Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 390/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [....] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego skargę oddala


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. Nr – [...] na podstawie art. 97 §1 pkt 4, art. 98 i art. 101 § 1 i § 3 oraz 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej kpa oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej wykonanych robót budowlanych przy budowie ogrodu zimowego od strony północno-wschodniej budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] z obrębu [...], przy ul. K. [...] w W., których inwestorem jest A. B.

W uzasadnieniu podjętego postanowienia organ I instancji wskazał, że w toku prowadzonego postępowania w sprawie wykonanych robót budowlanych przy budowie ogrodu zimowego od strony północno-wschodniej budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] z obrębu [...], przy ul. K. [...] w W., postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. nr – [...] nałożył na inwestora A. B. obowiązek przedłożenia stosownych dokumentów do ewentualnej legalizacji samowolnie rozpoczętych robót budowlanych przy ogrodzie zimowym.

Organ podał, że A. B. wystąpiła z wnioskiem o zawieszenie postępowania w tej sprawie, do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy dla W. I Wydział Cywilny wniosku o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości przy ul. K. [...] w W.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], zaznaczył, że w polskim systemie prawnym obowiązuje zasada zgodnie z którą nie ma nieruchomości niczyich. Dodał, że może zaistnieć sytuacja w której nie będzie uregulowany stan prawny nieruchomości. Jednak przepisy prawa pozwalają na prowadzenie postępowań w takich przypadkach.

Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie bezspornym jest fakt, że inwestorem ogrodu zimowego jest A. B., na którą zostały nałożone obowiązki postanowieniem z dnia [...] maja 2011r. Wskazał, że w myśl art. 52 Prawa budowlanego to inwestor , właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany dokonać czynności nakazanych w decyzji o której mowa w art. 48 i 49 b Prawa budowlanego. Z tego wynika, że w pierwszej kolejności obowiązkami o których mowa w art. 49b obciążany winien być inwestor.

Wobec powyższego organ I instancji uznał, że brak jest podstaw do zawieszenia postępowania w trybie art. 97 §1 pkt 4 kpa.

Po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez A. B. na postanowienie organu I instancji, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 kpa uchylił zaskarżone postanowienie i na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej wykonanych robót budowlanych przy budowie ogrodu zimowego od strony północno-wschodniej budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] z obrębu [...], przy ul. K. [...] w W. W., których inwestorem jest A. B., do czasu zakończenia postępowania cywilnego o zasiedzenie nieruchomości.

Zdaniem organu odwoławczego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] dokonał nieprawidłowej oceny stanu prawnego niniejszej sprawy.

Wskazał, że organ I instancji naruszył przepisy art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 kpa.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał analizy całego materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych organu I instancji, stwierdzając, iż wniosek skarżącej o zawieszenie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie jest wynikiem wniosku wniesionego do sądu cywilnego o stwierdzenie zasiedzenia przedmiotowej nieruchomości.

Powołał przepis art. 97 kpa i podkreślił, że jedną z przyczyn uzasadniających zawieszenie postępowania administracyjnego jest konieczność uprzedniego rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji przez inny organ lub sąd, które stanowi zagadnienie wstępne.

Organ odwoławczy wskazał, że postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone jest w trybie art. 48 Prawa budowlanego, czyli w przypadku budowy lub wybudowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę. W trakcie takiego postępowania na podstawie art. 48 Prawa budowlanego inwestor zobowiązany jest do przedłożenia m.in. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Dalej, organ II instancji podał, że skarżąca wniosła do organu I instancji oświadczenie wskazując, iż jej prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika z faktu samoistnego posiadania przedmiotowej nieruchomości.

Jednakże jeszcze przed wydaniem merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ powiatowy skarżąca złożyła wniosek do sądu cywilnego o stwierdzenie zasiedzenia przedmiotowej nieruchomości.

Organ odwoławczy podkreślił, że w aktach administracyjnych organu I instancji znajdują się dokumenty potwierdzające, iż właścicielami nieruchomości przy ul. [...] w W. są J. i W. K. (postanowienie Sądu Rejonowego z dnia [...] września 2003 r. oraz wypis z rejestru gruntów).

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że rozstrzygnięcie sądu cywilnego ma wpływ na zakończenie postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie art. 48 Prawa budowlanego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie złożyła J. K. reprezentowana przez A. N. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:

1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności, art. 48 i 49 b oraz 52 Prawa budowlanego,

2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, a w szczególności art. 97 § 1 pkt 4 kpa.

3)

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumenty wyrażone w uzasadnieniu postanowienia i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury.

Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej kontroli zakwestionowanego rozstrzygnięcia, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie prawa nie narusza.

Rozważania Sądu w niniejszej sprawie należy rozpocząć od przypomnienia, że zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zawieszenie postępowania na tej podstawie uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek:

a) postępowanie administracyjne jest w toku;

b) rozpatrzenie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania administracyjnego zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd;

c) zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte.

Oceniając zatem prawidłowość kontrolowanych aktów należało ustalić, czy w rozpoznawanej sprawie wystąpiło "zagadnienie wstępne". Wyjaśniając znaczenie tego pojęcia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że obejmuje ono sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem innego zagadnienia prawnego.

NSA wyjaśnił, że musi istnieć bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym, przy czym o takiej bezpośredniej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej. Dopiero wówczas określone zagadnienie ma charakter prejudycjalny, o jakim mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Akcentuje się również, że wymaganej bezpośredniej zależności nie można utożsamiać z wymogiem jej ukierunkowania na określoną treść decyzji administracyjnej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego "zależeć" powinno rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji. Zawieszając zatem postępowanie administracyjne na omawianej podstawie, organ nie może kierować się przewidywaniami, jaki będzie wynik merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt powyższej sprawy należy całkowicie podzielić pogląd organu, iż istnieje bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy postępowaniem w sprawie dotyczącej wykonanych robót budowlanych przy budowie ogrodu zimowego od strony północno-wschodniej budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] z obrębu [...], przy ul. K. [...] w W., których inwestorem jest A. B., a wymogiem przedstawienia organowi oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane a co za tym idzie wydaniem przez Sąd cywilny deklaratoryjnego postanowienia w przedmiocie ewentualnego nabycia prawa własności nieruchomości w drodze zasiedzenia.

Należy podzielić przez analogię stanowisko reprezentowane w orzecznictwie sądowoadministarcyjnym, iż przypadku postępowania dotyczącego samowoli budowlanej, a toczącego się na podstawie art. 48 prawa budowlanego jeżeli dla terenu inwestycji nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to rozstrzygnięcie sprawy warunków zabudowy stanowi zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. ( vide wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 października 2010r., II SA/Kr 98/10). Sytuacja w której inwestorka realizując postanowienie organu , wydane także w postępowaniu legalizacyjnym, korzysta z przysługującego jej prawa do złożenia wniosku o zasiedzenie, w ocenie Sądu wypełnia dyspozycje art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Na marginesie należy jedynie podnieść, iż Sąd Rejonowy [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012r. w sprawie I Ns [...]/11 oddalił wniosek A. B. o zasiedzenie. Tak więc z chwilą uprawomocnienia się tego orzeczenia ustanie przyczyna zawieszenia postępowania administracyjnego.

Tym samym należało uznać, że organ trafnie i pozostając w zgodzie z prawem przyjął, iż była przesłanka do zawieszenia niniejszego postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1pkt 4 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną oddalił.