Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 2246/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz M. Geremek Sędziowie NSA Maria Lorych-Olszanowska (spr) WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: ref. staż. Barbara Dropek po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi Spółki -A" w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wartości celnej towaru I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej spółki "A" w K. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ W. Długaszewska /-/ M. Lorych Olszanowska /-/ T. M. Geremek


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z [...] wydaną na podstawie art. 207 § 1 Ordynacji Podatkowej, art. 13 § 1, 23 § 1 i 9, art. 30 § 1 pkt 3, art. 65 § 4 pkt 2b, art. 83 § 3, art. 85 § 1 oraz art. 262 ustawy Kodeks Celny, rozporządzenia Rady Ministrów z 15 grudnia 1999 r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej (Dz. U. Nr 158 poz. 1036 ze zm.) uznał zgłoszenie Celne zawarte w Jednolitym Dokumencie Administracyjnym SAD nr [...] z [...] za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej i dokonał ponownego jej ustalenia.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że w wyniku kontroli postimportowej przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Inspekcji Celnej w dniach od 20 listopada 2001 r. do 20 lutego 2002 r. w siedzibie firmy "A" Sp. z o.o., stwierdzono, że nastąpiło zaniżenie wartości importowanych towarów, spowodowane nieuwzględnieniem przez importera w zgłoszeniu celnym opłat jakie zobowiązał się ponieść na rzecz holenderskiej firmy "B" Świadczą o tym faktury wystawione na podstawie Generalnej Umowy o Świadczeniu Usług zawartej 10 listopada 1997 r. zawartej pomiędzy Importerem a powyższą firmą dotyczące zapłaty za udzielone know-how, licencje, prawa autorskie, znaki handlowe. Koszty te w ocenie organu I instancji mieszczą się w pojęciu opłat licencyjnych, o których mowa w art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego.

W odwołaniu od powyższej decyzji "A" sp. z o.o. wniosła o jej uchylenie jako wydanej z naruszeniem art. 30 § 1 pkt 3 w zw. z art. 23 § 1 Kodeksu celnego oraz Rozporządzenia Ministra Finansów z 15 września 1999 r. Wyjaśnienia dotyczące wartości celnej (Dz. U. Nr 80 poz. 908 ze zm.) oraz art. 121 § 1, 122, 124, 197 § 1, 191, 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji Podatkowej.

W uzasadnieniu odwołania Spółka podniosła, że ustalona kwota zaniżenia wartości celnej za 1999 r. przekracza znacznie wartość opłat poniesionych z tytułu wynagrodzenia za usługi świadczone w ramach GSA. Podkreśliła też, że produkuje w Polsce oprawy oświetleniowe według technologii, za które ponosi na rzecz KPE NV pewne opłaty, które mogą zostać zakwalifikowane jako należności licencyjne. Ponieważ opłaty ponoszone na rzecz KPE NV związane są wyłącznie z wyrobami produkowanymi w Polsce (a nie z importowanymi) zawarte w decyzji uwagi dotyczące opłat licencyjnych nie mają znaczenia dla kwestii ustalania wartości celnej importowanych przez spółkę komponentów i w związku z tym art. 30 § 1 pkt 3 nie znajduje zastosowania.

Zgodnie z tym przepisem zwiększenie wartości celnej następuje dopiero wtedy, gdy zostanie wykazane, że uiszczenie opłat licencyjnych przez nabywcę jest warunkiem dokonania sprzedaży towarów przez nabywcę. Z treści opisanej wyżej umowy GSA wynika, że uiszczone w ramach GSA opłaty licencyjne nie dotyczą przywożonych towarów. Spółka powołała się też na opinię k. 5 wydaną przez Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO) stanowiącą załącznik do Rozporządzenia Ministra Finansów z 15 września 1999 r. wyjaśnienie dotyczące wartości celnej (Dz. U. z 1999 r. Nr 80 poz. 908).

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, Dyrektor Izby Celnej decyzją z [...] wydaną na podstawie art. 262, art. 23 § 1, art. 30 § 1 pkt 3, art. 95 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks Celny utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji przedstawił następujące wyjaśnienia. W dniu 31.5.1999 r. firma "A" Spółka z o.o. sprowadziła z Holandii elementy opraw oświetleniowych, wnosząc o objęcie towaru procedurą dopuszczenia do obrotu. Do zgłoszenia celnego załączono m.in. fakturę nr [...] z [...] oraz Deklarację Wartości Celnej, z których wynikało, że wartość towaru wynosiła 4.926,00 EUR.

Zgłoszenie przyjęto jako zgodne z art. 64 § 1 i 2 Kodeksu celnego. W wyniku kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Regionalnego Inspektoratu Celnego ustalono, że nastąpiło zaniżenie wartości importowanych towarów, spowodowane nieuwzględnieniem przez importera w zgłoszeniu celnym opłat, jakie zobowiązał się ponieść na rzecz holenderskiej firmy "B" na podstawie Generalnej Umowy o Świadczeniu Usług z 10.11.1997r. dotyczących zapłaty za udzielone know-how, licencje, prawa autorskie, znaki towarowe.

Z postanowień do umowy wynika, że ""C" zobowiązuje się wobec Spółki świadczyć usługi Koncernu tj. podejmować wszelkie działania wykonywane przez lub na rzecz "C" w celu zapewnienia ciągłości działania spółek Koncernu zgodnie z ustalonym zakresem działalności oraz nastawionym na tworzenie, nabycie, zachowanie oraz ogólnie zbywalność praw, licencji, know-how, danych oraz zdolności produkcyjnych, które w formie w jakiej są dostępne mogą być wykorzystywane lub adaptowane do wykorzystania przez daną spółkę Koncernu. Zgodnie z art. 4 Umowy, firma polska otrzymuje niewyłączną, niezbywalną i niepodzielną licencję na wytwarzanie, korzystanie lub sprzedaż produktów objętych wszelkimi istniejącymi obecnie i w przyszłości prawami patentowymi w kraju.

Z tytułu przyznanych praw licencjobiorca będzie zobowiązany - zgodnie z art. 9 Umowy do płacenia wynagrodzenia stanowiącego sumę:

a) tej części kosztów Produktu Koncernu przypadających na dany produkt lub grupę produktów, która odpowiada wskaźnikowi produkcji tego produktu lub grupy produktów przez Spółkę do produkcji takiego produktu lub grupy produktów przez spółki Koncernu, ustalonemu zgodnie z zasadami rachunkowości "C",

b) tej części kosztów Koncernu, która odpowiada wskaźnikowi odnośnego obrotu lokalnego do odnośnego obrotu globalnego,

c) narzutu wynoszącego 10% kwot obliczonych zgodnie z punktami a i b,

d) pomniejszonej o kwoty Produktu Koncernu oraz koszty faktycznie poniesione przez Spółkę z narzutem wynoszącym 10%.

Skoro więc strona została zobowiązana, z mocy Generalnej Umowy o Świadczeniu Usług, do uiszczenia opisanych wyżej opłat, zdaniem Dyrektora Izby Celnej , wartość celną towarów należy dodatkowo powiększyć o poniesione opłaty licencyjne bowiem opłaty uiszczane z tytułu korzystania z rozwiązań technicznych należą do opłat licencyjnych.

W rozpoznawanej sprawie firma polska sprowadziła w Holandii towar - elementy opraw oświetleniowych wytworzone w oparciu o technologię opracowaną przez firmy "C" i przeznaczone do używania zgodnie z tą technologią. Za powyższe prawa importer zobowiązał się uiścić opłatę uiszczaną w wysokości i w sposób ustalony w umowie. Jednocześnie importer nie mógł uzyskać towaru od innych dostawców nie powiązanych z licencjodawcą ("B"), ponieważ tylko firmy należące do grupy "C" posiadały prawo do technologii i praw patentowych, czyli szeroko rozumianych licencji, w tym również opracowanych na ich podstawie urządzeń. Sprzedawcą towaru była więc firma holenderska "A" należąca do Koncernu "C", posiadająca prawo do korzystania z know-how. Jednocześnie - zgodnie z art. 8 umowy - Spółka zobowiązała się, że zarówno w czasie obowiązywania niniejszej umowy jak i wówczas, gdy przestanie ona obowiązywać, bez uprzedniej pisemnej zgody "C", nie sprzeda osobom trzecim ani w żaden inny sposób nie udostępni osobie trzeciej know-how oraz dokumentów dostarczonych przez "C" w ramach zawartej umowy.

Organ celny stoi na stanowisku, że opłaty poniesione w związku z zakupem towarów chronionych prawami autorskimi stanowią warunek sprzedaży w związku z czym powinny być doliczone do wartości celnej towaru w trybie art. 30 § 1 pkt. 3 Kodeksu celnego. Nie ulega wątpliwości, że firma holenderska nie dokonałaby sprzedaży towaru firmie, która nie uiściła/zobowiązała się uiścić należności licencyjnych, o czym świadczy zapis art. 8 umowy. Nie ulega też wątpliwości, że w przypadku gdyby Spółka przestała należeć do koncernu, straciłaby prawo do korzystania z licencji (i tym samym prawa do produkcji towarów z wykorzystaniem importowanych części) na prawach dotychczasowych, tzn. takich z jakich korzystają spółki powiązane w ramach grupy "C". Powyższa umowa (zobowiązanie się do zapłaty z tytułu przyznania firmie polskiej praw) miała więc podstawowe znaczenie w kwestii dotyczącej sprzedaży przedmiotowego towaru przez firmę holenderską, której działalność nastawiona jest na osiąganie zysków. Zatem opłata licencyjna była warunkiem zakupu importowanych towarów. Nie ma przy tym znaczenia fakt w jaki sposób obliczana jest wysokość opłat licencyjnych, gdyż kwestie tę strony mogą regulować zgodnie z zasadą swobody zawierania umów.

W wartości celnej importowanych towarów uwzględniono jedynie te kwoty, które wynikały bezpośrednio z ujawnionych faktur. Nie doliczono opłat licencyjnych, które - jak twierdzi strona - zawarte były już w cenie towarów przeznaczonych do produkcji. Co prawda strona nie przedstawiła żadnych dowodów i informacji o jakiego typu opłaty chodzi, niemniej fakt wystawienia dodatkowych faktur licencyjnych niezawodnie świadczy o tym, że ewentualne opłaty licencyjne uwzględnione w cenie towaru nie były ostateczne. Z kolei jak wynika z Generalnej Umowy o Świadczeniu Usług została ona zawarta między importerem, a firmą "B", działającą również w imieniu swoich spółek powiązanych, a więc również w imieniu dostawcy urządzeń. W uzasadnieniu wyroku z dnia 11 sierpnia 2000 r., sygn. akt VSA2204/99 (opubl. w MP 2001/12/43) wyrażono pogląd, że nie jest konieczne, aby osoba dostawcy i dysponenta prawami do znaku były ze sobą tożsame, aby można było doliczyć opłaty licencyjne do wartości celnej towaru. Szczególnie ma to miejsce w sytuacji, gdy strony umów działają w ramach jednego koncernu. W niniejszej sprawie wszystkie strony umowy należą do koncernu "C". Stanowisko organu celnego znajduje potwierdzenie w Opinii 4.11 Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Handlu. Nie ma zastosowania w niniejszej sprawie powołana przez stronę Opinia 4.3 ponieważ importer, eksporter i licencjodawca są ze sobą powiązani, a w opinii tej wyraźnie wskazano licencjodawcę i sprzedawcę towaru jako podmioty niezależne. Wskazano również na fakt, że "na podstawie odrębnej umowy importer I opracowuje i kupuje u producenta zagranicznego E maszynę". W rozpatrywanej sprawie zakup towaru i nabycie praw licencyjnych nastąpiło na podstawie tej samej umowy, świadczy o tym fakt, że trakcie kontroli nie uzyskano umowy zawartej z bezpośrednim eksporterem towaru.

W sprawie sposobu ustalenia wartości celnej metodą proporcjonalną nie wniesiono zastrzeżeń jak też nie przedłożono żadnych dokumentów, które pozwoliłyby ustalić wartość celną w sposób odmienny.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego "A" spółka z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie przepisów proceduralnych tj. art. 121 § 1, 127, 187 § 1, 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, mające wpływ na wynik postępowania oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 23 § 1, 23 § 2, 30 § 1 pkt. 2 i 3 i § 2 Kodeksu celnego, Wyjaśnień dotyczących wartości celnej (załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z 15 września 1999 r. - Dz. U. nr 80 poz. 908), Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO) sporządzonego w Marakeszu dnia 15 kwietnia 1994 r. , a także art. 68 i 69 Układu Europejskiego ustanawiającego Stowarzyszenie między Rzeczypospolitą Polską z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i ich Państwami Członkowskimi z drugiej strony sporządzonego w Brukseli w dniu 12 grudnia 1991 r. (Dz. U. z 1994 r. nr 11 poz. 38).

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego nie podano w należyty sposób uzasadnienia faktycznego sprawy i nie odniesiono się do stanowiska skarżącej. Dyrektor Izby Celnej natomiast nie dokonał analizy Generalnej Umowy o Świadczeniu Usług z 10 listopada 1997 r. w związku z treścią art. 23 § 1 i 9 oraz art. 30 § 1 ust. 3 Kodeksu celnego. Nie wykazano na czym polega warunek sprzedaży ani jaki jest związek ponoszonych opłat z importowanymi towarami. Postępowanie dowodowe zostało oparte na uogólnieniach i domniemaniach, co narusza treść art. 122 Ordynacji podatkowej. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki zastosowania art. 30 § 1 pkt. 2 i 3 Kodeksu celnego - zarówno w odniesieniu do doliczenia do wartości celnej należności za usługi, jak i należności licencyjnych.

Przesłankami do zastosowania art. 30 § 1 ust. 3, które zaistnieć muszą łącznie są: dokonanie sprzedaży importowanych towarów (pomiędzy eksporterem i importerem ), poniesienie opłaty przez kupującego - importera towarów, a nadto opłata licencyjna dotyczy zakupionych towarów, jak też opłata ta jest warunkiem sprzedaży towarów. Spełnienie dwóch pierwszych przesłanek jest oczywiste i skarżąca ich nie kwestionuje. Natomiast dwie pozostałe przesłanki nie zostały spełnione. Wskazując na definicję pojęcia warunku sprzedaży w rozumieniu potocznym, jako "uzależnienie sprzedaży towaru, dla którego ustalana jest wartość celna od obowiązku uiszczenia opłat licencyjnych dotyczących tych towarów, ponoszonych zarówno bezpośrednio jak i pośrednio" skarżąca twierdzi, że należałoby pozytywnie ustalić, że "B" sprzedaje komponenty do produkcji tylko i wyłącznie podmiotom, które zakupiły uprzednio know-how, o którym mowa w umowie generalnej. Taki warunek w tej umowie nie istnieje. Również określona w umowie kalkulacja opłat licencyjnych sprzeciwia się ich doliczeniu do wartości celnej, ponieważ opłaty te nie zależą w ogóle od ilości i wartości importowanych towarów, a są wyłącznie pochodną sprzedaży towarów prowadzonej przez skarżącego. Powyższą tezę potwierdza treść Porozumienia w Sprawie Stosowania art. VII Porozumienia Ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO), a zwłaszcza treść ustępu 3 uwag do art. 8. Podkreślono, że gdyby istniał import komponentów do produkcji, a nie byłoby sprzedaży produktów (w rozumieniu umowy generalnej) wówczas opłaty nie wystąpią. Również nieuiszczenie w terminie (z dołu) opłat licencyjnych nie spowoduje zablokowania możliwości zakupu towarów od "C", a jedynie naliczenie odsetek. Skarżąca powołała się również na prawodawstwo Unii Europejskiej oraz orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Reasumując stwierdziła, iż w postępowaniu celnym przed organami obu instancji nie został wykazany związek pozwalający na uznanie, że zapłata należności wynikających z umowy generalnej stanowiła narzucony przez "C" warunek sprzedaży towarów.

Odnosząc się do opinii 4.3 Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej stwierdziła, że Komitet w tej opinii kładzie nacisk na istnienie warunku sprzedaży, a nie powiązania podmiotów transakcji, a ponadto żaden przepis Kodeksu celnego nie utożsamia faktu powiązania podmiotów ze spełnieniem warunku sprzedaży w rozumieniu art. 30 § 1 pkt. 3 tego kodeksu.

Skarżąca zarzuciła również, że o rozstrzygnięciu sprawy zadecydował Departament Środków Taryfowych i Pozataryfowych Głównego Urzędu Ceł, o czym świadczy treść pisma 8.10.2001r. skierowanego do Dyrektora Urzędu Celnego. Pismo to zawiera faktycznie polecenie służbowe wskazujące na sposób rozstrzygania analogicznych spraw. Stanowi to naruszenie zasad prawdy obiektywnej i dwuinstancyjności (art. 122 i 127 Ordynacji podatkowej).

Pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga jest uzasadniona.

Sprawa niniejsza zainicjowana wniesieniem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) i ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ). W myśl art. 1 § 1 i 2 prawa o ustroju sądów administracyjnych sąd ten kontroluje działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie jest natomiast uprawniony do merytorycznego rozstrzygania o przedmiocie sprawy. W myśl art. 3 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd ten kontroluje zaskarżone akty tylko w zakresie ich zgodności z prawem, nie jest natomiast uprawniony do merytorycznego rozstrzygania o przedmiocie sprawy. Jednocześnie z przepisu art. 134 § 1 powołanej ustawy wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z wynikającej z art. 121 Ordynacji podatkowej zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów celnych oraz z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej (stosowanych w postępowaniu celnym na podstawie art. 262 Kodeksu celnego ) wynika obowiązek zachowania szczególnej skrupulatności w postępowaniu celnym. W rozpoznawanej sprawie organy celne nie podjęły wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, naruszając przepis art. 122.

Zgodnie z przepisem art. 30 § 1 pkt. 3 Kodeksu celnego w celu określania wartości celnej z zastosowaniem przepisów art. 23, do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się: honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne dotyczące towarów, dla których ustalana jest wartość celna, które musi opłacić kupujący, zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio, jako warunek sprzedaży tych towarów, o ile koszty te nie są ujęte w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej. W sprawie było bezsporne, że doliczenie opłat licencyjnych do wartości celnej towaru jest możliwe jedynie wówczas, gdy dotyczą one towarów, dla których ustalana jest wartość celna, którą musi zapłacić kupujący, co jest warunkiem sprzedaży tych towarów. Sporne natomiast było, czy w konkretnym przypadku opłaty wynikające z faktur za badania, know-how, prawa autorskie, patenty, licencje, znak firmowy i inną pomoc techniczną, obejmujące okres 1999 roku uiszczone przez skarżącą spółkę na rzecz koncernu "B" na podstawie Generalnej Umowy o Świadczenie Usług z dnia 10 listopada 1997 r., ujawnionej u importera w toku kontroli były związane z zakupem elementów opraw oświetleniowych wymienionych w przedmiotowych zgłoszeniach celnych i dołączonych do nich fakturach oraz czy stanowiły one warunek sprzedaży tych towarów importerowi przez eksportera - firmę "A" z Holandii. Organy celne obu instancji uznały na podstawie treści w/w Generalnej Umowy, że taki związek i warunek istnieją, a wywiodły go z faktu powiązania importera, eksportera i licencjodawcy-firmy "B", tj. działaniem w ramach koncernu. Analiza wybranych postanowień umowy ( art. 4, 8 i 9 ) sprowadziła się do przyjęcia domniemania, że firma holenderska nie dokonałaby sprzedaży towaru firmie, która nie uiściła/zobowiązała się uiścić należności licencyjnych. Wskazano, że przedmiotowy towar został nabyty w celu wykorzystania go do produkcji - działalności nastawionej na zysk zarówno dla firmy polskiej jak i zagranicznej i bez przyznania importerowi praw licencyjnych zakupiony towar byłby bezużyteczny. Przyjęto również, że zakup towaru i nabycie praw licencyjnych nastąpiło na podstawie tej samej umowy, ponieważ w trakcie kontroli nie uzyskano od importera umowy zawartej bezpośrednio z eksporterem. W ocenie sądu przyjęcie takich wniosków narusza zasadę swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 191 Ordynacji podatkowej, ponieważ nie opiera się ona na zebranym materiale dowodowym, lecz na domniemaniach. Wskazać tu należy, że przedmiot umowy z dnia 10 listopada 1997 r. został określony bardzo szeroko, jako świadczenie przez koncern "C" na rzecz skarżącej Spółki powiązanej z koncernem wszelkiego rodzaju usług w tym dostępu do aktualnego know - how, doświadczenia oraz danych w sprawach technicznych, w sprawach handlowych, rachunkowych, rewidenckich, finansowych, skarbowych, społecznych oraz prawnych, jak też do udzielenia Spółce niewyłącznej, niezbywalnej licencji zgodnie z aktualnymi lub przyszłymi prawami patentowymi, w zamian za zapłatę stosownego wynagrodzenia za powyższe świadczenia, obliczanego na podstawie art. 9. W umowie brak jest postanowienia stwierdzającego, że opłaty w niej określone dotyczą wszelkich towarów zakupionych przez skarżącą Spółkę od spółek koncernu i są warunkiem takiego zakupu. Przeciwnie, w art. 3 pkt j/ umowy ustalono np., że dostarczane spółce w ramach usług technicznych maszyny, narzędzia, surowce, itp. będą dostępne za cenę i na warunkach aktualnie uzgodnionych przez strony. Zatem to z umowy sprzedaży musiałoby wynikać, że zostaje ona zawarta pod warunkiem uiszczenia przez kupującego na rzecz koncernu "C" stosownej opłaty, wskazanej w umowie z dnia 10 listopada 1997r. Organy celne nie zebrały żadnych dowodów i nie dokonały jakichkolwiek ustaleń co do treści umowy sprzedaży zawartej pomiędzy importerem, a eksporterem, potwierdzonej fakturami dołączonymi do zgłoszenia celnego. Z faktur tych, jak też z ujawnionych faktur dotyczących opłat za badania, know-how, prawa autorskie , patenty, licencje, znak firmowy i inną pomoc techniczną nie wynika, aby istniał związek pomiędzy tymi opłatami, a zakupionym towarem. Organy celne ani nie wyjaśniły, które postanowienia umowy z dnia 10 listopada 1997 r. świadczą o tym, że powyższe opłaty dotyczyły sprowadzonego towaru, a zwłaszcza która z tych opłat go dotyczy (opłata za know-how, udzieloną licencję, pomoc techniczną, itp. ) ani też nie wykazały, że ich uiszczenie było warunkiem sprzedaży. Podkreślić tu należy, że skoro towarem sprowadzonym przez Spółkę były komponenty do produkcji towaru, a nie sam produkt, to za spełnienie warunku należy rozumieć sytuację, kiedy sprzedający - firma holenderska uzależniałaby sprzedaż komponentu do produkcji wyrobu finalnego od zakupu licencji dotyczącej produkcji tego wyrobu. Okoliczność, że w art. 4 Generalnej umowy o świadczenie usług udzielona została skarżącej Spółce licencja na wytwarzanie, wykorzystanie lub sprzedaż produktów objętych wszelkimi istniejącymi obecnie i w przyszłości prawami patentowymi w kraju, które "C" jest lub będzie uprawniony przyznać nie pozwala zasadnie twierdzić, że wniesione przez Spółkę opłaty stanowiły warunek sprzedaży towarów zakupionych w firmie "C" i spółkach z nią związanych. Dla wykazania związku opłat licencyjnych z importowanym towarem organy celne winny wyjaśnić wykorzystania których produktów, w rozumieniu umowy stron, dotyczy przyznana licencja, uwzględniając fakt, że zapisy tej umowy szeroko definiują pojęcie produktu wyraźnie nie wskazując czy chodzi o produkty wytwarzane i sprzedawane przez skarżącą Spółkę, czy również o inne produkty w tym zakupione przez stronę. Określenie "produkty" użyte w umowie z dnia 21.10.1998 r. może także odnosić się do "produktów lokalnych", produktów własnych", "produktów koncernu". Organy celne nie wyjaśniły również w sposób nie budzący wątpliwości tego, czy Spółka mogła dokonywać zakupów towarów od podmiotów działających w ramach koncernu "C" niezależnie od zakupu licencji. Na te okoliczności wskazywał już NSA Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach w wyroku z dnia 26.06.2003 r., sygn. akt I SA/Ka 1117/02, wydanym w sprawie ze skargi "A" sp. z o. o. w B. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł w Warszawie z dnia [...], nr [...].

Przyjmując zgodne stanowisko stron w kwestii rozumienia pojęcia "warunku sprzedaży" użytego w art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego, jako uzależnienia sprzedaży towaru dla którego ustalana jest wartość celna od obowiązku uiszczenia opłat licencyjnych dotyczących tych towarów, stwierdzić należy, że ustalenie istnienia takiego warunku oparte zostało na domniemaniu, przy braku jakichkolwiek dowodów.

Z tych względów należało orzec na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a/i c/, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) jak w sentencji.

/-/ W. Długaszewska /-/ M. Lorych-Olszanowska /-/ T. M. Geremek

JS