Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 1991/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 199; art. 220 § 1; art. 230; art. 231;
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: § 2 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 221 poz 2193
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jerzy Płusa po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia V.P. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 października 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 960/14 wzywające do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi V.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 4 lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 23 października 2014 r. sygn. akt I SA/Gl 960/14 Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gliwicach wezwał pełnomocnika V.P. (dalej jako "Skarżąca") do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 4 lipca 2014 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r., w kwocie 1 013 zł, stosownie do § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, z późn. zm.) - powoływanego dalej jako "rozporządzenie RM".

W zażaleniu na powyższe zarządzenie Skarżąca, działając przez swojego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zarządzenia oraz o orzeczenie o wysokości wpisu do skargi lub przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji - odnośnie ustalenia wysokości wpisu od skargi.

Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucono naruszenie:

1) art. 45 i art. 78 Konstytucji RP w zakresie prawa obywatela do sądu;

2) § 1 pkt 2 rozporządzenia RM, poprzez jego zastosowanie;

3) § 2 pkt 2 rozporządzenia RM, poprzez jego niezastosowanie w związku z art. 3 P.p.s.a., art. 2 P.u.s.a.

W uzasadnieniu podniesiono, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym przedmiotem zaskarżenia są akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 i 3 P.p.s.a. W tym postępowaniu nie orzeka się o należnościach pieniężnych, tak jak w postępowaniu w sprawach cywilnych, tylko kontroluje legalność aktów, w których takie należności zostały określone.

Stąd też należność pieniężna w ścisłym tego słowa znaczeniu nie stanowi przedmiotu zaskarżenia przed sądem administracyjnym.

Wysokość opłaty od skargi powinna wynosić 200 zł zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia RM, który stanowi lex specialis do ogólnego przepisu powołanego przez Sąd pierwszej instancji w zarządzeniu o dopłacie.

Zaskarżona decyzja jest aktem administracji publicznej, w której organ nałożył obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości wynikający wprost z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - zatem mieści się to w zakresie hipotezy wskazanej normy - wobec czego zastosowanie do tej sytuacji innego przepisu tj. § 1 pkt 2 rozporządzenia RM jest rażącym naruszeniem prawa.

Okoliczność, że w akcie administracji - decyzji określona jest kwotowo wysokość podatku od nieruchomości - nie ma żadnego znaczenia dla ustalenia wysokości opłaty sądowej od skargi na decyzję organu administracji, ponieważ wysokość ta wynika wprost z § 2 pkt 2 rozporządzenia RM i wynosi 200 zł.

Skarżąca nie zaskarża wysokości kwoty podatku od nieruchomości określonej w decyzji, gdyż jest to kwota wirtualna, ale zaskarża wydany przez organ akt administracyjny - decyzję - jako wydaną z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego, a także procesowego, do którego kontroli pod względem wydania go zgodnie z prawem obowiązany jest sąd administracyjny na podstawia art. 2 i art. 3 P.p.s.a. oraz art. 1 § 2 P.u.s.a.

Wpis stosunkowy, który zależy od wartości przedmiotu sporu, jest sprzeczny z charakterem sądownictwa administracyjnego, które - jakkolwiek uruchomione było przez skargę osoby, której prawo naruszono - to ze względu na skutki działa w interesie publicznym, bo w interesie praworządności - a zatem wpis stosunkowy pozostaje w sprzeczności z pojęciem orzekania o legalności.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie jest zasadne i podlega oddaleniu.

Stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", wprowadzono zasadę, że koszty postępowania obciążają stronę, w zakresie, w jakim są związane z jej udziałem w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie natomiast z art. 230 P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym, w tym od skargi, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Z kolei art. 231 P.p.s.a. przewiduje, że wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały.

Jednocześnie w P.p.s.a. przyjęto zasadę, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata (art. 220 § 1). Wynika z tego, że zajęcie się sprawą sądowoadministracyjną zainicjowaną pismem strony uzależnione jest od uprzedniego uiszczenia opłaty. Taki stan rzeczy wymaga zarówno ustalenia kwoty opłaty, jak i wystosowania wezwania do jej uiszczenia.

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, należy zauważyć, iż przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, której żąda Skarżąca, jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 lipca 2014 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia 24 marca 2014 r., którą to ustalono Skarżącej wymiar podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie 40 405 zł.

Skarżąca, działająca przez swojego pełnomocnika, wnosząc skargę na powyższą decyzję uiściła jednocześnie wpis od tej skargi w wysokości 200 zł wskazując jako podstawę prawną § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM.

Z kolei Sąd pierwszej instancji wezwał pełnomocnika Skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia.

W odpowiedzi Skarżąca podała kwotę 40 404,84 zł.

Sąd pierwszej instancji wskazał zatem, że zgodnie z § 1 pkt 2 rozporządzenia RM wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł.

Zatem wpis od skargi złożonej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego ustalającą Skarżącej podatek od nieruchomości za 2014 r. w kwocie 40 405 zł, stanowiący 3% procent tej kwoty po uwzględnieniu wniesionej opłaty wysokości 200 zł, w sprawie wyniósł 1 013 zł .

W niniejszej sprawie Skarżąca kwestionuje legalność wymiaru podatku, którego wysokość ustalono w decyzjach wydanych przez organy podatkowe. W tym wypadku nie budzi wątpliwości, że przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna określona w decyzji podatkowej, a skarga powinna zostać opłacona wpisem stosunkowym.

Mając na uwadze okoliczności sprawy zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji przyjął jako wartość przedmiotu zaskarżenia kwotę wskazaną przez Skarżącą w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków i to ta kwota była podstawą obliczenia wysokości wpisu stosunkowego. W konsekwencji, w sprawie znajdował zastosowanie § 1 pkt 2 rozporządzenia RM.

W tym stanie rzeczy wezwanie Skarżącej do uzupełniania wpisu o kwotę 1 013 zł miało podstawę w przepisach obowiązującego prawa. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że aktem administracyjnym (decyzją) określona została należność pieniężna, tym samym określenie wysokości wpisu stosunkowego przez Sąd pierwszej instancji było prawidłowe

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.