Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 584/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2019-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 34, art. 35,
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 7,  art. 77,  art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej Spółki kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Ol 584/9

UZASADNIENIE

Decyzją nr "[...]", Starosta "[...]" odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla: ""[...]". , obejmujące: budowę l etapu elektrowni wiatrowej "[...]" wraz z infrastrukturą towarzyszącą w postaci elektrowni wiatrowej oraz jej fundamentu na działce "[...]", obręb "[...]", gmina "[...]". W ocenie organu, nie można zatwierdzić projektu budowlanego, w którym nie okazano projektowanego całego zamierzenia budowalnego oraz projekt nie spełnia wymagań co do systematyki. Dostarczenie warunków technicznych "[...]" przyłączenia do linii 15 kV wynika z decyzji o warunkach zabudowy. Starosta nie może zatwierdzić projektu, który nie ma możliwości przyłączenia do sieci.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółka , podnosząc, że projekt budowlany przedstawia całe projektowane zamierzenie budowlane

i spełnia wymagania, określone w art. 33 ust. 1 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego dla zamierzenia budowlanego realizowanego etapowo. Projekt został też właściwie ponumerowany. Skarżący wskazał, że warunki techniczne przyłączenia do linii

15 kV nie są elementem projektu budowlanego, ani nie są załącznikiem do wniosku

o pozwolenie na budowę, o czym świadczą przepisy art. 33 ust. 2 oraz 34 ust. 3 Prawa budowlanego. Tym samym, żądanie przez organ przedłożenia przedmiotowych warunków należy uznać za niemające oparcia w przepisach. Wskazano na nowe brzmienie art. 34 ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane od dnia 28 czerwca 2015 r., którym ustawodawca zlikwidował konieczność dołączenia do projektu budowlanego oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych.

W nowym prawnym stanie weryfikacja w tym zakresie będzie dokonywana na etapie oddawania inwestycji do użytkowania. Wymogu w zakresie załączenia warunków przyłączenia nie wprowadza też rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa

Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r., poz. 462).

Jednocześnie odwołująca się Spółka zaskarżyła postanowienia Starosty

z dnia "[...]" w części nakładającej na Spółkę obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego poprzez przedłożenie warunków technicznych przyłączenia do linii 15 kV.

Decyzją z dnia "[...]" Wojewoda utrzymał

w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja została podjęta zgodnie z prawem. Wskazał, kwestionowane przez inwestora orzeczenie organu pierwszej instancji zostało wydane na skutek tego, że inwestor nie wypełnił nałożonych na niego postanowieniem Starosty

z dnia "[...]" obowiązków usunięcia nieprawidłowości w dokumentach złożonych przy wniosku, poprzez doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności

z zapisami decyzji Wójta "[...]" dnia "[...]" o warunkach zabudowy oraz do zgodności zakresu i formy projektu budowlanego. Inwestor wypełnił obowiązek nałożony ww. postanowieniem, ale tylko co do zakresu i formy projektu budowlanego.

W projekcie budowlanym nie było dokumentów, potwierdzających zgodność zaprojektowanego przyłączenia do sieci 15 kV z warunkami technicznymi wydanymi przez operatora sieci. Podstawą prawną nałożenia obowiązku był art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy stwierdził, że co do zasady, Starosta, uznając m.in. niezgodność projektu budowalnego z decyzją o warunkach zabudowy, prawidłowo wydał postanowienie zobowiązujące inwestora do usunięcia tego naruszenia. Wojewoda wskazał, że spór powstał na skutek tego, że organ pierwszej instancji bezpodstawnie, zdaniem odwołującej się Spółki, żądał przedłożenia warunków technicznych podłączenia farmy wiatrowej do sieci ektroenergetycznej. Obowiązek ten został bowiem zniesiony po nowelizacji art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego. W ocenie Wojewody, stanowisko to nie jest zasadne, ponieważ podstawą wydania decyzji odmownej był art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Niewypełnienie przez inwestora nałożonego przez organ obowiązku musi skutkować odmową zatwierdzenia projektu budowlanego

i udzielenia pozwolenia na budowę, stosownie do ww. przepisu.

Skoro inwestor w wyznaczonym terminie nie usunął wskazanego przez organ naruszenia, a jedynie przedstawił własne stanowisko, to – w ocenie Wojewody – organ pierwszej instancji nie miał innej możliwości prawnej, jak tylko wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Pozwolenie na budowę nie może przekraczać ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy. Załączony do wniosku projekt budowlany nie posiadał dokumentów umożliwiających sprawdzenie go w zakresie określonym decyzją o warunkach zabudowy. Stąd też wymóg załączenia do projektu budowlanego dokumentów potwierdzających zaprojektowanie przyłączenia elektrowni wiatrowej do linii 15 kV wynikał z decyzji o warunkach zabudowy, wydanej na wniosek inwestora.

W skardze, złożonej do tut. Sądu na decyzję Wojewody

z dnia "[...]", Spółka zarzuciła, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186), zwanej dalej również: "P.b." w zw. z art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1ustawy z dnia

27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 z późn. zm.) oraz ust. 3 art. 35 Prawa budowlanego, przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż związanie organu pierwszej instancji oznacza uprawnienie do żądania przedłożenia warunków przyłączenia do sieci i uznanie, że organ pierwszej instancji nie miał innej możliwości, niż wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.;

- art. 33 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 2 w zw. z art. 34 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2

w zw. z art. 35 ust. 4 P.b., poprzez błędne przyjęcie, że inwestor był zobowiązany przedłożyć warunki techniczne przyłączenia do linii 15 kV.

Skarżąca Spółka zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 15 w zw. z art. 127 § 2 w zw. z art. 7 i 77 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.), zwanej dalej: "K.p.a.", poprzez zaniechanie rozpatrzenia przez organ drugiej instancji w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i zaniechanie rozpoznania wszystkich zarzutów odwołania;

- art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji oraz o uchylenie postanowienia Starosty "[...]" z dnia "[...]". Jednocześnie wniosła o zasądzenie na rzecz inwestora kosztów postępowania w sprawie.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz.2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami

a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności

z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718

z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Oceniając, w świetle powołanych wyżej kryteriów, legalność zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I etapu inwestycji elektrowni wiatrowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w postaci elektrowni wiatrowej oraz jej fundamentu na dz. nr "[...]", obr. "[...]", gm. "[...]".

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji stanowi

art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego.

W myśl art. 35 ust. 1 P.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r.

o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia,

o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa

w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Stosownie natomiast do treści art. 35 ust. 3 P.b.- w razie stwierdzenia naruszeń,

w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wymaga jednak podkreślenia, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż z art. 35 ust. 1 P.b. wynika ograniczony zakres badania projektu budowlanego. Stosownie bowiem do treści art. 34 ust. 3 pkt 1 i 2 P.b., projekt budowlany składa się m.in. z projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz z projektu architektoniczno-budowlanego. Z kolei, w wyniku nowelizacji art. 35 P.b., dokonanej na mocy art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., do Prawa budowlanego wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej, w następstwie czego uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego) zostały ograniczone w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego do kompetencji obejmującej sprawdzenie jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzanie zgodności

z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało natomiast ograniczone - stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. - do projektu zagospodarowania działki (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 940/07, LEX nr 491284 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 3007/13, LEX nr 2086973). Pamiętać przy tym należy, że decyzja

o pozwoleniu na budowę ma charakter związany. Oznacza to, że jeżeli inwestor spełni określone prawem wymogi, w tym także w zakresie zgodności projektu budowlanego

z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 u.p.b.).

Zauważyć należy, że rygorem niezastosowania się do wezwania organu (art. 35

ust. 3 P.b.) nie jest pozostawienie podania bez rozpoznania, ale merytoryczna decyzja

o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę - brak usunięcia naruszeń jest samoistną

i prawnie wystarczającą przesłanką do wydania decyzji odmownej. Jednakże dla pełnego obrazu sprawy powyższa teza winna być uzupełniona o konstatację, że przepis art. 35

ust. 3 P.b. określa powinność organu administracji w razie stwierdzenia, że przedłożony projekt budowlany nie odpowiada warunkom (warunkowi) wymienionym w ust. 1 art. 35 P.b. Powinnością tą jest umożliwienie inwestorowi, poprzez wydanie stosownego postanowienia, uzupełnienia wskazanego braku w zakreślonym terminie. W razie bezskutecznego upływu terminu, organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu

i udzielenia pozwolenia na budowę, ale nie dlatego, że w związku z wydanym postanowieniem inwestor pozostał bezczynny, ale w istocie dlatego, że przedłożony projekt obarczony jest rzeczywistą wadą lub brakiem, których inwestor, pomimo wezwania, nie usunął.

Innymi słowy legalną podstawą odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę może być nieuzupełnienie nieprawidłowości w rozumieniu art. 35 ust. 3 P.b. wskazanych w postanowieniu wydanym w trybie analizowanego przepisu, lecz tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy nieprawidłowości mają oparcie w materialnoprawych podstawach zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wskazanych w art. 35 ust. 1 P.b. W przeciwnym bowiem wypadku, tj. gdy nałożony postanowieniem w trybie art. 35 ust. 3 P.b. obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości nie opiera się na legalnych kryteriach weryfikacji projektu budowlanego wskazanych w art. 35 ust. 1 pkt 1-4 P.b., to odmowa jego zatwierdzenia i udzielenia pozwolenia na budowę w istocie rzeczy opiera się na bezprawnym - jako nie mającym oparcia w przepisie rangi ustawowej - warunku zastrzeżonym w analizowanym postanowieniu. W takiej sytuacji organ, wydając decyzję odmowną, nie może ograniczyć się do stwierdzenia, że wskazany w wydanym wcześniej postanowieniu brak nie został przez inwestora uzupełniony, ale musi wykazać, że brak ten rzeczywiście istniał i miał oparcie w źródłach prawa powszechnie obowiązującego, w szczególności o randze ustawowej. W konsekwencji powyższego, organ wydając decyzję odmowną, jest zobowiązany jednoznacznie wskazać, które z obligatoryjnych wymagań wynikających

z art. 35 ust. 1 P.b. nie zostały przez inwestora spełnione. Decyzja odmowna wydawana

w powyższym trybie musi być więc precyzyjna, a organ powinien dokładnie wskazać, które punkty postanowienia, zawierające nałożone obowiązki dotyczące usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w projekcie budowlanym nie zostały wykonane

i uzasadnić, że obowiązek określony w każdym z tych punktów był wymagany. To zaś oznacza, że stwierdzenie braku podstaw do korzystania z instytucji wezwania, o której mowa w art. 35 ust. 3 P.b., unicestwia zastosowany rygor zastrzeżony na wypadek niewykonania postanowienia w określonym terminie.

Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że podstawą odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę było niewypełnienie nałożonego postanowieniem z dnia "[...]", obowiązku dostosowania projektu budowlanego do stanu zgodności z ustaleniami decyzji warunkach zabudowy, gdzie wskazano, że przyłączenie projektowanej elektrowni wiatrowej do linii 15 KV ma się odbyć na podstawie warunków technicznych operatora sieci, zaś przedłożony projekt budowlany powyższego wymogu nie spełniał. Organ stwierdził, że przyłączenie ma odbyć się na podstawie warunków technicznych operatora sieci.

W tym miejscu Sąd zauważa, że w myśl art. 34 ust. 3 pkt 4 P.b. – w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 12 lit. a tiret pierwsze ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 443) ustawy o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw z dniem 28 czerwca 2015 r. – projekt budowlany powinien zawierać: 3) stosownie do potrzeb - w przypadku drogi krajowej lub wojewódzkiej, oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą, zgodnie z przepisami o drogach publicznych. Natomiast przed wspomnianą zmianą przepis ten stanowił, że projekt budowlany powinien zawierać stosownie do potrzeb:

a) z zastrzeżeniem art. 33 ust. 2 pkt 6, oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz

o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych,

b) oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych.

Elementy projektu budowlanego wymienione w art. 34 ust. 3 pkt 3 i 4 P.b.

w obowiązującym brzmieniu są więc w nim zamieszczane, jeżeli istnieje taka potrzeba. Ocena istnienia takiej potrzeby należy do projektanta, a także organu administracji architektoniczno-budowlanej, który w sytuacji braku któregokolwiek z tych elementów wzywa inwestora do jego uzupełnienia w określonym terminie na podstawie art. 35 ust. 3 P.b. pod rygorem odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Przywołana nowelizacja z dnia 20 lutego 2015 r. istotnie ograniczyła ilość elementów projektu budowlanego w nim zamieszczanych, stosownie do potrzeb, w kierunku i w zakresie powyżej przywołanym. Wymóg złożenia tego oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych oraz dróg lądowych został wprowadzony w celu uniknięcia sytuacji, w których obiekty budowlane są wznoszone na terenach do tego nieprzygotowanych, co mogłoby skutkować w przyszłości wymuszaniem przez inwestora uzbrojenia terenu. Obecnie ten obowiązek nie istnieje. Ustawodawca wyszedł bowiem z założenia, że wymagania dotyczące podłączenia działki budowlanej do sieci, w tym drogowej, zawierają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065), a ponadto wymagania te są określane i weryfikowane na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy (zaś w przypadku obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – ustalane w tym planie). Nie ma zatem potrzeby, aby na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej weryfikował możliwość przyłączenia do sieci, leży to bowiem w interesie inwestora. Obecnie uzyskiwanie warunków przyłączenia do sieci jest czynnością spoza sfery prawa administracyjnego, odbywającą się między inwestorem, a gestorem sieci (obowiązujące przepisy prawa nie ustanawiają obowiązku wydania warunków przyłączenia do sieci infrastruktury technicznej). Jednocześnie spełnienie przez zrealizowany budynek wymagań określonych w powołanym wyżej rozporządzeniu, obecnie weryfikowane jest na etapie oddawania obiektu budowlanego do użytkowania. Ponadto, w przypadku, gdy warunki przyłączenia do sieci są wymagane dla dokonania innej czynności w ramach sporządzania projektu budowlanego (np. uzgodnienia projektu przez rzeczoznawcę do spraw ochrony przeciwpożarowej), nie będzie przeszkód, aby inwestor uzyskał warunki przyłączenia na zasadach obowiązujących obecnie, tj. w drodze pozaadministracyjnej czynności między inwestorem (projektantem), a dostawcą mediów.

W świetle powyższego, nałożony postanowieniem wymóg przedłożenia warunków technicznych przyłączenia elektrowni wiatrowej do linii 15 kV zgodnie z warunkami decyzji o warunkach zabudowy nie znajdował wsparcia

w przepisach rangi ustawowej, w tym wypadku art. 34 ust. 3 pkt 4 P.b. w zw. z art. 35

ust. 1 tej ustawy, co czyniło go bezprawnym, a przeto odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z powyższej przyczyny całkowicie niedopuszczalną. W tej sytuacji, konstatacja Wojewody, że skoro inwestor w wyznaczonym terminie nie usunął wskazanego przez organ naruszenia, a jedynie przedstawił własne stanowisko w sprawie, to organ pierwszej instancji nie miał innej możliwości, jak tylko wydać decyzję negatywną dla wnioskodawcy, świadczy o całkowitym niezrozumieniu istoty i sensu art. 35 ust. 3 P.b, ani też argumentacji strony skarżącej.

Dalej podkreślić należy, że postanowienie wydane na podstawie art. 35 ust. 3 P.b. jest niezaskarżalne, co oznacza, że może być kwestionowane wyłącznie w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę lub odmowy udzielenia pozwolenia. Obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości może być realizowany przez inwestora w każdej formie, która powoduje eliminację naruszeń wymogów określonych w art. 35 ust. 1 ustawy, w tym także poprzez wskazanie organowi, że naruszenie tych wymogów nie występuje. Jedynie w sytuacji, gdy inwestor nie reaguje na wydane postanowienie (wezwanie) w żaden sposób, organ zobowiązany jest wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, bowiem nakaz taki dla organu sformułowany jest w sposób kategoryczny i organ nie ma możliwości działania uznaniowego. We wniesionym odwołaniu strona skarżąca zakwestionowała również postanowienie organu pierwszej instancji z dnia "[...]", w części nakładającej obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego poprzez przedłożenie warunków technicznych, jednak w uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda nie odniósł się do zarzutów dotyczących powyższego postanowienia.

Przepisy art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., nakładają na organy administracji obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej i podejmowania rozstrzygnięcia na podstawie wszechstronnie wyjaśnionego stanu faktycznego, przy zastosowaniu wszelkich koniecznych środków dowodowych, z uwzględnieniem słusznego interesu strony. Przepisy procesowe nakazują też wydanie w sprawie decyzji odpowiadającej wymogom z art. 107

§ 1 i 3 K.p.a. Podkreślić przy tym należy, że wskazane powyżej zasady znajdują zastosowanie na wszystkich etapach postępowania administracyjnego. Wobec tego, powinny być stosowane także w postępowaniu odwoławczym, którego nie można sprowadzać jedynie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji. Rolą organu odwoławczego, wynikającą wprost z określonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, jest bowiem ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy. Skuteczne wniesienie odwołania przenosi zatem na ten organ kompetencję do przeprowadzenia samodzielnych ustaleń faktycznych i dokonania na ich podstawie ponownej oceny z zastosowaniem odpowiednich przepisów prawa. Obowiązkiem organu odwoławczego jest rozpatrzenie sprawy tak, jak gdyby nie było rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji.

W związku z tym Sąd uznał, iż w kontrolowanej sprawie doszło do naruszenia zarówno przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., przez nierozpatrzenie zarzutów dotyczących postanowienia z dnia 14 stycznia 2019 r., jak też naruszenie art. 35 ust. 3 P.b., co powodowało konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a.

Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie związany przedstawioną powyżej oceną prawną.

Orzeczenie o kosztach wydano na podstawie art. 200 i art. 200 § 2 p.p.s.a. oraz

§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października

015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265). Na zasądzoną kwotę 997 zł składa się uiszczony przez skarżącego wpis sądowy (500 zł), koszty zastępstwa procesowego (480 zł) oraz opłaty skarbowej z tytułu udzielonego pełnomocnictwa (17 zł).