Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1930/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 151 par. 1 i 2, art. 146, art. 138 par. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 20 grudnia 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędzia del. WSA Mariola Kowalska ( spr. ) Protokolant asystent sędziego Kamil Strzępek po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 78/10 w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji o pozwoleniu na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 78/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Tarnowskiego z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji o pozwoleniu na budowę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy:

Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., Nr [...], Starosta Tarnogórski zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskodawczyni - J. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, budynku garażowego oraz zbiornika bezodpływowego w Zbrosławicach przy ul. Wolności, na działce nr [...].

W dniu 6 maja 2009 r. R. S. opatrujący pisma pieczątką Przedsiębiorstwo Wielobranżowe [...] Bytom ul. [...], będący właścicielem działki o numerze [...] oraz Biuro Rachunkowe [...] Sp. z o.o. Gliwice ul. [...], będące właścicielem działki o numerze [...], zwrócili się do organu I instancji z wnioskami o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją ostateczną, ponieważ w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym zostali pominięci jako strony postępowania. Ponadto zdaniem wnioskodawców budowa garażu w granicy ww. działek stanowi dla nich uciążliwość i obniża wartość tych nieruchomości.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i art. 149 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zw. dalej k.p.a., wznowiono postępowanie w sprawie ww. pozwolenia na budowę.

W wyniku przeprowadzonego postępowania decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], Starosta Tarnogórski stwierdził cyt. "brak podstaw do uchylenia decyzji" w przedmiocie udzielonego J. B. pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż J. B. złożyła wyjaśnienie dotyczące stanu zaawansowania budowy. Na działce nr [...] w granicy z działkami o nr [...] i [...] wybudowane zostały fundamenty pod budynek garażowy. Powyższe roboty budowlane potwierdzają również, wcześniej przeprowadzone przez organ, oględziny na placu budowy. Jednocześnie pozostałe strony wniosły sprzeciw w zakresie lokalizacji budynku garażowego wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonywania decyzji Nr [...]. Zdaniem jednak organu lokalizacja budynku garażowego jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Zbrosławice dla obszaru sołectwa Zbrosławice, zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy w Zbrosławicach z dnia 6 kwietnia 2006 r., nr XXXI/523/06, z którego wynika możliwość lokalizacji obiektu bezpośrednio przy granicy działek budowlanych przy zachowaniu wymogów w zakresie odległości pomiędzy projektowaną zabudową a istniejącymi lub projektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej. Ponadto, ustalenia powyższego planu dla rozpatrywanego terenu (obszar podzielony geodezyjnie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną), przewidują m.in. potrzeby w zakresie miejsc postojowych i garaży, wywołane realizacją funkcji mieszkaniowej niskiej wysokości z możliwością nieuciążliwych usług. Stąd trudno uznać, aby nieruchomości te straciły na wartości czy też doznały uszczerbku estetycznego w tak powszechnej zabudowie na terenie Gminy Zbrosławice. Organ podkreślił też, że w toku wznowionego postępowania, autor projektu budowlanego dr inż. R. Blazy złożył wyjaśnienia w zakresie nasłonecznienia sąsiednich działek, z których wynika, że działki nr [...] w godzinach od 700 - 1600 przedmiotowy budynek w ogóle nie będzie zacieniał, z kolei do godz. 1700 w sposób znikomy. Natomiast działki nr [...] w godzinach od 700 - 1130 w ogóle nie będzie zacieniał, z kolei od godz. 1130 - 1700 maksymalnie zacieni 45 m2 powierzchni działki na poziomie terenu. Oznacza to, że dla obydwu działek wymagane 3 godzinne naświetlenie słoneczne będzie spełnione na całej ich powierzchni.

Odwołanie od wydanej przez organ I instancji decyzji złożył reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika R. S., wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia i zarzucając mu naruszenie: § 12 ust. 2 i ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690), zw. dalej rozporządzeniem, art. 7 k.p.a. oraz błąd w ustaleniach faktycznych.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], Wojewoda Śląski utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu stwierdził wprawdzie, że organ I instancji błędnie sformułował treść sentencji poprzez stwierdzenie, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., braku podstaw do uchylenia ww. decyzji, lecz uchybienie to zdaniem organu II instancji nie może mieć wpływu na merytoryczną poprawność samego rozstrzygnięcia. W rozpatrywanej sprawie bowiem należało stwierdzić (na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a.), iż decyzja Starosty Tarnogórskiego Nr [...] została wydana z naruszeniem prawa lecz nie ma podstaw do uchylenia powyższej decyzji ponieważ decyzja podjęta w wyniku wznowienia odpowiadałaby w swej istocie decyzji dotychczasowej. Organ zaakcentował, że zgodnie z dyspozycją § 12 ust 3 pkt 1 rozporządzenia dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy, jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy, badając na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego zgodność przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Zbrosławice dla obszaru sołectwa Zbrosławice, stwierdził, iż przedmiotowa inwestycja jest zgodna w całości z postanowieniami niniejszego planu. W § 5 ust. 6 pkt 7 wyżej cytowanego planu została bowiem przewidziana możliwość lokalizacji garaży przydomowych w granicy działek zgodnie z warunkami technicznymi, co też ma miejsce w analizowanym przypadku. Kwestionowane natomiast w odwołaniu rozbieżności w użyciu pojęcia "bezpośrednio przy granicy" oraz w "granicy" w ocenie tut. organu nie mają wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia, gdyż wskazane terminy w myśl utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego są synonimami, które oznaczają dokładnie taką samą lokalizację obiektu budowlanego na działce.

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach R. S., wnosząc o jej uchylenie. W skardze zarzucono naruszenie prawa procesowego, tj. art. 146 § 2 k.p.a., poprzez zastosowanie go w sprawie, podczas gdy w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby decyzja nie odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, co nastąpiłoby przy prawidłowym zastosowaniu § 12 ust. 3 rozporządzenia, a także naruszenie prawa materialnego, tj. § 12 ust. 3 rozporządzenia, poprzez uznanie, iż dopuszczalne jest budowanie garażu w granicy działek, podczas gdy ww. rozporządzenie daje możliwość po spełnieniu określonych tam warunków budowania garażu bezpośrednio przy granicy oraz poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, iż pojęcia budowanie "w granicy" i "bezpośrednio przy granicy" są pojęciami synonimicznymi. W uzasadnieniu ponowiono zawartą w odwołaniu argumentację dotyczącą różnic pomiędzy pojęciem "w granicy" i "przy granicy".

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 78/10, uchylając zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję I instancji wskazał, że rozstrzygnięcia te są dotknięte uchybieniami formalnymi uzasadniającymi ich wzruszenie, a tym samym wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z przyczyn innych niż w niej wskazane. Oba rozstrzygnięcia naruszają bowiem art. 151 § 1 pkt 1 i art. 151 § 2 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu wznowionego postępowania wydaje decyzję, w której w zależności od poczynionych ustaleń: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a., albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a., i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Stosownie natomiast do art. 151 § 2 k.p.a. w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Wspomniane w przywołanej normie okoliczności, o których mowa w art. 146 k.p.a. obejmują znaczny upływ czasu od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji (art. 141 § 1 k.p.a.) oraz sytuację, w której zdaniem organu w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 k.p.a.). Ta ostatnia możliwość wymaga jednak wszechstronnego zebrania materiału dowodowego i jego pełnej analizy, w tym rozważenia twierdzeń stron. Rozstrzygnięcie z art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. jest bowiem dopuszczalne jedynie wówczas gdy wszystkie okoliczności sprawy przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania decyzji innej niż dotychczasowa, a tym samym wada procesowa powodująca wznowienie nie miała żadnego wpływu na merytoryczną prawidłowość zawartego w stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego decyzji ostatecznej rozstrzygnięcia. A zatem jeśli organ w postępowaniu wznowieniowym nie dopatrzy się istnienia żadnych wymienionych w art. 145 i 145a k.p.a. podstaw wówczas postępowanie winno zakończyć się odmową uchylenia decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.). Jeśli natomiast organ stwierdzi istnienie takich podstaw wówczas nie wolno mu odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej a postępowanie winno zakończyć się, w zależności od okoliczności sprawy, bądź to uchyleniem decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.) bądź też, w razie wystąpienia okoliczności wymienionych w art. 146 k.p.a. - podjęciem przez organ rozstrzygnięcia stwierdzającego wydanie decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

Sąd, odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpoznawanej sprawy, stwierdził, że wydana przez Starostę Tarnogórskiego decyzja z dnia [...] sierpnia 2009 r. stwierdzająca w swej osnowie cyt. "brak podstaw do uchylenia decyzji Starosty Tarnogórskiego z dnia 15.12.2008 r. Nr [...]" stanowi, pod względem redakcyjnym rozstrzygnięcie w ogóle nie przewidziane w art. 151 k.p.a., takiej istoty rozstrzygnięcia przywołana norma, jak to wskazano powyżej, nie wylicza. Ponieważ jednak w części nagłówkowej decyzji organ I instancji przywołał art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. to należy przyjąć, iż owa niefortunna redakcja w rzeczywistości oznacza, że organ odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej z uwagi na brak podstaw do jej uchylenia wyliczonych w art. 145 i 145a k.p.a. Rozstrzygnięcie to stoi w rażącej sprzeczności zarówno z zawartym w aktach sprawy materiałem dowodowym, jak też ustaleniami jednoznacznie przywołanymi przez organ w uzasadnieniu decyzji. Bezspornym w sprawie bowiem jest, jak to akcentuje organ I instancji, iż Biuro Rachunkowe [...] Sp. z o.o. w Gliwicach oraz R. S. (określony w decyzji jako Przedsiębiorstwo Wielobranżowe [...] w Bytomiu), będąc właścicielami działek sąsiednich w stosunku do terenu inwestycji zostali pominięci w postępowaniu w przedmiocie udzielenia J. B. pozwolenia na budowę pomimo, że zdaniem organu posiadają niewątpliwy przymiot stron. W konsekwencji organ stwierdził tym samym wystąpienie okoliczności z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (wskazując przepis ten w części nagłówkowej decyzji) a w efekcie nie był uprawniony do wydania przewidzianej w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej. Zobligowany był bowiem, w zależności od merytorycznej oceny wydanej w przeszłości decyzji ostatecznej oraz oceny przesłanek negatywnych z art. 146 k.p.a. bądź to do jej uchylenia bądź też, stosownie do art. 151 § 2 k.p.a do stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa (z uwagi na pominięcie części stron postępowania) ze wskazaniem z powodu jakich okoliczności pomimo wad formalnych organ decyzji tej nie uchylił.

W ocenie Sądu w konsekwencji wydana przez organ I instancji decyzja w sposób istotny naruszała wskazane powyżej normy, a wobec faktu utrzymania jej w mocy zaskarżoną decyzją Wojewody Śląskiego taką samą wadą obarczona jest decyzja drugoinstancyjna. Pomimo bowiem, iż jak to wynika z uzasadnienia decyzji drugoinstancyjnej Wojewoda Śląski dostrzegł wadliwość osnowy rozstrzygnięcia wydanego przez Starostę Tarnogórskiego to jednak nie skorzystał z możliwości reformacyjnych lecz utrzymał w mocy decyzję, której zarówno podstawa prawna, jak i treść osnowy, nie odpowiadają obowiązującemu prawu.

W ramach ponownie prowadzonego postępowania organ powtórnie wszechstronnie rozważy sprawę we wszystkich jej aspektach a wydane rozstrzygnięcie odpowiadać winno wskazanym wyżej przepisom.

Jednocześnie, odnosząc się do zarzutów skargi Sąd wyjaśnił, że nie podziela uwag pełnomocnika skarżącego dotyczących istniejącej, zdaniem pełnomocnika różnicy (i to jak twierdzi pełnomocnik "diametralnej") pomiędzy określeniem "w granicy" i "przy granicy" choć oczywiście, dla precyzji i klarowności wypowiedzi lepiej byłoby gdyby zarówno akty prawne, jak też rozstrzygnięcia administracyjne posługiwały się identycznymi określeniami. Granica nieruchomości jako taka stanowi bowiem nie posiadającą szerokości wytyczoną linię, której zabudowa nie może przekroczyć. Obydwa zatem określenia, dopuszczające perspektywicznie możliwość zbliźniaczenia zabudowy sąsiednich działek poprzez takie zbliżenie obiektów, że nie dzieli ich żadna odległość, wyrażają to samo rozwiązanie planistyczne. Obydwa dopuszczają bowiem sytuowanie obiektu tak aby od strony granicy z nieruchomością sąsiednią nie pozostała część obiektem nie zabudowana. Notabene wbrew twierdzeniom pełnomocnika przepisy techniczno-budowlane w przypadku zabudowy bez zachowania odległości przewidzianych w § 12 ust. 1 rozporządzenia dopuszczają jedynie w taksatywnie wyliczonych przypadkach bądź to zabudowę w odległości 1,5 m od granicy działki bądź też bezpośrednio przy linii granicznej, nie przewidując możliwości pośrednich.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., złożyła J. B., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Administracyjnemu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 § 2 i art. 146 § 2 k.p.a., poprzez błędne uznanie, że istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy ma sformułowanie błędnej sentencji w decyzji Starosty Tarnogórskiego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona powołała się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1503/07, i wskazała, że rozstrzygnięcie organu II instancji mieści się w prawie, choć nie jest rozstrzygnięciem, które nie zawiera w sobie pewnych wad procesowych jednakże nieistotnych, które nie miały wpływu na ostateczną legalność rozstrzygnięcia. Również fatalne sformułowanie sentencji rozstrzygnięcia organu I instancji nie może być uznane za istotne z tego powodu, że uniemożliwia wówczas uczestnikom postępowania wystąpienie przeciwko Skarbowi Państwa z powództwami cywilnym, które dopuszczalne są na podstawie art. 4171 k.c. w przypadku wydania w postępowaniu wznowieniowym rozstrzygnięcia z art. 151 § 2 k.p.a. Powództwa takie będą możliwe także w przypadku oddalenia skargi złożonej przeciwko decyzji organu II instancji, a to dlatego, że z jej uzasadnienia jasno wynika, że organ stwierdził wadę proceduralną uprawniającą do wydania rozstrzygnięcia o podjęciu decyzji z naruszeniem prawa. Ta okoliczność jest przecież bezsporna.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.

W myśl art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; oraz na 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia. W przypadku sformułowania zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny bada, czy nie zachodzą przesłanki nieważnościowe z art. 183 § 2 p.p.s.a. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że takie wady nie zachodzą, można przejść - w granicach określonych w skardze - do oceny sformułowanych w niej zarzutów.

Z tego względu w związku z brakiem stwierdzenia przesłanek nieważności postępowania, rozpoznaniu podlega zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji norm prawa procesowego, tj. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 § 2 i art. 146 § 2 k.p.a.

Nie znajduje uzasadnienia w sprawie zarzut zawarty w skardze kasacyjnej dotyczący naruszenia ww. norm prawa procesowego.

Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego winno toczyć się zgodnie z wymogami k.p.a. Oznacza to poddanie tego postępowania ściśle określonemu rygoryzmowi, co oczywiście wynika z charakteru norm o charakterze procesowym. A zatem postępowanie i jego wynik winny odpowiadać zarówno formie, jak i treści, które są szczegółowo określone w przepisach k.p.a. Organ administracyjny nie może więc procedować w oderwaniu od przepisów procesowych, w tym wydawać rozstrzygnięć w sposób dowolny – poza kodeksowy. Ponadto rozstrzygnięcia te winny wynikać z ustalonego przez organy administracyjne stanu faktycznego sprawy, który winien mieć swe odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej w okolicznościach przedmiotowej sprawy podjęte przez organy administracyjne obu instancji rozstrzygnięcia niewątpliwie miały wpływ na wynik sprawy administracyjnej. Po pierwsze, Starosta Tarnogórski na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. wydał rozstrzygnięcie, które w żaden sposób nie odpowiada treści rozstrzygnięcia, jakie przewiduje ten przepis. Przepis ten jednoznacznie przewiduje rozstrzygnięcie o następującej treści: "odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej". Ponadto w przepisie tym zawarto również przyczyny z jakich organ może wydać rozstrzygnięcie odpowiadające treści art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., a mianowicie może do niego dojść w przypadku "gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b". W tym zakresie Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że co prawda organ I instancji niefortunnie zredagował rozstrzygnięcie zawarte w jego decyzji, to jednak można mu przypisać treść wynikającą z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji podjęcie takiego rozstrzygnięcia jednak nie odpowiadało ustaleniom poczynionym przez organ w trakcie postępowania wznowieniowego. W uzasadnieniu decyzji organ jednoznacznie wskazał, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Oznacza to, że w niniejszej sprawie nie mógł być zastosowany art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Przepis ten mógłby mieć tylko zastosowanie w dokładnie odwrotnej sytuacji, tj. w przypadku braku zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. A zatem w niniejszej sprawie Sąd I instancji miał uzasadnione podstawy do stwierdzenia, że rozstrzygnięcie organu I instancji "stoi w rażącej sprzeczności zarówno z zawartym w aktach sprawy materiałem dowodowym, jak też ustaleniami jednoznacznie przywołanymi przez organ w uzasadnieniu decyzji".

Z powyższych wywodów wynika ponadto, że w sprawie winien mieć zastosowanie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. bądź art. 151 § 2 k.p.a. w przypadku wystąpienia negatywnych przesłanek z art. 146 k.p.a. Trafnie zatem Sąd I instancji wywiódł tezę w tym zakresie, co oznacza, że zarzut skargi kasacyjnej należało uznać za nieusprawiedliwiony.

Po drugie, Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że wobec stwierdzonych powyżej uchybień procesowych, które spostrzegł także organ II instancji, rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji nie skorygowało błędnego rozstrzygnięcia organu I instancji. Zaskarżoną decyzją utrzymano bowiem w mocy decyzję organu I instancji. Strona wnosząca skargę kasacyjną winna mieć na względzie, że zwrot "utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję" ma charakter skrótu wyrażającego zasadę, że nowe powtórne rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest identyczne (pokrywa się) z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu pierwszej instancji. A zatem również rozstrzygnięcie organu II instancji, podjęte na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., pozostawało w oczywistej sprzeczności z ustaleniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pomimo tego organ II instancji nie skorzystał z możliwości orzeczenia reformacyjnego, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., na co też prawidłowo wskazał Sąd I instancji.

Jak wynika z powyższego, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, podjęte przez organy administracyjne obu instancji rozstrzygnięcia niewątpliwie miały istoty wpływ na wynik sprawy. Sąd zatem prawidłowo zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., a także prawidłowo przedstawił wywody w zakresie art. 151 § 2 i art. 146 k.p.a. Ponadto orzeczenie o braku podstaw do uchylenia decyzji nie oznacza, że w ogóle doszło do stwierdzenia we właściwym postępowaniu niezgodności z prawem jakiejkolwiek decyzji administracyjnej. Pod względem skutków prawnych takiego rozstrzygnięcia, wbrew stanowisku kasatora, nie można stanąć na jednoznacznym stanowisku, że skarżącemu przysługiwałoby prawo do wywiedzenia skutecznego powództwa w trybie art. 4171 k.c.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.