Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1014/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 270, art. 271 pkt 1, art. 273 par. 2, art. 282 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Dudek,, Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 lutego 2013 r. sprawy ze skargi M.Ri o wznowienie postępowania sądowego w sprawie II SA/Lu 408/11 ze skargi M. R. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] 2010 r. nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. oddala skargę; II. przyznaje adwokatowi P. K. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 590,40 zł (pięćset dziewięćdziesiąt złotych czterdzieści groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 110,40 zł (sto dziesięć złotych czterdzieści groszy) należnego podatku od towarów i usług, przy czym stwierdza, że kwota 295, 20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) zł, w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług została już wypłacona.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawomocnym wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 408/11 oddalił skargę M. R. na uchwałę Rady Gminy K. z dnia [...] października 2010r., nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W dniu 28 grudnia 2011 r. M. R. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego powyższym wyrokiem.

W treści skargi skarżąca podniosła, że w sprawie pojawiły się nieznane Sądowi okoliczności. W orzeczeniu wydanym w sprawie II SA/Lu 408/11 przyjęto, że przewidziany w planie miejscowym ciąg pieszo-jezdny na działce należącej do M. R. jest korzystny dla skarżącej, która nie ma uregulowanego dojazdu do własnej nieruchomości. Natomiast założenie to jest błędne, gdyż postanowieniem z dnia [...] października 1979 r. Sąd Rejonowy w P. ustanowił dla nieruchomości skarżącej drogę konieczną.

M. R. wskazała ponadto, że nie miała wiedzy o istotnym znaczeniu powyższych okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy i dopiero przypadkowa osoba zasugerowała, aby poinformowała Sąd o dokumencie, który jest w posiadaniu skarżącej.

Następnie w piśmie procesowym z dnia 29 marca 2012 r. pełnomocnik skarżącej sprecyzował podstawy wznowienia powołując się na przepisy art. 271 pkt 1 p.p.s.a. i art. 273 § 2 p.p.s.a.

W ramach pierwszej podstawy pełnomocnik skarżącej podniósł, że w składzie Sądu orzekającego w sprawie II SA/Lu 408/11 uczestniczyła osoba nieuprawniona, to jest delegowany Sędzia Sądu Okręgowego R. H., wobec którego zarządzenie o delegowaniu wydała osoba nie dysponująca stosownym upoważnieniem Ministra Sprawiedliwości. Wskazał, że o tej podstawie wznowienia skarżąca dowiedziała się w dniu 17 marca 2012 r.

W odniesieniu do podstawy przewidzianej w art. 273 § 2 p.p.s.a. pełnomocnik skarżącej wskazał na wykrycie środka dowodowego w postaci postanowienia Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] października 1979 r., sygn. akt [...], które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a z którego strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Pełnomocnik podniósł, że skarżąca dopiero w dniu 27 listopada 2011 r. od swojej matki J. L. dowiedziała się o istnieniu postanowienia Sądu Rejonowego w P. ustanawiającego dla jej nieruchomości drogę konieczną. Do tego czasu skarżąca korzystała z dojazdu do drogi publicznej w przekonaniu, że robi to w sposób nieformalny. Natomiast powyższe postanowienie świadczy o tym, że działka skarżącej miała – poprzez działkę nr [...] – prawnie uregulowany dostęp do drogi publicznej, a zatem zaplanowany zaskarżoną uchwałą Rady Gminy K. ciąg pieszo – jezdny narusza zasadę racjonalności. Droga ta stanowi bowiem w istocie jedynie wygodniejszy niż dotychczas dostęp do drogi publicznej dla działki nr [...], naruszając prawo własności skarżącej.

Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu sprawy na rozprawie, odrzucił skargę M. R. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie II SA/Lu 408/11.

Sąd uznał, że wskazane przez skarżącą okoliczności nie stanowią żadnej z podstaw wznowienia postępowania wymienionych enumeratywnie w przepisach art. 271- 273 p.p.s.a. Warunkiem wznowienia postępowania w oparciu o podstawę przewidzianą w art. 273 § 2 p.p.s.a. jest wykrycie tylko takich okoliczności bądź dowodów, które nie były znane stronie i na które strona nie mogła się powołać przed wydaniem orzeczenia w sprawie, której wznowienia się domaga, a ponadto tylko takich, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Natomiast postanowienie Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] października 1979 r. ustanawiające drogę konieczną do nieruchomości skarżącej nie jest środkiem dowodowym, z którego skarżąca nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, bowiem postanowienie to było w posiadaniu jej matki, dlatego należyta dbałość o swoje interesy wymagała od skarżącej przedsiębiorczości już na etapie poprzedniego postępowania. Ponadto Sąd uznał, że powyższe postanowienie nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w sprawie nie występuje również podstawa wznowienia postępowania wymieniona w art. 271 pkt 1 p.p.s.a. Wskazał, że jak wynika z akt sprawy, sędzia Sądu Okręgowego w L. R. H. został – na podstawie art. 77 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) i art. 13 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) – delegowany do pełnienia obowiązków sędziego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie przez podsekretarza stanu działającego z upoważnienia Ministra Sprawiedliwości, co było dopuszczalne. Powołane przepisy przewidują bowiem, że Minister Sprawiedliwości może delegować sędziego do pełnienia obowiązków sędziego w sądzie administracyjnym. Zgodnie natomiast z uchwałą pełnego składu Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 2007 r., (OSNKW 2008/3/23), ustawowe uprawnienie Ministra Sprawiedliwości do delegowania sędziego do pełnienia obowiązków sędziego w innym sądzie (art. 77 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001r. Prawo o ustroju sądów powszechnych) może być w jego zastępstwie (art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów – t.j. Dz. U. z 2003 r., nr 24, poz. 199 ze zm.) albo z jego upoważnienia (art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów) wykonywane przez sekretarza stanu lub podsekretarza stanu.

M. R. wniosła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania:

- art. 271 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 77 § 1 pkt 4 Prawa o ustroju sądów powszechnych i art. 13 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 281 p.p.s.a. przez uznanie, że wskazana przez skarżącą okoliczność nie stanowi podstawy wznowienia postępowania i odrzucenie skargi o wznowienie postępowania w sytuacji, gdy w składzie Sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona, tj. Sędzia Sądu Okręgowego R. H., któremu nie została skutecznie udzielona delegacja do orzekania w sądzie administracyjnym;

- art. 273 § 2 p.p.s.a. oraz art. 281 p.p.s.a. poprzez uznanie, że skarżąca mogła w poprzednim postępowaniu sądowoadministracyjnym skorzystać z postanowienia Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] października 1979 r., sygn. akt [...] i odrzucenie skargi o wznowienie postępowania w sytuacji, gdy skarżąca nie wiedziała o istnieniu tego postanowienia i przy zachowaniu należytej staranności nie mogła się o jego istnieniu dowiedzieć;

- art. 273 § 2 p.p.s.a. oraz art. 281 p.p.s.a. poprzez uznanie, że przedstawiony przez skarżącą nowy środek dowodowy w postaci postanowienia Sądu Rejonowego w P. nie mógł mieć wpływu na wynik sprawy i odrzucenie skargi o wznowienie postępowania w sytuacji, gdy wymieniony dowód mógł świadczyć o złamaniu przez Gminę K. przy zmianie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego zasady racjonalności wynikającej z art. 1 ust. 2 pkt 2 i 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Postanowieniem z dnia 23 października 2012 r., sygn. akt II OSK 2531/12 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że odrzucenie skargi o wznowienie postępowania co do zasady możliwe jest, jeżeli skarga nie opiera się na ustawowej przesłance wznowienia, nie zaś gdy podstawa ta nie jest uzasadniona. Dopiero bowiem w następstwie merytorycznego zbadania skargi sąd może powiedzieć, że przyczyny w niej wskazane są lub nie są uzasadnione. Natomiast w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał, na rozprawie, merytorycznej oceny przyczyn powołanych w skardze o wznowienie postępowania, jednakże wydał w tym zakresie rozstrzygnięcie formalne, stwierdzające niedopuszczalność skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że Sąd pierwszej instancji mógł zdecydować o odrzuceniu skargi na rozprawie, jednakże w takiej sytuacji jego rozważania mogły dotyczyć okoliczności związanych z tym czy skargę wniesiono w terminie oraz czy powołano w niej ustawowe podstawy wznowienia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza skargi M. R. pozwala jednak stwierdzić, że powołuje ona ustawowe podstawy wznowienia postępowania, które nie mają znamion oczywistej bezpodstawności. Skarżąca kwestionuje bowiem uprawnienie do orzekania członka składu Sądu pierwszej instancji oraz wskazuje na nowy środek dowodowy istniejący w dniu orzekania, jednakże jej nieznany. Stwierdzenia co do tego, że skarżąca powinna była powziąć wiedzę o tym środku wcześniej, o ile nie wskazują konkretnych dowodów w tym zakresie, wykraczają poza uprawnienie sądu przysługujące w sytuacji formalnego zakończenia sprawy, a mogą być oceniane na etapie merytorycznym. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na konieczność dokonania przez Sąd pierwszej instancji merytorycznej oceny sprawy podczas jej ponownego rozpoznania.

W dniu 30 stycznia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęło pismo procesowe Rady Gminy K., w którym zakwestionowano twierdzenie skarżącej o braku do dnia 27 listopada 2011 r. wiedzy o istnieniu postanowienia Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] października 1979 r., sygn. akt [...] i braku możliwości skorzystania z tego dokumentu w toku postępowania w sprawie II SA/Lu 408/11. Podniesiono, że powyższemu twierdzeniu skarżącej przeczy treść dołączonych do pisma kopii dokumentów w postaci decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] października 2008 r., nr [...] oraz protokołu ze spotkania w sprawie wytyczenia drogi, jakie odbyło się w Urzędzie Gminy K. w dniu [...] maja 2008 r.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy i kierując się wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga M. R. o wznowienie postępowania w sprawie II SA/Lu 408/11 podlegała oddaleniu.

W świetle art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem sądu z przyczyn określonych w art. 271-273 tej ustawy.

Przepis art. 273 § 2 p.p.s.a. przewiduje zaś, że można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca M. R. w ramach wymienionej ustawowej podstawy wznowienia powołała się na wykrycie środka dowodowego w postaci postanowienia Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] października 1979 r., sygn. [...]. Postanowieniem tym Sąd Rejonowy w P. ustanowił na rzecz położonych w K. nieruchomości, w tym na rzecz stanowiącej obecnie własność M. R. działki nr [...], służebność gruntową drogi koniecznej przez działkę nr [...]. Skarżąca wywodziła, że treść postanowienia mogła mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż mogła wskazywać na naruszenie zaskarżoną w sprawie II SA/Lu 408/11 uchwałą Rady Gminy K. zasady racjonalności.

Skarżąca ostatecznie twierdziła, że o istnieniu powyższego postanowienia Sądu Rejonowego w P. dowiedziała się dopiero w dniu 27 listopada 2011 r. od swojej matki J. L., a wcześniej pozostawała w przekonaniu, że nie ma uregulowanego prawnie dostępu do drogi publicznej, a jedynie faktycznie korzysta z dojazdu do tej drogi.

Jednakże powyższym twierdzeniom przeczy treść zawartego w aktach administracyjnych sprawy II SA/Lu 408/11 "Protokołu ze spotkania w sprawie wytyczenia drogi położonej w K. przy ul. M. wzdłuż wąwozu biegnącego do ul. D." z dnia 28 maja 2008 r. (akta administracyjne załącznik nr 9). Zgodnie z wymienionym protokółem w toku spotkania w dniu 28 maja 2008 r. uczestnicząca w nim M. R. oświadczyła, że "działa zgodnie z prawem i ma ustaloną służebność drogową, którą w odpowiednim momencie przedstawi...". Przytoczone oświadczenie wskazuje zatem wprost, że M. R. już w 2008 r. wiedziała o ustanowieniu na rzecz jej nieruchomości ograniczonego prawa rzeczowego w postaci służebności drogowej.

Okoliczność tę, jak również wiedzę skarżącej o podstawie przysługującej służebności drogowej potwierdza także decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] października 2008 r., nr [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że M. R. w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji, w dniu 6 sierpnia 2008 r. okazała postanowienie Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] października 1979 r., sygn. akt [...] o ustanowieniu drogi koniecznej i przytoczono szczegółowo treść tego postanowienia sądu powszechnego (kopia decyzji k. 138 akt sądowych).

W świetle przytoczonych dokumentów mających walor dokumentów urzędowych nie budzi wątpliwości, że wbrew temu, co podniesiono w piśmie z dnia 29 marca 2012 r., skarżąca już w 2008 r. wiedziała o wydaniu przez Sąd Rejonowy w P. postanowienia z dnia [...] października 1979 r., sygn. akt [...], ustanawiającego dla jej nieruchomości drogę konieczną.

W konsekwencji wymienione postanowienie Sądu Rejonowego w P. nie stanowiło środka dowodowego, z którego strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, jak tego wymaga przepis art. 273 § 2 p.p.s.a. Z brzmienia art. 273 § 2 p.p.s.a. wynika, że wiąże on podstawę wznowienia postępowania jedynie z wykryciem środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu i wówczas nieujawnialnych z tego powodu, że nie były znane stronom. Tego rodzaju sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie, skoro M. R. na długo przed wszczęciem postępowania w sprawie II SA/Lu 408/11, jak również przed wszczęciem postępowania administracyjnego, którego sprawa ta dotyczyła, miała wiedzę o istnieniu środka dowodowego oraz wynikających z niego okolicznościach z zakresu stanu prawnego należącej do skarżącej nieruchomości i mogła z tego dowodu skorzystać. Zatem nie zachodziła podstawa wznowienia postępowania powołana przez M. R. w oparciu o art. 273 § 2 p.p.s.a.

Zauważyć również należy, że w piśmie inicjującym sprawę o wznowienie postępowania (k. 3 i 4 akt sprawy) skarżąca wbrew późniejszemu stanowisku wyrażonemu w piśmie z dnia 29 marca 2012 r. nie twierdziła, iż okoliczności powołane w skardze o wznowienie były jej nieznane i nie mogły być ujawnione w toku sprawy II SA/Lu 408/11, a jedynie że o okolicznościach tych nie informowała Sądu orzekającego w wymienionej sprawie uznając, iż nie mają one istotnego znaczenia. Tego rodzaju sytuacja nie odpowiada jednakże normie art. 273 § 2 p.p.s.a. Jak podniesiono już wyżej, przepis ten dopuszcza wznowienie postępowania jedynie w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Przy tym jako wskazana niemożność skorzystania ze środka dowodowego nie może być rozumiana mylna ocena co do braku jego przydatności w danej sprawie.

Po dokonaniu oceny drugiej z powołanych przez skarżącą podstaw wznowienia, opartej na art. 271 pkt 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że nie jest ona uzasadniona.

Wymieniony przepis przewiduje, że można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona (...), a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia.

Tego rodzaju sytuacja nie miała miejsca w sprawie II SA/Lu 408/11. Orzekający w tej sprawie sędzia Sądu Okręgowego w L. R. H. został na podstawie art. 77 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) i art. 13 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) delegowany do pełnienia obowiązków sędziego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie przez działającego z upoważnienia Ministra Sprawiedliwości podsekretarza stanu.

Wskazane przepisy przewidują, że Minister Sprawiedliwości może delegować sędziego do pełnienia obowiązków sędziego w sądzie administracyjnym. W związku z zarzutami dotyczącymi działania w tym zakresie z upoważnienia Ministra Sprawiedliwości podsekretarza stanu podkreślić należy, że wykładni obowiązujących w tej kwestii przepisów prawa, z uwzględnieniem argumentacji takiej jak powoływana przez stronę skarżącą w niniejszej sprawie, dokonał Sąd Najwyższy w uchwale pełnego składu z dnia 14 listopada 2007 r. (OSNKW 2008/3/23). Sąd Najwyższy stwierdził, że w świetle obowiązujących przepisów ustawowe uprawnienie Ministra Sprawiedliwości do delegowania sędziego do pełnienia obowiązków sędziego w innym sądzie (art. 77 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych) może być w jego zastępstwie (art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów – t.j. Dz. U. z 2003 r., nr 24, poz. 199 ze zm.) albo z jego upoważnienia (art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów) wykonywane przez sekretarza stanu lub podsekretarza stanu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone w treści przytoczonej uchwały i omówione szeroko w jej uzasadnieniu. Trzeba również zwrócić uwagę na wiążący charakter takiej wykładni. Stosownie bowiem do art. 61 § 6 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 240, poz. 2052 ze zm.) uchwały pełnego składu Sądu Najwyższego z chwilą podjęcia uzyskują moc zasad prawnych (por. także wyrok z dnia 13 stycznia 2012 r., sygn. akt I CPN 22/11, BSN 2013/1, w którym Sąd Najwyższy wskazał, że dokonanie przez sąd wykładni przepisów prawa, która odbiega od wykładni dokonanej w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego stanowi kwalifikowane naruszenie prawa).

Istotnie, jak podnosi skarżąca w niniejszej sprawie, Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały pełnego składu z dnia 14 listopada 2007 r. stwierdził, że zgodnie z regułą prawidłowego wykonywania kompetencji, umieszczone na akcie delegacji nagłówki, odciski pieczęci bądź inne napisy wskazujące na działanie w zastępstwie zleconym przez Ministra Sprawiedliwości lub działanie z jego upoważnienia, zaświadczają o autentyczności lub prawdziwości wymienionego dokumentu dopóty, dopóki nie dojdzie do obalenia tego domniemania. Wymaga jednak podkreślenia, że w sprawie rozpoznawanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zostały powołane jakiekolwiek okoliczności, które mogłyby czynić choćby prawdopodobnym podważenie tego domniemania w odniesieniu do delegacji udzielonej Sędziemu, który uczestniczył w składzie orzekającym w sprawie II SA/Lu 408/11.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 282 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie I wyroku.

Rozstrzygnięcie z punktu II uzasadnia art. 250 p.p.s.a. w związku z § 19 pkt 1, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Wskazać przy tym należy, że kwota 295,20 zł, przyznana adwokatowi P. K. tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu na mocy postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 czerwca 2012 r., została już wcześniej wypłacona.