Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 480/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6131 Opłaty za korzystanie ze środowiska
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 284 ust. 1,  art. 285 ust. 2,  art. 277 ust. 1,  art. 276 ust. 1,  art. 292 pkt 2,  art. 288,  art. 281 ust. 1,  ust. 2,  art. 287,  art. 292 pkt 2
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
article: art. 23 par.1 3 pkt 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 10 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 kwietnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA – Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: Sędzia NSA – Julia Szczygielska (sprawozdawca) Asesor WSA – Olga Białek Protokolant: Magdalena Domańska- Byskosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej Nabywców "A" w N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia opłaty za odprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w I kwartale 2002 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Marszałek Województwa D. decyzją z dnia [...][...], wydaną na podstawie art. 281 ust. l, art. 285 ust. l, art. 288 i art. 292 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz. 1085 ze zm.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2001 r. w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska (Dz. U. Nr 130 poz. 1453 ze zm.), art. 21 § 3, art. 23 § 1 pkt 1 i § 3 pkt 1, art. 53 § 4 i art. 63 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), określił Spółdzielni Mieszkaniowej Nabywców "A" opłatę za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w I kwartale 2002 r. w wysokości [...].

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż Spółdzielnia Mieszkaniowa Nabywców "A" z siedzibą w N. jest podmiotem korzystającym ze środowiska, a zgodnie z art. 284 ust. 1, art. 285 ust. 2 i art. 286 ust. l ustawy Prawo ochrony środowiska podmiot korzystający ze środowiska zobowiązany jest do ustalenia we własnym zakresie wysokości należnej opłat za korzystanie ze środowiska i wniesienia jej do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego. Organ zauważył, iż w terminie wniesienia opłaty podmiot powinien przedłożyć marszałkowi województwa wykaz zawierający informacje oraz dane wykorzystane do ustalenia wysokości opłat . W/w podmiot składał wprawdzie kwartalne informacje o ilości i jakości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi z oczyszczalni w I, II i III kwartale 2002 r., jednakże przedstawione informacje budziły wątpliwości w odniesieniu do poprawności naliczonych opłat ze względu na brak aktualnych analiz jakości ścieków oraz brak ustalenia rzeczywistej ilości odprowadzanych ścieków, a nadto strona, pomimo braku pozwolenia wodnoprawnego (wcześniejsze pozwolenie wygasło w dniu [...]) na odprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, nie naliczała opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska o 500 % (a od [...] - 100 %) w powyższym zakresie.

Marszałek Województwa D. wyjaśnił, iż wysokość należnej opłaty za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w I kwartale 2002 r. ustalił – z uwagi na brak analiz ścieków z tegoż okresu - na podstawie przedłożonych przez stronę w dniu [...]informacji określającą ilość ścieków wprowadzonych kwartalnie do wód (ilość ścieków strona ustaliła w oparciu o Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 stycznia 2002 r. w sprawie określenia przeciętnych norm zużycia wody (Dz. U. Nr 8, poz. 70)) oraz przedstawionego przez stronę Raportu Analizy Ścieków z dnia [...]., nr [...]- odprowadzanych z oczyszczalni ścieków w N., a wykonanego przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska we W.

Zgodnie z art. 285 ust. 1 opłatę ustalono według stawek obowiązujących w okresie, w którym korzystanie ze środowiska miało miejsce.

Organ zaznaczył przy tym, iż przy ustalaniu wysokości opłaty określono ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi w I kwartale 2002 r. równą:

[...] osób * [...]/miesiąc * [...] (I kwartał 2002 r.) = [...].

Ilość ścieków została ustalona w oparciu o w/w rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 stycznia 2002 r., zgodnie z tabelą 1 przy założeniu wyposażenia mieszkań w instalacje wodociągową, ubikację, łazienkę i lokalne źródło ciepłej wody oraz podłączenia budynków mieszkalnych do sieci kanalizacyjnej.

Organ wskazał, iż ze względu na brak danych niezbędnych do określenia opłaty za przedmiotowy okres, zgodnie z art. 23 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, dokonał oszacowania podstawy opłaty stosując wskazaną w art. 23 § 3 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa metodę porównawczą wewnętrzną.

W przedmiotowej sprawie wymieniona metoda pozwalała zdaniem organu, na przyjęcie jakości ścieków z okresu III kwartału 2003 r. (Raport Analizy Ścieków z dnia [...]) jako odpowiedniej dla okresu I kwartału 2002 r.

Dokonano zatem porównania jakości ścieków odprowadzanych z tego samego obiektu w późniejszym okresie do okresu wcześniejszego, bowiem w ocenie organu jakość ścieków odprowadzanych w III kwartale 2003 r. i w I kwartale 2002 r. nie powinna się znacznie różnić, gdyż zarówno w jednym i jak i w drugim okresie odprowadzany był ten sam rodzaj ścieków, czyli ścieki bytowe pochodzące z gospodarstw domowych, których skład i stan na odprowadzeniu do rowu, przy niezmienności procesów oczyszczania ścieków, jest z założenia jednakowy.

Organ podkreślił, iż przyjęcie analizy jakości ścieków z okresu września 2003r. (okres letni) dla okresu I kwartału 2002 r. (okres zimowy) nie działa na niekorzyść podmiotu, gdyż lepsza jakość odprowadzanych ścieków występująca w miesiącach od maja do września (okres letni), m.in. ze względu na wyższe temperatury powietrza atmosferycznego, wpływa efektywniej na przebieg procesów oczyszczania ścieków.

Określona zatem wysokość opłaty za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w I kwartale 2002r. wynosi [...], w skład której wchodzi zwyżka w kwocie [...]oraz opłata bez zwyżki w kwocie [...]. Szczegółowe wyliczenie przedmiotowej opłaty zawiera załącznik 1 do decyzji, stanowiący jej integralna część.

Nadto organ wyjaśnił, iż podczas postępowania ustalono, że wnoszone przez stronę opłaty były błędnie naliczone, przy czym podmiot błędnie kierował opłaty na rachunek D. Urzędu Wojewódzkiego, a nie Urzędu Marszałkowskiego Województwa D. Dodał, iż wpłaty były przekazywane na właściwy rachunek Marszałka, poprzez Urząd Wojewódzki wraz z wykazem wpłat wszystkich jednostek za dany miesiąc, a zatem w zaistniałej sytuacji Marszałek nie dysponował źródłowymi dokumentami bankowymi, pozwalającymi na stwierdzenie, na poczet którego zobowiązania była dokonana wpłata, wobec czego wpłaty były księgowane wg informacji zawartych w wykazie i wpłaty, do których były przedłożone w tut. Wydziale kserokopie przelewów (wraz z informacjami kwartalnymi - pisma z dnia [...],[...] i [...]) były zaliczone zgodnie z opisem na przelewie.

Wobec powyższego, po zakończeniu postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w poszczególnych kwartałach 2002 r. oraz w I i II kwartale 2003 r., Marszałek Województwa wydał w dniu [...], zgodnie z art. 55 § 2 oraz art. 62 § 1 i § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, a także art. 281 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, zaskarżalne postanowienie o nr [...]o sposobie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych, tj. wpłaty dokonywane przez stronę, zgodnie z art. art. 62 § 1, zostały zaliczone na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności i strona nie zaskarżyła w/w postanowienia.

W konsekwencji powyższego organ stwierdził, iż z uwagi na wniesiona przez skarżącą opłatę w wysokości [...]należna do wpłaty kwota wynosi [...].

W odwołaniu od decyzji w części dotyczącej naliczonej opłaty w podwyższonej wysokości, Spółdzielnia Mieszkaniowa Nabywców "A" wskazała, iż zmuszona została do użytkowania istniejącej oczyszczalni ścieków, na którą odmawia jej się udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Dodała, iż w miarę możliwości i wiedzy płaciła za ścieki i nadal nie będzie uchylać się od płacenia, jednak zapłatę naliczonych jej za wcześniejszy okres opłat nie jest w stanie realizować ze względu na ciągły niedobór finansowy. Nadto zarzuciła, iż w wydanej decyzji dokonano wadliwie rozliczenia finansowego, gdyż nie uwzględnia ono wpłat dokonanych przez Spółdzielnię do Urzędu Marszałkowskiego w podstawowej wysokości wraz z odsetkami.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podnosząc w uzasadnieniu, iż poza sporem pozostaje fakt, że Spółdzielnia- jako podmiot prowadzący oczyszczalnię ścieków- bez ważnego pozwolenia wodnoprawnego zobowiązana jest do uiszczania opłat za odprowadzanie ścieków. Dodało, iż jak wynika z obowiązującego w rozpatrywanym czasie stanu prawnego, brak wspomnianego powyżej pozwolenia, skutkował podwyższeniem o 500% opłaty za korzystanie ze środowiska, a wymiar wspomnianego zobowiązania dokonywany jest w szczególności na podstawie przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska i w wysokości przez nią przewidzianej.

Zastosowanie przez organ zwyżki opłaty za korzystanie środowiska nie jest związane zdaniem Kolegium z wykorzystaniem swobody ustalania wysokości zobowiązania. Działając na podstawie art. 292 powyższej ustawy, organ musi zastosować się do dyspozycji zawartej w przepisie, nie ma tu więc miejsca na uznanie administracyjne, a zatem za chybiony należy uznać zarzut strony, iż organ nie uwzględnił w swojej decyzji złej sytuacji finansowej strony, bowiem w przedmiotowej sprawie, nie mógł tego uczynić.

Odnosząc się do zarzutu strony odwołującej, iż dokonywane przez nią wpłaty na poczet opłat za korzystanie ze środowiska nie zostały one zaliczone na poczet zaległości, organ wskazał, iż z wydanego [...]. postanowienia Marszałka Województwa D. ([...]), dokonywane przez stronę wpłaty zaliczone zostały na poczet zobowiązań o najwcześniejszym terminie płatności, a strona nie wniosła zażalenia na powyższe postanowienie.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Spółdzielnia Mieszkaniowa Nabywców "A" zarzuciła naruszenie prawa procesowego przez organ wydający decyzję, a naruszenie polega na nie ustaleniu wszystkich okoliczności faktycznych mających wpływ na wynik sprawy oraz pozbawienie skarżącego możliwości obrony. Zdaniem strony skarżącej organ wydający decyzję nie uzasadnił zastosowania metody porównawczej wewnętrznej, a arbitralna decyzja w tym zakresie pozbawiła skarżącego możliwości polemiki. Dodała, iż poza sporem pozostaje fakt obdarowania Spółdzielni "A" przez Skarb Państwa (Agencję Własności Rolnej Skarbu Państwa - obecnie ANR) rzeczoną "oczyszczalnią" ścieków, o której już w dniu przekazania (za darmo) urzędnicy wiedzieli, iż nie może ona uzyskać pozwolenia wodnoprawnego ze względu na: odstępstwa od norm ochrony środowiska (obowiązujących już wtedy), i z tego powodu, że jest zbyt duża jak na potrzeby małego po PGR-owskiego osiedla, a wykorzystywana w zaledwie 25 %, w trakcie eksploatacji ulegała dalszej degradacji, co spowodowało obniżenie jakości czyszczenia ścieków, mimo remontów i udoskonaleń.

Skarżąca spółdzielnia podniosła, iż nie można więc przyjąć, że analiza ścieków z [...] jest adekwatna dla czystości ścieków odprowadzanych przed 4-5 laty ani też nie jest adekwatna do analiz tego roku. Podkreśliła, iż wnosiła opłaty, zgodnie ze swoim stanem wiedzy, z wielokrotnością ustawową, w każdym roku użytkowania upewniając się w urzędach nadzorujących czy opłaty są prawidłowo naliczane. Zaznaczyła, iż Zarząd Spółdzielni nie zna odpowiedzi na pytanie, jak zgodnie z prawem "wyciągnąć" pieniądze od członków za ścieki z lat ubiegłych, tym bardziej, iż byli przekonani, że płacą prawidłowo, a nie chcąc narażać członków spółdzielni na nadmierne opłaty za ścieki zrzeka się majątku jakim jest oczyszczalnia ścieków na rzecz Skarbu Państwa lub Samorządu Terytorialnego, który decyzje podtrzymane przez Kolegium wydał. Dodała, że nie chcą dłużej płacić za przedmiotową oczyszczalnię w sytuacji gdy wiele osiedli po byłych PGR-ach na D. Ś. jest "uprzywilejowanych" bowiem nie posiadają oczyszczalni i nie płacą za zatruwanie środowiska.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dodatkowo wyjaśniając, że organ nie uwzględnił w swojej decyzji złej sytuacji finansowej strony, bowiem w przedmiotowej sprawie, nie mógł tego uczynić, gdyż argument taki może być zasadne w przypadku wniosku o umorzenie zaległości, a nie w przypadku negowania samego zobowiązania ciążącego na stronie. Kolegium podkreśliło, iż w zebranym w sprawie materiale dowodowym organ odwoławczy nie stwierdził nigdzie sytuacji, by organ I instancji, uniemożliwił stronie możliwość wypowiedzenia się co do zebranego materiału w sprawie.

W piśmie z dnia [...]strona skarżąca oświadczyła, iż "metoda obliczeń (porównawcza wewnętrzna) nie jest negowana przez Spółdzielnię, a jedynie "boli" traktowanie jej z całą surowością prawa, gdy tymczasem inne PGR-owskie osiedla swobodnie wypuszczają ścieki do środowiska a nie posiadając oczyszczalni nie musza wnosić żadnych opłat /z karami czy bez/ i czy to jest realizacja podstawowej Konstytucyjnej równości wobec prawa?"

W trakcie rozprawy jaka odbyła się w dniu [...]Prezes skarżącej Spółdzielni oświadczył, iż nie wnosi zastrzeżeń do wyliczeń opłaty, jednakże wskazał, iż aktualna sytuacja finansowa Spółdzielni uniemożliwia spłacenie naliczonych opłat.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz czy organy orzekające przestrzegały przepisy prawa proceduralne w postępowaniu administracyjnym. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona jest jedynie w zakresie objętym przedmiotem danego postępowania.

W ocenie Sądu skarga Spółdzielni Mieszkaniowej Nabywców "A" nie zasługuje na uwzględnienie, a rozstrzygnięcie podjęte zarówno przez organ I jak i II instancji są prawidłowe.

Podstawę prawną zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm. - w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonych decyzji ) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 października 2001 r. w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska (Dz. U. Nr 130 poz. 1453 ze zm.).

I tak podmiot korzystający ze środowiska zobowiązany jest do ustalenia we własnym zakresie wysokości należnej opłat za korzystanie ze środowiska i wniesienia jej do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego (art. 284 ust. 1, art. 285 ust. 2, art. 277 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska). W terminie wniesienia opłaty podmiot powinien przedłożyć marszałkowi województwa wykaz zawierający informacje i dane wykorzystane do ustalenia wysokości opłat m.in. informację o ilość, stanie i składzie ścieków wprowadzonych do wód i do ziemi (art. 287 przywołanej ustawy).

Zgodnie zaś z art. 276 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska podmiot korzystający ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia lub innej decyzji ponosi opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska.

W myśl art.292 pkt.2 omawianej ustawy, podmiot korzystający ze środowiska ponosi opłaty podwyższone o 500 % w przypadku braku wymaganego pozwolenia na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi.

W razie zaś nieuiszczenia przez podmiot korzystający ze środowiska opłaty albo uiszczenia opłaty w wysokości nasuwającej zastrzeżenia marszałek województwa wymierza opłatę w drodze decyzji, na podstawie własnych ustaleń lub kontroli oraz wyników kontroli wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska. Marszałek województwa dokonuje ustaleń własnych na podstawie:

1) pomiarów dokonywanych przez organy administracji lub przez podmiot korzystający ze środowiska obowiązany do poniesienia opłat,

2) innych danych technicznych i technologicznych (art. 288 cyt. ustawy).

Istotny jest przy tym zapis art. 281 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którym, do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 2, przepisy działu III ustawy - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa albo wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

Bezspornym w rozpoznawanej sprawie jest to, iż skarżąca spółdzielnia jest podmiotem korzystającym ze środowiska w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska i nie posiada wymaganego przepisami prawa pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, stwierdzić należy, że skarżąca Spółdzielnia zobowiązana była do wniesienia w ustawowym terminie podwyższonych opłat za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, czego bezsprzecznie nie uczyniła, a nadto nie zrealizowała należycie wynikającego z art. 287 ustawy Prawo ochrony środowiska obowiązku nakazującego w terminie wniesienia opłaty przedstawienia aktualnej informacji o ilość, stanie i składzie ścieków wprowadzonych do wód i do ziemi.

Istotne jest w sprawie, że strona skarżąca ostatecznie nie kwestionowała przyjętej przez organ organu I instancji metody, sposobu obliczenia i wysokości określonej w decyzji opłaty za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, a jedynie zarzucała "nierówne" jej traktowanie w stosunku do podobnych do niej podmiotów (byłych osiedli PGR-owskich), które nie posiadając oczyszczalni nie są obciążane opłatami za zatruwanie środowiska. Argumentacja Spółdzielni aczkolwiek zasadna z punktu widzenia skarżącej, w niniejszej sprawie nie ma jednak istotnego znaczenia.

Słusznie zauważył organ odwoławczy, iż powoływana przez stronę skarżącą okoliczność znajdowania się w trudnej sytuacji finansowej uniemożliwiającej jej uiszczenie naliczonej opłaty, pozostaje również bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Rola organu sprowadza się w przedmiotowym postępowaniu jedynie do ustalenia czy konkretny podmiot zrealizował dyspozycję przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska i w przypadku stwierdzenia nieuiszczenia przez podmiot korzystający ze środowiska opłaty albo uiszczenia opłaty w wysokości nasuwającej zastrzeżenia organ obligowany jest do wydania decyzji określającej należną opłatę, wyliczoną zgodnie z ustawowymi zasadami.

Jak trafnie wskazało Kolegium, organ nie działa tu w ramach uznania administracyjnego, lecz w przypadku ustalenia, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, że podmiot korzystający ze środowiska nie legitymuje się wymaganym pozwoleniem na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, gdy nadto uiszczone opłaty nasuwają zastrzeżenia, wówczas jest zobligowany do wymierzenia należnej opłaty, ustalając jej wysokość zgodnie z cyt.wyżej przepisami, a w szczególności z art.292 pkt.2 omawianej ustawy, nie mając zaś przy tym możliwości prawnych wzięcia pod uwagę sytuacji finansowej tegoż podmiotu.

W tej sytuacji, argumentacja odwołująca się do sytuacji finansowej strony byłaby ewentualnie uprawniona w odrębnie wszczętym na wniosek skarżącej Spółdzielni postępowaniu np. w przedmiocie umorzenia naliczonych opłat.

Wbrew zarzutom skarżącej, z lektury akt administracyjnych nie wynika by organy orzekające w sprawie naruszyły przepis art. 10 § 1 k.p.a., nakazujący zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skarżąca poinformowana bowiem została pismem z dnia [...][...]o możliwości wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Również zastosowana metoda przez organ I instancji (na podstawie art. 23 § 3 pkt. 1 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 281 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska) do wyliczenia opłaty za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi (porównawcza wewnętrzna) - w ocenie Sądu- nie budzi zastrzeżeń. Określenie opłaty za korzystanie ze środowiska w formie oszacowania jest instytucją wyjątkową, naruszając– z konieczności – zwykły tryb wyliczenia tej opłaty. Jest to konieczność i konsekwencja wynikająca z zawinionego postępowania podmiotu korzystającego ze środowiska, jednakże nie można przypisywać jej cech sankcji, gdyż założeniem jest jedynie odtworzenie rzeczywistych danych niezbędnych do ustalenia opłaty. Żadna z metod szacunkowych wynikających z art. 23 ustawy Ordynacja podatkowa nie ma cech metody doskonałej, wszelako stosownie do okoliczności sprawy powinno się przyjąć taką, która najlepiej pozwoli organowi ustalającemu dane niezbędne do wyliczeniach opłaty zbliżyć się do wielkości rzeczywistych. Zdaniem Sądu w świetle okoliczności sprawy przyjęta przez organ metoda opierająca się na materiałach przekazanych przez stronę skarżącą umożliwiła określić przedmiotową opłatę w oparciu o dane zbliżone w maksymalnym stopniu do rzeczywistości.

Nie sposób zgodzić się ze stroną skarżącą, że uiszczanie przez nią, "zgodnie ze swoim stanem wiedzy", opłaty w wysokości "podstawowej" winno stanowić okoliczność uzasadniającą odstąpienie organu od naliczenia jej przedmiotowej opłaty. Bezspornym jest, iż wpłaty dokonywane okresowo przez skarżącą Spółdzielnie nie pokrywały w całości należnych opłat za korzystanie ze środowiska (które stosownie do obowiązujących przepisów strona miała obowiązek sama wyliczyć i wpłacić w prawidłowej wysokości), w związku z czym zasadnie organ I instancji decyzją określił wysokość opłaty za korzystanie ze środowiska (w poszczególnych okresach) w pełnej, należnej wysokości, a jedynie - stosując odpowiednio przepisy ustawy Ordynacja podatkowa - zaliczył dokonane przez stronę wpłaty na poczet zobowiązań o najwcześniejszym terminie płatności, o czym strona skarżąca został powiadomiona wydanym w dniu [...]postanowieniu o nr [...].

Kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, do czego ograniczają się kompetencje sądu administracyjnego nie wykazała, by zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu i instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa, o którym stanowi przepis art. 145 u.p.s.a.

W tej sytuacji brak było uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi i z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 u.p.s.a., orzekł jak w sentencji.