Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 69/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-06-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Utrzymano w mocy postanowienie - art. 260 par. 1 ustawy - P.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 177 par. 4 par. 5, art249a, art. 260 par. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, sprzeciwu K. K. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 69/16 w przedmiocie umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego wszczętego wnioskiem o zmianę pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi K. K. na działalność Wicedziekana Okręgowej Rady Adwokackiej we W. w przedmiocie naruszenia zasady udzielania odpowiedzi na pisma stron postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 69/16 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przyznał K. K. (zwanej dalej stroną lub skarżącą) prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie z jej skargi na działalność Wicedziekana Okręgowej Rady Adwokackiej we W. w przedmiocie naruszenia zasad udzielania odpowiedzi na pisma stron.

W dniu 23 maja 2016 r. pełnomocnik ustanowiony z urzędu przedłożył tutejszemu Sądowi opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 17 marca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 69/16 odrzucającego przedmiotową skargę. Dołączył również dowód nadania opinii na adres skarżącej w dniu 17 maja 2016 r.

Wnioskiem z dnia 20 maja 2016 r. skarżąca wystąpiła o przyznanie innego adwokata, nie zgadzając się z treścią opinii adwokata P. B.

Postanowieniem z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 69/16 referendarz sądowy tutejszego Sądu umorzył postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte wnioskiem o zmianę pełnomocnika z urzędu uznając, że rozpoznanie wskazanego żądania skarżącej – z uwagi na udzielenie pomocy prawnej przez ustanowionego adwokata – stało się zbędne.

Pismem z dnia 2 sierpnia 2016 r. skarżąca – z zachowaniem ustawowego terminu – złożyła sprzeciw od opisanego powyżej postanowienia referendarza sądowego stwierdzając, że "(...) Wicedziekan ma obowiązek bronić strony tj. podejrzanych, uczestników skazanych, a nie pisać pisma oddalające obronę".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 – 8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia lub utrzymuje w mocy.

W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2).

W ocenie Sądu wniesiony sprzeciw nie zasługiwał na uwzględnienie, a postanowienie referendarza sądowego było prawidłowe.

Należy podkreślić, że przyznane stronie skarżącej prawo pomocy w postaci ustanowienia pełnomocnika z urzędu zostało już w niniejszej sprawie wykorzystane. Pełnomocnik ten zapoznał się z aktami sprawy i ocenił, że postanowienie o odrzuceniu skargi znajdowało uzasadnienie w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy i brak było podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Uzasadnienie powyższego stanowiska, zawarte w opinii adwokata P. B. z dnia 12 maja 2016 r., zostało doręczone skarżącej w dniu 7 czerwca 2016 r.

Powyższe czynności procesowe wyczerpały tym samym ustawowy tryb działania pełnomocnika z urzędu wynikający z art. 177 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli pełnomocnik wyznaczony na podstawie art. 253 § 2 nie stwierdza podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, składa w sądzie, w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej, sporządzoną przez siebie opinię w tym przedmiocie wraz z odpisem dla strony, dla której został ustanowiony. Sąd doręcza odpis opinii stronie. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej przez stronę biegnie od dnia doręczenia odpisu opinii, o czym sąd poucza stronę, dokonując doręczenia.

Zdaniem Sądu zasadnie zatem referendarz sądowy ocenił żądanie skarżącej uznając, że przyznane prawo pomocy zostało już w niniejszej sprawie wyczerpane poprzez działania pełnomocnika z urzędu mieszczące się w granicach wyznaczonych przepisami ustawy procesowej. Trafnie również dostrzeżono, że w sprawie nie zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 177 § 5 p.p.s.a., czyli sytuacja, w której wobec stwierdzenia przez sąd, że opinia nie została sporządzona z zachowaniem zasad należytej staranności, konieczne jest wyznaczenie innego pełnomocnika.

Dodać przy tym należy, że przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia pełnomocnika z urzędu nie można utożsamiać z wyznaczeniem konkretnego adwokata. Stosownie bowiem do treści art. 253 § 1 zd. 1 p.p.s.a., o wyznaczenie adwokata sąd zwraca się do właściwej okręgowej rady adwokackiej. Innymi słowy, o tym kto będzie ustanowionym pełnomocnikiem z urzędu w konkretnej sprawie nie decyduje Sąd, ale właściwy organ samorządu zawodowego adwokatów.

Konsekwencją ustalenia powyższych okoliczności faktycznym było zasadne uznanie przez referendarza sądowego, że rozpoznanie wniosku o zmianę pełnomocnika z urzędu okazało się zbędne. Zaś w myśl art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.

Wobec uznania, że zakwestionowane w drodze sprzeciwu postanowienie referendarza sądowego okazało się prawidłowe, Sąd – działając na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. – postanowił utrzymać je w mocy.