Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 326/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2021-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Lasy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1463
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska (spr.), sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 maja 2021 r. sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zmiany lasu na użytek rolny oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2021 r. znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Starosty Powiatu B. z [...] lutego 2021 r. znak [...] (sprostowaną postanowieniem z [...] kwietnia 2021 r.), którą odmówiono Z. D. zezwolenia na zmianę lasu na użytek rolny na działkach nr [...] położonych w obrębie ewidencyjnym C. gmina S. stanowiących jego własność.

Decyzje wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wnioskiem z [...] grudnia 2020 r. Z. D. wystąpił o zmianę lasu na użytek rolny na działkach nr [...]. Wskazał, że nie występuje na nich roślinność leśna, dlatego przywrócenie lasu jest ekonomicznie nieuzasadnione. Zmiana lasu na użytek rolny poprawi strukturę jego nieruchomości i umożliwi wykorzystanie całej powierzchni dla potrzeb rolnictwa, tj. ekologicznej uprawy borówki amerykańskiej i jagody kamczackiej. Wywiódł, że istnieje możliwość podłączenia się do wodociągu gminnego, a działki są dobrym stanowiskiem dla uprawy akurat tych roślin. Jest właścicielem gruntów rolnych we wsi O. gmina S., jednak warunki na tamtych nieruchomościach są niekorzystne dla wskazanej uprawy. Prowadzenie ekologicznej uprawy umożliwi mu również uzyskanie corocznie nieporównywalnie większych dochodów niż brak relatywnych korzyści z gospodarki leśnej. Do wniosku dołączył decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] października 2020 r. stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz charakterystykę przedsięwzięcia.

W dniu [...] stycznia 2021 r. organ przeprowadził oględziny nieruchomości, w trakcie których ustalił, iż działka położona jest w sąsiedztwie terenów rolno-leśnych oraz zabudowy jednorodzinnej; grunt leśny w działkach pozbawiony jest roślinności leśnej i porośnięty zdrewniałymi łodygami roślin łąkowych; na części jednej z działek znajduje się samosiew liściasty; las graniczy od południa z gruntem porośniętym młodym, gęstym samosiewem liściastym; od północy grunt przylega do drogi publicznej; wąski pas gruntów rolnych w działkach porośnięty jest roślinnością łąkową.

Do akt włączono notatkę urzędową z [...] lutego 2021 r., z której wynika, iż działki rolne nr [...] zostały przekazane wnioskodawcy darowizną w 2011r. Działka nr [...] zmieniła własność w 2018 r., działka nr [...] w 2019 r., działka nr [...] w 2020 r. – będąc poprzednio własnością Z. D.

Decyzją z [...] lutego 2021 r. Starosta Powiatu B. odmówił udzielenia zezwolenia na zmianę lasu na użytek rolny. Zdaniem organu, nie wystąpiły szczególne okoliczności, o których mowa w art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, uzasadniające wydanie zezwolenia, dlatego należało przyznać w tym przypadku pierwszeństwo interesowi publicznemu i zasadzie ochrony lasów przed interesem indywidualnym. Organ wskazał, że analiza mapy prowadzi do wniosku o postępujących zmianach własnościowych rozdrobnionych działek posiadających własne, indywidualne dojazdy. Wnioskodawca mimo deklarowania rolniczego charakteru użytkowania działek, wyzbywa się ich na przestrzeni lat.

Odwołanie złożył Z. D., który zarzucił:

- naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego; pominięcie wskazania, dlaczego należało przyznać pierwszeństwo interesowi publicznemu nad prywatnym, zwłaszcza wobec faktu braku nasadzeń leśnych na gruncie; pominięcie treści decyzji RDOŚ, zgodnie z którą zmiana konturu Ls na użytek rolny pozwoli wnioskodawcy usankcjonować stan prawny na gruncie i dokonać zmiany zapisów w dokumentacji geodezyjnej, co będzie zgodne ze stanem faktycznym;

- naruszenie art. 107 K.p.a. przez brak rozpatrzenia argumentów wnioskodawcy i zanegowanie swobodnego korzystania z prawa własności;

- art. 13 ust. 2 ustawy o lasach przez zastosowanie zawężającej interpretacji pojęcia "szczególnie uzasadnione potrzeby", co czyni spełnienie tej przesłanki faktycznie niemożliwym.

Zdaniem strony, Starosta nie wziął pod uwagę takich okoliczności jak wielkość lasu, wiek, utrzymanie (stan/kondycja) oraz rodzaj (powszechność/rzadkość) drzewostanu, położenie w zwartym kompleksie leśnym, odległość od działek rolnych, sąsiedztwo infrastruktury, wykorzystanie lub możliwość wykorzystania do produkcji i gospodarki leśnej. Nie uwzględniono też, że na działkach nie występuje drzewostan.

Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2021 r. SKO w B. utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną podzielając ocenę organu pierwszej instancji o niewystąpieniu obiektywnych przesłanek uzasadniających uzyskanie zezwolenia na zmianę lasu na użytek rolny na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o lasach. Kolegium podkreśliło, że decyzja wydawana na tej podstawie ma charakter uznaniowy, dlatego wymaga uprzedniej wnikliwej oceny wszechstronnie zgromadzonego materiału dowodowego. Niewątpliwą potrzebą wnioskodawcy jest prowadzenie określonego profilu działalności rolniczej, jednak nie wykazał on, aby akurat uprawa borówki amerykańskiej czy jagody kamczackiej była w jakikolwiek sposób szczególnie uzasadniona. Zasadą natomiast jest utrzymanie i ochrona lasów, stąd interpretacja ww. przesłanki musi być zawężająca, przy czym okoliczności uzasadniające jej wystąpienie powinien wskazać wnioskodawca a nie organ. Zdaniem też Kolegium, dla interpretacji przesłanki "szczególnie uzasadnionych potrzeb właściciela lasu" nie ma znaczenia treść decyzji RDOŚ o braku konieczności przeprowadzenia oceny środowiskowej, bowiem: stwierdzony w niej fakt wykorzystywania działek jako rolnych wynika z oświadczenia inwestora do Karty informacyjnej przedsięwzięcia, a wykorzystywanie działek jako rolnych nie oznacza, że ma to miejsce legalnie, skoro działki mają charakter leśnych. Kolegium wskazało, że wnioskodawca dokonywał obrotu prawnego sąsiednimi gruntami, które również nadawałyby się do produkcji rolnej i choć okoliczność ta nie może być podstawą udzielonej odmowy zezwolenia (wynika bowiem z notatki urzędowej, co do której strona się nie wypowiedziała), to jednak pomocniczo wskazuje na brak po stronie wnioskodawcy szczególnie uzasadnionych potrzeb w rozumieniu art. 13 ust. 2 ustawy o lasach. Kolegium wskazało, że o przeznaczeniu leśnym nie decyduje również brak roślinności leśnej. Ustawodawca nie uzależnił bowiem wydania decyzji pozytywnej od stanu drzewostanu oraz tego, jaki rodzaj wykorzystywania jest bardziej uzasadniony potrzebami właściciela.

Skargę na decyzję SKO w B. złożył do sądu administracyjnego Z. D., który zarzucił naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 80 K.p.a., art. 107 K.p.a. oraz art. 13 ust. 2 ustawy o lasach. Powtórzył uzasadnienie zarzutów sformułowane w odwołaniu. Dodatkowo wskazał, że Kolegium nie dostrzegło, iż orzeczenie organu pierwszej instancji zostało wydane w stosunku do działki nr [...] niebędącej jego własnością (omyłkowo wskazał ją we wniosku wszczynającym postępowanie, czego organy nie wychwyciły), a zatem zamieszczona w decyzji Starosty informacja o przeprowadzeniu analizy własności działek poświadcza nieprawdę. Również moc dowodowa notatki urzędowej, na którą powołały się organy, jest znikoma, bowiem sporządzona została przez pracownika po "dacie zapoznania się z materiałem dowodowym".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko, iż to na właścicielu lasu ciąży obowiązek wykazania szczególnie uzasadnionej potrzeby zmiany lasu na użytek rolny. Wskazał, że uwzględniono w toku postępowania wyniki oględzin, w szczególności wielkość lasu, utrzymanie (stan/kondycja) oraz powszechność drzewostanu, stwierdzając że grunt jest faktycznie pozbawiony roślinności leśnej. Nie zmienia to jednak faktu, że obowiązek utrzymania lasu spoczywa na właścicielu i przesłanką zmiany lasu na użytek rolny nie może być sytuacja, w której brak sprawowania należytej opieki nad drzewostanem doprowadził do jego fatalnej kondycji. O dopuszczalności żądanej zmiany nie mogą również przesądzać powierzchnia gruntów leśnych czy sąsiedztwo, bowiem nie zostały one przewidziane w przepisach prawa.

W piśmie procesowym z 10 maja 2021 r. skarżący sprecyzował stanowisko. Podkreślił brak normatywnego zdefiniowania przesłanki "szczególnie uzasadnionych potrzeb właściciela lasu", co powinno polegać na starannym, a nie dowolnym, wyważeniu przesłanek wskazanych przez właściciela lasu. Wskazał, że ekonomicznie nieuzasadnione jest przywrócenie lasu na terenie, na którym nie występuje roślinność leśna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest przepis art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2020 r., poz. 1463 ze zm., dalej: u.l.), zgodnie z którym zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów. Jednocześnie w art. 3 pkt 1 u.l. postanowiono, że lasem w rozumieniu ustawy jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony, przeznaczony do produkcji leśnej lub stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo wpisany do rejestru zabytków. Jednocześnie art. 13 ust. 1 u.l. formułuje obowiązki właścicieli lasów do trwałego utrzymywania lasów i zapewnienia ciągłości ich użytkowania, uszczegóławiając je w sposób przykładowy m.in. przez: zachowanie w lasach roślinności leśnej (pkt 1), ponowne wprowadzanie roślinności leśnej (upraw leśnych) w lasach w okresie do 5 lat od usunięcia drzewostanu (pkt 2), pielęgnowanie i ochronę lasu (pkt 3), przebudowę drzewostanu, który nie zapewnia osiągnięcia celów gospodarki leśnej (pkt 4) oraz racjonalne użytkowanie lasu w sposób trwale zapewniający optymalną realizację wszystkich jego funkcji (pkt 5). Stosownie zaś do treści art. 8 u.l., podstawowymi zasadami prowadzenia gospodarki leśnej jest powszechna ochrona lasów, trwałość utrzymania lasów, ciągłość i zrównoważone wykorzystanie wszystkich funkcji lasów oraz powiększanie zasobów leśnych.

Jak wynika z powyższego, ustawodawca zezwala na zmianę przeznaczenia lasu jedynie w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów, gdy przeważą one nad ustawowymi zasadami ochrony i utrzymania (oraz powiększania) lasów. Z oczywistych względów obowiązek wykazania, iż w danej sprawie tego rodzaju szczególnie uzasadniona potrzeba wystąpiła, ciąży na właścicielu lasu, który powinien przedstawić wyczerpującą argumentację przemawiające za niezbędnością tego przeznaczenia (vide np. wyrok w sprawie II OSK 2196/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). To właściciel lasu jest bowiem najlepiej zorientowany w swojej sytuacji. W konsekwencji, obowiązkiem poszukiwania okoliczności uzasadniających wystąpienie tego rodzaju szczególnie uzasadnionej potrzeby nie sposób obciążać orzekające w takich sprawach organy.

Zdaniem sądu, nie budzą wątpliwości ustalenia faktyczne poczynione przez organy obydwu instancji oraz wyprowadzone na ich podstawie wnioski, co skutkowało wydaniem decyzji odmowych.

W sprawie niniejszej okolicznością przemawiającą za uwzględnieniem wniosku ma być potrzeba skarżącego powiększenia areału gruntów rolnych celem prowadzenia ekologicznej uprawy borówki amerykańskiej i jagody kamczackiej, co – jak wskazał we wniosku – "ma poprawić strukturę jego nieruchomości" oraz "umożliwić wykorzystanie całej powierzchni dla potrzeb rolnictwa". Jako argument dodatkowy skarżący wskazał, że brak zalesień na spornych gruntach powoduje, iż większe korzyści uzyska corocznie z ww. uprawy niż z faktu brak gospodarki leśnej, a nadto nieuzasadnione jest przywracanie roślinności leśnej na gruncie już jej pozbawionym i rolniczo wykorzystywanym.

Niezbędna była zatem ocena powyższych okoliczności w kontekście istnienia "szczególnie uzasadnionej potrzeby właściciela lasu" (art. 13 ust. 2 u.l.).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane zostało stanowisko, że owo niezdefiniowane ustawowo pojęcie "szczególnie uzasadnionej potrzeby właściciela lasu" należy pojmować jako sytuację wyjątkową, będącą dla właściciela czymś absolutnie niezbędnym i jednocześnie uzasadnioną nie tylko z jego subiektywnego punktu widzenia, ale przede wszystkim przy zastosowaniu obiektywnych kryteriów oceny. Tym samym powody wystąpienia z wnioskiem powinny wykraczać poza subiektywny interes strony, nawet jeżeli jest on uzasadniony. Jak trafnie wskazał NSA w wyroku w sprawie II OSK 1448/10, szczególnie uzasadnionej potrzeby nie należy utożsamiać z uzasadnionym interesem strony, sprowadzającym się np. do chęci zagospodarowania działki dla celów rekreacyjnych, czy hodowlanych. Musi to być realna (a nie potencjalna) potrzeba wykraczająca poza potrzebę zwykłą (a więc wyjątkowa, kwalifikowana, uzasadniona szczególnymi okolicznościami), która w sytuacji konkretnego właściciela przeważa nad ww. ciążącymi na nim obowiązkami ochrony i trwałości utrzymania lasu. Prawidłowa wykładnia ww. przepisu nie może być bowiem oderwana od całości uregulowań u.l. Jednocześnie zwrot "szczególnie uzasadniona potrzeba" nie może być intepretowany inaczej jak: "konieczność, mus, niezbędność, przymus sytuacyjny" (por. wyrok w sprawie II SA/Bk 463/16). Wyjątkowość sytuacji właściciela lasu, ubiegającego się o zezwolenie na jego zmianę na użytek rolny, postrzegana przez pryzmat ciążących na nim obowiązków oraz celów u.l., powinna więc mieć wagę przewyższającą wartości chronione ustawą. Uszczuplanie powierzchni leśnej jest bowiem wyjątkiem od zasady jej dotychczasowego utrzymywania (a nawet zwiększania), który powinien być stosowany po dogłębnej analizie przesłanek wynikających z ustawy (zob. wyrok w sprawie II OSK 2196/14), przy uwzględnieniu opisanych wyżej priorytetowych celów i chronionych wartości. Z kolei, jak wywiódł NSA w sprawie II OSK 779/18, słowo "potrzeba" w języku polskim oznacza, że coś jest potrzebne, nieodzowne, że zachodzą okoliczności zniewalające do postąpienia tak a nie inaczej. Słowo "potrzeba" wiąże się z wystąpieniem stanu konieczności, niezbędności. We wszystkich znaczeniach słowo "potrzeba" łączy się z elementem pewnego przymusu sytuacyjnego, który może wynikać dla strony z różnych okoliczności. To z woli ustawodawcy nie wystarcza wykazanie wystąpienia uzasadnionych potrzeb po stronie właściciela lasu. Konieczne jest wykazanie ich szczególnego charakteru.

Mając to na uwadze stwierdzić należy, że skarżący wskazał co prawda na istnienie po jego stronie potrzeby uzasadnionej poprawą warunków ekonomicznych życia ("uzyskanie corocznie nieporównywalnie większych dochodów") czy gospodarowania ("poprawa struktury nieruchomości"), jednak trafnie oceniły organy, że nie wykazał aby znajdował się w sytuacji obiektywnego przymusu, wymagającego od niego postąpienia tak a nie inaczej. Skarżący nie wskazał w szczególności, aby zwiększenie dochodów było uzasadnione koniecznością zapewnienia podstawowych warunków egzystencji jemu bądź jego rodzinie, by poprawa struktury nieruchomości była wymuszona dotychczasowym brakiem możliwości racjonalnego zagospodarowania tych nieruchomości, które posiada, co wiąże się np. ze stratami, ekonomiczną nieopłacalnością ich uprawy grożącą utratą płynności finansowej, czy innych okoliczności tym podobnych.

Konstrukcja art. 13 ust. 2 u.l. wskazuje, że organ go stosujący, działający w warunkach uznania administracyjnego, ma obowiązek rozpatrzenia indywidualnego wniosku, z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności danej sprawy, oceniając czy w danym przypadku zaistniały szczególnie uzasadnione potrzeby właściciela lasu będące jedyną przesłanką udzielenia zezwolenia na zmianę użytku leśnego na rolny. Trafnie oceniły organy, że z takim przypadkiem w sprawie niniejszej nie mamy do czynienia. Analiza indywidualnych okoliczności istniejących po stronie skarżącego nie wskazuje, by jego aktualna sytuacja życiowa wymagała dokonania przekształcenia gruntu leśnego na użytek rolny. Także brak zgody skarżącego na dotychczas ujawnioną w ewidencji gruntów klasyfikację nie jest przesłanką pozytywnego orzeczenia na podstawie art. 13 ust. 2 u.l.

Istotne jest również, że o kwalifikacji gruntu jako lasu rozstrzygają dane z ewidencji gruntów a nie okoliczność przejściowego pozbawienia gruntu roślinności leśnej, z czym wiąże się ustawowy obowiązek właściciela lasu do odnawiania upraw leśnych. Potrzeba rolniczego użytkowana gruntu uzasadniona względami subiektywnymi (ogólnie wskazanymi jako zamierzona poprawa struktury nieruchomości), nie mogła zostać uznana za sytuację przymusową, bezwzględnie przemawiającą za udzieleniem zezwolenia na przekształcenie lasu w użytek rolny.

Jeszcze raz podkreślić należy, że zamiar skarżącego dotyczący zagospodarowania działki na cele rolnicze niewątpliwie świadczy o interesie strony w zmianie przeznaczenia gruntu, i trudno też uznać go za niezrozumiały, jednak nie oznacza istnienia szczególnie uzasadnionej potrzeby, aby takiej zmiany dokonać. Innymi słowy, sam fakt, że właściciel działki nie jest zainteresowany prowadzeniem na niej gospodarki leśnej, a wolałby prowadzić gospodarkę rolną, nie stanowi wystarczającej przesłanki do żądanej zmiany przeznaczenia działki i nie powoduje, że organy winny się do tego wniosku przychylić. Orzekanie o zmianie lasu na użytek rolny następuje w szczególnym reżimie prawnym dowodowym, tj. przy konieczności wykazania wyjątkowych okoliczności. Organ ani sąd nie mogą nad tym przejść do porządku dziennego.

Rozstrzygnięcie na podstawie art. 13 ust. 2 u.l. ma charakter uznaniowy, co oznacza działanie organu w ramach pewnej swobody decyzyjnej. Jej ramy zakreśla materiał dowodowy oraz konieczność wszechstronnego wyjaśnienia i umotywowania rozstrzygnięcia. Ocena swobodna nie oznacza więc oceny dowolnej. Z drugiej strony, prawo żądania zmiany lasu na użytek rolny, mające umocowanie w prawie własności, nie posiada też charakteru absolutnego. Prawo własności, zagwarantowane w Konstytucji RP, nie jest prawem absolutnym i może podlegać ograniczeniom ustanowionym w ustawie, o czym stanowi art. 64 § 3 Konstytucji RP.

Kontrolując prawidłowość zaskarżonej decyzji, wydanej w oparciu o uznanie administracyjne, sąd badał więc – oprócz tego czy organy administracji przeprowadziły postępowanie zgodnie z zasadami procedury administracyjnej, uwzględniły całokształt okoliczności faktycznych mających znaczenie w sprawie oraz czy rozstrzygnięcia wynikają z dokonanych ustaleń – czy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. W ocenie sądu, orzekające w sprawie organy wymogom wyżej wskazanym sprostały. Zarówno dokonana przez nie analiza okoliczności faktycznych, jak i przeprowadzone postępowanie dowodowe nie budzą wątpliwości co do ich prawidłowości. Istotnie, uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej jest dosyć zwięzłe, jednak okoliczność ta nie dyskwalifikuje go, bowiem zawiera wystarczające minimum, tj. ustalenie stanu faktycznego, jego ocenę, wyjaśnienie podstaw prawnych rozstrzygnięcia i ich zastosowania. Kolegium szerzej ustosunkowało się do okoliczności sprawy, w tym dodatkowo wyjaśniło, że stwierdzenie RDOŚ o braku potrzeby oceny oddziaływania inwestycji na środowisko pozostaje bez wpływu na interpretację przesłanki "szczególnie uzasadnionych potrzeb właściciela lasu". Ze stanowiskiem tym należy się zgodzić, bowiem innym zagadnieniem jest ocena oddziaływania inwestycji na środowisko a innym wystąpienie po stronie właściciela lasu okoliczności uzasadniających przekształcenie terenu leśnego.

W tym miejscu wskazać dodatkowo należy, że z decyzji RDOŚ nadto wynika, iż "obszar wnioskowany wchodzi w skład lokalnego drzewostanu o powierzchni ok. 1,55 ha", obejmuje on łącznie 0,1982 ha (vide także wypis z ewidencji gruntów, k. 10 akt adm.), położony jest w otulinie Parku Krajobrazowego Puszczy K., w lokalnej kępie drzewostanu usytuowanej pomiędzy działkami z nowopowstającą zabudową mieszkaniową wsi C., użytkowany jest jako działki rolne, z tym że roślinność leśna została usunięta w latach 2011-2012. Argument strony, podnoszony w odwołaniu, dotyczący braku drzewostanu na danym terenie nie mógł zostać uwzględniony. Jak wyżej już bowiem wskazano, stosownie do treści art. 3 pkt 1 u.l., lasem jest również grunt przejściowo pozbawiony roślinności leśnej. Fakt, iż w dacie wyłączenia gruntu z produkcji był on przejściowo pozbawiony roślinności leśnej nie pozbawia go charakteru gruntu leśnego w rozumieniu art. 3 pkt 1 u.l., co wprost wynika z tego przepisu. Nadto wskazać trzeba, na co trafnie zwróciło uwagę Kolegium, iż brak sprawowania należytej opieki nad drzewostanem bądź jego pozbawienie nie może prowadzić do automatycznego przyjęcia, że teren, ujawniony w ewidencji jako las, nie ma i nie może mieć takiego charakteru.

Odnośnie rozważenia interesu publicznego i prywatnego wskazać należy, że zgodnie z art. 7 K.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Mając to uwadze stwierdzić należy, że skoro uszczuplanie powierzchni leśnej jest wyjątkiem od zasady utrzymywania dotychczasowej powierzchni leśnej a nawet jej zwiększania, to by przeciwstawić tej generalnej zasadzie mającej na celu ochronę interesu publicznego interes indywidualny - musi być on wyjątkowy, szczególny, obiektywnie uzasadniający to przełamanie. Trudno przyjąć, aby wyłącznie zamiar poprawy zysków ekonomicznych i poprawy struktury nieruchomości był takim szczególnie uzasadnionym powodem mogącym być stawianym np. na równi z koniecznością zapewnienia egzystencji rodziny. Potrzeby obiektywnie postrzegane jako zwykłe, choć zrozumiałe, nie są tymi, które uzasadniają wydanie pozytywnego rozstrzygnięcia na podstawie art. 13 ust. 2 u.l. Taka ocena wynika z uzasadnień wydanych decyzji, zatem zarzut naruszenia art. 7 K.p.a. nie może być oceniony jako uzasadniony. Ocena ta, istotnie różniąca się od tej prezentowanej przez skarżącego, w realiach rozpatrywanej sprawy była uprawniona i nie nosi cech dowolności.

Należy również wskazać, w kontekście powoływanego przez skarżącego wyroku w sprawie II SA/Rz 259/19, iż konstrukcja przepisu art. 13 ust. 2 u.l. nie wskazuje, aby można było jako równorzędną przesłance szczególnie uzasadnionych potrzeb właściciela lasu – potraktować przesłankę stanu lasu. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, iż bez wykazania szczególnie uzasadnionej potrzeby właściciela lasu nie jest uzasadnione rozważanie czy stan lasu na spornych gruntach pozwala na wnioskowaną zmianę.

Notatka urzędowa z [...] lutego 2021 r., jak wskazało Kolegium, nie była głównym dowodem w sprawie, na którym oparto kluczowe dla rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne. Istotnie, została ona włączona do akt sprawy po wystosowaniu zawiadomienia z art. 10 § 1 K.p.a., co nie było działaniem prawidłowym, jednak nie miało to wpływu na wynik sprawy. Notatka została wskazana w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej więc skarżący już na etapie sporządzania odwołania mógł się do faktów z niej wynikających odnieść. Jak trafnie wskazało SKO, w odwołaniu okoliczności wskazanych w notatce nie podważył. Jej zaledwie pomocnicze wykorzystanie nie budzi wątpliwości sądu.

Zaskarżona decyzja została wydana bez zarzucanego naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 13 ust. 2 u.l.) i po przeprowadzeniu administracyjnego postępowania w sposób wystarczająco wyjaśniający istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, a w konsekwencji również bez zarzucanego naruszenia przepisów procedury administracyjnej mogącego mieć istotny wpływ na wynik postępowania (art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a.).

Omyłkowe wskazanie w decyzji organu pierwszej instancji działki nr [...] zostało sprostowane postanowieniem z [...] kwietnia 2021 r. (k. 17 akt adm.), doręczonym skarżącemu [...] kwietnia 2021 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy). Powtórzenie błędnego numeru działki w decyzji Kolegium jest nieprawidłowe, jednak nie ma wpływu na wynik sprawy. Numery działek należących do skarżącego wynikają z ewidencji, ich położenie obok siebie przedstawia mapa, w protokole oględzin wyraźnie wskazano działkę nr [...] i nie może być wątpliwości, że o tę właśnie działkę chodzi. Decyzja Kolegium powinna jednak podlegać sprostowaniu w tym zakresie.

Mając na uwadze powyższe skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA w Białymstoku z 12 maja 2021 r. wydanego w oparciu o art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).