Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 255/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-03-07 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Powołane przepisy: article: art. 243 par. 1 i  art. 246  par. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax, po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. L. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej w sprawie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata p o s t a n a w i a ustanowić dla skarżącego adwokata


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J. L. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej.

Wnioskiem z dnia [...] złożonym na urzędowym formularzu "PPF" skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Jednocześnie oświadczył, że jest osobą rozwiedzioną, prowadzącą samodzielne gospodarstwo domowe i nie posiadającą żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości. Wskazał, iż osiąga dochód z tytułu emerytury w kwocie brutto 1.999,78 zł, z której po dokonywanych potrąceń egzekucyjnych pozostaje do jego dyspozycji 1.241,43 zł. Skarżący dodał, że obciążają go znaczne wydatki, w tym z tytułu spłaty pożyczek zaciągniętych na zakup aparatu słuchowego. Równocześnie podniósł, że zalega z opłacaniem czynszu, gdyż nie posiada wystarczających środków na jego uiszczanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Natomiast stosownie do art. 245 § 1 P.p.s.a., prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym (obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) lub w zakresie częściowym (obejmującym tylko zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmującym tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego).

Wniosek skarżącego obejmuje swym zakresem ustanowienie adwokata, a tym samym należało go rozpoznać w oparciu o normę określoną w art. 246 §1 pkt 2 P.p.s.a. Z brzmienia tego unormowania wynika, że przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje wtedy, gdy wykaże ona, iż nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Z oświadczeń skarżącego wynika, że nie posiada on żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku, zaś jedynym stałym źródłem utrzymania jest dla niego emerytura w kwocie netto wynosząca 1.241,43 zł. Mając tym samym na względzie wysokość uzasadnionych kosztów utrzymania, w tym konieczność spłaty zaciągniętych pożyczek, należy uznać, iż nie jest to suma wystarczająca na poczynienie oszczędności wystarczających na sfinansowanie wynagrodzenia fachowego pełnomocnika.

Tym samym nie budzi wątpliwości, że samodzielne ustanowienie adwokata przekracza jego możliwości płatnicze skarżącego i mogłoby go narazić na uszczerbek w koniecznym utrzymaniu.

Analogiczna ocena sytuacji materialnej J. L. uzasadniająca przyznanie mu prawa pomocy znalazła się w postanowieniu referendarza sądowego z dnia 4 stycznia 2011 r. (sygn. akt IV SA/Gl 946/10) oraz postanowieniu tutejszego Sądu z dnia 11 marca 2009 r. (sygn. akt IV SA/Gl 716/08). Jednocześnie stan majątkowy skarżącego nie uległ od czasu wydania wskazanych orzeczeń zasadniczym zmianom.

Mając na uwadze powyższe postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.