Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1844/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak (spr.), Asesor WSA Dariusz Turek, Protokolant Urszula Hoduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2005 r. sprawy ze skargi J .G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2005 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. Burmistrz Miasta Z. na kwotę 571,60 zł. ustalił wysokość należnego od J.G. podatku od nieruchomości za 2005 r.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że wymiaru podatku dokonano w oparciu o dane z ewidencji gruntów prowadzonej przez Wydział Geodezji Starostwa Powiatowego w W. oraz informację o nieruchomości złożoną przez jej właściciela.

Od decyzji tej Skarżący złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Zaskarżył "punkt F" tejże decyzji, "gdzie stawka podatku za grunt wzrosła o 100% czyli 10 groszy za m2". W 2004 r. wynosiła ona bowiem 10 groszy. Skarżący podniósł, iż z protokołu posiedzenia Rady Miasta Z. wynika, że za stawką 20 groszy za m2 głosowało 12 radnych, 2 było przeciw, a 1 wstrzymał się od głosu. Skarżący przedstawił przy tym swoją (negatywną) ocenę Rady Miasta, jej członków i Burmistrza, a także ich działalności. Wskazał na ubóstwo mieszkańców Z. oraz nieracjonalność decyzji o podwyższeniu stawki podatku od nieruchomości. W jego przypadku skutkiem tego był wzrost podatku o 280 zł. Zarzucił też, że "podwyżka podatku" nie ma ani logicznego uzasadnienia, ani też "umocowania w przepisach prawa samorządowego".

W piśmie z dnia 28 kwietnia 2005 r., będącym odpowiedzią na wezwanie do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, Skarżący podniósł, że w wypisie z rejestru gruntów wpisany miał grunt klasy V , zwolniony od podatku. Bez jego zgody i wniosku dokonano przekwalifikowania gruntu. W związku z tym wniósł o dołączenie do akt sprawy poprzedniego wypisu z rejestru gruntów. Wyjaśnił też, że posiada budynek "w stanie surowym nie odebrany przez "P. [...] w W." Ponadto wniósł o wystąpienie do Burmistrza Miasta Z. o uzasadnienie podwyżki podatku od nieruchomości za 2005 r. o 100%.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] maja 2005 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy przytoczył treść art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 31), powoływanej dalej jako "u.p.i o.l.". Jego zdaniem Burmistrz prawidłowo ustalił wysokość należnego od Skarżącego podatku, stosując przy tym stawkę [...] groszy za m2 gruntu. Działanie takie znajdowało umocowanie w treści art. 5 u.p.i o.l. w związku z § 1 pkt. 11 lit. b) uchwały Nr [...] Rady Miasta Z. z dnia [...] grudnia 2004 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości na 2005 r.

Skarżący kwestionuje dane zawarte w ewidencji gruntów. Jednakże ewentualne sprostowanie tych danych musi być dokonane w odrębnym postępowaniu, które nie może być połączone z postępowaniem w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że zgodnie z art. 5 u.p.i o.l. kompetencje w zakresie ustalania stawek podatku od nieruchomości przysługują radzie gminy, z zastrzeżeniem, iż nie mogą one przekraczać kwot wskazanych w ustawie ([...] zł za m2 dla "pozostałych gruntów"). Stawka przyjęta w uchwale nie przekracza ustawowych górnych stawek.

Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło swój brak kompetencji do zmian przepisów gminnych. Wysokość stawek podatku od nieruchomości wynika z uchwały rady gminy i także nie może być zmieniona przez Kolegium. Również przeznaczenie gruntów nie może być zmieniane mocą woli samych zainteresowanych, gdy tylko zmienia się wysokość stawek podatku od nieruchomości.

Na decyzję powyższą Skarżący złożył skargę, w której wniósł o uchylenie "decyzji I i II instancji wraz z uchwałą Rady Miasta Z. o wysokości podatku na rok 2005".

Skarżący poddał w wątpliwość "istnienie S.K.O. jako organu odwoławczego". Jego zdaniem organ ten nie posiada uprawnień (prawa) do zmiany decyzji Burmistrza Z . Nie posiada też "obiektywnej woli przy decyzjach, gdy posiada prawo". Powtórzył swoją ocenę Rady Miasta Z. i Burmistrza.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podkreślając, iż Skarżący nie podnosi w stosunku do niej żadnego konkretnego zarzutu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie jest zasadna.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; z 2004 r. Nr 162, poz. 1692; dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Jednakże Sąd zawsze związany jest granicami sprawy, w której skargę wniesiono i nie może wkraczać swoimi ocenami prawnymi w sprawę inną niż ta, jaka była przedmiotem postępowania przed organami administracji, Sprawę rozpatrywaną przez Sąd określa Skarżący, wskazując konkretny akt (decyzję, postanowienie), którego skarga dotyczy. Skarżący wniósł skargę na decyzję w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości, a zatem tylko ta decyzja i poprzedzające jej wydanie postępowanie administracyjne, mogły być przedmiotem rozpoznania Sądu. W tak zakreślonych granicach sprawy Sąd nie mógł natomiast oceniać prawidłowości uchwały Nr [...] Rady Miasta Z. z dnia [...] grudnia 2004 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości na 2005 r. Nie mógłby też, nawet w przypadku uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji, uchylić także tej uchwały.

Rację ma Samorządowe Kolegium Odwoławcze podnosząc swój brak kompetencji do zmiany uchwały oraz określonych w niej stawek podatku od nieruchomości.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) uchwała rady miasta jest aktem prawa miejscowego. Może być ona wprawdzie zaskarżona przez każdego, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały nią naruszone, jednakże służy temu odrębny tryb przewidziany w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Brak jest natomiast jakichkolwiek podstaw prawnych do kwestionowania prawidłowości podjęcia uchwały i zawartych w niej unormować w postępowaniu podatkowym.

Wbrew twierdzeniom Skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze istnieje jako organ powołany ustawą z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 Nr 79, poz. 856 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 13 ust. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej jest ono organem odwoławczym od decyzji między innymi burmistrzów miast, działających jako organy podatkowe.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo wskazało również podstawę prawną wydania przez Radę Miasta Z. uchwały w przedmiocie stawek podatku od nieruchomości. Zgodnie bowiem z art. 5 u.p.i o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie stawek maksymalnych określonych ustawą. Wyjaśnić przy tym należy, że stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, jeżeli siedziba rady gminy znajduje się w mieście położonym na terytorium tej gminy, rada nosi nazwę rady miejskiej.

Skoro uchwała Rady Miasta Z. z dnia [...] grudnia 2004 r. jest obowiązującym aktem prawa miejscowego, to prawidłowo organy podatkowe ustaliły wysokość obciążającego Skarżącego podatku od nieruchomości za 2005 r. z uwzględnieniem wynikających z niej stawek podatku.

Skarżący na rozprawie okazał pismo z dnia [...] lipca 2005 r., skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w którym wnosił o wystąpienie do Burmistrza Miasta Z. o uzasadnienie podwyżki podatku za 2005 r. Wyjaśnił, że taki sam wniosek dowodowy zawarł w piśmie z dnia [...] kwietnia 2005 r.

W ocenie Sądu stwierdzenia powyższe należy potraktować jako zarzut nieuwzględnienia zgłoszonego w toku postępowania wniosku dowodowego, tj, naruszenia art. 188 Ordynacji podatkowej, stanowiącego, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem.

Zarzut ten nie jest zasadny. Pismo z dnia [...] lipca 2005 r. złożone zostało po wydaniu decyzji przez organ odwoławczy, a zatem nie mogło być przedmiotem jego oceny w toku postępowania. Natomiast wniosek zawarty w piśmie z dnia [...] kwietnia 2005 r. zmierzał do zakwestionowania podwyżki stawek podatku dokonanej uchwałą Rady Miasta. W gruncie rzeczy nie jest to w ogóle wniosek dowodowy, jako że celem jego nie jest wykazanie istnienia lub nie okoliczności faktycznych, a uzyskanie uzasadnienia zmiany przepisów prawa miejscowego. Na marginesie jedynie Sąd wyjaśnia, że uzasadnienie to, wobec obowiązywania samej uchwały, nie mogłoby mieć żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiocie podatku od nieruchomości.

Skarżący kwestionuje wysokość stawek zastosowanych do posiadanych przez niego gruntów, sklasyfikowanych jako "grunty pozostałe", podnosząc również, że bez jego wiedzy i wniosku dokonano zmiany przeznaczenia gruntu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie przyjęło, że podstawą określenia rodzaju gruntów, jest ich klasyfikacja ujawniona w ewidencji gruntów. Decydujące znaczenie dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości mają bowiem zapisy w ewidencji gruntów, stanowiącej zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.) podstawę wymiaru podatków. Istotne jest przy tym i to, że wymiar podatku za dany rok uwzględniać musi treść ewidencji aktualnej w tymże roku. W aktach sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów sporządzony według stanu tego rejestru z dnia [...] marca 2005 r. Wynika z niego, że należący do Skarżącego grunt jest terenem zabudowy mieszkalnej, oznaczonym literą "B". Zgodnie z § 68 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454) literą "B" oznaczane są tereny mieszkaniowe. Grunty te mieszczą się w kategorii "gruntów pozostałych", a zatem prawidłowo organy podatkowe przyjęły właściwą dla nich stawkę podatku od nieruchomości.

Właściciel gruntu nie może skutecznie kwestionować danych wynikających z ewidencji gruntów na etapie postępowania podatkowego, domagając się czy to wprowadzenia stosownych zmian w ewidencji, czy to uwzględnienie poprzednich zapisów. Organ podatkowy nie jest bowiem uprawniony do dokonania tego rodzaju zmian, a jak wskazano wyżej, zobowiązany jest przyjąć dane uwidocznione w ewidencji gruntów. Nie jest również obowiązkiem tego organu sprawdzanie z urzędu, czy dane zawarte w ewidencji zgodne są ze stanem faktycznym (Leonard Etel, Sławomir Presnarowicz; Podatki i opłaty samorządowe. Komentarz; Dom Wydawniczy ABC, wydanie 2; s. 114 i nn.). Stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w tym zakresie zgodne jest więc z obowiązującymi przepisami.

W granicach niniejszej sprawy nie mieści się także badanie i ocena prawidłowości oraz zgodności z prawem działań Rady Miasta Z., jej członków i Burmistrza.

Argumentacja Skarżącego oparta na zarzutach pod adresem uchwały Rady Miasta Z. z dnia [...] grudnia 2004 r. nie mogła być skuteczna w postępowaniu podatkowym. Dopóki uchwała ta jest źródłem obowiązującego prawa, wymiar podatku od nieruchomości dokonany z uwzględnieniem jej treści, a także zgodny z przepisami ustawowymi normującymi opodatkowanie tym podatkiem, jest wymiarem prawidłowym.

W ocenie Sądu, orzekając w niniejszej sprawie organy podatkowe nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.