębiorca traci prawo do zwolnienia z podatku od nieruchomości za cały okres zwolnienia, gdy nie przedstawił w terminie organowi podatkowemu dokumentów, o których mowa w § 6 i § 7. Organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że terminy ustanowione w § 7 Uchwały stanowią terminy materialnoprawne, które charakteryzują się tym, że ich bezskuteczny upływ powoduje wygaśniecie uprawnień bądź obowiązków (por. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2014 r., w sprawie II FSK 1803/12). Wskazuje na to ocena przeprowadzona przez pryzmat następstw ich niezachowania, przewidzianych w powołanym § 9 ust. 1 pkt 3 Uchwały. Terminy materialnoprawne nie podlegają przywróceniu, zatem nie było możliwe ich przywrócenie, czego domagała się skarżąca (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 1300/17).

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał zarzuty skargi za bezzasadne i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji.