Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1525/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 i par. 3 ppsa
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 134 i ust.2, art. 135 ust. 2, art 138 ustawa z dn. 06 kwietnia 1990. o Policji
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. P. na pismo Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2007r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia żądania wszczęcia postępowania dyscyplinarnego p o s t a n a w i a - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

W dniu 30 lipca 2007 r. Z. P. skierował bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2007r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia żądania wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec wyznaczonego rzecznika dyscyplinarnego (data złożenie skargi przy sprawie II SA/Wa 1524/.07).

W dniu 1 sierpnia 2007 r. Sąd przesłał wniesioną skargę Komendantowi Głównemu Policji.

Komendant Główny Policji, przekazując skargę Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że skarga na pismo jest niedopuszczalna. Uzasadniając wniosek o odrzucenie wskazał, że zaskarżone pismo nie mieści się w kategorii aktów określonych przepisem art. 138 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), tzn. nie stanowi orzeczenia, czy też postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ww. ustawy).

Wprawdzie zgodnie z art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego oraz na orzeczenie o umorzeniu tego postępowania pokrzywdzony może wnieść odpowiednio zażalenie lub odwołanie, w terminie 7 dni od dnia ich doręczenia, to jednak w świetle art. 138 ustawy o Policji prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje policjantowi od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne. Oznacza to, że tylko orzeczenie oraz postanowienie kończące postępowanie dyscyplinarne może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, wnoszonej przez zainteresowanego policjanta.

Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego ze swej istoty ani nie wszczyna postępowania dyscyplinarnego, ani tym bardziej nie kończy, nie ma też charakteru orzeczenia dyscyplinarnego. Z kolei legitymowanym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na orzeczenie lub postanowienie kończące postępowanie dyscyplinarne jest tylko zainteresowany policjant, takiego uprawnienia zaś nie ma pokrzywdzony.

Z samego faktu, że ustawa o Policji w tego rodzaju sprawach przewiduje środek zaskarżenia (zażalenie lub odwołanie), nie da się wysnuć wniosku o administracyjnym charakterze podejmowanych w tym toku rozstrzygnięć, a w konsekwencji również nie można wyprowadzić konkluzji o dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, zwłaszcza że regulacja ta zawiera odrębności i – co ważne – precyzyjnie określa, jakie rozstrzygnięcia podlegają jego kontroli.

Tak więc na postanowienie organu Policji w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dyscyplinarnego skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.

Niezależnie jednak od tego, ze sprawy wynika, że Komendant Główny Policji odmówił Z. P. odmowy uwzględnienia żądania wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec wyznaczonego rzecznika dyscyplinarnego przede wszystkim z uwagi na brak przez skarżącego statusu pokrzywdzonego. Wskazuje na to pismo z dnia [...] marca 2007 r., jak i pismo z dnia [...] czerwca 2007 r., które skarżący uczynił przedmiotem skargi. Pierwsze z nich informuje o nieuwzględnieniu przez Komendanta Głównego Policji wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2007 r., w którym powołując się na art. 134i ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji przewidujący możliwość wszczęcia postępowania dyscyplinarnego na wniosek pokrzywdzonego, wniósł on o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przeciwko wyznaczonemu rzecznikowi dyscyplinarnemu, zaś drugie z pism potwierdza tę informację, nawiązując przy tym do pisma skarżącego z dnia [...] kwietnia 2007 r., skierowanego w związku z pierwszym z pism.

Według cytowanego art. 135 ust. 2 ustawy o Policji, organ nie miał więc obowiązku załatwienia złożonego wniosku w formie postanowienia, gdyż taki rodzaj rozstrzygnięcia podejmowany jest w przypadku odmowy wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, którą to odmowę kieruje się właśnie do pokrzywdzonego, składającego wniosek o wszczęcie postępowania wobec określonego funkcjonariusza. Innymi słowy, jeśli – w ocenie organu – wnioskodawca nie posiada statusu osoby pokrzywdzonej, organ nie załatwia sprawy przez wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Wydanie bowiem postanowienia w trybie art. 135 ust. 2 cyt. ustawy, wskazuje przede wszystkim, że osoba składająca wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego posiada status osoby pokrzywdzonej.

Skoro więc Komendant Główny Policji nie przyznał skarżącemu statusu pokrzywdzonego, to tym samym nie mógł wydać postanowień w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Zarówno pismo z dnia [...] marca 2007 r., jak i pismo z dnia [...] czerwca 2007 r., będące przedmiotem skargi, nie mają charakteru postanowień wydanych w trybie powyższego przepisu. Jako pisma informujące w istocie skarzacego o braku podstaw do przyznania mu statusu pokrzywdzonego w postępowaniu dyscyplinarnym, w świetle przywołanego na wstępie art. 3 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. Nawet gdyby posiadały walor postanowień podjętych w oparciu o art. 135 ust. 2 ustawy o Policji, to – według wcześniejszych wywodów – nie można byłoby przyjąć, że poprzez art. 3 § 3 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przepisy ustawy o Policji zezwalają na ich kontrolę.

W takiej sytuacji skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.