Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2554/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-12-14 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok z art. 179a ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art.1,2
journal: Dz.U. 1994 nr 122 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych.
article: art.127 par.1 i 2, art.138 par.1 pkt 1 w zw. z art.144 oraz art.31 par.1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.22 a ust.1 pkt 2 lit.a
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: art.179 a, art.151 ,art.145par 1 pkt 1 lit.c w zw. z art.135
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 grudnia 2018 r. w trybie uproszczonym skargi kasacyjnej S. z siedzibą w L. w sprawie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu na prawach strony 1. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2018 r., o sygn. akt VI SA/Wa 2554/17; 2. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego – S. z siedzibą w L. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia S. w L. (dalej: "skarżąca", "stowarzyszenie" lub "strona") utrzymało w mocy w całości postanowienie Marszałka Województwa [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., w przedmiocie odmowy dopuszczenia strony do udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie dotyczącej udzielenia przedsiębiorcy S. sp. z o.o. w W. (dalej: "uczestnik postępowania") zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej W.-R.-K.-K..

Zaskarżone rozstrzygnięcie wydano na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o Samorządowych Kolegiach Odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz art. 127 § 1 i 2, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz w zw. z art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a.

Do jego wydania doszło w następującym stanie faktycznym.

Uczestnik postępowania wystąpił do Marszałka Województwa M. o zmianę zezwolenia na wykonywanie krajowego drogowego przewozu osób przewozami regularnymi na linii komunikacyjnej W.-R.-K.-K. na 3 lata. We wniosku wskazał, iż posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego nr [...].

W dniu 21 września 2016 r. do ww. organu wojewódzkiego wpłynął wniosek o dopuszczenie stowarzyszenia do udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zmiany zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej W.-R.-K.-K.. W uzasadnieniu wniosku stowarzyszenie wskazało, iż jego udział w postępowaniu jest uzasadniony celami statutowymi oraz przemawia za tym interes społeczny.

W odpowiedzi pismem z dnia 23 września 2016 r. Marszałek Województwa [...] wskazując na przedmiot prowadzonego postępowania w tej sprawie, wymienił w czterech punktach kryteria dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym oraz wezwał ustanowionego pełnomocnika stowarzyszenia, do uzupełnienia wniosku w którym wnioskodawca wskaże konkretne cele statutowe oraz maksymalnie skonkretyzuje istnienie w przedmiotowej sprawie interesu społecznego stowarzyszenia, przemawiające za dopuszczeniem go jako strony postępowania.

W dniu 28 września 2016 r. uczestnik postępowania cofnął wniosek o wydanie przedmiotowego zezwolenia, o czym organ poinformował stowarzyszenie pismem z dnia 6 października 2016 r. stwierdzając, iż powyższe stanowi obiektywną przyczynę braku możliwości dalszego prowadzenia postępowania w tej sprawie.

Pismem z dnia 4 i 19 października 2016 r. stowarzyszenie podtrzymało swój wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu wskazując, iż wniosek zawierał wszystkie elementy formalne określone w art, 31 § 1 pkt 2 k.p.a., w tym żądane przez organ. W przekonaniu stowarzyszenia, jego udział w postępowaniu administracyjnym w przedmiotowej sprawie przyczyni się do lepszego wypełnienia jego celów, w szczególności w obszarze postępowania dowodowego, gdyż stowarzyszenie ma kwalifikacje oraz potrzebną wiedzę w tym zakresie. Wskazano także na dotychczasowy wpływ uczestnika postępowania na sytuację ekonomiczną przewoźników krajowych wykonujących przewozy oraz na stosowanie przez ten podmiot nieuczciwej konkurencji, sprzecznie z interesem pasażerów. Załączono także kserokopie wniosków czterech krajowych przewoźników o wygaszenie bądź zawieszenie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów na linii komunikacyjnej L.-R..

Na żądanie organu marszałkowie województw [...] i [...] przekazali informacje dotyczące ww. zezwoleń.

Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego postanowieniem z dnia 6 grudnia 2016 r. Marszałek Województwa [...] odmówił dopuszczenia stowarzyszenia do udziału w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, dotyczącym udzielenia uczestnikowi postępowania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej W.-R.-K.-K..

W uzasadnieniu postanowienia organ przedstawił prawne i faktyczne powody rozstrzygnięcia. Odniósł się także do twierdzeń wnioskodawcy, zawartych w piśmie z dnia 19 października 2016 r., w aspekcie zagrożenia dla innych przewoźników linii komunikacyjnej L.-R.. Wywiódł, iż o ile stowarzyszenie jako organizacja społeczna spełnia przesłankę celu statutowego - to nie została spełniona druga niezbędna przesłanka interesu społecznego udziału stowarzyszenia w tym postępowaniu. Zdaniem organu stowarzyszenie powinno wykazać merytoryczne powiazanie między przedmiotem sprawy a jej osiągnięciami na tym polu oraz specjalizacją działania, a nie tylko celami organizacji społecznej. Ponadto w argumentacji stowarzyszenia za jego dopuszczeniem do postępowania zdaniem organu został całkowicie pominięty pasażer, analiza oferty przewozowej i zapewnienie możliwości transportu osób niepełnosprawnych.

Stowarzyszenie złożyło do SKO w W. zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie, argumentując naruszeniem art. 31 k.p.a. Zakwestionowało pogląd organu, iż za udziałem stowarzyszenia w postępowaniu administracyjnym nie przemawia interes społeczny, gdyż służy partykularnym interesom tej organizacji. Stowarzyszenie powołując się na swój aktualny statut uznało, że jest bezpośrednio zainteresowane podwyższaniem jakości, standardów oraz bezpieczeństwa wykonywanych przewozów, dlatego też podejmuje działania zmierzające dla zapewnienia zgodnego z prawem wydawania decyzji administracyjnych w tym obszarze.

Zdaniem strony za udziałem stowarzyszenia w przedmiotowym postępowaniu przemawia również interes społeczny, gdyż jego przedmiot jest zbieżny z zakresem działania członków stowarzyszenia. Strona powołując się na wyrok o sygnaturze: II OSK 607/07 wskazała, że nie ma niczego nagannego w uczestniczeniu organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym ze względu na interesy faktyczne jej członków, podkreślając że taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie, w której stowarzyszenie nie działa w celu ochrony interesów wąskiej grupy podmiotów, mogących potencjalnie prowadzić działalność konkurencyjną wobec strony postępowania, lecz w interesie społecznym. Strona przytoczyła także wyrok o sygn. akt: III SA/Kr 307/11 na potwierdzenie, iż udział stowarzyszenia w przedmiotowym postępowaniu jest zasadny. W ocenie strony brak dopuszczenia stowarzyszenia do udziału w ww. postępowaniu wynika jedynie z chęci niezgodnego z prawem jego uproszczenia przez organ I instancji i wyeliminowania możliwych wniosków dowodowych składanych przez stowarzyszenie jako uczestnika postępowania.

Uczestnik postępowania S. sp. z o.o. w W. pismem z dnia 25 stycznia 2017 r. wniósł o umorzenie postępowania, w innym przypadku o utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji.

W wyniku rozpatrzenia sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż strona nie wykazała istnienia przesłanek z art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. w przedmiocie dopuszczenia tego stowarzyszenia do udziału w postępowaniu administracyjnym, a organ odwoławczy nie dopatrzył się istnienia takich przesłanek z urzędu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, iż w szczególności nie potwierdziły się podnoszone w piśmie okoliczności z art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 6 września 2011 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz.1414 ze zm.), tj. zagrożenia dla już istniejących linii regularnych, gdyż zostały szczegółowo zbadane w postępowaniu przed organem i instancji, a prawidłowość ustaleń podjętych w tym zakresie przez ten organ nie budzi wątpliwości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że stowarzyszenie nie wykazało, iż w niniejszym postępowaniu interes społeczny jest zagrożony w żadnym podnoszonych aspektów zagrożenia dla istniejących linii regularnych, w szczególności ograniczenia nieuczciwej konkurencji. SKO uznało, iż w przedmiotowej sprawie stowarzyszenie przede wszystkim działa na rzez jego członków, tj. w celu ochrony własnego interesu, a nie w interesie społecznym.

Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2017 r., zarzucając skarżonemu postanowieniu naruszenie art. 31 k.p.a. oraz art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w zażaleniu od rozstrzygnięcia organu I instancji i poparła swoje stanowisko w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 maja 2018r., sygn. akt VI SA/Wa 2554/17, oddalił skargę Stowarzyszenia, uznając ją za niezasadną. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, że za przystąpieniem Strony do udziału w postępowaniu administracyjnym nie przemawia interes społeczny. Stowarzyszenie skupia osoby prowadzące działalność gospodarczą w zakresie przewozu drogowego osób (§10 Statutu Stowarzyszenia), z kolei stroną w tym postępowaniu jest spółka Souter Holdings Poland, której przedmiotem działalności jest transport lądowy pasażerski. Przedmiot postępowania administracyjnego dotyczy wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej W.-R.-K.-K. dla Uczestnika postępowania, tj. ww. spółki S..

Zdaniem Sądu I instancji wskazuje to, że Stowarzyszenie jest podmiotem, mogącym mieć interesy sprzeczne w stosunku do Uczestnika postępowania. Zatem udział Strony w postępowaniu dotyczącym wydania zezwolenia na przewóz osób konkurencyjnemu przewoźnikowi wskazuje na realizację partykularnych interesów Stowarzyszenia, bądź jego członków, którzy mogą być zainteresowani negatywnym dla Uczestnika postępowania rozstrzygnięciem ze względu na prowadzenie działalności gospodarczej w tym samym co Uczestnik zakresie. Zdaniem Sądu I instancji, pogląd Stowarzyszenia, że dopuszczalne jest uczestniczenie organizacji społecznej w postępowaniu "ze względu na faktyczne interesy członków", nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Bezsporne jest, że stosownie do art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. in fine, za dopuszczeniem organizacji społecznej do udziału w postępowaniu ma przemawiać interes społeczny. Interes społeczny nie może zaś być rozumiany jako zinstytucjonalizowana forma popierania partykularnych interesów członków organizacji społecznej.

Zdaniem Sądu I instancji, okoliczność zmiany statutu Stowarzyszenia poprzez wykreślenie z niego sformułowania o "ochronie interesów członków Stowarzyszenia" nie przesądza –- że w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym Stowarzyszenie wykazało istnienie interesu społecznego. Organ odwoławczy rozstrzygając tę kwestię dysponował aktualnym tekstem Statutu Strony i taką treść brał pod uwagę przy badaniu przesłanki interesu społecznego. Zapisy Statutu Stowarzyszenia mówiące o przynależności do tej organizacji członków zwykłych, którymi mogą być przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego osób oraz wspólnicy spółek prawa handlowego lub cywilnego prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego osób (§ 10 Statutu) w powiązaniu z celami Stowarzyszenia wymienionymi w § 6 Statutu oraz przedmiotem postępowania administracyjnego, dotyczącym uzgodnienia zmiany zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym dla Uczestnika postępowania wskazują, że inicjatywa skarżącego Stowarzyszenia dopuszczenia do udziału w postępowaniu administracyjnym nie była podyktowana interesem społecznym, lecz dbałością o interes faktyczny przedsiębiorców zrzeszonych w Stowarzyszeniu. Według Sądu, organ odwoławczy prawidłowo zatem uznał, że Strona nie wykazała istotnych i ważnych z punktu widzenia interesu społecznego wartości w odniesieniu do przedmiotu postępowania w niniejszym postępowaniu administracyjnym. WSA wskazał również, że fakt, iż w przeszłości Stowarzyszenie zostało dopuszczone do udziału w innych postępowaniach administracyjnych, nie wpływa na ocenę spełniania przesłanek udziału organizacji społecznej w przedmiotowym postępowaniu. W każdej sprawie administracyjnej organ bada bowiem oddzielnie, czy występują przesłanki z art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a., warunkujące udział organizacji w postępowaniu.

Skargę kasacyjną od powołanego wyroku wywiódł pełnomocnik skarżącego zaskarżając wyrok w całości.

Powołując się na art. 173 § 1, art. 176 i art. 177 § 1 p.p.s.a. w skardze zarzucono naruszenie:

1. art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a., w związku z naruszeniem w rozpoznawanej sprawie przez organ II instancji przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpoznania zebranych w sprawie dowodów i błędne przyjęcie, że w sprawi nie występuje interes społeczny w udziale skarżącego w postępowaniu na prawach strony,

2. art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a., w związku z naruszeniem w rozpoznawanej sprawie przez organ II instancji przepisów postępowania, tj. art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie ze w przedmiotowej sprawie za dopuszczeniem skarżącego do postępowania nie występuje przesłanka interesu społecznego,

3. art. 151 p.p.s.a. w zw. z oddaleniem skargi, którą należało uwzględnić.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto argumentację na poparcie przedstawionych w niej zarzutów. W szczególności powołano się na tezy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2018 r. sygn. akt II GSK 1500/16, który zapadł w podobnym stanie prawnym i faktycznym, jak w sprawie niniejszej.

Po wpłynięciu skargi kasacyjnej sprawę skierowano do rozpoznania w trybie art. 179a p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 179a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r poz. 1369) – dalej: "p.p.s.a.", jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna.

Pod użytym w treści powołanego przepisu pojęciem oczywiście usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej należy rozumieć sytuację, w której brak jest istotnych wątpliwości przy ocenie możliwości uwzględnienia skargi kasacyjnej. Przypadki takie mogą nastąpić przykładowo w razie podjęcia przez NSA po wydaniu zaskarżonego orzeczenia uchwały, zawierającej odmienną wykładnię przepisu stanowiącego podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia, bądź też w sytuacji, co ma miejsce w niniejszej sprawie, gdy sąd podziela zarzuty i żądania skargi kasacyjnej (por. postanowienie NSA z 6 stycznia 2010 r., I OZ 1173/09; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 października 2016 r. oraz I SA/Po 2112/15; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 9 stycznia 2017 r., IV SAB/Gl 93/16 ), a także A. Krawczyk, Z. Kmieciak [red.] Polskie sądownictwo administracyjne - zarys systemu, Warszawa 2015, s. 224).

W rozpatrywanej sprawie skargę kasacyjną należało uwzględnić w ramach postępowania "autokontrolnego", jako oczywiście zasadną.

Powyższe wynika z faktu rozstrzygnięcia kwestii prawnych będących przedmiotem sporu w niniejszej sprawie - przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej w podobnej sprawie, wyrokiem z dnia 16 maja 2018r., sygn. akt II GSK 1500/16 uchylił wyrok Sądu I instancji oddalający skargę i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Sąd ten wyrokiem z dnia 4 października 2018 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1351/18 uchylił rozstrzygnięcia organów administracji obu instancji. Poglądy prawne wyrażone w tych wyrokach znajdują zastosowanie także w przypadku w rozpoznawanej sprawy, gdyż zapadły w tożsamym stanie prawnym i faktycznym.

Odnosząc się do kwestii "umocowania" do udziału Stowarzyszenia w postępowaniu w sprawie dotyczącej udzielenia S. sp. z o.o zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, zdaniem NSA oraz rozpoznającego ponownie sprawę Sądu I instancji, organy przyjęły błędnie założenie, że Stowarzyszenie jest podmiotem mogącym mieć interesy sprzeczne w stosunku do ww. przewoźnika oraz, że nie reprezentuje interesu społecznego, a jedynie interes partykularny swoich członków. Nie można bowiem tworzyć domniemania, że stowarzyszenia przewoźników działają wyłącznie w interesie swoich członków, czyli w interesie partykularnym, a ich głównym zadaniem jest obrona przed konkurencją nowych przewoźników, którzy ubiegają się o nowe zezwolenia. Obrona przed nieuczciwą konkurencją dotychczasowych przewoźników wynika z przepisów ustawy o transporcie drogowym i jeśli organizacja społeczna zamierza wspomagać organ w wykazaniu zagrożenia nieuczciwą konkurencją przez nowego przewoźnika, ubiegającego się w tej konkretnej sprawie o zezwolenie na przewóz osób na konkretnej trasie, to nie można jej zarzucić działania wyłącznie w interesie partykularnym i brak przymiotu działania w interesie społecznym.

Zdaniem NSA, Stowarzyszenie uzasadniło swój wniosek interesem społecznym i jednocześnie wyjaśniło, na czym ten interes miałby polegać, koncentrując się na argumentach opartych na przepisie art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o transporcie drogowym. Przepis ten pozwala na odmowę udzielenia zezwolenia z powodu nieuczciwej konkurencji, którą stworzy nowy przewoźnik i możliwość bankructwa przewoźników na określonej trasie. W ocenie Sądu wykazano w sposób przekonywujący, na czym miałby polegać wyłączny interes partykularny Stowarzyszenia w sprawie, który by zaprzeczał interesowi społecznemu w warunkach, kiedy członkowie Stowarzyszenia nie obsługują spornej linii i nie są bezpośrednio zainteresowani zwalczaniem potencjalnych konkurentów, a jedynie wskazują na interes społeczny w zapobieganiu nieuczciwej konkurencji. Nie można bowiem wykluczyć, że Stowarzyszenie będzie działać w postępowaniu administracyjnym w interesie społecznym polegającym na wyjaśnieniu wszystkich wątpliwości, co do przesłanek udzielenia nowego zezwolenia nowemu przewoźnikowi.

Zdaniem NSA, Sąd I instancji przyjął błędne domniemanie, że jeśli wnioskodawca zostanie dopuszczony do udziału w sprawie, to jego głównym celem będzie blokowanie konkurenta poprzez utrudnianie postępowania administracyjnego i bezzasadne odwoływanie się od decyzji organów administracji publicznej, co stoi w sprzeczności z interesem Uczestnika postępowania. Nowy przewoźnik wcale nie musi działać w interesie społecznym, gdyż ma on na uwadze wyłącznie interes własny w osiągnięciu określonych korzyści z obsługiwania nowej linii i wprawdzie może to być zbieżne z interesem konsumentów, ale właśnie temu służy zezwolenie, które wydawane jest przez właściwy organ po dogłębnym wyjaśnieniu zarówno przesłanek tego rozstrzygnięcia, jak i wszelkich istotnych okoliczności sprawy, do czego może przyczynić się organizacja społeczna – skarżące Stowarzyszenie, które zajmuje się tą sferą działalności gospodarczej również z punktu widzenia interesu społecznego, który nie musi być sprzeczny z interesem partykularnym członków Stowarzyszenia.

Uznając przedstawione wyżej poglądy prawne za wiążące także w niniejszej sprawie uznać należało, że istotą sporu badanej sprawy jest ustalenie przez organ czy za udziałem w postępowaniu skarżącego przemawia interes społeczny. Na tę wykładnię w omawianym przypadku wpływ powinna mieć w pierwszej kolejności treść art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem, organy mogą odmówić udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym, jeśli zostanie wykazane, że projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników. W świetle tej regulacji, podzielić należy pogląd NSA, wyrażony w ww. wyroku, zgodnie z którym interes społeczny w niniejszej sprawie może polegać właśnie na wyjaśnieniu, czy w przypadku wydania nowego zezwolenia nie zostanie naruszony ww. przepis ustawy o transporcie drogowym. Udział w tym postępowaniu Stowarzyszenia, które statutowo zajmuje się zwalczaniem nieuczciwej konkurencji (§ 6 pkt 4 Statutu Stowarzyszenia) pozostawałby zatem zgodny z prawem i nie naruszał art. 31 k.p.a.

Jednakże w przypadku rozpoznawanej sprawy zbadanie, czy oparcie interesu społecznego na przepisie art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o transporcie drogowym jest wystarczające nie może mieć znaczenia dla wyniku sprawy.

Niezależnie bowiem od powyższych argumentów przemawiających za istnieniem podstaw do udziału strony skarżącej w przedmiotowym postępowaniu, ze względu na interes społeczny, w związku z wycofaniem przez uczestnika postępowania – S. sp. z o.o wniosku o zmianę zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej W.-R.-K.-K., wystąpiły nowe okoliczności faktyczne, które uniemożliwiają dalsze prowadzenie postępowania w tej sprawie (vide: s.9 akt administracyjnych sprawy).

Wskazać należy, w związku z faktem, iż postępowanie w sprawie dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu głównym na prawach strony jest od niego bezpośrednio zależne, w sytuacji wystąpienia przesłanek do umorzenia postępowania głównego, umorzeniu podlega także postępowanie wpadkowe, którego dalsze prowadzenie jest uzależnione od stanu faktycznego oraz prawnego postępowania głównego.

Zatem w sytuacji stwierdzenia przez organ, na podstawie art. 105 k.p.a., wystąpienia przesłanek do umorzenia postępowania w sprawie dotyczącej udzielenia przedsiębiorcy Souter Holdings Poland sp. z o.o. zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej W.-R.-K.-K., umorzeniu podlega także postępowanie w niniejszej sprawie, gdyż w takim przypadku zostaje ono pozbawione samoistnego bytu prawnego.

Z powyższych względów, na podstawie art. 179 a p.p.s.a. Sąd uchylił skarżony wyrok oraz na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., w sprawie opłat za czynności radców prawnych Dz.U. z 2015 r. poz. 1804, ze zm.).