Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1320/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 235(1)
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity
article: art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U. 2009 nr 105 poz 869
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2012 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. stwierdził u J.K. chorobę zawodową - zespół wibracyjny w postaci kostno-stawowej, wymienioną w pozycji 22.2 wykazu chorób zawodowych określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115).

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji powołał się na dokonane w toku postępowania wyjaśniającego ustalenia potwierdzające, iż wyżej wymieniony będąc zatrudnionym w latach [...], [...] i [...] w Kopalni Węgla Kamiennego A w T. na stanowiskach robotnika górniczego pod ziemią, górnika pod ziemią i górnika strzałowego pod ziemią oraz w latach [...] i [...] w B S.A. - Oddział Kopalnia Węgla Kamiennego C w L., na stanowiskach górnika strzałowego pod ziemią i górnika pod ziemią, pracował w warunkach związanych z narażeniem zawodowym na drgania mechaniczne działające na organizm człowieka przez kończyny górne. Równocześnie wspomniana choroba została u niego zdiagnozowana przez lekarzy Poradni Chorób Zawodowych i Medycyny Pracy [...] Ośrodka Medycyny Pracy w K., co znalazło wyraz w orzeczeniu tej placówki z dnia [...], nr [...].

Odwołanie od tej decyzji złożył pracodawca - B S.A. Oddział KWK C w L. wskazując na brak związku przyczynowego pomiędzy sporną chorobą i warunkami, w jakich pracował J.K. oraz wnosząc o skierowanie pracownika na ponowne badania lekarskie w placówce orzeczniczej drugiego szczebla.

Decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 2 K.p.a., art. 235¹ Kodeksu pracy oraz §8 i §11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869) Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. uchylił kwestionowaną w odwołaniu decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z dnia [...], nr [...], a równocześnie odmówił stwierdzenia u J.K. choroby zawodowej - zespół wibracyjny w postaci kostno-stawowej, wymienionej w poz. 22.2 wykazu chorób zawodowych określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869).

W pierwszej kolejności organ administracyjny wskazał, że wspomniane wyżej rozporządzenie weszło w życie w toku postępowania, a mianowicie z dniem 3 lipca 2009 r. Zgodnie przy tym z brzmieniem jego §11 ust. 1, do postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym, że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. Równocześnie podniósł, że w świetle obowiązujących przepisów, do stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest orzeczenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną istnienia występującego schorzenia jako choroby zakwalifikowanej przez orzeczników do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych oraz wykazanie związku przyczynowego pomiędzy środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą, to jest ustalenie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał to schorzenie istniało w czasie i miejscu pracy, w związku z wykonywanym zawodem.

W tym kontekście przyznano, że przeprowadzone w sprawie dochodzenie epidemiologiczne potwierdziło fakt, iż J.K. pracował w narażeniu na drgania mechaniczne o działaniu miejscowym w okresach wymienionych w decyzji pierwszoinstancyjnej. Podkreślono jednak, że jakkolwiek orzeczeniem lekarskim Poradni Chorób Zawodowych i Medycyny Pracy [...] Ośrodka Medycyny Pracy w K. z dnia [...] (wydanym po dokonaniu oceny warunków pracy, wyników badania podmiotowego i przedmiotowego oraz badań dodatkowych, a mianowicie rtg kości kończyn górnych, palestezjometrii oraz próby oziębieniowej połączonej z termometrią skórną) rozpoznano u niego chorobę zawodową w postaci zespołu wibracyjnego, to jednak badania przeprowadzone w toku postępowania odwoławczego rozpoznania tego nie potwierdziły. Strona została bowiem poddana diagnostyce w Szpitalu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (obserwacja kliniczna w dniach [...]), gdzie wydano orzeczenie lekarskie z dnia [...], nr [...], w którym nie rozpoznano choroby zawodowej wymienionej w poz. 22.2 wykazu chorób zawodowych określonego w rozporządzeniu z dnia 30 czerwca 2009 r. W treści wspomnianego orzeczenia powołano się na obserwację i badania kliniczne (wywiad chorobowy, badanie przedmiotowe, wyniki prób oziębieniowych, wyniki palestezjometrii, radiogramy układu kostno-stawowego kończyn górnych) oraz konsultację neurologiczną i ortopedyczną.

W tym stanie rzeczy, organ odwoławczy pismem z dnia [...] wystąpił do Kierownika Poradni Chorób Zawodowych i Medycyny Pracy [...] Ośrodka Medycyny Pracy w K. o zajęcie stanowiska w sprawie odmiennych wyników badań przedstawionych w obu cytowanych wyżej orzeczeniach. W pisemnej odpowiedzi udzielonej pismem z dnia [...], wspomniana placówka podtrzymała treść swojego orzeczenia z dnia [...] uznając przy tym, że Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. jako jednostka orzecznicza drugiego szczebla ma prawo zmienić orzeczenie jednostki pierwszego szczebla i dlatego pomiędzy diagnozami tych placówek nie musi zachodzić zgodność.

Następnie, to jest w dniu [...] [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. zwrócił się do Ordynatora Oddziału Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. o wydanie uzupełniającego orzeczenia lekarskiego uwzględniającego wyniki badań radiologicznych [...] Ośrodka Medycyny Pracy w K. W odpowiedzi na powyższe (udzielonej pismem datowanym na [...]), placówka orzecznicza drugiego szczebla stwierdziła, że przeprowadzona komisyjnie ocena zdjęć radiologicznych J.K., nie potwierdziła obecności zmian opisywanych przez jednostkę orzeczniczą pierwszego szczebla, a zatem okoliczności sprawy nie uzasadniają zmiany orzeczenia z dnia [...] o braku podstaw do rozpoznania u wyżej wymienionego spornego schorzenia.

Mając na względzie powyższe organ drugiej instancji wywiódł, że analiza całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zwłaszcza przywołanego orzeczenia lekarzy Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...], jak również ich opinii uzupełniającej z dnia [...] doprowadziła do wniosku, że odwołanie zakładu pracy zasługiwało na uwzględnienie.

Powyższa decyzja została zaskarżona przez J.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 8 lipca 2010 r., wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 71/10 orzekł o uchyleniu tego aktu.

W uzasadnieniu przywołanego wyroku Sąd zwrócił uwagę, że zapadłe w sprawie orzeczenia lekarskie są zasadniczo rozbieżne, wobec czego organ odwoławczy słusznie wystąpił do Kierownika Poradni Chorób Zawodowych i Medycyny Pracy [...] Ośrodka Medycyny Pracy w K. o zajęcie stanowiska w sprawie odmiennych wyników badań przedstawionych w tych orzeczeniach. Jak wynika z odpowiedzi wspomnianej placówki udzielonej w piśmie z dnia [...], podtrzymała ona treść swojego orzeczenia z dnia [...] uznając równocześnie, że jednostka orzecznicza drugiego stopnia ma prawo zmienić orzeczenie jednostki pierwszego stopnia.

Zdaniem Sądu, w tej sytuacji prawidłowo organ drugiej instancji zwrócił się do Ordynatora Oddziału Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. o wydanie uzupełniającego orzeczenia lekarskiego uwzględniającego wyniki badań radiologicznych przeprowadzonych w jednostce orzeczniczej pierwszego stopnia. W odpowiedzi na powyższe, wspomniany Instytut stwierdził, że komisyjnie przeprowadzona ocena zdjęć radiologicznych (dobrej jakości technicznej) J.K. nie daje merytorycznych podstaw do zmiany treści orzeczenia z dnia [...] o braku podstaw do rozpoznania u niego postaci kostno-stawowej zespołu wibracyjnego.

Niezależnie od powyższego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 8 i art. 77 K.p.a., albowiem nie podjęto niezbędnych kroków celem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co skutkować musiało naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 tego Kodeksu. Zaakcentował mianowicie, że obydwie jednostki diagnostyczne wydawały swoje ponowne opinie tylko w oparciu o ten sam materiał dowodowy, który stanowił podstawę pierwotnych orzeczeń. Zarówno bowiem z pism zlecających wspomnianym jednostkom wydanie opinii uzupełniających, jak też z samej treści tych opinii nie wynika, aby dysponowały one materiałem dowodowym wytworzonym w drugiej jednostce (zwłaszcza zdjęciami rtg). Tymczasem, w ocenie Sądu dopiero konfrontacja ocen tych samych materiałów, a w szczególności zdjęć (ośrodka w S. przez ośrodek w K. i vice versa) pozwoliłaby jednoznacznie wyjaśnić wszystkie istniejące w sprawie wątpliwości.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wydał decyzję z dnia [...], nr [...], mocą której powtórnie uchylił decyzję pierwszoinstancyjną z dnia [...] oraz odmówił stwierdzenia u J.K. choroby zawodowej - zespół wibracyjny w postaci kostno-stawowej, wymienionej w poz. 22.2 wykazu chorób zawodowych.

Na wstępie organ odwoławczy raz jeszcze zaznaczył, że w toku postępowania nastąpiła zmiana mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Z dniem 3 lipca 2009 r. weszło bowiem w życie nowe rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, zaś zgodnie z brzmieniem §11 ust. 1 omawianego aktu wykonawczego, do postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym, że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań (a więc także wydane orzeczenia lekarskie) pozostają skuteczne.

W dalszej części uzasadnienia [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. opisał cały przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej. Następnie podniósł, że stosownie do wskazań zawartych w wyroku z dnia 8 lipca 2010 r., pismem datowanym na [...] wystąpił do [...] Ośrodka Medycyny Pracy w K. o wydanie uzupełniającego orzeczenia lekarskiego po dokonaniu porównania wyników badań radiologicznych przeprowadzonych w tej jednostce oraz w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. W odpowiedzi na powyższe, placówka orzecznicza pierwszego stopnia nadesłała pismo z dnia [...], w którym stwierdzono, iż obowiązujące przepisy nie uprawniają jej do weryfikacji orzeczenia placówki drugiego szczebla, zaś konfrontacja ocen tych samych materiałów nie znajduje uzasadnienia w świetle obowiązującego trybu postępowania w sprawach o stwierdzenie choroby zawodowej. Równocześnie w cytowanym piśmie, placówka orzecznicza zasugerowała przeprowadzenie konsultacji w niniejszej sprawie w innej jednostce orzeczniczej drugiego stopnia, która nie była dotąd w niej zaangażowana.

W tym stanie rzeczy organ odwoławczy podniósł, iż pismem z dnia [...] wystąpił - zgodnie z powyższą sugestią - do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. o skierowanie sprawy do Instytutu Medycyny Pracy w Ł., celem uzyskania kolejnej opinii lekarskiej.

W następstwie powyższego, Instytut Medycyny Pracy w Ł. w dniu [...] wydał orzeczenie nr [...], mocą którego odmówił rozpoznania u skarżącego spornej choroby podnosząc w uzasadnieniu, że w trakcie hospitalizacji w Klinice Chorób Zawodowych tego Instytutu nie stwierdzono objawów uszkodzenia obwodowego i ośrodkowego układu nerwowego, otrzymano ujemny wynik próby oziębieniowej i uciskowej, w badaniu palestezjometrycznym nie stwierdzono zaburzenia czucia wibracji zaś w wykonanych badaniach radiologicznych nie zaobserwowano charakterystycznych dla zespołu wibracyjnego zmian kostnych.

Mając na uwadze analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego, a zwłaszcza treść przywołanego orzeczenia lekarskiego z dnia [...] organ drugiej instancji podniósł, że odwołanie zakładu pracy należało uznać za uzasadnione, gdyż brak było podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach J.K. oświadczył, iż nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego z dnia [...] oraz zażądał powołania niezależnego biegłego sądowego celem dokonania oceny zdjęć radiologicznych wykonanych u niego w [...] Ośrodku Medycyny Pracy w K., w dniu [...] oraz w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., w dniach [...] jak również w Instytucie Medycyny Pracy w Ł., w dniach [...]. Skarżący zaakcentował, że organ drugiej instancji nie zastosował się do wskazań zawartych w wyroku Sądu z dnia 8 lipca 2010 r. Wbrew bowiem wyraźnym zaleceniom w tym zakresie ani [...] Ośrodek Medycyny Pracy w K. ani też Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. nie poddały wykonanych zdjęć rtg wzajemnej weryfikacji. Nadto strona wskazała, że orzeczenie lekarskie wydane w sprawie przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. nie może być uznane za wystarczające, jako że wynika z niego jedynie to, iż badanego diagnozowano ogólnie pod kątem zespołu wibracyjnego, nie uwzględniając postaci tej choroby, której podejrzenie u niego występuje.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Organ drugiej instancji podtrzymał w całości argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto, ustosunkowując się do zarzutów skargi dodał, że orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. jest spójne, wyczerpujące, a z jego treści wynika, że badanego diagnozowano pod kątem wszystkich trzech postaci zespołu wibracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Po myśli art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 §1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z brzmienia art. 145 §1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, iż rozstrzygnięcie stanowiące jej przedmiot podjęte zostało z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a tym samym należało wyeliminować je z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności trzeba zaakcentować, że wydając zaskarżoną decyzję, [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. powinien uwzględnić wskazania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 lipca 2010 r., zapadłym w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 71/10. Z mocy art. 153 p.p.s.a. był bowiem związany oceną prawną, która została w tym orzeczeniu sformułowana. W treści omawianego wyroku Sąd zobowiązał organ sanitarny do poprzedzenia rozstrzygnięcia konfrontacją ocen wyników badań wykonanych u skarżącego w [...] Ośrodku Medycyny Pracy w K. oraz w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., a w szczególności wykonanych zdjęć rtg wskazując przy tym, że każda z wyżej wymienionych placówek powinna odnieść się także do wyników badań przeprowadzonych przez drugą z nich.

Wskazanie to nie zostało zrealizowane, pomimo, iż zostało sformułowane w sposób wyraźny i kategoryczny.

Dążąc do realizacji zaleceń Sądu, [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. zwrócił się wprawdzie do [...] Ośrodka Medycyny Pracy w K., jednak w odpowiedzi uzyskał jedynie pismo datowane na [...], w którym jednostka ta stwierdziła, że nie jest uprawniona do weryfikacji orzeczenia wydanego przez placówkę drugiego stopnia, gdyż jest ono dla niej wiążące, a nadto wskazała, iż "zalecana w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach konfrontacja ocen tych samych materiałów nie znajduje uzasadnienia w świetle obowiązującego trybu postępowania w przypadku orzekania o chorobach zawodowych".

Należy zaznaczyć, że od tego momentu działanie organu odwoławczego nie może zostać uznane za prawidłowe. Zamiast bowiem kontynuować realizację zaleceń Sądu zaaprobował on rozwiązanie sugerowane przez wspomnianą placówkę, która w cytowanym piśmie wyraziła propozycję "przeprowadzenia konsultacji w innej jednostce orzeczniczej drugiego stopnia, nie zaangażowanej do tej pory w orzecznictwo choroby zawodowej Pana J.K.".

Organ sanitarny, choć nie miał ku temu przesłanek, zastosował się całkowicie do tej sugestii zwracając się o przeprowadzenie u skarżącego stosownych badań do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. Tymczasem działanie to w ogóle nie koresponduje ze wskazaniami sformułowanymi w wyroku z dnia 8 lipca 2010 r., w którym określono przecież jednoznacznie, że nie chodzi o poddanie strony kolejnym badaniom, a o ponowną ocenę wyników badań, które zostały już przeprowadzone wcześniej. W wyroku tym nie wspomniano również o niezbędności zajęcia w sprawie stanowiska przez trzecią placówkę orzeczniczą, lecz podano, aby obie placówki, które już w niej orzekały dokonały wzajemnej oceny swoich badań.

W tym stanie rzeczy, wydana w sprawie decyzja nie może zostać uznana za zgodną z prawem. Zalecenia wynikające z wyroku tutejszego Sądu nie zostały bowiem wykonane, co jest równoznaczne z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. Trzeba raz jeszcze zaakcentować, że zgodnie z treścią tego przepisu, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Cytowane unormowanie określa zatem w sposób jasny relację pomiędzy sądem a organem administracyjnym, która sprowadza się do związania tego organu stanowiskiem wyrażonym w wyroku sądu i nie dopuszcza jakiejkolwiek polemiki z oceną prawną ani ze wskazaniami wynikającymi z tego orzeczenia. Do polemiki takiej, a tym bardziej do formułowania wskazówek co do dalszego toku postępowania administracyjnego nie jest również uprawniona placówka orzecznicza, której rola sprowadza się wszak do prowadzenia stosownych procedur diagnostycznych i wydawania na ich podstawie opinii lekarskich.

Należy wprawdzie przyznać, że [...] Ośrodek Medycyny Pracy w K., jako jednostka orzecznicza pierwszego szczebla nie jest uprawniony do weryfikacji orzeczenia wydanego przez placówkę drugiego stopnia. Wyrok z dnia 8 lipca 2010 r. w żadnym razie jednak nie zalecał ustosunkowywania się do treści diagnozy wyrażonej przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w orzeczeniu z dnia [...], lecz wskazywał jedynie na potrzebę wzajemnej oceny badań, a zwłaszcza zdjęć rtg wykonanych w obu tych placówkach. Nawet jednak przyjąwszy, że [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. mógł poprzestać na zaaprobowaniu stanowiska wyrażonego w piśmie wspomnianego Ośrodka, w którym jednostka ta, kierując się zapewne ostrożnością, odmówiła dokonania czynności mogących - jak sądziła - wykraczać poza zakres jej kompetencji, to już za całkowicie nieuzasadniony trzeba uznać brak wystąpienia w tej kwestii przez wspomniany organ do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. o wydanie orzeczenia uzupełniającego, uwzględniającego - zgodnie ze wskazaniami Sądu - ocenę wyników badań, przeprowadzonych w obydwu placówkach diagnostycznych. Uzyskanie takiego orzeczenia mogłoby wszak w opisanej sytuacji stanowić pewne minimum, warunkujące wydanie w sprawie prawidłowego rozstrzygnięcia.

Zamiast tego, organ drugiej instancji podjął czynności zmierzające do skierowania skarżącego na badania do trzeciej jednostki orzeczniczej, co nie czyni zadość obowiązkom, jakie zostały na niego nałożone w wyroku z dnia 8 lipca 2010 r.

Dlatego w toku ponownego rozpoznania sprawy, [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., realizując wskazania tutejszego Sądu zwróci się do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. o dokonanie oceny wyników wszystkich badań, a w szczególności zdjęć rtg, wykonanych u J.K., a zatem także tych, które zostały przeprowadzone w [...] Ośrodku Medycyny Pracy w K. Wskazana wyżej jednostka orzecznicza wydać powinna orzeczenie uzupełniające, w którym podda analizie wyniki badań przeprowadzonych w placówce pierwszego szczebla oraz dokona ich konfrontacji z wynikami własnej diagnostyki, a następnie - uwzględniając płynące z tej konfrontacji konkluzje - raz jeszcze wypowie się co do istnienia bądź nieistnienia u skarżącego spornej choroby zawodowej.

Uzyskanie takiej opinii stanowić będzie niezbędny i minimalny wymóg umożliwiający organowi sanitarnemu wykonanie obowiązków wynikających z przywołanego wyroku, a tym samym wydanie decyzji odpowiadającej wymogom sformułowanym w art. 7 i art. 77 §1 K.p.a.

Niezależnie od powyższego - ustosunkowując się do wyrażonego w skardze wniosku o powołanie niezależnego biegłego celem dokonania oceny zdjęć rtg wykonanych u skarżącego, trzeba wyjaśnić, że obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości uwzględnienia takiego żądania. Po pierwsze bowiem, stosownie do art. 106 §1 i §3 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy i jeżeli jest to niezbędne może wprawdzie przeprowadzić dowody uzupełniające, lecz wyłącznie z dokumentów. Po drugie zaś w sprawach o stwierdzenie choroby zawodowej miarodajna i wiążącą jest wyłącznie opinia wydana przez kompetentną placówkę orzeczniczą, o której mowa w §5 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

Zważywszy wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak w sentencji wyroku działając na podstawie art. 132 i art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.