Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1565/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska Asesor WSA Danuta Oleś Protokolant – Beata Jarecka po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. S.A. w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 1565/03

U z a s a d n i e n i e

Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy określił P. S.A. z siedzibą w W. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2003 w kwocie 1.121.527, 30 zł.

W odwołaniu od decyzji podatnik podniósł, że organ pierwszej instancji naruszył przepisy prawa materialnego oraz procedury wydawania decyzji podatkowej. Zdaniem podatnika, część obiektów opodatkowanych przez organ pierwszej instancji - elementy stacji elektroenergetycznej 00/110 KV - nie stanowią budowli w rozumieniu prawa budowlanego i nie powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości. Ponadto odwołanie zarzuca, że wykorzystano w sprawie opinię rzeczoznawcy, nieposiadającego stosownych uprawnień i dokonano nieprawidłowego ustalenia wartości budowli.

W wyniku złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium podało, iż brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o uchylenie decyzji organu podatkowego pierwszej instancji w całości. Z treści odwołania, jak również z analizy sprawy wynika, bowiem, że przedmiotem sporu jest tylko część ustalonego zobowiązania - ocena zasadności opodatkowania obiektów znajdujących się na stacji rozdzielni prądu 400/110 KV, co stanowi kwotę 702.037,20 zł z łącznej kwoty 1.121.527 zł.

Decyzja Wójta pozostaje zatem bezsporna w części dotyczącej kwoty 419.490, 10 zł.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, którego zasadniczym elementem jest teza, iż sporne obiekty nie mogą być uznane za budowlę w świetle definicji prawnobudowlanych. Kolegium wskazuje, że taki pogląd podatnika nie jest zasadny, nawet pomimo wątpliwości skarżącego, co do jakości definicji ustawowej (niespójność, błędy logiczne). Ustawodawca, w art. 3 pkt l b ustawy Prawo budowlane określa, że budowla to jedna z kategorii obiektów budowlanych, którą traktować trzeba łącznie z instalacjami i urządzeniami, a ponadto musi ona stanowić całość techniczno użytkową. Rozwinięcie tej definicji ma miejsce w art. 3 pkt 3 ustawy, gdzie podany jest otwarty katalog budowli. Należy zatem postawić wniosek, że budowle to najszersza z grupy przedmiotów objętych prawem budowlanym (każdy obiekt, który nie jest budynkiem lub obiektem małej architektury). Rozszerzające ujęcie budowli to wskazówka pomocna przy kwalifikacji rozdzielni prądu. Jeżeli przedmiot jest poddany regulacji prawa budowlanego, a nie stanowi budynku i obiektu małej architektury, to powinien być traktowany jako budowla. Rozdzielnię prądu należy uznać za wolnostojący zespół urządzeń, czyli budowlę w rozumieniu prawa budowlanego. Wniosek taki oparty jest o stanowisko biegłych powołanych w sprawie.

Odnosząc się do postawionego w odwołaniu zarzutu braku kompetencji biegłego, Kolegium zauważa, że tak postawiony przez podatnika zarzut, nie może zostać uwzględniony. Skoro dokonywanie klasyfikacji budowli wymaga wiedzy fachowej, to również ustalanie zakresów znaczeniowych poszczególnych grup kompetencji biegłych nie może być przedmiotem oceny osób nie posiadających odpowiedniej wiedzy technicznej. Tylko osoba posiadająca odpowiednie uprawnienia i wiedzę techniczną mogłaby potwierdzić, iż przy wykonywaniu ekspertyzy naruszone zostały ustalone standardy zawodowe rzeczoznawców (zagadnienie, czy oceniane elementy należą bardziej do specjalności "instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych", czy do specjalności konstrukcyjno-budowlanej, a także czy biegły naruszył zakres przyznanych mu uprawnień.) Stwierdzić należy, że podatnik podczas postępowania w pierwszej instancji, jak również w odwołaniu, dowodu takiego nie przeprowadził. Podobnie w zakresie wyceny spornych obiektów. Postawiony zarzut przyjęcia nieprawidłowej metody kosztorysowania nie może być uwzględniony. Przy podnoszeniu zarzutu nieprawidłowości wyceny, podatnik nie przedstawił, jak zarzucana nieprawidłowość wpłynęła na wynik wyceny. W zakresie zarzutu, dotyczącego określenia wartości budowli, wskazać należy, iż dla potrzeb podatku od nieruchomości, określonego w spornej decyzji, podstawą wymiaru podatku w danym roku podatkowym dla budowli jest wartość ustalona na dzień l stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku. Wartość ta nie podlega pomniejszeniu o odpisy amortyzacyjne.

Odnosząc się do zarzutu, dotyczącego naruszenia art. 197 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie opinii Starostwa Powiatowego, Kolegium wskazuje, że oparcie się o wypowiedź Starostwa Powiatowego , uzupełniło i wzbogaciło materiał dowodowy w sprawie. Podzielić należy pogląd, iż stanowisko władz budowlanych, dotyczące kwalifikacji obiektów w procesie prawnobudowlanym, nie może być rozstrzygającym w sprawie podatkowej. Jednak zostało ono potraktowane jako istotny dowód w sprawie i nie można odmówić organowi pierwszej instancji słuszności takiej oceny.

W postępowaniu przed organem pierwszej instancji ustalono, iż stan faktyczny, dotyczący spornych obiektów nie uległ zmianie w stosunku do roku 2002. Przy wydawaniu decyzji wykorzystany został materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji przy określaniu wymiaru podatku za rok 2002, z którego wynika że sporne obiekty stanowią budowlę w rozumieniu ustawy prawo budowlane.

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] P. S.A. wniosła o jej uchylenie, zarzucając jednocześnie rażące naruszenie: art. 2 i art. 217 Konstytucji RP, art. 3, 4, 5, 7a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędną interpretację i błędne ich zastosowanie, oraz przepisów art. 120, 122, 180 § l, 187 § l, 191 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu skarżąca podała, iż zarzuca organowi podatkowemu niezgodne z obowiązującymi przepisami prawnymi, określenie przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości tj. urządzeń technicznych stacji elektroenergetycznej posadowionych na gruncie jako "budowli". Organ podatkowy I instancji uznał powyższe urządzenia za "budowle" w rozumieniu przepisów ustawy, natomiast organ podatkowy II instancji zakwalifikował urządzenia techniczne stacji elektroenergetycznej jako wolnostojący zespół urządzeń.

Zdaniem skarżącej definicje pojęcia budowli zawarte w art. 3 pkt l lit. b i art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego budzą poważne zastrzeżenia. Pierwsza definicja tłumaczy jedno pojęcie za pomocą innych pojęć niezdefiniowanych. Natomiast druga definicja "budowli", o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wyróżnia z jednej strony wolno stojące instalacje przemysłowe i urządzenia techniczne, z drugiej zaś części budowlane takich urządzeń oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, które technicznie stanowią część przedmiotów składających się na całość użytkową. "Budowla" jako obiekt budowlany (czyli w znaczeniu użytym dla potrzeb zdefiniowania "obiektu budowlanego") jest czymś, co stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami. Zatem, nowelizacje: ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy Prawo budowlane nie usunęły wątpliwości interpretacyjnych.

W ocenie skarżącego, ustawodawca posłużył się w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego zwrotem urządzenia techniczne w znaczeniu nadanym w pkt 9 jako urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym oczyszczania lub gromadzenia ścieków, przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Zatem są to urządzenia powstałe wskutek procesu budowlanego, umożliwiające wejście na teren i zainstalowanie innych urządzeń wyprodukowanych seryjnie i wytworzonych fabrycznie jak np. transformatory. Dopiero zainstalowanie tych ostatnich urządzeń na obiektach budowlanych umożliwia funkcjonowanie takiego obiektu.

Zgodnie zaś z art. 29 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego nie wymaga pozwolenia na budowę wykonanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Regulacja art. 29 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego potwierdza zasadność powyższych twierdzeń.

W spornej sprawie zdaniem skarżącej powyższych wątpliwości nie ma, bowiem mamy do czynienia z typowymi urządzeniami technicznymi umieszczonymi jedynie na pewnych budowlach (na fundamentach, wspornikach, czy masztach itp.).

Z kolejnej interpretacji definicji w art. 3 pkt l lit. b) Prawa budowlanego wynika, że urządzenie techniczne wraz z budowlą stanowi "obiekt budowlany", o ile wspólnie stanowią całość techniczno-użytkową. Innymi słowy, urządzenie techniczne wraz z budowlą jest "obiektem budowlanym", a nie "budowlą", a zatem zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych nie powinny być przedmiotem opodatkowania.

Z powyższego wynika zatem jednoznacznie, iż organ podatkowy dokonał w niniejszej sprawie interpretacji przepisu Prawa budowlanego posługując się nim dowolnie. Pojęcie "budowli" w rozumieniu ustawy Prawo budowlane zostało zdefiniowane w oparciu o definicję "obiektu budowlanego", choć równie dobrze można było zastosować definicję wynikającą z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. W związku z powyższym urządzenia stanowiące wyposażenie stacji transformatorowych posadowione na fundamentach i wspornikach, jak również autotransformator nie stanowią budowli w rozumieniu art. 2 ust. l pkt 3 Ustawy, a tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. To samo odnosi się do urządzeń stanowiących wyposażenie rozdzielni.

W powołanej przez organ podatkowy I i II instancji opinii dot. określenia elementów znajdujących się na terenie nieruchomości stanowiących własność P. S.A., sporządzonej przez biegłego rzeczoznawcę budowlanego mgr inż. Eugeniusza L. błędnie zatem dokonano klasyfikacji urządzeń technicznych jako budowli, tym bardziej że biegły dokonując tej klasyfikacji powołał się m. in. na art. 7a Ustawy. Z analizy treści art. 7a Ustawy wynika, że nie może on stanowić podstawy do dokonywania jakichkolwiek klasyfikacji, w tym na użytek podatku od nieruchomości.

Skarżąca zarzuca organowi podatkowemu również naruszenie przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa. Zgodnie z art. 197 ustawy - Ordynacja podatkowa, w przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać biegłego - osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii, a jeżeli przepisy podatkowe wymagają biegłego, to jego powołanie następuje z urzędu.

W przedmiotowym postępowaniu organ podatkowy w celu rozstrzygnięcia czy obiekty wzniesione przez podatnika na stacji elektroenergetycznej w Wierzbięcinie stanowią budowle czy urządzenia, dopuścił dowód z pisma Starostwa Powiatowego , który wyraził swój pogląd na powyższe zapytanie na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 27 lipca 1998 r. Podatnik kwestionuje dopuszczenie dowodu z powyższego dokumentu, bowiem:

a/ Starostwo nie jest biegłym w rozumieniu art. 197 ww. ustawy, a wręcz zostały mu powierzone ustawowo zadania, które uniemożliwiają zajmowanie stanowiska w tego typu sprawach;

b/ zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych, polegających m. in. na instalowaniu urządzeń technicznych na obiektach budowlanych. Zatem pozwolenie na budowę nie może stanowić podstawy ustaleń dokonanych przez organ podatkowy. Takimi urządzeniami technicznymi, których zainstalowanie nie wymaga pozwolenia na budowę są urządzenia techniczne znajdujące się na terenie rozdzielni 400 kV, rozdzielni 110 kV oraz autotransformator znajdujący się na stacji elektroenergetycznej podatnika. Natomiast Spółka nie kwestionuje, że takimi obiektami budowlanymi są fundamenty, na których zostały posadowione ww. urządzenia techniczne. Zatem podatnik kwestionuje dopuszczenie powyższego dowodu w przedmiotowej sprawie.

P S.A. zgłasza zastrzeżenia co do uprawnień mgr inż. bud. ląd. Eugeniusza L., który zgodnie z decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29.10.1998 r. jest rzeczoznawcą w specjalności konstrukcyjno-budowlanej obejmującej wykonawstwo i projektowanie w zakresie wszelkich budynków i budowli z wyłączeniem m. in. linii szeroko rozumianych, a zatem również elektroenergetycznych.

Z treści art. 14 § l ww. ustawy wynika jednoznacznie, że specjalności: konstrukcyjno- budowlana i instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych są to dwie odrębne specjalności, natomiast mgr inż. bud. ląd. Eugeniusz L. posiada jedynie uprawnienia konstrukcyjno-budowlane i dlatego podatnik kwestionując przydatność jego uprawnień w powyższej sprawie, kwestionuje tym samym jego opinię dot. określenia elementów znajdujących się na terenie nieruchomości stanowiącej własność P. w W. Ponadto skarżąca kwestionuje również operat szacunkowy w zakresie określenia wartości budowli wyszczególnionych ze składników majątkowych podatnika, bowiem:

a/ wartość została określona za pomocą metody, którą podatnik kwestionuje;

b/ operat został sporządzony w maju 2002 r. w oparciu o ceny z 01.01.2001 r., a zatem nie dokonano jego aktualizacji;

c/ nie uwzględniono zużycia poszczególnych obiektów objętych tym operatem, co przy wybranej metodzie wyceny powinno być uwzględnione, co bezpodstawnie zawyża ich wartość; zdaniem skarżącej uwzględnić należy fakt, iż zasadnicza część budowli znajdujących się na terenie stacji elektroenergetycznej pracuje od 3 lat, co przy średnim współczynniku zużycia około 5% rocznie oznaczałoby pomniejszenie ustalonych kosztów odtworzenia o 15%;

d/ bezpodstawnie zakwalifikowano rozdzielnie i autotransformator do budowli;

e/ błędnie zinterpretowano kryterium istoty działania, bowiem ww. urządzenia techniczne mogą być odłączone i nie spowoduje to zmiany przeznaczenia nieruchomości ani utraty swej podstawowej właściwości;

g/ rzeczoznawca majątkowy sporządzający przedmiotowy operat zastrzegła na str. 28, że określenie stanu technicznego dokonano na podstawie oględzin bez wykonania odkrywek i w związku z tym nie może ono służyć jako orzeczenie techniczne. Podważa to absolutnie rzetelność tego dowodu i zasadność jego dopuszczenia w przedmiotowej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o jej oddalenie.

Zgodnie z art. 97 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2002.153.1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem nie uchybia ona prawu w sposób powodujący wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

W świetle art. 2 ust. l pkt. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 2001 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w roku 2003, opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z mocy zaś brzmienia art. 1a ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Wobec powyższego uregulowania, dla prawidłowego określenia pojęcia "budowli" należy odnieść się do ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 106/2000, poz. 1126 ze zm.). Pojęcie budowli zostało użyte w art. 3 pkt. l b/ tej ustawy i wbrew zarzutom skarżącej zdefiniowane jednokrotnie tj. w pkt 3 tego artykułu. Przepis art. 3 pkt 1 lit.b Prawa budowlanego określa bowiem pojęcie obiektu budowlanego, a nie budowli. Stąd wobec jasnego określenia w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych przedmiotu opodatkowania tj. m. in. "budowli" zasadnym jest stosowanie definicji z art. 3 pkt. 3 cyt. ustawy.

Zgodnie z tym przepisem budowlą jest każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak (...) sieci techniczne, wolnostojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne (...) a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Mając na uwadze powyższą definicję, określoną w przepisach prawa budowlanego, stosowaną do określenia przedmiotu opodatkowania również we wcześniejszych latach tj. 2001 i 2002 r., a także wobec złożonego oświadczenia podatnika, iż stan faktyczny przedmiotów opodatkowania znajdujących się na przedmiotowej stacji elektroenergetycznej nie uległ w 2003r. zmianie, uzasadnia zdaniem Sądu słuszność oparcia się przez organ podatkowy o tę podstawę opodatkowania, do określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003 r. Nie trafne są również zarzuty skarżącej dotyczące wadliwości opinii biegłego rzeczoznawcy budowlanego, sporządzonej na zlecenie organu, w celu wskazania które elementy znajdujące się na stacji rozdzielni elektroenergetycznej prądu przemiennego w Wierzbięcinie należy uznać za budowle w rozumieniu prawa budowlanego. Biegły dokonał bowiem klasyfikacji wszystkich elementów składowych tejże rozdzielni uznając, że wszystkie elementy rozdzielni stanowią jeden funkcjonalny zespół przy czym część z tych elementów biegły zakwalifikował jako budynki a pozostałe jako budowle, stanowiące łącznie całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, stanowiąc tym samym przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. l pkt. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Ponadto Sąd nie podziela zarzutów strony skarżącej kwestionującej umocowanie biegłego do wydania ww. opinii. Biegły jest rzeczoznawcą budowlanym i miał się wypowiedzieć co do zakwalifikowania obiektów znajdujących się na stacji elektroenergetycznej do budowli - w rozumieniu prawa budowlanego, a zatem miał właściwą wiedzę i kompetencje. Powołany przez organ podatkowy rzeczoznawca, zgodnie z decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego posiadał bowiem specjalność konstrukcyjno-budowlaną obejmującą wykonawstwo i projektowanie w zakresie wszelkich budynków i budowli. Podkreślić również należy, iż za zasadnością powyższych rozważań przemawia okoliczność, iż we wcześniejszych postępowaniach dotyczących podatku za 2001 i 2002 r. skarżącej nie udało się skutecznie uzasadnić wadliwości przedmiotowej opinii.

W kwestii dotyczącej podstawy opodatkowania wskazać należy na przepis art. 4 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. zgodnie z którym podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5 (nie mających w niniejszej sprawie zastosowania) - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Wysokość podstawy opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości ustala się zatem w oparciu o wartość środka trwałego wprowadzanego do ewidencji środków trwałych, bez uwzględnienia odpisów amortyzacyjnych. Pogląd ten podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 stycznia 1998 r. w sprawie I SA/Po 788/97 - Wspólnota 1988/30/22 w którym stwierdził, że art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych może być interpretowany w ten sposób, iż na wysokość podstawy opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości nie mają wpływu odpisy amortyzacyjne, ale podstawa winna być zaktualizowana o wskaźnik przeliczeniowy środka trwałego (budowli). Wskaźnik ten wynikał z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 stycznia 1995 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a także aktualizacji wyceny środków trwałych (Dz. U. Nr 7, poz. 34), które to rozporządzenie z uwagi na silne procesy inflacyjne miało na celu zapobieżenie nieadekwatności podstawy opodatkowania do realnej wartości budowli, przestało ono jednak obowiązywać z dniem 01.01.2001 r. Skarżąca poza zakwestionowaniem operatu szacunkowego, który został sporządzony w roku 2002 w oparciu o ceny z dnia l stycznia 2001r., nie wykazała, iż wartość budowli w rozumieniu wyżej cyt. przepisu uległa zmianie. Ponadto w ocenie Sądu wycena ta dokonana została zgodnie ze standardami zawodowymi rzeczoznawców majątkowych opracowanymi przez Polską Federację Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych. Kwestionowanie zaś metody jej sporządzenia, bez wskazania na czym polega jej wadliwość, zdaniem Sądu nie stanowi podstawy do jej podważania. Podkreślenia wymaga też fakt, a co zasadnie podkreślono w operacie, że opinia nie stanowi orzeczenia technicznego a więc nie ma podstawy do kwestionowania dokonanej wyceny tylko z tego powodu, iż nie dokonano wskazanych w skardze odkrywek, które byłyby niezbędne gdyby opinia dotyczyć miała oceny stanu technicznego.

Podkreślić również należy, iż organ podatkowy II instancji podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a nadto wszechstronnie rozpatrzył cały materiał dowodowy zebrany w sprawie i mający znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, jak i zastosował właściwe przepisy prawa podatkowego.

Nie podzielając zasadności zarzutów skarżącej Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących norm prawa materialnego, jak też prawa procesowego, które miało lub mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.