Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SO/Rz 5/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny - W TRYBIE 55 CZY 154
Powołane przepisy: article: art. 54 § 2, art. 55 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk Sędziowie SO del. Elżbieta Mazur- Selwa WSA Ewa Partyka /spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 czerwca 2014 r. sprawy z wniosku A. S. w przedmiocie wymierzenia grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. I. wymierza Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu [...] grzywnę w wysokości 500 zł /słownie: pięćset złotych/; II. stwierdza, że uchybienie obowiązkowi przekazania skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie nie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz skarżącej A. S. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem wniosku A. S. jest wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu [...] (dalej: "SKO [...]" lub "Kolegium") grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej: "Ppsa", za przekazanie do Sądu skargi wraz z aktami sprawy z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 54 § 2 Ppsa. Wnioskodawczyni podkreśliła, że naruszenie przepisów o terminach przez ww. organ miało już miejsce na wcześniejszych etapach postępowania, czym naruszyło zasadę ekonomii procesowej, ale też wskazania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 23 listopada 2012 r. sygn. II SAB/Rz 40/12. Z uwagi na to, że Kolegium nie odniosło się merytorycznie do podniesionych w skardze zarzutów brak jest usprawiedliwienia dla przekroczenia ww. terminu.

W odpowiedzi na wniosek SKO wniosło o jego oddalenie. Przyznało, że skargę z aktami sprawy przekazało do Sądu 6 dni po upływie ustawowego terminu. Przekroczenie to nie było jednak znaczne i nie wpłynęło na uszczuplenie prawa strony do sądu. Ostatecznie obowiązek przekazania skargi z aktami został wykonany przed wydaniem postanowienia w przedmiocie grzywny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Wniosek zasługiwał na uwzględnienie.

W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego obowiązkiem organu, za pośrednictwem którego czynność ta następuje, jest jej przekazanie sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia do organu (art. 54 § 2 Ppsa). W myśl przepisu art. 55 § 1 Ppsa, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Ostatnio powołany przepis stanowi, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Z wnioskiem o wymierzenie grzywny skarżący może wystąpić w każdym czasie po upływie terminu określonego w art. 54 § 2 Ppsa. Wywiązanie się przez organ z powyższych obowiązków z uchybieniem ww. terminu nie stanowi przeszkody do rozpoznania wniosku, jak też podstawy do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Instytucja ta ma bowiem nie tylko charakter dyscyplinujący, ale również represyjny i prewencyjny. Wyznaczony ustawowo termin ma istotne znaczenie dla stron i sprawności postępowania. Ustawodawca zakreślił w sposób wyraźny ramy czasowe dopełnienia ww. czynności kreując obowiązek organu, który wyklucza jakąkolwiek swobodę w tym zakresie. (por. uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2009 r. sygn. II GPS 3/09, opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Orzekając w przedmiocie wniosku, o którym mowa w art. 55 § 1 Ppsa, Sąd uwzględnia takie okoliczności, jak powód uchybienia terminu, zakres uchybionych obowiązków i czas przekroczenia terminu.

Niniejsza sprawa pozostaje w ścisłym związku ze sprawą prowadzoną pod sygn. II SA/Rz 296/14 ze skargi A. S. na postanowienie SKO [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] lipca 2008 r. nr [...], z [...] sierpnia 2008 r. nr [...], z [...] sierpnia 2008 r. nr [...], z [...] sierpnia 2008 r. nr [...], z [...] sierpnia 2008 r. nr [...] oraz z [...] sierpnia 2008 r. nr [...] – wydanych w sprawach o ustalenie warunków zabudowy. W sprawie tej już raz wypowiadał się tut. Sąd uwzględniając skargi A. S. i W. S. na bezczynność Kolegium w rozpoznaniu ich wniosku inicjującego nadzwyczajne postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji, który wyrokiem z dnia 23 listopada 2012 r. sygn. II SAB/Rz 40/12, zobowiązał organ do jego rozpoznania w terminie 1 miesiąca od uprawomocnienia się wyroku. Z akt opisanej sprawy wynika, że na mocy zarządzenia z dnia 8 maja 2013 r. zwrócono Kolegium akta sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku w dniu 16 maja 2103 r. (k. 41 i 43). Następnie organ ten postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Wobec tego w dniu 28 czerwca 2103 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, w następstwie którego Kolegium wydało postanowienie z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia [...] czerwca 2013 r. Na to ostatnie rozstrzygniecie, doręczone A. S. w dniu 7 stycznia 2014 r., skarżąca wniosła za pośrednictwem organu skargę do tut. Sądu. Skarga wpłynęła do Kolegium w dniu 10 lutego 2014 r. (k.3 akt II SA/Rz 296/14), a przekazana została do Sądu w dniu 18 marca 2014 r. (k.8 akt II SA/Rz 296/14). W tych okolicznościach skarżąca w piśmie z dnia 21 marca 2014 r. (k.14 akt II SA/Rz 296/14) wystąpiła z wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny za przekazanie sądowi akt z uchybieniem terminu określonego w art. 54 § 1 Ppsa.

Przedstawione okoliczności zadecydowały o zasadności wniosku. Nie ulega bowiem wątpliwości, że SKO uchybiło obowiązkowi terminowego przekazania skargi z aktami sprawy do Sądu o 6 dni, ponieważ ustawowy termin przewidziany dla tej czynności upłynął z dniem 12 marca 2014 r. Co więcej, Kolegium nie wyjaśniło powodów takiego stanu rzeczy poprzestając jedynie na argumentacji, że przekroczenie nie było znaczne i nie wpłynęło na uszczuplenie prawa strony do sądu, a ostatecznie obowiązek przekazania skargi z aktami został wykonany przed wydaniem postanowienia w przedmiocie grzywny. Z przekazanych sądowi akt sprawy nie wynika natomiast, aby zaistniały jakiekolwiek nadzwyczajne sytuacje, które mogłyby stanowić dla takiego przewlekłego działania usprawiedliwienie, w tym świadczące o podejmowaniu przez organ czynności, które miałyby usprawiedliwiający wpływ na oceniane zdarzenie.

Jeżeli chodzi natomiast o wysokość grzywny Sąd uznał, że kwota 500 zł będzie odpowiednia do stopnia popełnionych naruszeń i w okolicznościach niniejszej sprawy będzie pełniła ona przede wszystkim funkcję prewencyjną i represyjną. Przekazanie akt do Sądu nastąpiło bowiem przed złożeniem rozpoznawanego wniosku, dlatego nie zachodziła już konieczność osiągnięcia skutku dyscyplinującego, który mógłby uzasadnić wymiar grzywny w innej wysokości. Sprawne i terminowe wywiązywanie się przez SKO w niniejszym postępowaniu z powyższych obowiązków powinno być priorytetowe także i z tego względu, że w dotychczasowym postępowaniu stwierdzono już bezczynność tego organu w załatwieniu sprawy, choć sama ta okoliczność nie miała znaczenia dla oceny zasadności wniosku złożonego w trybie art. 55 § 1 Ppsa, i wbrew żądaniu wnioskodawczyni nie mogła zostać uwzględniona.

Z podanych względów, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.