Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 923/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie WSA Robert Sawuła NSA Małgorzata Wolska Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi A. S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia -skargę oddala-


UZASADNIENIE

IISA/Rz 923/11

U Z A S A D N I E N I E

Przedmiotem skargi A. S.A. (zwana dalej także skarżącą albo spółką) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej jako SKO) z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] w sprawie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści.

W podstawie prawnej organ odwoławczy wskazał art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 oraz art. 306 c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.).

Z akt administracyjnych sprawy oraz z postanowienia wynika, że pismem z dnia 14 stycznia 2011 r. firma A. S.A. zwróciła się do Urzędu Miasta [...] o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis w ramach ustawowego zwolnienia z podatku od nieruchomości.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] Prezydent Miasta [...] odmówił wydania firmie A. S.A. zaświadczenia o pomocy de minimis w ramach ustawowego zwolnienia z podatku od nieruchomości na mocy art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613) w związku z wydatkowaniem:

- w dniu 14 kwietnia 2009 r. środków w kwocie 5415, 90 zł z rachunku ZFRON wg faktury [...],

- w dniu 27 maja 2009 r. środków w kwocie 680, 00 zł z rachunku ZFRON wg faktury [...],

- w dniu 28 maja 2009 r. środków w kwocie 81,15 zł z rachunku ZFRON wg faktury [...].

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2010 r. stanowi, że od podatku od nieruchomości zwalnia się prowadzących zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej – w zakresie przedmiotów opodatkowania zgłoszonych wojewodzie, jeżeli zgłoszenie zostało potwierdzone decyzją w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej, albo zaświadczeniem – zajętych na prowadzenie tego zakładu, z wyjątkiem przedmiotów opodatkowania znajdujących się w posiadaniu zależnym podmiotów niebędących prowadzącymi zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej. Naprowadził, że szczegółowe zasady wykorzystania środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych określa Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 245, poz. 1810 ze zm., określane dalej jako Rozporządzenie). Wskazał, że § 9 ust. 2 tego rozporządzenia stanowi, że w celu uzyskania zaświadczenia przedsiębiorca przedstawia informację o dokonaniu wydatku ze środków funduszu rehabilitacji w ciągu 30 dni od dnia dokonania. Reasumując organ stwierdził, że wniosek o wydanie zaświadczenia o udzieleniu pomocy de minimis został złożony z rażącym naruszeniem terminu określonego w § 9 ust. 2 Rozporządzenia, stąd brak jest podstaw prawnych do wydania przedmiotowego zaświadczenia.

W zażaleniu na to postanowienie A. S.A. wniosła o jego zmianę i wydanie skarżącej zaświadczenia o pomocy de minimis zgodnie z wnioskiem z dnia 14 stycznia 2011 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Spółka zarzuciła, że postanowienie zostało wydane z naruszeniem § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 marca 2007 r. w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. Nr 53, poz. 354). Wskazała, że zgodnie z tym przepisem zaświadczenie o pomocy de minimis i zaświadczenie o pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie wydaje się z urzędu w dniu udzielenia pomocy publicznej będącej pomocą de minimis albo pomocą de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Strona wyeksponowała, że nie mogła uchybić terminowi do złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia o udzieleniu pomocy de minimis, skoro zaświadczenie takie powinno być skarżącemu wydane z urzędu.

SKO postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że istotą sporu w sprawie jest to, czy uchybienie 30-dniowemu terminowi przewidzianemu w § 9 ust. 2 Rozporządzenia dla przedstawienia informacji o dokonaniu wydatku ze środków funduszu rehabilitacji, stanowi podstawę do odmowy wydania wnioskodawcy zaświadczenia w sprawie pomocy de minimis. Przychyliło się do stanowiska organu I instancji, że uchybienie terminu przewidzianego w § 9 ust. 2 Rozporządzenia dla przedstawienia informacji o dokonaniu wydatku ze środków funduszu rehabilitacji stanowi podstawę do odmowy wydania zaświadczenia. Naprowadziło, że warunkiem uzyskania pomocy publicznej jako pomocy de minimis jest uzyskanie zaświadczenia, jednakże na przedsiębiorcę został nałożony expressis verbis kolejny obowiązek (warunkujący uzyskanie zaświadczenia, tj. przedłożenie organowi w terminie 30 dni, informacji o dokonaniu wydatku). Przesłanki te muszą zostać spełnione łącznie i nie spełnienie którejkolwiek z nich oznacza, że pomoc nie może zostać uznana za pomoc de minimis. Konkludując organ odwoławczy stwierdził, że termin 30-dniowy na przedstawienie informacji o dokonaniu wydatku ze środków funduszu rehabilitacji jest terminem prawa materialnego, a jego dochowanie stanowi konieczny warunek uzyskania zaświadczenia.

W skardze na to postanowienie A. S.A. wniosła o uchylenie jego i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca spółka zarzuciła naruszenie:

1) § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 marca 2007 r. w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie,

2) § 9 ust. 2 Rozporządzenia,

3) art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404 ze zm.).

W uzasadnieniu skarżąca spółka w większości powtórzyła swoje stanowisko jak w zażaleniu. Odnosząc się zaś do poglądu Kolegium wskazała, że chybiona jest jego argumentacja, iż stanowisko zawarte w orzeczeniach sądów administracyjnych przywołanych w zażaleniu (i powtórzonych w skardze) jest już nieaktualne, ze względu na zmianę stanu prawnego, będącego podstawą orzekania.

W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności

z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki

w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Po zbadaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna.

Skarżąca Spółka nie kwestionuje w skardze okoliczności wyeksponowanej przez organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jako bezsporna, iż uchybiła 30 dniowemu terminowi nie składając w nim organowi, od którego domagała się wydania zaświadczenia, informacji o dokonaniu wydatków objętych fakturami nr [...],[...] i [...] ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych ( dalej z.f.r.o.n.).

Z akt sprawy administracyjnej wynika, że zakupy z w/w faktur zostały sfinansowane odpowiednio w dniach: 14.04.2009 r., 27.05.2009 r. i 28.05.2009 r.

Poza sporem pozostaje ponadto okoliczność, że skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości korzystającym – jako zakład pracy chronionej – ze zwolnienia z tego podatku w oparciu o przepis art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 95 poz. 613 z późn. zm.). Zgodnie z powyższym przepisem zwalnia się od podatku od nieruchomości prowadzących zakłady pracy chronionej (...) w zakresie przedmiotów opodatkowania zgłoszonych wojewodzie, jeżeli zgłoszenie zostało potwierdzone decyzją w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej (...) – zajętych na prowadzenie tego zakładu, z wyjątkiem przedmiotów opodatkowania znajdujących się w posiadaniu zależnym podmiotów nie będących prowadzącymi zakłady. Zwolnienie to stosuje się z mocy prawa. Jak słusznie zauważył organ II instancji, ustawodawca nie zostawił podatnikowi możliwości dowolnego dysponowania kwotą, która nie wpłynęła do budżetu wierzyciela podatkowego z tytułu tego zwolnienia. Wprowadzony bowiem został mechanizm pozabudżetowej redystrybucji środków finansowych przeznaczonych w efekcie zastosowania zwolnienia na pomoc dla osób niepełnosprawnych. Z przepisu art. 31 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 214, poz. 407 z późn. zm. – zwana dalej u.r.z.s.) wynika, że środki uzyskane ze zwolnień podatkowych są rozdysponowane w następujący sposób: 10% na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON) i 90 % na zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych (z.f.r.o.n.). W oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 33 ust. 11 u.r.z.s. Minister Pracy i Polityki Społecznej w dniu 19 grudnia 2007 r. wydał Rozporządzenie w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 245 poz. 1810 z późn. zm. zwane dalej Rozporządzeniem). Zgodnie z zakresem tej delegacji ustawowej Rozporządzenie określa m.in.: rodzaje wydatków ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, w tym w ramach zasady de minimis oraz warunki wykorzystania środków funduszu rehabilitacji.

Stosownie do rozwiązań przyjętych w przepisach prawa samo zwolnienie z podatku od nieruchomości w tym wypadku nie jest pomocą de minimis. Za taką pomoc może być dopiero uznane dokonanie określonych wydatków ze środków z.f.r.o.n. Takie rozwiązanie odpowiada definicjom zawartym w art. 2 pkt 10 i 11 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (t.j. Dz.U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404 z późn. zm.). Zgodnie z art. 2 pkt 11 tej ustawy, ilekroć w niej mowa o dniu udzielenia pomocy – należy przez to rozumieć dzień, w którym podmiot ubiegający się o pomoc publiczną nabył prawo do otrzymania tej pomocy, a w przypadku gdy udzielenie pomocy w formie ulgi podatkowej następuje na podstawie aktu normatywnego, bez wymogu wydania decyzji:

a) dzień, w którym zgodnie z odrębnymi przepisami prawa upływa termin złożenia deklaracji albo innego dokumentu określającego wartość pomocy, z zastrzeżeniem lit. b,

b) dzień, w którym zgodnie z odrębnymi przepisami upływa termin złożenia zeznania rocznego – w przypadku udzielenia pomocy w formie ulgi w podatku dochodowym,

c) dzień faktycznego przysporzenia korzyści finansowych – w przypadku braku obowiązku złożenia deklaracji albo innego dokumentu określającego wartość pomocy

- chyba, że przepisy odrębne stanowią inaczej.

Jak wynika z § 9 ust. 1 Rozporządzenia warunkiem uznania pomocy jako pomocy de minimis jest uzyskanie zaświadczenia wydanego przedsiębiorcy przez organ podatkowy, podmiot uprawniony do pobierania opłat na podstawie odrębnych przepisów lub inny podmiot udzielający pomocy. Zgodnie zaś z § 9 ust. 2 w/w Rozporządzenia "W celu (...) uzyskania zaświadczenia przedsiębiorca przedstawia informację o dokonaniu wydatku ze środków funduszu rehabilitacji w ciągu 30 dni od dnia jego dokonania". Analiza treści w/w przepisu wskazuje w sposób nie budzący wątpliwości, że warunkiem uznania pomocy za pomoc de minimis jest uzyskanie zaświadczenia, jednakże na przedsiębiorcę został nałożony obowiązek - warunkujący uzyskanie tego zaświadczenia (jak mówi przepis - w celu uzyskania zaświadczenia) - przedłożenia organowi w terminie 30 - dni informacji o dokonaniu wydatku. Zdaniem Sądu w/w przesłanki muszą być spełnione łącznie, pooznacza, iż aby udzielona pomoc mogła być uznana za pomoc de minimis przedsiębiorca w terminie trzydziestu dni od dnia dokonania wydatku ma przedstawić o tym fakcie informację organowi wydającemu zaświadczenie i musi uzyskać zaświadczenie. Niespełnienie którejkolwiek z w/w przesłanek oznacza, że udzielona pomoc nie może być uznana za pomoc de minimis. Termin określony w § 9 ust. 2 Rozporządzenia ma charakter przepisu prawa materialnego, a to oznacza, że po jego upływie uprawnienie do uzyskania zaświadczenia, że poniesiony wydatek spełniał kryterium pomocy de minimis wygasa. Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela tym samym wyrażony w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2011 r. sygn. akt II GSK 512/10 (w.w.w.orzeczenia.nsa.gov.pl) pogląd, że termin z § 9 ust. 2 Rozporządzenia ma charakter materialny i jego niedotrzymanie przez przedsiębiorcę musiało skutkować odmową wydania zaświadczenia organu żądanej treści.

Składowi orzekającemu w niniejszej sprawie znany jest pogląd zawarty w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 23 września 2008 r. I SA/Gd 552/2008, a także pozostałych przytaczanych w skardze (na które powołała się Spółka), jednakże wymaga podkreślenia, że pogląd w nim wyrażony dotyczył innego przepisu, a to § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 marca 2007 r. w sprawie wydawania zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. 2007 r. Nr 53 poz. 354). Przede wszystkim zaakcentować jednak należy, że organy w sprawie będącej przedmiotem oceny WSA w Gdańsku orzekły na podstawie przepisu, który został uchylony tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej (Dz. U. 2007 r. Nr 76 poz. 496), które utraciło moc z dniem 1 stycznia 2008 r. na podstawie rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2007 r. uchylającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej (Dz. U. 2007 r. Nr 249 poz. 1854). Na marginesie należałoby wskazać, że § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 marca 2007 r. w sprawie wydawania zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie dotyczy tylko dwóch sytuacji wydawania zaświadczenia z urzędu przez organ udzielający pomocy, a to:

- po pierwsze, wydania zaświadczenia w dniu wydania decyzji udzielającej pomoc publiczną,

- po drugie, wydania zaświadczenia, w terminie dwóch miesięcy od dnia udzielenia pomocy publicznej, gdy pomoc udzielona jest na podstawie aktu normatywnego, bez wymogu wydania decyzji.

Jak już wskazano we wcześniejszej części uzasadnienia, ustawowe zwolnienie z podatku od nieruchomości zakładów pracy chronionej nie stanowi pomocy publicznej, gdyż pracodawca uzyskuje pomoc publiczną, a więc przysporzenie dopiero w momencie wydatkowania środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych na cele określone w Rozporządzeniu. Z tego też tytułu w/w akt nie może mieć zastosowania do stanu faktycznego niniejszej sprawy.

Reasumując, skoro przepis § 9 ust. 1 i 2 Rozporządzenia warunkuje uznanie udzielonej pomocy za pomoc de minimis od uzyskania zaświadczenia, a warunkiem jego uzyskania jest przedstawienie organowi informacji o poniesionym wydatku w terminie 30 - dni od daty dokonania wydatku, to niedochowanie terminu określonego w w/w przepisie oznacza, że wygasła przesłanka uznania pomocy za pomoc de minimis, a to z kolei przesądza o zasadności wydanego postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia żądanej przez skarżącego treści.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela w całej rozciągłości tożsamy pogląd wyrażony w uzasadnieniu powołanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 sierpnia 2010 r. sygn. akt I SA/GL 569/10 (w.w.w. cbois.nsa.gov.pl).

Po raz kolejny podkreślić należy, że kwestią zasadniczą była więc niekwestionowana przez skarżącą Spółkę okoliczność, iż nie złożyła ona Prezydentowi Miasta [...] jako organowi podatkowemu w terminie 30 dni od dokonania wydatków objętych fakturami nr [...], [...] i [...] informacji o ich dokonaniu.

W myśl art. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. Nr 123 poz. 1291 z późn. zm.), ustawa ta określa zasady postępowania w sprawach dotyczących pomocy państwa spełniającej przesłanki określone w art. 87 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Stosownie do art. 5 ust. 3 w związku z ust. 3 c tej ustawy podmioty udzielające pomocy wydają beneficjentowi pomocy zaświadczenie stwierdzające, że udzielona pomoc publiczna jest pomocą de minimis, przy czym zaświadczenia te wydawane są z urzędu. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 marca 2007 r. w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis, i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz.U. Nr 53, poz. 354) zaświadczenie o pomocy de minimis wydaje się z urzędu w dniu udzielenia pomocy publicznej będącej pomocą de minimis, a w przypadku pomocy w formie ulgi podatkowej udzielanej na podstawie aktu normatywnego bez wymogu wydania decyzji – w terminie 2 miesięcy od dnia udzielenia pomocy publicznej.

Zgodnie z art. 306 a § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Na podstawie art. 306 a § 2 Ordynacji podatkowej, zaświadczenie wydaje się jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub osoba ubiegająca się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny. Jednocześnie zgodnie z art. 306 b § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ podatkowy ma więc obowiązek wydania zaświadczenia o treści żądanej przez podmiot ubiegający się o nie tylko wówczas, gdy ustali, iż zachodzi stan faktyczny i prawny adekwatny do stwierdzenia żądanej treści.

Skoro zaświadczenie ma potwierdzać stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania (zgodnie z art. 306 a § 3 Ordynacji podatkowej) to wobec niespełnienia przez Spółkę warunku pozwalającego na uznanie poniesionego wydatku za pomoc de minimis organ nie był uprawniony do wydania zaświadczenia zgodnie z żądaniem. Istotną bowiem okolicznością było uchybienie przez skarżącą Spółkę 30 dniowemu terminowi do złożenia Prezydentowi Miasta informacji o dokonaniu wydatków ze środków funduszu rehabilitacji. Uchybienie terminowi wynikającemu z § 9 ust. 2 Rozporządzenia do złożenia informacji – a nie do złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia – jak podnosi strona w skardze – skutkuje brakiem możliwości uzyskania zaświadczenia żądanej treści. To na przedsiębiorcę zgodnie z zapisami § 9 ust. 1 i 2 Rozporządzenia jako stronę zainteresowaną uzyskaniem stosownego zaświadczenia został nałożony obowiązek warunkujący uzyskanie tego zaświadczenia polegający na przedłożeniu organowi w terminie 30 dni od daty dokonania wydatku, informacji o jego dokonaniu. Aby udzielona pomoc mogła być uznana co do zasady za pomoc de minimis przedsiębiorca musi uzyskać od organu podatkowego zaświadczenie (§ 9 ust. 1 Rozporządzenia), a w celu uzyskania w/w zaświadczenia ten sam przedsiębiorca jest zobligowany do przedstawienia informacji o dokonaniu wydatku ze środków funduszu w ciągu 30 dni od dnia jego dokonania (§ 9 ust. 2 Rozporządzenia). Niedopełnienie któregokolwiek z tych warunków skutkuje brakiem możliwości uznania pomocy jako pomoc de minimis, a w konsekwencji dokonane wydatki nie są taką pomocą.

Jeśli przedsiębiorca spełniający określone kryteria spełni warunki określone w § 9 ust. 2 Rozporządzenia (tj. w terminie 30 dni od daty dokonania wydatków z z.f.r.o.n. złoży organowi podatkowemu informacje o ich dokonaniu, która przecież – zgodnie z tym przepisem – jest składana w celu uzyskania zaświadczenia , wówczas organ jest zobligowany do wydania takiego zaświadczenia z urzędu – stosownie do art. 5 ust. 3 c ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Zupełnie odrębną kwestią, nie mającą żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy jest termin, w którym organ jest zobligowany do wydania zaświadczenia. Najpierw jednak to przedsiębiorca musi spełnić wynikające z § 9 ust. 2 warunki. Jeszcze raz podkreślić należy, że warunkiem uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w § 9 ust. 1 Rozporządzenia – nie jest złożenie przez przedsiębiorcę wniosku o wydanie zaświadczenia w terminie 30 dni od dokonania wydatków, lecz przedstawienie w tym terminie informacji o dokonaniu wydatków ze środków z.f.r.o.n. Jeśli organ nie ma w tym terminie informacji o wydatkach to nie może wydać zaświadczenia.

Tym samym bezzasadne są zarzuty skargi, bo z wyżej wymienionych powodów nie doszło do naruszenia wskazywanych przez spółkę przepisów.

Dlatego Sąd skargę oddalił jako bezzasadną na podstawie art. 151 P.p.s.a.