Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 954/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2009 r. sprawy ze skargi E.K. oraz B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem wniesionym w dniu [...] r. S. M. zwrócił się do Wójta Gminy P. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji określonej jako "Rozbudowa budynku gospodarczego – zabudowanie schodów + wiata gospodarcza" na działce nr [...] w obrębie P.

W wyniku postępowania administracyjnego przed organem I instancji, o którego wszczęciu poinformowano właścicieli nieruchomości sąsiednich, decyzją z dnia [...] r. nr [...] działający jako organ I instancji Wójt Gminy P. ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wskazując m.in. konieczność poszanowania interesów osób trzecich a także konieczność spełnienia wymagań wynikających z przepisów odrębnych, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) oraz dołączając w charakterze załącznika wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wraz z częścią graficzną. Wydanie decyzji poprzedzone zostało sporządzeniem przez uprawnionego architekta stosownego projektu. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu przeprowadzono wizję w terenie i wykonano analizę funkcjonalno-przestrzenną terenu wraz z obszarem przyległym. W jej wyniku ustalono, że wykonanie inwestycji przyczyni się do polepszenia warunków zamieszkania. Stwierdzono też, że planowane zamierzenie nie jest wymienione w katalogu inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz spełnione są warunki określone w art. 61 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz.717 z późn. zm. zwanej dalej: u.p.z.p.).

Odwołanie od otrzymanej decyzji pierwszoinstancyjnej złożyli właściciele sąsiedniej nieruchomości, E. i B. K. W odwołaniu wnieśli o uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej i ustalenie w warunkach zabudowy, że obiekty przewidziane w decyzji nie mogą być posadowione w granicy z ich działką albowiem naruszałoby to § 12 pkt 5 oraz § 13 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 przywołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie. W uzasadnieniu strony podniosły, iż zaskarżona decyzja jest wewnętrznie sprzeczna. W jej ustaleniach nie przewidziano bowiem prawa do zabudowy w granicy działki natomiast załącznik graficzny do decyzji właśnie taką lokalizację projektowanej inwestycji przewiduje. Na zabudowę zaś w granicy działki nie wyrazili zgody.

W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję pierwszoinstancyjną wskazując w uzasadnieniu, iż zdaniem Kolegium wydana przez organ I instancji decyzja o warunkach zabudowy spełnia wymogi wynikające z obowiązujących przepisów prawnych - to jest art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy, to jest rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (Dz. . Nr 164, poz. 1589). Zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ I instancji przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, która stanowi załącznik do przedmiotowej decyzji (zawierający część graficzną i tekstową). Z analizy tej wynika, iż projektowana inwestycja spełnia łącznie wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 powoływanej wyżej ustawy, a w konsekwencji, zdaniem Kolegium, decyzję organu I instancji uznać należy za prawidłową. Stosownie bowiem do art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy jeśli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami odrębnymi. Odnosząc się z kolei do argumentów podniesionych w odwołaniu Kolegium wskazało, że proces inwestycyjny składa się z dwóch odrębnych etapów. Jeśli dla danego terenu, na którym położona jest działka inwestora, brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (tak jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie) inwestor przed podjęciem jakichkolwiek prac budowlanych musi uzyskać dwie decyzje, wydawane po przeprowadzeniu odrębnych postępowań administracyjnych, to jest:

1) decyzję o warunkach zabudowy, wydawaną na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

2) decyzję o pozwoleniu na budowę, wydawaną na podstawie przepisów Prawa budowlanego.

Kolegium podkreśliło, że rozstrzyganie o szczegółowym położeniu projektowanych obiektów względem granic działki i istniejącej już zabudowy należy do domeny organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę. Sprawy te regulowane są przepisami Prawa budowlanego i przepisów wykonawczych, to jest cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W tej sytuacji żądanie wprowadzenia do decyzji o warunkach zabudowy zapisów zakazujących lokalizacji inwestycji w granicy działki jest, zdaniem Kolegium, bezpodstawne.

Pismem z dnia [...] r. E. i B. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji zarzucając zaskarżonej decyzji rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 61 ust. 1 pkt 5 i ust. 7 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu i planowaniu przestrzennym w związku z § 1 pkt 1 przywołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego polegające na błędnym uznaniu, że położenie projektowanych obiektów budowlanych względem granic działki należy do domeny organu wydającego decyzję o pozwolenie na budowę. Kolegium, zdaniem skarżących, w swojej decyzji całkowicie pominęło bowiem zgaszony przez nich zarzut o wewnętrznej sprzeczności decyzji Wójta Gminy, gdzie w pkt 2 ppkt 1 lit e nie postanawia się o prawie do zabudowy w granicy działki, a w załączniku graficznym to prawo ustanawia się w postaci wyrysowania linii zabudowy. Nadto, na podstawie § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego właściwy organ wyznacza obszar analizowany i przeprowadza analizę funkcji oraz cech zabudowy w zakresie warunków, o których mowa m.in. w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy. Do tych przepisów odrębnych należy, zdaniem skarżących, również rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W konsekwencji, zdaniem skarżących, na podstawie § 12 pkt 5 rozporządzenia o warunkach technicznych należało w decyzji Wójta Gminy rozstrzygnąć odległość od granicy działki schodów zewnętrznych, których dotyczy spór.

Skarga została wniesiona w terminie.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm. zwanej dalej: u.p.z.p.) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 ustawy, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W myśl z kolei art. 61 ust. 1 powołanej wyżej ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Zawarta w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, uzależniająca zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego, oceniana jest na podstawie analizy przewidzianej w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588). Przywołany przepis stanowi mianowicie, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Wskazać też należy, że w celu zagwarantowania stosownej fachowości oceny uwarunkowań dotyczących ładu przestrzennego sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się, zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy, osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów.

Z kolei pojęcie przepisów odrębnych, przywołanych w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. Jak zauważa się w literaturze katalog przepisów odrębnych, przez których pryzmat dokonywana winna być ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Do przepisów odrębnych należy zatem zaliczyć regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, gruntów rolnych i leśnych, zabytków, uzdrowisk, ochrony granic, obszarów morskich, a także przepisy sanitarne, unormowania z zakresu prawa geologicznego i górniczego i inne – por. T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze, 2004, komentarz do art. 61 ustawy. Podejmując próbę generalnej charakterystyki przepisów odrębnych, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy, można zatem stwierdzić, iż skoro nadrzędnym celem przepisów u.p.z.p. jest zapewnienie ładu przestrzennego to przez przywołane w cytowanym przepisie przepisy odrębne rozumieć należy te wszystkie zawarte w innych aktach normy, które skonfrontowane z charakterem i zamierzoną lokalizacją inwestycji umożliwiają ocenę czy lokalizacja na danym terenie danego typu inwestycji nie jest sprzeczna z wynikającymi z innych aktów wymogami co do ładu przestrzennego. Wbrew zawartym w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, a następnie w skardze, twierdzeniom skarżących E. i B. K. bez wątpienia nie można natomiast pod pojęciem przepisów odrębnych rozumieć przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. 2006, Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz aktów wydanych na podstawie i w celu wykonania tejże ustawy, w tym cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Na etapie postępowania zmierzającego do ustalenia dopuszczalności wydania decyzji o warunkach zabudowy nie następuje bowiem jeszcze ani konkretne określenie usytuowania obiektu budowlanego na działce inwestora, ani ocena możliwości technicznych zrealizowania planowanego obiektu. Badanie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami techniczno-budowlanymi należy bowiem do organów administracji architektoniczno-budowlanej i ma miejsce dopiero w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę.

Podkreślenia wymaga nadto w tym miejscu, że stosownie do art. 56 w zw. z art. 64 u.p.z.p. organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy jeśli zamierzenie jest zgodne z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami odrębnymi.

Wydana natomiast przez organ decyzja o warunkach zabudowy w myśl art. 54 w zw. z art. 64 u.p.z.p. określać winna:

1) rodzaj inwestycji;

2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków a także dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3) linie rozgraniczające teren inwestycji.

Odnosząc powyższe uwagi do przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego stwierdzić należy, że rozpatrując wniosek S. M., dotyczący inwestycji polegającej na zabudowaniu schodów istniejącego budynku gospodarczego oraz budowie wiaty gospodarczej, która to inwestycja, jak wynika z akt sprawy, zlokalizowana miałaby być na terenie nie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, rozstrzygające w sprawie organy uwzględniły wymogi przewidziane w przytoczonych powyżej przepisach. W trakcie postępowania przed organem I instancji architekt o uprawnieniach budowlanych sporządził bowiem analizę funkcji i cech zabudowy, wyznaczając stosowny obszar analizowany. W wyniku analizy ustalił, iż z uwagi na to, że przedmiotowa działka już jest zabudowana budynkiem mieszkalnym i budynkami gospodarczymi, a także działki w najbliższym sąsiedztwie posiadają zabudowę mieszkaniową oraz gospodarczą planowana inwestycja nie koliduje z istniejącą funkcją terenu w obszarze analizowanym. Nadto planowane zamierzenie nie stanowi inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko, nieruchomość nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne, a decyzja o warunkach zabudowy nie jest sprzeczna z przepisami odrębnymi. W konsekwencji architekt sporządził projekt decyzji, a wydane przez organ I instancji rozstrzygnięcie zawiera wszystkie obligatoryjne elementy. Określa ono bowiem warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, warunki ochrony środowiska i zdrowia ludzi, warunki w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, a także warunki w zakresie ochrony interesów osób trzecich. Organ I instancji podkreślił w tej mierze, że należy zapewnić poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu interesów osób trzecich zgodnie z art. 5 ustawy Prawo budowlane. Wskazał nadto konieczność spełnienia wymagań wynikających z przepisów odrębnych, w tym cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Zdaniem Sądu wydana w sprawie decyzja pierwszoinstancyjna pozostawała zatem w zgodzie z prawem, a w konsekwencji za nie naruszającą prawa uznać należy także utrzymującą ją w mocy, zaskarżoną w niniejszym postępowaniu, decyzję organu II instancji. Podzielić należy także sformułowane w decyzji drugoinstancyjnej w odpowiedzi na zarzuty zawarte w odwołaniu wyjaśnienie, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w żadnej mierze nie przesądza o dokładnym usytuowaniu planowanych obiektów w ramach działki, w stosunku do innych obiektów i w stosunku do granicy działki Sąd wskazuje bowiem skarżącym, iż decyzja o warunkach zabudowy potwierdza jedynie, że planowana inwestycja nie narusza ładu przestrzennego i wprowadza ogólne warunki (np. w odniesieniu do ochrony interesów osób trzecich), które muszą być spełnione aby mogła ona zostać zrealizowana. Ocena natomiast czy warunki owe zostały spełnione należeć będzie do organów rozpoznających pod kątem przepisów budowlanych ewentualny wniosek inwestora o udzielenie mu pozwolenia na budowę. Podkreślenia bowiem wymaga, iż decyzja o warunkach zabudowy w zakresie opisu inwestycji, jej parametrów technicznych i gabarytów oraz usytuowania na działce musi być na tyle ogólna, aby nie wkraczać w sferę zarezerwowaną dla prawa budowlanego. Zgodnie bowiem z art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja ta powinna określać jedynie rodzaj inwestycji oraz linie rozgraniczające jej teren, a także wskazywać przewidziane w przepisie tym warunki i wymagania. Związane z budową szczegółowe kwestie techniczne a także dokładna lokalizacja inwestycji na działce należą natomiast do przedmiotu regulacji Prawa budowlanego. Podkreślić w tym miejscu trzeba, iż jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 stycznia 2007 r. sygn. II OSK 200/06, LEX nr 327707 organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie może wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę i w sposób władczy orzekać w kwestiach, które mogą stać się przedmiotem rozważań dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego.

Pozbawionym oparcia w obowiązującym prawie jest zatem żądanie skarżących by decyzja ustalająca warunki zabudowy przesądziła o usytuowaniu w ramach działki stanowiących przedmiot kontrowersji schodów albowiem kwestia ta będzie mogła być rozpatrywana dopiero na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Odnoszące się do usytuowania schodów zarzuty skarżących nie mogą natomiast wpłynąć na treść decyzji o warunkach zabudowy z istoty swojej oceniającej planowaną rozbudowę budynku gospodarczego jedynie w aspekcie ładu przestrzennego. Nietrafnym jest w tym kontekście także zarzut wewnętrznej sprzeczności w decyzji pierwszoinstancyjnej poprzez przesądzenie w załączniku graficznym o usytuowaniu obiektów w granicy działek albowiem załącznik ten określa jedynie linie rozgraniczające teren inwestycji (nieruchomość) nie zaś lokalizację obiektów w ramach działki. Sąd wyjaśnia jednak skarżącym, iż organ I instancji podkreślił w decyzji konieczność uwzględnienia wymagań wynikających z rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania, w tym także zatem przewidzianych aktem tym wymogów co do odległości obiektów od granicy działki określonych w §12 ust. 1 i 5 rozporządzenia (notabene nawet bez takiego wskazania badanie zgodności projektu budowlanego z wymogami technicznymi stanowi powinność organu rozpatrującego wniosek inwestora o pozwolenie na budowę).

W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów, uznających zgodność z prawem wydanej przez organ II instancji decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.