Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1479/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne: Straż graniczna
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 217  art. 218
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Adam Lipiński (sprawozdawca) Sędzia WSA – Ewa Marcinkowska Sędzia WSA – Danuta Kania Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2013 r. sprawy ze skargi K. F. na postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Komendant Główny Straży Granicznej, działając na zasadzie art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r., utrzymał w mocy postanowienie Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] marca 2013 r. w sprawie odmowy K. F. wydania zaświadczenia w przedmiocie wymierzonych funkcjonariuszowi kar dyscyplinarnych oraz przeprowadzonych w okresie od dnia 10 grudnia 2004 r. do dnia 15 marca 2013 r. rozmów dyscyplinujących.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Komendant Główny Straży Granicznej wskazał, co następuje:

W dniu [...] marca 2013 r. funkcjonariusz SG – K. F. zwrócił się do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z wnioskiem o wydanie zaświadczenia w przedmiocie wymierzonych funkcjonariuszowi kar dyscyplinarnych oraz przeprowadzonych w okresie od dnia 10 grudnia 2004 r. do dnia 15 marca 2013 r. rozmów dyscyplinujących.

Komendant [...] Oddziału SG odmówił realizacji wniosku, wskazując na brak przesłanek do żądania przedmiotowego zaświadczenia.

K. F. złożył zażalenie do Komendanta Głównego SG, zaznaczając, iż składając wniosek, chodziło mu o "wszelkie" kary dyscyplinarne lub rozmowy dyscyplinujące oraz że wnioskowane zaświadczenie będzie przedstawione m.in. przed organami prokuratury w toczącym się postępowaniu przygotowawczym. Jednocześnie wniósł o przesuniecie daty obowiązywania żądanego zaświadczenia z dnia 15 marca 2013 r. na dzień 30 kwietnia 2013 r., jak również usunięcie z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia i spowodowanie wydania wnioskowanego zaświadczenia, jak i kserokopii wszelkich dokumentów dotyczących wymierzonych mu kar dyscyplinarnych oraz rozmów dyscyplinujących, podczas dotychczasowej służby w SG. Z istoty zażalenia wynika, iż skarżący domaga się realizacji jego wniosku w formie wydania zaświadczenia w rozumieniu art. 217 Kpa.

Komendant Główny SG, po rozpatrzeniu sprawy podzielił zasadność rozstrzygnięcia organu I instancji.

Komendant Główny SG przeanalizował treść art. 217 § 1 i 2 Kpa i wskazał, że w niniejszej sprawie wnioskodawca ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny (art. 217 § 2 ust. 2 Kpa) i wówczas organ ma obowiązek zbadać istnienie interesu prawnego.

Powołując się na praktykę orzeczniczą, organ zdefiniował pojecie "interes prawny" jako: generalnie określone prawo podmiotowe, rozumiane jako przyznanie przez przepis prawa jednostce konkretnych korzyści, które można w dany sposób realizować w postępowaniu administracyjnym. Istotą interesu prawnego jest jego oparcie na konkretnej normie prawa materialnego, którą to normę można wskazać jako jego podstawę i z której dany podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt. III SA/Gd 99/2009). Tym samym ustalenie interesu prawnego sprowadza się do wykazania związku o charakterze materialno-prawnym między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialno-prawnej.

W rozpatrywanej sprawie funkcjonariusz takiego związku nie wskazał, a podane przez niego dopiero w zażaleniu uzasadnienie, iż żądane przez niego zaświadczenie będzie przedstawione między innymi przed organami prokuratury, w toczącym się postępowaniu przygotowawczym, nie stanowi o spełnieniu przesłanki wskazania ważnego interesu prawnego, z tego względu, iż zainteresowany nie wykazał obowiązku przedłożenia żądanego zaświadczenia na żądanie sądu lub prokuratury. Brak jest zatem interesu prawnego do wydania zaświadczenia.

Nadto organ wskazał, iż w sprawach dyscyplinarnych istnieje instytucja uznania kary za niebyłą (zatarcie skazania). W zależności od różnych kar inny jest okres zatarcia, tak więc zaświadczenie w tej materii można wydać jedynie wg stanu na dany dzień, a nie wg stanu na dany okres, jak to wskazuje skarżący we wniosku i w zażaleniu. Zatem i z tej przyczyny odmowa wydania żądanego zaświadczenia jest zasadna.

Komendant Główny SG poinformował nadto funkcjonariusza, iż zgodnie z § 20 ust. 1 pkt 1 zarządzenia nr 55 Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 14 maja 2007 r. w sprawie prowadzenia dokumentacji w sprawach ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. Urz. KGSG Nr 5, poz. 51 ze zm.) funkcjonariusz ma prawo do wglądu do swoich akt osobowych, w których w części dyscyplinarnej – zakładanej i prowadzonej w okresach przechowywania w aktach osobowych dokumentów dotyczących spraw dyscyplinarnych – mogą znajdować się orzeczenia dyscyplinarne czy też notatki z rozmów dyscyplinujących, jeżeli takowe zostały sporządzone. Wgląd do akt następuje w obecności osoby odpowiedzialnej za prowadzenie tych akt lub inne wskazanej przez kierownika komórki kadrowej. Z uwagi na fakt, iż K. F. jest funkcjonariuszem [...] Oddziału Straży Granicznej, ma on prawo wglądu do swoich akt osobowych w tej jednostce.

K. F. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu:

– nieprzeprowadzenie postępowania, co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, poprzez błędne ustalenie stanu sprawy i pominięcie zakresu wskazanych w odwołaniu;

– naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 217 i art. 218 Kpa oraz przepisów procesowych, w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 Kpa;

– naruszenie przez organ art. 51 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 i rozdziału III Kpa, odmawiając przesłania skarżącemu uwierzytelnionej kserokopii akt postępowania administracyjnego związanego z wnioskiem skarżącego.

Wskazując na powyższe zarzuty, wniósł o:

– uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej, jako naruszających prawo i wydanie nowego w kierunku zgodnym z pierwotnym wnioskiem skarżącego;

– przesłanie skarżącemu uwierzytelnionej kserokopii akt postępowania administracyjnego, związanego ze złożonym przez skarżącego wnioskiem;

– zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Straży Granicznej wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego. Sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Badana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaświadczenie wydawane w trybie przepisów art. 217 i art. 218 Kpa podlega ścisłym regułom określającym nie tylko sposób jego wydawania, ale także regulującym prawo obywatela do żądania wydania danego zaświadczenia.

Zgodnie z treścią art. 217 § 2 pkt l i 2 Kpa zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Natomiast zgodnie z treścią art. 218 § l Kpa: w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 Kpa, czyli w przypadkach, w których dana osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

Zatem najprościej rzecz ujmując, zaświadczenie musi być osobie starającej się o jego wydanie potrzebne z uwagi na przepis prawa wymagający legitymowaniem się takim zaświadczeniem albo z uwagi na interes prawny zainteresowanego.

Zaświadczenie dotyczy danych organu znajdujących się w jego ewidencji, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalanych innymi technikami.

W niniejszej sprawie sytuacja nakazująca organowi wydanie żądanego przez skarżącego zaświadczenia nie występuje.

Oba organy Straży Granicznej trafnie wskazały, iż skarżący nie wykazał interesu prawnego uzasadniającego wydanie zaświadczenia w przedmiocie wymierzonych mu kar dyscyplinarnych oraz przeprowadzonych rozmów dyscyplinujących. Interes prawny do uzyskania żądanego zaświadczenia w przedmiocie wymierzonych mu kar dyscyplinarnych oraz przeprowadzonych rozmów dyscyplinujących we wskazanym przez skarżącego przedziale czasowym musi osadzać się na konkretnym przepisie prawa albo na żądaniu określonych władz.

Sama chęć skarżącego do dysponowania żądanym zaświadczeniem nie jest wystarczającą przesłanką do wykazania interesu w legitymowaniu się żądanym zaświadczeniem w rozumieniu przepisów art. 217 i nast. Kpa i żądania wydania określonego zaświadczenia w trybie tych przepisów.

Istnieją inne instytucje prawne umożliwiające skarżącemu uzyskanie interesujących go informacji. Skarżący ma prawo do wglądu w swoje akta osobowe i prawo wglądu do akt dotyczących go postępowań dyscyplinarnych (o ile takowe toczyły się) i żądania wydania konkretnie wskazanych dokumentów (np. orzeczenia dyscyplinarnego czy notatki z rozmowy dyscyplinującej). Prawo to nie jest tożsame z instytucją zaświadczenia realizowanym w oparciu o przepisy art. 217 i nast. Kpa, jednakże także może zaspokoić zainteresowania skarżącego w zakresie wskazanym we wniosku.

Reasumując, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie żaden ze wskazanych przez skarżącego zarzutów skargi nie zasługuje na uwzględnienie.

Podjęte w niniejszej sprawie postanowienia są prawidłowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa podczas wydawania powyższych postanowień i dlatego, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.