Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 161/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2005-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik, Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.), Asesor WSA Joanna Brzezińska,, Protokolant Agnieszka Lasecka, po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. S.A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary za przejazd pojazdem ponadnormatywnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2004r. Naczelnik Urzędu Celnego wymierzył Spółce Akcyjnej P., karę pieniężna w wysokości 720, 00 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia, w dniu [...] stycznia 2004r. W uzasadnieniu decyzji organ I inst. powołał się na treść protokołu kontroli z dnia z dnia [...] stycznia 2004r. nr [...]. Z protokołu wynika, że w dniu [...] stycznia 2004r. przeprowadzono kontrolę pojazdu członowego pięcioosiowego, tj. ciągnika typu [...] nr rej. [...] wraz z naczepą typu [...] nr rej. [...]. Kontrola wykazała przekroczenie nacisku na jezdnię drugie osi pojazdu, gdzie dopuszczalny nacisk osi na jezdnię wynosił lOO kN, natomiast stwierdzony nacisk osi na jezdnię wynosił 102, 48 kN. Wymierzając karę w ustalonej wysokości tj. 720, 00 zł, organ powołał się na art. 13g, art. 4( ust. 112 ustawy z dnia 21 marcia 1985r. o drogach publicznych (DZ.U. z 2000r. Nr 71 póz. 838 ze zm.), w zw. z art. 64 ust. l ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (DZ.U. Nr 98 póz. 602 ze zm.), rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (DZ.U. z 2003r. NR 32 póz. 262) oraz art. 104 par. l k.p.a.

Od decyzji organu I inst. pełnomocnik strony wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Celnej, wnosząc o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. W odwołaniu pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 61 par. 4 oraz art. 79 k.p.a. - na skutek braku zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania, a także o miejscu i terminie przeprowadzenia kontroli pojazdu samochodowego, skutkiem czego strona została pozbawiona prawa złożenia wyjaśnień. Pełnomocnik stwierdził, że P. S.A. nie była przewoźnikiem towaru.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r, Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I inst. W uzasadnieniu organ II inst. wskazał, że pomiaru nacisku osi na podłoże przeprowadzono na" wadze dynamicznej typu [...] posiadającej ważne świadectwo legalizacyjne. Proces ważenia odbył się bez zakłóceń, na co wskazywał brak sygnalizacji ze strony urządzenia. Odnosząc się do zarzutu strony, organ II inst. stwierdził, że specyfika przeprowadzonej kontroli uniemożliwiała zapewnienie stronie czynnego udziału w tejże czynności. Jednocześnie organ II inst. zauważa, że przepisy ustawy o drogach publicznych, ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia nakładają na podmioty poruszające się po drogach publicznych oraz prowadzące działalność przewozową obowiązek spełnienia norm ustalonych przez ustawodawcę. Organ wyjaśnia, że w świetle obowiązujących przepisów, ani nadawca towaru, ani podmiot, który zajmował się jego załadunkiem nie są stroną w sprawie przed organem administracji celnej. Zdaniem organu, ponieważ transport odbywał się na podstawie licencji wydanej firmie P. S.A., dlatego zarzut odwołującego się, iż firma ta nie była przewoźnikiem towaru nie jest uzasadniony.

Pełnomocnik strony wniósł skargę. W skardze pełnomocnik wnosi o uchylenie decyzji organu II inst. Pełnomocnik zarzuca, iż postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone bez zawiadomienia strony o jego wszczęciu oraz, że organ administracyjny - w myśl art. 79 k.p.a. - nie zawiadomił strony o przeprowadzanym dowodzie z kontroli pojazdu. Skarżąc; podtrzymał zarzut, że P. SA nie była przewoźnikiem.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 3 par. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo c postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ. U. z 2002r. Nr 153 póz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kryterium kontroli wykonywanej przez sąd administracyjne określa art. l par. 2 w/w ustawy, który stanowi, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola sądów administracyjnych polega więc na badaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Analizując niniejszą sprawę Sąd nie stwierdził, naruszeń prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z treścią art. 64 ust. l ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (DZ.U. Nr 98 póz. 602 ze zm.) ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego masa, naciski osi lub wymiary wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych , przewidzianych dla danej drogi w przepisach określających warunki techniczne pojazdów oraz określonych w art. 61 ust. 6, 8 i 10 jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia . Zgodnie z treścią art. 13g usta wy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (DZ.U. z 2000r. Nr 71 póz. 838 ze zm.) za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym

lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Art. 40b ust. l i 2 ustawy o drogach publicznych określa kompetencje Urzędu Celnego do przeprowadzania kontroli pojazdów w zakresie o jakim mowa w art. 64 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Dopuszczalne wymiary, masy i naciski osi pojazdu określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów i zakresu ich niezbędnego wyposażenia (DZ.U. z2003r.Nr32poz. 262).

Powołując się na wyżej przytoczone przepisy, stwierdzając że kontrolowany pojazd jest nienormatywny, a kierowca nie posiada wymaganego zezwolenia, organ I inst. obciążył spółkę akcyjną P. karą pieniężną w wysokości 720 zł. Kontrola pojazdu wykazała przekroczenie nacisku drugiej osi, gdzie przy dopuszczalnym nacisku osi na jezdnię wynoszącym lOOkN, stwierdzono nacisk osi na jezdnię wynoszący 102, 48 kN. Pomiaru nacisków osi i masy całkowitej dokonano na wadze stacjonarnej, pomiarów nacisków na osie i odległości między osiami dokonano na wadze dynamicznej, posiadających aktualne świadectwa legalizacji. W aktach znajduje się kserokopia wypisu nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy dla P. SPÓŁKA AKCYJNA oraz kserokopia wypisu nr [...] z wykazu numerów rejestracyjnych pojazdów samochodowych dla pojazdu marki [...] nr rej. [...].

Protokół kontroli nr [...] zawiera w swej treści podstawę prawną kontroli, dane dotyczące opisu kontrolowanego pojazdu, przewoźnika, kierowcy (imię i nazwisko), wyniki pomiarów, wysokość opłaty za przekroczenie nacisku osi na jezdnię, nadto pieczęć zawierającą stanowisko oraz imię i nazwisko urzędnika przeprowadzającego kontrolę, podpis urzędnika oraz podpis kierowcy pojazdu.

Kierowca kontrolowanego pojazdu nie wniósł uwag do protokołu kontroli. W.w. protokół ma cechy dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 76 par.

l k.p.a. i stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Jako dokument urzędowy, protokół kontroli korzysta z domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone.

Odnośnie zarzutu strony naruszenia obowiązku zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz o przeprowadzeniu czynności kontroli pojazdu, należy zauważyć, że ustawodawca nałożył na Urząd Celny obowiązek kontrolowania pojazdów m.in. pod względem nacisków osi na jezdnię, jednocześnie rodzaj czynności procesowej jaką jest kontrola pojazdu poruszającego się po drogach publicznych, w zasadzie uniemożliwia zawiadomienie o strony o miejscu i terminie wykonania tej czynności. Kodeks postępowania administracyjnego nie określa daty wszczęcia postępowania z urzędu. W doktrynie i orzecznictwie sądowym przyjęto, że jest to data podjęcia przez organ pierwszej czynności w sprawie. Pierwszą czynnością w niniejszej sprawie była czynność ważenia pojazdu przez urzędników celnych, która miała miejsce w dniu [...] stycznia 2004r. Decyzja organu I inst. oraz protokół kontroli, zostały doręczone stronie w dniu 12 stycznia. Nadto osoba wykonująca transport nie wniosła do protokołu żadnych uwag, co należy rozumieć w ten sposób, że akceptowała w całości dane zawarte w tym protokole. W tej sytuacji zarzut strony, że uniemożliwiono jej czynny udział na tym etapie postępowania, należy uznać za chybiony. W odwołaniu -jako pierwszym piśmie strony po wszczęciu postępowania administracyjnego, strona mogła przytoczyć okoliczności faktyczne lub prawne, które mogły świadczyć o tym, że orzeczenie nie jest prawidłowe. W odwołaniu od decyzji organu I inst. pełnomocnik strony - oprócz zarzutów naruszenia przepisów procedury administracyjnej tj. art. 61 par. 4 i 79 k.p.a. - zarzucił, że protokół kontroli nie zawiera prawidłowych danych, ponieważ spółka akcyjna P. nie była przewoźnikiem, a kierowca – D.J. nie był jej pracownikiem. Przytaczając w odwołaniu zarzut tej treści pełnomocnik skarżącej nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń, a nawet nie przytoczył żadnych okoliczności świadczących o tym, że zarzut ten zasługuje na uwzględnienie i mógł mieć wpływ na treść decyzji organu I inst. Należy zauważyć, że z przedłożonych dokumentów (wypis z licencji i wypis z wykazu numerów rejestracyjnych pojazdów samochodowych) wynika jednoznacznie, że wykonującym transport była spółka akcyjna P.. Okoliczności tej nie podważył również kierowca kontrolowanego pojazdu. Zarzucając, nieprawidłowe ustalenie osoby przewoźnika, pełnomocnik nie wskazał jednocześnie kto - według niego -jest w rzeczywistości przewoźnikiem. Zmierzając do obalenia ustaleń w tym zakresie, które to ustalenia oparte zostały na dokumentach urzędowych, pełnomocnik strony nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Dokument urzędowy stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, nie wyłącza jednak obalenia tego domniemania (domniemanie usuwalne). Strona podważając prawdziwość danych wynikających z dokumentu protokołu kontroli pojazdu, który to protokół korzysta z waloru dokumentu urzędowego, powinna przedstawić dowód przeciwny na poparcie swoich twierdzeń, czego nie uczyniła. Należy również zauważyć, że dane przewoźnika ustalone zostały w oparciu o wypis z licencji. Dokument ten również korzysta z domniemania , o którym mowa w art. 76 par. l k.p.a., a uprawnionym do posługiwania się tym dokumentem jest podmiot, któremu uprawnienie wynikające z licencji zostało przyznane. Decyzja administracyjna mająca formę licencji na prowadzenie określonego rodzaju działalności gospodarczej jest aktem zindywidualizowanym, określa bowiem osobę uprawnioną do wykonywania określonej działalności gospodarczej i warunki jej wykonywania. Akt ten nie podlega obrotowi cywilnoprawnemu. W piśmie z dnia [...] sierpnia 20Q5r. pełnomocnik skarżącej powołuje się na międzynarodowy list przewozowy CMR z dnia [...] stycznia 2004r., z którego - wedle twierdzeń pełnomocnika skarżącej - wynika że przewoźnikiem przesyłki przewożonej przez pojazd kontrolowany w dniu [...] stycznia 2004r. na przejściu - była spółka P. MS sp. z o.o.

Nie wnikając w moc dowodową listu przewozowego CMR w niniejszej sprawie, a zwłaszcza w jego możliwość obalenia dowodu z wypisu z licencji i z wypisu z wykazu numerów rejestracyjnych pojazdów samochodowych, należy zwrócić uwagę, iż z treści tego listu nie wynika, aby dotyczył on pojazdu objętego kontrolą w dniu [...] stycznia 2004r. Umieszczenie numerów rejestracyjnych pojazdów w polu nr 17 tego dokumentu, nie potwierdza argumentacji skarżącej w tym zakresie.

Dlatego ustalenia organu administracyjnego dotyczące danych przewoźnika, należy uznać za prawidłowe.

Z powyższych względów zarzuty strony należy uznać za chybione. Rozpatrując niniejszą sprawę, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, o jakich mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Dlatego na podstawie art. 151 w.w. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.