Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 551/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2015-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
Hasła tematyczne: Przeciwdziałanie alkoholizmowi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2007 nr 70 poz 473
law: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 9 kwietnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie: sędzia WSA Leszek Tyliński (spr.) sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant: asystent sędziego Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2015 roku sprawy ze skargi [...] SE Spółka Europejska Oddział w Polsce z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Prezydent Miasta T. udzielił zezwolenia na sprzedaż napojów zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, na okres do dnia 30 listopada 2016 r., we wskazanych punktach sprzedaży:

1. J. i J. K. - punkt sprzedaży ul. Pr. (G. N. S.),

2. J. M. P. S.A. - punkt sprzedaży ul. Ł. - sieć "B." (S.),

3. J. M. P. S.A. - punkt sprzedaży ul. F. - sieć "B." (B. P. ),

4. K. G. - punkt sprzedaży ul. P. (C. P.).

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przedstawił stan sprawy, wskazując na wydane wcześniej decyzje własne, decyzje organu odwoławczego oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 400/13. Organ wskazał, że do rozdysponowania w niniejszym postępowaniu były cztery zezwolenia. W ramach naboru przeprowadzonego w okresie od 3 do 20 czerwca 2013 r. przedsiębiorcy złożyli 32 wnioski.

W dalszej części uzasadnienia organ przedstawił działania podejmowane w trakcie postępowania wyjaśniającego oraz wskazał kryteria, jakimi kierował się udzielając (odmawiając udzielania) zezwoleń. Kryteriami, wg których oceniano rozpatrywane wnioski i dokonywano rozstrzygnięcia były:

1. Usytuowanie wnioskowanych przez przedsiębiorców punktów, w których zamierzają prowadzić sprzedaż napojów alkoholowych w poszczególnych częściach miasta, liczby mieszkańców przypadających na jeden punkt sprzedaży w danej części miasta, a także z uwzględnieniem braku w ogóle punktów sprzedaży ww. rodzajów napojów alkoholowych w danej części miasta.

2. Ewentualna utrata przez przedsiębiorcę dotychczasowego punktu sprzedaży ww. rodzajów napojów alkoholowych z powodu realizacji inwestycji miejskich.

3. Usytuowanie wnioskowanych przez ww. przedsiębiorców punktów, w których zamierzają prowadzić sprzedaż ww. rodzajów napojów alkoholowych w poszczególnych częściach miasta w stosunku do już istniejących punktów sprzedaży ww. rodzajów napojów alkoholowych.

4. Dodatkowo (...) wzięto pod uwagę ustalenia dokonane przez Miejską Komisję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w T., dokonane podczas weryfikacji opinii wymaganej do udzielenia zezwolenia.

Organ I instancji przedstawił szczegółową ocenę poszczególnych wniosków, z punktu widzenia przyjętych kryteriów.

W odwołaniu pełnomocnik BP E. SE S. E. Oddział w P. – zwaną dalej skarżącą zarzuca organowi I instancji naruszenie art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, przepisów ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, przepisów postępowania oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy tj. wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych na rzecz BP w punktach sprzedaży na stacjach paliw przy ul. S. B. (BP M.) oraz przy S. L. (BP M.), a w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych na rzecz BP w punktach sprzedaży na stacjach paliw przy ul. S. B. (BP M.) oraz przy S. L. (BP M.). Pełnomocnik wniósł ponadto o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, celem zweryfikowania twierdzenia odwołania, że przedsiębiorcy prowadzący w T. stacje paliw ubiegali się o zezwolenia, w każdym przypadku, gdy o zamiarze wydania takiego zezwolenia uzyskali wiadomość, ale żaden z ich wniosków nie został dotychczas uwzględniony przez organ I instancji, a także o przeprowadzenie rozprawy w postępowaniu odwoławczym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. (SKO) decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO wskazało, że są mu znane ograniczenia w uzyskiwaniu przez przedsiębiorców zezwoleń na sprzedaż napojów zawierających pow. 4,5 % alkoholu, z uwagi na wprowadzone uchwałą Rady Miasta Torunia Nr 363/93 z dnia 15 lipca 1993 r., ograniczenie liczby punktów sprzedaży. Do dnia 31 grudnia 2013 r. dopuszczalna liczba punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających pow. 4,5% alkoholu wynosiła 97.

Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi sprzedaż napojów alkoholowych może być prowadzona wyłącznie przez podmioty posiadające stosowne zezwolenia. Ustawa określa m.in. zasady wydawania zezwoleń na prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych oraz warunki jakie spełniać muszą podmioty ubiegające się o uzyskanie zezwolenia na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 tej ustawy sprzedaż napojów alkoholowych może odbywać się wyłącznie na podstawie zezwolenia wydanego przez prezydenta (wójta, burmistrza) właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Zezwolenie wydaje się odrębnie dla każdego rodzaju napojów w tym m.in. dla napojów alkoholowych zawierających pow. 4,5% do 18 % alkoholu. Właściwy organ wydaje zezwolenie po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy o liczbie punktów sprzedaży oraz zasadach ich usytuowania. Decyzja taka wydawana jest przez właściwy organ w ramach uznania administracyjnego.

Według SKO organ I instancji, uwzględniając zalecenia zawarte w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. znak: [...] rozstrzygnął sprawę przyznania stosownych zezwoleń, przedsiębiorcom, którzy złożyli wnioski o przyznanie zezwoleń w trakcie naboru prowadzonego w dniach od 3 do 20 czerwca 2013 r.

SKO podało, że w trakcie postępowania wyjaśniającego organ I instancji uzyskał opinie Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w T. Wnioski wszystkich przedsiębiorców zostały pozytywnie zaopiniowane. Wskazało, że opinie wydane na potrzeby niniejszego postępowania zawierają szczegółową ocenę lokalizacji poszczególnych punktów sprzedaży pod kątem zasad ich usytuowania wynikających z uchwały Rady Miasta Torunia z dnia 15 lipca 1993 r. Nr 363/93 w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5 % alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży oraz zasad usytuowania miejsc sprzedaży napojów alkoholowych na terenie miasta T. Uwzględnione w ten sposób zostały uwagi skierowane pod adresem organu I instancji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt: II SA/Bd 400/13.

W ocenie SKO, rozstrzygając przedmiotową sprawę organ I instancji ustalił stan faktyczny, w sposób pozwalający na merytoryczną ocenę sprawy i wydanie rozstrzygnięcia. Organ przyjął kryteria jednolite dla wszystkich przedsiębiorców występujących o wydanie zezwolenia, które pozwalają na zobiektywizowaną ocenę każdego zgłoszonego wniosku, przez pryzmat przyjętych przez organ kryteriów.

SKO nie uznało za uzasadniony podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia przepisu art. 1, art. 41 ust. 1 i ust. 2, art. 12 ust. 1 oraz art. 18 ust. 1 i ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 z poz. zm.). Założenia aksjologiczne wynikające z art. 1 ust. 1 ustawy, w szczególności ograniczenie spożycia napojów alkoholowych, w pierwszej kolejności realizuje Rada Miasta T., która w przywołanej wyżej uchwale ograniczyła liczbę punktów sprzedaży napojów alkoholowych na terenie T.. Deficyt miejsc, w których może być prowadzona sprzedaż napojów alkoholowych - w stosunku do zgłaszanego przez przedsiębiorców zapotrzebowania - sprawia, że przyznając zezwolenia w ramach dostępnego limitu, organ I instancji musi prowadzać dodatkowe kryteria. W ocenie organu odwoławczego zagęszczenie punktów sprzedaży w określonej części miasta, mogłoby doprowadzić do sytuacji nadmiernej dostępności alkoholu, co pozostawałoby w sprzeczności z dążeniem do ograniczenia spożycia alkoholu.

Zdaniem SKO wydając zaskarżoną decyzję organ I instancji nie naruszył przepisów art. 41 ust. 1 i ust. 2 ustawy określających zadania gminy w zakresie profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych. Ocena realizacji przez gminę tego rodzaju zadań wykracza poza zakres niniejszego postępowania. Organ udzielił zezwoleń podmiotom, których punkty sprzedaży, co do lokalizacji względem obiektów chronionych, spełniają wymogi określone przepisami prawa, w tym prawa lokalnego obowiązującego na terenie miasta T., w związku z czym nie można uznać, że uzasadniony jest podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia przepisu art. 12 ust. 1 i 2 ustawy.

SKO za nieuzasadniony uznało podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia zasady równości przedsiębiorców, ponieważ zasada równości przedsiębiorców zostałaby naruszona, gdyby organ administracji publicznej przy rozstrzyganiu zawisłej przed nim sprawy administracyjnej, stosował różne kryteria rozstrzygania sprawy administracyjnej, w której występują strony o przeciwstawnych interesach. Nieuprawniony jest również zarzut dyskryminacji, w zakresie udzielanych zezwoleń, przedsiębiorców prowadzących stacje paliw. O przyznaniu albo odmowie przyznania zezwolenia nie decydował, bowiem charakter prowadzonej przez nich działalności, a jedynie warunek spełnienia przyjętych przez organ kryteriów.

W skardze do tutejszego Sądu na wyżej wskazaną decyzję skarżąca Spółka wniosła o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucając naruszenie artykułów: 6, 7, 77 § 1, 107 § 3, 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP , art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.) i art. 1, art. 41, art. 12 ust. 1 i 2, art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. Nr 70, poz. 473 ze zm.). Ponadto skarżąca Spółka wniosła o połączenie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia w trybie art. 111 § 2 P.p.s.a. spraw ze skarg na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] r. nr [...] oraz nr [...].

W ocenie skarżącej w przypadku niemożliwości wydania decyzji pozytywnej dla wszystkich wnioskodawców - organ administracyjny musi zastosować kryteria wyboru tych wniosków, które zostaną uwzględnione. Organ zezwalający na detaliczny obrót napojami alkoholowymi musi wybrać takie kryteria podejmowania decyzji uznaniowych, które są zgodne z aksjologią Konstytucji i ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Z tych regulacji jednoznacznie wynika priorytet wychowania w trzeźwości i przeciwdziałania alkoholizmowi, a nie kryterium wyboru uwzględnionych wniosków, wskazane przez organ I instancji - utrata przez przedsiębiorcę dotychczasowego punktu sprzedaży ww. rodzajów napojów alkoholowych w danej części miasta. Zdaniem skarżącej obowiązkiem organu I instancji było podporządkowanie się tym celom, będącymi dla niego nie postulatami, lecz normami o charakterze bezwzględnie wiążącym i pierwszorzędnym (nadrzędnym) znaczeniu przy wyborze uwzględnianego wniosku.

Skarżąca zwróciła uwagę, że uzasadnianie wyboru wnioskodawców, którym zostaje wydane zezwolenie, utratą przez przedsiębiorcę dotychczasowego punktu sprzedaży ww. rodzajów napojów alkoholowych w danej części miasta z uwagi na realizację inwestycji miejskich nie pozostaje we wspominanym merytorycznym związku z ratio legis ustawy. Dlatego kierowanie się przez Prezydenta Miasta T. okolicznością pozbawienia danego przedsiębiorcy lokalizacji, w której prowadził do tej pory sprzedaż ww. rodzajów napojów alkoholowych, z uwagi na konieczność tworzenia korzystnych warunków do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w postępowaniu administracyjnym dotyczącym reglamentacji detalicznego handlu napojami alkoholowymi w T., jest w ocenie strony oczywistym nadużyciem przez Prezydenta Miasta T. jego kompetencji uznaniowej.

Skarżąca podała, że Prezydent Miasta T. ustalając w dniu 27 grudnia 2013 r. usytuowanie proponowanych przez wnioskujących przedsiębiorców punktów sprzedaży napojów alkoholowych w poszczególnych częściach miasta, w stosunku do liczby mieszkańców i już istniejących punktów sprzedaży, przyjął liczbę mieszkańców miasta T. według stanu na dzień 31 grudnia 2012 r. w wysokości 198 383 osoby. Skarżąca podkreśliła, że był to stan faktyczny istniejący dwanaście miesięcy przed wydaniem decyzji administracyjnej objętej niniejszą skargą zaś według niej na potrzeby postępowania w sprawie udzielenia zezwoleń na sprzedaż ww. rodzajów napojów alkoholowych powinien był uwzględnić stan liczebny mieszkańców T. na czas bezpośrednio poprzedzający wydanie decyzji tj. na dzień 30 września 2013 r. - liczba mieszkańców wyniosła 189 112 osób.

Według skarżącej powyższa okoliczność jest o tyle istotna, że Prezydent Miasta T. powołał się w swej decyzji na potrzebę niedopuszczenia do nadmiernego nasycenia punktami sprzedaży, rodzajów napojów alkoholowych w stosunku do liczby mieszkańców w poszczególnych częściach miasta. W konsekwencji poprawne zastosowanie wspomnianego kryterium mogło doprowadzić do wybrania innej część miasta, a także - innego przedsiębiorcy niż ten, któremu zostało przyznane ostatecznie zezwolenie.

Końcowo skarżąca wskazała, że uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 18 ust. 1 i 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w związku z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP, w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz w zw. z art. 6 K.p.a. przez to, że w ogłoszeniu o możliwości ubiegania się o zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych nie został zamieszczony zamknięty katalog kryteriów przydziału zezwoleń.

W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Przedmiotowa sprawa dotyczy wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu.

Podstawę materialnoprawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji stanowią przepisy art. 18 ust. 1, ust. 2, ust. 3 pkt 2 i ust. 3a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r., Nr 70, poz. 473 ze zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 wskazanej ustawy sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Zezwolenie to wydaje się na podstawie pisemnego wniosku przedsiębiorcy (art. 18 ust. 2 ww. ustawy), oddzielnie na następujące rodzaje napojów alkoholowych: 1) do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo; 2) powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa); 3) powyżej 18% zawartości alkoholu (art. 18 ust. 3 ww. ustawy), po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2 (art. 18 ust. 3a ww. ustawy). Zgodnie zaś z treścią art. 12 ust. 1 i ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi rada gminy ustala, w drodze uchwały, dla terenu gminy (miasta) liczbę punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, jak i w miejscu sprzedaży, oraz zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. W przedmiotowej sprawie liczbę punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży ustaliła Rada Miasta Torunia w dniu 15 lipca 1993 r. podejmując uchwałę nr 363/93 w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% alkoholu z wyjątkiem piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży oraz zasad usytuowania miejsc sprzedaży napojów alkoholowych na terenie miasta Torunia, która w wersji zmienionej uchwałą Rady Miasta Torunia z dnia 12 maja 2011, Nr 106/11 z dniem wejścia w życie (18 czerwca 2011 r.). Limit punktów sprzedaży od dnia 1 stycznia 2013 r. wynosił 97.

Z przytoczonych wyżej regulacji prawnych wynika, iż każdy podmiot gospodarczy, spełniający kryteria ustalone ustawą o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz uchwałami rady gminy, ma prawo ubiegania się o wydanie zezwolenia na sprzedaż wymienionych wyżej rodzajów napojów alkoholowych, składając stosowny wniosek w tym zakresie. Wskazane regulacje nie precyzują jednak trybu procedowania w sytuacji, w której o mniejszą ilość zezwoleń na sprzedaż alkoholu związaną z limitowaniem uchwałami rad gmin ilości punktów sprzedaży, ubiega się większa ilość (od ilości punktów sprzedaży) podmiotów. Skoro każdy przedsiębiorca może złożyć pisemny wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych i że zezwolenie takie wydaje organ zezwalający po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z ww. uchwałami rady gminy, to tym samym w sytuacji wydania przez tę komisję pozytywnej opinii w stosunku do wszystkich wnioskujących, organ zezwalający powinien rozpatrzyć wniosek każdego przedsiębiorcy w trybie i w sposób, który byłby dla ubiegającego się o zezwolenie, przejrzysty i oparty na równych kryteriach wyboru. Procedura dokonania wyboru, bowiem powinna być transparentna, a więc jasna, klarowna oraz oparta na jednakowych zasadach wyboru. Jest to szczególnie niezbędne ze względu na to, że decyzja w przedmiocie udzielenia zezwolenia na obrót napojami alkoholowymi, wydawana w sytuacji ograniczonej limitem liczby zezwoleń, jest decyzją o ograniczonym prawem zakresie uznania administracyjnego. Zawarte, bowiem w art. 18 ust. 2 i 3 omawianej ustawy przesłanki dopuszczalności wydania takiego zezwolenia - liczba punktów sprzedaży ustalona dla terenu gminy oraz zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży - nie kwalifikują takiej decyzji, jako decyzji w pełni związanej. Wyznaczają one materialnoprawne granice uznania organu wydającego decyzję, w związku z czym nie może on wydać zezwolenia, jeśli doprowadziłoby to do przekroczenia ustalonej przez radę gminy liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych lub było niezgodne z określonymi przez radę gminy zasadami usytuowania miejsc sprzedaży alkoholu.

Zezwolenia na detaliczny obrót napojami alkoholowymi, z wyjątkiem piwa, są wydawane bardzo często w sytuacji ograniczonej limitem zezwoleń wynikającym z treści odpowiednich uchwał rady gminy (więcej wniosków niż wolnych punktów sprzedaży w limicie) wydawanych na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy, to trzeba wyprowadzić wniosek, że te decyzje są decyzjami o ograniczonym prawem uznaniu administracyjnym, kształtującym względem przedsiębiorców rodzaj następstwa prawnego (decyzja pozytywna lub negatywna, gdyż nie wszyscy mogą otrzymać decyzję pozytywną) i ich uznaniowy charakter jest zgodny z zasadami ogólnymi ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 672 z późn. zm.).

Zgodnie z doktryną przez uznanie administracyjne rozumie się uprawnienie, ale jednocześnie i obowiązek organu administracyjnego do podjęcia najlepszego rozstrzygnięcia (następstwa prawnego) ze skali rozstrzygnięć (następstw prawnych) możliwych do przyjęcia w świetle prawa.

Granice przysługującego organowi uznania administracyjnego w sprawach udzielania zezwoleń na sprzedaż alkoholu wyznaczają nie tylko przepisy art. 18 ust. 2 i 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, lecz także ogólna zasada materialnoprawna uwzględniania przy załatwianiu spraw indywidualnych interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, zawarta w art. 7 k.p.a.

Wynikające z instytucji uznania administracyjnego władztwo administracyjne organu administracyjnego - sprowadzające się do tego, że na podstawie jednej i tej samej normy prawnej organ może wydać, w zależności od oceny stanu faktycznego, decyzję pozytywną lub negatywną względem oczekiwań strony - podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Konstrukcja tej sądowej kontroli, wykonywanej pod kątem kryterium legalności, a więc zgodności treści decyzji z treścią norm prawa powszechnie obowiązującego, musi uwzględniać specyfikę działań administracji publicznej.

Także orzecznictwo sądów administracyjnych potwierdza uznaniowy charakter decyzji zezwalającej o sprzedaży alkoholu. W uchwale z dnia 18 września 1995 r., VI SA 10/95, (ONSA 1995, z. 4, poz. 152), NSA jednoznacznie stwierdził, że: "Decyzja w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest decyzją o ograniczonym zakresie uznania administracyjnego. Zawarte w art. 18 ust. 2 i 3 przesłanki dopuszczalności wydania takiego zezwolenia - liczba punktów sprzedaży ustalona dla terenu gminy oraz zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży - nie kwalifikują takiej decyzji jako decyzji w pełni związanej. Wyznaczają one materialnoprawne granice uznania organu wydającego decyzję. Nie może on wydać zezwolenia, jeśli doprowadziłoby to do przekroczenia ustalonej przez radę gminy liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych lub było niezgodne z określonymi przez radę gminy zasadami usytuowania miejsc sprzedaży alkoholu. Natomiast nie ma on obowiązku prawnego wydać zezwolenia tylko dlatego, że nie zachodzą powyższe przeszkody."

Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w cytowanej uchwale stanowi poważny argument dla przyjęcia ograniczonego prawem uznaniowego charakteru zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Zdaniem tutejszego sądu administracyjnego nie ulega wątpliwości, iż w niniejszej sprawie organ miał możliwość prawną wydania takiej a nie innej decyzji w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Ustalając kryteria do oceny wniosków powinien działać w granicach przepisów ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Decyzja zezwalająca na sprzedaż alkoholu musi zawierać uzasadnione kryteria uznaniowości sprowadzające się do równego traktowania podmiotów gospodarczych.

Z uzasadnienia decyzji organu l instancji wynika, że w przedmiotowej sprawie oprócz warunków wynikających z ustawy oraz uchwały Rady Miast T. organ przyjął min. takie kryteria jak:

1. Usytuowanie wnioskowanych przez przedsiębiorców punktów, w których zamierzają prowadzić sprzedaż napojów alkoholowych w poszczególnych częściach miasta, liczby mieszkańców przypadających na jeden punkt sprzedaży w danej części miasta, a także z uwzględnieniem braku w ogóle punktów sprzedaży ww. rodzajów napojów alkoholowych w danej części miasta.

2. Ewentualna utrata przez przedsiębiorcę dotychczasowego punktu sprzedaży ww. rodzajów napojów alkoholowych z powodu realizacji inwestycji miejskich.

3. Usytuowanie wnioskowanych przez ww. przedsiębiorców punktów, w których zamierzają prowadzić sprzedaż ww. rodzajów napojów alkoholowych w poszczególnych częściach miasta w stosunku do już istniejących punktów sprzedaży ww. rodzajów napojów alkoholowych.

4. Dodatkowo (...) wzięto pod uwagę ustalenia dokonane przez Miejską Komisję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w T., dokonane podczas weryfikacji opinii wymaganej do udzielenia zezwolenia.

Nie ma przeszkód, aby organ działając w ramach uznania administracyjnego wprowadzał w celu poszukiwania prawdy obiektywnej kryteria pozaustawowe, w sytuacji przyznawania dób reglamentowanych. Ważne jest, aby przyjęte wymagania zostały zastosowane w stosunku do wszystkich stron postępowania.

Nawiązując do wcześniej omówionej zasady uznaniowości, Sąd nie podziela zarzutu skargi, iż organ I instancji w przedmiotowej sprawie podjął decyzje o udzieleniu zezwolenia na sprzedaż napojów zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży z naruszeniem tej zasady.

W sprawie, bowiem należy zważyć, że wyboru punktów sprzedaży alkoholu, organ dokonał, pomimo przyjęcia za kryterium wyboru ewentualną utratę przez przedsiębiorcę dotychczasowego punktu sprzedaży napojów alkoholowych z powodu realizacji inwestycji miejskich, z pominięciem tego kryterium, albowiem żaden z wnioskujących podmiotów nie spełniał warunku tego kryterium.

W ocenie, bowiem sądu zasada uznaniowości zostałaby naruszona, gdyby przy ocenie spełnienia warunku to kryterium miałoby wpływ na decyzje organu, albowiem kryterium to należało uznać za nieobiektywne, dowolne, niepozostające w merytorycznym związku z ratio legis ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a w szczególności z treścią art. 2 tej ustawy.

W szczególności organ nie wykazał związku pomiędzy realizacją polityki rozwoju miasta, w tym w zakresie inwestycji miejskich, a realizacją polityki wychowania w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Ponadto wiedza organu z racji wykonywanych zadań na temat utraty przez przedsiębiorcę punktu sprzedaży napojów alkoholowych w związku z realizacją inwestycji miejskich przeczy zasadzie obiektywizmu, gdyż przyznawanie prawa do handlu alkoholem nie może służyć funkcji kompensacyjnych dla przedsiębiorcy, w związku z losową przyczyną utraty punktu sprzedaży alkoholu, co należy wiązać z ryzykiem prowadzenia działalności gospodarczej.

Ustanawianie kryteriów nie istotnych z punktu widzenia ww. ustawy i kierowanie się przez organ przy udzielaniu zezwolenia na handel alkoholem kryteriami, które nie mają na celu realizacje polityki wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a jedynie niedającymi się przewidzieć przez ubiegających się o te decyzje podmioty kryteriami, istotnymi z punktu widzenia realizacji interesów miasta, stanowi naruszenie przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

W związku z powyższym nie można podzielić stanowiska strony skarżącej, że została naruszona również zasada równości przedsiębiorców tj. równości podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej (art. 32 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej) poprzez wybór punktu sprzedaży alkoholu w oparciu o powyższe kryterium.

Wskazać należy, że w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego poważne znaczenie nadaje się nakazowi jednakowego traktowania podmiotów prawa w obrębie określonej klasy (kategorii), co powinno być rozumiane w ten sposób, że wszystkie podmioty prawa, charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną (relewantną), powinny być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań, zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. Podmioty różniące się mogą być natomiast traktowane odmiennie (orzeczenie T.K. z 9 marca 1988 r. sygn. U 7/87 (OTK z 1988 r., cz. I. pn.1, wyrok TK 18 lipca 2008 r. sygn. P 27/07). W orzecznictwie i literaturze przedmiotu podkreśla się również, że samo odstępstwo od równego traktowania nie prowadzi jeszcze do uznania wprowadzających je przepisów za niekonstytucyjne. Nierówne traktowanie podmiotów nie musi oznaczać dyskryminacji lub uprzywilejowania, a w konsekwencji niezgodności z art. 32 czy też art. 2 Konstytucji RP. Konieczna jest jeszcze ocena kryterium, na podstawie którego dokonano zróżnicowania, bowiem wszelkie odstępstwo od nakazu równego traktowania podmiotów podobnych musi zawsze znajdować podstawę w odpowiednio przekonywujących argumentach.

W sprawie należy stwierdzić, że organ prawidłowo przyjął, iż cechą relewantną w procesie stosowania art. 18 ust. 1 i 3 omawianej ustawy jest miejsce położenia punktu, w którym będzie odbywać się sprzedaż alkoholu i tym samym możliwość jego oddziaływania na środowisko społeczne.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie budzą zastrzeżeń z punkty widzenia realizacji celów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi zarówno przyjęte kryteria stanowiące podstawę do wydania decyzji o udzieleniu zezwolenia na handel alkoholem, oczywiście poza kryterium omówionym powyżej, jak i dokonana przez organ ocena warunków spełnienia przez poszczególne podmioty ustanowionych kryteriów takich, jak: usytuowanie nowych punktów sprzedaży napojów alkoholowych w tych częściach miasta, w których przypada najmniejsza ilość takich punktów w stosunku ilości mieszkańców oraz odległości usytuowanie nowych punktów w stosunku obiektów chronionych oraz już istniejących punktów sprzedaży. Powyższe kryteria należało, bowiem uznać za obiektywne w stosunku do wszystkich podmiotów starających się o zezwolenie i możliwe do spełnienia. Pozwalają one ponadto w sposób jasny i precyzyjny na określenie podmiotów, które te kryteria spełniają i jednocześnie zawierają przesłanki umożliwiające zarówno przedsiębiorcą zainteresowanym określonym rozstrzygnięciem, jak i sądowi na dokonanie kontroli w zakresie zasadności podjętych decyzji. Odnoszą się, bowiem do faktów, danych statystycznych, jak i dokonanych pomiarów.

Natomiast zarzut skargi, że Prezydent Miasta T. ustalając w dniu 27 grudnia 2013 r. usytuowanie proponowanych przez wnioskujących przedsiębiorców punktów sprzedaży napojów alkoholowych w poszczególnych częściach miasta, w stosunku do liczby mieszkańców i już istniejących punktów sprzedaży, przyjął liczbę mieszkańców miasta T. według stanu na dzień 31 grudnia 2012 r. w wysokości 198 383 osoby, a nie na dzień 30 września 2013 r., w którym liczba mieszkańców wyniosła 189 112 osób należy uznać za całkowicie niezasadny, ponieważ po pierwsze ustalona przez organ administracji liczba mieszkańców nie uległa zasadniczej zmianie w prezentowanym okresie. Po drugie wielkość liczby mieszkańców należy uznać za obiektywne kryterium, ponieważ dotyczyło ono wszystkich podmiotów składających wniosek o zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych w równym zakresie.

Należy wskazać, że zastosowanie dodatkowych kryteriów (z wyjątkiem kryterium ewentualnej utraty przez przedsiębiorcę dotychczasowego punktu sprzedaży ww. rodzajów napojów alkoholowych z powodu realizacji inwestycji miejskich) jest realizacją zadań zarówno tych określonych w ww. ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, jak i tych wynikających z ww. uchwał, mających na celu ograniczenie dostępności do napojów alkoholowych, ponieważ wykluczają one zbytnie nasycenie poszczególnych części miasta punktami sprzedaży ww. rodzajów napojów alkoholowych. Uzależnienie udzielenia zezwolenia od ilości mieszkańców przypadających na jeden punkt sprzedaży w poszczególnych częściach miasta, a także od usytuowania w stosunku do obiektów zastrzeżonych i już istniejących punktów sprzedaży ww. rodzajów napojów alkoholowych sprzyja realizacji zadań dotyczących ograniczania dostępności do alkoholu, ponieważ udzielenie zezwoleń w tych częściach miasta, gdzie już obecnie jest duża liczba punktów sprzedaży ww. rodzajów napojów alkoholowych w stosunku do ilości mieszkańców, powodowała by zbytnią i niewskazaną w świetle powyższych przepisów dostępność tych napojów (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 512/14, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani procedury administracyjnej w stopniu uzasadniającym jej uchylenie Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.