Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1516/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 155
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 ust. 1 pkt 1  3, art. 11 ust. 1  pkt 2 , art. 75 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, art. 77
journal: Dz.U. 2011 nr 30 poz 151
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Ewa Partyka /spr./ WSA Paweł Zaborniak Protokolant sekretarz sądowy Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 lutego 2015 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej dotyczącej cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi LS jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [..] (dalej: "SKO w [..]" lub "Kolegium") z dnia [..] sierpnia 2014 r. nr [..] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej dotyczącej cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, którą wydano w następującym stanie sprawy;

Ostateczną decyzją z dnia [..] kwietnia 2008 r. nr K[..], Starosta Powiatu [..] cofnął LS uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym kat. B oraz B+E z powodu niepoddania się badaniu lekarskiemu w wyznaczonym terminie.

W podaniu z 11 lipca 2012 r. LS zwrócił się do Starosty o uchylenie powyższej decyzji w trybie art. 154 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "Kpa") z uwagi na interes strony i interes społeczny.

Postanowieniem z dnia [..] lipca 2012 r. nr [..], Starosta odmówił wznowienia postępowania w ww. sprawie, jednak wskutek uwzględnienia zażalenia strony SKO w [..] postanowieniem z dnia [..] października 2012 r. nr [..] uchyliło ww. rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Następnie postanowieniem z dnia [..] listopada 2012 r. nr [..], Starosta ponownie odmówił wznowienia postępowania i rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Kolegium z dnia [..] grudnia 2012 r. nr [..]. Na skutek uwzględnienia skargi wymienione ostatnio dwa postanowienia zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 29 maja 2013 r. II SA/Rz 189/13, ponieważ organy prowadziły nadzwyczajne postępowanie w niewłaściwym trybie nieuwzględniającym treści zgłoszonego żądania.

Po ponownym rozpatrzeniu podania z dnia [..] lipca 2012 r. decyzją z dnia [..] września 2013 r. nr [..], Starosta odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [..] kwietnia 2008 r., a SKO w [..] utrzymało to rozstrzygnięcie w mocy decyzją z dnia [..] października 2013 r. nr [..]. Wyrokiem z dnia 12 lutego 2014 r. II SA/Rz 1233/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił obie wymienione decyzje uznając, że organy błędnie zakwalifikowały treść żądania jako podlegającego rozpatrzeniu w trybie art. 154 Kpa, podczas gdy powinno ono zostać rozpatrzone w trybie art. 155 Kpa. Obowiązkiem organów było udzielenie stronie stosownych wyjaśnień o powyższych regulacjach i różnicach zachodzących w wymienionych trybach nadzwyczajnych.

W związku z powyższym w piśmie z dnia 13 maja 2014 r. Starosta wezwał LS do sprecyzowania treści żądania i wskazał możliwość jego rozpatrzenia w trybie art. 155 K.p.a. po wyrażeniu zgody wymaganej powołanym przepisem.

Po otrzymaniu odpowiedzi strony decyzją z dnia [..] czerwca 2014 r. nr [..], Starosta odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [..] kwietnia 2008 r. uznając, że nie zaistniały przesłanki określone w art. 155 Kpa. Według organu za uchyleniem decyzji nie przemawiały ani słuszny interes strony ani interes społeczny, ani wreszcie przedłożone przez stronę zaświadczenia lekarskie i wyniki badań, ponieważ uprawnienia do kierowania pojazdami może otrzymać jedynie osoba legitymująca się orzeczeniem lekarskim o braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W interesie społecznym jest natomiast, aby osoby z przeciwskazaniami uprawnień takich nie posiadały. Ponadto warunkiem przywrócenia uprawnień jest nie tylko przedstawienie orzeczenia wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy, ale też poddanie się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, ponieważ strona nie posiada uprawnień przez okres dłuższy niż rok. Tak więc przepisy szczególne zawarte w ustawie o kierujących pojazdami, przeciwstawiają się uchyleniu decyzji.

W odwołaniu od powyższej decyzji LS zarzucił niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w aspekcie odnoszącym się do stanu jego zdrowia oraz błędne przyjęcie, że za uchyleniem decyzji nie przemawia interes strony, a sprzeciwiają się temu przepisy szczególne.

Opisaną na wstępie decyzją z dnia [..] sierpnia 2014 r. SKO w [..] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Kolegium bardzo szczegółowo przedstawiło i przeanalizowało możliwość zastosowania art. 155 Kpa do uchylenia decyzji Starosty z dnia [..] kwietnia 2008 r. oraz przesłanki określone w powołanym przepisie. W ocenie organu odwoławczego przedłożone przez stronę aktualne zaświadczenia lekarskie i wyniki badań nie mogły mieć decydującego znaczenia przy rozpatrywaniu zgłoszonego żądania, ponieważ zasadnicze znaczenie w przypadku osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami ma orzeczenie wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy wydane przez uprawnionych lekarzy. Ze znajdującego się w aktach takiego orzeczenia wydanego w dniu [..] lipca 2008 r. wynikało zaś, że w przypadku strony stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, a termin kolejnego badania wyznaczono na 30 lipca 2013 r. Za uchyleniem decyzji nie przemawiał zatem nie tylko słuszny interes samej strony, ale przede wszystkim interes społeczny. Przepisy prawa określają bowiem wymagania dla osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i czynią to przez wzgląd na bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego. W bardzo obszernej i szczegółowej decyzji SKO przedstawiło i przeanalizowało w realiach sprawy możliwość uwzględnienia wniosku strony.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie LS zarzucił niedostateczne wyjaśnienie przez organy wszystkich okoliczności faktycznych sprawy dotyczących stanu jego zdrowia, w tym zaniechanie skierowania go na odpowiednie badania, a także błędne przyjęcie, że za uchyleniem decyzji nie przemawia interes strony, a sprzeciwiają się temu przepisy szczególne. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organów, jakoby o stanie jego zdrowia mogło jedynie rozstrzygać orzeczenie wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy, ponieważ stan ten wykazał przedłożonymi zaświadczeniami. Na tej podstawie domagał się uchylenia wydanych w sprawie decyzji oraz orzeczenia o kosztach postępowania.

W odpowiedzi na skargę SKO w [..] wniosło o jej oddalenie, odwołując się do argumentów przedstawionych w decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (zob. art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej zwana: "Ppsa", stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 Ppsa).

W myśl art. 145 Ppsa, sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem tylko wówczas, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 Kpa lub innych przepisach.

Tak przeprowadzona kontrola wykazała, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a zaskarżone rozstrzygnięcia są zgodne z prawem.

Przedmiotem kontroli są decyzje wydane w nadzwyczajnym postępowaniu uregulowanym w art. 155 Kpa, stosownie do oświadczenia strony zawartego w piśmie z dnia 22 maja 2014 r. Żądanie i zgoda LS dotyczyły uchylenia lub zmiany na tej podstawie prawnej ostatecznej decyzji Starosty Powiatu [..] z dnia [..] kwietnia 2008 r. nr [..] o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym kat. B oraz B+E.

Ustalenia faktyczne niniejszej sprawy nie budzą wątpliwości. LS na mocy ostatecznej decyzji administracyjnej z dnia [...] kwietnia 2008 r. cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami w związku z niepoddaniem się badaniu lekarskiemu, tj. niewypełnieniem obowiązku nałożonego decyzją Starosty z dnia [..] stycznia 2008 r. Strona ubiegała się o uchylenie lub zmianę decyzji z dnia [..] kwietnia 2008 r. – zasadniczo w oparciu o przedłożone dokumenty (zaświadczenia lekarskie i wyniki badań), które w ocenie skarżącego miały przemawiać za zaistnieniem przesłanek określonych w art. 155 Kpa. Żądanie to zostało ostatecznie zidentyfikowane (doprecyzowane) przy uwzględnieniu wskazań płynących z wyroku tut. Sądu z dnia 12 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 1233/13, które z mocy art. 153 Ppsa mają charakter wiążący nie tylko dla właściwych w sprawie organów, lecz również Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę. Mając to na względzie organy rozstrzygające sprawę uznały, że brak było podstaw do uwzględnienia wniosku strony, ponieważ w interesie społecznym leży to, aby uprawnień do kierowania pojazdami nie posiadały osoby z przeciwwskazaniami zdrowotnymi do kierowania pojazdami, gdyż mogą stanowić one zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego i aby posiadały je jedynie osoby bez takich przeciwwskazań. W interesie społecznym jest zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Za słusznym interesem strony i interesem społecznym nie przemawiały natomiast przedłożone przez stronę zaświadczenia lekarskie (wydane przez lekarza neurologa i specjalistę medycyny rodzinnej i chorób wewnętrznych) i wyniki badań, ponieważ nie zostały one sporządzone przez uprawniony podmiot, tj. wojewódzki ośrodek medycyny pracy. Z kolei ze znajdującego się w aktach orzeczenia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [..] z dnia [..] lipca 2008 r. nr [..] /2008 wynikało, że w przypadku LS istniały przeciwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami i dopiero po 30 lipca 2013 r. (po upływie 5 lat) wyznaczony został termin kolejnego badania w zakresie ustalenia, czy nadal one istnieją. Prawo jazdy może zaś być wydane osobie na jej wniosek, po spełnieniu wymagań określonych w ustawie o kierujących pojazdami.

W myśl powołanego art. 155 Kpa, decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. SKO w [..] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji bardzo szczegółowo przedstawiło warunki, w jakich ten tryb nadzwyczajny może znaleźć zastosowanie i nie ma potrzeby powtarzania prawidłowych wywodów w tym zakresie. Wspomnieć tylko należy, że celem nadzwyczajnego postępowania prowadzonego w tym trybie nie jest ponowna ocena przesłanek, które legły u podstaw wydania decyzji ostatecznej objętej żądaniem (nie może być podstawą rozpoznania merytorycznego sprawy w jej całokształcie, niejako w kolejnej instancji, lub też podstawą do kontroli legalności decyzji ostatecznej), lecz wyłącznie tego, czy za uchyleniem takiej decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, a zarazem brak jest przepisów szczególnych, które sprzeciwiałyby się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji. Przesłanki te odnieść należy zasadniczo do odpowiednich przepisów prawa materialnego regulujących sytuację prawną danej osoby, w tym te, na mocy których wydano rzeczoną decyzję ostateczną. Decyzja podejmowana w trybie art. 155 Kpa ma ponadto charakter uznaniowy, a sąd administracyjny nie posiada kompetencji do kontrolowania celowości i słuszności podjętego rozstrzygnięcia. Jest natomiast zobowiązany do skontrolowania, czy decyzja taka nie cechuje się dowolnością, a więc czy została należycie umotywowana przez pryzmat przesłanek określonych w tym przepisie. Należy ponadto zwrócić uwagę, wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej w oparciu o przepis art. 155 kpa ma ograniczone możliwości czasowe, ponieważ uwarunkowane jest koniecznością prowadzenia przez organy postępowania w ramach tego samego stanu faktycznego i prawnego (por. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2006 r. II OSK 405/05; wyrok NSA z dnia 30 września 2008 r. I OSK 1504/07). Nie można w tym trybie zmieniać ustaleń faktycznych organów, ani podważać dowodów, które stanowiły podstawę podjętego rozstrzygnięcia (wyrok NSA z dnia 20 października 2011 r. II OSK 1442/10 oraz z dnia 25 listopada 2010 r. II OSK 1810/09).

Sporne jest w orzecznictwie sądowym oraz literaturze przedmiotu, czy tryb omawianego postępowania winien znaleźć zastosowanie wyłącznie do decyzji o charakterze uznaniowym, czy także do tzw. decyzji związanych, wydawanych w oparciu o przepisy nie dające organowi żadnego "luzu decyzyjnego" (zob. A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Lex 2013; wyrok NSA z dnia 26 listopada 2010 r. I OSK 164/10; wyrok NSA z dnia 18 listopada 2011 r. I OSK 631/11). Zwrócenie uwagi na to zagadnienie konieczne jest z tej przyczyny, że decyzja Starosty z dnia [..] kwietnia 2008 r. należy do tych ostatnich. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę możliwości takiej wykluczyć jednak nie można, ponieważ ograniczenie takie nie wynika wprost z przepisów prawa. To zaś uprawniało organy do merytorycznego rozpatrzenia zgłoszonego podania pod kątem przesłanek określonych w omawianym przepisie.

Stwierdzić również należy, że nie wydaje się dopuszczalna weryfikacja decyzji ostatecznej w trybie art. 155 Kpa tylko w oparciu o jedną z przyjętych w tym przepisie przesłanek, do czego w istocie zmierza skarżący. Ponadto, zmiana lub uchylenie decyzji na podstawie art. 155 Kpa nie może prowadzić do wydania aktu administracyjnego niezgodnego z obowiązującym prawem (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 27 maja 2014 r. II SA/Bk 75/14 oraz z dnia 7 maja 2013 r. II SA/Bk 98/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 maja 2014 r. VII SA/Wa 118/14; wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2013 r. II OSK 756/12; wyrok NSA z dnia 28 marca 2013 r. II OSK 2325/11; wyrok NSA z dnia 19 października 2011 r. I OSK 1772/10). Tak więc, rozpoznając sprawę w trybie art. 155 Kpa organ powinien ją załatwić zgodnie ze słusznym interesem strony, jeżeli nie stoi on w sprzeczności z przepisami prawa i nie pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym.

Pojęcia słusznego interesu strony i interesu społecznego nie zostały zdefiniowane w przepisach Kpa. Należy zatem podzielić rozważania organu odwoławczego, że z uwagi na niedookreśloną ich treść analiza tych pojęć odbywać się musi pod kątem okoliczności danej spraw, w tym materii, której dotyczy; w niniejszym postępowaniu chodzi o zagadnienia związane z bezpieczeństwem w ruchu drogowym. Konieczne jest także ustalenie relacji pomiędzy tymi interesami. W przypadku konfliktu wymienionych interesów należy dokonać wnikliwej oceny na podstawie całokształtu okoliczności sprawy, któremu z interesów należy przyznać pierwszeństwo (por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2008 r. I OSK 2017/06). Ponadto słusznego interesu obywatela nie można utożsamiać wyłącznie z interesem strony postępowania, ponieważ regulacja ta dotyczy każdego, kogo mogą dotknąć skutki ostatecznej decyzji objętej żądaniem zgłoszonym w trybie art. 155 Kpa. Słuszny interes strony nie może naruszać interesu innych obywateli, ale też nie może być sprzeczny z interesem społecznym.

Z przepisów aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 600) wynika, że kierującym pojazdem może być osoba, która osiągnęła wymagany wiek, jest sprawna pod względem fizycznym i psychicznym oraz spełnia jeden z warunków określonych w art. 3 ust. 1 pkt 1 – 3 ustawy. Ponadto z art. 11 ust. 1 pkt 2 wynika, że prawo jazdy jest wydawane osobie, która m.in. uzyskała orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Z art. 75 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 wynika zaś, że badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega na swój wniosek m.in. osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem cofniętego ze względu na stan zdrowia. W art. 77 ustawy określono wymagania dla lekarzy uprawnionych do dokonywania takich badań. Ponadto szczegółowe warunki badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców, w tym jednostki uprawnione do przeprowadzania badań osób, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3 - 5 ustawy, określa rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. (Dz. U. poz. 949), a poprzednio czyniło to rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 133). W stanie prawnym obowiązującym przed wejściem w życie ustawy o kierujących pojazdami, tj. w czasie kiedy wydano decyzję Starosty z dnia [..] kwietnia 2008 r. nr [..], opisane zagadnienia w podobny sposób regulowały przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137) dalej: "Prd".

Organy nawiązały w uzasadnieniach kontrolowanych decyzji do powołanych regulacji normatywnych wyjaśniając w sposób właściwy, że interes społeczny związany z zapewnieniem bezpieczeństwa w ruchu drogowym wymaga, aby osoby z przeciwwskazaniami zdrowotnymi do kierowania pojazdami uprawnień takich nie posiadały, a przepisy prawa stawiają bezwarunkowe i wysokie wymagania dotyczące ustalania i weryfikowania zdolności kierujących do prowadzenia pojazdów. Prawidłowo też uznano, że przedstawione przez wnioskodawcę dokumenty nie mogły stanowić podstawy do uchylenia czy zmiany decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, ponieważ przepisy szczególne określają zasady i warunki nabywania (przywracania) uprawnień i to one powinny znaleźć w przedmiotowej sprawie zastosowanie. W przeciwnym wypadku doszłoby do ich obejścia, ponieważ pomimo legalnej ostatecznej decyzji oznaczałoby to możliwość przywrócenia skarżącemu uprawnień bez konieczności poddania się procedurze weryfikacyjnej określonej w ustawie o kierujących pojazdami w zakresie badań lekarskich i egzaminu państwowego w przypadku osób, którym uprawnienia cofnięto na okres dłuższy niż rok, które to wymaganie znajdowałoby zastosowanie do skarżącego, któremu uprawnienia cofnięto w 2008 r. Tak więc brak było w rozpatrywanej sprawie podstaw do uznania, że za uchyleniem decyzji przemawia interes społeczny, ponieważ niedopuszczalna jest sytuacja, aby uprawnienia do kierowania pojazdami zostały przywrócone osobie, która nie spełnia wszystkich wymagań do uzyskania tego uprawnienia wynikających z ustawy o kierujących pojazdami. Nie można przy tym nie zauważyć, że skarżący w okresie, kiedy nie posiadał uprawnień do kierowania pojazdami w związku z ich cofnięciem decyzją Starosty, prowadził pojazd i wylegitymował się prawem jazdy, które rzekomo zgubił. Za słuszny interes strony nie można uznać wyłącznie subiektywnego jej przekonania i postulowanej chęci odzyskania uprawnień, ponieważ także w interesie samego wnioskodawcy jest to, aby uprawnienia do kierowania pojazdami posiadał wyłącznie wtedy, gdy będzie zdolny ze względu na stan zdrowia do prowadzenia pojazdów. W przeciwnym wypadku mógłby stanowić zagrożenie nie tylko dla innych uczestników ruchu drogowego, ale i dla siebie samego. Słuszny interes strony musi być zatem zgodny z prawem i znajdować w nim podstawę (źródło). Uchylenie decyzji ostatecznej cofającej uprawnienia bez przedłożenia orzeczenia uprawnionej określonej przepisami prawa jednostki o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami i poddania się egzaminowi jest w omawianym trybie niedopuszczalne, ponieważ doprowadziłoby to do ominięcia przepisów ustawy o kierujących pojazdami, które regulują zagadnienia zarówno uzyskiwania uprawnień, jak i ich przywracania, w tym na skutek okoliczności dotyczących stanu zdrowia kierowcy. Pozytywny wynik takiej weryfikacji gwarantowałby natomiast odzyskanie uprawnień. Trybu tego nie może zastąpić regulacja procesowa określona w art. 155 Kpa.

Analiza zaskarżonych decyzji oraz akt sprawy wykazała, że organy prawidłowo przeanalizowały wszystkie okoliczności sprawy w kontekście przesłanek z art. 155 Kpa. Za uchyleniem decyzji w tym trybie nie tylko nie przemawiały interes społeczny i słuszny interes strony, ale też przyjąć należało, że rozstrzygnięciu takiemu sprzeciwiają się przepisy ustawy o kierujących pojazdami, z podanych wyżej powodów. W ocenie Sądu zakaz ten nie musi wynikać wprost z literalnej treści regulacji normatywnej, lecz może na niego wskazywać również wykładnia przepisów określających szczególne wymagania w określonym zakresie, a tak jest w niniejszej sprawie. Ponadto, organy nie mogły w toku tego postępowania skierować strony na badania, ponieważ tym poddaje się zainteresowanego na jego wniosek zgłoszony do właściwej jednostki. Wbrew stanowisku skarżącego, w przypadku ubiegania się o przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdami jedynym właściwym dokumentem określającym stan jego zdrowia może być orzeczenie wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy, co wynika wprost z przepisów prawa. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko SKO w [..] bardzo szczegółowo wyartykułowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślenia również wymaga, że w relacji do okresu wydania przez Starostę decyzji z dnia [..] kwietnia 2008 r. zmianie uległ stan prawny poprzez pojawienie się nowej regulacji materialnoprawnej (ustawy o kierujących pojazdami, która zastąpiła część zagadnień dotychczas uregulowanych w Prd), ale nade wszystko zmienił się stan faktyczny, w szczególności na skutek wydanego już po wydaniu decyzji, tj. w dniu [..] lipca 2008 r., orzeczenia wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy. W stanie faktycznym objętym tą decyzją nie ulegało wątpliwości, że skarżący nie poddał się wymaganemu badaniu w określonym terminie.

Sąd nie mógł uwzględnić poświadczonej przez pełnomocnika skarżącego kopii orzeczenia lekarskiego nr [..] /2014 z dnia [..] stycznia 2015 r. wydanego przez [..] Instytut Medycyny Lotniczej w [..], ponieważ wydano je po zakończeniu kontrolowanego postępowania administracyjnego, nie obejmuje ono okresu tego postępowania, a w szczególności nie odnosi się do kategorii uprawnień cofniętych decyzją z dnia [..] kwietnia 2008 r. i nie pochodzi od uprawnionej jednostki.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 Ppsa, skargę oddalono jako bezzasadną.