Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 688/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 2,  art. 61 ust. 1,  art. 63 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia NSA Halina Kremis (sprawozdawca) Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Boaro po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 marca 2015 r. sprawy ze skargi R. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej dobudowę budynku garażowo-magazynowego jako uzupełnienie funkcji istniejącego warsztatu samochodowego I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa – kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz radcy prawnego M. W.kwotę 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i 20/100), w tym 55,20 zł podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania R. H., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy wydaną z upoważnienia Prezydenta W. decyzję Kierownika Zespołu Lokalizacji Inwestycji w Wydziale Architektury i Budownictwa w Urzędzie Miejskim W. z dnia [...] r. Nr [...], którą ustalono – na rzecz U. K. i D. K. – warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej dobudowę budynku garażowo-magazynowego, jako uzupełnienie funkcji istniejącego warsztatu samochodowego i parking na 7 m.p (oraz rozbiórkę istniejącego budynku mieszkalnego), przewidzianej do realizacji we W. przy ul. P., na terenie oznaczonym geodezyjnie: działka nr 78/1 AM-6, obręb M..

W uzasadnieniu decyzji SKO podano, że od decyzji organu I instancji odwołanie wniosła R. H. – właścicielka nieruchomości położonej w bezpośrednim sąsiedztwie terenu zainwestowania, to jest działki nr 78/2. Podniosła, że budynki na działce nr 78/1 i nr 78/2 stanowią zwartą bryłę a ściana łącząca oba budynki jest dla jej budynku dociepleniem. Strona podkreśliła, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku spełnienia pięciu równorzędnych warunków określonych w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem strony, brak w decyzji punktu 3. Odwołująca się podniosła ponadto, że wnioskowany budynek ma mieć wysokość 4,20 m (budynek odwołującej się jest niższy o 2,7m), przewidziany dla niego został dach jednospadowy (skierowany na działkę strony), a w decyzji nie wskazano, co ma znajdować się w magazynie (paliwo, oleje, opony). Strona wskazała, że działka sąsiednia (nr 77) została samowolnie podwyższona o ok. 60 cm, dlatego zdaniem strony, teren działki zainwestowania (nr 78/1) także zostanie podwyższony do poziomu działki nr 77. Obecnie na terenie działki nr 78/1 inwestor składuje opony. W ocenie odwołującej się, decyzja nie wskazuje także, gdzie ma się odbywać wulkanizacja: na działce nr 77, czy na działce nr 78/1. Strona podniosła, że w decyzji I instancji brak zgody na taką działalność (przepisy ochrony środowiska i przepisy przeciwpożarowe). Odwołująca się podkreśliła również, że nie wyraża zgody na odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych. Ponadto inwestycja pozbawi odwołującą się dostępu do poniemieckiej studni, która zaopatrywała w wodę pitną zarówno działkę nr 78/1, jak i nr 78/2. Podniosła także, że teren działki zainwestowania oznaczony jest w ewidencji gruntów symbolem B, a nie Bi, jak podano w decyzji I instancji. Strona podniosła, że - w jej ocenie - inwestor jest niewiarygodny, a swoimi poczynaniami zawali nieruchomość, w której się urodziła. Zarzuciła, że pomimo braku pozwolenia na użytkowanie działki nr 77 nadal prowadzi on działalność. Decyzją z [...] r. Nr [...] uchylono z urzędu decyzję Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] r. – legalizacja trwa od 2010 r. Podkreśliła, że nie wyraża zgody na rozbiórkę istniejącego budynku, ani na żadne odstępstwo, jak również na dobudowę budynku garażowo-magazynowego, gdyż grozi to zawaleniem należącego do niej budynku.

Rozpatrując sprawę jako organ odwoławczy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. podało, że stosownie do treści art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Teren planowanej inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, dlatego wnioskowane zamierzenie, polegające na dobudowie budynku garażowo-magazynowego, jako uzupełnienie funkcji istniejącego warsztatu samochodowego, i parkingu na 7 m.p., wymaga uzyskania przez Inwestora decyzji ustalającej warunki zabudowy (Trzeba zauważyć w tym miejscu, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, rozbiórka istniejącego budynku mieszkalnego nie wymaga wydania decyzji o warunkach zabudowy). Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy możliwe jest w przypadku łącznego spełnienia warunków przewidzianych w art. 61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przepis art. 56, w związku z art. 64 ust. 1 powołanej ustawy stanowi, że nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Nie można zatem odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi określone w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz jest zgodne z przepisami odrębnymi.

Ustaleniu, czy spełnione zostały warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym służy wykonywana dla potrzeb postępowania lokalizacyjnego analiza stanu zagospodarowania nieruchomości sąsiednich. Zasady jej sporządzania regulują przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Analiza taka została w niniejszej sprawie sporządzona. W ocenie składu orzekającego, wykonano ją zgodnie z przepisami powołanego powyżej rozporządzenia, a uzyskane na jej podstawie informacje pozwalają na uzyskanie pełnej wiedzy o stanie zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, położonych w obszarze analizowanym. Dlatego brak jest, zdaniem Kolegium, uzasadnienia dla ponownego sporządzenia takiej analizy urbanistycznej na etapie postępowania drugoinstancyjnego.

Kolegium stwierdziło, że granice obszaru analizowanego wyznacza się w myśl § 3 ust. 2 rozporządzenia, w odległości, nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniej jednak niż 50 m.

Granice obszaru analizowanego zostały przez organ pierwszej instancji wyznaczone prawidłowo, tj. zgodnie z przytoczonym powyżej przepisem, w odległości, co najmniej trzykrotnej szerokości frontu działki potencjalnego zainwestowania (tj. dz. nr 78/1, AM-6). Front tej działki wynosi ok. 13 m, a zatem minimalne granice obszaru analizowanego należałoby wyznaczyć w odległości co najmniej ok. 39m (3X13m=39m) wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek (w każdym kierunku). W rozpatrywanym przypadku ustalony obszar analizowany byłby mniejszy niż wymagane rozporządzeniem minimum, dlatego też konieczne było przyjęcie odległości nie mniejszej niż 50 m. Tak też w niniejszej sprawie organ uczynił, uwzględniając całe obrysy działek wraz ze znajdującą się na nich zabudową, co spowodowało, że obszar analizowany jest nieco większy, niż przewidziana rozporządzeniem trzykrotna szerokość frontu działki. Tworzy on urbanistyczną całość, której granice z jednej strony wyznaczają tereny kolejowe (dz. nr 48 Tk), dalej działka nr 1/32 Ba, nr 1/71 Bp, ul. F., dz. nr 1/56 Ba, dalej granice te przebiegają wzdłuż granicy między działkami nr 72 i nr 73 oraz nr 60 i nr 61, nr 50/1 i nr 50, nr 40 i nr 41, aż do terenów kolejowych. Przyjęty obszar analizowany, w ocenie organu odwoławczego, pozwala na wiarygodną ocenę stanu zagospodarowania działek w nim położonych. Wartości uzyskane w wyniku tejże analizy pozwalają zdaniem Kolegium, na dokonanie ustaleń, które mogą następnie znaleźć odzwierciedlenie w treści wydanej decyzji (nie uwzględniono tylko pełnego obrysu działek drogowych i terenów kolejowych, gdyż z uwagi na swoją funkcję nie wpływają na wyniki analizy urbanistycznej). Z analizy tej wynika, że inwestycja polegająca na dobudowie budynku garażowo-magazynowego jako uzupełnienie funkcji istniejącego warsztatu samochodowego i budowie parkingu na 7 m.p., przewidziana jest w obszarze, na którym przeważa zabudowa usługowa, z nielicznie występującymi (na dz. nr 73, nr 78/2, nr 62 i nr 61) budynkami jednorodzinnymi. Istniejąca zabudowa jest niejednorodna, brak wyraźnie ukształtowanych wzorców urbanistycznych.

W ocenie Kolegium, spełniona została przesłanka wskazana w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wymagająca istnienia, co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej (w rozpatrywanej sprawie jest to ul. P.), zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Z załączonej przez organ pierwszej instancji do decyzji lokalizacyjnej części tekstowej wyników analizy (załącznik nr 2 do decyzji) wynika, że uśrednione wartości parametrów występujących w obszarze analizowanym kształtują się następująco: 1) średni wskaźnik zabudowy - 0,33, 2) średnia szerokość elewacji frontowej - 14,71 m, 3) średnia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki - 5,63 m, 4) wysokość głównej kalenicy - 6,71 m; dachy - dwuspadowe (zob. załącznik nr 2 do decyzji lokalizacyjnej).

W ocenie Kolegium, spełnione zostały także pozostałe warunki wskazane w art. 61 ust 1 pkt 2-5 powołanej ustawy. Działka zainwestowania (nr 78/1) posiada dostęp do drogi publicznej - ul. P., do której bezpośrednio przylega i z której odbywa się główny wjazd i wejście na działkę. Istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające do obsługi planowanej inwestycji, gdyż odbywać się będzie na bazie istniejących już w warsztacie samochodowym (którego dobudowę stanowić będzie inwestycja) przyłączy. Należy zauważyć, że zgodnie z wnioskiem Inwestora planowany obiekt - będący budynkiem garażowo-magazynowym - stanowić będzie integralną część istniejącego warsztatu samochodowego, dlatego Wnioskodawca nie zgłosił zapotrzebowania na dodatkowe media. Teren potencjalnego zainwestowania został określony w ewidencji gruntów, jako tereny mieszkaniowe ("B"), nie wymaga zatem uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. W treści zakwestionowanej decyzji omyłkowo wskazano, że teren działki nr 78/1 opisany jest symbolem "Bi", oznaczającym inne tereny zabudowane. Zdaniem Kolegium, omyłka ta nie wpływa w żadnej mierze na rozstrzygnięcie organu, a tym samym nie uzasadnia wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Przepisy odrębne, mające zastosowanie na etapie postępowania lokalizacyjnego, nie sprzeciwiają się realizacji wnioskowanej inwestycji.

W ocenie organu odwoławczego, powyższe okoliczności świadczą, iż zostały spełnione wszystkie warunki przewidziane w art. 61 ust.1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, determinujące możliwość ustalenia warunków zabudowy, co uzasadnia wydanie decyzji uwzględniającej wniosek inwestora.

Kolegium stwierdziło również, że decyzja I instancji spełnia wynikające z art. 54, w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obligatoryjne elementy decyzji lokalizacyjnej zgodnie z wymogami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589). Decyzja ustalająca na rzecz wnioskodawcy warunki zabudowy działki położonej przy ul. P. we W. (dz. nr 78/1), określiła rodzaj zabudowy, jako zabudowę usługową z wyłączeniem usług wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zapisując warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikające z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a także z przepisów odrębnych (pkt 2 decyzji), w zakresie ustaleń dotyczących funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem ustaleń dotyczących warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ustalono: 1) funkcja: zabudowa usługowa (budynek garażowo-magazynowy przy warsztacie mechaniki pojazdowej); 2) linia zabudowy: wyznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy zgodnie z załącznikiem graficznym (linia ta stanowi kontynuację zabudowy położonej w bezpośrednim sąsiedztwie, tj. warsztatu samochodowego, położonego na działce nr 77, którego dobudowę stanowić ma wnioskowany budynek garażowo-magazynowy; 3) wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy (po rozbiórce istniejącego budynku) - do 0,16 (wskaźnik ten jest niższy, niż średnia charakterystyczna dla obszaru analizowanego, wynosząca 0,33. Jednakże, w ocenie Kolegium, jego wyznaczenie nastąpiło zgodnie z § 5 ust. 2 powołanego rozporządzenia, który dopuszcza wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Zdaniem Kolegium, zasadność wyznaczenia tego wskaźnika na poziomie niższym niż wartość średnia, znajduje uzasadnienie w sporządzonej dla potrzeb niniejszego postępowania analizie, która obrazuje uwarunkowania urbanistyczne obszaru sąsiedzkiego oraz charakterystyce inwestycji, która obok budynku garażowo-magazynowego obejmuje realizację 7 miejsc postojowych. Zdaniem składu orzekającego, powyższe okoliczności świadczą o tym, że ustalenie współczynnika zabudowy na opisanym poziomie, tj. 0,16 jest dopuszczalne); 4) szerokość elewacji frontowej (od strony ul. Przemkowskiej) wynosić będzie: do 8,0 m. (Średnia wielkość tego parametru w obszarze analizowanym - jak wskazano w wynikach analizy stanowiących załącznik do decyzji Nr 1175/2014 - wynosi 14,71m. Jednakże uwzględniając, że front działki nr 78/1 mierzy tylko 13 m, wyznaczenie dla wnioskowanego budynku szerokości elewacji frontowej na poziomie do 8,0 m należy uznać za dopuszczalne; 5) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej - maksymalną wysokość budynku - ustalono na poziomie do 4,20 m n.p.t. istniejącego (średnia wartość tego parametru w obszarze analizowanym wynosi 5,63 m. W ocenie Kolegium, ustalenie tego parametru na niższym niż średnia poziomie jest dopuszczalne i uzasadnione rodzajem wnioskowanej zabudowy (budynek garażowo-magazynowy); 6) geometria dachu: dach jednospadowy o kącie nachylenia 3°.

W ocenie organu odwoławczego, ustalone dla zamierzenia parametry i współczynniki znajdują, jak wynika z powyższego, uzasadnienie w rodzaju inwestycji, obowiązujących przepisach, czy też w sporządzonej dla potrzeb postępowania lokalizacyjnego analizie urbanistycznej. Ponadto, nie odbiegają istotnie od standardów zabudowy znajdującej się w granicach obszaru analizowanego, lecz stanowią jej kontynuację w zakresie wymaganym art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz.1235 ze zm.) i nie znajduje się w katalogu zawartym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 ze zm.). Na terenie inwestycji brak jest obiektów lub terenów objętych formami ochrony zabytków wymienionymi w art. 7 pkt 1-3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U Nr 162, poz. 1568 ze zm), teren inwestycji nie jest ujęty w gminnej ewidencji zabytków, o której mowa w art. 22 ust. 4 i 5 tej ustawy. Z tego powodu, projekt decyzji lokalizacyjnej nie wymagał uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Projekt decyzji lokalizacyjnej nie wymagał uzgodnienia z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych, dotyczył bowiem terenu zabudowy mieszkaniowej, oznaczonego w ewidencji gruntów symbolem "B". Do akt załączono ponadto wypis i wyrys z już nieobowiązującego ogólnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W., przyjętego uchwałą Miejskiej Rady Narodowej [...] z dnia [...] r., na którym teren zainwestowania położony jest na obszarze oznaczonym symbolem "PP" - przemysł, składy, magazyny, bazy budowlane, zakłady produkcyjno-usługowe (przeznaczenie podstawowe). Decyzja dotycząca inwestycji nie wymagała także uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 pkt 10) i 10a) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z uwagi na położenie terenu zainwestowania w otoczeniu lotniska (tj. w odległości do 5 km od jego granic), konieczne stało się uzyskanie uzgodnienia Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego (zob. postanowienie z dnia [...] r., k. nr 20 akt). Nie były wymagane inne uzgodnienia z organami wymienionymi w art. 53 ust 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Kolegium dodało, że obsługa komunikacyjna terenu przebiegać będzie od ul. P. przez istniejący zjazd. Nie ustalono w decyzji minimalnej ilości miejsc postojowych z uwagi na to, iż zamierzenie obejmuje także utworzenie 7 miejsc postojowych. Inwestycja nie wymagała wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie warsztatu mechaniki pojazdowej (zob. przedłożone przez inwestora postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] r. (nr [...]), odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla opisanego zamierzenia. Decyzja ustala także wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, czyniąc to w sposób określony w przepisie § 2 pkt 7) rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r., tj. jako określenie warunków ochrony przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności. Określając warunki ochrony gruntów sąsiednich przed zalaniem wodami opadowymi i odprowadzaniem ścieków, organ lokalizacyjny odwołał się do odpowiedniego uregulowania (powszechnie obowiązującego przepisu prawa) zawartego w ustawie z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, wskazując, że właściciel gruntu nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej, ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Nie może też odprowadzać wód, ani ścieków na grunty sąsiednie. Określono w decyzji także warunki ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie. Także określone zostały warunki ochrony przed zanieczyszczeniem powietrza, wody, gleby. Określając warunki ochrony przed pozbawieniem dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, wskazano, że projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, z zastosowaniem w razie potrzeby, odpowiednich rozwiązań funkcjonalno-technicznych lub odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych. Obszar potencjalnego zainwestowania nie znajduje się na terenie górniczym w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2011 r. Nr 163, poz. 981 ze zm.).

Kolegium zauważyło, że teren potencjalnej inwestycji znajduje się w pobliżu rzeki Ś., może być zatem narażony na zalanie w przypadku wezbrania powodziowego. Trzeba też zauważyć, że teren ten leży poza wyznaczonymi w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. (t.j. [...]) zasięgami 1% wód powodziowych (zob. rys. 10 Studium - fragment mapy załączony jest do akt sprawy). Teren ten po wydaniu decyzji lokalizacyjnej może zostać zaliczony przez właściwy organ do obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi, o których mowa w art 53 ust. 4 pkt 11 lit. b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz art. 88d ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.). W decyzji zawarto także "ustalenia wynikające z innych przepisów odrębnych", w tym m.in. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r, poz.1409) i przepisów do niego wykonawczych, Należy jednak podkreślić, że pełnią one funkcję informacyjną, wskazując potencjalnemu inwestorowi, jakie przepisy będą miały zastosowanie na następnym etapie procesu inwestycyjnego, tj. podczas starań o udzielenie pozwolenia na budowę. Są to przepisy powszechnie obowiązujące, a zatem obowiązek ich stosowania nie wynika z faktu umieszczenia w treści decyzji lokalizacyjnej.

Mając na uwadze całokształt poczynionych rozważań, kolegium uznało, że planowana inwestycja jest zgodna z przepisami dotyczącymi zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami odrębnymi, co oznacza, w myśl powołanego na wstępie art. 56, w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, że nie można było odmówić Inwestorom ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy.

W rozpatrywanej sprawie, Kolegium nie dopatrzyło się też uchybień procesowych w toku pierwszoinstancyjnego postępowania, uzasadniających usunięcie decyzji z obrotu prawnego. Postępowanie przed organem pierwszej instancji zostało przeprowadzone w sposób, który zapewnił stronom czynny w nim udział (art. 10 Kpa). W szczególności, stosownie do treści art. 61 § 4 Kpa, zawiadomiono strony zarówno o wszczęciu przedmiotowego postępowania (k. nr 4 akt), a także o jego zakończeniu i o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych materiałów dowodowych (k. nr 21 akt). Zastrzeżeń nie budzi także ustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, albowiem odbyło się ono z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz innych przepisów proceduralnych, wynikających z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Kolegium, dokonana przez organ pierwszej instancji ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie wychodzi poza granice swobodnej jego oceny. Wyciągnięte wnioski są spójne i zgodne z doświadczeniem życiowym. Skład orzekający organu drugiej instancji dokonując bowiem własnej oceny materiału dowodowego, doszedł do takich samych wniosków, jak organ lokalizacyjny. Także uzasadnienie pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia odpowiada, zdaniem Kolegium, wymogom art. 107 § 1 i 3 Kpa. Prawidłowo organ wskazał ustalenia faktyczne i motywy prawne, które legły u podstaw rozstrzygnięcia. Projekt decyzji został przygotowany przez osobę legitymującą się wymaganymi kwalifikacjami zawodowymi.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniiło, iż zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści organ zamieścił w decyzji (zob. str. 4/8). Z powołanego przepisu wynika jednoznacznie, że decyzja ustalająca warunki zabudowy nie uprawnia wnioskodawców do wejścia na grunt sąsiedni, ani do naruszania struktury należącego do strony budynku. Wysokość wnioskowanego budynku ustalona przez organ lokalizacyjny znajduje uzasadnienie w wynikach sporządzonej analizy urbanistycznej. Należy w tym miejscu podkreślić, że obiekty znajdujące się obecnie na działkach nr 78/1 i nr 78/2 są najniższymi budynkami w całym obszarze analizowanym. Ich wysokość do okapu, gzymsu wynosi 2,5 m. Wysokość kalenicy budynku istniejącego obecnie na działce nr 78/1 wynosi 5 m, natomiast wysokość budynku należącego do odwołującej się wynosi 2,5 m (dach płaski). Pozostałe budynki znajdujące się w obszarze analizowanym są znacznie wyższe (zob. materiały dowodowe -k. nr 16 akt). Kolegium wyjaśniiło ponadto, że na etapie postępowania lokalizacyjnego obowiązujące przepisy nie wymagają zdefiniowania przedmiotów przechowywanych w budynku garażowo-magazynowym. Budynek ten określony został, jako zabudowa usługowa z wyłączeniem usług wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W zaskarżonej decyzji nie było też możliwe wskazanie, na której działce (nr 77, czy nr 78/1) odbywać się będzie wulkanizacja - działalność ta nie była bowiem w ogóle objęta wnioskiem Inwestorów, a to oznacza, że organ lokalizacyjny nie mógł tej kwestii przesądzić w decyzji. Organ nie mógł także przewidywać dalszych, ewentualnych działań Inwestorów względem działki zainwestowania (np. podniesienia poziomu terenu), jeżeli nie były one objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. O ich realizacji rozstrzygną odrębne decyzje wydane przez właściwe organy. Trzeba podkreślić, że w decyzji lokalizacyjnej nie rozstrzyga się także o ewentualnych odstępstwach projektu budowlanego od przepisów techniczno-budowlanych. Zapis w decyzji ustalającej warunki zabudowy ma w tym zakresie charakter wyłącznie informacyjny, ewentualne rozstrzygnięcie w tym zakresie nastąpi w toku postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Dodać też trzeba, że poniemiecka studnia, która według słów odwołującej się, zaopatrywała w wodę pitną zarówno działkę nr 78/1, jak i nr 78/2, znajduje się na działce nr 78/1, która została sprzedana przez poprzednią właścicielką inwestorom. Co jednak szczególnie istotne, w ul. P., do której bezpośrednio przylega działka odwołującej się, znajduje się sieć wodociągowa, do której budynek odwołującej się może zostać w dowolnie wybranym czasie, w razie jego zamieszkania, przyłączony. Wyjaśnić jeszcze trzeba, że ewentualne postępowanie legalizacyjne i uchylenie wskazanej przez odwołującą się decyzji Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] r. dotyczącej pozwolenia na budowę warsztatu mechaniki pojazdowej z częścią socjalno-biurową i magazynową, położonego we W. przy ul. P., nie ma wpływu na niniejsze postępowanie lokalizacyjne, dotyczące innego zamierzenia budowlanego i innego terenu zainwestowania.

Odnosząc się jeszcze do argumentów podnoszonych przez stronę w toku pierwszoinstancyjnego postępowania, kolegium podkreśliło jeszcze raz, że w decyzji określone zostały warunki ochrony gruntów sąsiednich przed zalaniem wodami opadowymi i odprowadzaniem ścieków. Organ lokalizacyjny odwołał się do uregulowania zawartego w powszechnie obowiązujących przepisach prawa, tj. ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. 2012 r., poz. 145 ze zm.), wskazując, że właściciel gruntu nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej, ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Nie może też odprowadzać wód, ani ścieków na grunty sąsiednie. Zapisy te są adekwatne do tego etapu procesu inwestycyjnego, jakim jest postępowanie legalizacyjne.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na przytoczoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. wniosła R. H..

W skardze podano, że skarżąca jest właścicielką działki nr 78/2 i budynku, który stanowi zwartą bryłę z budynkiem na działce nr 78/1. Budynek powstał przed 1939 rokiem. Skarżąca stwierdziła, że inwestor jest dla niej niewiarygodny i się go obawia. Swoimi poczynaniami na działce 77, na którą miał pozwolenie na budowę warsztatu mechaniki pojazdowej z częścią socjalno-biurową i magazynową, dopuścił się w sposób istotny odbiegający od ustaleń i warunków zabudowy. Wskutek czego inwestorowi uchylono decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] r., czego skarżąca dnia dzisiejszego odczuwa skutki. Inwestor podwyższył swoją działkę nr 77 o 60 cm, wodę deszczową z dachu który ma 500 m2 odprowadził rurami zakopanymi w ziemi i skierował do ulicy. Nie trzeba się zastanawiać co się dzieje, woda leje się na ul. P. i na działkę 78/1 i nr 78/2. Inwestor legalizuje budowę warsztatu mechaniki pojazdowej na działce nr 77 od 2010 roku. Zbiorniki na wodę deszczową, które zaproponował, są umieszczone na granicy ulicy i działek : nr 78/1 i nr 76. Tymczasem przepisy wyraźnie mówią o zbiornikach wodnych - odległość od granicy 2 m. Skarżąca dodała, że dwukrotnie jej nieruchomość była zalewana przez wody z działki inwestorów.

W skardze dodano, że inwestorzy kupili działkę nr 78/1 i wystąpili z wnioskiem o dobudowę budynku garażowo-magazynowego jako uzupełnienie funkcji istniejącego warsztatu samochodowego (oraz rozbiórkę istniejącego budynku mieszkalnego), Prawdą jest, że na działce nr 77 stoi warsztat samochodowy - bez pozwolenia na użytkowanie, a jest użytkowany. Dlatego skarżąca nie może się zgodzić na wydanie zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej istnieje bowiem zagrożenie katastrofą budowlaną. Po rozbiórce budynku nr 78/1 wg Prawa Budowlanego budynek rozbudowywany musi być odsunięty od granicy działki o 1,5 m - ponieważ szerokość działki nr 78/1 ma 13. Szerokość działki to 16 m – odległość 1,5 m, powyżej 16 m - odległość 4 m lub 3 m. Gdy inwestor ruszy dach dwuspadowy, to budynek, który stoi nie wiadomo na jakich fundamentach (odkrywka raczej niemożliwa ), "urwie" dach budynku skarżącej. Jeżeli dobudowa będzie przylegała do nieruchomości skarżącej, a grunt podwyższony o 60 cm to inwestora fundamenty będą płyciej posadowione będą nosiły większe ciążenia - grozi to przeciążeniem ściany budynku skarżącej i w konsekwencji zawaleniem.

Skarżąca zwróciła też uwagę, że może zostać pozbawiona dostępu do światła dziennego. Wskazała, że nie zgadza się na rozbiórkę budynku na działce 78/1 stanowiącego zwartą bryłę z jej budynkiem i nie zgadza się na żadne odstępstwa od przepisów prawa.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Podniesiono, że argumentacja skargi powtarza – w dominującej części – zarzuty przedstawione już przez stronę w złożonym uprzednio odwołaniu. Do zarzutów tych Kolegium odniosło się szczegółowo i obszernie w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Podkreślono, że decyzja ustalająca warunki zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie rausza uprawnień osób trzecich. Oznacza to, że nawet legitymując się ostateczną decyzją lokalizacyjną inwestorzy nie będą uprawnieni do wejścia na grunt strony, ani tym bardziej, do wykonywania jakichkolwiek prac budowlanych, które dotykałyby budynku należącego do skarżącej. Podjęcie działań w tym kierunku wymagać będzie od inwestorów uzyskania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielającej pozwolenia budowę, a do tego z kolei niezbędne będzie legitymowanie się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 4 marca 2015 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymała skargę i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego, albowiem nie zostały one uiszczone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i została oddalona.

Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd z punktu widzenia kryterium legalności w niniejszej sprawie jest zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta W. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

Należy wyjaśnić, że podstawą prawną zaskarżonej decyzji był przepis art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, że organ odwoławczy może utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadnieniem dla takiego rozstrzygnięcia będzie stwierdzenie, że decyzja pierwszoinstancyjna nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a zatem nie ma potrzeby ponownego rozpatrywania sprawy przez organ I instancji. Przy czym wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. jest możliwe wtedy, organ II instancji dochodzi do wniosku, że organ I instancji prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego.

Podkreślić należy również, że zgodnie z przepisem art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r. poz. 199.; dalej: u.p.z.p.) każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich oraz do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Wyrażona w tym przepisie zasada swobody w zagospodarowaniu terenu wyznacza jednocześnie ograniczenia, do których należy konieczność takiego ukształtowania zabudowy, aby było ono zgodne z miejscowym planem lub decyzją o warunkach zabudowy, a także, aby nie naruszało praw osób trzecich. Omawiana zasada rzutuje na przebieg postępowania lokalizacyjnego.

Stosownie do przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Nie ulega wątpliwości, że z cytowanego przepisu wynika, jaki zakres przyjmuje postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Powinnością organu lokalizacyjnego jest bowiem ustalenie, czy spełnione są wszystkie przesłanki materialne, od których ustawa uzależnia wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W efekcie poczynionych przez właściwy organ ustaleń wydawana jest decyzja, która zgodnie z przepisem art. 64 ust. 1 w związku z art. 54 u.p.z.p. określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali.

Przenosząc te rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy przede wszystkim powiedzieć, że istotne jest ustalenie, czy organ odwoławczy prawidłowo uznał, iż należało decyzję organu I instancji utrzymać w mocy. Zdaniem Sądu ustalenia poczynione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. w zaskarżonej decyzji w tym zakresie były prawidłowe. W szczególności prawidłowe było utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta W., albowiem nie doszło w postępowaniu do uchybień, które skutkowałyby koniecznością uchylenia decyzji organu I instancji.

Odnosząc się do aspektów formalnych decyzji o ustaleniu warunków zabudowy należy powiedzieć, że zdaniem sądu decyzja organu I instancji spełnia wymogi określone w przepisie art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Brak było zatem podstaw do jej ewentualnego uchylenia z powodu uchybień o charakterze formalnym. W ocenie Sądu zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy był kompletny i pozwalał na przeprowadzenie niewadliwego postępowania administracyjnego. Sąd nie stwierdził też w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym uchybień proceduralnych, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Natomiast w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w przepisie art. 61 ust. 1 u.p.z.p., to zdaniem Sądu w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji w sposób prawidłowy i zgodnie z prawem wykazano i udowodniono, że opisana na wstępie inwestycja znajduje się na terenie, na którym co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

Wykazano również, że teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, a istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Dodatkowo organy wykazały, że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Z uzasadnień decyzji organów obu instancji wynika też, że organy administracji publicznej wykazały, iż decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W tym kontekście, zastrzeżeń Sądu nie budzi wyznaczony obszar analizowany i przeprowadzona na nim analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. W tym stanie rzeczy Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu i skargę należy oddalić.

W związku z argumentacją zawartą w skardze trzeba wyjaśnić, że w myśl art. 63 ust. 2 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Dlatego też w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy organ nie bada stosunków własnościowych związanych z nieruchomością. Organ na tym etapie nie bada również technicznych warunków inwestycji w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 poz. 1409 ze zm.). Jednym z elementów warunków technicznych realizacji inwestycji są na przykład jej odległość od granicy nieruchomości, jakość fundamentów, ewentualne podniesienie poziomu terenu, zacienianie działki sąsiedniej, czy też kwestia przeciążenia ściany nośnej (o czym mowa była w skardze). Tego rodzaju kwestie techniczne nie podlegają badaniu w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Trzeba też zwrócić uwagę, że kontrolowane postępowanie administracyjne toczyło się w związku z legalizacją samowoli budowlanej, której dopuścili się inwestorzy. W myśl art. 48 Prawa budowlanego legalizacja samowoli budowlanej odbywa się w toku postępowania przed powiatowym inspektorem nadzoru budowlanego i uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy jest tylko jednym z elementów procedury legalizacyjnej (samo w sobie nie przesądza o legalności inwestycji). To w postępowaniu legalizacyjnym organ nadzoru budowlanego, a nie Prezydent W. w postępowaniu lokalizacyjnym, bada, czy inwestycja nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Zastrzeżenia dotyczące ewentualnego naruszenia przepisów, w tym techniczno-budowlanych, mogą być więc skierowane do właściwego organu, którym jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W.. Z tego względu argumenty skarżącej zawarte w skardze do sądu administracyjnego, a wcześniej w odwołaniu od decyzji I instancji nie mogły wywrzeć postulowanego przez skarżącą skutku w postaci odmowy wydania inwestorom decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.

Odnośnie natomiast do kwestii ochrony prawa własności skarżącej, wskazać należy, że roszczenia o przywrócenie stanu zgodnego z prawem i o zaniechanie naruszeń prawa własności mogą być w myśl art. 222 § 2 Kodeksu cywilnego dochodzone w postępowaniu cywilnym, a nie przed organami administracji publicznej czy sądami administracyjnymi. Dlatego również w tym zakresie argumentacja skarżącej nie mogła odnieść pożądanego przez skarżącą skutku.

W tym stanie rzeczy Sąd doszedł do przekonania, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Sąd rozpoznający skargę stwierdził bowiem, że nie doszło w trakcie postępowania przed Kolegium do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Nie doszło również do naruszenia prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.). Z analizy zgromadzonych akt sprawy nie wynika również, aby w postępowaniu doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) lub do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę, o czym – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzeczono w pkt I sentencji wyroku. Postanowienie zawarte w pkt II sentencji zapadło po myśli art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r. poz. 490).