Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 71/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61a par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 23 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej także jako: "organ" lub "organ odwoławczy"), po rozpoznaniu zażalenia S. S., utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza S. z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy na istniejący budynek dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przyłączami oraz zbiornikiem na nieczystości ciekłe na działce nr ewide[...] położonej w miejscowości K..

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan przedstawia się następująco:

W dniu [...] października 2019 r. do Urzędu Miejskiego w S. wpłynął wniosek złożony przez S. S. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy na istniejący budynek dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przyłączami oraz zbiornikiem na nieczystości ciekłe na działce nr ewid.[...] położonej w miejscowości K., gm. S..

Burmistrz S. postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy na istniejący budynek stwierdzając, że z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru budowlanego z dnia [...] kwietnia 2019 r. znak: [...] wynika, że aktualnie budynek jest wykończony w poziomie parteru i poddasza, częściowo w poziomie piwnic oraz, że w sprawie PINB w Z. wydał decyzję w której nałożył na A. i S. S. obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu zamiennego, dotyczącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid.[...] położonej w miejscowości K. wraz z urządzeniami budowlanymi wspólnymi w terminie do dnia [...] grudnia 2019 r.

W wyniku zażalenia wniesionego przez S. S. w sprawie orzekało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie w sprawie odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, odwołując się do przepisu art. 61a § 1 k.p.a., wskazało, że w sprawie S. S. domaga się ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przyłączami oraz zbiornikiem na nieczystości ciekłe na działce nr [...] położonej w [...]. Jak sam wskazuje decyzja ta jest niezbędna celem wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] Tymczasem decyzja ta nakłada na A. i S. S. obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego dotyczącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] położonej w [...], a nie uzyskanie i przedłożenie decyzji o warunkach zabudowy.

Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym nie jest dopuszczalne, aby inwestor inicjował postępowanie, co do ustalenia warunków zabudowy niezależnie od działań podejmowanych przez organ nadzoru budowlanego (np. wyrok NSA w Warszawie z 4.07.2017 r. II OSK 2162/16). Innymi słowy w razie gdy organ nadzoru budowlanego prowadzi postępowanie legalizacyjne lub naprawcze w przedmiocie zrealizowanych robót budowlanych, to do jego kompetencji należy ocena, czy zachodzi potrzeba uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy. Poza tym, gdyby nawet Burmistrz S. wydał żądaną przez skarżącego decyzję o warunkach zabudowy, byłaby ona zupełnie nieprzydatna dla celów postępowania naprawczego prowadzonego przez Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z..

Odnosząc się do zarzutu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyznało, że żaden przepis ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje, że nie można wydać decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy taka decyzja już istnieje. Nie mniej jednak w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że podmiot, któremu wydano decyzję o warunkach zabudowy dla danego terenu, ma prawo ponownie ubiegać się o wydanie tego rodzaju decyzji w odniesieniu do tego samego terenu, z tym zastrzeżeniem, że wniosek dotyczyć będzie innej inwestycji. W niniejszej sprawie wniosek dotyczy tej samej inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego i złożony został przez tą samą osobę. Zachodzi więc tożsamość sprawy administracyjnej.

Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2019 r. zostało zaskarżone przez S. S. (dalej także jako: "skarżący" lub "wnioskodawca") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Skarżący zarzucił organowi, że nie trafione są przesłanki Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w tym nie trafiona jest przesłanka, że inwestycja polega na budowie budynku mieszkalnego w sytuacji, gdy inwestorzy mają przedstawić projekt zamienny.

Skarżący wskazał, że decyzja z dnia [...] lipca 2000 r. mówi, że inwestycja polega na budowie, a obecnie inwestor złożył wniosek o warunki zabudowy na już istniejący budynek, co oznacza, że inwestor nie posiada decyzji o warunkach zabudowy na istniejący budynek.

Skarżący zarzucił, że organ podaje nieprawdziwą treść art. 61 k.p.a., wyrywa słowa z kontekstu i dołącza słowa z innego artykułu oraz nieprawidłowo ocenia kwestię posiadania przez wnioskodawcę przymiotu strony i przesłanki tożsamości sprawy.

W skardze wnioskodawca nawiązał również do obowiązku wykonania projektu zamiennego, stwierdzając m.in., że inwestycja polega na wykonaniu projektu zamiennego.

Skarżący zarzucił także, że decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] lipca 2000 r. została sfałszowana, decyzje wydano na nieistniejącej uchwale i sfałszowano odległość od krawędzi jezdni.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie postanowienia następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie zostało wydane bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organ nie naruszył także przepisów prawa materialnego.

W rozpoznawanej sprawie organ administracji nie naruszył reguł wynikających z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego postępowania. Organ zebrał i rozważył wyczerpująco materiał dowodowy konieczny do rozstrzygnięcia sprawy. W takim też zakresie ustalił stan faktyczny i wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa.

W zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenia organu nie budzą zastrzeżeń. Ustalenia te wynikają bowiem z przeprowadzonych w sprawie i wskazanych w uzasadnieniu decyzji dowodów. Co ważne w większości ustalenia te wynikają wprost z dokumentów urzędowych znajdujących się aktach sprawy.

Organ nie naruszył dyspozycji art. 6 k.p.a. Zasada legalizmu (praworządności) oznacza, że organ musi działać na podstawie i w granicach prawa. W sprawie organ działał na podstawie przepisów obowiązującego prawa.

Nie można także uznać, by doszło do naruszenia art. 8 § 1 i 2 k.p.a. Prowadzone w sprawie postępowanie nie naruszało zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Brak jest także jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że w sprawie organy odstąpiły od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.

Organ nie naruszył także dyspozycji art. 124 § 2 k.p.a. albowiem uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera wszystkie elementy wymagane powyższym przepisem, w tym w szczególności powołano w nim podstawę prawną rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu brak jest także podstaw do przypisania organowi naruszenia przepisów prawa materialnego.

Zaskarżonym postanowieniem organ drugiej instancji utrzymał w mocy, wydane na podstawie art. 61a k.p.a., postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy na istniejący budynek dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przyłączami oraz zbiornikiem na nieczystości ciekłe na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] położonej w miejscowości K..

Zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Z powyższego przepisu wynika, że organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego, gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub postępowanie nie może być wszczęte z innych uzasadnionych przyczyn. Te ostatnie okoliczności nie zostały skonkretyzowane w Kodeksie postępowania administracyjnego, ogólnie rzecz ujmując należy natomiast przyjąć, że są to okoliczności, które w oczywisty sposób stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania administracyjnego.

W sprawie wnioskodawca domagał się wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy, przy czym istotną okolicznością odróżniającą od spraw typowych było to, że złożony wniosek dotyczył nie planowanego zamierzenia inwestycyjnego, lecz inwestycji będącej w toku, w znacznym stopniu już zrealizowanej, a prowadzonej na podstawie poprzednio wydanej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i pozwolenia na budowę.

Kwestie związane z ustaleniem, w drodze decyzji, warunków zabudowy regulują przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm. – dalej jako "u.p.z.p.").

W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji innych niż inwestycje celu publicznego ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. (art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p.).

Art. 59 u.p.z.p. stanowi natomiast, że:

1. Zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

2. Przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku.

2a. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, budowa obiektów budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a i 2b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

3. W przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości:

1) wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo

2) przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania.

Z istoty postępowania o ustalenie warunków zabudowy wynika, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy może co do zasady dotyczyć wyłącznie planowanego zamierzenia inwestycyjnego, a nie inwestycji już zrealizowanej lub będącej w toku. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy musi poprzedzać rozpoczęcie procesu budowlanego.

Ta też okoliczność stanowi przeszkodę do wydania ponownej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy albowiem obecnie złożony wniosek dotyczy inwestycji będącej w toku, w znacznym stopniu już zrealizowanej i prowadzonej na podstawie poprzednio wydanej wnioskodawcy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.

Skoro decyzja o ustaleniu warunków zabudowy może dotyczyć jedynie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych, to w sytuacji przystąpienia do robót budowlanych, czy też zrealizowania obiektu budowlanego, postępowanie w sprawie uzyskania takiej decyzji jest bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania wywołanego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy inwestycji już zrealizowanej lub będącej w toku obliguje organ do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego, stosownie do treści art. 61a § 1 k.p.a., a nie do ustalenia lub odmowy ustalenia warunków zabudowy.

Podkreślić należy, że w taki też sposób powyższe kwestie są oceniane w orzecznictwie sądów administracyjnych.

W wyroku z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2162/16 Naczelny Sąd Administracyjny (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) wskazał, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy może co do zasady dotyczyć wyłącznie planowanego przedsięwzięcia budowlanego, a nie inwestycji już zrealizowanej lub będącej w toku. Ogólna zasada, że inwestor może ubiegać się o ustalenie warunków zagospodarowania danego terenu nawet kilkakrotnie przedstawiając we wnioskach różne warianty zamierzenia inwestycyjnego ma zastosowanie do zamierzeń inwestycyjnych, a nie do inwestycji już zrealizowanych lub będących w toku.

Z taką też sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawy, gdzie złożony przez wnioskodawcę wniosek o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy dotyczy inwestycji będącej w toku, w znacznym stopniu już zrealizowanej. Jak wynika bowiem z ustaleń organów budynek mieszkalny, którego dotyczy obecnie złożony wniosek, jest już pobudowany i wykończony w poziomie parteru i poddasza oraz częściowo w poziomie piwnic.

W takiej sytuacji nie jest możliwe co do zasady wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, za wyjątkiem sytuacji, gdy taki obowiązek nałoży na inwestora organ nadzoru budowlanego.

Jak trafnie bowiem stwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny w przywoływanym wyżej wyroku z dnia 4 lipca 2017 r. wydanie decyzji o warunkach zabudowy w stosunku inwestycji już zrealizowanych lub będących w toku dopuszczalne jest wyjątkowo - w sytuacji nałożenia na inwestora przez organ nadzoru budowlanego obowiązku przedłożenia tej decyzji w ramach postępowania zmierzającego do doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem.

W przedmiotowej sprawie wyjątek taki nie zachodzi albowiem organ nadzoru budowlanego nie nałożył na wnioskodawcę obowiązku przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy. Jak trafnie ustalił to organ odwoławczy w ramach prowadzonego z udziałem skarżącego tzw. postępowania naprawczego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. nałożył na skarżącego jako inwestora jedynie obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego (decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] kwietnia 2019 r., znak: [...] w aktach organu pierwszej instancji).

Jak trafnie zaś zauważył Naczelny Sąd Administracyjny nie jest dopuszczalne, aby w takiej sytuacji inwestor inicjował postępowanie co do ustalenia warunków zabudowy niezależnie od działań podejmowanych przez organ nadzoru budowlanego.

Podmiot, któremu wydano decyzję o warunkach zabudowy dla danego terenu, ma prawo ubiegać się o wydanie innych tego rodzaju decyzji w odniesieniu do tego samego terenu, z tym zastrzeżeniem, że wniosek dotyczyć będzie innej inwestycji.

Nie ma bowiem przeszkód, by dla tej samej nieruchomości organ wydał kilka decyzji o warunkach zabudowy, czy to na rzecz tego samego, czy też różnych wnioskodawców. Warunkiem wydania kolejnej tego rodzaju decyzji pozostaje jednak to, że wniosek dotyczyć będzie innej (nie tej samej) inwestycji (zob.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ke 889/19; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 256/19; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 września 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 222/19 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Dla określonej działki można więc wydać kilka decyzji o warunkach zabudowy, ale nie można wydać takiej decyzji dla tej samej inwestycji.

Porównanie pierwszego ze złożonych przez skarżącego wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] czerwca 2000 r. i wydanej na jego podstawie decyzji z dnia [...] lipca 2000 r., znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy prowadzi do konkluzji, że dotyczy on tej samej inwestycji, co obecnie złożony wniosek z dnia [...] października 2019 r., tj. budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przyłączami i zbiornikiem do gromadzenia nieczystości płynnych na położonej w miejscowości K. działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...].

O tym, że są to dwie różne inwestycje nie świadczy wskazywany przez skarżącego fakt, że pierwotnie złożony wniosek dotyczył budowy, a obecnie inwestor złożył wniosek dotyczący już istniejącego budynku, co oznacza, że inwestor nie posiada decyzji o warunkach zabudowy na istniejący budynek.

Z twierdzeń tych nie można bowiem wywieść, że wnioski te dotyczą dwóch różnych inwestycji. Przeciwnie, z powyższego wynika, że oba wnioski dotyczą tej samej inwestycji, lecz znajdującej się na różnych etapach realizacji. Przy złożeniu pierwszego wniosku o ustalenie warunków zabudowy na etapie planowania przedsięwzięcia budowlanego, zaś obecnie na etapie inwestycji w znacznej części już zrealizowanej.

Oba wnioski dotyczą więc tej samej inwestycji, z tym, że na różnych etapach jej realizacji: projektowanej i w części zrealizowanej.

Decyzją, która inwestor już posiada jest decyzja z dnia [...] lipca 2000 r., znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy, która dotyczy tej samej inwestycji, co obecnie złożony wniosek.

Nie jest zaś możliwe wydanie kilku decyzji o warunkach zabudowy dla tej samej inwestycji.

Nadto wniosek o ustalenie warunków zabudowy może co do zasady dotyczyć wyłącznie planowanego przedsięwzięcia budowlanego, a nie inwestycji już zrealizowanej lub będącej w toku.

Także to, że organ nadzoru budowlanego nałożył na inwestorów obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego nie świadczy o tym, że obecnie złożony wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy innej inwestycji. Oba wnioski, jak również rozstrzygnięcie organu nadzoru budowlanego, dotyczą tego samego zamierzenia inwestycyjnego, tj. budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przyłączami i zbiornikiem do gromadzenia nieczystości płynnych na położonej w miejscowości K. działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...].

Wprawdzie organ nadzoru budowlanego nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia projektu budowlanego zamiennego, jednakże powyższe nie oznacza, że wskutek tego przedmiotem inwestycji stała się nie budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego, lecz wykonanie projektu budowlanego zamiennego.

Działania organu nadzoru budowlanego nie skutkują zmianą rodzaju prowadzonej inwestycji, zaś nałożenie na inwestora obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego pozostaje wyłącznie jednym ze środków zmierzających do doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem.

Stwierdzić należy także, że kwestie związane z nałożonym na inwestora obowiązkiem sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego nie są objęte zakresem rozpoznania sądu w niniejszej sprawie, której przedmiotem pozostaje sprawa odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania warunków zabudowy.

Z uwagi na powyższe Sąd w niniejszej sprawie nie jest także uprawniony do merytorycznej oceny decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] lipca 2000 r., w tym także określonych w niej warunków zagospodarowania terenu.

Za chybione uznać należy także zarzuty dotyczące naruszenia przez organ art. 61a § 1 k.p.a. Organ odwoławczy prawidłowo zinterpretował, jak też i zastosował powyższy przepis. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, by organ odmówił wszczęcia postępowania przyjmując, że wnioskodawca nie posiada przymiotu strony w żądaniu wydania decyzji o warunkach zabudowy. Przeciwnie, organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania jedynie z tego powodu, że uznał, iż nie jest dopuszczalne wydanie kolejnej decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do tej samej inwestycji, która jest inwestycją będącą w toku.

Organ prawidłowo zastosował w sprawie przepis art. 61a k.p.a. Skoro jak wyjaśniono już wyżej decyzja o ustaleniu warunków zabudowy może dotyczyć jedynie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych, to w sytuacji przystąpienia do robót budowlanych, czy też zrealizowania obiektu budowlanego, postępowanie w sprawie uzyskania takiej decyzji staje się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania wywołanego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy inwestycji już zrealizowanej lub będącej w toku obliguje organ do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego, stosownie do treści art. 61a § 1 k.p.a., a nie do ustalenia lub odmowy ustalenia warunków zabudowy.

Jeżeli chodzi o tożsamość spraw to oba wnioski są ze sobą tożsame w tym sensie, że oba dotyczą jednej i tej samej inwestycji - budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przyłączami i zbiornikiem do gromadzenia nieczystości płynnych na położonej w miejscowości K. działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...].

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.