Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1318/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 3 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 67 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 25 par. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 143 poz 1199
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędziowie Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska - Nowacka Asesor WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda (spr.) Protokolant Tomasz Furmanek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2008 r. sprawy ze skargi Z. C. i R. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonania do czasu uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...], którą określone zostało zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 rok w wysokości 34.057 zł.

Z. i R. małżonkowie C. we wspólnym zeznaniu rocznym PIT-36 za 2000 rok opodatkowali łącznie sumę swoich dochodów, które uzyskali z działalności gospodarczej, tj. prowadzenia apteki A w Ł., na podstawie umowy spółki cywilnej zawartej dnia 1 lipca 1994 roku.

Organ I instancji ustalił, w toku prowadzonej przez siebie kontroli sprawdzającej w hurtowni B Spółce Akcyjnej w Ł., iż Z.C., jako właścicielce wspomnianej powyżej apteki, przyznana została przez hurtownię nagroda pieniężna w łącznej wysokości 15.902,97 zł. Od kwoty tej hurtownia odprowadziła zryczałtowany podatek dochodowy w wysokości 931,91 zł, a pozostałą część nagrody wypłacono właścicielce apteki A.

Opisana nagroda została przyznana Z.C. na podstawie opracowanego przez hurtownię B regulaminu sprzedaży premiowej. Z postanowień niniejszego regulaminu wynika, iż osoby, które brały udział w systemie sprzedaży premiowej i regulowały należności w ustalonym terminie, otrzymywały nagrody pieniężne, których wysokość uzależniona była od wielkości dokonanych zakupów w hurtowni B w danym miesiącu.

Wartość otrzymanej nagrody nie została zaewidencjonowana w podatkowej księdze przychodów prowadzonej w aptece A.

Zgodnie z oświadczeniem M.K., prokurenta i głównej księgowej wskazanej hurtowni, złożonym w toku opisanej kontroli skarbowej, przyznane nagrody za sprzedaż premiową w wysokościach ujawnionych w kartotece konkursu zostały doręczone osobiście Z.C. przez przedstawiciela handlowego hurtowni – A.Z. Jednakże, z uwagi na upływ 5-cioletniego terminu przechowywania dokumentów, brak jest dowodów potwierdzających otrzymanie przedmiotowej nagrody przez wskazaną osobę.

W toku prowadzonego postępowania małżonkowie C. zaprzeczyli aby kiedykolwiek otrzymali od hurtowni B nagrodę pieniężną z tytułu sprzedaży premiowej.

A.Z. zeznała, że z kasy hurtowni pobrała kopertę, w której była wyliczona kwota nagrody dla Z.C. Nadto wskazała, iż przynajmniej raz Z.C. kwitowała odbiór nagrody, nie pamięta natomiast innych przypadków.

Na podstawie ustalonego stanu faktycznego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. uznał za niewiarygodne zeznania Z. i R. małżonków C. i przyjął, że w 2000 roku otrzymali oni nagrodę pieniężną od hurtowni B w związku ze sprzedażą premiową.

W konsekwencji uznał, iż podatnicy nie zaewidencjonowali kwoty uzyskanych nagród, co z kolei doprowadziło do zawyżenia wydatków na zakup towarów handlowych, a co za tym idzie – do zaniżenia podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie organu, w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm.), zgodnie z którym kosztami uzyskania przychodów z poszczególnych źródeł są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów.

Przyjmując zatem, iż Z. i R. małżonkowie C. otrzymali od hurtowni B w 2000 r. nagrodę pieniężną w wysokości 15.902,97 zł ich dochód za ten rok winien być o tę kwotę powiększony i powinien wynosić 156.651,14 zł.

Mając na uwadze okoliczności wskazane powyżej Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. w decyzji z dnia [...] określił zobowiązanie podatkowe prowadzących aptekę A, w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 rok w wysokości 34.057 złotych.

Od powyższej decyzji małżonkowie złożyli odwołanie, w którym zarzucili zaskarżonemu orzeczeniu brak prawidłowego uzasadnienia prawnego i faktycznego oraz, że przy jego wydaniu doszło do rażącego naruszenia art. 120, 121, 122, 125 § 1, 180, 181, 187 § 1, 191, 210 § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.) poprzez uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co spowodowało niewłaściwe zastosowanie przepisów materialnego prawa podatkowego, naruszenia obowiązku zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, którego uwzględnienie spowodowałoby wydanie diametralnie innego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, nie posługiwanie się możliwie najprostszymi środkami, które w ocenie organu podatkowego miały doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej i w sposób oczywisty sprzecznej ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz, że brak jest prawnego i faktycznego uzasadnienia.

Ponadto wskazali, że zaskarżone rozstrzygnięcie podjęte zostało z obrazą art. 21 § 1 pkt. 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz art. 3 ust. 1, 6 ust. 2, 22 ust. 1, 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Mając na uwadze zakres zaskarżenia, skarżący wnieśli o uznanie odwołania za zasadne i uchylenie decyzji lub uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania organowi I instancji lub też o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.

W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazali, iż w świetle zebranego materiału dowodowego w żadnym punkcie organ kontrolujący nie wykazał faktu przyjęcia przez Z.C. omawianej nagrody.

Zeznania A.Z. stoją w jawnej sprzeczności z zeznaniami skarżących. A.Z. zeznała bowiem, iż przypomina sobie, że przynajmniej raz wręczyła skarżącej kopertę, w której znajdowała się nagroda pieniężna związana ze sprzedażą premiową oraz, że fakt ten miał być potwierdzony przez przyjmującą parafką złożoną na kopercie. Jednakże pomimo tego oświadczenia oraz zapisów widniejących w księgach przychodów hurtowni B, brak jest jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego przyjęcie przez Z.C. opisanej kwoty.

Skarżący podnieśli również, że nic nie wiedzieli ani o systemie sprzedaży premiowej ani też nie znali postanowień regulaminu odnoszącego się do tego rodzaju sprzedaży, a co za tym idzie nie zgłaszali chęci udziału w tego rodzaju konkursie.

Z. i R. małżonkowie C. wskazali również, że informacje zamieszczone w kartotece nie są dowodem otrzymania przez skarżącą nagrody a jedynie informacją o jej przyznaniu.

Zdziwienie budzi również fakt, że zniszczone zostały, z uwagi na upływ 5-cioletniego terminu, dokumenty dotyczące rozliczeń z apteką A, natomiast pozostawiono dokumenty, za ten sam okres, odnoszące się do rozliczeń z innymi farmaceutami.

Po rozpatrzeniu odwołania od opisanej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymał ją w mocy, podtrzymując w pełni argumentację organu I instancji zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Z. i R. małżonkowie C. wnieśli skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w treści której podnieśli argumenty takie jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo oraz uchylenie decyzji pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zarzuty podniesione w skardze są uzasadnione. Zaskarżona decyzja narusza bowiem przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W przedmiotowej sprawie spór dotyczy na wstępie stanu faktycznego, a w konsekwencji jego oceny.

Organ ustalił bowiem, że Z.C. przyjęła w 2000 r. od hurtowni B nagrodę pieniężną związaną ze sprzedażą premiową. Wniosek ten wywiódł na podstawie informacji zawartych w kartotece prowadzonej przez hurtownię, w której widnieje informacja iż tego rodzaju nagroda została skarżącej przyznana oraz z tego, że hurtownia odprowadziła od wskazanej sumy należny podatek. Nadto oparł się również na zeznaniach A.Z., która wskazała, że pamięta aby przynajmniej raz wręczała skarżącej kopertę z pieniędzmi. Nie była natomiast w stanie wskazać jaką kwotę wręczyła Z.C. ani kiedy to było. Nie pamiętała również innych sytuacji, w których miałoby dojść do przekazania dalszej części nagrody.

W toku postępowania prowadzonego zarówno przez organ I jak i II instancji, nie przedstawiono żadnych dowodów mających, w sposób nie budzący żadnych wątpliwości wykazać, że skarżąca faktycznie otrzymała nagrodę w związku ze sprzedażą premiową oraz, że otrzymała ją w wysokości wskazanej w kartotece.

Sąd podziela pogląd wyrażony w rozpatrywanej skardze, iż zapis widniejący w kartotece hurtowni jest jedynie informacją o przyznaniu skarżącej omawianej nagrody natomiast z całą stanowczością nie jest dowodem, że Z.C. określoną kwotę przyjęła.

Na uwagę zasługuje fakt, iż zarówno Z.C. jak i jej mąż – R.C., konsekwentnie od początku postępowania kwestionują, że otrzymali wskazaną przez organ nagrodę pieniężną. Organ natomiast, zarówno I jak i II instancji, nie wykazał w sposób nie budzący żadnych wątpliwości okoliczności przeciwnej. W ocenie Sądu fakt przyjęty przez organ za oczywisty, czyli że skarżąca przyjęła omawianą nagrodę nie znajduje żadnych podstaw w zebranym materiale dowodowym.

Brak jest podstaw nie tylko do ustalenia, że Z.C. otrzymała nagrodę pieniężną od hurtowni B, ale również do przyjęcia że przyjęła ją w wysokości wskazanej przez organ.

Zdaniem Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy z całą stanowczością nie uprawnia do przyjęcia takiej jego oceny jak dokonał tego organ.

Nadto organ nie wykazał czy skarżący wiedzieli o konkursie prowadzonym przez hurtownię, w której dokonywali zakupów, a jeśli tak to czy znali jego zasady. Chociaż nie byłoby konieczności dokonywania ustaleń w tym zakresie, gdyby fakt przyjęcia nagrody we wskazanej wysokości był bezsporny lub udowodniony w sposób nie budzący żadnych wątpliwości.

Należy również zauważyć, iż rozważania organu dotyczące charakteru przedmiotowej nagrody nie mają w niniejszej sprawie żadnego znaczenia, a to z tego względu, iż nie zostało wykazane, że Z.C. otrzymała nagrodę tego rodzaju.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję, a w oparciu o treść art. 152 cytowanej ustawy, określił że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się orzeczenia Sądu.

P.Pij.