Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2856/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Płusa, Sędziowie Asesor WSA Hieronim Sęk, Asesor WSA Alojzy Skrodzki (spr.), Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektor Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną decyzję w części, w jakiej decyzja ta utrzymuje w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w zakresie dotyczącym określenia wysokości odsetek do zapłaty, 2) w pozostałej części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego oddala skargę, 3) zasądza od Dyrektor Izby Celnej w W. na rzecz strony skarżącej kwotę 723 zł (słownie: siedemset dwadzieścia trzy złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

UZASADNIENIE|

Zaskarżoną, decyzją wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 926 z późń. zm.), art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawą - Prawo celne (Dz.U. nr 68, poz. 623), art. 20 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizacją jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych – zwanej dalej ustawą o wojewódzkich kolegiach skarbowych (Dz. U. Nr 137, poz. 1302), oraz art. 6 ust 7, art.15 ust. 4 i art. 18 ust.1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11 z 1993r. poz. 50 z późń. zm.), Dyrektor Izby Celnej w W. po rozpatrzeniu odwołania K. Sp. z o.o. w W. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego[...] w W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...]w mocy.

Z akt sprawy wynika, iż 10 maja 2000 r. Spółka zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym, towar określając go "zabawka miś z tworzywa sztucznego", przypisując mu kod PCN 9503 49 30 0 - obejmującego niewypchane zabawki z tworzywa sztucznego przedstawiające zwierzęta i stwory nieprzypominające ludzi, ze stawką celną konwencyjną 12%, ze stawką podatku VAT 7%.

W wyniku przeprowadzonej kontroli w Spółce, stwierdzono nieprawidłową klasyfikację taryfową ww. towaru oraz zastosowaną stawką celną i stawkę podatku VAT. W związku z tym, Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. postanowieniem z dnia [...].01.2003r. wszczął postępowanie celne, a następnie decyzją z dnia [...].04.2003r., uznał ww. zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie: określenia spornego towaru, klasyfikacji taryfowej, stawki celnej oraz wymiaru cła. Organ orzekł, że przedmiotem importu były plecaki, zataryfikował je do kodu PCN 4202 92 91 0 (obejmującego plecaki z zewnętrzną powierzchnią z materiałów włókienniczych), ze stawką celną konwencyjną 19,7%, wymierzając cło w wysokości 3259,40zł.

Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie nie zgadzając się z jej rozstrzygnięciem podnosząc, iż zgłoszony do odprawy towar jest zabawką-misiem.

Organ odwoławczy decyzją z dnia 26.08.2003r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, uzasadniając swoje stanowisko. Powyższą decyzją Pełnomocnik Strony zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd wyrokiem o sygn. akt V S.A. 3928/03 z dnia 2 marca 2005 r. oddalił skargę orzekając, że przedmiotowe plecaki zostały prawidłowo zataryfikowane do kodu PCN 4202 92 91 0, zgodnie z przepisami prawa celnego.

Mając powyższe na uwadze oraz postanowienia art. 11 ust.2 ustawy o VAT Naczelnik Urzędu Celnego I w W.:

* w dniu [...].01.2005r. postanowieniem wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w celu ustalenia prawidłowej wysokości podatku VAT od ww. plecaków,

* w dniu [...].04.2005 r. wydał decyzję określającą kwotę podatku VAT, stosując stawkę 22% - zgodnie z art. 18 ust.1ustawy o VAT oraz odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych.

Od powyższej decyzji Pełnomocnik Strony złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, zarzucając jej wydanie z rażącym naruszeniem:

* art. 120 w zw. z art. 68 i art. 21 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej,

* art. 11 c ustawy o podatku od towarów i usług,

* art. 40 ustawy o wojewódzkich kolegiach skarbowych.

Mając powyższe zarzuty na uwadze Dyrektor Izby Celnej w W. stwierdził, że zarzut naruszenia art. 40 ustawy z 27czerwca 2003r. o wojewódzkich kolegiach skarbowych jest niezasadny, ponieważ w przedmiotowej sprawie postępowanie podatkowe ( w sprawie wysokości podatku VAT) zostało wszczęte postanowieniem z dnia [...].01.2005r. nr [...], kiedy organy celne były już organami podatkowymi.

Zważywszy, iż organ celny ma prawo do kontroli zgłoszeń celnych (art. 83 Kodeksu celnego) i w przypadku ich nieprawidłowości, do wydania decyzji, w której uznaje zgłoszenie celne za nieprawidłowe (art. 65 § 4 pkt 2 K.c), a decyzja ta może być wydana w ciągu 3 lat od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 65 § 5 K.c.) – zdaniem Dyrektora Izby Celnej organ celny miał prawo weryfikować zgłoszenia celne przyjęte przed [...].09.2003 r. (co miało miejsce w przedmiotowej sprawie). Z uwagi na fakt, iż zmiana klasyfikacji taryfowej, spowodowała zmianę stawki celnej, zmianę kwoty długu celnego, a w konsekwencji zmianę podatku VAT, organ celny wydając decyzję po [...].09.2003 r. w sposób prawidłowy rozstrzygnął kwestię wysokości podatku VAT. Odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych, stosownie do art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej, zostały naliczone od dnia [...].09.2003 r., tzn. dnia w którym organ celny stał się organem podatkowym. Niniejsze stanowisko podzielił wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku VSA/Wa 311/05 z 6 lipca 2005r. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że decyzja organów celnych nie posiada przymiotu konstytutywności, a zatem naliczanie odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych od daty doręczenia decyzji Stronie nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa.

Odnośnie zarzutu przedawnienia, organ odwoławczy uważa, że przedawnienie określone w art. 68 §1 Ordynacji podatkowej dotyczy wyłącznie przedawnienia wydania konstytutywnej decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe. Nie odnosi się natomiast do decyzji o charakterze deklaratoryjnym. Zgodnie bowiem z art. 68 §1 ustawy Ordynacja podatkowa, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 §1 pkt 2 tej ustawy, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Kwestię terminu przedawnienia wydania decyzji deklaratoryjnej reguluje art. 70 §1 Ordynacji podatkowej, w myśl którego zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W tej sytuacji, podniesiony w odwołaniu zarzut wydania decyzji z naruszeniem art. 68 §1 ustawy Ordynacja podatkowa jest bezpodstawny.

W przedmiotowej sprawie, zobowiązanie podatkowe powstało w dniu 10.05.2000 r., w tym dniu bowiem towar objęty został procedurą dopuszczenia do obrotu wg zgłoszenia celnego SAD nr [...]. Z kolei zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji nr [...] określająca prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego od towarów ujętych w tymże zgłoszeniu celnym została doręczona Stronie w dniu 29. 04.2005r., a więc przed upływem przedawnienia, o którym mowa w art. 70 §1 Ordynacji podatkowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzji Dyrektora Izby Celnej Spółka zarzuciła naruszenie:

• art.120 , art. l22 i art. 187 Ordynacji podatkowej;

• art.120 Ordynacji podatkowej w związku z art. 68 i art. 21§ lpkt.2 Ordynacji podatkowej oraz art.11 c ustawy o podatku od towarów i usług i art.40 ustawy o wojewódzkich kolegiach skarbowych

• art.54 § 1 pkt.6 i pkt.7 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu skargi Spółka stwierdza, że w niniejszej sprawie postępowanie podatkowe zostało ograniczone do wydania postanowienia o wszczęciu postępowania, wyznaczenie stronie terminu do zapoznania się z materiałem i wydania decyzji. Materiały, użyte przez organy podatkowe są materiałami postępowania celnego nie postępowania podatkowego. Organy podatkowe nie włączyły materiałów postępowania celnego do postępowania podatkowego - brak postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego. Strona stwierdza zatem, że w istniejącym stanie faktycznym organy podatkowe nie prowadziły postępowania podatkowego a wydanie decyzji bez przeprowadzenia postępowania podatkowego jest rażącym naruszeniem prawa przez organy podatkowe.

Zdaniem Skarżącej, według stanu prawnego obowiązującego do 1.09.2003 r. wynikającego z art. 11 c ust.3 i ust.4 ustawy o VAT, organ celny zobowiązany był do przesłania kopii decyzji w sprawie cła właściwemu urzędowi skarbowemu. Naczelnik Urzędu Celnego nie przesłał decyzji z dnia [...].04.2003 r. do rzędu skarbowego do czego był zobowiązany wprost na podstawie art.11c ust. 4 ustawy o VAT. Zatem Naczelnik Urzędu Celnego nie wykonał swoich ustawowych obowiązków, co miało wpływ na wysokość odsetek.

Strona stwierdza ponadto, że według stanu prawnego obowiązującego do 1.09.2003 r. wynikającego z art. 11 c ustawy o VAT organ podatkowy wydawał decyzję ustalającą w przypadku niepobrania podatku VAT przez organ celny w prawidłowej wysokości. Decyzja organu podatkowego w niniejszej sprawie była decyzją ustalającą - art.21ust.l pkt.2 Ordynacji podatkowej. Zatem zgodnie z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe nie powstało, ponieważ decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Skoro dokonano odprawy celnej w dniu [...].05.2000r to zgodnie z art.68§.l Ordynacji podatkowej po 10.05.2003 r. nie mogło powstać zobowiązanie podatkowe dotyczące danego importu.

Ponadto strona podniosła, naruszenie art.54 § 1 pkt 6 i pkt 7 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym odsetek za zwłoką nie nalicza się za okres od wszczęcia kontroli podatkowej do dnia doręczenia decyzji w tej sprawie, jeżeli postępowanie podatkowe nie zostało wszczęte w terminie 3 miesięcy od dnia zakończenia kontroli. Natomiast zgodnie z pkt.7 § 1 art.54 nie nalicza się odsetek za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia. W istniejącym stanie faktycznym postępowania podatkowe zostało wszczęte w 2005 r. ze względu na niewykonanie ustawowych obowiązków przez Naczelnika Urzędu Celnego, ponieważ nie przesłał on swoich decyzji właściwemu urzędowi skarbowemu. Żądanie odsetek za zwłokę, które są wynikiem niewykonania obowiązków przez organ jest naruszeniem art.120 ordynacji oraz zasad państwa prawa.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej powtórzył argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej u.p.p.s.a., kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 u.p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 i 2 u.p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia.

Sąd uznał, iż organ pierwszej instancji określając w decyzji ( utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy) odsetki za okres od 1 września 2003 r. do 25 kwietnia 2005 r. naruszył art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. Na podstawie ww. przepisu organ podatkowy nie mógł naliczać odsetek za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona Stronie w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W niniejszej sprawie postępowanie podatkowe zostało wszczęte w dniu 27 stycznia 2005 r. (data odbioru postanowienia o wszczęciu postępowania) a decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] kwietnia 2005 r. została doręczona Stronie 29 kwietnia 2005 r. Zatem trzy miesiące od momentu wszczęcia postępowania do dnia doręczenia decyzji upłynęło 27 kwietnia 2005 r. Za ten okres organ celny nie mógł więc naliczać odsetek i zobowiązać Stronę do ich zapłaty.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia kryterium szybkości postępowania stwierdzić należy, że wydana została z naruszeniem art. 125 Ordynacji podatkowej. Norma prawna wynikająca z ww. artykułu nakazuje organom podatkowym działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia a w przypadku sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, załatwiać sprawy niezwłocznie.

Powyższa zasada szybkości postępowania funkcjonuje w postępowaniu podatkowym jako dyrektywa nieprzewlekania procedur. Szybkość postępowania ma w postępowaniu podatkowym bardzo istotne znaczenie zarówno dla Skarbu Państwa, jak i dla podatnika. Pobór podatków powinien się bowiem dokonywać najszybciej jak to możliwe od momentu ujawnienia się dla danego podmiotu przedmiotu podatku, czyli od powstania obowiązku podatkowego. Z drugiej strony, dla podatnika szybkość postępowania ma znaczenie ze względu na bieg odsetek za zwłokę. Nie można przyjmować założenia, że podatnik ma obowiązek samoobliczenia i wie z góry, jaki podatek ma zapłacić, a w związku z tym, że nie powinien zwlekać z zapłatą i narażać się na odsetki za zwłokę.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, iż organ celny decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. wymierzył Stronie należności celne. W takiej sytuacji w stanie prawnym obowiązującym w dniu wystawienia decyzji określającej należności celne w prawidłowej wysokości organ celny zobowiązany był do przesłania kopii decyzji celnych mających wpływ na wysokość kwot podatków należnych z tytułu importu towarów do urzędu skarbowego właściwego dla podatnika - art. 11c ust. 4 ustawy o VAT z 8 stycznia 1993 r. Z odpowiedzi na skargę wynika, że organ celny przesłał decyzję celną Urzędowi Skarbowemu W. brak jest jednak, poza tym stwierdzeniem w odpowiedzi na skargę oraz adnotacją zawartą na ostatniej stronie decyzji z dnia [...] kwietnia 2003 r., żadnych dowodów potwierdzających ten fakt. Niemniej jednak nie ma istotnego znaczenia powyższy fakt, ponieważ od momentu wystawienia decyzji celnej, będącej podstawą do wystawienia decyzji podatkowej, minęło w niniejszej sprawie dwa lata. Z art. 139 § 2 wynika, że niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone na podstawie dowodów przedstawianych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub na podstawie faktów powszechnie znanych i dowodów znanych z urzędu organowi prowadzącemu postępowanie. W świetle zestawienia powyższych dat trudno uznać, że dwuletni okres załatwienia sprawy sprowadzający się do wystawienia decyzji w zakresie podatku od towarów i usług jest niezwłocznym załatwieniem sprawy. Bez znaczenia jest w takiej sytuacji, który Urząd doprowadził do przewlekłości postępowania, przy braku wykazania, że nastąpiło to z winy Strony. W takiej sytuacji podatnik nie może ponosić ujemnych konsekwencji spowodowanych przewlekłością działania organów celnych. Niemniej jednak w takiej sytuacji podatnik ma prawo zwrócić się do organu podatkowego o umorzenie odsetek w związku z prowadzeniem w sposób przewlekły postępowania. Naruszenie art. 125 Ordynacji podatkowej nie stanowi bowiem samoistnej podstawy do odstąpienia od naliczania odsetek, ponieważ nie zostało to ujęte wprost w art. 54 Ordynacji podatkowej.

Sąd podziela stanowisko organów celnych w kwestii braku przedawnienia zobowiązania podatkowego w zaistniałej w sprawie sytuacji. W 2003 r. w dniu wydania decyzji określającej wysokość należnego cła organ celny miał prawo do kontroli zgłoszeń celnych (art. 83 Kodeksu celnego) a w przypadku ich nieprawidłowości, do wydania decyzji, w której uznawał zgłoszenie celne za nieprawidłowe (art. 65 § 4 pkt 2 K.c). Decyzja taka mogła być wydana w ciągu 3 lat od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 65 § 5 K.c.), co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Zatem nie doszło do przedawnienia należności celnych. Skoro nie doszło do przedawnienia należności celnych organ celny będący organem podatkowym od 1 września 2003 r. mógł dokonać określenia zobowiązania podatkowego w zakresie VAT.

Ponadto, Sąd zdaje sobie sprawę, iż w orzecznictwie NSA (vide wyrok z dnia 16.05.2001 sygn. III SA 502/00) wyrażony został pogląd, zgodnie z którym decyzja określająca wysokość podatku wydawana przez organy podatkowe po weryfikacji zgłoszenia celnego (przeprowadzonej przez organ celny), jeśli weryfikacja ta powodowała konieczność podwyższenia dotychczas zapłaconego podatku, była decyzją konstytutywną a więc rodzącą po stronie importera towarów będących przedmiotem zgłoszenia celnego, obowiązek dopłaty podatku w wyznaczonym, ustawowym terminie 14 dni. Dopiero bezskuteczny upływ tego terminu rodził obowiązek uiszczenia zaległości podatkowej z odsetkami. Pogląd ten nie zyskał jednak akceptacji, czego dowodem jest uchwała NSA w Warszawie podjęta w dniu 25.04.2005 sygn. akt FPS 3/04. Z treści przedmiotowej uchwały NSA, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela, jednoznacznie wynika, iż także decyzje wydawane przed 01.09.2003 r. miały charakter decyzji deklaratoryjnych. Sąd w uzasadnieniu uchwały stwierdził., iż: "...w stanie prawnym obowiązującym w 1996 r. zobowiązania podatkowe z tytułu importu towarów w podatku od towarów i usług, w podatku akcyzowym oraz w podatku importowym powstawały z mocy prawa, to znaczy z dniem zaistnienia okoliczności, z którymi przepisy prawa łączyły powstanie tych zobowiązań bez potrzeby uprzedniego wydania decyzji". NSA stwierdził w uchwale, iż "o charakterze decyzji podatkowej (konstytutywna, deklaratoryjna) nie decyduje przyjęta w przepisach konwencja językowa, czyli posługiwanie się sformułowaniami "ustalenie" czy też "określenie" zobowiązania podatkowego, ponieważ ustawodawca w tym zakresie nie jest konsekwentny, lecz decydujące znaczenie ma konstrukcja prawna podatku". Skoro więc, co przedstawiono wyżej, decyzje wydawane w trybie art. 11 ustawy o VAT, nie były decyzjami konstytutywnymi, brak jest podstaw do uznania za zasadny zarzutu dotyczący przedawnienia.

Nie można zgodzić się z twierdzeniem strony Skarżącej w kwestii naruszenia art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej, sprowadzającego się do zarzutu braku przeprowadzenia postępowania podatkowego, ze względu na niewłączenie w drodze postanowienia materiałów postępowania celnego do postępowania podatkowego. Postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w przypadku weryfikacji zgłoszenia celnego jest postępowaniem specyficznym. Sprowadza się ono do wystawienia decyzji, przy zachowaniu procedury podatkowej, w oparciu o decyzję celną weryfikującą należności celne. W ocenie Sądu, organ podatkowy władny jest wydać decyzję podatkową w oparciu o decyzję celną określającą należności celne. Decyzja celna Dyrektora Izby celnej w W., jak wynika z akt sprawy, stała się ostateczna. Zatem stanowi ona dokument urzędowy znany i stronie i organowi z urzędu. Ustalenia zawarte w decyzji celnej wiążą zatem obie strony. Zgodnie z art. 187 § 3 Ordynacji podatkowej fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi podatkowemu z urzędu nie wymagają dowodu. Fakty znane organowi podatkowemu z urzędu należy zakomunikować stronie. Organ podatkowy dopełnił również obowiązku wynikającego z art. 200 Ordynacji podatkowej sprowadzającego się do wyznaczenia stronie terminu do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Z kolei deklaracje złożone przez Stronę, na podstawie art. 181 Ordynacji podatkowej, są dowodem w sprawie podatkowej. Reasumując, organ podatkowy zgodnie z przepisami zgromadził materiał dowodowy.

Niezasadny jest zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przez organ podatkowy art. 40 ustawy o wojewódzkich kolegiach skarbowych. Zgodnie bowiem z art. 31 pkt 3 ww ustawy postępowania w sprawach podatkowych wszczęte i niezakończone ostatecznym rozstrzygnięciem w danym trybie przed dniem wejścia w życie ustawy, przejmują organy właściwe w takich sprawach po dniu wejścia w życie ustawy, przy czym wszystkie już podjęte w postępowaniu czynności pozostają w mocy. Skoro ustawodawca upoważnił organ celny do określania należności w podatku od towarów w przypadku importu w sprawach wszczętych i niezakończonych, to tym bardziej organ celny miał do tego prawo w przypadku wszczęcia postępowania podatkowego po 1 września 2003 r., czyli po wejściu przepisów ustawy o wojewódzkich kolegiach skarbowych.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), art. 152 i art. 200 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.