Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 992/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-10-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zwolniono od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 22 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 r. w kwestii wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a zwolnić skarżącą od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Odpowiadając na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, A. N. zwróciła się do Sądu o zwolnienie od kosztów sądowych (patrz pismo z dnia 14 września 2014 r.). W motywach wniosku wskazała, że opiekuje się niepełnosprawnym synem, a jedynym źródłem dochodu w jej gospodarstwie domowym pozostaje zasiłek z tytułu tejże opieki. Odnotowała, że jej mąż od dłuższego czasu pozostaje na leczeniu po 25 latach pracy; nie ma prawa do zasiłku. Skarżąca nadesłała przy ww. piśmie zaświadczenie właściwego ośrodka pomocy społecznej z dnia 19 września 2014 r., z którego wynika, że w okresie od stycznia 2014 r. do sierpnia 2014 r. otrzymała różnego rodzaju świadczenia w łącznej kwocie 9.992,00 zł, w tym: zasiłek rodzinny, dodatek do tego zasiłku, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia oraz zasiłek pielęgnacyjny z tytułu niepełnosprawności. Dodatkowo we wspomnianym okresie skarżąca pobierała zasiłki celowe.

Wniosek skarżącej został następnie uzupełniony poprzez złożenie urzędowego formularza (patrz druk PPF z 6 października 2014 r.). Skarżąca podniosła, że ponosi wysokie koszty utrzymania, w tym: energia i opał (400 zł), koszty leczenia (100 zł), środki higieny (100 zł) oraz wyżywienie (600 zł). Zeznała, że mieszka wraz z mężem i niepełnosprawnym synem. Oświadczyła dalej, że posiada gospodarstwo rolne o pow. przeliczeniowej 3,5 ha. Dochód ww. gospodarstwa domowego oszacowała na kwotę 1300 zł, pochodzącą z ww. świadczeń. Końcowo skarżąca zeznała, że posiada zadłużenie z tytułu opłat za zużytą energię elektryczną w kwocie 2000 zł, jak również z tytułu ugody dotyczącej spłaty zadłużenia z tytułu zakupu ciągnika rolniczego w wysokości 40.000,00 zł.

Z kolei przy piśmie skarżącej z dnia 16 października 2014 r. nadesłano do akt sprawy kolejny dokument źródłowy, który potwierdza fakt dalszego otrzymywania przez skarżącą świadczeń o charakterze pomocowym.

Mając na względzie powyższe, zważono, co następuje:

Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie: "P.p.s.a.", stronie na jej wniosek może zostać przyznane prawo pomocy. Prawo to może być przyznane w zakresie częściowym lub całkowitym (art. 245 § 1 P.p.s.a.). Z uwagi na to, że A. N. zwróciła się do Sądu o zwolnienie od kosztów sądowych, jego wniosek podlega rozpoznaniu w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albowiem dotyczy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Jest więc regułą, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w tym zakresie, gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania.

Zdaniem rozpoznającego wniosek skarżąca wykazała, iż w jej przypadku spełniona jest przesłanka wskazana w ww. przepisie. W toku rozpoznania sprawy uwzględniono przede wszystkim relację pomiędzy dochodami jej gospodarstwa domowego a wydatkami, których stałe ponoszenie jest w jej przypadku niezbędne. Przede wszystkim zaś zwrócono uwagę na to, że źródłem dochodów skarżącej jest w zasadzie wyłącznie pomoc Skarbu Państwa w postaci świadczeń z ogólnie pojmowanej pomocy społecznej. Nie sposób w takim przypadku przyjąć, że obowiązek poniesienia kosztów sądowych miałby być zaspokojony z uzyskiwanego przez nią wsparcia z budżetu Państwa. Sądy powinny bowiem zabezpieczać prawidłową równowagę pomiędzy, z jednej strony interesem państwa w pobieraniu opłat z tytułu rozpoznawania skarg, a z drugiej strony interesem skarżących w dochodzeniu swych roszczeń. Konsekwencją obciążenia takiej osoby kosztami postępowania sądowego byłaby fikcyjność przyznanych świadczeń z pomocy społecznej.

W wyniku poczynionych wyżej rozważań orzeczono jak w sentencji, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., art. 254 § 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 tej ustawy.