Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 871/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 93 ust. 1 i 2, art. 93 ust. 4, art. 95, art. 96 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Joanna Zdrzałka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 3 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie wstępnego projektu podziału nieruchomości -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 871/10

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi M. S. jest postanowienie (w skardze błędnie określono je jako decyzja) Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej w skrócie: SKO) z [...].07.2010 r. nr [...] wydane w sprawie opinii dotyczącej zgodności projektu podziału działki z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Postanowienie to zapadło w następującym stanie faktycznym:

Burmistrz Miasta [...] w postępowaniu wszczętym z urzędu postanowieniem z [...].04.2010 r. nr [...] pozytywnie zaopiniował wstępny projekt podziału nieruchomości oznaczonych jako działki nr 3205/53 i 3270/70 w obrębie nr [...] miasta [...], przedstawiony na mapie zasadniczej. W podstawie prawnej tego postanowienia wskazano na art. 123 i 142 kodeksu postępowania administracyjnego, art. 93 ust. 1, 2, 4, 5 i art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy z 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 261 z 2004 r., poz. 2603 ze zm., zwana dalej Ugn). Uzasadniając postanowienie wskazano, że podziału można dokonać z urzędu, gdy jest on niezbędny do realizacji celu publicznego, którym jest m.in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne. Nieruchomość objęta postanowieniem zabudowana jest budynkiem handlowym, położona jest w obszarze, dla którego obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego obszar "[...]" uchwalony uchwałą Rady Miasta [...] nr [...] z 26.10.2009 r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [..], poz. [..] z 26.11.2009 r. Nieruchomość znajduje się w konturze oznaczonym symbolem 1 U, dla którego plan przewiduje w tekście przeznaczenie jako teren zabudowy usługowej oraz 1 KDD – teren ulicy dojazdowej. Dla ulicy dojazdowej ustalenia planistyczne przewidują określone parametry techniczne (§ 11 ust. 1 pkt 3 lit. a tekstu planu), zaś szczegółowy przebieg ulicy został określony w załączniku graficznym do uchwały planistycznej. Konkludując stwierdzono, że prawidłowość podziału opiniuje wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w tym przypadku chodzi o zgodność z planem zagospodarowania przestrzennego, tak aby projektowany podział nie niweczył przeznaczenia nieruchomości ujętej w planie zagospodarowania przestrzennego. W ocenie organu wydzielenie z działek poddanych podziałowi działek oznaczonych na projekcie podziału jako B i D, jest zgodne z planem.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł M. S., właściciel działek nr 3205/53 i 3205/70 zarzucając organowi I instancji rażące naruszenie prawa, wniósł o uchylenie postanowienia i ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem żalącego się budowa drogi poprawi walory użytkowe nieruchomości oznaczonej jako działka nr 3205, doprowadzi do likwidacji dotychczas istniejących miejsc parkingowych związanych z działalnością gospodarczą żalącego się. M. S. wskazuje, że chodnik przy jezdni zostanie urządzony w znacznej części kosztem jego działek, wbrew ustaleniom planu zagospodarowania przestrzennego, przebieg drogi w ciągu ul. S. nie jest konsekwentny, gdy chodzi o równomierne zajęcie wszystkich działek. Zarzuca lekceważące zachowanie burmistrza poprzez brak rozważenia innego wariantu przebiegu drogi, nadto podnosi kwestie związane ze sprzedażą działek przed uchwaleniem planu miejscowego, co ma faworyzować właścicieli niektórych działek. Organ I instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia we własnym zakresie.

Opisanym na wstępie postanowieniem SKO utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy, powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14.06.1960 r. – kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm., zwana dalej k.p.a.), art. 93 ust. 1, 2, 4, 5, art. 97 ust. 3 pkt 1 Ugn. W uzasadnieniu zrekapitulowano stan faktyczny sprawy dochodząc do przekonania, iż zaskarżone postanowienie jest prawidłowe pod względem formalnym i merytorycznym. Przytoczono treść art. 93 ust. 1 i art. 93 ust. 4 Ugn w aspekcie kryteriów zgodności projektu podziału nieruchomości, zaś postanowienie jest częścią postępowania o zatwierdzenie projektu podziału. Przesądzającym kryterium orzekania jest zgodność z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, przywołano stanowisko judykatury na okoliczność, że jest to kryterium wyłączne. W ocenie kolegium projekt podziału jest zgodny z planem, a cel podziału zmierza do realizacji drogi publicznej, jako celu publicznego. Przywołując stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 31.03.2008 r. I SA/Wr 1617/07 (Lex nr 491354) wyeksponowano, że opinia w sprawie projektu podziału ma charakter związany. Zarzuty zażalenia, w ocenie organu II instancji, nie podważają prawidłowości postanowienia burmistrza.

Skargę na powyższe postanowienie wniósł M. S. wnosząc o jego uchylenie i "merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy", względnie o skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, nadto o "przesłuchanie strony" i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zgadza się, że opis przeznaczenia nieruchomości ujęty w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego, a przytoczony w zaskarżonym postanowieniu jest trafny, nie zgadza się jednak z tym, że opinia w kwestii zgodności projektu podziału jego działek jest zgodna z tym planem. Skarżący wskazuje, że według planu droga winna mieć szerokość 6 m, a chodniki mają być obustronne, tymczasem na szerokości jego działek zaplanowano chodnik wyłącznie po jednej stronie, co oznaczać ma niezgodność z planem. Skarżący zarzuca ponadto naruszenie zasad ogólnych k.p.a. Główny zarzut skargi koncentruje się wokół poszerzenia drogi w sposób nie uwzględniający jednakowego obciążenia właścicieli nieruchomości z obu jej stron. Planowane poszerzenie drogi w rejonie działek skarżącego doprowadzi do nienaturalnego jej łuku, a celem, jaki dopatruje się w tym aspekcie, jest chęć poprawienia warunków wjazdu na działki nr 3250/12 i 3228/2. Skarżący podnosi także kwestie braku zgody burmistrza na bezprzetargowe nabycie działki nr 3205/87, na której chciałby urządzić miejsca parkingowe, które utraci przy okazji poszerzania ul. S.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w istocie dotychczas prezentowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:

Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego.

W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30.08.2002 r., Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 Ppsa sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem kontroli podlega postanowienie SKO utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta [...] wydane w przedmiocie opinii o projekcie podziału nieruchomości w aspekcie jego zgodności z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Podstawy dokonywania podziałów nieruchomości ujęte są w Rozdziale 1 Działu III Ugn. Zgodnie z art. 93 ust. 1 Ugn "Podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94". Zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (art. 93 ust. 2 Ugn). Wedle art. 93 ust. 4 Ugn "Zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. W przypadku podziału nieruchomości położonej na obszarze, dla którego brak jest planu miejscowego, opinia dotyczy spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust. 1", zaś ust. 5 cyt. przepisu stanowi, że "Opinię, o której mowa w ust. 4, wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie". Przypadki, w których opinia nie musi nawiązywać do ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego odnoszą się do enumeratywnie wskazanych w art. 95 Ugn, nadto opinia taka jest wydawana w toku postępowania podziałowego prowadzonego przez sąd powszechny, w tym jednak przypadku nie służy zażalenie (por. art. 96 ust. 2 Ugn). Z przepisów powyższych wynika, że opinię w sprawie podziału determinuje treść planu zagospodarowania przestrzennego.

Z akt administracyjnych wynika, że w toku postępowania o podział wszczęty z urzędu w celu wydzielenia gruntu pod poszerzenie istniejącej ulicy S. organ I instancji ocenił zgodność podziału z wymaganiami obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Obszaru "[...]" uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z 26.10.2009 r. Porównanie wydzielonych działek oznaczonych na wstępnym projekcie literami B i D z rysunkiem planu oraz jego ustaleniami tekstowymi w zakresie konturu 1KDD pozwala stwierdzić, że opinia prawa nie narusza. Z tej przyczyny zasadnie SKO utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Zarzuty skarżącego w zakresie sprzeczności opinii burmistrza z planem nie są trafne. Plan przewiduje obustronne chodniki o szerokości min. 1,5 m. Oznacza to, że po stronie działek skarżącego planowany jest chodnik, którego szerokość plan określił tylko w granicach minimalnej szerokości. Większość zarzutów w skardze w istocie stanowi kwestionowanie ustaleń samego planu zagospodarowania przestrzennego. W przypadku rozpatrywania kwestii legalności orzeczeń podejmowanych w toku postępowania podziałowego sąd administracyjny nie kontroluje legalności uchwały, na mocy której rada gminy przyjęła plan. Celowość takiego, a nie innego zaprojektowania przebiegu drogi, skutki jakie to może wywołać dla prowadzonej działalności gospodarczej przez skarżącego, brak zgody burmistrza na bezprzetargową sprzedaż innej nieruchomości w celu urządzenia na niej miejsc parkingowych – wszystkie te argumenty same w sobie nie odnoszą się do kwestii zgodności projektu podziału z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący, o ile chce zakwestionować ustalenia planu może skorzystać z trybu ujętego w art. 101 ustawy z 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142 z 2001 r., poz. 1591 ze zm.) w celu zaskarżenia uchwały planistycznej do sądu administracyjnego.

Z powyższych względów skargę oddalono na zasadzie art. 151 Ppsa.