Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 371/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
659
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie doręczenia decyzji postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu P. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

P. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność i przewlekłość Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w doręczeniu mu decyzji Kolegium z dnia [...] sierpnia 2002 r., nr [...]. W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że wnioskiem z dnia 3 stycznia 2014 r., zwrócił się do organu o doręczenie mu na podstawie art. 110 k.p.a. ww. decyzji. Skarżący wskazał, że decyzja ta została do niego skierowana, gdyż w postępowaniu zakończonym tym rozstrzygnięciem przysługiwał mu status strony. Mimo tego organ przesłał decyzję omyłkowo do innej strony postępowania – M. W. z adnotacją "z prośbą o doręczenie p. P. W.". Skarżący wyjaśnił, że M. W. nie był jego pełnomocnikiem w postępowaniu administracyjnym zakończonym tą decyzją, jak również z uwagi na wzajemne relacje między nimi brak jest podstaw o uznania, że deklarował on, iż M. W. jest jego pełnomocnikiem. Skarżący wskazał, że przedmiotowa decyzja została nadana 28 sierpnia 2002 r. w polskiej placówce pocztowej i odebrana przez osobę będącą stroną przedmiotowego postępowania. W następstwie powyższego nigdy nie została skarżącemu doręczona, przez co nie mógł on skutecznie złożyć od niej odwołania. Skarżący zarzucił organowi, że na skutek braku niezwłocznego doręczenia decyzji z dnia [...] sierpnia 2002 r., pozostaje on w bezczynności w rozumieniu art. 35 § 2 k.p.a. Ponadto zaznaczył, że w jego ocenie Wojewoda [...] prowadzi przewlekle postępowanie odwoławcze, gdyż nie podejmuje jakichkolwiek kroków zmierzających do wyjaśnienia kwestii formalnych sprawy.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że stosownie do treści przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (pkt 4a), akty organów jednostek samorządu terytorialnego i akty nadzoru nad działalnością organów tych jednostek (pkt 6,7) oraz bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a (pkt 8).

Odnosząc powyższe do treści skargi należy wskazać, że w pierwszej kolejności rozważenia wymaga kwestia dopuszczalności przedmiotowej skargi w świetle art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a.

Analizując treść skargi Sąd doszedł do przekonania, że ze skargi wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że jej przedmiotem jest bezczynność i przewlekłość prowadzenia postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] polegająca na braku doręczenia skarżącemu decyzji organu z dnia [...] sierpnia 2002 r., nr [...].

W orzecznictwie sądów administracyjnych reprezentowane jest ugruntowane stanowisko, iż doręczenie decyzji jest czynnością procesową, materialno-techniczną wywołującą skutek w postaci rozpoczęcia biegu terminu do zaskarżenia danego aktu. Doręczenie nie przyznaje, nie stwierdza i nie uznaje jednak uprawnień lub obowiązków. Przez to nie mieści się ono w katalogu czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Stosownie więc do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. nie podlega kontroli sądów administracyjnych także zaniechanie doręczenia decyzji. Zgodnie z tym przepisem kontroli tej podlegają zatem sprawy ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów, ale tylko w przypadkach określonych w pkt 1-4a (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 438/08, z dnia 30 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 1979/14, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2013 r., sygn. akt VI SAB/Wa 83/13 publikowane na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skoro zatem żądanie skarżącego nie mieści się w katalogu spraw objętych kognicją sądów administracyjnych jego skarga podlega odrzuceniu.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 postanowienia, zaś w pkt 2 uwzględniając art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.