Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 115/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 252
journal: Dz.U. 2016 poz 1870
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.
article: art. 90 ust. 3d
journal: Dz.U. 2016 poz 1943
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jedn.
article: art. 15, art. 107
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska, Sędziowie WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Beata Machcińska, Protokolant st. sekr. sąd. Marta Lewicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2018 r. sprawy ze skargi A sp. z o. o. w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu miasta oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Przedmiotem skargi jest wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017r. poz. 1257, dalej: k.p.a.) decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: organ odwoławczy, SKO, Kolegium) z dnia [...] r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. (dalej: Prezydent Miasta, organ I instancji) z dnia [...] r. nr [...] określającą "A" sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej: Skarżąca, Spółka, strona) kwotę dotacji podlegającą zwrotowi do budżetu miasta G. w wysokości [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.

2. Dotychczasowy przebieg postępowania.

2.1. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] roku (znak: [...]) określił Spółce kwotę dotacji podlegającą zwrotowi w wysokości [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych płatnymi od daty wskazanej przez ten organ. Zdaniem Prezydenta strona w roku 2010 poniosła wydatki w kwocie [...] zł na rozpowszechnianie informacji o ofercie edukacyjnej, które w jego ocenie nie mogły być uznane za poniesione na realizację zadań w zakresie kształcenia, wychowania i opieki.

2.2. Po rozpatrzeniu odwołania SKO decyzją z dnia [...] roku (znak: [...]) stwierdziło, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego i z tej przyczyny podlega uchyleniu, a ponieważ postępowanie okazało się bezprzedmiotowe, umorzyło postępowanie.

2.3. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (pismem z dnia 28 maja 2012 roku) wniósł Prokurator Okręgowy w G., żądając jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik.

2.4. Po rozpoznaniu podniesionych w skardze zarzutów SKO decyzją z dnia [...] roku uznało, że zasługuje ona na uwzględnienie w całości, wobec czego uchyliło zaskarżoną decyzję stwierdzając jednocześnie, że nie została ona wydana bez podstawy prawnej, czy też z rażącym naruszeniem prawa, uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO stwierdziło, że materiał dowodowy nie pozwalał na stwierdzenie, czy wydatki poniesione przez stronę na rozpowszechnianie informacji o ofercie edukacyjnej mieściły się w zadaniach, na realizacje których dotacje mogą być wykorzystane, stosownie do art. 90 ust. 3d ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 1943 ze zm. w brzmieniu obowiązującym w niniejszej sprawie, dalej: u.s.o.) W ocenie Kolegium Prezydent winien był ustalić: 1) czy strona prowadzi szkoły niepubliczne o uprawnieniach szkół publicznych, a jeżeli tak, to czy realizuje w nich obowiązek szkolny lub obowiązek nauki; 2) kwotę należnej stronie dotacji na jednego ucznia; 3) kwotę niezbędną na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. Następnie zaś stwierdzić, czy otrzymaną dotację strona przeznaczyła na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, a jeżeli tak, to czy otrzymane pieniądze wykorzystała wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły.

2.5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Spółka, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzuciła jej naruszenie prawa materialnego i procesowego mające wpływ na jej treść, a to: 1) art. 107 § 1 k.p.a.; 2) art. 107 § 3 k.p.a. art. 80 k.p.a.; 3) art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a.; 4) art. 8 k.p.a.; 5) art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.; 6) art. 252 u.f.p. 7) art. 90 ust. 3d u.s.o.; 8) art. 90 ust. 4 u.s.o.

Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w skardze organ odwoławczy stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona i wniósł o jej oddalenie.

2.6. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 stycznia 2013r. sygn. akt I SA/Gl 1033/12 uznał, że skarga okazała się niezasadna. W uzasadnieniu wskazał, iż spór koncentruje się wokół kwestii czy decyzja organu odwoławczego podjęta na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w wyniku autokontroli wynikającej z art. 54 § 3 p.p.s.a. jest prawidłowa czy też nie. Zdaniem Sądu SKO uprawnione było do wydania decyzji kasacyjnej, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części – co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. W konsekwencji decyzja wydana na podstawie art. 53 § 4 p.p.s.a., zgodna z żądaniem Skarżącej, była zgodna z prawem.

2.7. Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji decyzją nr [...] z dnia [...] r. określił skarżącej kwotę dotacji podlegającą zwrotowi do budżetu miasta G. w wysokości [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Zdaniem Prezydenta ww. kwota wydatkowana została na cele reklamowe i marketingowe wobec czego, jako wydatkowana niezgodnie z przeznaczeniem, podlega zwrotowi.

2.8. W odwołaniu strona, reprezentowana przez pełnomocnika - adwokata, zarzuciła Prezydentowi naruszenie: 1) art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. w zw. z brakiem pod decyzją podpisu osoby upoważnionej do jej wydania, 2) art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przedmiotowej sprawy oraz nieustosunkowanie się do twierdzeń podnoszonych przez stronę, a w szczególności poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o faktury przesłane przez kontrahentów i uznanie, że stanowią one wystarczający materiał do poczynienia ustaleń zawartych w decyzji, 3) art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 70 § 1 O.p. poprzez nie podjęcie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy na skutek upływu terminu przedawnienia postępowanie stało się bezprzedmiotowe, 4) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niezastosowanie i nieumieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego, w konsekwencji powyższego uniemożliwienie stronie weryfikacji wydanej decyzji z punktu widzenia prawidłowości zastosowania art. 80 k.p.a. w tym brak powołania w podstawie prawnej decyzji art. 90 ust. 3d u.s.o. oraz konkretnych postanowień uchwały (przywołanie ich dopiero w uzasadnieniu decyzji), 5) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez brak realizacji wytycznych organu odwoławczego wskazanych w decyzji z dnia 18 czerwca 2012 r., 6) art. 90 ust. 3d u.s.o. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż wydatki na informację o ofercie edukacyjnej nie są wydatkami związanymi z realizacją zadań w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, a w konsekwencji, nie mogą być pokrywane z dotacji, 7) art. 252 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 1870 z późn. zm., dalej; u.f.p.) poprzez jego bezpodstawne zastosowanie co do zaistnienia przesłanek do zwrotu dotacji i uznanie, iż dotacje zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem.

2.9. Zaskarżoną decyzją Kolegium utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazało, że zasady postępowania w przypadku nieprawidłowego wykorzystania dotacji otrzymanych od jednostki samorządu terytorialnego określa u.f.p. W myśl art. 252 ust. 1 tej ustawy dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego:

1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem,

2) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości

- podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2.

W przypadku gdy termin wykorzystania dotacji, o których mowa w ust. 1, jest krótszy niż rok budżetowy, podlegają one zwrotowi w terminie 15 dni po upływie terminu wykorzystania dotacji (art. 252 ust. 2 tej ustawy). Dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. Z kolei dotacjami nienależnymi są dotacje udzielone bez podstawy prawnej (art. 252 ust. 3 i 4 cyt. ustawy). Zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości. Odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego nalicza się począwszy od dnia: 1) przekazania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem; 2) następującego po upływie terminów zwrotu określonych w ust. 1 i 2 w odniesieniu do dotacji pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości (art. 252 ust. 5 i 6 ww. ustawy).

Dalej SKO przywołało art. 90 ust. 2 u.s.o. oraz art. 82 ust. 1 tej ustawy. Wskazało, że tryb udzielania i rozliczania dotacji, tak dla szkół niepublicznych o uprawnieniach szkół publicznych, w których realizowany jest obowiązek szkolny lub obowiązek nauki, jak i innych niepublicznych szkół o uprawnieniach szkół publicznych, oraz tryb i zakres kontroli prawidłowości ich wykorzystywania, uwzględniając w szczególności podstawę obliczania dotacji, zakres danych, które powinny być zawarte we wniosku o udzielenie dotacji i w rozliczeniu jej wykorzystania, oraz termin i sposób rozliczenia dotacji, z mocy art. 90 ust. 4 u.s.o. uchwala organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego.

Wykonując delegację ustawową z art. 90 ust. 4 u.s.o. Rada Miasta w G. podjęła uchwałę Nr XXVII/881/2009 z dnia 3 września 2009 roku w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji dla przedszkoli, szkół i placówek oświatowych prowadzonych na terenie miasta Gliwice przez osoby prawne i fizyczne nie zaliczone do sektora finansów publicznych oraz trybu i zakresu kontroli ich wykorzystania (Dz. Urz. Woj. Śląsk. Nr 186, poz. 3384), zmienioną uchwałą Nr XXXI/959/2009 Rady Miejskiej w Gliwicach z dnia 17 grudnia 2009 roku w sprawie zmian w uchwale Nr XXVII/881/2009 z dnia 3 września 2009 r. w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji dla przedszkoli, szkół i placówek oświatowych prowadzonych na terenie miasta Gliwice przez osoby prawne i fizyczne nie zaliczone do sektora finansów publicznych oraz trybu i zakresu kontroli ich wykorzystania (Dz. Urz. Woj. Śląsk. Nr 34, poz. 499).

Kolegium dalej wskazało, że ze względu na art. 90 ust. 3d u.s.o., otrzymaną dotację jej beneficjent przeznaczyć może wyłącznie na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej i może wykorzystać ją wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki. Z kolei pojęcie wydatków bieżących, o których stanowi art. 90 ust. 3a u.s.o., należy odnieść do terminologii stosowanej w ustawie o finansach publicznych, w szczególności w 124 ust. 3 i 4 tej ustawy, z których wynika, że wydatkami bieżącymi są wydatki budżetu jednostek samorządu terytorialnego niebędące wydatkami majątkowymi, jak: inwestycje i zakupy inwestycyjne, zakup i objęcie akcji, wniesienie wkładów do spółek prawa handlowego (por. wyrok NSA z dnia 24 marca 2009 roku, sygn. akt II GSK 284/08, LEX nr 529879). Pojęcia "wydatki bieżące" nie należy utożsamiać z wydatkami "teraźniejszymi" (zob. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2008 roku, sygn. akt II GSK 320/07, LEX nr 365849). Wydatki bieżące nie obejmują wydatków inwestycyjnych, czy też nie mogą być przeznaczone na zakup lub wytworzenie składników majątku trwałego, podlegających okresowej amortyzacji (por. M. Pilich, Ustawa o systemie oświaty, Komentarz, Warszawa 2006, str. 590). W razie stwierdzenia, że beneficjent wykorzystał dotację niezgodnie z przeznaczeniem, dotacja ta, z mocy art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p. podlega zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, jako wykorzystania niezgodnie z przeznaczeniem. Zwrot tej dotacji powinien nastąpić w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia tej okoliczności w decyzji, natomiast ze względu na art. 252 ust. 6 pkt 1 u.f.p., odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego nalicza się począwszy od dnia jej przekazania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego.

SKO wskazało, że do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60 u.f.p., w tym do kwot dotacji podlegających zwrotowi w przypadkach określonych w omawianej ustawie stosuje się przepisy k.p.a. i przepisy działu III O.p., natomiast decyzję w sprawie określenia dotacji do zwrotu wydaje wójt, burmistrz, prezydent miasta, starosta albo marszałek województwa (art. 67 w związku z art. 60 pkt 1 i art. 61 ust. 1 pkt 2 u.f.p.). Wobec powyższego, postępowanie w sprawie określenia do zwrotu do budżetu jednostki samorządu terytorialnego nieprawidłowo wykorzystanej kwoty dotacji powinno być prowadzone przy zastosowaniu procedury wynikającej z k.p.a., ale z odpowiednim uwzględnieniem przepisów Działu III Ordynacji podatkowej.

Badając stan faktyczny sprawy SKO ustaliło, że organ I instancji rozliczając dotację otrzymaną przez beneficjenta zakwestionował wskazane w korekcie rozliczenia dotacji w poz. 7 wydatki poniesione w 2010 r. na informacje o ofercie edukacyjnej, które nie można zaliczyć do bezpośrednio związanych z procesem kształcenia. Przystępując ponownie (w zw. z prawomocnym wyrokiem WSA w Gliwicach w sprawie I SA/Gl 1033/12) do gromadzenia materiału dowodowego organ wystąpił do beneficjenta o przekazanie stosownej dokumentacji finansowej pozwalającej na przyporządkowanie konkretnych wydatków poniesionych na upowszechnianie informacji o ofercie edukacyjnej do pozycji wykazanych w przedłożonym zestawieniu. Beneficjent przedłożył jedynie faktury wystawione przez "B" sp. z o .o . za wynajem sekretariatu, stwierdził, że upłynął już wynikający z art. 74 ustawy o rachunkowości okres przechowywania dokumentacji dotyczącej wydatków bieżących w konsekwencji czego, przedłożenie żądanej dokumentacji jest niemożliwe. Wobec powyższego organ wystąpił do kontrahentów beneficjenta o przekazanie kopii faktur dokumentujących poniesienie wydatku na upowszechnianie informacji o ofercie edukacyjnej. Na podstawie przesłanych informacji i faktur stwierdzono, że jako wydatki dotyczące reklamy i promocji poniesione zostały wydatki m.in. na usługi reklamowe, ulotki reklamowe, ogłoszenia w prasie, bilbordy, obsługę reklam w internecie, reklamy na koszulkach itp. Wydatki te, w ocenie organu, nie służyły bieżącej działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej szkół, nie mieściły się zatem w możliwym zakresie wykorzystania dotacji, o którym mowa w art. 90 ust. 3d u.s.o. Reklama, marketing (w tym koszty dystrybucji ogłoszeń) służą przede wszystkim zwiększeniu rozpoznawalności przedsiębiorstwa wśród potencjalnych klientów i tym samym zwiększeniu przychodów. Dostarczanie w ramach tych działań informacji o ofercie edukacyjnej, choć związane z działalnością edukacyjną, w istocie służyły bezpośredniemu finansowemu celowi Spółki - przysporzeniu jej klientów i zwiększeniu przychodów z tytułu czesnego i na pewno dotacji oświatowych. Zatem omawiane wydatki związane są z przedmiotem prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej (por. wyroki NSA z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 1858/12 i z dnia 28 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 229/13). Poniesione wydatki te miały zwiększyć przyszłe przychody Spółki i w związku z tym nie mogły być zakwalifikowane jako wydatki bieżące, ponieważ bez ich poniesienia placówki mogły prowadzić bieżącą działalność dydaktyczną, wychowawczą i opiekuńczą. Dotacje oświatową można tymczasem wydatkować na cele ściśle związane z procesem kształcenia uczniów szkoły, a reklamowanie, czy też promowanie szkoły celów tych nie realizuje. Wobec powyższego kosztów rozpowszechniania informacji o ofercie edukacyjnej mających charakter reklamy szkoły nie można zaliczyć do bezpośrednio związanych z procesem kształcenia. Niezasadne jest przy tym odwoływanie się przez odwołująca do § 7 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 7 października 2009r., albowiem zawarte w pkt 3 załącznika do tego aktu, działania szkół polegające na prezentowaniu i upowszechnianiu informacji o ofercie edukacyjnej oraz podejmowanych działaniach i osiągnięciach dotyczą wymagania: "Promowana jest wartość edukacji". Tymczasem w przedmiotowej sprawie zakwestionowane wydatki dotyczyły promocji szkoły (rozumianej jako jednostki przynoszącej przychody spółce), a nie promocji edukacji jako wartości samej w sobie.

Dalej Kolegium argumentowało, że przy ustalaniu terminu przechowywania dokumentów powinno się uwzględniać art. 86 § 1 O.p., zgodnie z którym podatnicy obowiązani do prowadzenia ksiąg podatkowych przechowują księgi i związane z ich prowadzeniem dokumenty do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego, chyba że ustawy podatkowe stanowią inaczej. Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (art. 70 § 1 O.p.). Termin płatności podatku dochodowego przypada w roku następnym, zatem okres przechowywania dokumentacji dla celów podatkowych jest generalnie dłuższy od okresu wymaganego przepisami bilansowymi o jeden rok. Tym samym Spółka w 2016 r. winna być jeszcze w posiadaniu faktur, do przedłożenia których została wezwana. Zwłaszcza, że dotyczyły one wydatków, co do których pozostawała z organem w sporze od 2010r. i miała świadomość toczącego się w tym zakresie postępowania. Brak potwierdzenia dokumentacji związanej z wydatkowaniem dotacji dla oceny zgodności jej wydatkowania z celami, na które została przeznaczona, obciąża negatywnymi skutkami beneficjenta dotacji (por. wyrok NSA z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt II GSK 916/13). Skoro strona, pomimo wezwań, nie przedstawiła w toku postępowania przeprowadzonego przed organem pierwszej instancji, jak i na etapie postępowania odwoławczego, dowodów, w świetle których organ pierwszej instancji mógł uznać, że przyznana jej dotacja była należna i została wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem, musi pogodzić się z niekorzystnym dla niej ustaleniem stanu faktycznego sprawy.

Odnosząc się do pozostałych, podniesionych w odwołaniu zarzutów SKO stwierdziło, że decyzja opatrzona została pieczęcią Zastępcy Prezydenta Miasta z podaniem imienia i nazwiska oraz własnoręcznym podpisem. Podpis pod decyzją lub postanowieniem może być nieczytelny, jeżeli jest on uzupełniony imienną pieczątką składającego podpis, z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby składającej podpis (wyroki: WSA w Warszawie z 8 lutego 2007 r., VI SA/Wa 2105/06, LEX nr 312059; WSA w Warszawie z 25 marca 2009 r., VI SA/Wa 2589/08, LEX nr 1062397; WSA w Olsztynie z 10 listopada 2009 r., II SA/Ol 918/09, LEX nr 531578). Zarzut podpisania decyzji przez osobę nieuprawnioną byłby zatem uzasadniony nie wówczas, gdy podpis jest nieczytelny i nie można go przypisać określonej osobie, ale wówczas, gdyby zostało co najmniej uprawdopodobnione, że podpis złożyła osoba niewskazana w petitum decyzji (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2010 r., II OSK 661/09, LEX nr 706938).

Odnosząc się do problematyki przedawnienia zobowiązania do zwrotu dotacji oświatowej udzielonej w 2010 r., którego termin, zdaniem skarżącej upłynął z dniem 31 grudnia 2015 r., Kolegium stwierdziło, że stanowisko takie jest błędne, albowiem nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania na podstawie art. 70 § 6 pkt 2 O.p. Dla skutku tego pozostaje bez znaczenia kasatoryjny charakter decyzji.

Zdaniem SKO nieprawidłowe jest również twierdzenie jakoby w obrocie prawnym funkcjonowały dwie decyzje określające Spółce kwotę dotacji podlegającą zwrotowi. Kolegium wyjaśniło, że postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] w związku z odwołaniem od decyzji Prezydenta określającej kwotę dotacji podlegającą zwrotowi, SKO stwierdziło niedopuszczalność odwołania uznając, że doręczenie tej decyzji z pominięciem pełnomocnika było nieskuteczne. W konsekwencji decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego.

W ocenie organu odwoławczego zebrany materiał dowodowy oraz dokonana na jego podstawie analiza jest prawidłowa, zgodna z art. 7, 8, 10, 77 § 1 i § 4 k.p.a., czego wyrazem jest uzasadnienie decyzji odpowiadające wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Brak powołania w podstawie prawnej decyzji art. 90 ust. 3d oraz odpowiednich przepisów uchwały dotacyjnej i powołanie tychże dopiero w uzasadnieniu decyzji nie oznacza zaś, że decyzja wydana została bez podstawy prawnej. Organ, wbrew twierdzeniom odwołującej, wyjaśnił także kwestię zwrotu dotacji w kwocie [...] zł, którą początkowo traktował jako dotację pobraną w nadmiernej wysokości. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że kwota dotacji do zwrotu w kwocie łącznej [...] zł obejmuje dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem. Organ ostatecznie bowiem przyjął, że w związku z realizacją zadań poniesionych w okresie roku budżetowego, na który dotacja została udzielona, wydatki dokonane w styczniu, można uznać za poniesione z dotacji na 2010 r.

3. Postępowanie przed Sądem I instancji.

3.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach powołanej decyzji SKO pełnomocnik Spółki, adwokat, zarzucił naruszenie:

1. art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. w związku z brakiem pod zaskarżoną decyzją podpisów członków składu orzekającego SKO i w związku z brakiem pod decyzją organu I instancji podpisu osoby upoważnionej do jej wydania;

2. art. 77 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. tj. zasady praworządności oraz art. 8 k.p.a. - zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przedmiotowej sprawy i braku ustosunkowania się do twierdzeń podnoszonych przez stronę w szczególności poprzez:

a. wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o przesłane przez kontrahentów faktury i uznanie, że stanowią one wystarczający materiał do poczynienia ustaleń zawartych w decyzji skutkujących nałożeniem obowiązki zwrotu dotacji, a w konsekwencji utrzymanie przez SKO w Łodzi, decyzji w mocy;

b. poprzez błędne przyjęcie przez organ odwoławczy, iż organ I instancji zrealizował wytyczne SKO wskazanych w decyzji z dnia [...] r.;

3. art. 15 k.p.a. - zasady dwuinstancyjność poprzez bezkrytyczne przyjęcie stanowiska organu I instancji, bez przeprowadzenia odrębnego postępowania w tym zakresie, a w konsekwencji naruszenie zasady dwuinstancyjności poprzez niezasadne przyjęcie, a także powielenie stanowiska organu I instancji, że na gruncie sprawy zaistniały przesłanki do zwrotu dotacji, w związku z jej wykorzystaniem niezgodnie z przeznaczeniem

4. art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 70 § 1 O.p. poprzez nie wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, w sytuacji, gdy na skutek upływu terminu przedawnienia postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe;

5. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie zamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, w konsekwencji powyższego uniemożliwienie weryfikacji wydanych decyzji z punktu widzenia prawidłowości zastosowania art. 80 k.p.a. , w tym:

a) brak powołania art. 90 ust. 3 d u.s.o. w podstawie prawnej decyzji i powołanie tego przepisu dopiero w uzasadnieniu decyzji organu I i II instancji;

b) brak wskazania konkretnych postanowień uchwały dotacyjnej w podstawie prawnej decyzji organu I i II instancji.

6. art. 90 ust. 3d u.s.o., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż wydatki na informację o ofercie edukacyjnej nie są wydatkami związanym i z realizacją zadań w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, a w konsekwencji, nie mogą być pokrywane z dotacji o których mowa w ww. artykule;

7. art. 252 u.f.p. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie co do zaistnienia przesłanek do zwrotu dotacji i uznanie, iż dotacje zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem.

W tym stanie rzeczy pełnomocnik wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa tj. art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. alternatywnie: o ich uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie; alternatywnie: uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia; oraz zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

3.2. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

4.1. Skarga okazała się niezasadna.

4.2. Istota sporu pomiędzy stroną a Kolegium sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy zasadnie Kolegium zobowiązało Spółkę do zwrotu dotacji oświatowej za 2010r. jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w zakresie poniesionych przez Skarżącą wydatków na marketing i reklamę.

Zdaniem SKO wydatki te, w świetle art. 90 ust. 3d u.s.o., nie realizowały zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej i nie pokrywały wydatków bieżących szkoły, co oznacza, że dotacja została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem.

Spółka poglądu tego nie podziela.

4.3. Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w konsekwencji ustalony w zaskarżonej decyzji stan faktyczny przyjął za podstawę rozstrzygnięcia.

Odnosząc się na wstępie do naruszeń prawa procesowego dotyczących ustalenia stanu faktycznego i jego oceny prawnej w świetle regulacji k.p.a., wskazać przyjdzie, że nie są one zasadne.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zakres stanu faktycznego wymagającego dokładnego wyjaśnienia w celu załatwienia sprawy (tez dowodowych) jest zdeterminowany przepisami prawa materialnego. A zatem to normy materialnoprawne wyznaczają, jakie okoliczności muszą być zweryfikowane w toku postępowania administracyjnego, gdyż postępowanie to ma doprowadzić do zastosowania lub wykluczenia zastosowania danego przepisu prawa powszechnie obowiązującego (wyrok NSA z dnia 12.10.2017r. OSK 923/17, LEX nr 2393038).

Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. oraz zawarty w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla skarżących. Zasada ta nie zwalnia skarżących z obowiązku dostarczenia takich materiałów, z których wywodzą korzystne dla siebie skutki (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19.10.2017r., IV SA/Po 618/17 LEX nr 2383348). Sąd podziela pogląd WSA w Warszawie zawarty w wyroku z dnia 21 września 2017r., że w postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istniejącego w sprawie, stosownie do art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (sygn. akt VII SA/Wa 2492/16, LEX nr 2380127). Ponadto trafnie wskazał NSA w wyroku z dnia 12.09.2017r., II OSK 3091/15, że uchybienie przez organy normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. ma miejsce jedynie wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów, czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego - przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny (LEX nr 2371336).

4.4. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w realiach niniejszej sprawy. Spoczywający na organach obowiązek określenia charakteru wydatków poczynionych z otrzymanej dotacji oświatowej został zrealizowany poprzez ustalenia stanu faktycznego i jego ocenę prawną na podstawie przekazanych przez kontrahentów faktur, stanowiących podstawę rozliczenia dotacji.

Mając na uwadze obowiązek kierowania się zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a., która zobowiązuje organ administracji publicznej do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, organ zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz ocenił, mając na uwadze art. 80 O.p. Skoro, w ocenie Sądu nie zachodziła potrzeba uzupełnienia zebranego w sprawie materiału dowodowego, a SKO dokonało jego ponownej analizy, organ nie naruszył zasady dwuinstancyjności.

Zdaniem Sądu mając na uwadze fakt nieposiadania, według oświadczenia Spółki, części faktur dotyczących spornych wydatków pokrytych dotacją w 2010r. z uwagi na brak obowiązku ich przechowywania (upływ terminu przedawnienia), zasadne było oparcie się przez organy na zgromadzonych w toku postępowania i przedłożonych przez stronę dokumentach. Tym bardziej, iż z akt postępowania nie wynika, aby Spółka w toku postępowania w tym zakresie składała wyjaśnienia.

Sąd podziela pogląd organu, że ciężar udowodnienia prawidłowości wydatkowania i rozliczenia dotacji spoczywa na beneficjencie, jego rzeczą jest właściwe udokumentowanie wydatków, poprzez przedłożenie dowodów je potwierdzających, bowiem rozliczenie dotacji nie dokonuje się na podstawie wyłącznie oświadczeń składanych przez beneficjenta.

Ponadto strona odmawiając przedłożenia faktur powołując się na upływ przewidzianego przepisami okresu przechowywania dokumentacji dotyczącej wydatków bieżących szkół, błędnie wskazała na upływał terminu z dniem 31 grudnia 2016 a nie 2015 r., pomijając art. 86 § 1 O.p., zgodnie z którym podatnicy obowiązani do prowadzenia ksiąg podatkowych przechowują księgi i związane z ich prowadzeniem dokumenty do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego, chyba że ustawy podatkowe stanowią inaczej. Ponadto zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (art. 70 § 1 O.p.). W konsekwencji Spółka w 2016 r. winna być jeszcze w posiadaniu faktur, do przedłożenia których została wezwana. Należy również odnotować, że nie bez znaczenia dla oceny zasadności podnoszonych w tym zakresie zarzutów jest fakt, iż Spółka, będąc z organem w sporze od 2010r. powinna liczyć się z koniecznością udostępnienia dokumentów dotyczących zakwestionowanych wydatków. Brak potwierdzenia dokumentacji związanej z wydatkowaniem dotacji dla oceny zgodności jej wydatkowania z celami, na które została przeznaczona, obciąża negatywnymi skutkami beneficjenta dotacji (por. wyrok NSA z dnia 3 września 2014r., sygn. akt II GSK 916/13), a nie organ.

Skoro Spółka, pomimo wezwań, nie przedstawiła w toku postępowania przeprowadzonego przed organem pierwszej instancji, jak i na etapie postępowania odwoławczego, dowodów, w świetle których organ pierwszej instancji mógł uznać, że przyznana jej dotacja była należna i została wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem, powinna pogodzić się z niekorzystnym dla niej ustaleniem stanu faktycznego sprawy.

4.5. Dalej, przechodząc do meritum sporu wskazać przyjdzie, że kluczowy dla rozstrzygnięcia sprawy jest art. 90 ust. 3d u.s.o., zgodnie z którym otrzymaną dotację jej beneficjent przeznaczyć może wyłącznie na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej i może wykorzystać ją wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki.

Powołana ustawa, w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, nie zawierała definicji legalnej pojęcia "wydatków bieżących." Sąd podziela wyrażany w orzecznictwie pogląd, że pojęcie wydatków bieżących, o których stanowi art. 90 ust. 3a u.s.o. należy odnieść do art. 124 ust. 3 i 4 tej ustawy, z których wynika, że wydatkami bieżącymi są wydatki budżetu jednostek samorządu terytorialnego niebędące wydatkami majątkowymi, jak: inwestycje i zakupy inwestycyjne, zakup i objęcie akcji, wniesienie wkładów do spółek prawa handlowego (wyrok NSA z dnia 24 marca 2009 roku, sygn. akt II GSK 284/08, LEX nr 529879). Pojęcia "wydatki bieżące" nie należy utożsamiać z wydatkami "teraźniejszymi" (wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2008 roku, sygn. akt II GSK 320/07, LEX nr 365849). Wydatki bieżące nie obejmują wydatków inwestycyjnych, czy też nie mogą być przeznaczone na zakup lub wytworzenie składników majątku trwałego, podlegających okresowej amortyzacji (por. M. Pilich, Ustawa o systemie oświaty, Komentarz, Warszawa 2006, str. 590).

Konsekwencją stwierdzenia, że beneficjent wykorzystał dotację niezgodnie z przeznaczeniem, a więc sfinansował ze środków otrzymanych w tej formie wydatki nie mieszczą się w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, a jeżeli tak, to nie zostały one przeznaczone na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki, dotacja ta, z mocy art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p. podlega zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, jako wykorzystania niezgodnie z przeznaczeniem. Zwrot tej dotacji, jak już wskazano powyżej, powinien nastąpić w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia tej okoliczności w formie decyzji administracyjnej, natomiast ze względu na art. 252 ust. 6 pkt 1 u.f.p., odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego nalicza się począwszy od dnia jej przekazania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego.

4.6. Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego sprawy należy wskazać, że rozliczając dotację otrzymaną przez beneficjenta trafnie organ zakwestionował wskazane w korekcie rozliczenia dotacji w poz. 7 wydatki poniesione w 2010 r. na informacje o ofercie edukacyjnej. Sąd podziela pogląd Kolegium, że wydatków tych nie można zaliczyć do bezpośrednio związanych z procesem kształcenia.

Z akt sprawy wynika, iż na podstawie przesłanych informacji i faktur stwierdzono, że jako wydatki dotyczące reklamy i promocji poniesione zostały wydatki m.in. na usługi reklamowe, ulotki reklamowe, ogłoszenia w prasie, bilbordy, obsługę reklam w internecie, reklamy na koszulkach itp. Wydatki te, w ocenie organu, nie służyły bieżącej działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej szkół, nie mieściły się zatem w możliwym zakresie wykorzystania dotacji, o którym mowa w art. 90 ust. 3d u.s.o.

Zdaniem Sądu trafnie organy obu instancji uznały, że wydatki na reklamę i promocję szkoły nie mogą być uznane za bieżące wydatki szkoły określone w art. 90 ust. 3d u.s.o. i pokryte z przyznanej dotacji oświatowej. Reklama, marketing (w tym koszty dystrybucji ogłoszeń) służą przede wszystkim zwiększeniu rozpoznawalności przedsiębiorstwa wśród potencjalnych klientów i tym samym zwiększeniu przychodów. Dostarczanie w ramach tych działań informacji o ofercie edukacyjnej, choć związane z działalnością edukacyjną, to w istocie służy bezpośredniemu finansowemu celowi Spółki - przysporzeniu jej klientów i zwiększeniu przychodów z tytułu czesnego i na pewno dotacji oświatowych. Zatem omawiane wydatki związane są z przedmiotem prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej (por. wyroki NSA z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 1858/12 i z dnia 28 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 229/13). Nie bez znaczenia, w kontekście niniejszych rozważań pozostaje okoliczność prowadzenia przez beneficjenta działalności gospodarczej nastawionej ze swojej definicji na osiąganie zysku, jak również status spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Powołane okoliczności, wynikające zarówno z samej istoty prowadzenia działalności gospodarczej oraz funkcjonowanie w obrocie w formie spółki prawa handlowego determinują cel – osiąganie zysku. Poglądu tego nie zmienia ewentualne przekazywanie zysku na inwestycje w spółce, bowiem ostatecznym celem jest albo zysk wypłacany w formie dywidendy, albo przyrost majątku spółki i tym samym wzrost wartości posiadanych przez wspólników udziałów. Z uwagi na przedmiot prowadzonej działalności gospodarczej - działalność edukacyjna, oświatowa – Spółka jest wspomagana dotacją oświatową (art. 90 ust. 3d u.s.o.), co powoduje, że ze względu na częściowe zapewnienie źródeł finansowania, w porównaniu do innych przedsiębiorców działających w innych dziedzinach gospodarki.

W konsekwencji, zdaniem Sądu, trafna okazała się konstatacja Kolegium, że istotą poniesionych przez beneficjenta na cele związane z reklamą i promocją placówek wydatków było bezpośrednie służenie finansowemu interesowi spółki jako organowi prowadzącemu. Wydatki te miały zwiększyć przyszłe przychody spółki i w związku z tym nie mogły być zakwalifikowane jako wydatki bieżące, ponieważ bez ich poniesienia placówki mogły prowadzić bieżącą działalność dydaktyczną, wychowawczą i opiekuńczą.

Sąd podziela również stanowisko SKO co do nietrafności odwołania się przez Spółkę do § 7 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 7 października 2009r., albowiem zawarte w pkt 3 załącznika do tego aktu, działania szkół polegające na prezentowaniu i upowszechnianiu informacji o ofercie edukacyjnej oraz podejmowanych działaniach i osiągnięciach dotyczą wymagania: "Promowana jest wartość edukacji". W przedmiotowej sprawie zakwestionowane wydatki dotyczyły natomiast promocji szkoły (rozumianej jako jednostki przynoszącej przychody spółce), a nie promocji edukacji jako wartości samej w sobie.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, strona nie wykazała naruszenia art. 252 u.f.p. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie co do zaistnienia przesłanek do zwrotu dotacji i uznanie, iż dotacje zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, gdyż zebrany w sprawie materiał dowodowy i jego ocena prawna uzasadniały wydanie zaskarżonej decyzji.

4.7. Dalej wskazać przyjdzie, że niezasadny okazał się zarzut braku pod decyzją podpisu osoby upoważnionej do jej wydania, gdyż wbrew twierdzeniom pełnomocnika decyzja opatrzona została pieczęcią Zastępcy Prezydenta Miasta z podaniem imienia i nazwiska oraz własnoręcznym podpisem. Bez znaczenia w tym kontekście pozostaje fakt, że podpis pod decyzją jest nieczytelny, gdyż został on uzupełniony imienną pieczątką składającego podpis, z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby składającej podpis (por. wyrok WSA w Warszawie z 8 lutego 2007 r., VI SA/Wa 2105/06, LEX nr 312059; wyrok WSA w Warszawie z 25 marca 2009 r., VI SA/Wa 2589/08, LEX nr 1062397; teza pierwsza wyroku WSA w Olsztynie z 10 listopada 2009 r., II SA/Ol 918/09, LEX nr 531578). Podkreślenia wymaga przy tym, że własnoręczny podpis powinien nosić indywidualne cechy, utrudniające podrobienie, ale i powtarzalne, pozwalające odróżnić go od innych. Zaznaczenie liter powinno umożliwić utożsamienie z nazwiskiem podpisującego, nie wystarczy więc nieczytelna parafa, samo imię lub inicjały (por. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I, wyd. Lex a Wolters Kluwer business, Warszawa 2010, s. 534 – komentarz do art. 63 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, który to przepis stanowi odpowiednik art. 168 § 3 O.p.). Zarzut podpisania decyzji przez osobę nieuprawnioną byłby zatem uzasadniony nie wówczas, gdy podpis jest nieczytelny i nie można go przypisać określonej osobie, ale wówczas, gdyby zostało co najmniej uprawdopodobnione, że podpis złożyła osoba niewskazana w petitum decyzji (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2010 r., II OSK 661/09, LEX nr 706938). Taka sytuacja nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie.

4.8. Zdaniem Sądu brak podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na rzekomy fakt funkcjonowania w obrocie prawnym dwóch decyzji określających Spółce kwotę dotacji podlegającą zwrotowi do budżetu miasta G. Z akt sprawy wynika, że postanowieniem nr [...] z dnia [...] r., w związku z odwołaniem od decyzji Prezydenta nr [...] z dnia [...] r. Kolegium stwierdziło niedopuszczalność odwołania uznając, że doręczenie ww decyzji z pominięciem pełnomocnika było nieskuteczne, w konsekwencji czego decyzja nie weszła do obrotu prawnego. Nie sposób zatem uznać, że funkcjonują dwie decyzje określające stronie kwotę dotacji do zwrotu.

4.9. Mając na uwadze powyższe Spółka nie wykazała naruszenia przepisów prawa procesowego. Z akt sprawy wynika bowiem, że zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz dokonana na jego podstawie analiza jest zgodna z art. 7, 8, 10, 77 § 1 i § 4 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd podziela pogląd organu odwoławczego, że niepowołanie w podstawie prawnej decyzji art. 90 ust. 3d oraz odpowiednich przepisów uchwały dotacyjnej i powołanie tychże dopiero w uzasadnieniu decyzji nie oznacza, że decyzja wydana została bez podstawy prawnej. Gdyby nawet uznać, że brak powołania w sentencji decyzji powołanych przepisów stanowi naruszenie prawa procesowego, to pozostaje ono bez wpływu na wynik sprawy. Ponadto organ wyjaśnił także kwestię zwrotu dotacji w kwocie [...] zł, którą początkowo traktował jako dotację pobraną w nadmiernej wysokości. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że kwota dotacji do zwrotu w kwocie łącznej [...] zł obejmuje dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem. Organ ostatecznie bowiem przyjął, że w związku z realizacją zadań poniesionych w okresie roku budżetowego, na który dotacja została udzielona, wydatki dokonane w styczniu, można uznać za poniesione z dotacji na 2010 r.

W kontekście powyższego zarzut naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie zamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, a w konsekwencji uniemożliwienie weryfikacji wydanych decyzji z punktu widzenia prawidłowości zastosowania art. 80 k.p.a. uznać należy za nieuzasadniony, czego dowodem jest także wniesiona skarga.

4.10. Końcowo wskazać przyjdzie, że wbrew twierdzeniom Spółki nie doszło do przedawnienia zobowiązania do zwrotu dotacji oświatowej udzielonej w 2010 r. i naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 70 § 1 O.p. poprzez niewydanie decyzji o umorzeniu postępowania.

Art. 70 § 6 pkt 2 O.p. stanowi, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności (art. 70 § 7 pkt 2 O.p.). Sąd z urzędu stwierdza (sprawa o sygn. akt I SA/Gl 1406/14, karta 225), że w związku z wniesieniem w dniu 18 maja 2012r. (data stempla pocztowego) skargi do tut. Sądu na decyzję Kolegium z dnia [...] r. nr [...], w niniejszej sprawie doszło do zawieszenia biegu przedawnienia. Bieg terminu przedawnienia po jego zawieszeniu biegł dalej od dnia następnego po dniu doręczenia prawomocnego orzeczenia wraz ze zwrotem akt (18 grudnia 2015r.) tj. od dnia 19 grudnia 2015r. W konsekwencji wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło przed upływem terminu przedawnienia.

Zdaniem Sądu, w kontekście powołanych przepisów, bez znaczenia pozostaje kasatoryjny charakter decyzji Kolegium z dnia [...] r., albowiem wydana została ona niewątpliwie w sprawie dotyczącej zwrotu przez Spółkę do budżetu miasta G. dotacji w wysokości [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.

4.11. Mając na uwadze powyższe Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.