Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1858/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję organu II instancji w części
Powołane przepisy: article: art. 188
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie NSA Andrzej Gliniecki (spr.) del. WSA Beata Ziomek Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Stojek po rozpoznaniu w dniu 27 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 85/17 w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. uchyla pkt I. zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...]listopada 2016 r., 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz [...] S.A. z siedzibą w K. kwotę 1400 (tysiąc czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 marca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 85/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę [...] S.A. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej.

Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z dnia 21 stycznia 2016 r. spółka [...] S.A. z siedzibą w K. wystąpiła do Wojewody Mazowieckiego o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych dla inwestycji polegającej na budowie odcinków linii elektroenergetycznej 400 kV Kozienice - Siedlce Ujrzanów w odniesieniu do wyżej wymienionych nieruchomości położonych na terenie gmin Maciejowice, Sobolew, Żelechów, Miastków Kościelny, powiat garwoliński oraz na terenie gmin Domanice, Wiśniew, Zbuczyn, Siedlce, powiat siedlecki.

Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], na podstawie art. 5 ust. 1, art. 8 i art. 25 w zw. z art. 2 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1265 ze zm. – dalej specustawa przesyłowa) ustalił lokalizację strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych dla inwestycji pod nazwą: budowa odcinków linii 400 kV Kozienice - Siedlce Ujrzanów.

Odwołania do Ministra Infrastruktury i Budownictwa od w/w decyzji wniosły B. B. i M. T.,

Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 5 ust. 4 specustawy przesyłowej w pkt I uchylił w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 11, zapis stanowiący dotychczasową treść pkt 8 dotyczącego terminu wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia i w tym zakresie orzekł " 8. Termin wydania nieruchomości: Działając na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 9 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych określam termin wydania nieruchomości na 120 dzień od dnia, w którym przedmiotowa decyzja stała się ostateczna."; w pkt II w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że Wojewoda Mazowiecki prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, pouczył o prawie do składania wniosków, uwag i zastrzeżeń, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Wojewoda Mazowiecki pismem z dnia 3 lutego 2016 r., zawiadomił wnioskodawcę oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o powyższym w drodze obwieszczeń.

Po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym organ drugiej instancji stwierdził, iż wydana decyzja wymaga dokonania korekty, gdyż nie spełnia ona warunku określonego w art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej. Organ pierwszej instancji uznał bowiem, iż nie określa się terminu wydania nieruchomości, gdyż niniejsza inwestycja nie dotyczy nieruchomości, o których mowa w art. 19 ust. 3 specustawy przesyłowej tj. nieruchomości, na których jest planowana budowa stacji elektroenergetycznej, które staną się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa. Według Ministra termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń zawarty w decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej dotyczy zarówno nieruchomości, w stosunku do których decyzja ta ma wywołać skutki z art. 19 ust. 3-5 specustawy przesyłowej, jak i nieruchomości, w stosunku do których decyzja ta ma wywołać skutki z art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej. Art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej stanowi o obowiązkowym wyznaczeniu w decyzji "terminu wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń...". Zacytowane sformułowanie użyte w tym przepisie nawiązuje do brzmienia art. 141 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599, ze zm. – dalej u.p.e.a.), który stanowi o wykonaniu obowiązku "wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu mieszkalnego lub użytkowego albo innego pomieszczenia". Zgodnie ze zdaniem drugim tego przepisu dotyczy on również obowiązku wydania nieruchomości na określony okres czasu. Nie ulega wątpliwości, że na podstawie art. 141 § 4 u.p.e.a. dochodzi do wykonania zarówno decyzji wywłaszczeniowych sensu stricte (wydanych na podstawie art. 112 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami dalej u.g.n.), jak i decyzji ograniczających sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości na cele wskazane w art. 124, 125, 126 u.g.n.

Termin wydania nieruchomości, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej, dotyczy nieruchomości, wobec których decyzja wywarła skutek z art. 19 ust. 3-5 tej ustawy. Skutek ten polega na odjęciu prawa własności nieruchomości dotychczasowemu właścicielowi i przejściu tego prawa na Skarb Państwa. Jest to więc skutek odpowiadający wywłaszczeniu, choć nie jest to wywłaszczenie sensu stricte. Z kolei skutki decyzji wymienione w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej są analogiczne do skutków decyzji o ograniczeniu prawa własności nieruchomości, wydawanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Zdanie drugie art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej nakazuje stosować odpowiednio przepisy art. 124 ust. 2 i 5 - 8 u.g.n., co jeszcze bardziej podkreśla związek instytucji prawnych uregulowanych w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej i w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ponadto, na podstawie art. 24 specustawy przesyłowej w sprawach w niej nieuregulowanych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skoro tak, to do skutków prawnych decyzji wynikających z art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej należy także odpowiednio stosować art. 124 ust. 6 u.g.n., w którym wprost mowa jest o wykonywaniu w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku właściciela lub użytkownika wieczystego, wskazanego w decyzji o ograniczeniu prawa własności, udostępnienia nieruchomości. Wydanie nieruchomości nastąpi oczywiście wyłącznie w granicach uprawnienia wierzyciela i obowiązku zobowiązanego wynikającego z decyzji.

Organ odwoławczy stwierdził, że termin wydania nieruchomości, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej, dotyczy także nieruchomości, wobec których decyzja wywołuje skutki z art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej. Powyższego stanowiska zdaniem organu nie zmienia to, że na podstawie art. 25 ust. 1 specustawy przesyłowej decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych podlega natychmiastowemu wykonaniu. Dlatego też organ odwoławczy wprowadził do zaskarżonej decyzji zapis określający termin wydania nieruchomości objętych zakresem tej decyzji. Badając zgodność z prawem pozostałej części zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość innym wymogom specustawy przesyłowej oraz, że brak było podstaw do zakwestionowania decyzji poza częścią uchyloną i ustaloną w pkt I niniejszej decyzji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] listopada 2016 r. wniosły [...] S.A. z siedzibą w K.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 marca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 85/17 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że organ odwoławczy prawidłowo ocenił, iż wniosek inwestora o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej zawiera wszystkie wymagane elementy. Sąd w całości podzielił stanowisko organu odwoławczego co do tego, że uwzględniająca wniosek decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2016 r. o ustaleniu lokalizacji w części była wadliwa, bowiem nie określała terminu wydania nieruchomości. Ta kwestia stanowi główny przedmiot sporu w niniejszej sprawie ze skargi spółki – inwestora. Spór zaś dotyczy dokładnie tego, czy wymagany przez art. 8 ust. 1 pkt 9 ustawy termin wydania nieruchomości, dotyczy również tych nieruchomości, które objęte są skutkiem ograniczającym sposób korzystania (art. 22 ust. 1 specustawy).

W ocenie Sądu stanowisko skarżącej spółki nie jest słuszne. Organ odwoławczy nie wykroczył poza granice żądania określonego we wniosku inwestora uchylając decyzję w części i określając termin wydania nieruchomości, mimo iż wniosek takiego żądania nie zawierał. Wymóg określenia terminu nie dotyczy wniosku inwestora, gdyż obowiązek ten dotyczy treści wydawanej decyzji. Organ samodzielnie, aczkolwiek nie dowolnie określa termin uwzględniając całokształt okoliczności sprawy. W ocenie Sądu określenie terminu jest obowiązkowe w odniesieniu do każdej kategorii nieruchomości objętych decyzją. Niewątpliwie art. 8 ust. 1 specustawy przesyłowej określa elementy konieczne decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji, wśród których wymieniono termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń. Przepis ten nie ogranicza wymogu określenia terminu wyłącznie do nieruchomości co do których ma nastąpić skutek wynikający z art. 19 ustawy (odjęcie prawa). Stosownie bowiem do treści art. 19 ust. 3-5 i art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej wydana decyzja może wywoływać w odniesieniu do określonych nieruchomości albo skutek w postaci odjęcia prawa, albo ograniczenia sposobu korzystania. Dlatego wymóg określenia terminu wydania nieruchomości w sytuacji, gdy nie wprowadzono wyraźnej odmiennej regulacji musi dotyczyć realizacji obu możliwych skutków (zarówno odjęcia prawa, jak też ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości). Skarżąca Spółka niesłusznie wiąże wymóg określenia terminu wyłącznie z pojęciem wydania nieruchomości rozumianym na gruncie prawa cywilnego jako wyzbycie się posiadania nieruchomości i wskazując, że taki skutek następuje w rzeczywistości jedynie w odniesieniu do nieruchomości co do których decyzja lokalizacyjna ma wywołać skutek określony w art. 19 ust. 3 – 5 ustawy. Istotą jednak wynikającą z unormowań specustawy przesyłowej jest to, że wydawana na jej podstawie decyzja lokalizacyjna może wskazywać nieruchomości co do których następują różne skutki w zakresie ingerencji w prawo własności (inne prawo rzeczowe). Obie instytucje (przejęcie prawa do nieruchomości i ograniczenie sposobu z niej korzystania) wzorowano na instytucji wywłaszczenia sensu stricto uregulowanego w art. 112 ust. 2 u.g.n. i polegającego na pozbawieniu prawa lub ograniczeniu prawa rzeczowego na nieruchomości. Na gruncie specustawy przesyłowej i innych przepisów prawa administracyjnego pojęcie wydania nieruchomości dla którego w decyzji lokalizacyjnej ma być określony termin należy wiązać z obydwoma skutkami (zarówno z odjęciem prawa, jak też ograniczeniem sposobu korzystania). Ustawa o gospodarce nieruchomościami w art. 124 posługuje się pojęciem udostępnienia nieruchomości. Wydanie nieruchomości zatem ze względu na współistniejące i tak samo istotne z punktu widzenia realizacji inwestycji obie instytucje, należy rozumieć jako udostępnienie nieruchomości całkowite (odpowiadające przeniesieniu posiadania) lub udostępnienie częściowe (ograniczone co do czasu i powierzchni, a więc zakresu korzystania).

W ocenie Sądu właściciele, którzy zostaną jedynie ograniczeni w prawie korzystania z nieruchomości mają prawo mieć czas na zminimalizowanie negatywnych skutków decyzji i podjęcie działań, które z tego punktu widzenia będą racjonalne. Likwidacja więc na podstawie specustawy przesyłowej obowiązków nałożonych na inwestora na podstawie art. 124 u.g.n., a więc przeprowadzenia rokowań czy uzyskania odrębnej decyzji zobowiązującej do niezwłocznego zajęcia nieruchomości zostało zrównoważone, a nie jak twierdzi strona skarżąca wypaczone określeniem w decyzji terminu wydania nieruchomości umożliwiającego inwestorowi realizację przyznanych daleko idących uprawnień. Posłużenie się więc przez organ argumentacją dotyczącą środka egzekucyjnego do realizacji przysługujących inwestorowi na podstawie decyzji uprawnień, który mógłby mieć w obu przypadkach zastosowanie zmierzało więc do wykazania, że na gruncie przepisów prawa administracyjnego termin wydania nieruchomości nie musi wiązać się z przeniesieniem posiadania. Wbrew twierdzeniu skarżącej Spółki określenie terminu w odniesieniu do każdego rodzaju nieruchomości nie czyni regulacji zawartej w art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej martwą w odniesieniu do nieruchomości objętych skutkiem ograniczenia sposobu korzystania. Uprawnienie wynikające z art. 19 ust. 6 ustawy związane z możliwością rozpoczęcia robót budowlanych z dniem w którym decyzja stanie się ostateczna nie może być stosowany w oderwaniu od wynikającego z art. 8 ust. 1 pkt 9 terminu wydania nieruchomości. Termin ten dla inwestora ma takie znaczenie, że dopiero z chwilą jego upływu, brak realizacji przez dotychczasowego właściciela lub właściciela aktualnego jego obowiązku uprawnia inwestora do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Rozpoczęcie robót budowlanych w odniesieniu do obu kategorii nieruchomości może nastąpić przed upływem wynikającego z decyzji terminu za zgodą dotychczasowego właściciela. Inwestor nie musi pozostawać w tym czasie bezczynny, gdyż może podjąć działania przygotowawcze związane z kolejnym etapem inwestycyjnym, jak też rokowania z właścicielem co do wcześniejszego udostępnienia nieruchomości. Zdaniem Sądu także rozwiązanie wynikające z art. 21 ust. 8 specustawy przesyłowej nie przemawia za racjonalnością określenia terminu wydania nieruchomości tylko w odniesieniu do tych wobec których następuje skutek analogiczny do wywłaszczenia.

Sąd podkreślił, że ustawodawca potraktował odmiennie obie kategorie nieruchomości wprowadzając do ustawy tryb postępowania o ustalenie odszkodowania tylko w odniesieniu do nieruchomości które podlegają przejęciu, w odniesieniu do drugiej kategorii odsyłając do przepisów u.g.n. Ta różnica w zakresie trybu odszkodowawczego nie może przesądzać o kwestii konieczności określenia terminu wydania nieruchomości. Z kolei uzależnienie uprawnienia do podwyższenia odszkodowania od terminu wydania nieruchomości jest racjonalne dlatego, że pozostaje on jedynym czynnikiem, na który dotychczasowy właściciel nieruchomości ma jeszcze wpływ. W ocenie Sądu wykładnia art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej w kontekście przepisów tej ustawy i rozwiązań ogólnych, funkcjonujących w oparciu o przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie jest sprzeczna z wykładnią funkcjonalno- celowościową specustawy. Także treść art. 25 ust. 1 wskazanej ustawy stanowiącego, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej w zakresie sieci przesyłowych podlega natychmiastowemu wykonaniu nie podważa zasadności i konieczności określenia terminu wydania nieruchomości. Natychmiastowa wykonalność ma bowiem znaczenie także dla innych zagadnień regulowanych przedmiotową ustawą, jak wiążący charakter decyzji o ustaleniu lokalizacji dla sporządzania studium czy też miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo w zakresie wydawania decyzji o warunkach zabudowy (art. 11), czy też dla wydania decyzji o wygaśnięciu trwałego zarządu ustanowionego dla nieruchomości (art. 20). Zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego zawarte w skardze spółki inwestora są więc niezasadne.

Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 marca 2017 r. wniosły [...] S.A. z siedzibą w K. zaskarżając wyrok w całości i zarzucają mu naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie:

1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 27 ust. 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z art. 25 ust. 5 specustawy przesyłowej i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję organu II instancji, pomimo że skarga zasługiwała na uwzględnienie, w sytuacji w której organ ten nie był uprawiony do uchylenia decyzji organu I instancji, a to z uwagi na treść art. 25 ust. 5 specustawy przesyłowej uniemożliwiającego dokonywanie jakiejkolwiek reformacji decyzji dotyczącej strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, gdy wadą dotknięta jest tylko część tej decyzji, nieruchomości lub działki;

2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 27 ust. 2 specustawy przesyłowej w zw. z art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. w powiązaniu z art. 8 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 8, art. 19 ust. 6, art. 21 ust. 8 i art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej oraz art. 222 w zw. z art. 348 i art. 337 k.c. poprzez oddalenie skargi na decyzję organu II instancji, pomimo że skarga zasługiwała na uwzględnienie, w sytuacji w której organ ten nie był uprawniony do wskazania w decyzji terminu wydania nieruchomości, względem których decyzja lokalizacyjna wywołała skutek w postaci ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, tj. nieruchomości, co do których nie dochodzi do przeniesienia posiadania (wydania nieruchomości); a zatem oznaczenie tego terminu odbyło się z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.);

3. art. 135 p.p.s.a. i art. 27 ust. 2 specustawy przesyłowej w zw. z art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. oraz w zw. z art. 25 ust. 5 specustawy przesyłowej i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji w której uchylenie decyzji organu I instancji było niedopuszczalne z przyczyn przedstawionych przez organ II instancji (częściowej tylko wadliwości decyzji), a zatem stanowiło działanie z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), co nie zostało jednak prawidłowo zweryfikowano przez sąd I instancji;

4. art. 25 ust. 3 specustawy przesyłowej poprzez błędne przyjęcie, że odwołanie uczestnika postępowania spełniało wymagania tego przepisu, w sytuacji w której nie wskazywało ono zarzutów odnoszących się do decyzji, istoty i zakresu żądania, jak również dowodów na poparcie podnoszonych kwestii tj. uczestnik postępowania nie uzasadnił i nie wykazał powiązania konkretnej treści rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z wadliwym stosowaniem prawa;

5. art. 135 p.p.s.a. i art. 27 ust. 2 specustawy przesyłowej w zw. z art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. w powiązaniu z art. 8 ust. 1 pkt 9 zw. z art. 8 ust. 1 pkt 8, art. 19 ust. 6, art. 21 ust. 8 i art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej oraz art. 222 w zw. z art. 348 i art. 337 k.c. poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji w której organ II instancji, przyjmując wbrew dyspozycji art. 25 ust. 5 specustawy przesyłowej dopuszczalność częściowej reformacji decyzji organu I instancji, błędnie uznał, że w niniejszej sprawie zachodzi taka potrzeba z uwagi na brak wskazania terminu wydania nieruchomości, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 8 specustawy przesyłowej, pomimo że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej nie polega na wydaniu nieruchomości rozumianego jako przeniesienie posiadania lecz na uprawnieniu inwestora celu publicznego do korzystania z nieruchomości pozostającej w posiadaniu właściciela (ograniczając tylko uprawnienie właściciela z zakresu korzystania z nieruchomości, do czego nie jest wymagane wydanie nieruchomości), zaś rozpoczęcie robót budowlanych na nieruchomościach objętych decyzją lokalizacyjną (zarówno tych ograniczonych w sposobie korzystania z nieruchomością jak i tych przejętych z mocy prawa), w świetle art. 19 ust. 6 specustawy przesyłowej, może nastąpić już z chwilą jej ostateczności i nie jest objęte odszkodowaniem za wydanie nieruchomości, o którym mowa w art. 21 ust. 8 specustawy przesyłowej, przysługującym jedynie za wydanie nieruchomości przejętych z mocy prawa, tj. nieruchomości, o których mowa w art. 8 ust, 1 pkt 7 specustawy przesyłowej, co prowadzi w konsekwencji do wniosku, że wbrew twierdzeniom wyrażonym w zaskarżonej decyzji oraz uzasadnieniu zaskarżonego kasacyjnie wyroku obowiązek wskazania rzeczonego terminu dotyczy jedynie tych) nieruchomości, co do których decyzja lokalizacyjna ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 19 ust. 3-5 specustawy przesyłowej w postaci dodatkowego względem nieruchomości ograniczonych w sposobie korzystania z nieruchomości - przeniesienia posiadania, a zatem uchylenie decyzji organu I instancji z tego powodu jaki i rozstrzygnięcie organu II instancji w tym zakresie było niedopuszczalne i stanowi o rażącym naruszeniu prawa, co nie zostało jednak prawidłowo zweryfikowane przez sąd I instancji.

6. art. 8 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 8, art. 19 ust. 6, art. 21 ust. 8 i art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej oraz art. 222 w zw. z art. 348 i art. 337 k.c. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wobec:

a. nieuprawnionego przyjęcia, że w niniejszej sprawie wymagane było ustalenie terminu dla wydania nieruchomości, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 8 specustawy przesyłowej, pomimo że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej nie polega na wydaniu nieruchomości rozumianego jako przeniesienie posiadania, jak ma to miejsce w sytuacjach wskazanych wart. 19 ust. 3-5 specustawy przesyłowej, lecz na uprawnieniu inwestora celu publicznego do korzystania z nieruchomości pozostającej w posiadaniu właściciela (ograniczając tylko uprawnienie właściciela z zakresu korzystania z nieruchomości, do czego nie jest wymagane wydanie nieruchomości);

b. nieuprawnionego przyjęcia, że w decyzji lokalizacyjnej wywołującej skutki o jakich mowa w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej, konieczne jest wskazanie terminu wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, podczas gdy wymóg oznaczenia terminu w decyzji lokalizacyjnej, należy odnieść wyłącznie do nieruchomości, co do których decyzja lokalizacyjna ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 19 ust. 3-5 specustawy przesyłowej (art. 8 ust. 1 pkt 7 specustawy przesyłowej), albowiem tylko w stosunku do takich nieruchomości może nastąpić obok ich zajęcia, obowiązek przeniesienia posiadania jak i tylko względem takich nieruchomości ustawodawca przewiduje możliwość ustalenia odszkodowania o którym mowa w art. 21 ust. 8 specustawy przesyłowej, związanego z ich wydaniem;

c. nieuprawnionego przyjęcia, że do wykonywania robót budowlanych jest wymagane wydanie nieruchomości, skoro z treści art. 19 ust. 6 specustawy przesyłowej wynika, iż rozpoczęcie robót budowlanych - do czego zmierza w swojej istocie decyzja ograniczająca sposobu korzystania z nieruchomości w zakresie skutków z art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej - może nastąpić z chwilą ostateczności decyzji lokalizacyjnej i w żaden sposób nie jest to powiązane z wydaniem nieruchomości;

d. bezpodstawnego przyjęcia wyłącznie literalnej wykładni przepisu art. 8 ust. 1 pkt 9) w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 8) specustawy przesyłowej co do obowiązku wskazywania terminu wydania nieruchomości z pominięciem oraz wbrew wykładni funkcjonalnej, celowościowej i systemowej całości regulacji omawianej ustawy zmierzającej do usprawnienia procesu inwestycyjnego a nie jego wydłużenia, tj. pomimo powszechnie przyjętego w doktrynie i orzecznictwie poglądu, że stosowanie zabiegów interpretacyjnych jest nieodzowne dla odczytania pełnej treści norm prawnych, płynących z analizowanych regulacji, nawet w odniesieniu do przepisów na pierwszy rzut oka jednoznacznych;

e. nierozważenia sensu konieczności nakładania na właścicieli nieruchomości ograniczonych w sposobie korzystania z nieruchomości obowiązku wydania nieruchomości, a tym samym wskazywania w decyzji lokalizacyjnej terminu ich wydania, w sytuacji w której dla realizacji uprawnień, wynikających z art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej nie jest wymagane i nie dochodzi do wydania nieruchomości (przeniesienia posiadania), a jedynie do jej czasowego zajęcia (udostępnienia) na potrzeby prowadzenia robót budowlanych;

f. nieuprawnionego ustalenia, że do egzekucji decyzji lokalizacyjnej w zakresie skutków z art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej zastosowanie ma przepis art. 141 u.p.e.a., regulujący egzekucję administracyjną obowiązku wydania nieruchomości, w tym również wydania nieruchomości na czas oznaczony (za co sąd I instancji uznaje wydanie związane z ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości), podczas gdy w odniesieniu do egzekucji uprawnienia inwestora w postaci ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości (obowiązku znoszenia przez właściciela nieruchomości wykonywania przez inwestora jego praw na mocy w/w decyzji tj. realizacji robót budowlanych, bez pozbawienia właściciela władztwa nad rzeczą) zastosowanie ma przepis art. 140 u.p.e.a., przewidujący tryb przymusu bezpośredniego w przypadku egzekwowania obowiązku nieprzeszkadzania innej osobie w realizacji jej praw, zaś przepisy specustawy przesyłowej nie przewidują możliwości oznaczenia w decyzji lokalizacyjnej czasu na jaki nieruchomość ma zostać wydana, jak i samo ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości ma charakter trwały (a nie czasowy) co przesądza o braku dopuszczalności zastosowania forsowanego przez organ i sąd środka egzekucyjnego;

7. art. 8 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 22 ust. 1 w zw. z art. 19 ust. 6 specustawy przesyłowej poprzez bezpodstawne przyjęcie, że wskazanie terminu wydania nieruchomości odnosi się do wszystkich form "wywłaszczenia" nieruchomości, w tym w trybie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, w sytuacji w której w przypadku ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nie dochodzi do przejęcia nieruchomości, a jedynie czasowego zajęcia na potrzeby prowadzenia robót budowlanych, które to w świetle art. 19 ust. 6 specustawy przesyłowej mogą być wykonywane z chwilą ostateczności decyzji lokalizacyjnej, co sąd I instancji zakwestionował, a co w konsekwencji doprowadziło go do wykładni ww. przepisów wbrew ratio legis ustawy, która to z założenia umożliwić ma przyśpieszenie realizacji inwestycji strategicznych względem inwestycji realizowanych na podstawie dotychczasowych rozwiązań prawnych, w tym art. 124 ust. 1 u.g.n. co do którego ustawodawca nie przewidział wszakże terminu wydania nieruchomości przez właściciela ograniczonego w sposobie z niej korzystania;

8. art. 8 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej oraz art. 124 ust. 1 i 6 u.g.n. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skoro skutki decyzji lokalizacyjnej, o których mowa w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej są analogiczne do skutków decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości i stosuje się do nich odpowiednio art. 124 ust. 6 u.g.n., a w którym to jest mowa o egzekucji administracyjnej obowiązku udostępnienia nieruchomości przez właściciela ograniczonego w sposobie korzystania z nieruchomości, to decyzja musi wskazywać termin, od daty uchybienia którego możliwym by było wszczęcie postępowania egzekucyjnego, w sytuacji w której w decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości nie wskazuje się terminu wydania nieruchomości, zaś obowiązek wynikający z art. 124 ust. 6 u.g.n. powstaje z mocy prawa (a nie rozstrzygnięcia organu) i dotyczy sytuacji udostępnienia nieruchomości w celu konserwacji lub usuwania awarii już wybudowanych urządzeń przesyłowych a nie ich budowy - czemu służyć ma decyzja lokalizacyjna/ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości, zaś do egzekucji takich obowiązków stosuje się procedurę u.p.e.a., a ta nie stanowi podstawy do nakładania w decyzji terminu wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 124 ust. 6 u.g.n. czy też art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej (vide: Uchwała Składu Siedmiu Sędziów NSA z dnia 1 czerwca 1998 r. sygn. akt OPS 2/98);

9. art. 19 ust. 6 specustawy przesyłowej poprzez bezpodstawne przyjęcie, że do rozpoczęcia robót budowlanych wymagane jest wydanie nieruchomości, tj. że z przepisu tego nie wynika wcale uprawnienie inwestora celu publicznego do rozpoczęcia robót budowlanych z dniem uostatecznienia się decyzji lokalizacyjnej, a wskazuje on jedynie na możliwość rozpoczęcie rokowań z właścicielami nieruchomości w celu wcześniejszego udostępnienie mu nieruchomości, co przeczy zarówno literalnemu brzmieniu wskazanego przepisu i jak i ratio legis ustawy. Sąd wskazuje przy tym na pozaustawową przesłankę rozpoczęcia robót budowlanych w postaci zgody właściciela na rozpoczęcie robót budowlanych przed upływem terminu 120 dni, pomimo że omawiany przepis nie zastrzega takiej przesłanki jak i nie warunkuje rozpoczęcia robót uprzednim wydaniem nieruchomości w terminie określonym w decyzji lokalizacyjnej a jedynie ostatecznością tej decyzji;

10. art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej oraz art. 222 w zw. z art. 348 i art. 337 k.c. poprzez błędne przyjęcie, że poprzez wydanie nieruchomości należy rozumieć również jej udostępnienie bez konieczności przeniesienia posiadania, co ma miejsce w przypadku ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, w sytuacji w której wydanie nieruchomości dotyczy sfery posiadania zaś udostępnienie sfery korzystania, a zatem dotyczy innej sfery prawa własności (użytkowania wieczystego);

11. art. 8 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1-5 specustawy przesyłowej poprzez przyjęcie, że decyzja ta musi zawierać wszystkie elementy tam wskazane (pkt 1-9), w sytuacji w której organ związany jest zakresem wniosku, a wyłącznie to od woli wnioskodawcy zależeć będzie czy decyzja lokalizacyjna zawierać będzie w sobie takie elementy jako podział nieruchomości pod stacje elektroenergetyczne (inwestycja nie musi przewidywać budowy stacji) czy też wywłaszczenie nieruchomości (inwestor nie ma obowiązku wskazywania nieruchomości co do których decyzja lokalizacyjna ma wywołać skutek w postaci wywłaszczenia jeżeli nie jest on zainteresowany takim sposobem pozyskania tytułu prawnego do nieruchomości), a zatem i termin ich wydania;

12. art. 104 § 2 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że przepis ten nie ma zastosowania w przypadku decyzji lokalizacyjnej, w sytuacji w której poszczególne elementy składowe jej rozstrzygnięcia mogą funkcjonować od siebie niezależenie.

Skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a. o przedstawienie zagadnienia prawnego dot. zakresu stosowania art. 8 ust. 1 pkt 9 oraz art. 25 ust. 5 specustawy przesyłowej do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, lub o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpatrzenie skargi w sposób przewidziany w art. 27 ust. 2 specustawy przesyłowej z uwagi na upływ 14 dni od dnia rozpoczęcia robót budowlanych oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów

administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, chociaż z nie wszystkimi zarzutami w niej zamieszczonymi należy się zgodzić.

Realizacja strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych ma miejsce na podstawie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, którą na wniosek inwestora, wydaje właściwy miejscowo wojewoda. Przepisy art. 8 ust. 1 specustawy przesyłowej określają co decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej powinna zawierać.

W niniejszej sprawie, z uwagi na rozstrzygnięcie reformatoryjne podjęte przez organ odwoławczy, które zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, istotne jest zwrócenie uwagi na przepisy art. 8 ust. 1 pkt 7, 8 i 9 specustawy przesyłowej, gdyż problem wymagający rozstrzygnięcia sprowadza się do tego, czy pkt 9 ust. 1 art. 8 w/w ustawy odnosi się do nieruchomości, o których mowa w pkt 7 i 8, czy tylko do nieruchomości, o których mowa w pkt 7 tych przepisów.

Zdaniem organu odwoławczego – Ministra Infrastruktury i Budownictwa oraz Sądu I instancji, który oddalił skargę, pkt 9 ust. 1 art. 8 specustawy przesyłowej odnosi się do nieruchomości o których mowa w pkt 7 i 8, natomiast zdaniem strony skarżącej przepis pkt 9 odnosi się wyłącznie do nieruchomości, o których mowa w pkt 7 ust. 1 art. 8 specustawy przesyłowej.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 7 omawianej ustawy, decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej powinna między innymi zawierać oznaczenie nieruchomości, na których jest planowana budowa stacji elektroenergetycznej, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 19 ust. 3 – 5 ustawy.

Natomiast zgodnie z pkt 8 ust. 1 art. 8 specustawy przesyłowej decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej powinna zawierać oznaczenie nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 22 ust. 1 ustawy.

Skutkiem przewidzianym w art. 19 ust. 3-5 ustawy ma być to, że z dniem w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji stała się ostateczna, nieruchomości znajdujące się w liniach rozgraniczających teren tej inwestycji w zakresie określonym w art. 8 ust. 1 pkt 7 ustawy:

– stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa, za odszkodowaniem,

– wygasa prawo użytkowania wieczystego za odszkodowaniem, jeżeli nieruchomości były oddane w użytkowanie wieczyste,

– wygasają ograniczone prawa rzeczowe za odszkodowaniem, jeżeli nieruchomości były obciążone ograniczonymi prawami rzeczowymi.

Natomiast w odniesieniu do nieruchomości objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 8 ustawy, wojewoda w decyzji ograniczy sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń oraz w celu zapewnienia prawa do wejścia na teren nieruchomości dla prowadzenia budowy strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, a także prac związanych z budową, przebudową, utrzymaniem, eksploatacją, konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń. Przepisy art. 124 ust. 2 i 5 - 8 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami stosuje się odpowiednio.

Jak zasadnie podniesiono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2017 r. sygn. akt II OSK 847/17 wydanym w analogicznej sprawie, ustanowienie dwóch odrębnych kategorii nieruchomości na których realizowana jest inwestycja polegająca na budowie sieci przesyłowej, w tym innych form władania nimi, nakazuje przyjęcie odmiennych regulacji dotyczących warunków korzystania z nich przez inwestora przy wykonywaniu prac budowlanych. Odnoszą się one m.in. do obowiązku ustanowienia terminu udostępnienia nieruchomości o którym stanowi art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej, dotyczącego nieruchomości podlegających wydaniu lub opróżnieniu. Błędnie w tym względzie wywiódł sąd I instancji, że termin z art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej dotyczy wszelkich form przejęcia nieruchomości, zarówno wskazanych w art. 19 ust. 3-5 specustawy przesyłowej, jak i w art. 22 ust. 1 tej ustawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy odróżnić od siebie obowiązek wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, o którym wprost stanowi art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej, od udostępnienia jej celem wykonania czynności polegających na założeniu i konserwacji urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej. O tej formie władania nieruchomością, która nie prowadzi do przejęcia prawa własności nad nią, stanowi art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej w zw. z art. 124 ust. 6 u.g.n. Odmiennie aniżeli wskazał na to sąd I instancji, z art. 124 ust. 6 u.g.n. nie wynika, jakoby decyzja wydawana na tej podstawie musiała zawierać termin udostępnienia nieruchomości. Wprost przeciwnie, w orzecznictwie sądowym wskazano, że wyznaczenie terminu na tej podstawie nie znajduje oparcia w przepisach prawa (wyroki NSA: z 6 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 774/15, z 6 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 2872/15; orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodatkowo wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie jest każdorazowo uzależnione od wyznaczenia w decyzji konkretnego terminu jej realizacji. Decyzja wchodzi do obrotu prawnego z chwilą kiedy staje się ostateczna i od tego momentu wywołuje wszelkie skutki prawne zarówno względem stron postępowania, jak i wszystkich innych podmiotów, na które oddziałuje ona swoją treścią. Stanowi o tym art. 19 ust. 6 specustawy przesyłowej w odniesieniu do terminu rozpoczęcia robót budowlanych przewidzianych w decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Udzielenie odpowiedzi na pytanie, który dokładnie środek egzekucyjny powinien być stosowany na wypadek nieudostępnienia nieruchomości przez właściciela (art. 8 ust. 1 pkt 8 specustawy przesyłowej), a w szczególności czy powinien to być środek polegający na odebraniu nieruchomości, czy też przymus bezpośredni, nie miało decydującego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, która nie miała charakteru sprawy egzekucyjnej.

Trafnie wskazano w skardze kasacyjnej, że przyjęcie odmiennej wykładni art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej przeczyłoby racji natury celowościowej, w tym przede wszystkim dążeniu do skrócenia rygorów formalnych i proceduralnych przy realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Przyjęcie poglądu zaprezentowanego przez sąd I instancji doprowadziłoby do wzmocnienia tych rygorów względem ogólnej regulacji art. 124 u.g.n., co stanowiłoby zaprzeczenie intencji, którymi kierował się ustawodawca. Termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń o którym stanowi art. 8 ust. 1 pkt 9 tej ustawy dotyczy wyłącznie nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 19 ust. 3-5 specustawy przesyłowej.

Dlatego też, jako uzasadnione należało ocenić te wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej, które odnoszą się do błędnej wykładni art. 8 ust. 1 pkt 8 i 9, art. 19 ust. 3-6, art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi kasacyjnej naruszenia art. 25 ust. 5 i art. 27 ust. 2 specustawy przesyłowej należy wskazać, że stosownie do art. 25 ust. 5 tej ustawy, niedopuszczalnym pozostaje uchylenie decyzji lokalizacyjnej ani stwierdzenie jej nieważności w całości, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, nieruchomości lub działki. Przyjęty w skardze kasacyjnej sposób wykładni tego przepisu powodowałby doprowadzenie do nieakceptowanych zarówno z materialnoprawnego, jak i procesowego punktu widzenia skutków. W sytuacji gdy wadą dotknięta byłaby tylko część decyzji, uchybienie to w ogóle nie mogłoby zostać wyeliminowane z obrotu prawnego, niezależnie od tego, jakiego rodzaju byłaby to wadliwość i jaki wpływ miałaby ona na byt prawny decyzji. Sąd I instancji trafnie wskazał w tym względzie, że gdy decyzja dotknięta jest tylko w części wadą, to istnieje możliwość jej uchylenia w niezgodnym z prawem zakresie i w to miejsce orzeczenia co do istoty. Przekonująco na ten temat wypowiedział się także Minister Infrastruktury i Budownictwa w odpowiedzi na skargę kasacyjną, argumentując, że błąd co do części decyzji mógłby wywołać wiele negatywnych konsekwencji, włącznie z brakiem możliwości realizacji inwestycji.

Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 27 ust. 2 specustawy przesyłowej. Dyspozycja tego przepisu nie znalazła zastosowania w niniejszej sprawie. Również zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przepisów k.c. nie mogły odnieść zamierzonego skutku, ponieważ przepisów tych zarówno sąd I instancji, jak i organ odwoławczy nie stosowali. Poddane kontroli sądowej rozstrzygnięcie zostało oparte na przepisach k.p.a. oraz specustawy przesyłowej. Przyjmując nawet, że uzasadnionym pozostawało odniesienie się do utrwalonych na gruncie k.c. pojęć takich jak własność, posiadanie czy też przeniesienie posiadania, to jednak podstawą wydania decyzji z 24 listopada 2016 r., a następnie jej sądowoadministracyjnej kontroli były przepisy prawa administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznając skargę uchylił pkt I zaskarżonej decyzji z 24 listopada 2016 r. O kosztach postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.