Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 552/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50, art. 51
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia NSA Jacek Hyla Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 9 października 2013 r. sprawy ze skargi G. S. i M. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia określonych obowiązków w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 19 grudnia 2002 r. Burmistrz Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. S. i G. S. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie garażu - dobudowa do istniejącego budynku usługowo-mieszkaniowego położonego przy ul. T. [...] we W., na działkach nr [...] i nr [...].

Postępowanie w sprawie dobudowy ww. garażu do budynku

mieszkalno-usługowego niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, wszczęte przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na wniosek Z. W., zostało umorzone decyzją tego organu z dnia 12 września 2003 roku, utrzymaną w mocy przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 18 grudnia 2003 roku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - prawomocnym wyrokiem z dnia 16 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Gd 21/04, uchylił obie ww. decyzje. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że postępowanie miało swój przedmiot i podmiot, zatem organ pierwszej instancji powinien był wydać merytoryczne rozstrzygnięcie.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego - decyzją z dnia 2 sierpnia 2007 r. orzekł o braku podstaw do wydania orzeczenia w trybie art. 50 i art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) - dalej w skrócie jako "ustawa - Prawo budowlane", w sprawie dobudowy przedmiotowego garażu do budynku mieszkalno-usługowego. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego - decyzją z dnia 20 listopada 2007 r.

Obie ww. decyzje zostały uchylone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 117/08.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wyjaśnił, że w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy - Prawo budowlane obowiązujące do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 80, poz. 718). W sytuacji bowiem, gdy obiekt budowlany został zrealizowany po uzyskaniu koniecznego pozwolenia na budowę, lecz w sposób istotnie odbiegający od jego ustaleń i zatwierdzonego projektu budowlanego, organy nadzoru miały obowiązek zastosować procedurę przewidzianą przepisami art. 51 ust. 1-3 ustawy - Prawo budowlane (art. 51 ust. 4 w związku

z art. 50 ust. 1 pkt 3 tej ustawy). Zatem winny były wydać decyzję nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź przepisach.

Sąd wyjaśnił, że za istotne odstępstwo od ustaleń i warunków wynikających z udzielonego pozwolenia na budowę należy uznać budowę obiektu o innych parametrach technicznych niż to wynika z zatwierdzonego projektu budowlanego, jak też zmianę zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, czy też budowę obiektu o innym przeznaczeniu (art. 36a ust. 5 ustawy - Prawo budowlane w brzmieniu aktualne obowiązującym). Sąd stwierdził również, że przekroczenie wymiarów szerokości garażu o 10cm można uznać za odstępstwo nieistotne, podobnie jak zmianę w zakresie spadku dachu, który zgodnie z projektem powinien wynosić 6%.

Odnosząc się do zmiany przeznaczenia dachu garażu Sąd wskazał, że inwestorzy dach garażu użytkują jako taras, który też taką formę zabudowy przybrał. Taki sposób użytkowania dachu w żaden sposób nie wynika z ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę garażu i załączonego projektu budowlanego. Sąsiad inwestorów powyższe odstępstwo zgłaszał organowi nadzoru już w miesiącu maju 2003 roku.

Sąd zważył, że pozwolenie na budowę - zgodnie z decyzją dnia 19 grudnia 2002 r., dotyczyło budowy garażu, poprzez dobudowę do istniejącego budynku usługowo - mieszkalnego, zgodnie z projektem budowlanym, stanowiącym integralną część decyzji. Podkreślił, że właśnie treść decyzji o pozwoleniu na budowę, wraz z ustaleniami zawartymi w projekcie budowlanym, decyduje o zakresie udzielonego pozwolenia na budowę. Przedłożony w rozpatrywanej sprawie projekt wraz z decyzją o pozwoleniu na budowę nie przewidywał rozwiązań umożliwiających realizację garażu z tarasem na jego dachu. Inwestorzy wprowadzili zatem zmiany nieprzewidziane w projekcie, na podstawie którego wydano pozwolenie na budowę. Dokonując powyższej oceny, Sąd uwzględnił także fakt, że garaż inwestorów jest dobudowany do jednego z segmentów w istniejącej zabudowy szeregowej, która - poza tym jednym garażem, pozbawiona jest tego rodzaju obiektów. Zatem, dokonana zmiana użytkowania dachu garażu jako tarasu, i w swojej istocie wykonanie garażu z tarasem, wpływa na istotną zmianę istniejącej zabudowy szeregowej, traktowanej jako całość.

W konsekwencji powyższego Sąd uznał, że wykonanie garażu z tarasem użytkowym stanowi istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego.

Wytyczając dalszy tok postępowania, Sąd stwierdził, że rozpatrując sprawę ponownie, organy administracji winny zastosować procedurę legalizacyjną unormowaną przepisami art. 51 ust. 1-3 ustawy - Prawo budowlane, w trakcie której winny ustalić zakres czynności zmierzających do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem albo orzec o rozbiórce w przypadku niewykonywania obowiązków. Przy czym, skoro obiekt, którego sprawa dotyczy, został zbudowany na podstawie pozwolenia na budowę, za stan zgodny z prawem uznać należy stan zgodny z warunkami pozwolenia na budowę z dnia 19 grudnia 2002 r. W trakcie procedury legalizacyjnej przewidzianej art. 51 ust. 1-3 ustawy - Prawo budowlane należy ustalony stan faktyczny porównać z warunkami pozwolenia na budowę i następnie określić czynności, które należy wykonać, aby obiekt budowlany doprowadzić do stanu zgodnego z warunkami tego pozwolenia.

W wyroku z dnia 2 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1500/08, oddalającym skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że w niniejszej sprawie winny mieć zastosowanie przepisy ustawy - Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że z akt sprawy i załączonych zdjęć wynika, że dach przedmiotowego garażu od początku został wykonany w sposób odbiegający od zatwierdzonego projektu. Został pokryty terakotą, a nie papą, zainstalowano wokół tarasu metalowe barierki i wstawiono w mieszkaniu inwestora okno balkonowe umożliwiające wyjście na taras. Wszystkie te roboty budowlane zostały wykonane niezgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Na skutek tego dobudowany garaż, oprócz funkcji podstawowej, spełnia funkcję tarasu, nieprzewidzianą w udzielonym pozwoleniu na budowę, co należy zakwalifikować jako roboty budowlane wykonane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określanych w pozwoleniu (art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane). Nie można więc tego określać mianem okresowego wykorzystania dachu jako tarasu, gdyż jest to sprzeczne ze stanem faktycznym sprawy i przeznaczeniem tego obiektu, który miał spełniać tylko funkcję garażową.

Ponownie rozpatrując sprawę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego - decyzją z dnia 7 maja 2010 r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, nakazał M. S. i G. S. doprowadzenie przedmiotowego budynku garażowego (w którym wykonano roboty budowlane polegające na zmianie przeznaczenia dachu garażu na taras) do stanu zgodnego z prawem poprzez wykonanie stropodachu zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym (rys. nr 4 projektu przegroda "a").

W trybie odwoławczym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego - decyzją z dnia 27 lipca 2010 r., uchylił ww. decyzję organu pierwszej instancji i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W uzasadnieniu decyzji kasacyjnej organ drugiej instancji stwierdził, że podjęte rozstrzygnięcie nie uwzględnia w całości stanowiska Sądu zawartego w ww. wyrokach, a ponadto wskazał na naruszenie zasad postępowania administracyjnego.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego - decyzją z dnia 9 listopada 2010 r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane, ponownie nakazał M. S. i G. S. doprowadzenie przedmiotowego budynku garażowego, w którym wykonano roboty budowlane polegające na zmianie przeznaczenia dachu garażu na taras, do stanu zgodnego z prawem poprzez wykonanie stropodachu zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym (rys. nr 4 zatwierdzonego projektu budowlanego przegroda "a" stanowiącego załącznik nr 1 do decyzji) w terminie do dnia 15 czerwca 2011 roku.

W trybie odwoławczym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego - decyzją z dnia 13 kwietnia 2011 r. - uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji wskazując, że organ pierwszej instancji powinien rozważyć zastosowanie rozwiązania, które uniemożliwi wyjście z lokalu mieszkalnego na stropodach garażu, a tym samym jego użytkowanie jako tarasu.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego - decyzją z dnia 25 października 2011 r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane, nakazał M. S. i G. S. doprowadzenie, w terminie do dnia 15 czerwca 2012 r., budynku garażowego, w którym wykonano roboty budowlane polegające na zmianie przeznaczenia dachu garażu na taras, do stanu zgodnego z prawem poprzez: wykonanie stropodachu zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym (rys. nr 4 zatwierdzonego projektu budowlanego przegroda "a" stanowiącego załącznik nr 1 do niniejszej decyzji).

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy tę decyzję organu pierwszej instancji decyzją z dnia 31 stycznia 2012 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - prawomocnym wyrokiem z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt. II SA/Gd 162/12, obie ww. decyzje - organu drugiej instancji z dnia 31 stycznia 2012 r. oraz organu pierwszej instancji z dnia 25 października 2011 r., uchylił jako wydane z naruszeniem prawa polegającym na błędnej interpretacji art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane.

Sąd stwierdził, że nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności w rozumieniu powyższego przepisu nie może ograniczać się do nakazania ogólnie sformułowanego obowiązku, a powinno szczegółowo wymieniać jakie czynność muszą zostać wykonane i w jakim zakresie, aby można było w przyszłości uznać, że inwestor wykonał swój obowiązek i nastąpiło doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Dlatego decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy

- Prawo budowlane nie może ograniczać się do sformułowania ogólnego nakazu w postaci obowiązku wykonania stropodachu zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym stanowiącym załącznik do decyzji organu I instancji.

Sąd podkreślił przy tym, że w rozstrzygnięciach sądowych, które zapadły w rozpoznawanej sprawie, przesądzone zostało, że podczas prac związanych z dobudową garażu nastąpiła zmiana przeznaczenia dachu garażu na taras, ponieważ dach został pokryty płytkami zamiast papą, nastąpiła instalacja barierek i murków na stropie, zostało wykonane także wejście z domu na dach garażu. Przesądzono również, że za stan zgodny z prawem należy uznać stan zgodny z warunkami pozwolenia na budowę. Uznano nadto, że zmiana kąta nachylenia dachu, który zgodnie z projektem powinien wynosić 6%, nie jest istotnym odstępstwem od tego pozwolenia. Związanie wytycznymi orzekających w sprawie Sądów powoduje, że koniczne jest uwzględnienie w treści decyzji także powyższej okoliczności. W przypadku realizacji obowiązku zgodnie z treścią zakwestionowanej decyzji, inwestor powinien zmienić także kąt nachylenia dachu na zgodny z projektem, co w świetle dotychczasowych orzeczeń nie jest konieczne.

Sąd uznał również, że nie mieli racji skarżący inwestorzy podnosząc, że dokonanie zgłoszenia przebudowy stropodachu z wymianą pokrycia z papy na płytki w dniu 19 marca 2007 r. powoduje, że nie można uznać jakoby pokrycie stropodachu płytkami stanowiło istotne odstępstwo od udzielonego pozwolenia na budowę garażu. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 maja 2008 r., a następnie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2009 r., uwzględniona została okoliczność, że dach został pokryty płytkami i stanowi to istotne odstępstwo od udzielonego pozwolenia na budowę garażu, gdzie było przewidziane pokrycie papą asfaltową. Zatem jakiekolwiek czynności czy roboty wykonane przez inwestorów dotyczące stropodachu garażu nie powodują, że można by uznać wytyczne Sądów za niewiążące. Kwestia zmiany sposobu użytkowania stropodachu poprzez uczynienie z niego tarasu została również jednoznacznie przesądzona. Zatem w chwili obecnej twierdzenie skarżących, że dach garażu nie jest wykorzystywany jako taras, nie zasługuje na wiarę. Zmiana sposobu użytkowania miała miejsce i konieczne jest wykonanie robót budowlanych celem doprowadzenia garażu do stanu zgodnego z prawem.

Po kolejnym rozpoznaniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego - decyzją z dnia 3 grudnia 2012 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, nakazał M. S. i G. S. doprowadzenie, w terminie do dnia 15 maja 2013 r., budynku garażowego, usytuowanego na terenie działek nr [...] i [...] przy ulicy T. we W., w którym wykonano roboty budowlane polegające na zmianie przeznaczenia dachu garażu (wykonano taras), do stanu zgodnego z prawem poprzez wykonanie stropodachu zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym (rys. nr 4 zatwierdzonego projektu budowlanego znajdującego się w aktach prowadzonego postępowania przegroda "a" z możliwością pozostawienia aktualnych spadków według załącznika nr 1 do decyzji) poprzez likwidację balustrad, zdjęcie warstwy terakoty, wykonanie w warstwie zewnętrznej pokrycia dachu papą asfaltową, wykonanie murków ogniowych wysokości 68cm.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, że za stan zgodny z prawem przyjął stan, który jest określony zatwierdzonym projektem budowlanym,

i z tych powodów załączył do decyzji jako załącznik nr 1 rysunek nr 4 zatwierdzonego projektu budowlanego, który pokazuje stan, do jakiego powinien być doprowadzony wybudowany garaż. Za warunki zgodne z zatwierdzonym projektem organ uznał wykonanie następujących robót: wykonanie murków ogniowych, zdemontowanie niezgodnej z projektem barierki metalowej, rozebranie warstwy terakoty oraz wykonanie projektowanego w warstwie zewnętrznej pokrycia dachu papą. Zmiana kąta nachylenia połaci dachowej, który według zatwierdzonego projektu budowlanego powinien wynosić 6%, nie jest istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu, a więc nie jest konieczne doprowadzenie wykonanego stropodachu do zgodności w tym aspekcie.

W odwołaniu od powyższej decyzji M. S. i G. S. zarzucili jej wydanie z naruszeniem przepisów postępowania, poprzez faktyczne uniemożliwienie skarżącym zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaleniem decyzji. Zawiadomienie z dnia 28 listopada 2012 r. o możliwości zapoznania się z aktami doręczono skarżącym w dniu 3 grudnia 2012 r. gdy zaskarżona decyzja została już faktycznie wydana. Podnieśli nadto, że z uwagi na dokonanie zgłoszenia przebudowy stropodachu przedmiotowego garażu wykonanej w lipcu 2007 r., została ona wykonana zgodnie z prawem i w stosunku do niej nie mają zastosowania przepisy obowiązujące przed datą wykonania przebudowy, gdyż dotyczyły innego stanu faktycznego.

Po rozpoznaniu powyższego odwołania, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego - decyzją dnia 12 czerwca 2013 r., nr [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i nakazał M. S. i G. S. doprowadzenie, w terminie do dnia 31 sierpnia 2013 r., budynku garażowego usytuowanego na terenie działek nr [...] i [...] przy ulicy T. we W., w którym wykonano roboty budowlane polegające na zmianie przeznaczenia dachu garażu na taras, do stanu zgodnego z prawem, czyli wykonanie stropodachu zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym (rys. nr 4 zatwierdzonego projektu budowlanego znajdującego się w aktach prowadzonego postępowania przegroda "a" z możliwością pozostawienia aktualnych spadków) poprzez:

- likwidację metalowej balustrady od strony nieruchomości p. W.;

- w pokoju dziennym za przeniesionymi drzwiami balkonowymi na szerokości 1,30m wykonanie balustrady o wysokości 1,10m od poziomu posadzki, tworzącej porte-fenetre uniemożliwiającą wyjście na dach garażu.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy co do zasady zaakceptował rozstrzygnięcie organu I instancji i ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, że za stan zgodny z prawem w niniejszej sprawie należy uznać stan określony projektem budowlanym zatwierdzonym pozwoleniem na budowę z dnia 19 grudnia 2002 roku, które inwestorzy wykonali z istotnym odstępstwem, polegającym na zmianie przeznaczenia dachu garażu na taras. Organ stwierdził również, że - z uwagi na wyrażone w niniejszej sprawie stanowisko Sądów, wskazany do wykonania w decyzji organu pierwszej instancji zakres robót wymagał doprecyzowania. Z materiału dowodowego (zdjęć fotograficznych) wynika bowiem, że murki ogniowe są już wykonane na granicy z działką nr [...] i nad bramą wjazdową do garażu i w związku z tym orzeczenie zaskarżonej decyzji mogłoby obejmować tylko jeden murek ogniowy przewidziany w zatwierdzonym projekcie budowlanym od strony budynku mieszkalnego inwestorów. Jednakże nie ma potrzeby wykonywania murku ogniowego od tej strony, ponieważ w wyniku dokonanej zabudowy balkonu (typu loggia) w miejscu styku z dachem garażu znajduje się ściana budynku. Natomiast na dachu garażu znajduje się tylko jedna balustrada, zatem nakaz likwidacji "balustrad" jako kilku takich elementów jest nieprawidłowy, dlatego organ ograniczył się do nakazu likwidacji jednej balustrady. Organ wyjaśnił także, że w celu uniemożliwienia wyjścia z pokoju dziennego na dach garażu zachodzi konieczność wykonania za drzwiami balkonowymi balustrady tworzącej porte-fenetre. Nie zachodzi natomiast konieczność dodatkowej likwidacji terakoty położnej na dachu i zastąpienia jej papą asfaltową, gdyż zainstalowanie porte-fenetre ma za zadanie uniemożliwienie wyjścia na dach, czyli również korzystanie z powierzchni dachu jako tarasu. Zmiana pochylenia dachu nie stanowi istotnego odstępstwa, zatem nie ma podstaw prawnych do wydania nakazu zmiany jego pochylenia, co pozwala na zaakceptowanie również wykonanej na tym dachu terakoty. Organ zaznaczył przy tym, że wydana decyzja, stanowiąca doprecyzowanie orzeczenia organu pierwszej instancji, nie narusza określonego

w art. 139 k.p.a. zakazu wydawania decyzji nie niekorzyść strony odwołującej się.

Organ odwoławczy uznał również, że zawiadomienie organu pierwszej instancji z dnia 28 listopada 2012 r. było bezskuteczne, ponieważ skarżący zawiadomienie to otrzymali w dniu wydania zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy uchybienie to jednak wyeliminował, umożliwiając stronom zapoznanie się z całością zebranego materiału dowodowego.

Organ odwoławczy wyjaśnił nadto, że przyjęte przez Starostę zgłoszenie z dnia 19 marca 2007 r. dotyczyło położenia na istniejącym stropodachu garażu ceramiki mrozoodpornej. Nie oznacza to wyrażenia zgody na przebudowę stropodachu garażu na taras. Podejmowane przez inwestora działania w toku postępowania, m.in. dokonane zgłoszenie, nie mają wpływu na podjęte rozstrzygnięcie.

W skardze na powyższą decyzję M. S. i G. S. wnieśli o jej uchylenie, zarzucając zaskarżonej decyzji:

1. obrazę przepisów prawa materialnego przez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane;

2. błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na tym, że zmiana estetyczna stropodachu garażu doprowadziła do zmiany jego sposobu użytkowania.

Skarżący stwierdzili, że stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest błędne i nie ma oparcia w istniejącym stanie faktycznym i prawnym. Zdaniem skarżących, przepis uprawniający organ nadzoru do określenia terminu wykonania określonych robót rozbiórkowych i budowlanych do dnia 31 sierpnia 2013 r. nie ma w tym przypadku zastosowania. Jest nierealny do wykonania, gdyż decyzja administracyjna podlega wykonaniu przez adresata z chwilą, gdy stanie się ostateczna, a brak jest dostatecznych przesłanek do stwierdzenia, że nastąpi to do 31 sierpnia 2013 roku. Również nieprecyzyjne jest żądanie aby w nakazanym terminie "wybudować" porte-fenetre. Skarżący nie wiedzą, czy mają wystąpić o zmianę planów zabudowy swojej nieruchomości mieszkalnej (pokoju), sąsiadującej z dachem garażu, uzyskać zgodę projektanta na taką zmianę, czy ewentualną zgodę sąsiadów.

Skarżący wyjaśnili, że w dniu 20 maja 2003 r. na wniosek Z. W. zostało wszczęte postępowanie administracyjne nr [...] w sprawie samowoli budowlanej, ale w międzyczasie skarżący dokonali rozbiórki istniejącej samowoli budowlanej, co potwierdził Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu decyzji z dnia 30 czerwca 2003 r. i wówczas sprawa stałą się bezprzedmiotowa. Fakt zakończenia budowy garażu został potwierdzony zawiadomieniem z dnia 13 listopada 2003 r. i do tego zawiadomienia organ nadzoru nie wniósł sprzeciwu. Co prawda skarżący wystąpili w dniu 3 czerwca 2004 r. o wydanie pozwolenia budowlanego na przebudowę stropodachu garażu, a decyzją z dnia 25 czerwca 2004 r. Starostwo odmówiło im wydania pozwolenia na tę przebudowę, jednak skarżący to uszanowali i nie podejmowali żadnych robót budowlanych, uważając budowę garażu za zakończoną (zgodnie z pozwoleniem na budowę z dnia 19 grudnia 2002 r. i pozwoleniem z dnia 15 maja 2003 r., wydanymi przez Burmistrza Miasta). Po kolejnej zmianie stanu prawnego w dniu 19 marca 2007 r., skarżący dokonali zgłoszenia przebudowy stropodachu (robót budowlanych), na podstawie art. 29 - 30 ustawy - Prawo budowlane. Przebudowa stropodachu została rozpoczęta i zakończona w lipcu 2007 roku. Starostwo Powiatowe nie wniosło sprzeciwu w prawem przewidzianym terminie, więc skarżący stoją na stanowisku, że przebudowa została dokonana zgodnie z prawem i w ich przypadku nie mają zastosowania przepisy obowiązujące przed datą wykonania przebudowy, gdyż dotyczyły innego stanu faktycznego podnoszonego przez Z. W. (zmiana stopnia nachylenia dachu garażu i nieznaczne przekroczenie wymiarów zewnętrznych). Ta właśnie sprawa została zakończona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 maja 2008 r. o sygn. akt II SA/Gd 117/08. I tym wyrokiem Sąd zakończył definitywnie sprawę budowy garażu zgodnie z pozwoleniem na budowę z dnia 19 grudnia 2002 r. i z dnia 15 maja 2003 r.

W międzyczasie, przez nieumyślne działanie organów nadzoru budowlanego, dopuszczono do rozszerzenia zarzutów sąsiedzkich o zmianę przeznaczenia stropodachu, co nie było pierwotnie przedmiotem sprawy. Sąd administracyjny nie powinien w ogóle wyrokować w tej sprawie. Doszło do sytuacji, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku został wydany z rażącym naruszeniem prawa, gdyż dotyczył stanu faktycznego i prawnego zaistniałego przed dniem 18 marca 2007 r. (będącego przedmiotem sporu objętego pozwoleniami na budowę garażu z dnia 19 grudnia 2002 r. i zabudowy balkonu z dnia 15 maja 2003 r.), a nie powinien dotyczyć sprawy dotyczącej przebudowy dachu garażu zgłoszonego przez inwestorów do organu nadzoru w dniu 19 marca 2007 r. Są to dwie całkiem odrębne sprawy administracyjne, nieprawidłowo przez organy nadzoru budowlanego i Sąd objęte jednym postępowaniem administracyjnym. Dotyczą dwóch odrębnych stanów faktycznych i prawnych mających swoją odrębną cezurę i chronologię. Również w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 czerwca 2012 roku, sygn. akt II SA/Gd 162/12, Sąd uporczywie podtrzymał tezę, że ustalony stan faktyczny i prawny przebudowy garażu dotyczy w sposób ciągły i nieprzerwany samowoli istniejącej tylko do dnia 30 czerwca 2003 roku.

Ponadto skarżący stwierdzili, że skoro ustawa - Prawo budowlane nie zna takiego pojęcia jak "taras", to posługiwanie się tym terminem w postępowaniu administracyjnym i zarzut dokonania samowoli budowlanej poprzez "przebudową stropodachu garażu na taras" jest całkowicie chybiony.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269).

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 czerwca 2013 roku została wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., nr 106, poz. 1126 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie "ustawą - Prawo budowlane", w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 roku.

Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nałożył na inwestorów M. S. i G. S. obowiązek doprowadzenia, w terminie do dnia 31 sierpnia 2013 r., budynku garażowego, usytuowanego na terenie działek nr [...] i nr [...] przy ulicy T. we W., w którym wykonano roboty budowlane polegające na zmianie przeznaczenia dachu garażu na taras, do stanu zgodnego z prawem, poprzez:

- likwidację metalowej balustrady od strony nieruchomości p. W.;

- w pokoju dziennym za przeniesionymi drzwiami balkonowymi na szerokości 1,30m wykonanie balustrady o wysokości 1,10m od poziomu posadzki, tworzącej porte-fenetre uniemożliwiającą wyjście na dach garażu.

Nakładając na inwestorów opisane powyżej obowiązki, organ odwoławczy powołał się na wyroki Sadów dotąd wydane w przedmiotowej sprawie i stwierdził, że za stan zgodny z prawem w niniejszej sprawie należy uznać stan wynikający z projektu budowlanego zatwierdzonego pozwoleniem na budowę garażu z dnia 19 grudnia 2002 roku, które zostało przez inwestorów wykonane z istotnym odstępstwem, polegającym na zmianie przeznaczenia dachu garażu na taras.

Stosownie do przepisów art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane, właściwy organ, w przypadku stwierdzenia wykonania robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, wydaje decyzję, w której nakłada obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem, określając termin wykonania tych czynności.

W tym miejscu należy wskazać, że niniejsza sprawa była już kilkakrotnie poddawana ocenie sądów administracyjnych.

Zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Rozpoznając ponownie sprawę organ, którego działalność była przedmiotem zaskarżenia, podobnie jak sąd, związani są zatem nie tylko wykładnią prawa dokonaną przez sąd kasacyjny, ale również wyrażonymi w orzeczeniu tego sądu ocenami prawnymi i wskazaniami co do dalszego postępowania (podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 12 czerwca 2008 roku, sygn. akt I SA/Sz 161/08, Baza Orzeczeń LEX nr 393265). Przy czym ocena prawna, o jakiej mowa powyżej, dotyczyć może nie tylko wykładni prawa materialnego, ale także braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 1177/97, Baza Orzeczeń LEX 47301). Ocena prawna wynika nie tylko z sentencji orzeczenia, ale również z jego uzasadnienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2004 r. FSK 349/04, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przepis art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Związanie wynikające z tego przepisu przestaje obowiązywać jedynie w przypadku zmiany stanu prawnego lub zmiany stanu faktycznego (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 października 1998 roku, sygn. I SA 1663/96, nie publ.), co w niniejszym przypadku nie miało miejsca.

Należy także wyjaśnić skarżącym, że prawomocne wyroki sądów administracyjnych nie mogą zostać zweryfikowane w niniejszym postępowaniu, dlatego wszelkie zarzuty skargi dotyczące nieprawidłowej oceny przedmiotowej sprawy zawartej w poprzednio wydanym w tej sprawie wyrokach nie mogły zostać uwzględnione.

W wydanym w niniejszej sprawie wyroku z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 117/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przesądził, że:

- w sprawie zastosowanie mają przepisy art. 51 ust. 1-3 ustawy - Prawo budowlane, obowiązujące do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 80, poz. 718); w sytuacji bowiem, gdy przedmiotowy obiekt budowlany został zrealizowany po uzyskaniu koniecznego pozwolenia na budowę, lecz w sposób istotnie odbiegający od jego ustaleń i zatwierdzonego projektu budowlanego, organy nadzoru miały obowiązek zastosować procedurę przewidzianą tymi przepisami na podstawie art. 51 ust. 4 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 3 tej ustawy; zatem winny były wydać decyzję nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź przepisach;

- przekroczenie wymiarów szerokości garażu o 10cm stanowi nieistotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego, podobnie jak zmiana w zakresie spadku dachu;

- wykonanie garażu z tarasem użytkowym stanowi istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego z dnia 19 grudnia 2002 r.; zmiana przeznaczenia dachu garażu, który inwestorzy użytkują jako taras, i który też taką formę zabudowy przybrał, nie wynika bowiem z ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę garażu i załączonego do niej projektu budowlanego;

- za stan zgodny z prawem uznać należy stan zgodny z warunkami pozwolenia na budowę z dnia 19 grudnia 2002 r., w trakcie procedury legalizacyjnej przewidzianej art. 51 ust. 1-3 ustawy - Prawo budowlane należy zatem ustalony stan faktyczny porównać z warunkami pozwolenia na budowę i następnie określić czynności, które należy wykonać, aby obiekt budowlany doprowadzić do stanu zgodnego z warunkami tego pozwolenia.

W wyroku z dnia 2 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1500/08, oddalającym skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że w niniejszej sprawie winny mieć zastosowanie przepisy ustawy - Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 roku. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził również, że dach przedmiotowego garażu od początku został wykonany w sposób odbiegający od zatwierdzonego projektu, ponieważ:

- został pokryty terakotą, a nie papą,

- zainstalowano wokół tarasu metalowe barierki,

- wstawiono w mieszkaniu inwestora okno balkonowe umożliwiające wyjście na taras.

Naczelny Sąd Administracyjny ocenił również, że wszystkie te roboty budowlane zostały wykonane niezgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Na skutek tego dobudowany garaż, oprócz funkcji podstawowej, spełnia funkcję tarasu, nieprzewidzianą w udzielonym pozwoleniu na budowę, co należy zakwalifikować jako roboty budowlane wykonane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określanych w pozwoleniu (art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane).

W kolejnym wyroku wydanym w tej sprawie z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 162/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przesądził, że nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności w rozumieniu art. 51 ustawy - Prawo budowlane nie może ograniczać się do nakazania ogólnie sformułowanego obowiązku, a powinno szczegółowo wymieniać jakie czynność muszą zostać wykonane i w jakim zakresie, aby można było w przyszłości uznać, że inwestor wykonał swój obowiązek i nastąpiło doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Jednocześnie Sąd przypomniał organom i skarżącym, że w rozstrzygnięciach sądowych, które zapadły w rozpoznawanej sprawie, przesądzone już zostało, że:

- podczas prac związanych z dobudową garażu nastąpiła zmiana przeznaczenia dachu garażu na taras,

- za stan zgodny z prawem należy uznać stan zgodny z warunkami pozwolenia na budowę;

- zmiana kąta nachylenia dachu nie jest istotnym odstępstwem od tego pozwolenia.

W świetle powyższych wyroków Sądów oraz treści art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, za niezasadne należało uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia, poprzez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie, art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane, a także błędu w ustaleniach faktycznych, polegającego na tym, że "zmiana estetyczna stropodachu garażu doprowadziła do zmiany jego sposobu użytkowania".

Organ odwoławczy - prawidłowo kierując się oceną prawną dokonaną w opisanych powyżej wyrokach, w zaskarżonej decyzji zasadnie przyjął, że w niniejszej sprawie należy - na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy

- Prawo budowlane, nakazać skarżącym doprowadzenie przedmiotowego budynku garażowego do stanu zgodnego z prawem, poprzez wykonanie opisanych w decyzji szczegółowo robót.

Prawidłowo również uznał, że w przedmiotowym garażu wykonano roboty budowlane polegające na zmianie przeznaczenia dachu garażu na taras, stanowiące istotne odstępstwo od pozwolenia na budowę zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 19 grudnia 2002 roku.

Prawidłowo także ustalił, zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 in fine ustawy - Prawo budowlane, termin wykonania wskazanych w decyzji robót budowlanych, przyjmując, że skarżący winni wykonać je do dnia 31 sierpnia 2013 roku.

Wbrew twierdzeniom skarżących, termin ten, zakreślony w ostatecznej, a więc podlegającej natychmiastowemu wykonaniu, decyzji organu odwoławczego wydanej w dniu 12 czerwca 2013 roku (której wykonania nie wstrzymał sąd stosownym postanowieniem), umożliwiał prawidłowe wykonanie nałożonych w decyzji obowiązków, był więc jak najbardziej realny.

Należy przy tym podkreślić, że w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy zakres nakazanych robót znacznie ograniczył w stosunku do decyzji organu I instancji i ostatecznie skarżący zobowiązani zostali jedynie do likwidacji metalowej balustrady od strony nieruchomości p. W. oraz wykonania za przeniesionymi drzwiami balkonowymi, znajdującymi się w pokoju dziennym, na szerokości 1,30m, balustrady o wysokości 1,10m od poziomu posadzki, tworzącej porte-fenetre, które uniemożliwi wyjście na dach garażu.

Zdaniem Sądu ten niewielki zakres robót - precyzyjnie określonych, niewątpliwie mógł zostać wykonany bez żadnych przeszkód w ustalonym przez organ terminie, który dodatkowo przypadał na okres letni.

Błędne były również zarzuty skargi dotyczące tego, że żądanie organu "wybudowania" porte-fenetre jest nieprecyzyjne, ponieważ skarżący nie wiedzą, czy mają wystąpić o zmianę planów zabudowy swojej nieruchomości mieszkalnej (pokoju), sąsiadującej z dachem garażu, uzyskać zgodę projektanta na taką zmianę, czy ewentualną zgodę sąsiadów.

Decyzja nakładająca obowiązki, wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, stanowi samodzielny tytuł, upoważniający jej adresata do wykonania wskazanych w niej robót budowlanych. Tak więc aby wykonać roboty w niej opisane skarżący nie musieli ani zmieniać planów zabudowy swojej nieruchomości, ani uzyskiwać zgody projektanta, czy też sąsiadów.

Ponadto zakres robót nakazanych tą decyzją jest niewielki. Likwidacja jednej metalowej balustrady oraz wykonanie drugiej balustrady, mają na celu uniemożliwienie skarżącym korzystania z dachu garażu jako z tarasu. Należy przy tym podkreślić, że wykonanie balustrady spowoduje, że stworzy ona - wraz z istniejącymi w ścianie budynku skarżących drzwiami balkonowymi (umożliwiającymi skarżącym wyjście na dach garażu, a co za tym idzie, niedozwolone wykorzystywanie dachu garażu jako tarasu), porte-fenetre, czyli okno sięgające do podłogi z balustradą ochronną, która uniemożliwi wychodzenie z pokoju na dach garażu, a tym samym doprowadzi garaż do stanu zgodnego z prawem.

Jedynie na marginesie należy wyjaśnić, że skarżący nie powinni mieć żadnych wątpliwości w jaki sposób taką balustradę zamontować również z tego powodu, że na podstawie przywoływanej w skardze decyzji Burmistrza Miasta z dnia 15 maja 2003 r. o pozwoleniu na budowę skarżący zabudowali balkon - loggię znajdującą się od strony wschodniej ich budynku. Słusznie organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę podkreślił, że z akt organu architektoniczno-budowlanego zakończonych ww. decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 15 maja 2003 r., załączonych do akt administracyjnych niniejszej sprawy, wynika, że projekt przebudowy istniejącego balkonu (typu loggia) od strony wschodniej, za którą został zrealizowany przedmiotowy garaż na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 19 grudnia 2002 roku, w miejscu balustrady kończącej balkon przewidywał wymurowanie ściany i przeniesienie z obecnej ściany wschodniej wykonanych w niej otworów okiennych i drzwiowego. Ponadto na szerokości 1,30m za przeniesionymi drzwiami balkonowymi projekt przewidywał wykonanie balustrady do wysokości 1,10m od poziomu posadzki parteru, tworząc porte-fenetre.

Rozpoznając pozostałe zarzuty skargi, Sąd zważył, że wskazywana przez skarżących samowola budowlana, której rozbiórkę potwierdził Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu decyzji z dnia 30 czerwca 2003 r. (vide k. 8 akt administracyjnych organu I instancji), stanowiła samowolną zabudowę balkonu typu loggia. Balkon ten skarżący ostatecznie legalnie zabudowali na podstawie opisanej powyżej decyzji z dnia 15 maja 2003 roku.

Odnośnie podnoszonej w skardze ponownie kwestii dokonanego przez skarżących zgłoszenia robót budowlanych z dnia 19 marca 2007 roku, należy wyjaśnić, że w wyroku z dnia 27 czerwca 2012 roku, sygn. II SA/Gd 162/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że nie mają racji skarżący podnosząc, że dokonanie zgłoszenia przebudowy stropodachu z wymianą pokrycia z papy na płytki w dniu 19 marca 2007 r. powoduje, że nie można uznać jakoby pokrycie stropodachu płytkami stanowiło istotne odstępstwo od udzielonego pozwolenia na budowę garażu. Sąd w wyroku tym przypomniał również, że już w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 maja 2008 r., a następnie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2009 r., uwzględniona została okoliczność, że dach został pokryty płytkami i stanowi to istotne odstępstwo od udzielonego pozwolenia na budowę garażu, gdzie było przewidziane pokrycie papą asfaltową. Sąd stwierdził również, że kwestia zmiany sposobu użytkowania stropodachu poprzez uczynienie z niego tarasu także została jednoznacznie przesądzona. Uznano bowiem, że zmiana sposobu użytkowania miała miejsce i konieczne jest wykonanie robót budowlanych celem doprowadzenia garażu do stanu zgodnego z prawem. Co za tym idzie, w świetle przytoczonego powyżej art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało uznać, że w niniejszej sprawie zostało już ostatecznie przesądzone w poprzednio wydanych wyrokach, że podnoszony przez skarżących fakt dokonania zgłoszenia robót w dniu 19 marca 2007 r. pozostawał bez znaczenia dla uznania za prawidłowe ustalenia, że podczas prac związanych z dobudową garażu nastąpiła zmiana przeznaczenia dachu garażu na taras stanowiąca istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego.

Należy również stwierdzić, że wbrew zarzutom skarżących, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 117/08, nie kończył definitywnie sprawy budowy przedmiotowego garażu zgodnie z pozwoleniem na budowę z dnia 19 grudnia 2002 roku. Wyrokiem tym Sąd uchylił wydane w niniejszej sprawie decyzje organów obu instancji (Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 sierpnia 2007 r. oraz Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 listopada 2007 r.). W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że wykonanie garażu z tarasem użytkowym stanowi istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego, a wytyczając dalszy tok postępowania, nakazał organom zastosować procedurę legalizacyjną unormowaną przepisami art. 51 ust. 1-3 ustawy - Prawo budowlane.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za niezasadną, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania administracyjnego, i z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.