Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1386/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 8 § 1, art. 7 art. 75 § 1 art. 77 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 13 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2022 poz 1693
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 1957/18 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 marca 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1957/18, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako: "p.p.s.a.") oddalił skargę M.G. (dalej jako: "Skarżący" lub "Strona") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 lipca 2018 r. w przedmiocie kary pieniężnej.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 5 sierpnia 2017 r. zarejestrowano przejazdy pojazdu samochodowego o nr. rej. [...], którego właścicielem była Strona, przez:

1) urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym [...]1 i zapisane pod numerem ewidencyjnym [...]1, o godzinie 04:28:49, na odcinku drogi ekspresowej [...], węzeł W. - węzeł Ł.,

2) urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym [...]2 i zapisane pod numerem ewidencyjnym [...]2, o godzinie 06:50:37, na odcinku drogi ekspresowej [...], węzeł W. _ węzeł Ł.;

- bez uiszczenia opłaty elektronicznej.

Decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 maja 2018 r. nałożono na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 1500 zł.

Na skutek wniosku Skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia 26 lipca 2018 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Ponownie rozpoznając sprawę̨ organ odwoławczy wskazał, że na podstawie informacji znajdujących się w systemie elektronicznego poboru opłat ustalono, że w/w pojazd został wyposażony w urządzenie, o którym mowa w art. 13i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2222 ze zm., dalej "u.d.p."), jednakże stwierdzono brak środków na koncie "pre-pay" podczas dokonywanego przejazdu po drodze krajowej, co skutkowało naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Ponadto na podstawie informacji zgromadzonych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK) ustalono, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu przekracza 3,5 tony, a właścicielem pojazdu samochodowego była Strona.

Organ podkreślił, że odcinek drogi krajowej, po której ustalono poruszanie się kontrolowanego pojazdu 5 sierpnia 2017 r., węzeł W. - węzeł Ł. został wyszczególniony w zał. 1 pkt 13 lit. b do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej.

Organ następnie, na podstawie odpowiedzi udzielonej przez Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. (podmiot odpowiedzialny za obsługę krajowego systemu poboru opłat działający w imieniu i na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad) ustalił, że opłata elektroniczna za przejazdy ww. pojazdu 5 sierpnia 2017 r. o godzinie 04:28:49 oraz 06:50:37 nie została uiszczona. Przyczyną nieuiszczenia opłaty był brak środków na koncie użytkownika. Stan salda umowy użytkownika ww. dniu o w. godzinach wynosił 0 zł. Konto użytkownika zostało zasilane środkami pieniężnymi 5 sierpnia 2017 r. o godzinie 22:07:26, za pomocą strony internetowej operatora systemu, kwotą 120 zł. Umowa zawarta z użytkownikiem nie przewidywała możliwości uiszczenia opłaty elektronicznej po dokonaniu przejazdu – umowa do konta w trybie przedpłaconym. Użytkownik nie składał reklamacji w związku z nieprawidłowym działaniem urządzenia viaBox oraz w związku z działaniem systemu. Operator nie odnotował nieprawidłowości w funkcjonowaniu systemu oraz działaniu bramownic. Użytkownik pojazdu nie dokonywał wymiany urządzenia viaBox.

Organ wskazał, że z wykazu operacji zarejestrowanych na koncie użytkownika wynika, że dostępne środki zostały wyczerpane 5 sierpnia 2017 r. o godzinie 04:19:38. Użytkownik doładował konto 5 sierpnia 2017 r. o godzinie 22:07:26, kwotą 120 zł.

Organ też dodał, że na podstawie pisma informacyjnego Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] dotyczącego oznakowania w dniu przejazdu, drogi ekspresowej [...] na odcinku węzeł W. - węzeł Ł., na wskazanym odcinku nie stwierdzono uchybień w ustawieniu tabliczek informacyjnych T-34, oznaczających pobór opłaty elektronicznej.

W świetle powyższych ustaleń, GITD rozpoznając ponownie sprawę utrzymał w mocy decyzję I instancji uznając, że kara pieniężna została nałożona na Stronę zgodnie z prawem.

GITD dodał, że okoliczności podniesione przez Skarżącego nie mogą stanowić podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Wskazane przez stronę okoliczności faktyczne nie wypełniają bowiem przesłanek pozwalających na umorzenie postępowania administracyjnego lub odstąpienie od nałożenia kary, o których mowa w art. 189e i art. 189f § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie do naruszenia prawa nie doszło wskutek działania siły wyższej, czyli zdarzenia o charakterze przypadkowym lub naturalnym (żywiołowym), nie do uniknięcia, takim, nad którym człowiek nie panuje tj. np. działania przyrody o charakterze katastrofalnym lub zdarzenia nadzwyczajnego w postaci zaburzeń życia zbiorowego, jak wojna czy zamieszki krajowe.

Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z 7 września 2018 r., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez bezzasadne niedopuszczenie kluczowego dowodu w postaci zapisu rozmowy telefonicznej, w której pracownik infolinii ViatoII wprowadził Skarżącego w błąd informując, że nie ma żadnych kar, za przejechanie bramownicy, kiedy nie ma już środków na koncie, bo naliczone opłaty można uzupełnić później.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.

Zdaniem WSA, w niniejszej sprawie nie budzą wątpliwości ustalenia stanu faktycznego dokonane przez GITD, których nie kwestionuje również Skarżący. Sporny pojazd zatem, którego właścicielem jest Skarżący, co wynika z informacji zgromadzonych w CEPIK, dokonał 5 sierpnia 2017 r. przejazdu płatnym odcinkiem drogi ekspresowej [...], węzeł W. – węzeł Ł., co zostało zarejestrowane przez urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym [...]1, o godzinie 04:28:49 i urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym [...]2, o godzinie 06:50:37. Odcinek natomiast drogi ekspresowej [...] - węzeł W. - węzeł Ł., został wymieniony w załączniku Nr 1, w pkt 13 lit. b do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej, jako płatny odcinak drogi krajowej.

Na podstawie informacji zgromadzonych w CEPiK ustalono również, że dopuszczalna masa całkowita spornego pojazdu, przekracza 3,5 tony i wynosi 18 ton.

Sąd I instancji wskazał, iż organ prawidłowo ustalił ponadto, że sporny pojazd był wyposażony w urządzenie viaBox, za pośrednictwem którego w obowiązującym stanie prawnym, odbywa się ponoszenie opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13i ust. 3 u.d.p. Skarżący zawarł z podmiot odpowiedzialny za obsługę krajowego systemu poboru opłat Kapsch Telematic Services Sp. z o.o., umowę, na podstawie której nabył powyższe urządzenie viaBox, a która nie przewidywała możliwości uiszczenia opłaty elektronicznej po dokonaniu przejazdu - umowa do konta w trybie przedpłaconym.

WSA podkreślił, że z ustaleń dokonanych na podstawie informacji pochodzących od ww. podmiotu Kapsch Telematic Services Sp. z o.o., które również nie budzą wątpliwości w niniejszej sprawie i których nie kwestionuje Skarżący wynika, że przyczyną nieuiszczenia opłaty elektronicznej w trakcie spornego przejazdu był brak środków na koncie użytkownika, ponieważ z wykazu operacji zarejestrowanych na koncie Skarżącego wynika, że dostępne środki zostały wyczerpane 5 sierpnia 2017 r. o godzinie 04:19:38, a kolejne uzupełnienie środków finansowych na tym koncie nastąpiło 5 sierpnia 2017 r. o godzinie 22:07:26, kwotą 120 zł.

W ocenie Sądu I instancji, okoliczności te uzasadniają wymierzenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., wysokość wymierzonej kary pieniężnej wynikającej z art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p. oraz odpowiedzialność Skarżącego za brak uiszczenia należnej opłaty elektronicznej jako właściciela pojazdu, w związku z brzmieniem art. 13k ust. 4 u.d.p.

WSA uznał, że podnoszona przez Skarżącego okoliczność, iż Skarżący został podczas rozmowy telefonicznej wprowadzony w błąd przez pracownika podmiotu odpowiedzialnego za obsługę krajowego systemu poboru opłat Kapsch Telematic Services Sp. z o.o., nie stanowią podstawy faktycznej uwolnienia się Skarżącego od odpowiedzialności za brak uiszczenia należnej opłaty elektronicznej. Odpowiedzialność za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., ma charakter obiektywny i jest ona uzależniona od samego stwierdzenia naruszenia przepisów prawa. Skarżący jest obowiązany do znajomości przepisów prawa w tym zakresie, jak również wywiązania się z umowy, którą zawarł z ww. podmiotem Kapsch Telematic Services Sp. z o.o., a która nie przewidywała możliwości uiszczenia opłaty elektronicznej po dokonaniu przejazdu. Dlatego brak zapisu w umowie o grożących karach za brak środków na koncie użytkownika urządzenia viaBox, jak również błędna informacja udzielona przez pracownika ww. spółki, nie mogła wpłynąć na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Obowiązek uiszczania opłaty elektronicznej za przejazd płatnym odcinkiem drogi publicznej wynika z ustawy o drogach publicznych, jak również wysokość kar za naruszenie tego obowiązku. Jak wynika ponadto z art. 13i ust. 4b u.d.p. "Właściciel pojazdu samochodowego oraz jego posiadacz są obowiązani do używania urządzenia, o którym mowa w ust. 3 lub w art. 16l ust. 1, zgodnie z jego przeznaczeniem." Skarżący dokonując zatem przejazdu płatnym odcinkiem drogi, powinien przed dokonaniem takiego przejazdu upewnić się, czy urządzenie którym dysponuje jest sprawne oraz, czy posiada odpowiednią ilość środków finansowych na koncie pozwalającą na przejazd. Stan środków na koncie można sprawdzić na urządzeniu viaBox, poprzez naciśnięci odpowiedniego przycisku. W ocenie Sądu I instancji, czynność sprawdzenia stanu konta, a przez to i sprawności urządzenia, powinna poprzedzać każdy przejazd po płatnym odcinku drogi publicznej.

Sąd I instancji zauważył, że w niniejszej sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., nie można bowiem uznać za naruszenie przepisów prawa, którego waga jest znikoma, naruszenia prawa, które nie budzi żadnych wątpliwości, a do którego doszło na skutek niedołożenia należytej staranności podmiotu zobowiązanego, w tym przypadku, do uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd płatnym odcinkiem drogi publicznej.

WSA nie stwierdził naruszenia w niniejszej sprawie ani przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. GITD podjął wszelkie czynności zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Ustalony przez organ stan faktyczny nie budzi wątpliwości. Zdaniem Sądu I instancji, w świetle przedstawionych powyżej wyjaśnień nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy przeprowadzenie wnioskowanego przez Skarżącego dowodu z rozmowy telefonicznej z pracownikiem spółki Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. Skarżący był bowiem zobligowany do znajomości przepisów prawa i do wywiązania się z obowiązku z nich wynikającego oraz z umowy zawartej z tą spółką.

Niezależnie od tego WSA zauważył, że przeprowadzenie tego dowodu nie było możliwe w świetle wyjaśnień ww. spółki, iż nagrania rozmów telefonicznych przechowywane są przez okres pół roku. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania pismem z dnia 6 grudnia 2017 r. w wyniku czego w piśmie z dnia 21 grudnia 207 r. podniósł kwestię wprowadzenia w błąd przez pracownika spółki Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. wskazując, że ostatnia rozmowa telefoniczna miała miejsce 27 czerwca 2017 r. Pismo Skarżącego wpłynęło do GITD w dniu 27 grudnia 2017 r., a więc po upływie okresu pół roku od rozmowy.

Pełnomocnik Skarżącego zaskarżył powyższy wyrok w całości skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i poprzedzających go decyzji administracyjnych. Wniósł o zasądzenie na rzecz wyznaczonego z urzędu pełnomocnika skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (które nie zostały uiszczone w całości ani w części) według norm przepisanych oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w pierwszej instancji oraz kosztów postępowania administracyjnego.

W oparciu o przepis art. 176 § 1 pkt. 2 oraz art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wypływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 26 lipca 2018 r., nr

[...], pomimo że decyzja ta narusza zasadę zaufania obywatela (Skarżącego) do władzy publicznej, gdyż nakłada na Skarżącego karę pieniężną za przejazd po drodze publicznej, pomimo że operator systemu poboru opłat (reprezentujący Skarb Państwa) poinformował go telefonicznie, że żadna kara mu nie grozi, a konto służące do poboru opłat może zostać doładowane w późniejszym terminie;

2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. art. 75 § 1 kpa i 77 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 26 lipca 2018 r., pomimo, że organ ten nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w tym nie przesłuchał w charakterze świadka pracownika ViaToll na okoliczność treści rozmowy telefonicznej, którą odbył ze Skarżącym, pomimo że był to kluczowy dowód w sprawie, a nagranie tej rozmowy nie było już dostępne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie kwestionuje, co należy podkreślić, okoliczności faktycznych ustalonych w sprawie dotyczących tego, że sporny przejazd odbywał się pojazdem ciężarowym płatnym odcinkiem drogi ekspresowej [...], węzeł W. - węzeł Ł., co zostało zarejestrowane przez urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym [...]1, o godzinie 04:28:49 i urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym [...]2, o godzinie 06:50:37, oraz tego, że Skarżący nie uiścił opłaty elektronicznej. Istota sformułowanych zarzutów kasacyjnych w tej sprawie sprowadza się natomiast akcentowania okoliczność przekazania Skarżącemu w trakcie rozmowy telefonicznej przez pracownika podmiotu odpowiedzialnego za obsługę krajowego systemu poboru opłat błędnej informacji o braku konsekwencji prawnych za brak środków na koncie użytkownika. Zdaniem Strony, wyżej wymieniona okoliczność mogła wpływać na kwestię odpowiedzialności Strony za brak uiszczenia należnej opłaty elektronicznej, w ten sposób, że mogła go od tej odpowiedzialności uwolnić.

W ocenie NSA - wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej - ustalone w sprawie okoliczności faktyczne stanowiły dostateczną podstawę nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia należnej opłaty elektronicznej.

Art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. przewiduje, że "Korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za (...) przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej". Należy zatem podkreślić, że to na wykonującym przejazd spoczywa obowiązek dołożenia należytej staranności by uczynić zadość wymogom wykonywania tego przejazdu tak, aby zapewnić efektywne uiszczenie opłaty należnej za ten przejazd.

W ocenie NSA w rozpoznawanej sprawie nie ma usprawiedliwionych podstaw, aby podważać zgodność z prawem zaskarżonego wyroku z pozycji zarzutów naruszenia przepisów tj. art. 8 k.p.a oraz art. 7 w zw. z art. 75 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w sposób, w jaki zarzuca to Skarżący. Wbrew stanowisku Skarżącego kasacyjnie, podnoszona i eksponowana przez niego kwestia rozmowy telefonicznej z pracownikiem firmy Kapsch Telematic Services sp. z o.o. nie może wpływać na kwestię odpowiedzialności Skarżącego za brak uiszczenia należnej opłaty elektronicznej. Zasadnie bowiem WSA zauważył, że przepisy ustawy o drogach publicznych nie normują żadnej podstawy prawnej, na podstawie której możliwe byłoby uwolnienie się od odpowiedzialności za brak uiszczenia należnej opłaty elektronicznej.

Należy bowiem podkreślić, że odpowiedzialność za naruszenie określonego w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. obowiązku ponoszenia przez korzystającego z dróg publicznych opłat za przejazd po drogach krajowych pojazdu samochodowego ma charakter obiektywny. Nie jest warunkowana jakimikolwiek dodatkowymi okolicznościami natury podmiotowej czy przedmiotowej. W szczególności nie ma znaczenia przy wymierzaniu kierującemu na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 1 tej ustawy kary za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej jego świadomość dopuszczenia się tego naruszenia. W świetle art. 13k ust. 1 pkt 1 organ wymierzający karę nie bierze również pod uwagę kwestii dotyczących prawidłowości działania urządzenia służącego uiszczaniu opłat (tzw. viaboxa). Przesłankami tej odpowiedzialności są bowiem jedynie: 1) przejazd po drodze krajowej objętej obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej i 2) nieuiszczenie opłaty za ten przejazd.

W rozpatrywanej sprawie obie te okoliczności są niesporne. Nie zostały zakwestionowane przez Skarżącego. Ponadto należy zauważyć, iż okoliczności prowadzenia rozmowy telefonicznej, na którą powoływał się zarówno w skardze, jak i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie zostały nawet uprawdopodobnione. Z pisma Kapsch Telematic Services sp. z o.o. wynika zaś, że operator nie odnotował nieprawidłowości w funkcjonowaniu elektronicznego systemu poboru opłat oraz działaniu bramownic 5 sierpnia 2017 r. Użytkownik nie składał reklamacji w związku z nieprawidłowym działaniem urządzenia viabox oraz w związku z działaniem elektronicznego systemu poboru opłat, jednakże na koncie użytkownika nie znajdowały się środki pieniężne pozwalające na uiszczenie należnej opłaty elektronicznej.

Podkreślenia wymaga, że przedmiot postępowania (przedmiot sprawy) determinują normy prawa materialnego, które wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie i koniecznych do przeprowadzenia w nim ustaleń. W rozpoznawanej sprawie nie ma podstaw aby twierdzić, że przyjęty za podstawę wyrokowania w sprawie stan faktyczny zawiera zarzucany przez stronę deficyt, co w konsekwencji - to jest wobec niedostrzeżenia przez Sąd I instancji tego deficytu - miałoby skutkować niewłaściwym zastosowaniem przywołanych przepisów prawa materialnego.

Skarga kasacyjna nie przeciwstawia żadnych argumentów, w świetle których skutecznie można byłoby podważyć dokonaną w tej sprawie ocenę, że zaktualizowały się w niej faktyczne i prawne przesłanki nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd płatnym odcinkiem drogi krajowej. Ponad wszelką wątpliwość ustalony został bowiem fakt braku uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd pojazdem Skarżącego płatnym odcinkiem drogi krajowej.

Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.