Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 95/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 23 lutego 2022 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2022 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 listopada 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 146/20 o umorzeniu postępowania zażaleniowego w sprawie ze skargi R. P. i M. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 9 listopada 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 146/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Poznaniu umorzył postępowanie zażaleniowe wszczęte zażaleniem R. P. na zarządzenie WSA w Poznaniu z 10 listopada 2020 r. o pozostawieniu wniosku o wyłączenie sędziego bez rozpoznania.

W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że R. P. w dniu 2 czerwca 2020 r. wniósł zażalenie od postanowienia WSA w Poznaniu z 17 marca 2020 r., w którym odrzucono jego zażalenie na zarządzenie wzywające M. P. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie. W zażaleniu tym wniesiono również o "wyłączenie autora zaskarżonego orzeczenia, gdyż są wątpliwości co do jego bezstronności i rzetelności".

W trakcie postępowania R. P. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, który został rozstrzygnięty odmownie postanowieniem referendarza sądowego z 25 sierpnia 2020 r., sygn. akt IV SPP/Po 32/20 (postanowienie to jest prawomocne od dnia 24 listopada 2020 r.).

W piśmie z 15 września 2020 r. R. P. wniósł kolejny wniosek o wyłączenie sędziego wskazując, że "poświadcza on rzeczywistą nieprawdę m. in. twierdząc, że nic nie wie o poważnej chorobie R. P. – mimo licznej dokumentacji lekarskiej znajdującej się w różnych aktach w/w/ sądu – te fakty są znane temu sędziemu z urzędu, mimo to zataił on te istotne dowody w sprawie – na szkodę strony skarżącej".

Pismem z 18 września 2020 r. wezwano R. P. do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wyłączenie sędziego poprzez wskazanie personalnie imienia i nazwiska sędziego, co do którego wnosi o wyłączenie oraz o uprawdopodobnienie przyczyny jego wyłączenia. Wezwanie to zostało doręczone R. P. w dniu 24 maja 2020 r. i jak wynika z akt sprawy wzywany nie odpowiedział na nie.

Powołanym na wstępie zarządzeniem z 10 listopada 2020 r., WSA w Poznaniu zarządził pozostawienie wniosku o wyłączenie sędziego bez rozpoznania.

R. P. wniósł zażalenie na zarządzenie z 10 listopada 2020 r. pozostawiające wniosek o wyłączenie sędziego bez rozpoznania.

Pismem z 21 grudnia 2020 r. żalący się został ponownie wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wyłączenie sędziego poprzez wskazanie personalnie (podanie z imienia i nazwiska sędziego), o którego wyłączenie wnosi oraz uprawdopodobnienie przyczyny wyłączenia pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Zarządzeniem z 20 kwietnia 2021 r. R. P. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na zarządzenie z 10 listopada 2020 r. o pozostawieniu wniosku o wyłączenie sędziego bez rozpoznania, w wysokości 100 zł, które zostało doręczone w dniu 28 kwietnia 2021 r.

Pismem z 5 maja 2021 r. R. P. wniósł "sprzeciw – zażalenie na postanowienie – zarządzenie WSA w Poznaniu z 20 kwietnia 2021 r. o wpis 100 zł", ponadto wniósł o "wyłączenie autora zaskarżonego orzeczenia z uwagi na wątpliwości co do jego bezstronności".

Zarządzeniem z 26 października 2021 r. zarządzono zmianę sędziego sprawozdawcy na podstawie § 27 ust. 1 Regulaminu wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych.

Z uwagi na powyższe sąd pierwszej instancji stwierdził, że przedmiotowe postępowanie wszczęte zażaleniem R. P. z 24 listopada 2020 r. na zarządzenie z 10 listopada 2020 r. o pozostawieniu wniosku o wyłączenie bez rozpoznania stało się bezprzedmiotowe z uwagi na wydanie w sprawie zarządzenia z 26 października 2021 r. o zmianie sędziego sprawozdawcy, dlatego postanowił je umorzyć.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł R. P., wnosząc o jego uchylenie, ponadto o wyłączenie sędziego – autora zaskarżonych orzeczeń, a także zwolnienie z opłat i kosztów sądowych w całości, gdyż nie jest on w stanie ich ponieść. Wnosi także o zawieszenie postępowania z powodu choroby.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 195 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329, Ppsa), jeżeli postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe przed przedstawieniem zażalenia wraz z aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym umarza to postępowanie, przy czym na postanowienie WSA w tym przedmiocie przysługuje zażalenie.

Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy, postępowanie wszczęte zażaleniem R. P. z 24 listopada 2020 r. na zarządzenie z 10 listopada 2020 r. o pozostawieniu wniosku o wyłączenie sędziego bez rozpoznania stało się bezprzedmiotowe z uwagi na wydanie w sprawie zarządzenia z 26 października 2021 r. o zmianie sędziego sprawozdawcy (k. 120). W związku z powyższym sąd pierwszej instancji prawidłowo umorzył postępowania zażaleniowe.

Odnośnie zaś wniosków wskazanych w rozpoznawanym zażaleniu - zwolnienia z opłat i kosztów sądowych w całości oraz zawieszenia postępowania, trzeba wskazać skarżącemu, że z tych samych względów, o których mowa powyżej, kwestie ta stały się bezprzedmiotowe, a ponadto w obecnie obowiązującym stanie prawnym to nie Naczelny Sąd Administracyjny orzeka o przyznaniu prawa pomocy, właściwy w tym względzie jest wojewódzki sąd administracyjny.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa w związku z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.