Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2220/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), asesor WSA Marta Laskowska, Protokolant Dorota Kozub, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi M. O. Firma "G." na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie zaliczkowej pomocy z tytułu produkcji suszu paszowego - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2006 roku, Nr [...] Prezes Agencji Rynku Rolnego przyznał przedsiębiorstwu przetwórczemu Firma G. M. O. zaliczkową pomoc z tytułu produkcji suszu paszowego za miesiąc maj roku gospodarczego 2006/2007 w kwocie 12 532,06 zł.

W uzasadnieniu decyzji Prezes Agencji Rynku Rolnego stwierdził, że zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2005 z dnia 7 marca 2005 roku ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1786/2003 w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego, produktem kwalifikującym się do objęcia pomocą przewidzianą w art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1786/2003 jest susz paszowy spełniający wymogi związane z wprowadzeniem na rynek produktów przeznaczonych do żywienia zwierząt, który m.in. opuszcza w niezmienionym stanie lub jako mieszanka: teren przedsiębiorstwa przetwórczego, lub jeżeli nie może być składowany na tym terenie, jakiekolwiek inne miejsce składowania, zapewniające wystarczające gwarancje wymagane do celów kontroli pasz składowanych oraz zatwierdzone przez właściwe władze.

Firma G. M. O. w złożonym w dniu 19 czerwca 2006 roku w Agencji Rynku Rolnego - "Wniosku o przyznanie pomocy z tytułu produkcji suszu paszowego za miesiąc maj roku gospodarczego 2006/2007" wnioskowała o kwotę pomocy w wysokości 15 293, 94 zł do 199,35 t rozdysponowanego suszu paszowego w miesiącu maju 2006 roku.

W przedmiotowym wniosku została wskazana również partia suszu paszowego nr [...] w ilości 12 t, która zgodnie z deklaracją wnioskodawcy opuściła teren przedsiębiorstwa przetwórczego (została zużyta na potrzeby własnego gospodarstwa rolnego) w dniu 30 maja 2006 roku.

Zgodnie z art. 20 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2005 państwa członkowskie podejmują środki niezbędne do zweryfikowania prawa do otrzymania pomocy w ciągu dziewięćdziesięciu dni kalendarzowych, licząc od daty złożenia wniosku.

Wobec powyższego, Agencja Rynku Rolnego w dniu 3 lipca 2006 roku przeprowadziła w przedsiębiorstwie przetwórczym kontrolę, z której został sporządzony przez pracowników Sekcji Kontroli Technicznych Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w B. - "Raport z kontroli przedsiębiorstwa

przetwórczego ubiegającego się o pomoc za miesiąc maj 2006 roku" nr [...].

Podczas w/w kontroli stwierdzono, że partia suszu paszowego nr [...] została w dniu 30 maja 2006 roku przewieziona przez przedsiębiorstwo przetwórcze do magazynu pasz położonego na terenie gospodarstwa rolnego, lecz znajdującego się poza zatwierdzonym przez ARR przedsiębiorstwem przetwórczym, skąd sukcesywnie była wydawana do skarmiania zwierząt w miesiącu czerwcu 2006 roku.

Stan faktyczny stwierdzony podczas przedmiotowej kontroli, Firma G. oznacza, że M. O. przekazując partię suszu paszowego nr [...] do magazynu znajdującego się poza terenem przedsiębiorstwa przetwórczego w dniu 30 maja 2006 roku oraz deklarując ten dzień jako datę opuszczenia przedmiotowej partii suszu paszowego naruszył wymogi art. 3 tego Komisji (WE) nr 382/2005 gdyż:

* nie posiada zatwierdzonego przez Agencję Rynku Rolnego magazynu

znajdującego się poza terenem przedsiębiorstwa,

* nie nastąpiło w tym dniu opuszczenie terenu przedsiębiorstwa przetwórczego

lub zewnętrznego zatwierdzonego magazynu przez w/w partię suszu

paszowego,

Tym samym partia suszu nr [...] w ilości 12 t nie kwalifikuje się do objęcia jej pomocą w ramach mechanizmu WPR "Dopłaty do produkcji suszu paszowego".

Zgodnie z art. 29 lit. a) rozporządzenia Komisji nr 382/2005, jeśli ilość suszu paszowego wskazana w jednym lub kilku wnioskach o pomoc jest wyższa niż ilość kwalifikująca się zgodnie z art. 3 w/w rozporządzenia, stosuje się sankcję polegającą na ustaleniu kwoty pomocy na podstawie ilości kwalifikującej się oraz zredukowaniu jej o podwójną stwierdzoną różnicę, jeżeli różnica stwierdzona we wniosku o pomoc nie przekracza 20 % ilości kwalifikującej się.

Firma G. M. O. wnioskowała o kwotę pomocy z tytułu produkcji suszu paszowego za miesiąc maj roku gospodarczego 2006/2007 do ilości 199,35 t, która zawierała 12 t suszu paszowego niekwalifikującego się do objęcia go pomocą. Zatem ilość suszu paszowego, do którego może zostać przyznana przedmiotowa pomoc to 187, 35 t. Jednak z uwagi na przesłankę do zastosowania sankcji określonej wart. 29 lit. a) w/w rozporządzenia w postaci redukcji wnioskowanej kwoty pomocy, wysokość przedmiotowej pomocy została ustalona w stosunku do 163,35 t suszu paszowego rozdysponowanego w miesiącu maju roku gospodarczego

2006/2007.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył M. O. twierdząc, iż w dniu 30 maja 2006 roku dokonał zgodnie z przepisami rozdysponowania 197,6 ton suszu w ten sposób, że 185,6 ton opuściło przedsiębiorstwo przetwórcze w celu sprzedaży, a 12 ton przedmiotowego suszu opuściło przedsiębiorstwo przetwórcze w celu skarmienia suszem paszowym zwierząt w gospodarstwie rolnym przedsiębiorstwa przetwórczego.

Postępowanie takie jest zgodne z "Warunkami uczestnictwa w mechanizmie dopłaty do produkcji suszu paszowego" pkt 6.4.1, z którego wynika, że ,,Przedsiębiorstwo przetwórcze może wnioskować o wypłatę zaliczki pomocy jedynie w odniesieniu do partii suszu paszowego, który w danym miesiącu został rozdysponowany tj. opuścił przedsiębiorstwo przetwórcze lub zatwierdzony przez ARR magazyn znajdujący się poza terenem w/w przedsiębiorstwa, w celu sprzedaży lub skarmienia suszem paszowym zwierząt w gospodarstwie rolnym przedsiębiorstwa przetwórczego."(zał. nr 4) Wobec powyższego, zdaniem odwołującego się, stwierdzenia użyte w uzasadnieniu decyzji są nieprawdziwe i nie dają podstawy do wyłączenia przedmiotowej partii z dopłaty. Nieprawdą bowiem jest, że "nie nastąpiło w tym dniu opuszczenie terenu przedsiębiorstwa przetwórczego lub zewnętrznego zatwierdzonego magazynu przez w/w partię suszu paszowego". Prawdą natomiast jest, że ,,nie posiada on zatwierdzonego przez Agencję Rynku Rolnego magazynu znajdującego się poza terenem zatwierdzonego przedsiębiorstwa przetwórczego, w którym może być przechowywany susz", gdyż zdaniem odwołującego się, nie ma takiej potrzeby. Tak jak kupujący składuje susz w miejscu nie zatwierdzonym przez ARR, tak on na potrzeby własne może po opuszczeniu granic przedsiębiorstwa go składować w dowolnym miejscu. W innym bowiem przypadku koryto krów też powinno posiadać zatwierdzenie ARR, ponieważ tam również jest przechowywany susz.

Agencja Rynku Rolnego podtrzymując ten wymóg zmusza go do takiego zachowania, aby codziennie dokonywał rozdysponowania partii suszu w ilości 0,4 t na własne potrzeby. Skutkuje to tym, że zgodnie z zapisami ARR w jednym miesiącu tworzy się ok. 30 partii, od których należy pobierać próbki i przeprowadzać analizę pod kątem wilgotności i zawartości białka, a w/g wymogów weterynaryjnych pod kątem zawartości włókna surowego i popiołu.

To z kolei skutkuje tym, że ARR przeprowadza bardzo częste kontrole. Było

ich 93 w roku gospodarczym 2005/2006, z których każda zajmuje sporo czasu, a kończy się kilkustronicowym protokołem, co można sprawdzić w siedzibie Firmy.

Oprócz tych kontroli należy dodać sporą ilość kontroli (które co prawda nie mają wiele wspólnego z powyższą sprawą, ale unaoczniają sposób działania pracowników ARR), przeprowadzanych u jego klientów w związku z zakupionym u niego suszem. Wspomniana ilość kontroli świadczy o śmieszności całej procedury. Osobiście, choć zna zapisy dotyczące całego rynku suszu paszowego uważa, że urzędnicy którzy to nadzorują, nadinterpretują te przepisy. Odczuwa z ich strony działania takie, aby za wszelką cenę znaleźć jakiś paragraf i go ukarać. Z dokumentów wynika, że jego intencją nie było uczynienie czegoś złego, a ARR gdyby miała dobrą wolę skorzystałaby z zapisu cytowanego już wcześniej pkt 6.4.X, który mówi o tym, że "w przypadku gdy złożony wniosek nie spełnia wymagań innych niż zachowanie terminu do jego złożenia przedsiębiorstwo przetwórcze zostaje wezwane o uzupełnienia jego braków".

Odwołujący się stwierdził, że o swojej nieprzychylnej opinii o funkcjonowaniu tego rynku informował Ministerstwo Rolnictwa w piśmie z dnia 25 stycznia 2006 roku w odwołaniu od podobnej decyzji ARR, która pozbawiła go pomocy w wysokości około 15 000 zł. Ubolewa, że Ministerstwo Rolnictwa nie zainteresowało się bliżej funkcjonowaniem rynku suszu paszowego. Zdaniem odwołującego się urzędnicy posługują się przepisami rynku paszowego niezręcznie, co doprowadziło do jego złego funkcjonowania. Takie traktowanie beneficjentów, uczestniczących w tym rynku nie jest ani zdrowe, ani ekonomiczne.

Decyzją z dnia [...] września 2006 roku, Nr [...] - [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] lipca 2006 roku.

W uzasadnieniu decyzji Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził, że w celu uzyskania pomocy z tytułu produkcji suszu paszowego przedsiębiorstwo przetwórcze, które wytwarza tę paszę powinno uzyskać zatwierdzenie stosownie do art. 2 pkt 2 oraz art. 5 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2005 z dnia 7 marca 2005 roku ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1786/2003 w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego (Dz. Urz. UE L 61 z 8.03.2005, str. 4, z późno zm.). Na podstawie art. 5 akapit pierwszy lit a (i) powołanego rozporządzenia zatwierdzeniu podlega m. in. teren przedsiębiorstwa przetwórczego, ze wskazaniem zwłaszcza miejsc

wwozu produktów przeznaczonych do przetworzenia oraz wywozu suszu paszowego, a także pomieszczeń do składowania tego suszu. Jak wynika z powyższego wszystkie pomieszczenia służące do składowania suszu paszowego w przedsiębiorstwie przetwórczym powinny zostać poddane procedurze zatwierdzenia i je uzyskać.

Przedsiębiorstwo przetwórcze ubiegając się o pomoc - w przypadku nie wniesienia zabezpieczenia - uzyskuje zaliczkę w wysokości 19,80 -/t tego produktu [art. 7 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia Rady (WE) nr 1786/2003 z dnia 29 września 2003 roku w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego (Dz. Urz. UE L 270 z 21.10.2003, str. 114, z późno zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 40, str. 382, z późno zm. )]. Jednakże zaliczka na poczet pomocy jest wypłacana jedynie w przypadku, gdy susz paszowy opuści przedsiębiorstwo przetwórcze (art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia). Stosownie do art. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 1786/2003 - zaliczka ta jest wypłacana zatwierdzonemu przedsiębiorstwu przetwórczemu na jego wniosek. Natomiast na podstawie art. 18 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2005 wniosek ten powinien zostać złożony do 45 dni po upływie miesiąca, w którym susz paszowy opuścił przedsiębiorstwo przetwórcze. Ponadto zgodnie z art. 3 akapit pierwszy lit. a rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2005, w przypadku gdy susz paszowy nie może być składowany na terenie przedsiębiorstwa przetwórczego - składowanie może mieć miejsce w innym magazynie, dającym wystarczające gwarancje wymagane do celów kontroli przechowywanych pasz oraz zatwierdzone przez właściwe władze [w Polsce - przez Prezesa Agencji Rynku Rolnego - art. 35 ust. 1 lit. a ustawy z dnia 19 grudnia 2003 roku o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku tytoniu oraz rynku suszu paszowego (Dz. U. Nr 223, poz. 2221, z późno zm.)].

Decyzja o przyznaniu bądź odmowie przyznania zaliczki jest poprzedzona kontrolami, do których prowadzenia, na podstawie art. 36 ust. 1 ww. ustawy w powiązaniu z przepisami art. 10 ust. 2 akapit drugi, art. 26 ust. 1 i 2 akapit pierwszy i art. 27 ust. 1 lit. a rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2005, kompetencje przyznane zostały Prezesowi Agencji Rynku Rolnego. Kontrolom poddane są także podmioty, którym dostarczany jest susz paszowy. Kontrole u tych podmiotów obejmują co najmniej 5% partii suszu paszowego stanowiących przedmiot wniosku

0. pomoc, w celu sprawdzenia przebytej drogi aż do odbiorcy końcowego (art. 27 ust.

1. lit. a rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2003).

2. Przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 1786/2003 ani też przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2005 nie definiują, co należy rozumieć pod pojęciem "opuszczenia przedsiębiorstwa przetwórczego", a także nie określają kierunków rozdysponowania suszu paszowego. W związku z tym pomoc przysługuje także producentowi suszu paszowego do celów żywienia zwierząt we własnym gospodarstwie rolnym. Jednakże z przepisu art. 13 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2005 można wywnioskować - przez analogię, jak należy rozumieć to pojęcie w przypadku użycia suszu paszowego jako paszy dla zwierząt we własnym gospodarstwie rolnym. Powyższy przepis reguluje, że pomoc z tytułu produkcji tej paszy przysługuje m. in. po sprzedaży suszu paszowego - w takim przypadku potwierdzenie tego faktu stanowią faktury sprzedaży, gdy przekazuje się wyprodukowany susz np. członkom grupy producentów rolnych, w skład której wchodzi przedsiębiorstwo przetwórcze - potwierdzeniem przekazania suszu jest formularz wywozu lub każdy inny dokument księgowy zatwierdzony przez władze, natomiast gdy przekazuje się susz paszowy producentowi rolnemu na podstawie umowy o przetwórstwo zielonki - potwierdzenie przekazania stanowią faktury kosztów produkcji. Z powyższego wynika, że potwierdza się definitywne (ostateczne) opuszczenie przedsiębiorstwa przetwórczego przez susz paszowy. Analogicznie - w przypadku skarmiania suszu paszowego we własnym gospodarstwie rolnym -za definitywne "opuszczenie przedsiębiorstwa przetwórczego" można uznać jedynie podanie suszu paszowego zwierzętom jako paszy. Nie można natomiast za definitywne "opuszczenie przedsiębiorstwa przetwórczego" uznać przemieszczenia suszu paszowego z zatwierdzonego magazynu do magazynu niezatwierdzonego. Jak wynika bowiem z ustaleń osoby prowadzącej kontrolę w Firmie G. M. O.- celem przemieszczenia suszu paszowego o masie 12 t z magazynu zlokalizowanego na zatwierdzonym terenie do niezatwierdzonego magazynu było składowanie go, skąd w częściach o masie 0,4 t, w dniach 1-30 czerwca 2006 roku, codziennie wydawano go do żywienia zwierząt. Podkreślić należy, że przedsiębiorstwo przetwórcze Firma G. M. O. miało obowiązek zatwierdzić każdy magazyn, który służył składowaniu suszu - w przypadku zamiaru wprowadzenia zmian w użytkowaniu magazynów - należało powiadomić o tym fakcie Agencję Rynku Rolnego w celu potwierdzenia zmian w decyzji o zatwierdzeniu [art. 5 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2005]. Po wprowadzeniu zmian w zatwierdzeniu, poprawnym określeniu partii

suszu paszowego, którą w myśl art. 2 pkt 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2005 stanowi "określona ilość pasz jednakowej jakości pod względem składu, poziomu wilgotności, zawartości białka, opuszczająca jako całość przedsiębiorstwo przetwórcze" (czyli oznaczanie ilości suszu codziennie wydawanego do żywienia zwierząt numerem partii) i dodatkowo wnioskowaniu o przyznanie zaliczki nie za miesiąc maj, ale za miesiąc czerwiec 2006/2007 roku gospodarczego, kiedy to opuszczenie przedsiębiorstwa przetwórczego przez susz paszowy o masie 12 t rzeczywiście miało miejsce - zaliczka w stosownej wysokości zostałaby przyznana.

W odwołaniu Firma G. M. O. podnosi, że codzienne wydawanie suszu paszowego do żywienia zwierząt z zatwierdzonego magazynu, a tym samym podział partii o numerze [...] na 30 partii, zmuszałby ją do pobierania 30 próbek i wykonywania 30 analiz na zawartość białka surowego i oznaczenie wilgotności. Jednakże, stosownie do art. 10 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2005, jeżeli jakość kilku partii jest jednakowa co do składu gatunkowego, poziomu wilgotności i zawartości białka - próbki są pobierane z każdej partii, zaś analizie poddawana jest reprezentatywna mieszanka tych próbek. Tak więc nie zachodzi konieczność wykonywania 30 analiz. W powyższym przypadku należy pobrać 30 próbek, utworzyć jedną próbkę zbiorczą i poddać tę próbkę badaniom.

Firma G. M. O. ubiegała się o pomoc do suszu paszowego o masie 199,350 t. Kwestionowana partia suszu paszowego nr [...] o masie 12 t stanowiła ok. 6 % całości masy suszu, do której wnioskowano o przyznanie pomocy. Zgodnie z art. 29 akapit pierwszy lit. a rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2005, jeśli ilość suszu paszowego wskazana we wniosku o pomoc nie przekracza 20% ilości kwalifikujących się, kwota pomocy jest obliczana na podstawie ilości kwalifikującej się, zredukowanej o podwójną stwierdzoną różnicę.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła Firma G. M. O. podnosząc zarzuty tożsame z zarzutami zawartymi w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem skarżącego należąca do niego partia suszu została złożona poza granicami przedsiębiorstwa z przeznaczeniem na własne potrzeby (opuściła to przedsiębiorstwo). Gdyby bowiem nie opuściła zatwierdzonego magazynu nie byłoby podstaw do wnioskowania o pomoc finansową. W ocenie skarżącego nie ma różnicy w sposobie

rozdysponowania na zewnątrz (sprzedaż) i na potrzeby własne (uzasadnione i udokumentowane) do zużycia.

W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonej decyzji z prawem materialnym i procesowym. Zaskarżona decyzja zdaniem Sądu nie narusza prawa.

Warunkiem uzyskania dopłaty z tytułu produkcji suszu paszowego jest opuszczenie przez susz paszowy terenu przedsiębiorstwa przetwórczego. Wymóg ten wynika wprost z treści art. 3 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2005 z dnia 7 marca 2005 roku ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1786/2003 w sprawie wspólnej organizacji suszu paszowego (Dz. U. UE. L. 05.61.4). Zgodnie z treścią tego przepisu produktem kwalifikującym się do objęcia pomocą jest susz paszowy spełniający wymogi związane z wprowadzaniem na rynek produktów przeznaczonych do żywienia zwierząt, który opuszcza pod taką postacią lub jako mieszanka, teren przedsiębiorstwa przetwórczego lub jeśli nie może być składowany na tym terenie, opuszcza jakiekolwiek miejsce składowania zapewniające wystarczające gwarancje wymagane do celów kontroli pasz składowanych oraz zatwierdzone przez właściwe władze. Analiza treści tego przepisu pozwala zdaniem Sądu stwierdzić, że podstawą przyznania dopłaty jest opuszczenie przedsiębiorstwa przetwórczego przez susz paszowy składowany na terenie tego przedsiębiorstwa bądź miejsca równoważnego terenowi przedsiębiorstwa, to jest innego miejsca składowania spełniającego określone wymogi.

Przepisy dotyczące organizacji rynku suszu paszowego nie zawierają definicji legalnej pojęcia "opuszczenia przez susz paszowy terenu przedsiębiorstwa przetwórczego". Nie zawierają takiej definicji ani przepisy rozporządzenia Rady (WE) Nr 1786/2003 z dnia 29 września 2003 roku w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego (Dz. U. UE. L. 03. 270. 114), ani przepisy Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 382/2005 z dnia 7 marca 2005 roku ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1786/2003 w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego (DZ. UE. L. 05.61.4) jak również przepisy ustawy z dnia

19 grudnia 2003 roku o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku tytoniu oraz rynku suszu paszowego (Dz. U. z 2003 roku Nr 223, poz. 2221 ze zm.). Nie została również określona dotychczas definicja tego pojęcia w języku prawniczym. Konieczne jest więc ustalenie tej definicji w drodze wykładni uwzględniającej całokształt przepisów regulujących zagadnienie dopłat do suszu paszowego.

Podstawową zasadą obowiązującą przy interpretacji tekstu prawnego jest zasada nadawania pojęciom prawnym takiego znaczenia jakie mają one w znaczeniu potocznym. Normie prawnej należy przypisać takie znaczenie, jakie ma ona w języku potocznym, chyba że ważne względy przemawiają za odstąpieniem od tego znaczenia (Lech Morawski, Zasady wykładni prawa. Toruń 2006 Wydawnictwo Dom Organizatora, str.89). Sformułowanie "opuścić jakieś miejsce" w języku polskim oznacza "przemieścić się z jednego określonego miejsca w inne określone miejsce". Akceptując to potoczne znaczenie sformułowania "opuścić jakieś miejsce" należałoby uznać, iż każde przemieszczenie suszu paszowego poza teren przedsiębiorstwa przetwórczego lub miejsca mu równoważnego uprawnia producenta do uzyskania dopłaty. Oznaczałoby to, że czasowe przemieszczenie suszu paszowego przez jego producenta poza teren przedsiębiorstwa, a następnie ponowne sprowadzenie go do tego przedsiębiorstwa uprawniałoby producenta do uzyskania dopłaty.

Takie szerokie rozumienie pojęcia "opuszczenie przez susz przedsiębiorstwa przetwórczego" jest zdaniem Sądu nieuprawnione. Prowadziłoby to bowiem do wniosku, iż ustawodawca w pewnych sytuacjach nałożył na producenta suszu obowiązek wykonania bezcelowej czynności dla uzyskania dopłaty. Czynność wywozu suszu paszowego z przedsiębiorstwa i ponownego jego przywozu do tego przedsiębiorstwa pozbawiona byłaby racjonalnego uzasadnienia. Podmiot gospodarczy chcąc uzyskać dopłatę do suszu paszowego, którego albo nie zużył we własnym przedsiębiorstwie albo nie zbył go innym podmiotom, byłby zmuszony do dokonania czynności, która nie służyłaby niczemu innemu poza uzyskaniem prawa do dopłaty. Zdaniem Sądu jest to nie do przyjęcia. Ustawodawca tworząc uregulowania prawne normujące zasady przyznawania dopłat do suszu paszowego, był zainteresowany w przyznawaniu tych dopłat do rzeczywistego obrotu tym produktem, a nie do pozorów takiego obrotu.

Takie rozumienie pojęcia "opuszczenie przez susz przedsiębiorstwa przetwórczego" umożliwiałoby również proste obejście wymogu dostarczenia

dokumentów potwierdzających zbycie suszu paszowego, o których mowa w art. 13 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 382/2005 z dnia 7 marca 2005 roku. Aby uzyskać dopłatę wystarczającym byłoby wykonanie czynności w postaci wywozu suszu paszowego poza teren przedsiębiorstwa do niezatwierdzonego magazynu, by ubiegać się o uzyskanie dopłaty. Organy administracji nie posiadałyby uprawnień do żądania dostarczenia dowodów transakcji, które przeprowadzane byłby po wywiezieniu suszu paszowego na przechowanie do niezatwierdzonego magazynu, gdyż transakcje te nie warunkowałyby uzyskania dopłaty. System kontroli prawidłowości przyznawania dopłat przewidziany w wymienionym Rozporządzeniu byłby w tej sytuacji iluzoryczny.

Nie do przyjęcia jest zdaniem Sądu taka wykładnia przepisu, z której wynikałoby, iż założeniem ustawodawcy było stworzenie przepisów prowadzących do nieracjonalnych i niemożliwych do zaakceptowania konsekwencji. Przy interpretacji przepisów prawa zawsze przyjmuje się bowiem założenie, iż ustawodawca tworzący przepisy prawa jest ustawodawcą racjonalnym.

W tej sytuacji zdaniem Sądu uznać należy, iż pojecie "opuszczenie przez susz paszowy terenu przedsiębiorstwa przetwórczego" ma znaczenie węższe. Należy w ocenie Sądu rozumieć jej jako trwałe opuszczenie terenu przedsiębiorstwa (lub miejsca mu równoważnego) przez susz paszowy poprzez zbycie go innym podmiotom bądź zużycie go na potrzeby własne przedsiębiorstwa. Trwałe opuszczenie terenu przedsiębiorstwa przez susz paszowy - inne niż wykorzystanie go na potrzeby własne - polegać musi, zdaniem Sądu, na jego zbyciu. Nie sposób bowiem przyjąć, iż celem ustawodawcy byłoby dopłacanie do produkcji suszu, który byłby następnie wyekspediowany przez producenta poza teren przedsiębiorstwa tylko po to by porzucić. Również wykorzystanie suszu paszowego na cele przedsiębiorstwa musi podlegać na wykorzystaniu go zgodnie z jego normalnym przeznaczeniem, to jest na kamieniu nim zwierząt, a nie w inny sposób np. poprzez jego spalenie. Również w tym wypadku nie sposób przyjąć, by celem ustawodawcy było dopłacanie do wytwarzania produktu, który następnie byłby niszczony. Akceptowanie przez ustawodawcę tego typu rozwiązań byłoby postępowaniem nieracjonalnym.

Opuszczenie przez susz paszowy przedsiębiorstwa przetwórczego - inne niż zużycie go na potrzeby własne tego przedsiębiorstwa - musi zdaniem Sądu polegać na zbyciu go przez dane przedsiębiorstwo innym podmiotom.

Producent suszu nie może bowiem występować w podwójnej roli, to jest jako zbywca produktu i jednocześnie jego nabywca.

Przemieszczenie suszu paszowego z jednego miejsca składowania do innego miejsca składowania bez zamiaru zbycia tego produktu innym podmiotom, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie może być uznane za "opuszczenie przez susz paszowy terenu przedsiębiorstwa przetwórczego" w rozumieniu art. 3 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 382/2005 z dnia 7 marca 2005 roku, uprawniające do otrzymania dopłaty.

Jeśli susz paszowy wytworzony w danym przedsiębiorstwie nie jest zbywany innym podmiotom, tylko zużywany na potrzeby własne przedsiębiorstwa, wszelkie przemieszczenia tego suszu mogą być traktowane jedynie jako przemieszczenia wewnątrz danego przedsiębiorstwa. Przemieszczanie to może następować jednak tylko w obrębie zatwierdzonego przedsiębiorstwa.

Nie może być też uznane za spełnienie warunku "opuszczenia przez susz paszowy terenu przedsiębiorstwa przetwórczego" zbycie na rzecz osób trzecich suszu znajdującego się w niezatwierdzonym miejscu składowania jak również przemieszczanie suszu paszowego z niezatwierdzonemgo miejsca składowania na teren przedsiębiorstwa w celu wykorzystania go na potrzeby własne. Tymczasem jak wynika z prawidłowych ustaleń faktycznych poczynionych przez organy administracji skarżący wywiózł 12 ton suszu paszowego poza teren tego przedsiębiorstwa, a następnie przewoził go partiami na teren zatwierdzonego przedsiębiorstwa by karmić nim zwierzęta. Zarówno więc fakt wywiezienia suszu z terenu przedsiębiorstwa jak i późniejsze wykorzystanie tego suszu do karmienia zwierząt znajdujących się w przedsiębiorstwie nie mogły być uznane za "opuszczenie przez susz paszowy terenu przedsiębiorstwa przetwórczego". Istniały tym samym przesłanki do obniżki przyznanej dopłaty określone w art. 29 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 382/2005 z dnia 7 marca 2005 roku.

Twierdzenie skarżącego, iż taki pogląd prowadzi w konsekwencji do tego, że koryto krów powinno posiadać zatwierdzenie, gdyż składowany jest w nim susz jest nieporozumieniem. Zgodnie z treścią art. 5 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 382/2005 z dnia 7 marca 2005 roku zatwierdzeniu podlega przedsiębiorstwo przetwórcze. W dokumentacji, którą należy przedstawić w celu uzyskania zatwierdzenia wskazać należy m. in. pomieszczenia składowania. Koryto dla krów

z całą pewnością nie jest pomieszczeniem co jest to oczywiste i nie wymaga szczegółowego uzasadnienia.

Kwestia pobierania próbek suszu została omówiona w uzasadnieniu rozstrzygnięcia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Ponowne powtarzanie tych argumentów jest więc zbędne.

Interpretacja przez organy administracji przepisów dotyczących przyznawania dopłat do produkcji suszu paszowego zdaniem Sądu jest prawidłowa. Niewątpliwie wymagania związane z uzyskaniem dopłaty stawiane producentom, określone w przepisach prawa, są bardzo rygorystyczne niemniej jednak rygoryzm ten uzasadniony jest tym, że finansowanie tych dopłat odbywa się ze środków publicznych.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.