Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 235/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Spółki A na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt III SA/Gl 85/21 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 24 lutego 2021 r. (sygn. akt III SA/Gl 85/21) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej zwany "WSA"), działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej zwanej "ppsa"), odmówił Spółce A (dalej zwanej "Skarżącą") wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej zwanego "Dyrektorem IAS") z [...] grudnia 2020 r. (nr [...]), którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Katowicach z [...] sierpnia 2020 r. o nałożeniu na Skarżącą kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów.

WSA stwierdził, że Skarżąca w skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednakże nie wskazała okoliczności uzasadniających ten wniosek. Wobec tego WSA uznał, że Skarżąca nie wykazała, ani nawet nie uprawdopodobniła, że zaistniały określone w art. 61 § 3 ppsa przesłanki przemawiające za zastosowaniem ochrony tymczasowej. WSA zaznaczył, że również w aktach sprawy nie znajdują się żadne dokumenty, mogące wskazywać na zaistnienie w odniesieniu do Skarżącej którejkolwiek z przesłanek wstrzymania wykonania decyzji.

Skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, względnie o "uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie kwestii zawieszenia niniejszego postępowania do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie". Natomiast w przypadku negatywnego rozpoznania przedmiotowego zażalenia wniosła ponownie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując na spełnienie przesłanek określonych w art. 61 ppsa, tj. ryzyka wyrządzenia znacznej szkody i możliwości spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Skarżąca zarzuciła wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 61 § 3 ppsa. W uzasadnieniu stwierdziła w szczególności, że we wniosku "o wstrzymanie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego" wskazała ważny interes przewoźnika. Dodała, że nie ulega wątpliwości, że wykonanie przedmiotowej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci powstania znacznych strat finansowych w prowadzonej działalności gospodarczej. Następnie Skarżąca opisała swoją sytuację finansową i zwróciła uwagę na wpływ sytuacji epidemicznej na prowadzoną przez nią działalność gospodarczą.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 ppsa, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Z treści przytoczonego przepisu wynika, iż sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł.

W zaskarżonym postanowieniu WSA uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ Skarżąca go nie uzasadniła, a zatem nie uprawdopodobniła wystąpienia w tej sprawie którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa.

Dokonana przez WSA ocena jest prawidłowa. WSA nie mógł zastosować ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, skoro przed wydaniem zaskarżonego postanowienia Skarżąca nie przedstawiła dowodów ani argumentów które wskazywałyby na wystąpienie w tej sprawie okoliczności uprawdopodabniających wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a okoliczności takie nie wynikają także z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy (wprawdzie w aktach administracyjnych znajdują się dokumenty w postaci bilansu, rachunku zysków i start i objaśnień do sprawozdania, jednak dotyczą one stanu sprzed 3 lat w stosunku do momentu złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, a zatem nie obrazują aktualnej sytuacji majątkowej i finansowej Skarżącej).

Aby ocenić, czy rzeczywiście egzekucja kwoty 10 000 zł może wyrządzić Skarżącej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, konieczne jest odniesienie tej kwoty do sytuacji majątkowej Skarżącej. Bez porównania tych dwu wartości (wysokości nałożonej kary i majątku, jakim dysponuje Skarżąca) nie jest możliwe zweryfikowanie twierdzenia Skarżącej, że w jej przypadku zapłata wspomnianej kwoty wyrządzi jej szkodę, którą można by ocenić jako znaczną. Bez przedłożenia przez Skarżącą stosownych dokumentów źródłowych nie jest w istocie możliwe zweryfikowanie zarówno wysokości uzyskiwanego przez nią aktualnie dochodu, regularności tegoż dochodu, wartości środków majątkowych należących obecnie do Skarżącej. Informacji tych WSA nie mógł również powziąć na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia. Brak wiedzy sądu w tym zakresie nie pozwalał na ocenę spełnienia w tej sprawie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, określonych w art. 61 § 3 ppsa.

Zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia WSA nie może podważyć argumentacja podniesiona dopiero w zażaleniu, jak i dołączone do niego dokumenty źródłowe. Nie ma podstaw do czynienia WSA zarzutów, że nie uwzględnił znanych Skarżącej okoliczności, których Skarżąca nie wskazała przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ppsa, oddalił zażalenie.

PG