Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 267/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy: article: art. 147 par 1, art. 223 par 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 101 ust 1,
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.
article: art. 4 ust1, art. 15 ust 1 i ust 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 23 ust 1
journal: Dz.U. 2004 nr 92 poz 880
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody
article: art. 21, art. 31 ust 3
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 maja 2015 r. sprawy ze skargi A. O. i A. O. reprezentowanych przez przedstawiciela ustawowego K. O. na uchwałę Rady Gminy Mielno z dnia 30 października 2014 r. nr LX/611/2014 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Gminy Mielno w obrębie ewidencyjnym Mielno w obszarze przyległym do ulicy Chrobrego I. stwierdza nieważność § 105 zaskarżonej uchwały, II. stwierdza, że § 105 zaskarżonej uchwały nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. nakazuje ściągnąć od Gminy Mielno kwotę [...] ([...]) złotych tytułem nieuiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. A. O. i A. O. reprezentowane przez matkę wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na uchwałę Rady Gminy Mielno Nr LX/611/14 z dnia 30 października 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy Mielno w obszarze ewidencyjnym Mielno przyległym do ul. Chrobrego.

Uzasadniając skargę wskazały, że uchwała została podjęta z naruszeniem prawa ponieważ w trakcie procedury planistycznej nie uwzględniono ich uwag dotyczących działek nr [...] i w efekcie przeznaczono je w planie pod zieleń parkową. Przeznaczenie takie przewidziano tylko do działek skarżących oraz działek nr [...] . Wszystkie wyżej wymienione działki, z wyjątkiem działki [...], należą do prywatnych właścicieli i jako jedyne spośród prywatnych zostały przeznczone w planie pod zieleń parkową. Na działkach sąsiednich nr [...] oprócz zieleni dopuszczono zabudowę i usługi. Wszystkie te działki, jak i inne leżące wzdłuż ul. [...] i przylegające do jeziora J. leżą na terenie zagrożonym powodzią. Ustalenie różnego sposobu zagospodarowania tych działek oznacza nierówne traktowanie obywateli, ponieważ w tym samym obrębie dopuszcza się różne przeznaczenie działek, co narusza art. 64 Konstytucji RP zgodnie z którym własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie w jakim nie narusza istoty prawa własności. Ustanowiony zakaz nie może być tłumaczony nieestetycznym wyglądem punktów handlowych ponieważ są one stawiane tymczasowo. Lepszym rozwiązaniem byłoby przyjęcie w planie jednolitej zabudowy do której stosowaliby się wszyscy handlujący prowadzący działalność na terenie gminy M. Ponadto, tereny zieleni parkowej powinna zapewnić gmina na należącym do niej gruncie, a nie przymuszać do tego kilka osób prywatnych. Działki nr [...] są własnością małoletnich A. O. i A. O. i są dzierżawione. Zapisy planu uniemożliwiają dotychczasowy sposób korzystania z tych działek i uderzają w prawo do dysponowania własnością. Gmina M. traktuje mieszkańców w sposób nierówny od lat dzieląc na lepszych i gorszych, co potwierdzają zapisy planu. Ponadto, w stosunku do działki nr [...] wydane zostało pozwolenie na budowę.

Zdaniem skarżących podczas uchwalania planu naruszono także procedurę planistyczną. W porządku obrad Rady Gminy M. z dnia [...] r. w punkcie 10.1 przewidziano, że podczas sesji nastąpi uchwalenie planu miejscowego w obrębie ewidencyjnym M. Zatem z góry założono, że złożone do planu uwagi nie zostaną rozpatrzone. W porządku obrad nie przewidziano rozpatrywania uwag zgłoszonych do planu, co z góry uniemożliwiło wielu zainteresowanym osobom uczestnictwa w sesji Rady Gminy. Także prezentowanie informacji w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy wprowadzało w błąd mieszkańców Gminy M., tak by nie mieli oni realnego wpływu na kształt podjętej uchwały. W dniu 31 października w BIP-ie Gminy nadal widniała informacja, że trwa opiniowanie, uzgadnianie, przeprowadzanie oceny oddziaływania na środowisko, tymczasem zgodnie z art. 14 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym czynności te powinny być zakończone przed podjęciem uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. Uwagi do projektu planu należało składać do [...] r. Brak aktualizacji informacji co do sposobu rozpatrzenia uwag, terminów sporządzenia planu sugeruje, że celowo wprowadzano w błąd osoby zainteresowane takim a nie innym przeznaczeniem terenów. Rozpatrzenie uwag, wprowadzenie zmian w projekcie powinno nastąpić przed uchwaleniem planu miejscowego, dopiero później projekt planu powinien zostać przekazany do uchwalenia. Do dnia wniesienia skargi nie została zamieszona w BIP-ie informacja dotycząca sposobu rozpatrzenia uwag do projektu planu. Oprócz bezprawnego naruszenia prawa własności zostało naruszone także prawo dostępu do informacji publicznej skarżących ponieważ informacje zamieszczane na stronie Gminy były nierzetelne i zamieszczano je w formie wybiórczej tak, aby uniemożliwić mieszkańcom dostęp do rzetelnej informacji na temat działań Gminy.

Rada Gminy M. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśniła, że zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Mielno zatwierdzonego uchwałą Nr XXX/224/97 z dnia 7 listopada 1997 r. i zmienionego uchwałą Nr XLIV/459/10 z dnia 27 kwietnia 2010 r., działki skarżących zlokalizowane są na terenie oznaczonym jako teren zieleni. Ustalenia zawarte w studium dla tego terenu wskazują na zakaz zabudowy (lokalizacji budynków). Dopuszczenie na tym terenie zabudowy usługowej byłoby sprzeczne ze studium, a co za tym idzie sprzeczne z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro ustalenia planu miejscowego są zgodne z zapisami studium, a plan został uchwalony po przeprowadzeniu przewidzianej ustawą procedury planistycznej, zaskarżona uchwała nie narusza prawa.

Ponadto, zapisy planu dotyczące terenu elementarnego C13 ZP w którym znajdują się działki skarżących, są tożsame z zapisami poprzednio obowiązującego na tym terenie planu miejscowego miejscowości M. przyjętego uchwałą Rady Gminy Mielno Nr XV/96/92 z dnia 4 lutego 1992 r. (Dz. Urz. Woj. Koszalińskiego Nr 3 poz. 28), który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.). W planie tym działki te objęte były terenem elementarnym C20-ZP jako teren zieleni parkowej dla rekreacji czynnej i biernej.

W ocenie Rady Gminy M. pogląd skarżących dotyczący naruszenia zasady równości jest nieuzasadniony. Każda regulacja prawna oceniana jako przejaw dyskryminacji określonej grupy obywateli, narusza prawo obywateli do równego traktowania, przy czym równość dotyczyć może jedynie podmiotów wykazujących tę samą cechę prawnie relewantną, wyróżnioną z punktu widzenia zawartości kontrolowanej normy. Równość nie może być rozumiana jako identyczność. Dotyczy to również określania zasad przeznaczenia poszczególnych terenów. Niezależnie od tego plan przewiduje (§ 4 pkt 6) zabudowę, dla której do dnia wejścia w życie planu została wydana prawomocna decyzja o pozwoleniu na budowę, uznając ją za istniejącą, zgodną z planem. Nie jest także zasadny zarzut dotyczący konieczności umieszczenia w porządku obrad rady gminy punktu dotyczącego rozpatrywania uwag złożonych do planu. Ustawodawca nie przesądził w formie normatywnej jak powinna postępować rada gminy poddając rozpatrzeniu poszczególne uwagi zgłoszone do planu. Najbardziej właściwe wydaje się ujęcie tego etapu postępowania w protokole sesji poświęconej realizacji art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tak też uczyniła Rada Gminy M. Ujęcie rozpatrzenia uwag do planu w osobnym punkcie porządku obrad sesji kolidowałoby z zapisem art. 20 ust. 1 ustawy w myśl którego wymagane rozstrzygnięcia stanowią załącznik do planu.

Nieuzasadnione są także zarzuty skargi dotyczące błędnych informacji o aktualnym etapie procedowania planu zawartych w BIP-ie Gminy. Podany w skardze adres internetowy dotyczy rejestru wniosków o sporządzenie lub zmianę planów miejscowych (studium) i dotyczy zgłoszonych przez zainteresowanych postulatów dotyczących zmiany uchwalonych już planów miejscowych albo wniosków w sprawie przystąpienia do sporządzenia nowych planów. Aktualne informacje dotyczące rozpatrzonych uwag do zaskarżonego planu znajdowały się na stronie BIP w innym miejscu. Świadczy o tym dołączony do odpowiedzi na skargę wydruk z BIP który został opublikowany w dniu 15 października 2014 r.

W dniu 21 maja 2015 r. na rozprawie pełnomocnik skarżących oświadczył, że wnosi i wywodzi jak w skardze i precyzuje, że skarga dotyczy § 105 zaskarżonej uchwały.

Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w odpowiedzi na skargę. Oświadczył, że działki skarżących są objęte terenem zielonym co wynika ze studium, a także terenem zalewowym, który został ustalony zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 uchwały Sejmiku Zachodniopomorskiego z dnia 15 września 2009 r. nr XXXII/375/09 (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2004 r. poz. 1637), oraz zgodnie z uzgodnieniami poczynionymi w Regionalnym Zarządzie Gospodarki Wodnej w Szczecinie. Pełnomocnik wyjaśnił, że powodem dopuszczenia zabudowy na sąsiednich terenach było to, że przed uchwaleniem planu dla tych terenów wydane zostały decyzje o warunkach zabudowy i część tych inwestycji została wykonana. Z okazanego na rozprawie rysunku studium wynika, że działki skarżących znajdują się na terenach I-1.ZP oraz VZE (zieleń naturalna i zieleń parkowa).

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Przeprowadzone pod tym kątem badanie § 105 zaskarżonej uchwały doprowadziło do uznania przez Sąd, że skarga jest uzasadniona.

Skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Zaskarżona uchwała jest uchwałą z zakresu administracji publicznej, a skarżące reprezentowane przez przedstawiciela ustawowego dokonały bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa i zachowały termin do wniesienia skargi. Niewątpliwie też są osobami legitymowanymi do wniesienia skargi, jako właścicielki nieruchomości których przeznaczenie i sposób zagospodarowania określa § 105 planu miejscowego.

Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), ustalenie przeznaczenia terenu, oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Mając wyłączną kompetencję do planowania miejscowego, gmina może, pod warunkiem że działa w granicach i na podstawie prawa, samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania obszaru podlegającego jej władztwu planistycznemu.

Ze skargi, odpowiedzi na skargę, a także z uchwały nr LX/611/2014 Rady Gminy Mielno wynika, że działki nr [...] stanowiące własność skarżących określone zostały w planie jako tereny zieleni urządzonej, bez możliwości lokalizowania nowej zabudowy, w tym bez możliwości lokalizowania obiektów tymczasowych (§ 105 planu). Ze skargi wynika, że dotychczas działki te były wykorzystywane do prowadzenia działalności handlowej ponieważ położone są nad jeziorem J. przy ul. [...]. Zatem zawarty w planie zakaz lokalizowania na nich jakiejkolwiek zabudowy niewątpliwie negatywnie wpływa na sposób wykonywania prawa własności przez skarżące. Do atrybutów prawa własności należy uprawnienie do korzystania z rzeczy oraz do rozporządzania nią. Właścicielowi wolno z rzeczą robić wszystko, z wyjątkiem tego, co jest mu zakazane (art. 140 Kodeksu cywilnego). Prawo własności stanowi najszerszą formę korzystania z rzeczy, ale nie daje właścicielowi pełni władzy nad rzeczą. Elementem ustawowej definicji tego prawa jest bowiem możliwość korzystania i rozporządzania rzeczą przez właściciela w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa. Ustawowe definicje prawa własności wyznacza całokształt obowiązującego ustawodawstwa. Zatem zarówno przepisy prawa cywilnego jak i innych działów prawa, przede wszystkim prawa administracyjnego. Do prawa administracyjnego kształtującego granice prawa własności zaliczyć należy m. in. regulacje prawa budowalnego, prawa ochrony środowiska czy prawa planowania przestrzennego. Prawo do zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy, stanowi element prawa własności, a regulacje planistyczne, na równi z innymi regulacjami ustawowymi, są elementami ograniczającymi to prawo. W konsekwencji ograniczenia te nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Prawo do zabudowy jest więc przejawem prawa do korzystania z rzeczy, oczywiście w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Ograniczenia prawa do zabudowy wprowadzane mogą być na podstawie licznych ustaw materialnych. Takim przykładem są ograniczenia do zabudowy w związku z utworzeniem na danym terenie jednej z form przestrzennej ochrony przyrody (park narodowy, rezerwat, park krajobrazowy, obszar chronionego krajobrazu i inne). Przykładem takim są również ograniczenia związane z przeznaczeniem i określeniem zasad zagospodarowania danego terenu w planie miejscowym. Ustalenia planu miejscowego nie rozszerzają uprawnień właścicielskich nawet nadając prawo do zabudowy (w przypadku przeznaczenia gruntu na cele inwestycyjne), stanowią ograniczenie prawa właściciela. Stanowisko takie wynika z przepisów konstytucyjnych. Na podstawie art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483 ze zm.) ochrona własności stała się jedną z zasad ustroju gospodarczego RP. Na podstawie art. 64 Konstytucji własność stała się również jednym z podstawowych praw ekonomicznych, może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie w jakim nie narusza istoty prawa własności. Zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Art. 31 ust. 3 Konstytucji spełnia funkcję podstawową także dla ochrony prawa własności, statuuje bowiem zasadę proporcjonalności, a więc zakaz nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Przepis ten wskazuje ponadto wartości, których ochrona przemawia za dopuszczalnością ingerencji w konstytucyjne wolności i prawa, w tym w prawa właściciela. W kwestii rozumienia zasady proporcjonalności oraz wartości których ochrona przemawia za dopuszczalnością ingerencji w konstytucyjne wolności i prawa, a więc regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji należy powołać m. in. wyrok Trybunały Konstytucyjnego z 11 maja 1999 r. sygn. K 13/98 w którym Trybunał rozważając treść art. 31 ust. 1 podkreślił, że norma ta dopuszcza możliwość ingerencji w konstytucyjne prawa jednostki jedynie w sytuacji, w której występuje funkcjonalny związek ograniczenia praw jednostki z realizacją wskazanych w art. 31 ust. 3 wartości (bezpieczeństwo państwa, porządek publiczny, ochrona środowiska, zdrowia i moralności publicznej, wolności praw innych osób). Przepis ten stawia przed prawodawcą każdorazowo wymóg stwierdzenia rzeczywistej potrzeby dokonania ingerencji w danym stanie faktycznym w zakres prawa bądź wolności jednostki (konieczności). Podkreśla, że chodzi tu o środki niezbędne w tym sensie, że chronić one będą określone wartości w sposób bądź w stopniu, który nie mógłby być osiągnięty przy zastosowaniu innych środków. Niezbędność to również skorzystanie ze środków jak najmniej uciążliwych dla podmiotów, których prawa lub wolności ulegają ograniczeniu. Ingerencja w sferę statusu jednostki musi więc pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, których ochrona uzasadnia dokonane ograniczenie.

Rada Gminy M. w sposób bardzo istotny ograniczyła prawo własności skarżących przeznaczając należące do nich trzy działki w całości pod zieleń urządzoną, bez możliwości lokalizowania jakiejkolwiek zabudowy. W odpowiedzi na skargę Gmina nie wskazała ochronie jakich wartości ingerencja ta służy. Wskazała jedynie, że przeznaczenie w planie miejscowym działek skarżących pod zieleń urządzoną było zgodne z zapisami studium, a sam plan został uchwalony po przeprowadzeniu określonej ustawą procedury planistycznej. Taka argumentacja nie pozwala na uznanie, ingerencji w prawo własności skarżących dokonano z zachowaniem zasady proporcjonalności, po wyważeniu interesu prawnego skarżących oraz interesu publicznego podlegającego ochronie, nie uzasadnia tak istotnej ingerencji w prawo własności. Gmina M. w odpowiedzi na skargę w zasadzie w ogóle nie uzasadniła zakazu zabudowy na terenie elementarnym C13 ZP, mimo podniesionego w skardze zarzutu nierównego traktowania właścicieli nieruchomości położonych nad jeziorem J. Dopiero na rozprawie pełnomocnik Gminy powołał się na ograniczenia wynikające z § 3 ust. 1 pkt 8 uchwały Sejmiku Zachodniopomorskiego Nr XXXII/357/09 z dnia 14 kwietnia 2014 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego poz. 1637) zgodnie z którym, na obszarach o których mowa w załączniku nr 1 i 2 do uchwały wprowadzono zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Załącznik nr 2 do uchwały określa nazwę, położenie, obszar i ustalenia dotyczące obszaru chronionego krajobrazu o nazwie Koszaliński Pas Nadmorski obejmującego teren trzech powiatów, tj. kołobrzeskiego, koszalińskiego i sławieńskiego. Gmina M. w całości objęta jest obszarem chronionego krajobrazu. Obszar chronionego krajobrazu jest jedną z form ochrony przyrody. Stosownie do art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2004 r. Nr 92 poz. 880 ze zm.) obszar chronionego krajobrazu obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz w ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych. Na obszarze chronionego krajobrazu mogą być wprowadzane zakazy wymienione w art. 24 ustawy o ochronie przyrody, w tym zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii jezior. Jednak i ten zakaz nie może być interpretowany w ten sposób, aby ponad niezbędną miarę ograniczał prawa do korzystania z własności innych podmiotów. Ochrona środowiska przyrodniczego w każdym przypadku wymaga zindywidualizowanego podejścia. Akty prawne w których wprowadzono tę formę ochrony przyrody mają status aktów prawa miejscowego, dlatego rozwiązania w nich przyjęte muszą być uwzględniane w procesie stosowania prawa, w tym przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy.

W myśl art. 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, powinien być zgodny z przepisami odrębnymi odnoszącymi się do obszaru objętego planem. W planie miejscowym określa się bowiem obowiązkowo zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego. Z zaskarżonej uchwały nie wynika, by Rada Gminy Mielno uwzględniła wymagania dotyczące ochrony przyrody zawarte w uchwale Sejmiku Zachodniopomorskiego Nr XXXII/357/09 z dnia 14 kwietnia 2014 r. Treść § 105 uchwały ani załącznika graficznego nie pozwala na ustalenie, gdzie kończy się pas szerokości 100 m od linii brzegu jeziora na którym zabroniona jest lokalizacja obiektów budowlanych. W ocenie Sądu w planie nie uwzględniono obowiązkowych zasad dotyczących ochrony przyrody, co uzasadnia stwierdzenie nieważności § 105 uchwały na podstawie art. 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W planie określa się obowiązkowo granice i zasady zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalone na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszarów szczególnego zagrożenia powodzią. Z dołączonych do planu załączników graficznych wynika, że obszar szczególnego zagrożenia powodzią obejmuje cały brzeg jeziora J., w tym tereny przeznaczone w planie pod zabudowę ([...]). Zatem okoliczność, że także teren elementarny [...] jest obszarem zagrożonym powodzią, nie uzasadnia uchwalonego zakazu zabudowy. Samo powoływanie się na uzgodnienia z Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej nie jest wystarczające do ograniczenia prawa własności.

Reasumując stwierdzić należy, że Rada Gminy M. przekroczyła przyznane jej przez ustawodawcę władztwo planistyczne ponieważ w istotny sposób ograniczyła skarżącym korzystanie z należących do nich działek gruntu nie wskazując jednocześnie ochronie jakich wartości ingerencja ta służy. Treść uchwały Nr XXXII/357/09 Sejmiku Zachodniopomorskiego upoważniała Radę Gminy do uchwalenia zakazu zabudowy w opasie szerokości 100 m od brzegu jeziora Jamno, a nie na całym terenie elementarnym.

Z powyższych względów Sąd stwierdził nieważność § 105 zaskarżonej uchwały na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Orzeczenie zawarte w pkt. II wyroku wydano na podstawie art. 152 tej ustawy, a zawarte w pkt. III na podstawie art. 223 § 2 ponieważ wpis sądowy od skargi nie został uiszczony w całości, a obowiązek poniesienia kosztów postępowania obciąża Gminę M.