Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 257/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 pkt 4a
journal: Dz.U. 2006 nr 122 poz 851
law: Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2008r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej skargę oddala


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 257/08

UZASADNIENIE

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2007r. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u I. K. choroby zawodowej w postaci przewlekłej choroby ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy: przewlekłego zapalenia ścięgien barku, przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej prawej wymienionych w poz. 19 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach - zwanym dalej rozporządzeniem dotyczącym chorób zawodowych (Dz. U. Nr 132, poz. 1115).

Na podstawie przeprowadzonej oceny narażenia zawodowego i orzeczenia lekarskiego Nr [...] wystawionego przez Poradnię Chorób Zawodowych [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w C. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej organ ustalił, iż I. K. była zatrudniona od [...] grudnia 1965r. do [...] kwietnia 1967r. na stanowisku stażysty - referenta w Prokuraturze Powiatowej w P., od [...] maja 1967r. do [...] lipca 1974r. w PPKS Warszawa Oddział Towarowo - Osobowy M. Placówka Terenowa w P. na stanowiskach kasjera kas biletowo-konduktorskich i referenta eksploatacji, od [...] lipca 1974r. do [...] grudnia 1975r. w Komitecie Powiatowym PZPR w P., od [...] stycznia 1976r. do [...] października 1984r. w PPKS w B. na stanowisku kierownika sekcji spraw osobowych i szkolenia zawodowego, od [...] listopada 1984r. do [...] maja 2002r. w ZUS Oddział O. Inspektorat w P. na stanowiskach: kierownika Inspektoratu, starszego specjalisty oraz równolegle była zatrudniona w Zespole Szkół Zawodowych w P. na stanowisku nauczycielki przedmiotów teoretycznych zawodowych, zaś od [...] maja 2002r. przebywa na emeryturze.

W czasie prawie 37 lat pracy zawodowej I. K. wykonywała różne prace biurowe, głównie w pozycji siedzącej oraz nadzorowała pracę podległych pracowników, a także pracowała jako nauczycielka.

Analiza czynności zawodowych I. K. wykazała, iż wykonywana przez nią praca nie była pracą ciężką, obarczoną dużą monotypią ruchów, wymagającą wymuszonej, niezmiennej pozycji ciała, co jest zdaniem organu warunkiem koniecznym dla uznania etiologii zawodowej w/w schorzeń.

Badania profilaktyczne przeprowadzone w okresie zatrudnienia w dniu

[...] listopada 1995r. i w dniu [...] marca 2000r. przez lekarza uprawnionego do badań profilaktycznych wykazały brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy.

I. K. w swoim oświadczeniu z dnia [...] listopada 2000r. w czasie kontrolnego badania lekarskiego nie wymieniła żadnych dolegliwości z dziedziny chorób układu ruchu.

Na podstawie dokumentacji medycznej organ ustalił, iż leczenie związane

ze schorzeniami ruchu I. K. rozpoczęła po okresie zatrudnienia (ponad rok po przejściu na emeryturę).

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W., po rozpatrzeniu odwołania I. K. decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2007r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - zwanej dalej kpa w związku § 8 ust. 1 rozporządzenia dotyczącego chorób zawodowych utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny na podstawie opinii lekarza zgłaszającego podejrzenie choroby zawodowej ustalił, że I. K. rozpoczęła leczenie w Poradni Rehabilitacyjnej SPZOZ w P. w sierpniu 2002r. z powodu bólu stawu biodrowego.

W grudniu 2003r. stwierdzono okołostawowe zapalenie barku i w październiku 2006r. skierowano I. K. na badania pod kątem rozpoznania choroby zawodowej.

I. K. została przebadana przez lekarzy orzeczników z [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w C. oraz dodatkowo w ramach konsultacji przez lekarzy z [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w P.

Lekarze orzecznicy nie potwierdzili zawodowej etiologii rozpoznanych schorzeń ruchu wymienionych w wykazie chorób zawodowych.

Organ odwoławczy wyjaśnił jednocześnie, iż I. K. nie wykorzystała przysługującego jej prawa do wystąpienia z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego przez jednostkę orzeczniczą II stopnia tj. Instytut Medycyny Pracy w Ł.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie podzielił zarzutu nieprawidłowej oceny narażenia zawodowego wyjaśniając, iż lekarze orzecznicy dokonali analizy oceny narażenia zawodowego w oparciu o dokumentację dotyczącą przebiegu pracy zawodowej, świadectwa pracy, zakresy obowiązków zawodowych, wykonywanych badań profilaktycznych oraz informacje uzyskane od samej zainteresowanej.

Organ odwoławczy podkreślił, iż z ostatniego badania profilaktycznego przeprowadzonego w marcu 2000r. wynika brak przeciwwskazań zdrowotnych

do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazał, iż opinie orzecznicze wystawiane przez specjalistów medycyny pracy są wiążące dla organów Inspekcji Sanitarnej, których zadaniem jest wnikliwe przedstawienie środowiska pracy

w przebiegu zatrudnienia i które pełnią funkcję opiniotwórczą wyłącznie w sprawie oceny warunków pracy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła

I. K., wnosząc o uchylenie obu decyzji.

Podniosła, iż ostatni pracodawca ZUS w O., gdzie przepracowała ostatnie 18 lat nie przedłożył oceny ryzyka zawodowego, a Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. nie przedstawił rodzajów narażenia zawodowego w pracy siedzącej.

Skarżąca zakwestionowała fakt przeprowadzenia w 2000r. badań profilaktycznych podtrzymując w całości argumenty zawarte w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę, [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł

o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej jedynie

pod względem zgodności z prawem. Sąd uwzględnia skargę na decyzję

lub postanowienie w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego

lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie nastąpiły, dlatego skarga została oddalona.

Poddając ocenie przeprowadzone przez organ postępowanie administracyjne Sąd uznał, że jest ono zgodne z przepisami prawa zawartymi w kpa, jak również

z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów dotyczącego chorób zawodowych.

Zgodnie z § 2 ust. 1 powyższego rozporządzenia za choroby zawodowe uważa się choroby wymienione w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia

pod warunkiem, że w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie

lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Wynika z powyższego, iż aby określone schorzenie mogło być uznane za chorobę zawodową muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki:

1. rozpoznane schorzenie musi odpowiadać chorobie ujętej w wykazie chorób zawodowych;

2. schorzenie winno być spowodowane czynnikami szkodliwymi dla zdrowia występującymi na stanowisku pracy osoby zainteresowanej albo w związku

ze sposobem wykonywania pracy.

Zgodnie natomiast z § 5 rozporządzenia dotyczącego chorób zawodowych właściwymi do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw

do jej rozpoznania są wyłącznie jednostki orzecznicze tam wymienione.

Przeprowadzone przez jednostkę orzeczniczą I stopnia badania oraz sporządzone przez nią orzeczenie lekarskie stwierdziło brak podstaw do rozpoznania

u I. K. choroby zawodowej w postaci przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy, tj. przewlekłego zapalenia ścięgien barku, przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej prawej.

[...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w C. w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] sierpnia 2007r. Nr [...] nie stwierdził u I. K. choroby zawodowej narządu ruchu, wymienionego pod poz. 19 wykazu chorób zawodowych. Lekarze orzecznicy po przebadaniu pacjentki i zapoznaniu się z całą zebraną w sprawie dokumentacją, orzekli o braku podstaw do potwierdzenia zawodowej etiologii stwierdzonych u skarżącej schorzeń.

Dokonali analizy oceny narażenia zawodowego, którą oparli o: dokumentację dotyczącą przebiegu pracy zawodowej, świadectwa pracy, zakresy obowiązków zawodowych, wykonywanych badań profilaktycznych oraz informacje uzyskane

od skarżącej.

Skarżąca powyższego orzeczenia lekarskiego nie kwestionowała

w postępowaniu odwoławczym w związku z czym jako ostateczne wiązało organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej i stanowiło podstawę wydania zaskarżonej decyzji

oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Podkreślić należy, że organy inspekcji sanitarnej były związane orzeczeniem lekarskim o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Nie mogły dokonać samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, która prowadziłaby do odmiennego rozpoznania, a procedura przeprowadzonych badań nie nasuwała żadnych wątpliwości co do ich rzetelności. Organy orzekające w niniejszej sprawie nie dysponowały zatem upoważnieniami do weryfikacji orzeczeń lekarskich wydanych przez uprawnione

do orzekania jednostki służby zdrowia (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2005r. sygn. akt: I SA/Wa 185/05, Nr LEX 192632).

W rozpoznawanym przypadku I. K. został spełniony wyłącznie jeden z warunków określonych w § 2 ust. 1 rozporządzenia dotyczącego chorób zawodowych (opisany powyżej) a mianowicie rozpoznano u skarżącej schorzenia, które są wymienione w obowiązującym wykazie chorób zawodowych.

Brak natomiast potwierdzenia aby schorzenia I. K. miały etiologię zawodową bowiem ze szczególnej charakterystyki wykonywanej pracy nie wynikało by miała ona charakter pracy monotypowej, związanej z długotrwałym wykonywaniem czynności obciążających stawy, w stopniu skutkującym powstaniem choroby zawodowej.

Odnosząc się do zarzutu skargi o braku przedłożenia przez ZUS w O. oceny ryzyka zawodowego Sąd stwierdza, iż nie może on znaleźć aprobaty bowiem

w aktach administracyjnych znajduje się "karta oceny narażenia zawodowego

w związku z podejrzeniem choroby zawodowej" dotycząca zatrudnienia na stanowisku Kierownika Inspektoratu (w okresie od [...] listopada 1984r. - do [...] czerwca 2000r.)

oraz na stanowisku Starszego Specjalisty (w okresie od [...] lipca 2000r.

do [...] maja 2002r.).

Na marginesie Sąd pragnie zauważyć, że skarżąca leczenie w związku

ze schorzeniami wymienionym w niniejszej decyzji (co znajduje potwierdzenie

w dokumentacji medycznej) rozpoczęła po okresie zatrudnienia, tj. w grudniu 2003r. (wówczas zdiagnozowano u skarżącej okołostawowe zapalenie barku), zaś dopiero

w październiku 2006r. skierowano I. K. na badania pod kątem rozpoznania choroby zawodowej.

Z zestawienia dwóch dat: daty przejścia skarżącej na emeryturę

tj. [...] maja 2002r. oraz daty stwierdzenia okołostawowego zapalenia barku

grudzień 2003r. jasno wynika, że został przekroczony okres 1 roku w którym I. K. mogła skutecznie domagać się rozpoznania choroby zawodowej. Rok czasu od chwili przejścia na emeryturę był dla skarżącej okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważniało do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego.

W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił jako nieuzasadnioną.