Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1432/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161  par. 1  pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wrocław, dnia 11 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Halina Betta po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. –B. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości w podatku od towarów i usług postanawia: 1 ) umorzyć postępowanie; 2) zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 327 zł (słownie: trzysta dwadzieścia siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej we W. decyzją z dnia [...] r.,

nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] r. nr [...] orzekającej o odpowiedzialności H. B. L. jako członka zarządu za zaległości w podatku od towarów i usług .

Na wskazaną decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Na rozprawie w dniu 19 listopada 2009 r. pełnomocnik organu poinformował, że w związku z uchwałą Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2009 r. sygn. I FPS 2/09 Dyrektor Izby Skarbowej we W. w dniu 18 listopada wydał decyzję w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a., w której w całości uwzględnił zarzuty skargi i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu podatkowego I instancji oraz umorzył postępowanie w sprawie. Decyzja ta, została doręczona stronie w dniu 25 listopada 2009 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Postępowanie w niniejszej sprawie podlega umorzeniu.

Art. 54 § 3 p.p.s.a. reguluje instytucję autokontroli działalności organu administracyjnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie z powołanym przepisem, organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w ramach swojej właściwości uwzględnić wniesioną skargę w całości, aż do dnia rozpoczęcia rozprawy.

Jak wynika z powyższego, warunkiem skorzystania z tego prawa jest uwzględnienie skargi w całości, co do wszystkich jej żądań.

Warunek ten w niniejszej sprawie został spełniony, ponieważ organ decyzją z dnia [...] r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego we W. i orzekł o umorzeniu postępowania.

Z uwagi na uwzględnienie przez organ podatkowy skargi w całości, postępowanie przed Sądem stało się bezprzedmiotowe. W związku z tym, po myśli art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., należało je umorzyć.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 201 p.p.s.a., zgodnie z którym, skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów także w razie umorzenia postępowania, z przyczyny określonej w art. 54 § 3 tej ustawy. Zgodnie bowiem

z art. 205 § 1 i 2 do niezbędnych kosztów postępowania, prowadzonego przez stronę osobiście lub pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdu i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego. Ponadto do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sad osobistego stawiennictwa strony.

Zasady ustalania przysługujących na podstawie art. 205 § 1 p.p.s.a. stronie należności określają zgodnie z art. 205 § 3 p.p.s.a. przepisy odrębne. Niezbędnymi kosztami postępowania w zakresie utraconego zarobku, a także kosztów podróży są koszty poniesione wówczas gdy stawiennictwo w sądzie jest obowiązkowe i wynika z wezwania sądu, co wynika z kolei z regulacji zawartych w odrębnych przepisach

( art. 2 i 3 w zw. z art. 13 dekretu z 26 października 1950 r. o należnościach świadków i biegłych i stron w postępowaniu sądowym Dz. U. Nr 49, poz. 445

ze zm. ). W sytuacji, gdy stawiennictwo nie było obowiązkowe, co znajduje potwierdzenie w treści zawiadomienia o rozprawie, brak jest podstaw prawnych do zasądzenia kosztów postępowania w tym zakresie . W świetle powyższych regulacji brak jest też podstaw prawnych do zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów wysłania skargi i innych pism procesowych.

W konsekwencji na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a sąd zasądził koszty sądowe w postaci wpisu sądowego w wysokości 327 zł.

Z tych też względów orzeczono jak na wstępie.