Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1019/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 54  par. 3,  art. 161  par. 1  pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r. od dochodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia: I. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu, II. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz skarżącego M. S. kwotę 5.612,60 (pięć tysięcy sześćset dwanaście 60/100) złotych tytułem kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W rozpoznawanej sprawie w skardze na oznaczoną w rubrum decyzję M. S. – reprezentowany w postępowaniu sądowo-administracyjnym przez radcę prawnego - wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu i poprzedzającej go decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-K. z dnia [...]r. nr [...]oraz o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych oraz kosztów zastępstwa procesowego w kwocie [...]zł. W toku postępowania Dyrektor Izby Skarbowej we W. decyzją z dnia [...]r. nr [...], wydaną w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), doręczoną pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...]r., uwzględnił skargę M. S. w całości i orzekł zgodnie z jej żądaniem, tj. uchylił decyzję drugiej i pierwszej instancji oraz umorzył postępowanie w sprawie.

Pełnomocnik strony skarżącej w piśmie procesowym z dnia [...]r., odnoszącym się do decyzji organu podatkowego drugiej instancji, wydanej w trybie autokontroli, wniósł o umorzenie postępowania oraz zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej we W.na rzecz skarżącego kosztów wpisu sądowego w kwocie [...]zł oraz kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z wnioskiem zawartym w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) z dniem 1 stycznia 2004 r. przestała obowiązywać ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, a sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, stosownie do dyspozycji art. 97 § 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Z kolei w myśl art. 54 § 3 ustawy procesowej organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości, uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Materiał aktowy badanej sprawy wskazuje na to, iż z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Aktualny stan sprawy, powstały na skutek uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – K., oznacza, iż postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe. Według przepisu art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W konsekwencji na podstawie przytoczonego przepisu postępowanie wszczęte wniesieniem skargi podlega umorzeniu.

Z tych względów orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.

Orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania znajduje oparcie w przepisie art. 201 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wedle którego skarżącemu przysługuje zwrot kosztów postępowania od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 ustawy procesowej. Wskazać należy, iż zawarty w powyższej regulacji "zwrot kosztów postępowania" przysługujący skarżącemu od organu powinien być odczytywany łącznie z brzmieniem art. 200 tej ustawy, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę w przepisie art. 201 ustawy procesowej wyrazu "także". Zgodnie z art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei stosownie do art. 205 § 2 tej ustawy do niezbędnych kosztów strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Niewątpliwie do takich kosztów należą uiszczona opłata sądowa od skargi, opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa oraz koszt zastępstwa prawnego przez pełnomocnika (radcę prawnego), ustanowionego pod rządem rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej prze radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Przepis § 2 ust. 1 tego rozporządzenia przewiduje, iż opłaty stanowiące podstawę zasądzenia przez sądy kosztów zastępstwa prawnego nie mogą być wyższe niż stawki minimalne, o których mowa w rozdziałach 3 i 4, niezależnie od wysokości tych opłat ustalonych w umowie między radcą prawnym a klientem. Przy czym sąd może – na podstawie uregulowania ust. 2 tego przepisu, przyznać opłaty wyższe od wskazanych w ust. 1, jeżeli uzasadnia to rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz niezbędny nakład pracy radcy prawnego; nie mogą być one wyższe niż sześciokrotne stawki minimalne. W ocenie Sądu koszty zastępstwa prawnego odpowiadające stawce minimalnej stanowiły w niniejszej sprawie dla strony skarżącej koszty niezbędne, czyli nieodzowne do celowego dochodzenia jej praw. Praca działającego za stronę skarżącą pełnomocnika na etapie postępowania sądowo-administracyjnego ograniczała się do sporządzenia skargi na decyzję organu odwoławczego oraz pisma procesowego z dnia [...]r. Kierując się powyższym Sąd, przy określaniu kwoty tychże kosztów uwzględnił stawkę minimalną przewidzianą w § 14 ust. 2 pkt 1) lit. "a" w związku z § 6 pkt 6) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej prze radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

Dla tych motywów orzeczono jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.