Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 941/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek rolny
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 617
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - tekst jedn.
article: art. 21 ust. 1, art. 24a
journal: Dz.U. 2015 poz 520
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro / spr./ Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Tomasz Smoleń Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2017 r. spraw ze skarg J. S. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2016 r. - nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2011 rok, - nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012 rok, - nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 rok - nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 rok, - nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 rok, - nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 rok, oddala skargi.


UZASADNIENIE

Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] września 2016r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołań J. S. (dalej: Podatnik lub Skarżący), utrzymało w mocy decyzje Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2016r. nr [...] w sprawie wymiaru podatku na łączne zobowiązania pieniężne za lata 2011 – 2016.

Wójt Gminy [...] decyzjami z dnia [...] czerwca 2016r. nr [...] ustalił dla J. S. łączne zobowiązanie pieniężne za 2011 rok w wysokości 391zł, za 2012 rok w wysokości 486zł, za 2013 rok w wysokości 569zł, za 2014 rok w wysokości 635zł, za 2015r. w wysokości 627zł oraz za 2016r. w wysokości 627zł za. Na wysokość tego zobowiązania złożył się: podatek od nieruchomości oraz podatek rolny.

W uzasadnieniu organ wskazał, że wysokość wymiaru łącznego zobowiązań pieniężnych ustalona została w oparciu o zapisy ewidencji gruntów i budynków tj., zawiadomienia Starosty [...] Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej z dnia 13.10.2003r. nr zmiany 218, który wprowadził do ewidencji gruntów i budynków zmiany wynikające z orzeczenia sądu (sygn. akt I Ns. [...] z 24.06.2003r. - dział spadku) oraz z pisma Starosty [...] Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej z dnia 02.03.2016r. i z pisma pełnomocnika w sprawie wypowiedzenia się w sprawach wymiaru podatków z dnia 11.05.2016r. W piśmie tym wskazano, że Podatnik jest współwłaścicielem gruntu o pow. 0,4300 ha fizycznych w udziale 1/6, położonego w K. gm. [...], współwłaścicielem gruntu o pow. 0,5445 ha fizycznych w udziale 1/6 położonego w Ł.

Organ uwzględnił również treść pisma z 27.06.2016r. o posiadaniu przez Podatnika budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego o pow. 30 m2 i tymczasowego, przenośnego baraku blaszanego (konstrukcji stalowej) o pow. 31 m2, które wchodzą w skład gospodarstwa rolnego.

Odwołania od powyższych decyzji złożył Podatnik, reprezentowany przez pełnomocnika W. K., przedstawiając argumenty, które w jego ocenie podważają zasadność podjętego rozstrzygnięcia przez organ I instancji. W szczególności odwołujący podniósł, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków będące podstawą naliczenia przedmiotowego podatku są błędne.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w opisanych na wstępie decyzjach z dnia [...] września 2016r. utrzymało zaskarżone rozstrzygnięcia w mocy.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, iż organ I instancji prawidłowo na podstawie wypisu z rejestru gruntów ustalił wysokość zobowiązań podatkowych. Organ prawidłowo przyjął powierzchnię gruntów i budynków i zastosował do nich odpowiednie stawki podatku przewidziane w uchwale rady gminy. Ustalając bowiem wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości organy podatkowe nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji z uwagi na treść art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 1629 ze zm., dalej: u.p.g.i.k.). Przy wymiarze podatku dla organów podatkowych wiążące są zapisy wynikające z ewidencji gruntów i budynków, a organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń w tej mierze. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów.

J. S., reprezentowany przez pełnomocnika W. K. zaskarżył powyższe decyzje wnosząc o ich uchylenie w całości i poprzedzających ich decyzji Wójta Gminy [...], oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego od Samorządowego Kolegium Odwoławczego zwrotu poniesionych kosztów w postępowaniach sądowych.

Skarżący wniósł także o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów: wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 6.10.2015r., II SA/Rz 816/15 i z dnia 16.04.2013r., I SA/Rz 152/13, informacji z ewidencji gruntów prowadzonej przez Starostę [...] o datach, od których były wiążące dane odnoszące się do działek skarżącego po wniesieniu pismem z dnia 10.02.2009r. zarzutów do modernizacji ewidencji gruntów, w szczególności w zakresie danych na dzień 2.03.2016r., 22.03.2016r., 17.06.2016r., decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...].03.2016r. nr [...] oraz z dnia [...].02.2012r. nr [...].

Skarżący zarzucił naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, 191 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015r., poz. 613 ze zm., dalej: o.p.) w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik spraw podatkowych w II instancji. Zdaniem Skarżącego organ nie podjął wszelkich możliwych i niezbędnych czynności, w tym przede wszystkim dowodowych w celu dokładnego i wyczerpującego zbadania i wyjaśnienia stanu faktycznego. Organ przyjął okoliczności za udowodnione, pomimo wskazanych w odwołaniu wątpliwości co do ich prawdziwości. Organ nie wziął pod uwagę dowodów z dokumentów znanych mu z urzędu tj.:

decyzji Starosty [...] z dnia [...].11.2011r. nr [...],

decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...].02.2012r. nr [...],

sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6.10.2015r. sygn. akt II SA/Rz 816/15,

decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...].03.2016r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...].11.2011r. nr [...],

wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16.04.2013r., I SA/Rz 152/13 dotyczącego ustalenia dla J. S. łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009r.

Skarżący zarzucił również naruszenie art. 21 u.p.g.i.k., poprzez nie uwzględnienie danych ujawnionych w zgromadzonych materiałach dowodowych, świadczących o datach, od których obowiązywały i mocy wiążącej danych z ewidencji gruntów, które stanowiły przedmiot opodatkowania w postępowaniach podatkowych za lata 2011 - 2016.

W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków wsi [...] w ewidencji figurują błędne dane dotyczące działki nr 1316/3 o pow. 0,1044 ha (w tym również co do oznaczenia i klasyfikacji użytku gruntowego), jak też w zakresie budynków umiejscowionych na wymienionej działce. Z tych błędnych danych ewidencyjnych została wyprowadzona błędna klasyfikacja gleboznawcza podstaw opodatkowania w podatkach rolnych i od nieruchomości za lata 2011 -2016. Przed modernizacją ewidencji gruntów i budynków wsi [...] omawiana działka, jako jeszcze pierwotna działka nr 1316, miała przyporządkowany użytek gruntowy: pastwisko trwałe III 0,06 ha i tereny zabudowy mieszkaniowej 0,14 ha. W wyniku pomiaru kontrolnego działka nr 1316 o pow. 0,20 ha (0,06 ha Ps-III, 0,14 ha B/Ps-III) zmieniła konfigurację i powierzchnię i stała się działką nr 1316/1 o pow. 0,1934 ha (0,06 ha Ps-III, 0,1334 ha B/Ps-III). Wykonany w dniu 30.03.2002r. operat geodezyjny został przyjęty do powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starosty [...] w dniu 9.04.2002r. Po modernizacji ewidencji gruntów wg stanu na dzień 2.03.2016r. działka nr 1316/3 o pow. 0,1044 ha ma - w myśl geodezyjnych dokumentów urzędowych zamieszczonych w aktach postępowań podatkowych - miała przyporządkowany użytek oznaczony literą B. W rzeczywistości tylko część działki nr 1316/3 jest zajęta pod murowany budynek mieszkalny (nr porządkowy budynku [...] 900) i murowany budynek gospodarczy.

Skarżący podniósł, że w niniejszej sprawie powinien być zastosowany art. 24a ust. 9 u.p.g.i.k. z uwagi na zarzuty zgłoszone do operatu ewidencji gruntów i budynków a zatem do czasu ostatecznego zakończenia postępowania w zakresie zgłoszonych zarzutów do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, dane ujawnione w operacie opisowo- kartograficznym nie są wiążące. Decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...].03.2016r. nr [...] w przedmiocie zarzutów do ewidencji gruntów i budynków wsi [...] uzyskała walor ostateczności dopiero w dniu 29.03.2016r. W okresie od dnia 10.02.2009 do dnia 28.03.2016r. dane widniejące w zmodernizowanym operacie ewidencji gruntów i budynków wsi [...] gm. [...] m.in. w stosunku do działki nr 1316/3 o pow. 0,1044 ha nie były wiążące. To oznacza, że w tym okresie w stosunku do działki nr 1316/3 moc prawną i znaczenie dla celów podatkowych, wynikające z art. 21 u.p.g.i.k. miały dane operatu ewidencyjnego sprzed modernizacji, zgodnie z którymi użytek gruntowy działki nr 1316/3 to pastwisko trwałe III i teren zabudowy mieszkaniowej (B/Ps-III). Skarżący wskazał, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...].03.2016r. nr [...] została zaskarżona do WSA w Rzeszowie.

Skarżący wyraził przekonanie, że w toku prowadzonych podatkowych postępowań odwoławczych decyzje podatkowe Wójta Gminy [...] powinny być uchylone w całości i przekazane do ponownego rozpoznania, ponieważ wskazane sprawy podatkowe za lata 2011-2016 wymagały przeprowadzenia na nowo i w znacznej części postępowania wyjaśniającego i dowodowego.

W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie ze wskazaniem, że podtrzymuje w całości treść zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie miał na uwadze, co następuje:

Skargi nie są uzasadnione. Organy podatkowe nie naruszyły prawa.

Nie może budzić żadnych wątpliwości fakt, że w trakcie postępowania podatkowego mającego na celu ustalenie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości istotne znaczenie dla określenia przedmiotu opodatkowania, a co zatem idzie również podstawy opodatkowania, mają dane ujawnione w ewidencji gruntów i budynków.

Na mocy art. 21 ust.1 u.p.g.i.k. organy podatkowe są związane zawartymi tam danymi.

W ewidencji gruntów i budynków, jak wynika z § 10 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz.U. z 2016r., poz.1034) zamieszcza się:

1) dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków oraz lokali;

2) dane dotyczące właścicieli nieruchomości oraz przysługujących im wielkości udziałów w prawie własności, a także daty określające nabycie oraz utratę tego prawa.

Przepis ten znajduje uszczegółowienie w § 59 tego rozporządzenia, który stanowi, że danymi ewidencyjnymi dotyczącymi gruntów położonych w granicach obrębu są:

1) nazwa obrębu i jego numer stanowiący część składową identyfikatora obrębu;

2) numeryczny opis granic obrębu, uwzględniający granice jednostek zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego państwa;

3) dane dotyczące działek ewidencyjnych wchodzących w skład obrębu;

4) dane dotyczące budynków stanowiących część składową gruntu;

5) dane o usytuowaniu budynków stanowiących odrębny od gruntu przedmiot własności;

6) dane dotyczące użytków gruntowych i klas bonitacyjnych.

Jak zatem wynika z przedstawionych przepisów umieszczeniu w ewidencji gruntów i budynków podlega również informacja na temat użytków gruntowych i klas bonitacyjnych gruntu.

Organy podatkowe wydając decyzje ustalające wysokość podatku od nieruchomości, ale także podatku rolnego są związane danymi wynikającymi z ewidencji.

Dodatkowo należy przy tym wskazać, że na gruncie podatku rolnego dane wynikające z ewidencji mają charakter nie tylko informacyjny ale materialnoprawny, co wynika z definicji przedmiotu podlegającego podatkowi rolnemu. Art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2016r., poz.617) stanowi bowiem, że podatkowi rolnemu podlegają grunty wpisane do ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne.

Jeżeli zatem dany grunt nie jest wpisany do ewidencji gruntów i budynków jako użytek rolny to niezależnie od jego faktycznego użytkowania nie może on być opodatkowany podatkiem rolnym.

W sprawie niniejszej spór dotyczy przyjęcia użytku gruntowego działki 1316/3, która w ocenie skarżącego miała mieć w pewnej swojej części użytek określany jako B/Ps-III, a więc podlegać podatkowi rolnemu, zaś według organów użytek określony jako B (czyli budowlany) a więc podlegać podatkowi od nieruchomości.

Nie budzi wątpliwości i nie jest kwestionowane w skardze, że po modernizacji operatu działka ta oznaczona jest jako teren mieszkaniowy. Skarżący podnosi jedynie, że w rzeczywistości nie jest ona w taki sposób na całej swojej wielkości użytkowana.

Jak już wyżej jednak wskazano, materialnoprawny charakter przepisu art. 1 ustawy o podatku rolnym nie pozostawia wątpliwości, że działka określona w ewidencji gruntów i budynków, inaczej niż użytek rolny nie może zostać objęta podatkiem rolnym.

Ponieważ przedmiotowa działka nie jest oznaczona jako użytek rolny, kwestia podatku rolnego nie mogłaby z tego powodu być rozpatrywana.

W sprawie zachodzi jednak okoliczność, która musi być rozważona, a która pozostała poza zakresem rozważań organu II instancji.

Jak wynika z dokumentów dołączonych do akt sprawy, także na etapie postępowania sądowego, z których dowód został na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), dalej P.p.s.a. dopuszczony z uwagi na przyspieszenie postępowania, w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 24a ust. 8 – 11 u.p.g.i.k.

Operat opisowo-kartograficzny obejmujący również sporną działkę podlegał publikacji w sposób przewidziany przez przepis art. 24a ust. 4-5 i 7 u.p.g.i.k. i po określonym w tym przepisie okresie czasu (art. 24a ust. 7) dane w nim zawarte co do obszaru objętego modernizacją stały się danymi ewidencji gruntów i budynków i podlegały ujawnieniu w tej ewidencji.

Od tej chwili dane zmodernizowane stanowią dane tej ewidencji.

Jednocześnie jednak zaistniała również sytuacja przewidziana w art. 24a ust. 9 u.p.g.ik., a mianowicie Skarżący skorzystał z przysługującego mu uprawnienia do złożenia zarzutów do tych danych.

To spowodowało skutek przewidziany w art. 24a ust. 11 u.u.p.g.i.k., polegający na tym, że do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy dane te stały się niewiążące.

Pomimo tego, że dane te stanowiły w swej istocie element ewidencji gruntów i budynków, nie mogły być do czasu ostatecznego zakończenia sprawy stosowane przez organy m.in. podatkowe. Trzeba przy tym wskazać, że nie chodzi tu o taki stan faktyczny, żeby złożenie zarzutów powodowało eliminacje tych danych z ewidencji. Dane te dalej w niej pozostawały, lecz nie miały mocy wiążącej, czyli inaczej rzecz biorąc, organy nie były związane tymi zapisami pomimo ich faktycznego figurowania w ewidencji.

Skutek ten w postaci braku związania organów trwa do czasu ostatecznego rozpatrzenia sprawy wniesionych zarzutów. Przez pojęcie ostatecznego załatwienia należy rozumieć zakończenie sprawy w postępowaniu administracyjnym. Jako decyzję ostateczną na mocy art. 16 § 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.), należy określić decyzję, od której nie przysługuje odwołanie w toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ocenie sądu określenie ostateczne załatwienie sprawy powinno być utożsamiane z wydaniem decyzji ostatecznej. Decyzja podlegająca kontroli w postępowaniu sądowym określana jest bowiem co do zasady jako prawomocna (art. 269 k.p.a.).

Dane te stają się wiążące po wydaniu decyzji ostatecznej w postępowaniu dotyczącym rozpatrzenia zarzutów do operatu opisowo-kartograficznego stanowiącego modernizacje ewidencji.

W przedmiotowej sprawie zarzuty do tego operatu zostały rozpatrzone decyzją Starosty [...] z dnia [...].11.2011r. nr [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej: PWINGiK) z dnia [...].03.2016r., doręczoną skarżącemu (jak wynika ze skargi) w dniu 29.03.2016r.

W tym dniu decyzja PWINGiK została wprowadzona do obrotu prawnego, a tym samym sprawa zarzutów skarżącego do zmian wprowadzonych do ewidencji gruntów i budynków została ostatecznie zakończona.

Przestał zatem wywoływać skutki prawne przepis art. 24a ust. 11 u.p.g.i.k. Dane stały się od tej pory dla organów podatkowych wiążące. Wydając decyzje organy te od tego dnia były zobowiązane uwzględniać zawarte w tej ewidencji dane.

Nie oznacza to jednak, że dane te powinny zostać uwzględnione tylko dla okresów czasu opodatkowania nieruchomości przypadających po zakończeniu sprawy.

Nie mamy tutaj do czynienia bowiem ze zmianą treści operatu od chwili ostatecznego zakończenia sprawy, ale z nabraniem przez niego mocy wiążącej, w sytuacji, gdy dane te już w tej ewidencji figurowały. Zmiana operatu nastąpiła bowiem z chwilą wyczerpania przesłanek określonych w art. 24a ust.4, 5, 7 i 8 u.p.g.i.k. Natomiast przepis art. 24a ust.11 u.p.g.i.k. jedynie odnosi się do ich wiążącego charakteru. Nie wiążą one jedynie organu do chwili zakończenia sprawy. Po jej zakończeniu stają się one wiążące i to z chwilą zmiany operatu. Organ orzekając o wysokości zobowiązania podatkowego, po odzyskaniu przez te dane wiążącego charakteru, jest nimi zawiązany również w sytuacji, gdy orzeka o podatku za lata, kiedy dane te figurowały już w ewidencji, ale ich wiążący charakter podlegał "odroczeniu" w trybie powołanego przepisu.

Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, że zaskarżając dane w operacie, które w konsekwencji okazały się słuszne (zakończono postępowanie i zarzutów nie uwzględniono) podatnik nabywa prawo do zmniejszonego podatku.

Zasadne natomiast jest przyjęcie, że z uwagi na toczące się postępowanie w sprawie zarzutów organy nie stosują się do zmian w trakcie tego postępowania (chociażby celem uniknięcia negatywnych skutków dla strony), jednak po jego zakończeniu mogą odnieść te zmiany do całego czasu od ich wprowadzenia, skoro zarzuty były bezpodstawne.

Jeżeli zatem zarzuty zostały odrzucone, to dane z ewidencji stają się wiążące i mają taki charakter od chwili ich wpisania do ewidencji gruntów i budynków, nie zaś od chwili zakończenia sprawy w przedmiocie zarzutów.

W przedmiotowej sprawie organ I instancji orzekał w dniu 17.06.2016r., a więc już po ostatecznym zakończeniu postępowania w sprawie zarzutów do zmian modernizacyjnych i był związany danymi wynikającymi z operatu. Zmiany te przy tym zostały wprowadzone już w styczniu 2009r. (Dz.Urz. Województwa [...] nr 3 poz. 37 z dnia 12 stycznia 2009r.) i wobec odzyskania przez nie wiążącego charakteru utraconego na skutek złożenia zarzutów organ słusznie oparł na nich swoje ustalenia co do przeznaczenia przedmiotowej działki (w ujęciu użytku) i ustalił podatek od nieruchomości w tej części, nie zaś podatek rolny.

Nie naruszył organ przepisu art.24a ust. 11 u.p.g.i.k. a zarazem respektował treść przepisu art. 21 ust.1 u.p.g.i.k.

Decyzja ta trafnie została utrzymana w mocy przez organ II instancji, jakkolwiek wywód prawny zawarty w uzasadnieniu decyzji nie był kompletny, to jednak zaskarżona decyzja prawa nie naruszała.

Organ oparł się na wiążących w chwili orzekania danych z ewidencji gruntów i budynków, które były już do niej wpisane w latach objętych opodatkowaniem i w konsekwencji zastosował prawidłowo stawki podatku.

W sprawie zaistniała jednak okoliczność pozostająca poza rozstrzygnięciem organu II instancji, którą sąd administracyjny musi wziąć pod uwagę.

Jak bowiem ustalono to na rozprawie, decyzja PWINGiK powołana powyżej została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 stycznia 2017r., sygn. II SA/Rz 673/16.

Rozstrzygniecie to spowodowało konieczność rozpatrzenia przesłanki wydania wyroku określonej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., a więc stanowiącej podstawę do uchylenia wyroku, jeżeli zaistniało naruszenie prawa stanowiące podstawę do wznowienia postępowania.

Przesłankę taką może stanowić okoliczność przewidziana w art.240 § 1 pkt 7 o.p., przewidującym, jako podstawę wznowienia postępowania okoliczność, iż decyzja została oparta na innej decyzji lub orzeczeniu sądu, które zostało następnie uchylone.

W realiach przedmiotowej sprawy można bronić stanowiska, że taka właśnie interakcja pozostawała pomiędzy decyzją PWINGiK a decyzjami podatkowymi wydanymi w sprawie. Decyzja organów nadzoru geodezyjnego, kończąc ostatecznie kwestie zarzutów wniesionych do zmian spowodowała, że odzyskały one wiążący charakter i umożliwiła oparcie się na danych z ewidencji.

Można zatem przyjąć, że decyzje organów podatkowych "były oparte" na tej decyzji.

Uchylenie tej decyzji mogłoby więc stanowić przesłankę z art.240 § 1 pkt 7 o.p.

Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit.b P.p.s.a. przewiduje jednak jako przesłanki wydania rozstrzygnięcia nie tylko samą okoliczność określoną w art. 240 § 1 o.p. ale również to, aby stanowiła ona naruszenie prawa.

W istocie bowiem oparcie rozstrzygnięcia na podstawie tego przepisu jest możliwe w sytuacji gdy:

- zaistniało naruszenie prawa,

- stanowiące przesłankę wznowienia postępowania z art. 240 § 1 o.p. tylko w sytuacji, gdy przesłanka wznowienia postępowania świadczy równocześnie o naruszeniu prawa przez organ administracji, którego decyzja jest przedmiotem kontroli możliwe jest wydanie wyroku na tej podstawie .

Sąd w pełni w tym zakresie akceptuje pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 3 listopada 2011r., I FSK 1402/10, w którym sąd ten wskazał, że: "Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. wymaga dokonania podziału przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego na takie, które są tożsame z "naruszeniem prawa" (oczywiście prawa procesowego) i na przesłanki, którym nie da się przypisać tej cechy. Tylko pierwsza z tak wyodrębnionych grup przesłanek jest miarodajna dla działania sądu administracyjnego i daje mu możliwość uchylenia decyzji. Pozostałe przesłanki nie mogą stanowić podstawy do uchylenia decyzji administracyjnej przez sąd, gdyż uchylenie takie byłoby niezgodne nie tylko z analizowanym przepisem, ale i z ogólnym celem działania sądów administracyjnych" (por. też: wyrok z dnia 3 lutego 2011r., I GSK 25/10, z dnia 13 października 2010r. II FSK 1036/09, z dnia 17 stycznia 2008r. I FSK 157/07, czy też wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 maja 2010r. II S.A./kr 465/19 - wszystkie dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Spośród przesłanek, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 240 § 1 o.p są więc mianowicie takie, które wiążą się ze stwierdzeniem naruszenia prawa oraz takie, które nie łączą się z naruszeniem prawa przez organ, którego orzeczenie poddawane jest kontroli w trybie nadzwyczajnym.

Wśród tych uchybień, które nie łączą się z naruszeniem prawa przez organ administracji znajduje się przesłanka oparcia orzeczenia na decyzji lub wyroku sądu, które następnie zostało uchylone. W takim przypadku nie można organowi administracji zarzucić naruszenia prawa. Oparł on bowiem swoje orzeczenie na prawomocnej lub ostatecznej decyzji lub prawomocnym wyroku (mogąc być nawet związanym tym rozstrzygnięciem), a następnie orzeczenie to z przyczyn całkowicie niezawinionych przez ten organ ulega uchyleniu. W takim przypadku nie dochodzi do naruszenia prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit.b P.p.s.a. (por. też wyrok NSA z dnia 6.11.2009r. sygn. I GSK 284/09, czy też z dnia 17 maja 2011r. I GSK 227/10).

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że jakkolwiek decyzja w przedmiocie zarzutów skarżącego do operatu modernizacyjnego została uchylona w postępowaniu sądowym, to okoliczność ta w niniejszym postępowaniu sądowym jest irrelewantna. Zaistniała przesłanka wznowienia nie nastąpiła bowiem z powodów naruszenia prawa przez organ, którego działalność została poddana kontroli przez sąd w niniejszej sprawie.

Skoro nie można temu organowi zarzucić naruszenia prawa, to brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Kontrola sprawowana przez sady administracyjne jest kontrolą zgodności z prawem działania administracji publicznej. Obejmuje ona tylko i wyłącznie ten aspekt działania administracji.

Jeżeli w trakcie procedowania organ nie naruszył prawa, to wówczas sąd administracyjny nie jest uprawniony do uchylenia wydanego aktu.

W przedmiotowej sprawie taki właśnie stan prawny zaistniał. Organ podatkowy nie naruszył prawa, a zatem nie jest dopuszczalne uchylenie zaskarżonych decyzji. Uchylenie decyzji w na podstawie art.145 § 1pkt 1 lit.b P.p.s.a. jest bowiem możliwe tylko wtedy, gdy organ naruszył prawo, a jednocześnie naruszenie to stanowi podstawę do wznowienia postępowania. Jak wynika z powyższych wywodów taka sytuacja nie zaistniała.

Nie oznacza to oczywiście, że skarżący nie może domagać się wznowienia postępowania podatkowego przed organem administracji. Kwestia ta pozostaje jednak poza zakresem niniejszego postępowania.

Z tych względów sąd oddalił skargi w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a..