Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 324/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2017-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 134 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 8 i art. 9
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Skowrońska – Pastuszko Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi L.K., W.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne uchyla zaskarżone postanowienie w całości.


UZASADNIENIE

Skarżący – małżonkowie L. i W.K. - złożyli skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2017r. nr [...]. Zaskarżone postanowienie utrzymywało w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] lutego 2017 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym:

Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku małżonków – L.K. i W.K. na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i nr [...] z dnia [...] grudnia 2016r., celem wyegzekwowania zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010r. wraz z należnościami ubocznymi.

W toku postępowania organ egzekucyjny zawiadomieniami z dnia [...] grudnia 2016 r. dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę L.K. oraz zajęcia świadczenia rentowego W.K.. Odpisy zawiadomień o zajęciach egzekucyjnych wraz z odpisami tytułów wykonawczych doręczono Zobowiązanym w dniu 27 grudnia 2016 r.

W dniu 2 stycznia 2017 r. Skarżący wnieśli "skargę na uciążliwość postępowania". W treści pisma wskazali, że zajęcie wynagrodzenia za pracę i świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego oraz renty socjalnej jest bardzo uciążliwym środkiem egzekucyjnym, ponieważ "uniemożliwia nam leczenie i zakup lekarstw czy wizyt u specjalistów poza miejscem zamieszkania". Naczelnik Urzędu Skarbowego w dniu [...] stycznia 2017 r. wezwał Strony do sprecyzowania czy złożony 2 stycznia 2017 r. wniosek stanowi skargę na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. W wezwaniu powołano treść art. 54 § 1 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ wskazał, że niesprecyzowanie żądania w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania może skutkować rozpatrzeniem wniosku niezgodnie z wola Strony.

L.K. pismem wskazała, że złożony wniosek w dniu 2 stycznia 2017 r. stanowi skargę na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego i egzekutora.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w dniu [...] lutego 2017 r. wydał postanowienie nr [...], którym orzekł o oddaleniu skargi na czynności egzekucyjne.

Nie godząc się z rozstrzygnięciem organu egzekucyjnego, Zobowiązani wnieśli zażalenie, w którym podnieśli iż czynności egzekucyjne były dla nich bardzo uciążliwym środkiem egzekucyjnym, zwłaszcza z uwagi na fakt, że są osobami niepełnosprawnymi, a w konsekwencji pozbawiły możliwości ochrony zdrowia - rehabilitacji oraz zakupu lekarstw i środków opatrunkowych. Żalący dodali, że organ mimo posiadanych informacji o ich innych zobowiązaniach finansowych, konieczności utrzymywania dwojga dzieci, uczących się poza miejscem zamieszkania, pozbawił Zobowiązanych minimum egzystencji - 800 zł na osobę. Nie wziął również pod uwagę dobra rodziny i pomocy osobom niepełnosprawnymi, a ponadto wyegzekwował kwotę większą o 169,18 zł, którą zwrócił w dniu [...] marca 2017 r., bez odsetek.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienie organ wskazał, że ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić jedynie zarzuty formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego w świetle przepisów regulujących sposób i formę dokonywania zaskarżonej czynności. Nie podlegają natomiast rozpatrzeniu w świetle art. 54 powołanej ustawy zarzuty, dotyczące podstaw prowadzonego postępowania egzekucyjnego czy innych działań organu, nie stanowiących czynności egzekucyjnej, w rozumieniu ww. przepisów ustawy. Ponadto w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne merytorycznej ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej, które zostały wniesione w 14-dniowym, terminie, ustawowo przewidzianym na skorzystanie z ww. środka zaskarżenia.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że zaskarżone czynności egzekucyjne, zmierzające do zaspokojenia Wierzyciela z praw majątkowych, stanowiących wynagrodzenie za pracę oraz świadczenie rentowe, zostały dokonane zgodnie z wymogami określonymi w cytowanych powyżej przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stosując ww. środki egzekucyjne organ egzekucyjny dopełnił wymogu jednoczesnego zawiadomienia Zobowiązanych o zajęciu ww. praw majątkowych, co wynika z zapisów, znajdujących się w aktach sprawy zwrotnych potwierdzeń odbioru.

Z akt sprawy wynika, że odpisy zawiadomień nr [...] i nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. wraz z odpisami ww. tytułów wykonawczych doręczono Zobowiązanym za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 27 grudnia 2016 r.

Ponadto zawiadomienia o zajęciu ww. praw majątkowych zostały sporządzone według wzorów określonych w załączniku do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1339) i zawierają wszystkie wymagane wezwania oraz pouczenia, o których mowa w art. 72 i art. 79 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Wobec powyższego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, iż zajęcie egzekucyjne wynagrodzenia za pracę L.K., jak i świadczenia rentowego, otrzymywanego przez W.K., dokonane ww. zawiadomieniami z dnia [...] grudnia 2016 r., nastąpiło zgodnie z trybem określonym, odpowiednio w przepisach art. 72 oraz 79 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Odnosząc się do argumentacji Skarżących organ wyjaśnił, że zarzuty dotyczące zbytniej uciążliwości zastosowanych środków egzekucyjnych nie podlegają ocenie w niniejszym postępowaniu. Skarga na czynności organu egzekucyjnego, może być bowiem wnoszona wyłącznie na czynności o charakterze wykonawczym, a jej celem jest wyeliminowanie uchybień występujących podczas realizacji określonej czynności egzekucyjnej. W ramach skargi na czynność egzekucyjną można więc podnosić jedynie zarzuty odnoszące się do prawidłowości jej przeprowadzenia w świetle obowiązujących norm prawnych.

W ocenie organu środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, określony w art. 54 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi samoistną instytucją postępowania egzekucyjnego. Ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie czy zarzuty. Kontroli w tym trybie mogą bowiem podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi są zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego.

Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. Służy kontroli prawidłowości stosowania przez organy egzekucyjne środków egzekucyjnych, zmierzających do bezpośredniego wyegzekwowania należności. W postępowaniu skargowym z art. 54 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ocenie podlega wyłącznie dokonana przez organ egzekucyjny czynność egzekucyjna.

Podkreślenia wymaga również, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Rozpatrzenie zarzutów w postępowaniu skargowym byłoby obejściem prawa i naruszałoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia. Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacją, gdy dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie są względem siebie konkurencyjne. Nie można ich stosować zamiennie. Każdy z nich, w szczególności skarga na czynności egzekucyjne i zarzuty, dotyczy konkretnych uchybień, jest wnoszony w różnym terminie i rozpoznawany z zastosowaniem innych przesłanek.

Z postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nie zgodzili się Skarżący i wnieśli skargę. W skardze Strona skarżąca zarzuca dokonanie kwestionowanych czynności egzekucyjnych z naruszeniem art. 32 ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w związku z realizacją tych czynności przed doręczeniem Skarżącym odpisów ww. tytułów wykonawczych. Skarżący zaznaczają, że odpisy tytułów wykonawczych, wystawionych w dniu [...] grudnia 2016r. otrzymali w dniu 27 grudnia 2016 r., natomiast zajęcia egzekucyjne nastąpiły już w dniu [...] grudnia 2016 r. Zarzucając zbytnią uciążliwość zastosowanych środków egzekucyjnych, Skarżący wskazują, że przed otrzymaniem upomnienia,

z uwagi na trudną sytuację finansową i zdrowotną, wystąpili do Naczelnika Urzędu Skarbowego o umorzenie zaległości podatkowych, a do Dyrektora Izby Skarbowej o dokonanie korekty nowych zeznań podatkowych. Skarżący podnieśli również, że zobowiązanie podatkowe za 2010 r. uległo przedawnieniu w 2017 r. Wskazują również, że zwrot nadwyżki potrąconej kwoty przez dłużnika zajętej wierzytelności - Zakład Ubezpieczeń Społecznych, nastąpił w marcu 2017 r., w związku z czym wnoszą "o zwrot kwot z odsetkami". Ponadto Skarżący podnieśli, że postępowanie przed organem odwoławczym trwało 2 miesiące, co w ich ocenie stanowi naruszenie zasad ogólnych postępowania.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2017 r. Strona wskazała, że nie otrzymała zawiadomienia organu z dnia [...] kwietnia 2017 r. dotyczącego przedłużenia terminu do załatwienia sprawy. Wskazała, że w skrzynce odbiorczej nie było żadnej informacji o korespondencji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek z innych względów niż w niej wskazane.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej zwana P.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie zostało podjęte z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik.

Podkreślić należy, że w przypadku wszczęcia postępowania z wniosku strony wynikające z niego żądanie wyznacza zakres sprawy podlegającej rozpoznaniu przez organ, bowiem z chwilą wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek, dla organu administracji powstają określone obowiązki w tym, m.in. obowiązek, dokładnego ustalenia treści żądania strony.

Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest wyrażona w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej K.p.a.) zasada prawdy obiektywnej. Wynika z niej obowiązek ustalenia treści żądania strony w przypadku wszczęcia postępowania administracyjnego na jej wniosek. Żądanie to wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania, a jego treść pozwala na wyznaczenie stosownej normy prawa materialnego lub normy prawa procesowego, która ma znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania dowodowego. Organ winien więc z urzędu podjąć czynności zmierzające do wyjaśnienia treści rzeczywistego żądania wnioskodawcy, w przypadku gdy budzi ono jakiekolwiek wątpliwości (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005 r. s. 68 -69). Obowiązek taki wynika ponadto z zawartej w art. 9 K.p.a. zasady udzielania stronom przez organ informacji faktycznej i prawnej.

W każdym przypadku, gdy powstaje wątpliwość, co do treści żądania zawartego w podaniu, organ powinien wezwać stronę do sprecyzowania wniesionego podania, czyniąc jednocześnie zadość obowiązkowi wyrażonemu w art. 9 K.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Jaki charakter ma mieć ostateczne pismo decyduje strona, ale w razie wątpliwości w tym zakresie obowiązkiem organu administracji publicznej jest przekazanie stronie informacji o jej sytuacji procesowej, przysługujących jej środkach obrony jej praw oraz uwarunkowaniach ich złożenia, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa. Obowiązek ten dotyczy pism, które zredagowane zostały w sposób niezręczny, niezrozumiały, niepozwalający na ustalenie rzeczywistej woli strony, kiedy z okoliczności sprawy wynika, że strona nie rozeznaje się w sposób precyzyjny w zakresie przysługujących jej uprawnień (por. wyroki NSA: z dnia 9 sierpnia 2006 r., sygn. I OSK 1134/05, II OSK 510/07, II OSK 771/07).

Organ nie może również wykorzystywać błędu strony lub jej nieporadności, nie umożliwiając jej wyjaśnienia budzących się w sprawie wątpliwości, lecz zobligowany jest do podjęcia wszystkich niezbędnych czynności służących dokładnemu wyjaśnieniu stanu faktycznego oraz załatwieniu sprawy, mając na względzie nie tylko interes społeczny, ale nader wszystko, w kontekście zasad pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej oraz zasady czuwania przez ten organ nad interesem strony - słuszny interes odwołującego się obywatela.

W ocenie Sądu organ w toku postępowania naruszył powołane zasady.

Z okoliczności sprawy wynika, że Strona nie rozeznawała się w sposób precyzyjny

w zakresie przysługujących jej uprawnień, nie działa przez fachowego pełnomocnika. W trakcie postępowania egzekucyjnego strona złożyła wniosek wskazując w jego treści, że jest to "skarga na uciążliwość postępowania". W treści wniosku Strona wskazała, że zajęcie wynagrodzenia za pracę oraz świadczenia emerytalnego jest "bardzo uciążliwym środkiem egzekucyjnym" jak i wskazała z jakich przyczyn. Wniosek ten został złożony 6 dnia od doręczenia Skarżącym tytułu wykonawczego.

Z uwagi na nieprecyzyjnie sformułowany wniosek Skarżących, organ podjął próbę ustalenia istoty żądania strony. W wezwaniu z dnia [...] stycznia 2017 r. organ wezwał "do sprecyzowania czy złożony w dniu 02.01.2017 r. wniosek nazwany skargą na uciążliwość postępowania stanowi skargę na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego". Dalej wskazał na treść art. 54 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej u.p.e.a.) Nie wskazał jednak na możliwość prowadzenia postępowania w zakresie zarzutów – art. 33 u.p.e.a..

Istotne jest to, że etap postępowania na którym Strona złożyła wniosek mógł dotyczyć również zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. O takiej możliwości zaklasyfikowania żądania, organ nie poinformował. Ma to o tyle znaczenie, że treść wniosku można było zarówno potraktować jako skargę złożoną w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. na dokonaną czynność egzekucyjną, jak i złożenie w trybie art. 33 u.p.e.a. zarzutu którego podstawą było zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.).

Należy wskazać, że termin do zgłoszenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym wynosi 7 dni od doręczenia tytułu wykonawczego (skargę na czynność egzekucyjną w terminie 14 dni od zawiadomienia o tej czynności). W niniejszej sprawie doręczenie tytułu wykonawczego nastąpiło w dniu 27 grudnia 2016 r. natomiast strona wniosek złożyła w dniu 2 stycznia 2017 r., a tym samym zmieściła się w terminie do złożenia zarzutów (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.).

Jak już wcześniej wskazano złożone przez stronę żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego określa przedmiot tego postępowania. Zasadniczym obowiązkiem organu administracji jest właściwe ustalenie treści wniosku (podania) strony zwracającej się do niego o wydanie decyzji. Jeśli zatem treść pisma nasuwa jakiekolwiek wątpliwości, gdy strona formułuje swoje żądanie w sposób nieprecyzyjny, niezrozumiały czy nieporadny, obowiązkiem organu, jest zwrócenie się do wnioskodawcy, aby ten sprecyzował swoje żądania. W rozpoznawanej sprawie pomimo podjęcia przez organ działań w celu ustalenia treści wniosku, organ obowiązek ten wykonał w niewystarczającym stopniu. W ocenie Sądu, organ nie przekazał stronie w pełnym zakresie informacji o jej sytuacji procesowej i przysługujących jej środkach obrony jej praw. Jako niedopuszczalną należy uznać sytuację w której organ wskazuje tylko jedną możliwość zaklasyfikowania wniosku w sytuacji w której strona w ramach obrony swoich praw mogła skorzystać również z innego trybu. Brak prawidłowego, a w zasadzie wyczerpującego poinformowania o przysługujących na tym etapie środkach ochrony, mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpoznanie skargi na czynność egzekucyjną oraz zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią inne środki ochrony dłużnika, również zakres postępowania w ramach tych instytucji jest odmienny.

Wskazać należy również, że organ w zaskarżonym postanowieniu wprost wskazuje, że w ramach skargi na czynności bada jedynie działania zmierzające

do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Dalej stwierdził,

że w postępowaniu skargowym z art. 54 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji bada się jedynie te czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie

do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora

w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe ponoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów

na podstawi art. 33 u.p.e.a. Inaczej mówiąc, organ wskazał, że argumentacja strony sprowadza się do zarzutu uciążliwości zastosowanego środka egzekucyjnego,

co mogło być przedmiotem rozpatrzenia w postępowaniu dotyczącym zarzutów. Postępowanie to mogło zostać wszczęte tylko w terminie 7 dni od doręczenia tytułu wykonawczego, a skoro prowadzone było postępowanie w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a.to zarzuty te nie mogły zostać rozpatrzone.

Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego nie otrzymania przez Skarżących od organu zawiadomienia z dnia [...] kwietnia 2017 r., wskazać należy że w aktach administracyjnych sprawy (k-126) znajduje się przesyłka adresowana do Strony, dwukrotnie awizowana. Na ZPO widnieje zapis, że informacje o przesyłce (awizo) umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Ponadto z koperty jak

i ZPO wynika, że próba doręczenia przesyłki nastąpiła 26 kwietnia 2017 r., a awizo powtórne 04 maja 2017 r. Zwrot pisma do adresata nastąpił 11 maja 2017 r. Oznacza to, że Strona fizycznie przedmiotowej przesyłki nie otrzymała (bo przesyłka wróciła do organu). Zgodnie z treścią art. 44 § 1 w razie niemożności doręczenia pisma

w sposób wskazany w art. 42 i 43operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§2 art. 44Kpa). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie

o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3 art. 44 Kpa). Doręczenie uważa się za dokonane

z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się

w aktach sprawy. W niniejszej sprawie wszystkie przesłanki skutecznego doręczenia pisma określone w powołanym przepisie zostały spełnione, organ więc uprawniony był do przyjęcia domniemania doręczenia przesyłki wynikającego z powołanego przepisu.

Ponownie rozpatrując sprawę organ winien zatem udzielić stronie stosownych wyjaśnień i wskazówek w zakresie jej sytuacji procesowej istniejącej na dzień złożenia wniosku tj. 2 stycznia 2017 r. Obowiązkiem organu będzie zwrócenie się do wnioskodawców z zapytaniem czy pismo wniesione w dniu 2 stycznia 2017 r. jest skargą na czynności egzekucyjne, stanowi zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym czy też stanowi jedno i drugie.

W ocenie Sądu na tym etapie postępowania nie ma wystarczających podstaw do przyjęcia o jakiego rodzaju środka zaskarżania Strona chciała skorzystać. Z tych przyczyn Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie wydane zostało

z naruszeniem art. 7, art. 8 oraz art. 9 Kpa, a to powoduje konieczność jego uchylenia na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – P.p.s.a.