Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SO/Bk 3/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-10-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny - W TRYBIE ART. 55
Powołane przepisy: article: art. 55 par. 1, art. 154 par. 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 października 2020 r. sprawy z wniosku S. C. o wymierzenie grzywny Komendantowi Miejskiemu Państwowej Straży Pożarnej w Ł. w związku z nieprzekazaniem sądowi skargi na bezczynność w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi p o s t a n a w i a 1. wymierzyć Komendantowi Miejskiemu Państwowej Straży Pożarnej w Ł. grzywnę w wysokości 200 (dwieście) złotych; 2. zasądzić od Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. na rzecz skarżącej S. C. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. , ,


UZASADNIENIE

W dniu 17 września 2020 r. S. C. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniosek o wymierzenie Komendantowi Miejskiemu Państwowej Straży Pożarnej w Ł. grzywny za nieprzekazanie temu Sądowi skargi z dnia 26 sierpnia 2020 r. na bezczynność w przedmiocie nieudostępnienia informacji publicznej wraz z oryginałem pełnomocnictwa oraz załącznikami.

We wniosku wyjaśniła, ze w dniu 26 sierpnia 2020 r. złożyła za pośrednictwem organu skargę do WSA w Białymstoku. Zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, organ miał czas na przekazanie skargi 15 dni, czyli do dnia 10 września 2020 r. Do dnia 17 września 2020 r., pomimo upływu 22 dni, skarga nie została przez organ przekazana.

Organ, wezwany przez Sąd do udzielenia odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny, w piśmie z dnia 25 września 2020 r. wniósł o jego oddalenie. Wyjaśnił, że w dniu 26 sierpnia 2020 r. (po wniesieniu skargi), udostępnił wnioskodawczyni żądaną informację i w związku z tym uznał, że wobec wyczerpującej odpowiedzi na wniosek, postępowanie w przedmiocie rozpoznania skargi jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu, a w konsekwencji organ nie jest już zobowiązany do przekazania skargi do WSA w Białymstoku. Organ przyznał też, że to w skutek błędnej interpretacji przepisów doszło do nieprzekazania w terminie skargi sądowi. Jako podstawę do oddalenia wniosku organ przywołał fakt, że skarga wraz z aktami został przekazana z przekroczeniem terminu wynoszącym tylko 15 dni, zaś skarżąca nie została pozbawiona prawa dostępu do informacji publicznej, jak również prawa do rozpoznania przez sad administracyjny jej sprawy bez zbędnej zwłoki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Wniosek o wymierzenie grzywny podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 54 § 2 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (w tym przypadku 15 dni - art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.; dalej: u.d.i.p.). W razie niezastosowania się do tego obowiązku, sąd na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., na wniosek skarżącego, może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest zatem niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że organ nie dopełnił obowiązku przekazania skargi na bezczynność (z dnia 26 sierpnia 2020 r.) wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę w wymaganym ustawowym terminie 15-dniowym. Przekazanie nastąpiło w dniu 25 września 2020 r., a zatem 15 dni po terminie. Istnieją więc podstawy do wymierzenia grzywny. Przy czym zauważenia wymaga, że wystąpiła sytuacja, w której skarga w ogóle nie została przekazana Sądowi przez organ, a nastąpiło to dopiero na wezwanie Sądu w sprawie II SAB/Bk 145/20. Podstawy do wymierzenia grzywny na mocy art. 55 § 1 P.p.s.a. nie budzą zatem wątpliwości.

Ustawodawca do uznania sądu pozostawił ustalenie wysokości wymierzonej grzywny, pod warunkiem, że jej górna granica nie przekroczy wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Wymierzając i miarkując wysokość grzywny Sąd wziął pod uwagę, że obowiązek przekazania skargi sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, jest obowiązkiem bezwzględnym. Sąd uwzględnił również, że od momentu złożenia skargi za pośrednictwem organu do momentu złożenia wniosku przez skarżącą upłynęło tylko 22 dni. Stan opóźnienia w realizacji obowiązku przekazania skargi nie został jednak usunięty z inicjatywy samego organu lecz po złożeniu przez stronę wniosku o wymierzenie grzywny. Jako kolejną okoliczność obciążającą organ uznać należy również fakt przyznany przez organ, że gdyby wniosek o wymierzenie grzywny nie wpłynął, to organ by skargi w ogóle nie przesłał, bo był przekonany, że nie ma takiego obowiązku.

W realiach niniejszej sprawy Sąd zatem uznał, że grzywna w wysokości 200 zł będzie adekwatna do stopnia naruszenia omawianego obowiązku i jednocześnie spełni pozostałe cele, dla których została ustanowiona, dyscyplinując organ na przyszłość.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 55 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Na zasądzone koszty składają się wpis sądowy w kwocie 100 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.