Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 376/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2010-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 54 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy terenu 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu na rzecz skarżącej M. B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...], stwierdzająca nieważność zaskarżonej wcześniej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, decyzji tegoż organu z dnia [...], nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 czerwca 2008 r., nr [...]

o stwierdzeniu nieważności decyzji Burmistrza Ozimka z dnia [...],

nr [...] ustalającej na rzecz W. M. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty gospodarczej na magazynowanie siana oraz remoncie i przebudowie istniejącego budynku gospodarczego.

Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedziło postępowanie, które miało następujący przebieg.

Decyzją z dnia 30 czerwca 2008 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Ozimka

z dnia [...], nr [...] ustalającej na rzecz W. M. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty gospodarczej na magazynowanie siana oraz remoncie i przebudowie istniejącego budynku gospodarczego.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy powołane wyżej rozstrzygnięcie własne uznając, że weryfikowana decyzja Burmistrza Ozimka dotknięta jest wadą nieważności, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. tj. decyzję podjęto z rażącym naruszeniem prawa. Uzasadniając swoje stanowisko, w oparciu o powołane tam okoliczności faktyczne, organ jako wadliwe uznał niezałączenie do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy mapy odpowiadającej wymogom z art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz.717 ze zm.). Stwierdził, że załączona kopia mapy nie zawiera żadnych oznaczeń tj. ani obrysu działki objętej wnioskiem, ani obszaru oddziaływania inwestycji, co nie pozwala m.in. na prawidłowe określenie kręgu stron postępowania. Powołując przepis art. 61 ust. 1 ustawy uznał również, że zarówno z akt sprawy, jak i z treści decyzji nie wynika, aby organ pierwszej instancji – stosownie do § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) – przeprowadził analizę co do spełnienia określonych w art. 61 ust. 1 ustawy warunków, choć decyzja wydana została z ich określeniem. Podkreślając, iż brak spełnienia wymogu określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, tzw. dobrego sąsiedztwa, przy spełnieniu wskazanych przez ustawodawcę warunków (art. 61 ust. 4 ustawy), nie stoi na przeszkodzie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy stwierdził, że z akt sprawy ani z decyzji nie wynika aby warunki te zostały spełnione. W jego ocenie braki postępowania w tym zakresie polegały na nieustaleniu przez organ przeznaczenia terenu objętego wnioskiem oraz niezbadaniu, czy gospodarstwo inwestora przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie. Nieustalenie wielkości gospodarstwa rolnego S. i W. M., rodzaju planowanej inwestycji oraz przeznaczenia terenu pod inwestycję w ocenie Kolegium skutkowało z kolei rażącym naruszeniem art. 7 i art. 77 K.p.a.

Skargę na powyższą decyzję złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu S. i W. M. Przedstawiając okoliczności faktyczne sprawy oraz argumenty podnoszone w postępowaniu administracyjnym przez uczestników postępowania skarżący zakwestionowali zaskarżone rozstrzygnięcie. Odnosząc się do kwestii stanowiących przedmiot rozważań decyzji wskazali, iż działki na których na podstawie pozwoleń zrealizowano budowę spornych obiektów, stanowią teren zabudowy zagrodowej oznaczonej w planie zagospodarowania przestrzennego gminy i zabudowane są budynkami gospodarczymi związanymi z prowadzonym gospodarstwem. W tych okolicznościach ich zdaniem sam fakt, że w decyzji nie podano wielkości gospodarstwa nie świadczy o wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Podnieśli, iż spełnili warunek o którym mowa w art. 61 ust. 4 ustawy. W dniu wydania decyzji posiadali bowiem około 6 ha gruntów rolnych (obecnie 12 ha). Odnosząc się do stwierdzonego w zaskarżonej decyzji faktu braku właściwej mapy oświadczyli z kolei, iż załączona mapa spełniała wymogi określone w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak wyjaśnili, projektowany obiekt nie jest obiektem uciążliwym, o którym mowa w ustawie o ochronie środowiska. Zrealizowany został zgodnie z wnioskiem i na prośbę M. B. został odsunięty 1m od granicy jej nieruchomości. Brak zaznaczenia obszaru oddziaływania w żaden sposób nie uniemożliwia przy tym ustalenia stron postępowania, za które uznać należy właścicieli sąsiednich działek. Wskazując, iż rodzaj spornej inwestycji nie wymaga ustalenia zapotrzebowania na media skarżący wskazali również, że działka posiada media takie jak: woda, prąd, szamba i gnojowniki. Poddając natomiast w wątpliwość, czy w przypadku kiedy obiekt nie oddziałuje na sąsiednie nieruchomości i obszar ten nie został na mapie zaznaczony, dochodzi do rażącego naruszenia prawa, powołali wyrażone przez Sąd Najwyższy stanowisko, co do uznania naruszenia prawa za rażące. W odniesieniu do powołanych w decyzji okoliczności faktycznych stwierdzili, iż braki w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, nie stanowią podstawy do uchylenia decyzji o warunkach zabudowy, gdyż nie wyczerpują wskazanych w art. 145 § 1 i art. 156 § 1 K.p.a. wad kwalifikowanych, a nieuwzględnienie w decyzji oczywistych okoliczności nie może rodzić negatywnych konsekwencji dla strony. Jednocześnie też skarżący wnieśli o zbadanie, czy zaskarżona decyzja została podjęta zgodnie z art. 7 i art. 77 K.p.a., zgłaszając przy tym wątpliwości co do bezstronności organu, w związku z wydaniem M. B. zgody na realizację obiektów gospodarczych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Skarga wniesiona przez S. i W. M. wpisana została w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu pod sygn. akt II SA/Op 179/09.

Działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej "P.p.s.a.", Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia [...], nr [...], stwierdziło nieważność zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu decyzji z dnia [...].

Wskazując, że za nieważną uznaje się m.in. decyzję wydaną z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 in fine K.p.a.), które to ma miejsce w razie sprzeczności z przepisami prawa nie do pogodzenia z założeniami działania organu praworządnego państwa, organ uznał za zasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7 i art. 77 K.p.a. Podniósł, że nie ustalił prawidłowo kręgu stron postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...], przyjmując za Burmistrzem Ozimka, że status strony przysługuje m.in. J. Ś., który zmarł w dniu 4 grudnia 1991 r., tj. przed wszczęciem postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Organ wskazał dalej, że okoliczność tę potwierdzono dopiero na etapie doręczenia stronom decyzji z dnia [...], jednak fakt wydania decyzji w stosunku do osoby zmarłej rażąco narusza prawo. Jak wyjaśniono, stroną postępowania może być tylko osoba mająca zdolność prawną, a zdolność ta wygasa z chwilą jej śmierci. Ponadto Kolegium uznało trafność zarzutu dotyczącego braku uwzględnienia przy rozpoznaniu sprawy wyjaśnień Burmistrza Ozimka zawartych w piśmie z dnia 28 marca 2006 r. Wskazało też, że kontrola decyzji na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a dokonana została w oparciu o kryterium zgodności z prawem, zgodnie z żądaniem sformułowanym w petitum skargi.

Powyższa decyzja zaskarżona została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez M. B. Domagając się uchylenia decyzji wydanej na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. skarżąca zarzuciła organowi naruszenie: art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., na skutek niewyjaśnienia całkowicie stanu faktycznego, w związku z niewyczerpujacym zebraniem i błędnym rozpatrzeniem całości materiału dowodowego oraz wydaniem decyzji bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony, art. 8 K.p.a. na skutek nieprzeprowadzenia postępowania w sposób staranny i zgodny z prawem, dla zagwarantowania równości wobec prawa, z podważeniem zasady pogłębiania zaufania do organów państwa, a także art. 54 § 3 P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi w całości i niewydanie decyzji kończącej merytorycznie sprawę z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy.

Uzasadniając podniesione zarzuty skarżąca wskazała, że działanie organu na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a jest dopuszczalne jedynie w przypadku uwzględnienia skargi w całości. Wniesiona w sprawie skarga polegała na wniosku o zbadanie zgodności z przepisami prawa decyzji, głównie w zakresie dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy naruszającej art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W efekcie, rozstrzygnięcie wskazujące na rażące naruszenie prawa, poprzez skierowanie decyzji do osoby zmarłej nie może być uznane za uwzględnienie skargi w całości. Jednocześnie skarżąca podniosła, że organ nieprawidłowo zawiadomił wszystkie strony o podjęciu postępowania w trybie samokontroli. Kwestionując treść zaskarżonej decyzji zaznaczyła, że skoro decyzja wydana w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. zastępuje wcześniejszą decyzję, organ winien był wydać merytoryczne rozstrzygnięcie w zakresie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy, a nie kończyć postępowanie stwierdzeniem nieważności decyzji nieważnościowej, z powodów wyłącznie proceduralnych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Postanowieniem z dnia 2 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Op 179/09 Sąd zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi S. i W. M. na decyzję

z dnia [...], na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., do czasu prawomocnego orzeczenia przez Sąd w niniejszej sprawie ze skargi M. B. na decyzję z dnia [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Z kolei, stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że narusza ona przepisy prawa.

Rozpocząć wypada od zaakcentowania, że oceniana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] podjęta została na skutek wniesienia do Sądu skargi na decyzję tego organu z dnia [...], stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza Ozimka ustalającej warunki zabudowy na rzecz S. i W. M.

Podstawę prawną tej decyzji stanowił przepis art. 54 § 3 P.p.s.a, zgodnie z którym organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Przewidziana w powołanym przepisie instytucja autokontroli przyznaje organowi administracji kompetencje do weryfikacji własnej decyzji zaskarżonej do Sądu. Stosownie do stanowiska wyrażonego w orzecznictwie przez Naczelny Sąd Administracyjny wskazać przyjdzie, iż ustalona została na zasadzie wyjątku. Pozostaje też w pewnym sensie

w konkurencyjności z konstytucyjną zasadą prawa do sądu. Niemniej jednak jej realizacja, poprzez uwzględnienie skargi w całości - a więc uzyskanie rozstrzygnięcia oczekiwanego (w założeniu) od sądu - nie godzi w prawa strony, a przyczynia się do szybszego załatwienia jej sprawy zgodnego z jej żądaniami. Niedopuszczalne jest jednak czynienie wykładni umożliwiającej organowi administracyjnemu jakąkolwiek inną ingerencję w sprawę zawisłą przed sądem administracyjnym, pozbawiającą stronę prawa do rozstrzygnięcia sporu przez sąd i uzyskania żądanego rozstrzygnięcia. Podkreślić przy tym należy, że wyjątkowy charakter art. 54 § 3 p.p.s.a. wymaga jego ścisłej wykładni (por. wyrok NSA z dnia 2 października 2007 r., sygn. akt I FSK 974/07, opubl. LEX nr 440633).

Podstawowym warunkiem zastosowania trybu przewidzianego w art. 54 § 3 P.p.s.a jest zatem uwzględnienie skargi w całości, przez które rozumieć należy uwzględnienie skargi co do istoty. Oznacza ono uznanie za uzasadnione zarówno zarzutów, wniosków, jak i argumentacji wskazanej w skardze. Trafnie podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że w sytuacji, gdy organ nie podziela niektórych zarzutów, nie uwzględnia w całości wniosków, kwestionuje przedstawioną w niej podstawę lub ocenę prawną naruszeń, to nie może wydać rozstrzygnięcia na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a.

W przypadku kiedy organ nawet w niewielkim stopniu ma wątpliwości, co do uwzględnienia skargi, winien pozostawić skargę do rozpoznania Sądowi, który oceni prawidłowość zaskarżonej decyzji zgodnie z wymogami art. 134 P.p.s.a. Sąd bowiem,

w przeciwieństwie do organu działającego na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a., nie jest związany granicami skargi. Organ zaś wydając akt na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a., winien podzielić zarzuty skargi i zadość uczynić wszystkim żądaniom skarżącego.

O uwzględnieniu skargi w całości nie świadczy przy tym wydanie przez organ rozstrzygnięcia najdalej idącego spośród wszystkich przysługujących mu środków prawnych (por. wyrok NSA z dnia 5 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 581/07, opubl. LEX nr 355665). Rozstrzygnięcie winno bowiem odpowiadać żądaniu zawartemu w skardze.

O ile zatem, stosownie do art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, organ podejmując decyzję w ramach autokontroli dokonuje oceny pod względem zgodności z prawem, winien skonfrontować kryteria oceny legalności zaskarżonego aktu z treścią wszystkich zarzutów podniesionych w skardze. Nie może podjąć rozstrzygnięcia odmiennego niż to, o które wnosi strona skarżąca. Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a możliwe jest więc jedynie wtedy, gdy takie żądanie zostało zawarte w skardze. W przypadku wątpliwości co do treści żądania dopuścić można podjęcie przez organ w tym zakresie czynności wyjaśniających. Niedopuszczalne jest jednak dokonanie na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. weryfikacji decyzji w drodze stwierdzenia nieważności, jeżeli skarżący nie domagał się tego w skardze, jak również za niedopuszczalne należy uznać podjęcie rozstrzygnięcia w oparciu o przesłanki, które nie zostały powołane w argumentacji strony skarżącej.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza art. 54 § 3 P.p.s.a. Porównanie treści skargi wniesionej na decyzję z dnia 29 października 2008 r., z rozstrzygnięciem wydanym na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a., prowadzi do wniosku, że organ nie uwzględnił skargi.

Do takiej oceny upoważnia okoliczność, że skarga będąca podstawą do wydania decyzji autokontrolnej, wniesiona przez S. i W. M., nie zawierała wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji odwoławczej. Co więcej, uwzględniona przez organ, jako przesłanka stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., okoliczność nieprawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania, również nie została powołana w treści skargi i nie stanowiła przedmiotu argumentacji uzasadniającej jej uwzględnienie.

Z treści skargi wynikało, że przyczyną jej wniesienia było wydanie przez organ rozstrzygnięcia i zajęcie stanowiska w kwestii oceny, czy objęta postępowaniem decyzja Burmistrza Ozimka rażąco narusza prawo, czy też ciężar gatunkowy naruszeń do jakich doszło przy jej wydaniu nie kwalifikuje się do stwierdzenia nieważności. W skardze strony nie sformułowały jednak stosownego wniosku dotyczącego oczekiwanej treści rozstrzygnięcia. Podkreślały jedynie jakie sprawy winny zostać rozważone przy określaniu stopnia naruszenia prawa przez decyzję ustalającą warunki zabudowy. Ponadto, odnosząc się do argumentów przedstawionych w kwestionowanej decyzji skarżący uznali, że stwierdzone nieprawidłowości stanowiące podstawę rozstrzygnięcia o nieważności, nie miały charakteru rażącego naruszenia prawa. Akcentowali, że błędny jest pogląd Kolegium jakoby z decyzji Burmistrza Ozimka nie wynikała funkcja zabudowy zagrodowej terenu zainwestowania. Podkreślili przy tym, że sporna decyzja wydana została dla rolnika, którego działka zabudowana jest budynkami gospodarczymi związanymi z prowadzonym gospodarstwem. Dlatego, ich zdaniem, brak informacji na temat wielkości gospodarstwa nie świadczy o wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Podobnie, za nieprawidłową uznali ocenę o zaktualizowaniu się przesłanki rażącego naruszenia prawa z uwagi na nieoznaczenie na mapie obszaru oddziaływania inwestycji. W tym zakresie podnieśli, iż spełnili warunek o którym mowa w art. 61 ust. 4 ustawy. Organowi zarzucili wydanie decyzji bez zebrania wszystkich niezbędnych informacji oraz zignorowanie argumentów Burmistrza Ozimka, wnosząc o zbadanie, czy zaskarżona decyzja została podjęta zgodnie z art. 7 i art. 77 K.p.a.

W odniesieniu do przyjętego przez organ faktu braku właściwej mapy przedstawili z kolei wyjaśnienia na potwierdzenie, iż załączona mapa spełniała wymogi określone w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zaznaczyli też, że jako strony postępowania uznać należało właścicieli działek przylegających do ich nieruchomości. Wyjaśniając z kolei, że działka pod zabudowę posiada niezbędne media określili, że inwestycja w postaci budowy "wiaty gospodarczej" nie wymaga ustalenia zapotrzebowania na media. Jednocześnie też, w odniesieniu do braków w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu skarżący stanęli na stanowisku, że braki te nie stanowią podstawy do uchylenia decyzji, gdyż nie wyczerpują wad kwalifikowanych określonych w art. 145 § 1 i 156 § 1 K.p.a. Ponadto wskazali,

że nieuwzględnienie w decyzji oczywistych okoliczności faktycznych nie może rodzić negatywnych konsekwencji dla strony.

Wobec tak wyartykułowanych żądań i twierdzeń skargi, organ – zamierzając stwierdzić nieważność zaskarżonej do Sądu decyzji w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. – w pierwszej kolejności winien był wyjaśnić, jakiego rodzaju rozstrzygnięcia oczekują skarżący. Natomiast, uwzględniając skargę w ramach przysługujących mu uprawnień autokontrolnych, obowiązany był odnieść się do wszystkich wskazanych w skardze twierdzeń i przyjmując za prawidłową argumentację skarżących, podjąć rozstrzygnięcie uwzględniające w całości powołaną przez nich podstawę prawną oraz zarzuty. Tymczasem, w zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu w najmniejszym nawet stopniu nie odniosło się do wywodów skargi. Wręcz przeciwnie, zupełnie je pominęło i przyjęło własną koncepcję rozstrzygnięcia, powołując się na okoliczność nieprawidłowego ustalenia stron postępowania, która w żaden sposób nie była kwestionowana przez S. i W. M. W konsekwencji wadliwie przyjęto, że okoliczność ta stanowi wystarczającą podstawę do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji, pomimo braku w tym zakresie wniosku strony skarżącej.

Zdaniem Sądu, przedstawienie w zaskarżonej decyzji odmiennej od wyrażonej

w skardze oceny aktu podlegającego kontroli przesądza o tym, że bez wątpienia organ w żadnej mierze nie rozważył i nie spełnił żądań S. i W. M. Tym samym nie uwzględnił skargi w całości, pomimo zastosowania trybu art. 54 § 3 P.p.s.a., czym naruszył wskazany przepis. Z tego też względu należało uchylić zaskarżoną decyzję. Wskazać przy tym trzeba, że skutkiem uchylenia zaskarżonej decyzji, po uprawomocnieniu się wyroku Sądu w tym przedmiocie będzie "przywrócenie bytu prawnego" decyzji z dnia [...], której legalność będzie badana w odrębnym postępowaniu sądowym, zainicjowanym skargą S. i W. M., a oznaczonym sygn. akt II SA/Op 179/09.

Wobec powyższego Sąd postanowił, jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. Orzeczenie w zakresie wykonalności zaskarżonej decyzji oparto o art. 152 P.p.s.a., a zwrot kosztów postępowania zasądzono na podstawie art. 200 P.p.s.a.