Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 817/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 26 ust. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 1993 nr 90 poz 416
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 75 par. 3, art. 81a, art. 81b par. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Teza: Wydanie ostatecznej decyzji podatkowej w zakresie zobowiązań podatkowych z tytułu określonego podatku za dany - konkretny okres podatkowy kończy definitywnie przysługujące podatnikowi i obciążające podatnika samoobliczenie podatku, w którym podatnik może /między innymi/ składać wywołujące skutki prawne korekty deklaracji podatkowych. Do czasu więc /ewentualnego/ wzruszenia bytu prawnego ostatecznej decyzji podatkowej podatnikowi nie przysługuje prawo składania w zakresie jej obowiązującego orzeczenia korekt deklaracji podatkowych, za pomocą których mógłby dochodzić nadpłaty podatkowej za okres podatkowy oceniony i rozstrzygnięty w decyzji.

TEZY

Wydanie ostatecznej decyzji podatkowej w zakresie zobowiązań podatkowych z tytułu określonego podatku za dany - konkretny okres podatkowy kończy definitywnie przysługujące podatnikowi i obciążające podatnika samoobliczenie podatku, w którym podatnik może /między innymi/ składać wywołujące skutki prawne korekty deklaracji podatkowych. Do czasu więc /ewentualnego/ wzruszenia bytu prawnego ostatecznej decyzji podatkowej podatnikowi nie przysługuje prawo składania w zakresie jej obowiązującego orzeczenia korekt deklaracji podatkowych, za pomocą których mógłby dochodzić nadpłaty podatkowej za okres podatkowy oceniony i rozstrzygnięty w decyzji.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Nowak, Sędziowie NSA Bogusław Dauter, Jacek Brolik (sprawozdawca), Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2006 r. na rozprawie w Wydziale II Izby Finansowej skargi kasacyjnej Stanisława O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 listopada 2004 r., sygn. akt I SA/Ka 2381/03 w sprawie ze skargi Stanisława O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 2 października 2003 r., (...) w przedmiocie zwrotu nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 listopada 2004 r., I SA/Ka 2381/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Stanisława O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 2 października 2003 r. utrzymującą w mocy decyzję (...) Urzędu Skarbowego w C. z dnia 24 lipca 2003 r., którą odmówiono podatnikowi stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. po złożeniu przez tegoż podatnika w dniu 27 lutego 2003 r. korekty zeznania podatkowego o wysokości osiągniętych dochodów w 1999 r.

W uzasadnieniu do tego wyroku w pierwszej kolejności przybliżono przebieg postępowania przed organami podatkowymi. W tych ramach wskazano, że w wyniku kontroli zeznania podatkowego za 1999 r., złożonego przez skarżącego w dniu 27 kwietnia 2000 r., w postępowaniu podatkowym zakwestionowano: /1/ dokonane przez podatnika odliczenie od dochodu wydatków w kwocie 651.000 zł na budowę własnego budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z przeznaczeniem znajdujących się w nim lokali mieszkalnych na wynajem, /2/ prawnie znaczącą formę realizacji premii uznaniowej za grudzień 1999 r. w wysokości 663.000 zł. W wyniku tych ustaleń (...) Urząd Skarbowy w C. decyzją z dnia 2 lutego 2001 r. określił skarżącemu wysokość zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. w kwocie 36.879,90 zł, wysokość zaległości w tym podatku w kwocie 251.101 zł oraz wysokość należnych odsetek za zwłokę naliczonych na dzień wydania decyzji przez organ I instancji od powyższej zaległości w kwocie 61.717,80 zł. Następnie rozstrzygnięcie to utrzymano w mocy decyzją Izby Skarbowej w K. /Ośrodek Zamiejscowy w C./ z dnia 22 czerwca 2001 r., zaś skarga na tę decyzję została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2002 r., I SA/Ka 1719/01. Natomiast podanie o rewizję nadzwyczajną od tego wyroku nie zostało uwzględnione przez Rzecznika Praw Obywatelskich. Z kolei wniosek o wznowienie tego postępowania sądowego został oddalony postanowieniem NSA z dnia 3 grudnia 2003 r., I SA/Ka 1969/03.

Analizując złożoną w dniu 27 lutego 2003 r. przez Stanisława O. korektę zeznania za 1999 r., organ odwoławczy zauważył, że ocena zasadności rozstrzygnięcia organów podatkowych w kwestii odmowy skarżącemu prawa do skorzystania z ulgi budowlanej na budowę budynku z lokalami przeznaczonymi pod wynajem oraz wysokości wykazanego dochodu ze stosunku pracy była przedmiotem sądowej kontroli, a jej poprawność potwierdził NSA w wyroku z dnia 18 listopada 2002 r., I SA/Ka 1719/01 i w tym zakresie obowiązuje zasada powagi rzeczy osądzonej.

Odnosząc się do powołanego przez skarżącego wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 października 2002 r., SK 39/01 /OTK-A 2002 nr 5 poz. 66/ stwierdzono, iż skorzystanie z ulgi budowlanej na budowę budynku z lokalami przeznaczonymi pod wynajem jest przewidziane dla podatników - nabywców gruntu, na którym nie znajduje się budynek w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Odliczeniu od dochodu podlegają bowiem wydatki na nabycie gruntu lub prawa wieczystego użytkowania gruntu przeznaczonego po budowę budynku mieszkalnego, nie zaś gruntu, na którym taki budynek, będący częścią składową gruntu lub stanowiący odrębną nieruchomość został już wzniesiony. W rozpatrywanym przypadku istnienie budynku na zakupionym przez podatnika gruncie zostało potwierdzone m. in. w decyzjach pozwalających na zabudowę z dnia 23 lutego 1999 r. oraz z dnia 18 października 1999 r. Ponadto zwrócono uwagę, że kwota poniesionych wydatków na budowę budynku mieszkalnego na wynajem w zeznaniu określona została przez podatnika w wysokości 651.000 zł, natomiast w złożonej korekcie wzrosła do kwoty 1.992.340 zł, mimo że aktualnie w korekcie ujęto tylko i wyłącznie wydatek na zakup działki. Co więcej, ustalono, że skarżący zalegał ze spłatą podatku za lata wcześniejsze.

Powyższe okoliczności przesądzały więc o konieczności odmowy stwierdzenia, po analizie złożonej korekty zeznania podatkowego, przez organy podatkowe nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1999 r.

W skardze do Sądu administracyjnego Stanisław O. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego. Decyzji tej zarzucił naruszenie: art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm., zwana dalej "u.p.d.o.f."/ oraz art. 74, art. 81b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm., zwana dalej "Ordynacja podatkowa"/ przez ich niezastosowanie, jak również art. 120, art. 121, art. 122, art. 128, art. 165 i art. 165a Ordynacji podatkowej przez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego i bezzasadną odmowę stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r.

W uzasadnieniu do tak sformułowanych zarzutów skarżący wyeksponował, że jego wniosek o stwierdzenie nadpłaty dotyczy wydatku, który dotychczas nie był przedmiotem badania i postępowania podatkowego. W sprawie pojawiły się nowe fakty i dowody, których organ podatkowy nie weryfikował, a które to okoliczności stały się przyczynkiem do wydania przez NSA pozytywnego orzeczenia co do wznowienia postępowania w sprawie. Zdaniem skarżącego, okoliczność, że organ podatkowy nie podzielił sposobu zakwalifikowania w złożonym przez stronę zeznaniu podatkowym wydatków i przychodów ze stosunku pracy, nie może być przesłanką negatywną do odmowy stwierdzenia nadpłaty - co wynika z treści art. 75 Ordynacji podatkowej. Korekta zeznania została złożona w oparciu o dokumentację pracodawcy i dlatego też nie może dowolnie zmieniać kwalifikacji źródła przychodu sprzecznie z dokumentami otrzymanymi od zakładu pracy. Odmowa stwierdzenia przez organy podatkowe nadpłaty tylko w oparciu o wykładnię wyroku Trybunału Konstytucyjnego, była zdaniem strony niewystarczająca, szczególnie, że opinia rzeczoznawcy potwierdza odmienną od przyjętej przez organy podatkowe interpretację prowadzonej przez podatnika inwestycji.

W piśmie z dnia 29 października 2004 r. skarżący podtrzymał skargę, a ponadto wniósł o umorzenie postępowania sądowego. Wskazał, iż w wyniku złożenia kolejnej korekty zeznania podatkowego za rok 1999, związanej z otrzymaną od byłego pracodawcy korektą PIT-11, organ odwoławczy postanowieniem z dnia 12 października 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. wznowił postępowanie zakończone zaskarżona w niniejszej sprawie decyzją ostateczna Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 2 października 2003 r. /które następnie, zdaniem podatnika bezprawnie, zawiesił do czasu rozstrzygnięcia przedmiotowego postępowania sądowego/. Według podatnika wskutek wznowienia postępowania poprzednio wydane decyzje wymiarowe utraciły moc, a postępowanie podatkowe winno toczyć się od początku.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się zaś do pisma procesowego z dnia 29 października 2004 r., pełnomocnik organu odwoławczego na rozprawie w dniu 3 listopada 2004 r. oświadczył, że wznowienie postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty za rok 1999 nastąpiło w związku ze złożeniem przez podatnika kolejnej korekty zeznania podatkowego za rok 1999, opartej na nowych wyliczeniach. Podkreślono przy tym, że podobne, kilkakrotnie składane korekty dotyczą kolejnych lat podatkowych i organy podatkowe rozpoznają je w trybie wznowienia postępowania. Podkreślono jednak, że wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania w sprawie nadpłaty za rok 1999 nie oznacza, że uchylona została zaskarżona decyzja, a zatem postępowanie sądowe w tej sprawie nie jest bezprzedmiotowe.

Oddalając skargę, Sąd I instancji przede wszystkim podkreślił, że dwie sporne w niniejszej sprawie kwestie: /1/ zakwestionowanie wykazanego przychodu ze stosunku pracy oraz /2/ odmowa potwierdzenia zgodności z prawem wykorzystania przez podatnika prawa do ulgi na budowę budynku z lokalami przeznaczonymi pod wynajem, stanowiące podstawę do wydania decyzji wymiarowej (...) Urzędu Skarbowego w C. z dnia 2 lutego 2001 r., były już przedmiotem kontroli instancyjne jak również sądowej, w której wyniku decyzja ta stała się ostateczna. Zatem w jej zakresie obowiązuje zasada powagi rzeczy osądzonej.

W następnej kolejności w pełni podzielono rozstrzygnięcie i argumentację zaprezentowaną w wyroku NSA z dnia 18 listopada 2002 r., I SA/Ka 1719/01. Wskazano bowiem, że w odniesieniu do pierwszej ze spornych kwestii, tj. wysokości i formy realizacji przychodów ze stosunku pracy wypłata premii w formie przejęcia wierzytelności byłaby sprzeczna z przepisami prawa pracy, a okoliczności przyznania powyższej premii budziły poważne i uzasadnione wątpliwości. Wskazując na regulacje art. 11 i 12 u.p.d.o.f., wyjaśniono, że za przychody ze stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne otrzymane przez podatnika, natomiast w rozpatrywanym przypadku takie wypłaty nie miały miejsca. W związku z tym wyrażono pogląd, iż premia jest niestałym składnikiem wynagrodzenia, dodatkiem do płacy zasadniczej ze swej istoty o charakterze pieniężnym i stanowi ruchomą część wynagrodzenia pracowniczego, a co się z tym wiąże podlega takiej samej ochronie jak wynagrodzenie za pracę. Oznacza to między innymi, że pracownik nie może zrzec się prawa do jej otrzymania. Ponadto, może zostać ona wypłacona tylko w formie pieniężnej -jeżeli natomiast pracodawca nie wypłaci premii, pracownikowi przysługuje żądanie wypłaty premii na drodze sądowej. Podkreślono przy tym, że zgodnie z brzmieniem przepisu art. 86 par. 2 Kodeksu pracy wypłaty wynagrodzenia dokonuje się formie pieniężnej, częściowe spełnienie wynagrodzenia w innej formie niż pieniężna jest zaś dopuszczalne tylko wówczas, gdy przewidują to ustawowe przepisy prawa pracy lub układ zbiorowy pracy /w rozpatrywanym przypadku okazało się, że spółka "N." nie zarejestrowała układu zbiorowego pracy dla pracowników swojej firmy/.

Podzielono również poglądy wyrażone we wspomnianym wyroku NSA dotyczące zakwestionowania rozliczonej przez skarżącego ulgi budowlanej określonej w art. 26 ust, 1 pkt 8 u.p.d.o.f. Nawiązując do powołanego przez podatnika wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 października 2002 r., SK 39/01 /OTK-A 2002 nr 5 poz. 66/, że orzeczenie to dotyczy podatników - nabywców użytkowania wieczystego działki, na której realizowane jest następnie budownictwo wielorodzinne, wyjaśniono, iż skorzystanie z przewidzianej ulgi uzależnione było od zakupu działki niezabudowanej. Odliczeniu od dochodu podlegały bowiem wydatki na nabycie gruntu lub prawa wieczystego użytkowania gruntu przeznaczonego po budowę budynku mieszkalnego, nie zaś gruntu, na którym taki budynek, będący częścią składową gruntu lub stanowiący odrębną nieruchomość został już wniesiony. W rozpatrywanym przypadku nie było wątpliwości, iż w momencie zakupu gruntu na nim istniał już budynek, co zostało potwierdzone m.in. decyzjami o pozwoleniu na zabudowę i treścią umowy przeniesienia prawa użytkowania wieczystego gruntu i własności budynków z dnia 15 grudnia 1999 r.

W końcowej części uzasadnienia uznano za bezzasadne żądania skarżącego zawartego w piśmie procesowym z dnia 29 października 2004 r. z uwagi na fakt, iż wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty za rok 1999 nie oznaczało, że została uchylona zaskarżona w rozpatrywanej sprawie decyzja organu odwoławczego, a zatem przedmiotowe postępowanie sądowe nie było bezprzedmiotowe.

Powyższy wyrok został zaskarżony skargą kasacyjną pełnomocnika Stanisława O., w której wniósł on o jego zmianę i uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 2 października 2003 r., ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, zarzucając:

1. naruszenie art. 45 i 46 u.p.d.o.f. oraz art. 72 par. 1 i art. 75 Ordynacji podatkowej przez ich niewłaściwą wykładnię i zastosowanie,

2. naruszenie art. 26 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. przez niewłaściwą interpretację,

3. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a to art. 120, art. 121, art. 122 oraz art. 165 i art. 165a Ordynacji podatkowej przez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego, niewyczerpujące rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego, a w rezultacie bezzasadną odmowę stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych.

W uzasadnieniu do tak sformułowanych zarzutów i wniosków kasacyjnych w pierwszej kolejności wytknięto szereg uchybień, jakich, w ocenie autora skargi kasacyjnej, dopuścił się Sąd I instancji. W tym zakresie podniesiono, iż całkowicie pominięto dowody /zaświadczenie Urzędu Miejskiego w S. z dnia 16 stycznia 2001 r., opinia techniczno-budowlana, protokoły zeznań urzędników wspomnianego urzędu, pozwolenia na użytkowanie wybudowanych lokali, kopie umów z najemcami/, które skarżący powoływał w postępowaniu odwoławczym, nie uzasadniając przy tym przyczyny takiego postępowania. Co więcej pominięto w zupełności całą dokumentację potwierdzającą, że mieszkania zostały wybudowane i oddano je do użytku. Powyższe braki pozwalały na postawienie tezy, że sądowa ocena istniejącego w sprawie materiału dowodowego była dowolna i sprzeczna z treścią przedstawianych dokumentów urzędowych, co oznaczało jednocześnie naruszenie przepisów postępowania.

W następnej kolejności wytknięto, iż ani organy podatkowe, ani Sąd nie zauważyły, że złożenie korekty zeznania podatkowego podyktowane było poniesionymi wydatkami na nabycie prawa wieczystego użytkowania gruntu z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkań pod wynajem. W tym zakresie poprzestano jedynie na stwierdzeniu, iż obowiązuje zasada powagi rzeczy osądzonej. Zatem nie zostały podjęte jakiekolwiek czynności w celu weryfikacji w jakim rozmiarze skarżący poniósł wydatki na nabycie prawa wieczystego użytkowania, ani też czy spełnia on warunki do dokonania odliczenia w dacie złożenia spornej korekty. W konsekwencji pomimo zmiany stanu faktycznego sprawy w stosunku do pierwotnej decyzji wymiarowej przyjęto, że stan ten nie uległ w stosunku do skarżącego żadnym zmianom, co naruszyło do zasadę państwa prawa i zaufania do działania organów podatkowych. Ponadto Sąd, w ocenie skarżącego, dokonał w sposób nieuprawniony wykładni zawężającej wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 października 2002 r., SK 39/01 /OTK-A 2002 nr 5 poz. 66/, uzależniając uzyskanie prawa do ulgi budowlanej od nabycia gruntu niezabudowanego. Autor skargi kasacyjnej wyjaśnił, iż żadna z decyzji wymiarowych, ani wyroków powołanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie kwestionowały faktu poniesienia przez skarżącego wydatków na nabycie prawa użytkowania wieczystego na cele budownictwa mieszkaniowego, w konsekwencji za nieuprawnione uznano stanowisko, że skarżący nie nabył prawa do odliczenia tychże wydatków w trybie korekty zeznania podatkowego ze rok 1999.

Kontynuując tematykę odliczenia od dochodu wydatków związanych z budową budynku mieszkalnego z przeznaczeniem pod wynajem zwrócono uwagę, iż Sąd I instancji błędnie przyjął, opierając się na art. 45 ust. 6 u.p.d.o.f., że określenie zobowiązania podatkowego w decyzji wymiarowej, pozbawia podatnika, w przypadku późniejszego ujawnienia wydatków podlegających odliczeniu, prawa do skorzystania z takiej ulgi podatkowej. Zdaniem skarżącego wystąpienie w jakiejkolwiek postaci nadpłaconego zobowiązania rodzi po stronie organów podatkowych, zgodnie z art. 75 Ordynacji podatkowej, obowiązek ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a nie unikanie tej czynności przez odwołanie się do wcześniej wydanych decyzji wymiarowych. Co więcej art. 75 Ordynacji podatkowej nie uzależnia zwrotu nadpłaconego zobowiązania podatkowego od prawidłowości złożonego rocznego zeznania podatkowego. Tak więc, w ocenie autora skargi kasacyjnej, późniejsza jego korekta pozostaje bez wpływu na wystąpienie nadpłaty w podatku, która to powinna zostać podatnikowi zwrócona.

W końcowej części rozważań dotyczących ulgi budowlanej wskazano, że prawo do jej nabycia nie jest treścią uzyskanych pozwoleń na budowę, na których oparł swe rozważania Sąd. Ich rozstrzygnięcia bowiem nie zmieniają faktu, że podatnik prowadził na zakupionym gruncie budowę, w wyniku które powstał budynek mieszkalny.

Ponowiono również argumentację, w związku z którą, w sytuacji wznowienia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty za rok 1999 przez organ odwoławczy, sprawa powinna ponownie zostać rozstrzygnięta merytorycznie, aby w ten sposób uniknąć funkcjonowania w obrocie prawnym dwóch sprzecznych decyzji /odmawiającej stwierdzenia nadpłaty i wznawiającej postępowanie w tym przedmiocie/.

W odniesieniu zaś do zakwestionowania wysokości i formy wskazania przychodów ze stosunku pracy podniesiono, że skoro nie uznano za przychód z tego stosunku wypłaconej premii uznaniowej w formie wierzytelności, to organy powinny wszcząć postępowania i skorygować ustalone zobowiązanie podatkowe z powodu bezpodstawnie odprowadzonych przez pracodawcę podatnika zaliczek na podatek dochodowy od zakwestionowanej premii. Brak takiej korekty skarżący uznał za naruszenie art. 72 par. 1 i art. 75 Ordynacji podatkowej.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 25 maja 2006 r., pomimo prawidłowego zawiadomienia, nikt się nie stawił.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Brak jest podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej.

Na wstępie podnieść należy, że trzeci zarzut skargi kasacyjnej, w którym skarżący podnosi naruszenie przez Sąd I instancji szeregu przepisów procesowych Ordynacji podatkowej, sformułowany i przedstawiony został w sposób nie tworzący możliwości jego uwzględnienia w sądowym postępowaniu kasacyjnym. Zważyć bowiem należy, że sądy administracyjne nie stosują wymienionych w tym zakresie przez stronę przepisów procedury podatkowej, natomiast skarga nie zawiera zarzutu: jakie przepisy, stosowanej przez Sąd I instancji ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, naruszyć miał tenże Sąd oceniając zastosowane przywoływanych unormowań prawa procesowego przez organy podatkowe w podatkowym postępowaniu administracyjnym.

W tym stanie rzeczy zasadnie uznać należało, że, w sytuacji braku adekwatnych - zgodnie z wymogami prawa sformułowanych i przedstawionych zarzutów kasacyjnych, skarżący nie zakwestionował skutecznie prawnie ocen Sądu I instancji w zakresie ustaleń stanu faktycznego sprawy zaprezentowanych przez organy podatkowe.

Przede wszystkim jednak zwrócić należy uwagę na niezasadność zarzutów kasacyjnych odnoszących się do podatkowego prawa materialnego, na podstawie których skarżący dąży do stwierdzenia prawa do nadpłaty podatkowej za okres podatkowy, który był /już/ przedmiotem ostatecznej decyzji wymiarowej właściwego organu podatkowego, skarga na którą to decyzję została oddalona prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2002 r., I SA/Ka 1719/01.

Na podstawie art. 75 par. 3 Ordynacji podatkowej /w stanie prawnym merytorycznego rozpoznania sprawy niniejszej przez organy podatkowe/, podatnik równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty zobowiązany jest złożyć skorygowane zeznanie podatkowe /deklarację podatkową/.

Przy interpretacji i stosowaniu powołanego przepisu /i wynikającego z niego wymogu prawnego/ należy mieć na uwadze unormowanie art. 81b par. 1 Ordynacji podatkowej.

Na podstawie tego przepisu:

par. 1 pkt 1. Uprawnienie, o którym mowa w art. 81a /prawo do korekty zobowiązania podatkowego powstającego z mocy samego prawa/ ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej oraz w okresie pomiędzy zakończeniem kontroli a wszczęciem postępowania - w zakresie zobowiązań podatkowych, których dotyczy postępowanie lub kontrola,

par. 1 pkt 2. przysługuje nadal - w zakresie, w jakim w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej nie stwierdzono naruszenia prawa lub nie wydano decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.

Z przytoczonego zapisu prawnego wynika w sposób jednoznaczny, że prawo do korekty zeznania podatkowego nie przysługuje odnośnie zobowiązań podatkowych w przedmiocie których wydano decyzję określającą ich wysokość.

Uzasadnieniem takiego rozstrzygnięcia ustawowego jest niezwykle ważna okoliczność prawna, iż wydanie ostatecznej decyzji podatkowej w zakresie zobowiązań podatkowych z tytułu określonego podatku za dany - konkretny okres podatkowy kończy definitywnie przysługujące podatnikowi i obciążające podatnika samoobliczenie podatku, w którym podatnik może /między innymi/ składać wywołujące skutki prawne korekty deklaracji podatkowych. Do czasu więc /ewentualnego/ wzruszenia bytu prawnego ostatecznej decyzji podatkowej podatnikowi nie przysługuje prawo składania w zakresie jej obowiązującego orzeczenia korekt deklaracji podatkowych, za pomocą których mógłby dochodzić nadpłaty podatkowej za okres podatkowy oceniony i rozstrzygnięty w decyzji. Zaaprobowanie stanowiska skarżącego, że za pomocą deklaracji korygujących w ramach wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatkowej można faktycznie zmieniać wynikające z ostatecznych decyzji podatkowych rozstrzygnięcia o wysokości zobowiązań podatkowych naruszałoby przepisy o mocy wiążącej decyzji ostatecznych a także unormowania w przedmiocie ustawowego trybu i możliwości wzruszania ich bytu prawnego. W sprawie niniejszej /zaś/ została wydana i nie została uchylona decyzja odnośnie spornego zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok podatkowy 1999. Ponadto, skarga na tą decyzję została oddalona prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego; orzeczenie, to jako prawomocne, na podstawie art. 170 /cyt./ Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Z tych powodów, na podstawie art. 184 przywoływanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił.