Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 419/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-05-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2013 r. w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lutego 2016 r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w zakresie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Uzasadnienie:

W skardze z dnia 29 lutego 2016 r. profesjonalny pełnomocnik procesowy strony skarżącej: B.G. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lutego 2016 roku, nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w wysokości 12.000 złotych.

W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji "spowoduje trudne do odwrócenia skutki", które polegają na "konieczności zamknięcia prowadzonej działalności gospodarczej" i "zwolnieniu zatrudnionych osób". Jednocześnie pełnomocnik wskazał, że nawet w razie późniejszego uwzględnienia skargi zamknięta działalność skarżącej nie będzie mogła zostać wznowiona, co doprowadzi do "utraty znacznych spodziewanych zysków". Ponadto zdaniem pełnomocnika istnieje realne niebezpieczeństwo, że w przyszłości Skarb Państwa "będzie narażony na olbrzymie odszkodowania".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Instytucja ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wykonalności ostatecznych orzeczeń administracyjnych (art. 61 par. 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 61 par. 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 par. 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno ponadto odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy lub innego podmiotu wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Na stronie skarżącej ciąży zatem obowiązek wykazania, iż w razie wykonania zaskarżonej decyzji grozi jej lub innemu podmiotowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (np. postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 766/08, postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12 oraz postanowienie NSA z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 93/13).

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 listopada 2011 r. (II GSK 2166/11), obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony o możliwości wystąpienia tych przesłanek. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Konieczne jest zatem nie tylko powołanie się na konkretne (ściśle określone i skonkretyzowane) fakty związane z sytuacją danego podmiotu, lecz dodatkowo nieodzowne jest co najmniej uprawdopodobnienie istnienia tych okoliczności i ich znaczenia dla realizacji przesłanek uzasadniających udzielenie przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poza przytoczeniem przesłanek ustawowych oraz wskazaniem ogólnych okoliczności, które potencjalnie mogą uzasadniać przyznanie ochrony tymczasowej, nie wskazuje na żadne konkretne okoliczności faktyczne, które świadczyłyby o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej (np. poprzez wyraźne określenie wpływu uiszczenia lub przymusowego ściągnięcia nałożonej kary na kondycję finansową Spółki poprzez powiązanie wysokości kary z aktualnym stanem aktywów Spółki wynikającym z bilansu) albo spowodowania nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków (np. poprzez wyraźne wskazanie konkretnych okoliczności stanowiących skutki wykonania decyzji oraz uzasadniających ich kwalifikację jako "nieodwracalnych" lub "trudno odwracalnych"). W tej sytuacji samo powoływanie się na okoliczności związane z możliwą wadliwością zaskarżonej decyzji lub nawet "oczywistością naruszenia prawa" przez skarżone organy nie jest wystarczające dla uruchomienia kompetencji, o których mowa w art. 61 par. 3 p.p.s.a.

Jeżeli chodzi o wskazane w uzasadnieniu wniosku zagadnienie potencjalnego stanu naruszenia prawa unijnego przez zaskarżoną decyzję, to wypada jedynie zauważyć, że sąd administracyjny rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie dokonuje oceny zasadności zarzutów skargi i nie może bezpośrednio przesądzać na tym etapie, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja jest dotknięta wadami wynikającymi z naruszenia prawa Unii Europejskiej.

Mając na względzie powyższe argumenty, Sąd na podstawie art. 61 par. 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.