Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 957/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1 ust. 2, art. 6 ust. 1, art. 9 ust. 2, art. 47 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 20 stycznia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2015 roku sprawy ze skargi D. K. na decyzję Wojewody z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia czynności materialno – technicznej zameldowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) czerwca 2014 r. nr (...), Wojewoda, działając w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej jako "K.p.a.", oraz art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.), orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza Gminy i Miasta T. z dnia (...) kwietnia 2014 r., mocą której odmówiono uchylenia czynności materialno – technicznej polegającej na zameldowaniu na pobyt stały w miejscowości W., B. W., R. W., N. W., N. W. i B. W.

Rozstrzygnięcie powyższe zapadło w następującym stanie faktycznym.

W dniu (...) września 2013 r. do Burmistrza Gminy i Miasta T. wpłynął wniosek D. K., zamieszkałej pod adresem (...), o uchylenie niezgodnego z prawem zameldowania B. W., R. W., N. W., N. W. i B. W. spod adresu (...). Zdaniem wnioskodawczyni B. W. nigdy nic była właścicielką działki nr (...) jak i budynku (budynku gospodarczego) oznaczonego obecnie adresem (...). Dokonanie zameldowania nastąpiło na podstawie nieprawdziwych dokumentów oraz bez zgody właściciela przedmiotowej działki. Do pisma załączono odpis zupełny Księgi Wieczystej nr (...) z dnia (...) sierpnia 2013 r. dokumentujący właściciela zabudowanej działki nr (...) wyrys z mapy ewidencyjnej według stanu na dzień (...) stycznia 2013 r. przeznaczony do dokonywania wpisu w księgach wieczystych; pismo Burmistrza Miasta T. z dnia (...) lipca 2013 r. informujące o okolicznościach zameldowania.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Burmistrz Gminy i Miasta T. ustalił, że czynność zameldowania B. W. została dokonana na podstawie umowy darowizny zawartej w drodze Aktu Notarialnego Repertorium A numer (...) z dnia (...) kwietnia 1996 r. W ramach powyższej umowy B. E. O. córka J. i H. została właścicielką zabudowanej nieruchomości rolnej położonej w miejscowości (...) oznaczonej numerami geodezyjnymi (...) i (...). Zameldowanie B. W. na pobyt stały pod adresem (...) nastąpiło w dniu (...) października 1996 r., R. W. w dniu (...) stycznia 1999 r. na podstawie potwierdzenia dokonanego przez właściciela nieruchomości tj. małżonkę B. W. z domu O., zaś zameldowania dzieci B. i R. małżonków W., tj. N. W. w dniu (...) grudnia 1997 r., N. W. w dniu (...) września 1999 r. oraz B. W. w dniu (...) maja 2007 r. dokonano w organie właściwym ze względu na miejsce pobytu stałego matki – zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych – na podstawie aktów urodzeń dzieci wydanych w Urzędzie Stanu Cywilnego. Jednocześnie organ ustalił, że od 1996 r. do chwili obecnej przedmiotowy lokal jest zamieszkały przez rodzinę państwa W,. W lokalu tym skoncentrowali swoje sprawy życiowe i bytowe. Mając powyższe na względzie Burmistrz Gminy i Miasta T. decyzją z dnia (...) stycznia 2014 r. orzekł o odmowie uchylenia czynności materialno – technicznej polegającej na zameldowaniu B. W., R. W., N. W., N. W. i B. W. na pobyt stały w lokalu położonym w miejscowości (...). Na skutek odwołania D. K. Wojewoda decyzją z dnia (...) lutego 2014 r. uchylił decyzję z dnia (...) stycznia 2014 r. i sprawę przekazał organowi ł instancji do ponownego rozpatrzenia.

Po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego Burmistrz Miasta i Gminy T. decyzją z dnia (...) kwietnia 2014 r., nr (...), orzekł ponownie o odmowie uchylenia czynności materialno – technicznej polegającej na zameldowaniu na pobyt stały w miejscowości (...), B. W., R. W., N. W., N. W. i B. W.

W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż nie stwierdzono nieprawidłowości podczas dokonywania zameldowania począwszy od 1996 r. rodziny państwa Wojciechowskich, z uwagi na fakt posiadania dokumentu potwierdzającego własność nieruchomości położonej w miejscowości (...).

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła D. K. podnosząc, że Burmistrz Miasta i Gminy (...) kwestionuje podstawowe ustalenia Starostwa Powiatowego w zakresie ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z którymi budynek zajmowany w chwili zameldowania przez B. W. był i jest położony na działce (...) nr (...), której właścicielem jest D. K. Natomiast na działce (...) nr (...), której właścicielem jest B. W. nigdy nie było i nie ma budynku.

Wojewoda, wydając zaskarżoną decyzję wskazał, że zameldowanie osoby pod danym adresem (czy to na pobyt stały czy czasowy) stanowi czynność materialno – techniczną polegającą na dokonaniu wpisów do określonej ewidencji. Natomiast eliminacja czynności materialno – technicznej oraz jej skutków z obrotu prawnego następuje w drodze czynności prawnej dokonanej w formie decyzji administracyjnej stwierdzającej nieważność lub anulującej materialno –techniczna, czynność zameldowania. Podstawą prawną dla takiego działania organu i wydania decyzji jest art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Czynność materialno – techniczna jaką jest zameldowanie, nie ma cech ostateczności, ani prawomocności, co oznacza, iż w każdym czasie możliwe jest skorygowanie błędnego wpisu ewidencyjnego. Następnie wskazano, że pod pojęciem pobytu stałego w myśl art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych należy rozumieć zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Dla zaistnienia przesłanek pobytu stałego konieczne jest zatem fizyczne przebywanie osoby w miejscu pobytu stałego i skupienie tam centrum życiowego.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż D. K. kwestionuje prawidłowość czynności zameldowania podnosząc, że B. W. nigdy nie była właścicielką działki nr (...) jak również budynku na niej posadowionego, a rodzina została zameldowana niezgodnie z prawem, na podstawie nieprawdziwych dokumentów oraz bez zgody właściciela działki nr (...). Wojewoda podkreślił, iż z akt sprawy wynika, że B. W. w dacie dokonywania zameldowania, a więc w dniu (...) października 1996 r. przedstawiła akt notarialny umowy darowizny Repertorium A numer (...) z dnia (...) kwietnia 1996 r., w którego treści wpisano: w § 1, na str. 3 "Stawający współwłaściciele oświadczyli, że opisana nieruchomość jest zabudowana budynkiem gospodarczym z częścią mieszkalną - składającą się z pokoju i kuchni o powierzchni 10 m", (...), w § 3 na str. 4 "H. O. i H. O. darują siostrze - względnie córce B. O. swoje udziały wynoszące łącznic 2/3 części zabudowanej nieruchomości rolnej położonej we wsi (...) gminy (...), oznaczonej numerami geodezyjnymi (...) i (...) o powierzchni 0. 87 ha (...)", zaś w § 11 na str. 5 "Stawający wnoszą do Sądu Rejonowego Wydział Ksiąg Wieczystych; o założenie księgi wieczystej dla zabudowanej nieruchomości rolnej, położonej we wsi (...) gmina (...), o powierzchni 0,87 ha, oznaczonej numerami geodezyjnymi (...) i (...) oraz - wpisanie jako właścicielkę – B. E. O. córkę J. i H.".

Zameldowania R. W. dokonano w dniu (...) stycznia 1999 r. na podstawie potwierdzenia podpisanego przez właścicielkę przedmiotowej nieruchomości, tj. żonę B. W., natomiast zameldowania dzieci B. i R. małżonków W., dokonano na podstawie aktów urodzeń dzieci wydanych przez Urząd Stanu Cywilnego.

Zdaniem organu odwoławczego, przytoczone powyżej okoliczności wskazują, że w dniu dokonywania zameldowania B. W. przysługiwał jej tytuł prawny do spornego lokalu, a w dniu dokonania zameldowania męża R. W. była ona uprawniona do złożenia podpisu na druku meldunkowym, natomiast zameldowania dzieci dokonano z urzędu. Tym samym czynność zameldowania nastąpiła na podstawie dokumentów, które w świetle obowiązujących przepisów prawa stanowiły podstawę zameldowania.

Wojewoda zauważył, że w dacie zameldowania B. W. obowiązywał przepis art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, który stanowił, że przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące należy przedstawić potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu (pomieszczeniu), w którym ma nastąpić zameldowanie. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 27 maja 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 78, poz. 716) orzekł o niezgodności powołanego powyżej przepisu z Konstytucją w zakresie potwierdzania uprawnień do lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. Stwierdzono, że instytucja zameldowania jest jedynie rejestracją danych o miejscu faktycznego pobytu osoby, a tym samym nie rodzi ani nie pozbawia uprawnień do lokalu. W związku z powyższym, jedynym warunkiem do dokonania prawidłowego zameldowania na pobyt stały pod danych adresem był fakt fizycznego, legalnego przebywania w danym lokalu. Równocześnie zauważono, że choć od roku 1996 tj. od daty zameldowania B. W. zmianom ulegały przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, to jednakże wykonanie obowiązku meldunkowego polegającego na zameldowaniu było uznawane przez, ustawodawcę za konsekwencje zamieszkiwania w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem – zameldowanie rejestrowało więc i dane dotyczące miejsca faktycznego zamieszkiwania osób. Uwzględniając cel, jakiemu służy obowiązek meldunkowy, ustawodawca wprowadził warunek przedstawienia potwierdzenia pobytu w lokalu jako okoliczności faktycznej. Jeżeli właściciel bądź inna osoba dysponująca prawem do lokalu nie może lub nic chce poświadczyć tej okoliczności, wówczas organ administracji, działając w oparciu o art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, przeprowadza postępowanie wyjaśniające, które ma na celu ustalenie, czy osoba wnioskująca o zameldowanie, faktycznie w lokalu przebywa. Wobec powyższego Wojewoda przyjął, że nie tylko brak potwierdzenia pobytu w lokalu przez jego właściciela, ale i brak wyraźnej zgody na zameldowanie nie stanowi negatywnej przesłanki do dokonania zameldowania w określonym lokalu. Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymagało więc ustalenia, czy przy zameldowaniu rodziny państwa Wojciechowskich spełniona była przesłanka ich pobytu pod adresem (...).

Zdaniem Wojewody nie budzi w niniejszej sprawie wątpliwości, iż rodzina państwa Wojciechowskich przebywała w przedmiotowym budynku. Postępowanie dowodowe w sposób jednoznaczny wykazało, że zarówno w dacie zameldowania jak i w okresie późniejszym rodzina zamieszkiwała i zamieszkują pod adresem (...). Powyższy fakt bezsprzecznie wynika z zeznań świadków K. Ł. i W. S. mieszkających od urodzenia w sąsiedztwie przedmiotowego domu oraz wyjaśnień stron postępowania, a także z przeprowadzonych oględzin. W przedmiotowym lokalu rodzina od lat koncentruje swoje życie, posiada wszystkie swoje rzeczy. Postępowanie wykazało, że w dacie zameldowania spełnione zostały wymogi określone art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, co powoduje, że czynności zameldowania nie można uznać za wadliwą od samego początku.

Wojewoda podkreślił dodatkowo, że podstawowe zarzuty podnoszone w odwołaniu, dotyczące kwestii zameldowania B. W. na podstawie nieprawdziwych dokumentów nie mogą być przedmiotem merytorycznej oceny organu administracji, ponieważ nie należą do właściwości tego organu. Właściwym organem dla podjęcia powyższego rozstrzygnięcia jest sąd cywilny. Ponadto, żaden przepis nie wymaga, aby organ meldunkowy dokonywał oceny zdatności pomieszczenia (budynku gospodarczego) do wypełniania funkcji mieszkaniowej. Nie mogą z tego powodu zostać podzielone argumenty stwierdzające, że sporny budynek nie został przekształcony w budynek mieszkalny, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.).

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu D. K. podtrzymując twierdzenia, iż organy administracji publicznej w sposób bezpodstawny kwestionują podstawowe ustalenia Starostwa Powiatowego w zakresie ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z którymi budynek zajmowany w chwili zameldowania przez B. W. był i jest położony na działce (...) nr (...), której właścicielem jest D. K. Natomiast na działce (...) nr (...), której właścicielem jest B. W., nigdy nie było i nie ma budynku.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to konieczność dokonania przez sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia prawidłowości decyzji Wojewody, który orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza Gminy i Miasta T. o odmowie uchylenia czynności materialno – technicznej polegającej na zameldowaniu na pobyt stały w miejscowości (...) B. W., B. W., N. W., N. W. i B. W.

Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie rozstrzygnięć organów administracji publicznej były przepisy nieobowiązującej już w dacie orzekania przez sąd administracyjny ustawy z dnia z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. I tak, stosownie do treści art. 1 ust. 2 powołanej powyżej ustawy ewidencja ludności, polegała na rejestracji danych o miejscu pobytu osób, urodzeniach, dotyczących obowiązku wojskowego, zmianach stanu cywilnego, obywatelstwa, imion i nazwisk oraz o zgonach i powinna zawierać informacje zgodne ze stanem faktycznym. Sama instytucja zameldowania w lokalu ma charakter ewidencyjny i jako taka nie rodzi żadnych uprawnień do lokalu, ani też nie przesądza o jego utracie. Jego istota sprowadza się do administracyjnej rejestracji danych o miejscu pobytu określonej osoby. Postępowanie w sprawie zameldowania jest postępowaniem administracyjnym prowadzonym według reguł prawa administracyjnego i jego jedynym celem jest potwierdzenie zgodności ewidencji ludności z faktycznym stanem rzeczywistym. Podkreślić należy, że zgodność stanów faktycznych z zapisami organów ewidencji ludności służy likwidacji fikcji meldunkowej, a zatem leży w interesie społecznym.

Pobytem stałym, zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Z wymienionego przepisu wynika, że miejscem pobytu stałego jest lokal, w którym dana osoba zamieszkuje, w którym znajduje się jej centrum życiowe i w którym skoncentrowane są jej sprawy rodzinne, osobiste i majątkowe. Zamieszkiwanie w lokalu polega natomiast na stałym korzystaniu z jego urządzeń, nocowaniu, spędzaniu wolnego czasu oraz zaspakajaniu swoich funkcji życiowych.

Stosownie do treści art. 47 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. Natomiast stosownie do treści art. 47 ust. 2 tej ustawy, jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy. Powyższa regulacja ustanawiała więc zasadę, że zameldowanie było dokonywane w drodze czynności materialno – technicznej, polegającej na rejestracji danej osoby pod wskazanym adresem. Natomiast w przypadku powzięcia przez organ jakichkolwiek wątpliwości w zakresie danych objętych zgłoszeniem winien on rozstrzygnąć kwestię zameldowania w drodze decyzji administracyjnej poprzedzonej przeprowadzeniem stosownego postępowania wyjaśniającego (por. uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 października 1991 r., sygn. akt III AZP 6/91, OSNC 1992, Nr 4, poz. 51).

Zauważyć przy tym należy, że czynność materialno – techniczna jaką jest zameldowanie, nie nosi cech ostateczności ani prawomocności i organ administracji właściwy w sprawach meldunkowych ma obowiązek skorygowania błędnego wpisu ewidencyjnego. Czynności tej, polegającej na wyeliminowaniu błędnego wpisu – dokonuje organ administracji na podstawie przytoczonego wyżej art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W tym jednak przypadku obowiązkiem organu administracji było rozstrzygnięcie o tym, czy zaszły materialnoprawne przesłanki zameldowania.

Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, podnieść należy, że nie budzi wątpliwości, iż B. W., R. W., N. W., N. W. i B. W., zamieszkują obecnie pod adresem (...) z zamiarem stałego przebywania, a więc wypełniają przesłankę pobytu stałego, o jakiej mowa w art. art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Okoliczność powyższa została wyczerpująco udokumentowana w aktach administracyjnych zarówno poprzez zeznania świadków K. Ł. i W. S. mieszkających od urodzenia w sąsiedztwie przedmiotowego domu oraz wyjaśnień stron postępowania, a także z przeprowadzonych oględzin. Co więcej, okoliczność powyższa nie jest również kwestionowana przez skarżącą. W toku postępowania administracyjnego skarżąca jednak konsekwentnie podnosiła, że B. W. nie mogła zostać skutecznie zameldowana pod powyższym adresem, gdyż nigdy nie legitymowała się tytułem prawnym do działki nr (...), na której położony jest budynek, w którym dokonano jej zameldowania.

Niewątpliwie, jak wynika z akt sprawy, B. W. (z domu O.), na podstawie umowy darowizny z dnia (...) kwietnia 1996 r., zawartej w formie Aktu Notarialnego Repertorium A numer (...) z dnia (...) kwietnia 1996 r. nabyła własność m.in. działki nr (...), położonej na terenie wsi Z., gmina T. W treści Aktu wpisano, w § 1 na str. 3, że stawający współwłaściciele oświadczyli, że nieruchomość oznaczona jako działka nr (...) jest zabudowana budynkiem gospodarczym z częścią mieszkalną – składającą się z pokoju i kuchni o powierzchni 10 m. Na podstawie powyższego aktu notarialnego, z którego wynikało, że na działce nr (...) znajduje się budynek gospodarczy z częścią mieszkalną, B. W. dokonała czynności materialno – technicznej zameldowania. Równocześnie zgromadzone w sprawie mapy sytuacyjno – wysokościowe oraz zdjęcia określające usytuowanie działek nr (...) i (...) wskazują przy tym, że budynek, w którym zameldowana jest B. W. z rodziną nie jest posadowiony na działce nr (...), której właścicielką jest B. W., lecz na działce nr (...), będącej własnością skarżącej. Tym samym istota zawisłego przed sądem sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy mogło skutecznie dojść do dokonania czynności materialno – technicznej zameldowania B. W. w budynku posadowionym na działce nie będącej jej własnością.

W tym miejscu należy zauważyć, że w momencie zameldowania B. W. obowiązywał art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zgodnie z którym przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące należało przedstawić potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu (pomieszczeniu), w którym ma nastąpić zameldowanie. Prowadzić by to mogło do wniosku, że organy administracji publicznej prowadząc przedmiotowe postępowanie były zobowiązane do ustalenia, czy w momencie zameldowania B. W. dysponowała dokumentem opisanym w powołanym powyżej przepisie. W niniejszej sprawie jednak, w okresie między dokonaniem czynności materialno – technicznej zameldowania, a wydaniem decyzji o odmowie jej uchylenia, wszedł w życie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., K 20/01, OTK – A 2002, Nr 3, poz. 34, stwierdzający niezgodność art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wejście w życie przedmiotowego wyroku Trybunału stworzyło natomiast nową sytuację prawną. Stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oznaczało bowiem, że z dniem 19 czerwca 2002 r. przepis art. 9 ust. 2 ustawy jako regulacja niekonstytucyjna, nie powinien mieć zastosowania w sprawach meldunkowych. W konsekwencji stwierdzić należy, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego spowodowało faktycznie, iż przestała istnieć przesłanka zameldowania określona w art. 9 ust. 2 o ewidencji ludności i dowodach osobistych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 01 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 482/05, Baza NSA). W tych warunkach powołany powyżej przepis nie mógł stanowić podstawy prawnej wydania decyzji o uchyleniu czynności materialno – technicznej zameldowania, czego domagała się skarżącą. Brak legitymowania się potwierdzeniem uprawnienia do przebywania w lokalu, w którym miało dojść do zameldowania nie przesądzał bowiem o wadliwości dokonania czynności materialno – technicznej zameldowania. Sąd podkreśla, że w ramach postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją Wojewody, obowiązkiem organów było ustalenie, czy B. W. wraz z rodziną faktycznie zamieszkiwała pod adresem (...), z zamiarem stałego, co jak powyżej wskazano zostało jednoznacznie wyjaśnione i udokumentowane.

Skoro czynność materialno – techniczna zameldowania B. W. została dokonana w sposób prawidłowy, to tym bardziej późniejsze zameldowanie R. W. oraz N. W., N. W. oraz B. W. uznać należało za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając w oparciu o przepis art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.