Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 143/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 60 ust. 1, art. 53 ust. 4 pkt 8, art 61 ust 1 pkt 1-5
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Andrzej Siwek, Asesor WSA Elżbieta Granatowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 marca 2022 r. sprawy ze skargi S. K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2021 r. znak: [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2021 r., znak: [...], Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: "organ II instancji", "GDOŚ") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: "k.p.a.") oraz art. 60 ust. 1 i art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r., poz. 741), po rozpatrzeniu zażalenia S. K. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] marca 2021 r., znak: [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy – utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że pismem z 11 lutego 2021 r. Wójt Gminy [...] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr ew. [...], położonej w miejscowości [...], gm. [...]. Po jego rozpatrzeniu organ I instancji postanowieniem z [...] marca 2021 r. odmówił uzgodnienia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie złożył S. K. (dalej: "inwestor") wskazując, że organ analizując przedłożony wniosek nie wziął pod uwagę wszystkich wyjątków dotyczących warunków zabudowy, które odnoszą się do jego nieruchomości. Podniósł również, że wycinka drzew nie powinna być przedmiotem analizy na obecnym etapie postępowania. Po rozpatrzeniu powyższego zażalenia GDOŚ postanowieniem z [...] listopada 2021 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...].

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że sporna inwestycja planowana jest na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...] w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu położonego na terenie powiatów [...] i miasta [...] oraz obszaru Natura 2000 [...]. Stąd też w przypadku pokrywania się obszarów Natura 2000 z innymi obszarowymi formami ochrony przyrody, organ ochrony przyrody przy uzgadnianiu projektu decyzji o warunkach zabudowy powinien w pierwszej kolejności zbadać, czy realizacja przedsięwzięcia nie naruszy zakazów zawartych w aktach prawa miejscowego ustanawiających inne niż Natura 2000 obszary ochrony przyrody. Następnie organ ten powinien uwzględnić wpływ danej inwestycji na obszar Natura 2000. Z tego względu organ I instancji obowiązany był wyjaśnić czy planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z regulacjami ustawy o ochronie przyrody, wynikającymi z utworzenia [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, w szczególności w kontekście obowiązujących na tym obszarze zakazów związanych z ochroną przyrody.

W związku z powyższym organ odwoławczy ustalił, że realizacja przedmiotowej inwestycji będzie wiązać się z naruszeniem zakazu określonego w § 3 ust. 1 pkt 7 uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] listopada 2020 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu położonego na terenie powiatów [...] i miasta [...], tj. zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od rzeki [...] i w obszarze Natura 2000, na pozostałym terenie w pasie szerokości 50 m od: linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, a także zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących przy normalnym poziomie piętrzenia określonym w pozwoleniu wodnoprawnym, o którym mowa w art. 389 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Ponadto z materiałów znajdujących się w aktach sprawy, ogólnodostępnych map satelitarnych dostępnych pod adresem www.geoportal.gov.pl, wynika, że działka na której planowana jest inwestycja znajduje się prawie w całości w 100 metrowym pasie ochronnym od jeziora [...], dlatego też realizacja planowanej inwestycji będzie się wiązać z naruszeniem omawianego zakazu. Jednocześnie zdaniem GDOŚ w przedmiotowej sprawie nie ma możliwości zastosowania odstępstwa zawartego w treści samego zakazu z uwagi na charakter przedsięwzięcia (budowa budynków mieszkalnych jednorodzinnych). Planowana inwestycja nie będzie bowiem służyć turystyce wodnej, na przedmiotowym terenie nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jak również inwestycja dotyczy wprowadzenia nowej zabudowy, a nie rozbudowy istniejących obiektów, zatem odstępstwa zawarte w § 3 ust. 6 pkt 1 - 3 omawianej uchwały nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Odnosząc się zaś do zakazu likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, w ocenie GDOŚ stwierdzenie przez organ uzgadniający, że realizacja przedmiotowej inwestycji będzie wiązać się z jego naruszeniem jest przedwczesne. Powyższa okoliczność została bowiem stwierdzona jedynie na podstawie ogólnodostępnych map (geoportal.gov.pl), a dane zawarte na tym portalu można stosować jedynie jako narzędzie pomocnicze i nie można w oparciu o nie jednoznacznie rozstrzygać. Aby określić stan faktyczny na gruncie zasadnym byłoby przeprowadzenie wizji terenowej, która potwierdziłaby obecność oraz charakter zadrzewień. Jednakże organ odwoławczy odstąpił od zlecenia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w [...] przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dokumentacji w przedmiotowej sprawie z uwagi na naruszenie zakazu zawartego w § 3 ust. 1 pkt 7 uchwały, przez co przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy i tak nie może zostać uzgodniony w obecnym kształcie.

Na marginesie organ II instancji wskazał, że w toku przedmiotowego postępowania w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nie analizuje się uwarunkowań wynikających z lokalizacji przedmiotowej działki w granicach obszaru Natura 2000 [...], ponieważ przedmiotowa inwestycja narusza przepisy uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] listopada 2020 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu położonego na terenie powiatów [...] i miasta [...].

Skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się jego uchylenia. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie:

- art. 8 i 11 w zw. z art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i 107 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, niewyjaśnienie wszelkich okoliczności i niepełne zgromadzenie materiału dowodowego, a tym samym, poczynienie i zaakceptowanie poczynionych przez organ I instancji błędnych ustaleń stanu faktycznego, który stał się podstawą rozstrzygnięcia niniejszej sprawy poprzez nieprawidłowe ustalenia w zakresie istniejącej zabudowy w okolicy działki nr ew. [...] w miejscowości [...],

- art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w sprawie i uniemożliwienie mu wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego,

- art. 7a § 1 k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości prawnych, dotyczących "obszaru istniejącej zabudowy" i "luki w zabudowie", o których mowa w § 3 ust. 6 pkt 4 uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] listopada

2020 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu położonego na terenie powiatów [...] i miasta [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2020 r., poz. 11679) na korzyść wnioskodawcy,

- art. 81a § 1 k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości co do lokalizacji istniejącej zabudowy w okolicy działki nr ew. [...] w miejscowości [...] na korzyść wnioskodawcy,

- § 3 ust. 1 pkt 7 w zw. z § 3 ust. 6 pkt 4 uchwały poprzez błędne uznanie, w ślad za organem I instancji, że w sprawie niniejszej znajduje zastosowanie zakaz budowania nowych obiektów budowlanych, podczas gdy z uwagi na wyłączenie zawarte w § 3 ust. 6 pkt 4 wskazanej uchwały, zakaz ten nie ma zastosowania,

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w poprzez utrzymanie zaskarżonego postanowienia w mocy w sytuacji, gdy organ winien był na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylić zaskarżone postanowienie w całości i orzec co do istotny sprawy poprzez pozytywne uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy.

W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego rozwinął powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.

Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2021r., utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] marca 2021r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr ew. [...], położonej w miejscowości [...], gm. [...].

Planowana inwestycja ma być zlokalizowana na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...] w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu położonego na terenie powiatów [...] i miasta [...] oraz obszaru Natura 2000 [...].

Na wstępie zauważyć należy, że zgodnie z art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.) decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu projektu decyzji z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska – w odniesieniu do innych niż parki narodowe i ich otuliny obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. W art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. u.p.z.p. zostały określone warunki, od których łącznego spełnienia uzależnione jest wydanie pozytywnej decyzji w sprawie warunków zabudowy. Jednym z warunków (art. 61 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy) jest, by decyzja była zgodna z przepisami odrębnymi.

Do przepisów odrębnych należy ustawa o ochronie przyrody i wydane na jej podstawie akty prawne.

Okolicznością bezsporną jest, że w § 3 ust. 1 pkt 7 Uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] listopada 2020 r., Nr 148, w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu położonego na ternie powiatów [...] i miasta [...], ustanowiono zakaz budowania w pasie szerokości 100 m od rzeki [...] i w obszarze Natura 2000, na pozostałym terenie w pasie szerokości 50 m od: linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, a także zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących przy normalnym poziomie piętrzenia określonym w pozwoleniu wodnoprawnym, o którym mowa w art. 389 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne ,z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej lub rybackiej.

Z ogólnodostępnych map satelitarnych dostępnych pod adresem www.geoportal.gov.pl, na które powołuje się także skarżący, wynika, że działka na której planowana jest inwestycja znajduje się prawie w całości w 100 metrowym pasie ochronnym od jeziora [...], dlatego też realizacja planowanej inwestycji będzie się wiązać z naruszeniem omawianego zakazu.

Okolicznością niekwestionowaną pozostaje także, że ze względu na charakter inwestycji - 3 budynki mieszkalne, nie ma możliwości zastosowania odstępstwa zawartego w treści samego zakazu.

Osią sporu w sprawie niniejszej więc pozostaje możliwość zastosowania przez organy wyłączenia zakazu o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 7 Uchwały, na podstawie § 3 ust 6 pkt 4 tejże Uchwały, który wyłącza stosowanie omawianego zakazu na obszarach istniejącej zabudowy, w której występują luki w zabudowie nie większe niż 100 m.

Trzeba od razu wskazać, że odstępstwa te, jako wyjątki od reguły, podlegają wykładni ścisłej (exceptiones non sunt extendendae). Za restrykcyjną wykładnią tych przepisów przemawia również to, że stanowią one odstępstwo od zasadach mających na celu ochronę przyrody jako istotnego elementu środowiska (w świetle m. in. zasady ostrożności i wysokiego poziomu ochrony środowiska (art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - Dz. U. z 2019 r. poz. 1396 oraz 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej)

Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd formułowany wielokrotnie w orzecznictwie na gruncie zbliżonych regulacji prawnych (zob. np. wyroki NSA z 17 kwietnia 2013 r., II OSK 2493/11 oraz z 27 maja 2015 r., II OSK 2624/13 oraz prawomocne wyroki WSA w Warszawie z 12 maja 2011 r., IV SA/Wa 484/11 oraz 9 kwietnia 2019 r., IV SA/Wa 164/19 - CBOSA), że uzupełnienie zabudowy nie może być utożsamiane z kontynuacją zabudowy. Zdaniem Sądu, we wspominanym wyjątku chodzi o dopuszczenie zabudowy działki, która z obu stron, patrząc od linii brzegowej, bezpośrednio graniczy z działkami już zabudowanymi (czyli tzw. zabudowę plombową). Tymczasem w realiach niniejszej sprawy, działka skarżącego nr [...] jedna ze stron przylega do lasu. Najbliższa zabudowa od strony wschodniej zlokalizowana jest o około 109 m ( dz.nr ew. [...]) , a w kierunku zachodnim o około 146m ( dz.nr ew. [...]). Zabudowana jest również działka nr ew. [...] około 51 m w kierunku południowo-wschodnim od działki skarżącego.

Nie mamy tu zatem do czynienia z uzupełnieniem zabudowy w podanym wyżej rozumieniu.

Po drugie, w przypadku uzupełnienia zabudowy (czyli tzw. zabudowy plombowej), kolejny budynek nie wypływa już w sposób istotny na obniżenie walorów krajobrazowych, skoro uzupełniona zostaje tylko swoista luka w zabudowie wzdłuż linii brzegowej. Nie tylko zatem względy natury językowej, ale również wykładnia celowościowa przymawia za poglądem wrażonym przez GDOŚ. Po trzecie, przeciwna wykładnia, przyjmowana przez skarżącego, prowadziłaby do wznoszenia kolejnych budynków wzdłuż linii brzegowej jeziora, aż do jej całkowitej zabudowy z naruszeniem zakazu lokalizacji budynków w odległości mniejszej niż 100 m od linii brzegowej. Wystarczy, że z którejkolwiek strony tej działki (również w tzw. drugiej linii zabudowy), znajdzie się jeszcze jedna zabudowana działka bezpośrednio granicząca z terenem inwestycji. Taka wykładnia prowadzi do podważenia praktycznego znaczenia zakazu lokalizowania nowej zabudowy w pasie 100 m od linii brzegowej. W świetle konstytucyjnej zasady zaufania (art. 2 Konstytucji RP), przepisy prawa nie powinny być interpretowane w ten sposób, że określone przez prawodawcę nakazu lub zakazy w istocie nie są respektowane. Również zatem względy natury funkcjonalnej i systemowej nie pozwalają na podzielenie wykładni proponowanej przez skarżącego.

Bezzasadny okazał się sformułowany w skardze, zarzut naruszenia art. 81a § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony. Przede wszystkim, niniejsza sprawa nie dotyczy nałożenia na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia (np. cofnięcia lub wygaszenia zezwolenia). Zaskarżone postanowienie zostało wydane w ramach postępowania, którego przedmiotem jest przyznanie stronie uprawnienia w postaci decyzji ustalającej dla strony warunki zabudowy. Tylko zatem ubocznie trzeba wskazać, że sprawie nie wystąpiły "nie dające się usunąć co do stanu faktycznego". Celem art. 81a § 1 k.p.a. jest przeciwdziałanie przyjmowaniu przez organu wersji niekorzystnej dla strony w sytuacji, w której w sprawie są co najmniej dwie zasadniczo sprzeczne, ale równie prawdopodobne w realiach danej sprawy, możliwe wersje stanu faktycznego (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 28 sierpnia 2018 r., IV SA/Wa 937/18 oraz wyrok WSA w Krakowie z 5 marca 2020 r., II SA/Kr 1504/19 – CBOSA). W podobnym kierunku wypowiedział się NSA w wyroku z 4 czerwca 2020 r., II FSK 472/20 (CBOSA) wskazując, że nie można odwoływać się do konieczności rozstrzygania wątpliwości co do stanu faktycznego jednocześnie zarzucając, jak uczynił to skarżący w niniejszej sprawie, że organy nie zrealizowały obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Raz jeszcze wypada zresztą podkreślić, że organy ochrony przyrody zebrały wystarczający materiał dowodowy i poczyniły stanowcze ustalenia co do istotnych elementów stanu faktycznego. To, że poczynione przez te organy ustalenia i oceny są niezgodne z oczekiwaniami strony nie może być utożsamiane z naruszeniem prawa.

Konkludując należy wskazać, że w myśl art. 2 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody - ochrona przyrody, w rozumieniu ustawy, polega na zachowaniu, zrównoważonym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody, o których mowa w pkt 1-9. Wynika z tego, że ochrona przyrody co prawda musi się odbywać w warunkach zrównoważonego rozwoju, lecz nie wyklucza jakichkolwiek zmian. Zmiany te nie mogą jednak niszczyć cech charakterystycznych dla danego krajobrazu i muszą odbywać się w ramach obowiązujących przepisów prawa. Podstawowym celem zrównoważonego rozwoju jest opracowanie i urzeczywistnienie takiego modelu gospodarki, w którym zaspokajanie aktualnych potrzeb społeczeństwa nie umniejszy możliwości użytkowania zasobów środowiska przyrodniczego przyszłym pokoleniom. Ochrona przyrody realizowana jest m.in. przez obejmowanie zasobów, tworów i składników przyrody, formami ochrony przyrody, a następnie opracowywanie i realizację planów ochrony dla obszarów podlegających ochronie prawnej.

Z tych wszystkich podanych względów zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku, bowiem wbrew przekonaniu skarżącego organ dokonał prawidłowego wyważenia jej słusznego interesu i interesu społecznego.

W ocenie Sądu nie można także skutecznie postawić organowi zarzutu naruszenia art. 7 i 77 kpa poprzez niewszechstronne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. Dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

Jednocześnie, jak zostało wykazane powyżej projekt decyzji o warunkach zabudowy nie mógł zostać uzgodniony ze względu na niewątpliwe naruszenie w § 3 ust. 1 pkt 7 Uchwały Sejmiku Województwa [...] nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] listopada 2020 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu położonego na terenie powiatów [...] i miasta [...].

Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia art. 10 k.p.a. przez brak możliwości zajęcia stanowiska i zapoznania się z wynikami pomiarów za pomocą geoportalu, Sąd wskazuje, że naruszenie ww. przepisu oceniać należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Przy czym na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. wyroki NSA z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1142/11, z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1490/11). Tymczasem skarżący nie wskazał, w czym niepoinformowanie go o analizie danych z geoportalu pozbawiło go możliwości zajęcia stanowiska w sprawie, tym bardziej, że geoportal jest powszechnie dostępny, również dla skarżącego, o czym świadczą złożone do Sadu załączniki do skargi.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U 2019r., poz.2325).

Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., jako że przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie.