Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 291/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2013-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 a par. 9
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Dudra Sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi K. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności 1. oddala skargę 2. umarza postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w T. prowadził wobec majątku Spółki H. S. sp. z o.o. postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 30 grudnia 2010r. obejmującego zaległy podatek akcyzowy za 10/2010r. w wysokości 1.242.170 zł. należności głównej oraz odsetki za zwłokę obliczone na dzień wystawienia tytułu wykonawczego w kwocie 14.293 zł. W toku postępowania organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 31 grudnia 2010r. dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego zobowiązanej w Banku DNB Nord Polska S.A. w Warszawie. W związku ze zbiegiem egzekucji administracyjnej powadzonej przez Dyrektora Izby Celnej i egzekucji sądowej prowadzonej przez Komornika Sądowego przy Sadzie Rejonowym w L. oraz Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym P. i W. w P. u Sąd Rejonowy

w T. postanowieniem z dnia 12 maja 2011r., sygn. akt [...] do łącznego prowadzenia egzekucji wyznaczył Dyrektora Izby Celnej w T..

Organ ten pismem z dnia 6 grudnia 2011r. zwrócił się do Sądu Rejonowego

w T. z wnioskiem o nakazanie zobowiązanej spółce wyjawienia majątku. W dniu 28 lutego 2012r. K.M. (skarżący) jako likwidator Spółki H. S. przedłożył sporządzony dnia 27 lutego 2012r. wykaz majątku, uzupełniony następnie pismem z dnia 13 marca 2012r., w którym wykazano, że spółce w likwidacji przysługuje należna od strony wierzytelność z tytułu sprzedanych udziałów w spółce H. S. BIS sp. z o.o. w kwocie 3.050.000,00zł. Fakt ten potwierdzony został w załączniku do skierowanego do Sądu pisma z dnia 23 kwietnia 2012r. stanowiącego zestawienie dłużników zobowiązanej spółki wraz z ich danymi adresowymi i kwotami należnych jej wierzytelności.

W związku z powyższym organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 21 marca 2012r. dokonał na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Dyrektora Izby Celnej zajęcia przysługującego od skarżącego zobowiązanej Spółce H. S. prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną z tytułu sprzedaży udziałów w Spółce H. S. Bis w kwocie 2.534.179,21zł. Ponadto zawiadomieniem z dnia 10 maja 2012r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia przysługującej od skarżącego zobowiązanej Spółce H. S. sp. z o.o. wierzytelności z tytułu sprzedaży udziałów w H. S. Bis sp. na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych kwoty 32.168,61zł, a następnie zawiadomieniem z dnia 11 maja 2012r. na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. kwoty 895.716,19zł.

Wobec niewykonania obowiązków dotyczących realizacji dokonanego zajęcia, Dyrektor Izby Celnej w T. pismem z dnia 17 maja 2012r. skierował do K. M. ponaglenie, w którym wezwał do wykonania w trybie pilnym ciążących na dłużniku zajętej wierzytelności obowiązków oraz wyjaśnienia braku reakcji na dokonane zajęcie.

W odpowiedzi z dnia 23 lipca 2012r. skarżący wskazał, że wierzytelność jaka przysługuje Spółce H. S. sp. z o.o. z tytułu sprzedaży udziałów w spółce H. S. BIS zostanie w całości przekazana organowi egzekucyjnemu, niemniej termin ich wymagalności został przesunięty ze względów ekonomicznych. Obecnie gromadzone są środki finansowe które zostaną przekazane organowi egzekucyjnemu, przy czym do końca września 2012r. zostanie przekazana kwota 1 mln zł, a pozostała część zajętych wierzytelności do końca 2012r.

Ponadto organ egzekucyjny na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących zobowiązania cywilnoprawne przejęte do łącznego prowadzenia egzekucji dokonał kolejnych zajęć ww. wierzytelności 16 zawiadomieniami z dnia 14 maja 2012r., 13 lipca 2012r. 13 sierpnia 2012r.,11 września 2012r. i 11 października 2012r. w wysokości 199.188,76zł.

Ze względu na brak realizacji dokonanego zajęcia przyjmując, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej części wierzytelności, Dyrektor Izby Celnej w T. uwzględniając dotychczas dokonane przez niego wpłaty w wysokości 500.000,00zł (dnia 31 lipca 2012r. kwoty 100.000,00zł i dnia 26 października 2012r, kwoty 400.000,00zł), postanowieniem z dnia 23 listopada 2012r., określił wysokość nie przekazanej przez skarżącego jako dłużnika zajętej wierzytelności kwoty na 2.550.000,00zł.

Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem skarżący złożył zażalenie, w którym wniósł o umorzenie i z ostrożności procesowej o zawieszenie przedmiotowego postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono, iż organ egzekucyjny błędnie przyjął, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności, bowiem jako osoba fizyczna przekazał na poczet zaległości kwotę 500.000,00zł i jako prezes zarządu Spółki H.S. kwotę 1.635.524,00zł. Ponadto zarzucono naruszenie przepisu art. 71a § 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r.

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (administracji (Dz.U. z 2012r., poz. 1015 j.i., dalej u.p.e.a.), bowiem mimo obowiązku organ egzekucyjny nie przeprowadził

u dłużnika zajętej wierzytelności kontroli realizacji dokonanego zajęcia. Podmiotowi kontrolowanemu przysługuje bowiem prawo złożenia wyjaśnień lub zastrzeżeń do przeprowadzonych czynności kontrolnych. Zdaniem strony organ egzekucyjny w żaden sposób me wykazał bezpodstawnego uchylania się dłużnika zajętej wierzytelności od przekazania zajętej wierzytelności organowi egzekucyjnemu. Wydając zaś postanowienie przed przeprowadzeniem kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego naruszono prawa dłużnika zajętej wierzytelności.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ przywołał przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowiące, że w razie zajęcia wierzytelności dłużnikowi nie wolno wypłacać zobowiązanemu zajętej kwoty, lecz jest on zobowiązany do jej przekazania organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności. Jednocześnie zgodnie z art. 67a § 1 powołanej ustawy organ egzekucyjny może z mocy samego zajęcia wierzytelności lub innego prawa majątkowego albo ruchomości wykonywać wszelkie prawa zobowiązanego w zakresie niezbędnym do prowadzenia egzekucji, tym samym organ egzekucyjny zajmując wierzytelność wstępuje w prawa i obowiązki zobowiązanego. Jeżeli natomiast dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej kwoty organowi egzekucyjnemu, mimo że wierzytelność jest wymagalna, może ona zostać ściągnięta od niego w trybie egzekucji administracyjnej. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że podstawą wystawienia tytułu wykonawczego jest postanowienie wydane na podstawie art. 71 a § 9 u.p.e.a., który stanowi, że jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że dłużnik wierzytelności bezpodstawnie uchyla się do przekazania tej wierzytelności albo jej części organowi egzekucyjnemu, organ ten wydaje postanowienie, w którym określa wysokość nieprzekazanej kwoty.

Organ odwoławczy podał, że przed wydaniem zaskarżonego postanowienia pismem z dnia 23 lipca 2012r. organ egzekucyjny wystosował do skarżącego ponaglenie dotyczące zawiadomień o zajęciu wierzytelności H. S. sp. z o.o.

W piśmie tym poinformowano stronę, że zajęcie nie zostało zrealizowane, a skarżący jako dłużnik zajętej wierzytelności, w przewidzianym do tego terminie nie złożył oświadczenia dotyczącego tego czy uznaje zajęte wierzytelności oraz czy przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętych wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub

z jakiego powodu odmawia tego przekazania. Wobec powyższego organ egzekucyjny zwrócił się o wykonanie obowiązków ciążących na dłużniku zajętej wierzytelności. Wskazano, że w odpowiedzi strona podała, że wierzytelność, jaka przysługuje spółce H. S. w likwidacji z tytułu sprzedaży udziałów w spółce H. S.BIS zostaną w całości przekazane organowi egzekucyjnemu. Tym samym skarżący potwierdził, że wierzytelność taka istnieje. Zdaniem organu nie zakwestionował istniejącej wierzytelności a wręcz przeciwnie przedstawił sposób jej realizacji. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że skarżący nie podał uzasadnionej przyczyny powodującej zwłokę w realizacji zajęć przesłanych przez organ egzekucyjny. Wskazał jedynie, że obecnie gromadzi środki finansowe, które zostaną przekazane wprost do organu egzekucyjnego. W konsekwencji zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej skarżący uznał zajęte wierzytelności i wskazał, że będzie je w całości realizował.

Jednocześnie organ wyjaśnił, że należy oddzielić sprawowanie przez skarżącego funkcji prezesa zarządu spółki H. S. od pozycji dłużnika zajętej wierzytelności. Strona nie może powoływać się na wpłaty dokonane przez zobowiązaną spółkę

w postępowaniu dotyczącym dłużnika zajętej wierzytelności. Wpłaty spółki nie spowodowały bowiem wygaśnięcia czy też pomniejszenia należnej od skarżącego wierzytelności. W konsekwencji bezpodstawne jest powołanie się na wpłaty dokonane przez zobowiązana spółkę.

Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że określona przez organ egzekucyjny kwota nieprzekazana przez dłużnika zajętej wierzytelności wyniosła 2.550.000,00zł i została wyliczona poprzez odjecie od przysługującej zobowiązanej spółce wierzytelności

w kwocie 3.050.000,00zł kwoty 500.000,00zł, którą skarżący przekazał tytułem dokonanych zajęć (dnia 31 lipca 2012r. kwotę 100.000,00zł oraz dnia 26 października 2012r. kwotę 400.000,00zł). Natomiast kwota powyższa nie może być pomniejszona

o kwotę 1.635.524,00zł bowiem nie była to wpłata strony jako dłużnika zajętej wierzytelności realizującego zajęcia lecz wpłata zobowiązanej spółki.

Z przedstawionych wyliczeń wynika, że jako dłużnik zajętej wierzytelności skarżący przekazał kwotę 500.000,00 zł, a zatem pozostała do przekazania kwota wynosi 2.550.000,00 zł.

W skardze do Sądu skarżący zarzucił naruszenie :

- art. 80 w związku z art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego i błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż jako dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności

w wysokości 2.050.000,00zł w sytuacji, gdy oprócz dokonanej jako osoba fizyczna wpłaty kwoty 500.000zł uiścił on na poczet długu jako prezes zarządu spółki H.S. sp. z o.o. kwotę 1.635.524,00zł,

- art. 71 a § 9 ustawy u.p.e.a. polegające na przyjęciu że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności w sytuacji, gdy

w świetle zebranego materiału powyższa teza odbiega od rzeczywistego stanu faktycznego i stanowi błędną interpretację tego przepisu.

Uzasadniając skargę skarżący podniósł, że oprócz kwoty 500.000,00zł wpłaconej

w dwóch ratach, działając jako prezes zarządu H. S. uiścił na poczet długu kwotę 1.635.524,00zl Skarżący uważa, że nie ma znaczenia, czy kwota została wpłacona przez K.M. a jako prezesa zobowiązanej spółki. Winna ona być traktowana podobnie jak wpłata dokonana przez K. M. jako osobę fizyczną. W konsekwencji skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem, że przedmiotowej kwoty nie można pomniejszyć o kwotę 1.635.524,00zł. Ponadto jego zdaniem organ w żaden sposób nie wykazał, bezpodstawnego uchylania się dłużnika zajętej wierzytelności od wykonania ciążącego na nim obowiązku.

Ponadto skarżący deklarował i podtrzymuje dotychczasowe stanowisko, że

w najbliższych dniach przedmiotowe zadłużenie zostanie przez niego uregulowane.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie i podtrzymano dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze m.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd takiego naruszenia się nie dopatrzył.

Na początek WSA uznał, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy i nie budził wątpliwości Sądu. Poza sporem pozostaje, że Dyrektor Izby Celnej w T. prowadził wobec majątku Spółki H. S. sp. z o.o. z siedzibą

w T., administracyjne postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 30 grudnia 2010r. obejmującego zaległy podatek akcyzowy za 10/2010r. w wysokości 1.242.170,00zl należności głównej oraz odsetki za zwłokę obliczone na dzień wystawienia tytułu wykonawczego w kwocie 14.293,00zł., a także, że w dniu 28 lutego 2012r. skarżący przedłożył sporządzony dnia 27 lutego 2012r. wykaz majątku, uzupełniony następnie pismem z dnia 13 marca 2012r. w którym wykazano, że Spółce H.S.w likwidacji przysługuje należna od niego wierzytelność z tytułu sprzedanych udziałów w spółce w kwocie 3.050.000,00zł. Zawiadomieniem z dnia 10 maja 2012r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia przysługującej od skarżącego zobowiązanej Spółce H. S. wierzytelności

z tytułu sprzedaży udziałów w H.S. Bis na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych kwoty 32.168,61zł, a następnie zawiadomieniem z dnia 11 maja 2012r. na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. kwoty 895.716,19zł. Mając na uwadze brak realizacji dokonanego zajęcia przyjmując, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej części wierzytelności, Dyrektor Izby Celnej w T. uwzględniając dotychczas dokonane przez niego wpłaty w wysokości 500.000,00zł, postanowieniem z dnia 23 listopada 2012r., określił wysokość nie przekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności kwoty na 2.550.000,00zł. Zaskarżonym postanowieniem utrzymano je w mocy.

WSA wyjaśnia, że postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych ma na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w kontekście określonej normy materialnego prawa podatkowego. Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem w samym sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy

w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa podatkowego.

W ocenie WSA ustalenia w tym zakresie zostały dokonane w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 7, 77 i 80 kpa). Organ rozpatrzył zarówno poszczególne dowody z osobna, jak również we wzajemnej łączności i ustosunkował się do różnic w zebranych dowodach. Mógł kierować się nie tylko wiedzą, ale i doświadczeniem życiowym i jego rozumowanie było zgodne z prawidłami logiki.

Nie jest to zresztą przedmiotem sporu, gdyż mimo, że w skardze postawiono zarzuty naruszenie przepisu art. 80 kpa w zw. z art. art. 77 kpa, to uzasadniono je w ten sposób, że zdaniem skarżącego, niepoprawnie przyjęto w postanowieniu, iż bezpodstawnie uchyla się on od przekazania zajętej wierzytelności, w sytuacji gdy oprócz kwoty 500.000,00 zł które zostały wpłacone w dwóch ratach, uiścił na poczet długu głównego, jako prezes zarządu spółki H. S., kwotę 1 635.524,00 zł.

Tymczasem, co jest jasne również dla skarżącego, organ nie kwestionował, że skarżący wpłacił kwoty działając jako prezes zarządu spółki H. S. , w sumie 1 635.524,00 zł, natomiast jako osoba fizyczna kwotę 500.000,00 zł. Zatem takie sformułowanie świadczy o tym, że de facto postawiono zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego czyli zarzucono to, że organ stosując wybrany przepis popełnił błąd w subsumcji, tj. niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa.

W skardze osobno zarzucono naruszenie przepisu art. 71a § 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012r., poz. 1015 j.t.), polegające na przyjęciu, że dłużnik bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności, w sytuacji gdy, zdaniem strony, w świetle zebranego materiału dowodowego powyższa teza odbiega od rzeczywistego stanu faktycznego

i jednocześnie stanowi błędną interpretację owego przepisu. Według niego nie może być mowy o tym, że bezpodstawnie uchyla się on od przekazania zajętej wierzytelności. Stanowisko to uzasadniono podobnie jak wyżej.

W ocenie Sądu zarzuty te są niezasadne.

Zgodnie z art. 71a § 9 zd. 1 ustawy, jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, organ ten wydaje postanowienie, w którym określa wysokość nieprzekazanej kwoty.

WSA wyjaśnia, że w przepisie tym wyraźnie wskazano, że chodzi o uchylanie się od przekazania zajętej wierzytelności, przez skarżącego jako dłużnika zajętej wierzytelności. Tej roli nie można mylić z działaniem skarżącego jako prezesa zarządu spółki H. S.. Nie można tych podmiotów utożsamiać, gdyż działoby się to wbrew zapisom prawa, które rozróżniają je wyraźnie.

Bezpodstawnym jest również definiowanie "bezpodstawności uchylania się" jako umyślnego działania. Jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych, z którym WSA się zgadza, tłumaczy, że podstawą do uchylenia się przez dłużnika zajętej wierzytelności od przekazania zajętej kwoty lub jej części mogą być tylko takie okoliczności prawne, które umożliwiają mu skuteczne uchylenie się od wykonania zobowiązania względem wierzyciela tj. np. zarzut przedawnienia, potrącenia. Określenie bezpodstawne uchylanie się nie odnosi się do okoliczności związanych

z kondycją finansową dłużnika zajętej wierzytelności. Innymi słowy, bezpodstawne uchylanie się oznacza tyle, co bez podstawy prawnej, a użyte w art. 71a § 9 ustawy określenie "bezpodstawnie uchyla się" nie odnosi się do okoliczności związanych ze złą kondycją finansową dłużnika zajętej wierzytelności.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 15 maja 2012r., II FSK 2221/10, stwierdził, że zwrot normatywny "bezpodstawnie uchyla się" z art. 71a § 9 należy interpretować jako przesłankę prawną a nie faktyczną. Czyli, uchylanie się przez dłużnika zajętej wierzytelności od jej przekazania organowi egzekucyjnemu z przyczyn faktycznych, np. trudnej sytuacji ekonomicznej, będzie stanowiło podstawę do wydania postanowienia określającego wysokość nieprzekazanej kwoty.

Tymczasem w udzielonej organowi, pismem z dnia 23 lipca 2012r., odpowiedzi skarżący wskazał, że wierzytelność, jaka przysługuje Spółce H. S. z tytułu sprzedaży udziałów zostanie w całości przekazana organowi egzekucyjnemu, niemniej termin został przesunięty ze względów ekonomicznych. Wyjaśnił, że środki finansowe są gromadzone.

Zatem Sąd uznał, że skoro jedynym powodem braku przekazania kwoty były kwestie finansowe, to organ prawidłowo przyjął, że uchylanie się od zapłaty jest bezpodstawne w rozumieniu zastosowanego przepisu prawa.

WSA z urzędu rozważył kwestie braku uprzedniej kontroli, o jakiej mowa w art. 71a §1 i nast. ustawy egzekucyjnej i stwierdził, że w wyroku z 26 stycznia 2012r, II GSK 1515/10, stwierdzono, że jeżeli zostaje zrealizowany cel, dla którego zostało przewidziane przeprowadzenie kontroli, o której mowa w art. 71 a § 1 ustawy, to można uznać, że nieprzeprowadzenie tej kontroli nie stanowi przeszkody do wydania postanowienia, o jakim mowa w art. 71a § 9.

W przekonaniu Sądu, z takich zapisów, że dyrektor izby celnej jest uprawniony

a nie zobowiązany (art. 71a § 2 ustawy egzekucyjnej) do przeprowadzania kontroli, gdzie chodzi przecież o prawidłowość realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego (§ 3), a prawo złożenia wyjaśnień przez dłużnika łączy się z brakiem jego zgody

z ustaleniami kontroli (§ 7); to taki zapis oznacza, że kontrola, o której mowa w art. 71a § 1 ustawy została określona przez ustawodawcę jako uprawnienie organu egzekucyjnego dla zabezpieczenia realizacji celów jakie zostały określone

w postępowaniu egzekucyjnym.

Zdaniem Sądu, wydanie postanowienia w sprawie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty, w trybie art. 71a § 9, jest możliwe dopiero po przeprowadzeniu wszechstronnego postępowania, w ramach którego ustalone zostaną okoliczności faktyczne potwierdzające istnienie wymagalnej, tj. niespornej wierzytelności i tylko wówczas uzasadniona będzie konstatacja, że zobowiązany bezpodstawnie uchyla się od przekazania organowi egzekucyjnemu zajętej wierzytelności. Skoro w sprawie nie ma żadnych wątpliwości, również po stronie skarżącego (pismo skarżącego z dnia 23 lipca 2012r.), że istnieje niesporna wierzytelność w określonej i przyjętej przez organ wysokości, to wymogi art. 71a ustawy egzekucyjnej zostały spełnione.

Zatem w przekonaniu Sądu nie ma podstaw do tego by stwierdzić, że zaskarżone postanowienie naruszało prawo i stosownie do art. 151 p.p.s.a. oddalono skargę. Jednocześnie z uwzględnieniem art. 61 § 6 p.p.s.a., gdzie uregulowano, iż wstrzymanie wykonania aktu upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji i stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., umorzono postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia zawartego w skardze.

D.Dudra U. Wiśniewska M. Łent