Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2818/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6202 Zakłady opieki zdrowotnej
6393 Skargi na uchwały sejmiku województwa, zawierającej przepisy prawa miejscowego w przedmiocie ... (art. 90 i 91 ustawy o
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 1, art. 16 ust. 1, art. 18 ust. 19 lit. f i ust. 20
journal: Dz.U. 2016 poz 486
law: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa - tekst jedn.
article: art. 2 ust. 1 pkt 6, art. 48 ust. 6 pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 2020 poz 295
law: Ustawa z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej - t.j.
article: art. 141 par. 4, 184
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędziowie sędzia NSA Zygmunt Zgierski sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Prokuratora [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 5 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Go 307/18 w sprawie ze skargi Prokuratora [...] na uchwałę Zarządu Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w sprawie powołania Komisji Konkursowej w celu wyłonienia kandydata na stanowisko Dyrektora Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...] 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 5 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Go 307/18, oddalił skargę Prokuratora Okręgowego w [...] na uchwałę Zarządu Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], w sprawie powołania Komisji Konkursowej w celu wyłonienia kandydata na stanowisko Dyrektora Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...].

Powyższa uchwała Zarząd Województwa [...] została wydana na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2016 r. poz. 486 ze zm.), w zw. z art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1368 ze zm.) oraz § 3 ust. 1, § 10 pkt 1 lit. a i b rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 lutego 2012 r. w sprawie sposobu przeprowadzania konkursu na niektóre stanowiska kierownicze w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą (Dz.U. z 2012 r. poz. 182 ze zm.).

Sąd I instancji podejmując swoje rozstrzygnięcie wskazał, że w niniejszej sprawie kwestią zasadniczą jest wskazanie podmiotu właściwego do prowadzenia postępowania konkursowego, którego tryb określają przepisy wyżej powołanego rozporządzenia. Na powyższą kwestię składa się zagadnienie, który z organów jest właściwy do powołania komisji konkursowej, która w drodze przeprowadzonego konkursu wyłoni osobę, z którą następnie można będzie nawiązać umowę o pracę. Sąd podkreślił, że przepisy rangi ustawowej nie wskazują wprost organu jednostki samorządu terytorialnego właściwego do powołania komisji konkursowej. W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia, konkurs na stanowiska, o których mowa w § 1 pkt 1, przeprowadza komisja konkursowa powołana przez właściwy podmiot. Stosownie do treści § 2 pkt 2 ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o właściwym podmiocie - rozumie się przez to podmiot tworzący albo kierownika podmiotu leczniczego, o których mowa w art. 49 ust. 2 ustawy. W ustawie o działalności leczniczej ustawodawca zawarł definicję pojęcia "podmiot tworzący", stanowiąc w art. 2 ust. 1 pkt 6, że przez pojęcie to należy rozumieć podmiot albo organ, który utworzył podmiot leczniczy w formie samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, jednostki budżetowej albo jednostki wojskowej. W analizowanej sprawie podmiotem tworzącym Wojewódzką Stację Pogotowia Ratunkowego Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...] (WSPR SPZOZ) jest Województwo [...], działające przez swoje organy. Dla ustalenia, który organ jednostki samorządu terytorialnego stopnia wojewódzkiego był właściwy do podjęcia uchwały w przedmiocie powołania Komisji Konkursowej na stanowisko Dyrektora Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...] należało, zdaniem Sądu, dokonać analizy kompetencji organu stanowiącego i organu wykonawczego województwa.

Sąd Wojewódzki podał, że w art. 41 ustawy o samorządzie województwa, wskazano zakres kompetencji organu wykonawczego województwa, czyli zarządu województwa. Podkreślił przy tym, że treść wskazanego przepisu dowodzi, że katalog ten jest otwarty, co oznacza iż do zadań organu należą również inne - niezastrzeżone na rzecz sejmiku województwa i wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych (art. 41 ust. 1). Odmiennie uregulowane zostało zagadnienie kompetencji sejmiku województwa, które zostały określone poprzez enumeratywne ich wyliczenie w art. 18 ustawy o samorządzie województwa. Wskazany przepis formułuje domniemanie wyłącznej właściwości sejmiku województwa, będącego organem stanowiącym i kontrolnym, dla określonych kategorii spraw w nim wymienionych. Zgodnie z art. 18 pkt 20 ww. ustawy do zadań sejmiku należy podejmowanie uchwał w innych sprawach zastrzeżonych ustawami i statutem województwa do kompetencji sejmiku województwa. Zdaniem Sądu I instancji, w tej sytuacji należało przyjąć, że przepisy prawa materialnego nie regulują zagadnienia kompetencji organu do podjęcia uchwały w danym przedmiocie, a powyższe uwagi prowadzą do wniosku, że w art. 41 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa zawarte zostało domniemanie kompetencji do wykonywania zadań na szczeblu województwa samorządowego na rzecz zarządu województwa, jeżeli nie zostały one wyraźnie zastrzeżone dla sejmiku województwa lub innych wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych. Domniemanie to wzmocnione jest przez enumeratywne wyliczenie kompetencji sejmiku wojewódzkiego jako drugiego z organów województwa samorządowego (w art. 18 ustawy o samorządzie województwa) i przykładowe wyliczenie zadań zarządu województwa (w art. 41 ust. 2 ustawy o samorządzie województwa). W konsekwencji zakres zadań zarządu województwa został określony szerzej niż organów wykonawczych gminy i powiatu. Mając na względzie domniemanie właściwości na rzecz zarządu województwa, oczywiste staje się, że organ ten nie wykonuje wyłącznie uchwał sejmiku województwa. Art. 41 ust. 2 ustawy o samorządzie województwa dzieli kompetencje zarządu województwa na te, które służą wykonywaniu uchwał sejmiku województwa, oraz te, które służą wykonywaniu zadań określonych przepisami prawa i przypisanych tylko zarządowi. W przeciwieństwie do regulacji zawartych w ustawie o samorządzie gminnym i ustawie o samorządzie powiatowym brak jest zapisu wskazującego, iż w zakresie wykonywania zadań województwa, zarząd województwa podlega wyłącznie sejmikowi województwa. Niewątpliwie stanowić to może dodatkowe wzmocnienie pozycji zarządu województwa w zakresie wykonywania zadań względem sejmiku województwa. Przyjąć należy jednak, że mimo braku expressis verbis odpowiedniego zapisu również zarząd województwa - jako organ wykonawczy - w zakresie wykonywanych zadań podlega sejmikowi województwa. Wynika to pośrednio np. z obowiązku wykonywania przez zarząd uchwał sejmiku województwa. Wzajemna relacja pomiędzy tymi organami jest jednak bardziej skomplikowana niż np. na szczeblu powiatu. Podział zadań pomiędzy organami województwa samorządowego jest jasno określony i często ma charakter rozłączny. Zakres zadań zarządu województwa wymienionych w art. 41 ust. 2 ustawy o samorządzie województwa ma charakter przykładowy, o czym świadczy zwrot "w szczególności". Jednocześnie przepis ten ma charakter normy kompetencyjnej, która upoważnia, a zarazem obliguje zarząd województwa do działania w zakresie w niej wskazanym (por. K. Bandarzewski, Komentarz do art. 41 ustawy o samorządzie województwa, Lex).

Sąd I instancji podniósł także, że zagadnienie kompetencji organów stanowiących oraz wykonawczych jednostek samorządu terytorialnego zostało odmiennie uregulowane, w zależności od stopnia podziału terytorialnego kraju. Na tle przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminy (Dz.U. z 2017 r. poz. 1875) uprawniony jest wniosek, że domniemanie właściwości następuje na rzecz organu stanowiącego gminy. W myśl art. 18 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym do właściwości rady gminy należą wszystkie sprawy pozostające w zakresie działania gminy, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy wójt wykonuje uchwały rady gminy i zadania gminy określone przepisami prawa. W ustawie z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1896) zakres kompetencji poszczególnych organów określony został również poprzez domniemanie kompetencji na rzecz rady powiatu. W myśl art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, rada powiatu jest organem stanowiącym i kontrolnym powiatu, z zastrzeżeniem przepisów o referendum powiatowym. W art. 12 ustawodawca wymienił zadania, których wykonanie należy do wyłącznej kompetencji rady powiatu, co pozwala na przyjęcie, że w innych sprawach rada powiatu również pozostaje właściwa, o ile nie wkracza w sprawy zastrzeżone dla organu wykonawczego. Zgodnie z art. 32 ust. 1 tej ustawy zarząd powiatu wykonuje uchwały rady powiatu i zadania powiatu określone przepisami prawa. W myśl ust. 2. do zadań zarządu powiatu należy w szczególności; 1) przygotowywanie projektów uchwał rady; 2) wykonywanie uchwał rady; 2a) opracowywanie programów rozwoju w trybie określonym w przepisach o zasadach prowadzenia polityki rozwoju; 3) gospodarowanie mieniem powiatu; 4) wykonywanie budżetu powiatu; 5) zatrudnianie i zwalnianie kierowników jednostek organizacyjnych powiatu; 6) uchwalanie regulaminu organizacyjnego starostwa powiatowego.

Sąd Wojewódzki wskazując na powyższe, zwrócił uwagę, że analizując kwestię kompetencji organu do podjęcia przedmiotowego aktu stosowania prawa należało mieć na uwadze usytuowanie organu podejmującego dany akt w hierarchii wynikającej z podziału terytorialnego kraju, odmiennie bowiem kształtują się kompetencje organów stanowiących i wykonawczych na szczeblu gminy, powiatu i województwa. Na tle przepisów ustawy o działalności leczniczej uprawnione jest zatem twierdzenie, zgodnie z którym organem, właściwym do podjęcia uchwały w przedmiocie powołania komisji konkursowej będzie organ stanowiący lub organ wykonawczy - w zależności od tego który podmiot jest podmiotem tworzącym (art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy o działalności leczniczej). Ponieważ w przedmiotowej sprawie podmiotem tworzącym WSPR SPZOZ jest Województwo [...], dlatego w myśl przytoczonych powyżej przepisów ustawy o działalności leczniczej oraz ustawy o samorządzie województwa, należało uznać, że zaskarżona uchwała podjęta została w ramach kompetencji jakie posiadał Zarząd Województwa [...]. Zdaniem Sądu I instancji, prezentowane stanowisko znajduje oparcie w wyroku z dnia 20 lutego 2002 r., sygn. III RN 211/00, w którym Sąd Najwyższy stwierdził, że przepis art. 41 ustawy o samorządzie województwa ustanawia domniemanie kompetencji organu wykonawczego, jakim jest zarząd województwa, odmiennie niż art. 18 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, formułujący je na rzecz rady gminy jako organu stanowiącego.

W ocenie Sądu I instancji, badając sprawę należało mieć na uwadze, że stwierdzenie nieważności uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy zaskarżony akt w sposób istotny narusza prawo. W myśl art. 82 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, uchwała organu samorządu województwa sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały w trybie określonym w art. 81. Rozstrzygnięcie nadzorcze powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Stosownie do treści ust. 5 art. 82 w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Ponadto, Sąd podkreślił, że analizując zasadność podniesionych w skardze zarzutów miał na względzie, że naruszenia prawa dające podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego winny mieć istotne znaczenie, a więc winny to być uchybienia prowadzące do skutków, które nie mogą być zaakceptowane w demokratycznym państwie prawnym, które wpływają na treść uchwały lub zarządzenia. Do takich naruszeń zalicza się między innymi naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do wydania aktu lub brak podstawy prawnej, bądź przepisów prawa ustrojowego lub przepisów prawa materialnego przez wadliwą ich wykładnię oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał, jeżeli na skutek tego naruszenia zapadła uchwała innej treści, niż gdyby naruszenie to nie wystąpiło. O istotnym naruszeniu prawa można zatem mówić wówczas, gdy naruszenie dotyczy przepisów prawa ustrojowego, materialnego czy procedury podejmowania aktów. W ocenie Sądu I instancji, stan prawny ustalony w badanej sprawie nie pozwala na bezsporne przyjęcie, że organem właściwym do podjęcia zaskarżonej uchwały jest organ stanowiący Województwa [...], a w tej sytuacji brak jest podstaw do przyjęcia, że uchwała podjęta została z naruszeniem prawa materialnego i ustrojowego.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Prokurator Okręgowy w [...], wnosząc o zmianę orzeczenia Sądu I instancji poprzez stwierdzenie niezgodności z prawem kwestionowanej uchwały.

Zaskarżonemu orzeczeniu Prokurator, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucił:

1) naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 2 ust. 1 pkt 6, art. 48 ust. 6 pkt 2 lit. b tiret 2 ustawy działalności leczniczej oraz art. 8 ust. 1, art. 16 ust. 1 i art. 18 ust. 19 lit. f i ust. 20 ustawy o samorządzie województwa, co polegało na niewłaściwym zinterpretowaniu tych przepisów przy jednoczesnym braku przeprowadzenia prawidłowej wykładni celowościowej i systemowej, doprowadziło w konsekwencji do błędnej oceny prawnej i skutkowało wadliwym przyjęciem, że z unormowań tych nie wynika kompetencja organu stanowiącego - tj. Sejmiku Województwa do podjęcia uchwały w sprawie powołania Komisji Konkursowej w celu wyłonienia kandydata na stanowisko kierownika w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą, a właściwym i upoważnionym do realizacji tej funkcji jest organ wykonawczy - tj. Zarząd Województwa;

2) naruszenie prawa procesowego, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, z niedopuszczalnym ograniczeniem analizy uregulowań ustawy o działalności leczniczej, a miast tego czynieniem rozważań dotyczących kompetencji organów samorządu niższego stopnia, co pozostawało poza istotnym przedmiotem niniejszej sprawy, a w konsekwencji nieadekwatnym do rozstrzyganego problemu przypisaniem decydującej roli ustawie o samorządzie województwa, jako ostatecznie stanowiącej o kompetencjach organu wykonawczego województwa do podjęcia spornej uchwały;

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.

Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.

Za nieuzasadniony należy w pierwszym rzędzie uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. Wyjaśnić trzeba, że naruszenie ww. przepisu, który określa wymogi formalne uzasadnienia wyroku, może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia nie zawiera stanowiska odnośnie do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia lub sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia, w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie kontrolowanego wyroku Sądu Wojewódzkiego, gdy chodzi o analizę przedstawionego w nim stanowiska i argumentów, nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia, co prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji uczynił zadość obowiązkowi jego sporządzenia w sposób uwzględniający konsekwencje wynikające z towarzyszącej uzasadnieniu każdego orzeczenia sądowego funkcji kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia. Zupełnie inną natomiast kwestią jest siła przekonywania zawartych w nim argumentów, co prowadzi do wniosku, że brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami strony, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji w stopniu wystarczającym dla potrzeb sądowej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia odwołał się do ustawy o działalności leczniczej i wydanego na jej podstawie rozporządzenia, które o czym będzie mowa poniżej, w swych uregulowaniach nie wskazują wprost, jaki organ (wykonawczy czy stanowiący), jest właściwy do powołania komisji konkursowej, w celu wyłonienia kandydata na stanowisko dyrektora wojewódzkiej stacji pogotowia ratunkowego. Brak jest zatem podstaw do czynienia Sądowi I instancji zarzutu, iż ten nie wyjaśnił w sposób wystarczający podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego - art. 2 ust. 1 pkt 6, art. 48 ust. 6 pkt 2 lit. b tiret 2 ustawy działalności leczniczej oraz art. 8 ust. 1, art. 16 ust. 1 i art. 18 ust. 19 lit. f i ust. 20 ustawy o samorządzie województwa - stwierdzić należy, że także i on nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

Poza sporem pozostaje, że zarówno przepisy ustawy o działalności leczniczej, jak i rozporządzenia wykonawczego, nie zawierają żadnych konkretnych rozwiązań, które wprost wskazywałyby kompetencje określonych organów samorządu województwa (sejmiku województwa, zarządu województwa), do podejmowania uchwał w sprawach dotyczących przeprowadzania konkursu na niektóre stanowiska kierownicze w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą. Jak słusznie zauważył Sąd Wojewódzki przepisy rangi ustawowej nie wskazują wprost organu jednostki samorządu terytorialnego właściwego do powołania komisji konkursowej. W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia, konkurs na stanowiska, o których mowa w § 1 pkt 1, przeprowadza komisja konkursowa powołana przez właściwy podmiot. Stosownie do treści § 2 pkt 2 ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o właściwym podmiocie - rozumie się przez to podmiot tworzący albo kierownika podmiotu leczniczego, o których mowa w art. 49 ust. 2 ustawy. W ustawie o działalności leczniczej ustawodawca zawarł definicję pojęcia "podmiot tworzący", stanowiąc w art. 2 ust. 1 pkt 6, że przez pojęcie to należy rozumieć podmiot albo organ, który utworzył podmiot leczniczy w formie samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, jednostki budżetowej albo jednostki wojskowej. W analizowanej sprawie podmiotem tworzącym Wojewódzką Stację Pogotowia Ratunkowego Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...] (WSPR SPZOZ) jest Województwo [...].

Sąd w składzie obecnie orzekającym, podobnie jak Sąd I instancji, stoi na stanowisku, że wobec braku szczegółowego unormowania prawnego zawartego w powyższych przepisach prawa materialnego, w sytuacji, gdy podmiotem tworzącym jest województwo, właściwość organów samorządu wojewódzkiego powinna być określona przy uwzględnieniu treści przepisów art. 18 i art. 41 ustawy o samorządzie województwa. Zgodnie z art. 18 tej ustawy do wyłącznej właściwości sejmiku województwa należy podejmowanie uchwał wyliczonych w pkt 1-19 i pkt 21 oraz "w innych sprawach zastrzeżonych ustawami i statutem województwa do kompetencji sejmiku województwa". Konieczną przesłanką wykonywania przez sejmik zadań jest istnienie podstawy ustawowej wskazującej sejmik jako organ samorządu wojewódzkiego właściwy dla danej sprawy. Przepis art. 41 ust. 1 ustawy stanowi zaś, że zarząd województwa wykonuje zadania należące do samorządu wojewódzkiego, nie zastrzeżone na rzecz sejmiku województwa i wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych. W braku zatem wyraźnej kompetencji sejmiku województwa, tak zawartej w ustawie o samorządzie województwa (art. 18 pkt 1-19 i 21), jak i zastrzeżonej ustawą, w tym przypadku o działalności leczniczej, niewadliwe w sprawie przyjęto kompetencję organu, jakim jest zarząd województwa, do podjęcia uchwały w sprawie dotyczącej powołania komisji konkursowej. W ocenie NSA, podmiotem tworzącym w rozumieniu ustawy o działalności leczniczej jest jednostka samorządu terytorialnego, jako realizująca zadania publiczne z zakresu opieki zdrowotnej. W ramach tych zadań jednostka ta tworzy również, przekształca i likwiduje jednostki organizacyjne, których działalność ukierunkowana jest na zaspokajanie podstawowych potrzeb mieszkańców tej jednostki, także w zakresie usług zdrowotnych, czyni to jednakże, poprzez swój organ stanowiący (sejmik województwa), na mocy wprost przyznanej temu organowi kompetencji, w przepisie art. 18 pkt 19 lit. f) ustawy o samorządzie województwa. Wbrew zapatrywaniu skarżącego kasacyjnie, w świetle powyższego, nie można jednak z tego przepisu wyprowadzić dalszych uprawnień dla sejmiku województwa, niż z niego wynikających, w tym do powołania komisji konkursowej. Okoliczność także nadania przez Sejmik Województwa [...] statutu WSPR SPZOZ (uchwała z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...]), nie przesądza o zasadności stanowiska wnoszącego skargę kasacyjną, albowiem uchwała w sprawie nadania statutu, wydana na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 42 ust. 4 ustawy o działalności leczniczej, jest aktem prawa miejscowego, a więc jej wydanie leży niewątpliwie w kompetencji organu stanowiącego. Podobnie uprawnienia tego nie można wywodzić z samego faktu, iż w skład rady społecznej działającej w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą, wchodzą przedstawiciele wybrani przez sejmik województwa - w liczbie nieprzekraczającej 15 osób. Nie powinno się w tym zakresie odwoływać na zasadzie analogii, tym bardziej, że w skład komisji konkursowej mogą zostać powołani przedstawiciele podmiotu tworzącego - województwa - którzy są nie tylko pracownikami etatowymi urzędu wojewódzkiego (jak to miało miejsce w niniejszej sprawie - jak twierdzi skarżący). Powołanie zaś konkretnych członków komisji konkursowej, pozostaje poza sferą kontroli, o ile zostali oni powołani zgodnie z dyspozycją § 10 pkt 1 rozporządzenia.

Mając powyższe na uwadze, działając w oparciu o art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach (pkt 2 sentencji wyroku) uwzględnia stanowisko zawarte w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 3 lipca 2017 r., sygn. akt I OPS 1/17.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875).