Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 311/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2007-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 23 par. 5
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 11
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia NSA Józef Orzel, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant Katarzyna Luto, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 07 lutego 2007 r. sprawy ze skargi L. B. –K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości straty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. oraz odsetek za zwłokę od zaliczek miesięcznych na wskazany podatek dochodowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

W toku postępowania kontrolnego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej

w B. zakwestionował, prawo skarżącego L. B.-K. do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodu wartości oleju napędowego wynikającego z [...] faktur VAT, w których, jako sprzedawca wskazana była stacja paliw "F" spółka jawna. Postępowanie kontrolne wykazało, że kwestionowane faktury wystawione na rzecz firmy skarżącego ( PHU "P"), mają takie same numery i daty wystawienia jak te wystawiane na rzecz innych odbiorców przez stację paliw "F". Różnią się one wartościami netto, brutto i kwotą podatku VAT. Do faktur wystawianych na rzecz innych niż PHU P. odbiorców są dołączone paragony fiskalne i odzwierciedlają one faktyczne transakcje. W oparciu o zeznania właściciela i pracowników firmy "F" w tym M. O., który przyznał się do wystawiania faktur nie dokumentujących faktycznej sprzedaży uznano, że faktury, na których jako wystawca widnieje stacja paliw "F" nie są dowodami wiarygodnymi.

Do akt sprawy włączono uzyskane z Komendy Wojewódzkiej Policji

w B. zgromadzone w ramach postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w B. [...] materiały dowodowe (tzw. "WZ" sporządzone na okoliczność zakupu oleju opałowego) oraz z Urzędu Kontroli Skarbowej w B. faktury VAT, dokumentujące sprzedaż oleju opałowego przez Spółkę "E" w B. B. Oddział w B.

na rzecz następujących podmiotów: ""L. W. [...] P. [...]", "M. O. [...] C. [...]" oraz "L. B. [...] N. P. ul. [...]", Przesłuchany w dniu [...] grudnia 2004 r. w charakterze świadka D. C. (kierownik oddziału spółki "E" w B.), zeznał, że faktury wystawione na nazwisko L. B., odzwierciedlają rzeczywiste transakcje kupna sprzedaży oleju opalowego. Świadek wskazał również, że sprzedaż oleju opalowego skarżącemu dokumentują również faktury wystawione na nazwiska: W., O.

Powyższe było podstawą wydania przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. w dniu [...] grudnia 2005 r., decyzji nr [...], w której skarżącemu L. B.-K. (właścicielowi PHU "P"), określono wysokość straty za 2003 r. w wysokości [...] zł

oraz wysokość odsetek za zwłokę od zaliczek miesięcznych za styczeń i luty 2003 r.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2006 r., Nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w B. w oparciu o art. 230 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa zwrócił sprawę organowi pierwszej instancji celem zmiany dotychczasowej decyzji i dokonania wymiaru uzupełniającego. W uzasadnieniu wskazano, że dokumenty zebrane w postępowaniu wykazały że skarżący zużywał jako paliwo do środków transportowych olej opałowy, dostarczany w znacznej mierze przez spółkę "E", a wydatki z tego powodu nie były ujmowane przez skarżącego w kosztach. Wskazano, że organ pierwszej instancji przyjął, iż faktyczne zużycie oleju opałowego jako paliwa odpowiada ilości oleju napędowego, jaka występowała na fakturach zakwestionowanych wystawionych przez stację paliw "F" w Ł. z tytułu rzekomych transakcji olejem napędowym. Podniesiono, że organ pierwszej instancji w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że zużycie oleju opałowego od nieustalonych w trakcie postępowania podmiotów ustalił poprzez wyliczenie różnicy między ilościami paliwa z zakwestionowanych faktur, a ilościami faktycznymi w transakcjach udokumentowanych z firmą "E". Jednakże przy wyliczaniu wartości paliwa od nieustalonych podmiotów od kwoty [...] litrów (wynikającej z zakwestionowanych faktur z "F") odjęto tylko wielkości [...] litrów ( faktury na podmioty fikcyjne) oraz [...] litrów oleju opałowego (z dokumentów "WZ" wystawionych przez E.), co dało wynik [...] litrów, pominięto tym samym wielkość [...] litrów ( faktury VAT wystawione przez E. na rzecz skarżącego) wynikającą z faktur wystawionych przez E. na rzecz PHU P. W związku, z czym zalecono wyeliminowanie błędu (skutkującego zawyżeniem kosztów uzyskania) przychodu przy zmianie decyzji.

W związku z powyższym Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., Nr [...] zmienił swoją decyzję z dnia [...] grudnia 2005 r. i określił za 2003 r. stratę w wysokości [...] zł oraz odsetki za zwłokę od styczeń, luty i czerwiec 2003 r. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jednoznacznie wskazuje, że transakcje zakupu oleju napędowego od firmy "F" ([...] litrów o wartości netto [...] zł) nie miały miejsca oraz, że skarżący kupował olej opalowy, a faktury ze stacji "F" dokumentują fikcyjny zakup oleju napędowego do samochodów użytkowanych w firmie skarżącego. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. uznał, że posiadanie faktur rzekomo wystawionych

przez stację paliw "F" i uwzględnienie ich w dokumentacji księgowej miało umożliwić ujęcie do kosztów uzyskania przychodów wydatków w rzeczywistości poniesionych na nabycie oleju opałowego. Wskazano również, ze skarżący nie ujmował w kosztach uzyskania przychodu wydatków związanych z zakupem oleju opałowego od firmy "E" (z faktur VAT [...] l o łącznej wartości netto [...] zł, z faktur na fikcyjne podmioty [...] l, w wysokości brutto [...]-, z dokumentów "WZ" [...] l o łącznej wartości [...] zł), czym zaniżono koszty uzyskania przychodów. Powyższe spowodowało uznanie przez organ ksiąg rachunkowych za nierzetelne. Podstawę opodatkowania określono na podstawie danych wynikających z księgi oraz w drodze oszacowania dokonanego w oparciu o przepis art. 23 §4 i §5 Ordynacji podatkowej (przedmiotem szacowania były, mające wpływ na podstawę opodatkowania, koszty uzyskania przychodu).

Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wskazano, okoliczności faktyczne sprawy potwierdzają słuszność stanowiska organu pierwszej instancji, iż posiadanie faktur rzekomo potwierdzające transakcje ze stacją paliw "F" w zakresie kupna oleju napędowego miało umożliwić stronie ujęcie w kosztach uzyskania przychodów wydatków poniesionych w rzeczywistości na nabycie oleju opałowego. Podniesiono, że podatnik celowo nie ujmował wydatków na nabycie znacznych ilości oleju opałowego, w zamian, za co księgował w koszty działalności droższy olej napędowy, który rzekomo był kupowany na stacji paliw "F" w Ł. Zatem dla celów ustalenia faktycznych kosztów nabycia paliwa do środków transportowych wykorzystywanych w działalności skarżącego przyjęto, iż zakupiony został rzeczywistości olej opałowy w ilości [...] l, odpowiadającej wielkości z zakwestionowanych faktur. Podkreślono przy tym, że wszystkie inne zakupy oleju napędowego, ujęte w księgach rachunkowych nie były kwestionowane przez organy podatkowe i stanowią koszty uzyskania przychodów. Za nieuzasadniony uznał również zarzut odnoszący się do "bezgranicznego" dania wiary przez organ kontroli skarbowej zeznaniom M. O., pracownika firmy "F". Organ wskazał, dlaczego nie dał wiary zeznaniom skarżącego i zatrudnionych przez niego kierowców oraz wskazał, przesłanki przemawiające za wiarygodnością powtórnych zeznań Pana

M. O. dotyczących procederu wystawiania tzw. "pustych" faktur rzekomo mających dokumentować sprzedaż oleju napędowego na Stacji Paliw F. Podniósł również, że rozbieżności w treści przesłuchań pracownika stacji paliw i pracowników PHU "P" spowodowały, iż dowody te szczegółowo ocenił organ prowadzący postępowanie pod kątem ich wiarygodności oraz znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Dyrektor Izby Skarbowej w B. również odniósł się do treści przesłuchań obu stron transakcji kupna-sprzedaży paliwa na Stacji Paliw F. i podtrzymał stanowisko organu pierwszej instancji.

Na powyższą decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w B. złożona została skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, w której pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W skardze zarzucono decyzji (podobnie, jak w odwołaniu od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej) naruszenie: art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez odebranie prawa do wliczenia w ciężar kosztów wydatków związanych z zakupem paliwa; art.121; art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodów; art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy; art. 187 §1 Ordynacji podatkowej poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania materiału dowodowego i jego wyczerpującego rozpatrzenia; art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przeprowadzenie dowolnej oceny zgromadzonych dowodów, w tym przesłuchań świadków w osobach pracowników oraz właściciela firmy "F" oraz art.230 §1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez zastosowanie wymiaru uzupełniającego pomimo braku przesłanek ku temu.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w wyniku przesłuchań świadków ustalono odmienny przebieg zdarzeń, w zależności od tego, która strona była przesłuchiwana, czy pracownicy skarżącego czy też pracownicy Stacji Paliw F. w Ł. Skarżący wskazuje, że kontrolujący dają bezkrytyczną wiarę danym wynikającym z dokumentacji firmy F. oraz podkreśla, że w praktyce istnieje zjawisko takie jak obrót poza ewidencją oraz sprzedaż towarów przez pracowników w ukryciu przed pracodawcą, a tego w sprawie nie rozważono. Zarzucono również, że w postępowaniu dano wiarę Panu M. O. - pracownikowi Stacji Paliw F., pomimo iż ten złożył zeznania o radykalnie odmiennej treści. Niezrozumienie strony budzi również wyliczenie wydatków na zakup paliwa według cen właściwych dla oleju opałowego. Podniesiono też, iż skoro organ kontroli skarbowej doszedł do wniosku, że transakcje pomiędzy Stacją Paliw "F" a firmą "P" L. B.-K. nie miały miejsca, zasadne było na podstawie art. 199a §3 ustawy Ordynacja podatkowa wystąpienie do sądu powszechnego o ustalenie czy pomiędzy stronami istniały stosunki prawne. Skarżący podnosi ponadto, że nabywanie oleju opałowego nie wyklucza zakupów oleju napędowego. Zdaniem strony niezrozumiałe jest przyjęcie fikcyjności wszystkich faktur za 2003 r. wystawionych przez "F" na rzecz firmy skarżącego "P". Skarżący zarzuca, że w postępowaniu nie uwzględniono wniosków dowodowych strony odnośnie przesłuchania Pana M. O. z jednoczesnym udziałem poszczególnych pracowników firmy P., W. R. - kierowcy zatrudnionego w firmie P., a także pracowników firmy F. – M. T. i J. W. na okoliczność tankowania pojazdów firmy P.

W związku z powyższym skarżący żąda uchylenia decyzji organu podatkowego pierwszej i drugiej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając zarzut naruszenia art.230 §1 ustawy Ordynacja podatkowa podniesiono, że przekazanie sprawy do wymiaru uzupełniającego może nastąpić, tylko gdy stan faktyczny sprawy jest oczywisty, a doszło do wadliwego zastosowania przepisu prawa, Wskazany tryb może być zastosowany, jeżeli z brzmienia odpowiednich przepisów prawa podatkowego wynika określony (wyższy) wymiar zobowiązania lub niższy wymiar straty. Ażeby przekazać sprawę do organu pierwszej instancji odmienne ustalenie podstawy opodatkowania lub podatku musi wynikać

z przepisu prawa podatkowego. Już samo kryterium wskazuje zatem, że chodzi tu

o ewidentną, niebudzącą wątpliwości sprzeczność z przepisami prawa,

a nie niezgodność z ocenami stanu faktycznego, które choćby na podstawie tych przepisów - pozwalają wyznaczyć podstawę opodatkowania lub podatek.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie uznając podniesione zarzuty za nieuzasadnione i podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje

w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe zakwestionowały wydatki związane z zakupem oleju napędowego ze stacji paliw "F". Jako kluczowy dowód w sprawie uznano zeznania pracownika stacji paliw – M. O., złożone w dniu [...] września 2005 r., w których zeznał, że to on sporządził wszystkie okazane mu faktury, również te, w których jako wystawców podano innych pracowników stacji. Zeznał, że faktury te nie dokumentują faktycznej sprzedaży paliwa i zostały przez niego wystawione na zlecenie L. B.-K. za wynagrodzeniem w wysokości 5 groszy od litra paliwa ujętego w fakturach. Do ich sporządzania wykorzystywał komputer używany na stacji "F". Wystawiał fakturę, a następnie poprawiał dane i uzyskiwał kolejną fakturę o tym samym numerze i dacie, lecz o innym asortymencie i na innych nabywców. Po wystawieniu fikcyjnej faktury na rzecz PHU "P" świadek stemplował je pieczęcią stacji "F", nanosił podpisy (również za pozostałych pracowników stacji "F", których imiona i nazwiska wpisywał jako wystawców), kopie faktur niszczył, a oryginały przekazywał skarżącemu.

Organ odwoławczy, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazał, dlaczego dał wiarę zeznaniom złożonym przez M. O. w dniu [...] września 2005 r., a nie tym złożonych w dniu [...] czerwca 2005 r. Przedstawione w tym względzie rozumowanie organu jest logiczne i pozostaje w zgodzie z zasadami doświadczenia życiowego. Ponadto zeznania z dnia [...] września 2005 r. są zbieżne z jego wyjaśnieniami złożonymi w toku postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w B. zakończonego wydaniem wyroku skazującego M. O. w sprawie. Nie bez znaczenia w sprawie jest właśnie fakt, że M. O. wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2006 r. wydanym przez Sąd Rejonowy w B. III Wydział Karny, w sprawie [...], został uznany za winnego popełniania zarzucanych mu czynów i prawomocnie skazany (karty 49-54 akt sądowych), m.in. za poświadczenie nieprawdy poprzez wielokrotne wystawienie faktur VAT na zakup przez firmę PHU "P" oleju napędowego, podczas gdy faktycznie takich sprzedaży nie dokonał, w zamian za przyjęcie korzyści majątkowej w kwocie po 5 groszy od fikcyjnie wpisanego każdego litra oleju napędowego do faktur VAT. Uznanie M. O. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów wymagało od Sądu Rejonowego rozpoznającego sprawę poczynienia takich ustaleń faktycznych, które przesądzały o jego winie, a wyrok zapadły w sprawie nie może być traktowany, jako orzeczenie mniejszej wagi (jako swoista linia obrony) tylko, dlatego, że zapadło bez rozprawy.

W świetle postanowień art. 11 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego, co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Powyższe nie pozwala Sądowi rozpoznającemu niniejszą sprawę

na dokonywanie odmiennych ustaleń w tym zakresie niż ustalenia dokonane

przez sąd karny, co do popełnienia przez M. O. czynu wypełniającego dyspozycje normy karnej, a polegającego na poświadczeniu nieprawdy w fakturach VAT wystawionych pod szyldem stacji paliw "F". Tym bardziej, że za wiarygodnością późniejszych zeznań M. O. przemawiają także inne dowody zgromadzone w trakcie kontroli, w tym m.in. to, że pod numerami i w terminach wystawienia faktur, na których widnieje jako nabywca oleju napędowego firma skarżącego, znajdują się kopie faktur wystawionych na rzecz innych podmiotów gospodarczych (brak kopii zakwestionowanych faktur VAT rzekomo wystawionych na rzecz PHU "P"), czy też wyjaśnienia J. B. dotyczące okoliczności sporządzenia zestawienia zakupów paliwa, mającego potwierdzić tankowanie samochodów na stacji "F". Również pozostali pracownicy stacji paliw "F" J. W. i M. T. zeznali, iż nie wystawiali i nie podpisywali zakwestionowanych w niniejszym postępowaniu faktur. Ponadto również z zeznań współwłaściciela spółki "F" K. G. wynika, że kwestionowane faktury VAT nie zostały wystawione przez stację paliw. Zeznania tych świadków różnią się od zeznań złożonych w toku postępowania podatkowego przez skarżącego i część pracowników firmy PHU "P". Powyższe potwierdza również włączony do akt sprawy wyciąg protokołu kontroli w stacji paliw "F" dotyczący weryfikacji zgodności danych dotyczących oleju napędowego zawartych w fakturach VAT zakupu oleju napędowego oraz na fakturach VAT i paragonach z kasy fiskalnej dokumentujących sprzedaż wymienionego asortymentu (na koniec 2003 r. w F. zostało [...] l oleju napędowego, gdy z zakwestionowanych faktur, których kopii nie było u wystawcy wynikała ilość [...] l oleju napędowego).

Biorąc pod uwagę podnoszone wyżej okoliczności związane ze skazaniem M. O., należy uznać, że organy prawidłowo i logicznie zinterpretowały oraz oceniły zeznania przesłuchiwanych osób. Odbyło się to w zgodzie z zasadami swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz.60 ze zm.).

Powyższe jednoznacznie wskazuje, że transakcje zakupu oleju napędowego od firmy "F" ([...] litrów) nie miały miejsca oraz było podstawą do nieuznania za dowód w sprawie prowadzonych w firmie skarżącego "P" urządzeń księgowych (nierzetelność) i oszacowania podstawy opodatkowania. Organy podatkowe dokonując oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie słusznie przyjęły, że skarżący kupował olej opalowy, a faktury ze stacji "F" miały jedynie umożliwić ujęcie w kosztach uzyskania przychodu wydatków poniesionych w rzeczywistości na zakup oleju opalowego. Powyższe założenie potwierdza fakt, że skarżący nie ujmował w ewidencjach księgowych kosztów zakupu oleju opałowego z firmy "E" z siedziba w B. B. (ustalenia organów w rym zakresie nie były zresztą kwestionowane). Dokonując "szacunku" kosztów uzyskania przychodów przyjęto, że zużycie środków napędowych pozostawało na niezmienionym poziomie, dlatego też dla celów ustalenia faktycznych kosztów nabycia paliwa przyjęto, iż skarżący w rzeczywistości zakupił olej opałowy w ilości [...] litrów (ilość oleju wyszczególniona w [...] fakturach, w których jako wystawcę podano stacje paliw "F"). Organ uznał, że część kosztów ([...] l i [...] l, [...] l) o wartości brutto [...] zł, została udokumentowana fakturami i dokumentami "WZ" wystawionymi przez "E", w tym również na fikcyjne podmioty ("W", "O"), które w/g zeznań D. C. dokumentowały sprzedaż oleju opałowego skarżącemu, a pozostała ilość została nabyta od nieustalonych z nazwy podmiotów ([...] l). Przyjęcie do kosztów uzyskania przychodów także wartości oleju opałowego pochodzącego od bliżej nie zidentyfikowanych podmiotów ([...] zł), a także zakupu oleju opałowego do celów grzewczych ([...] zł) świadczy o tym, że organy dokonując oszacowania wysokości kosztów uzyskania przychodu starały się przyjąć wartości zbliżone do rzeczywistych.

Reasumując działania organów w niniejszej sprawie ocenić należy

jako obiektywne i bezstronne, zmierzające do wszechstronnego zgromadzenia materiału dowodowego i dokładnego ustalenia stanu faktycznego. Przeprowadzone w sprawie dowody i ich ocena wskazują, że wyciągnięte zostały logiczne i zgodne

z zasadami doświadczenia życiowego wnioski w zakresie zakwestionowanych faktur nie dokumentujących faktycznie dokonanej przez firmę "F" na rzecz skarżącego sprzedaży oleju napędowego, a "oszacowania" dokonano z uwzględnieniem postulatu wynikającego z art. 23 § 5 ustawy Ordynacja podatkowa tj. w wysokości zbliżonej do rzeczywistej.

Za niezasadny należało również uznać sugestie o konieczności wystąpienia

w trybie art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe pomiędzy PHU "P", a stacją paliw "F" z Ł. Wskazany przepis ma zastosowanie w sytuacji wystąpienia wątpliwości wynikających z dowodów zgromadzonych w toku postępowania, dotyczących istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego. W przedmiotowej sprawie w świetle prawomocnego wyroku skazującego M. O. (sygn. akt [...]) i zgromadzonego materiału dowodowego nie ma wątpliwości, iż pomiędzy wskazanymi podmiotami nie miały miejsca transakcje kupna-sprzedaży oleju napędowego udokumentowane zakwestionowanymi fakturami ([...] sztuk), w których jako wystawca figuruje stacja paliw "F".

Również zarzut naruszenia art. 188 ustawy – Ordynacja podatkowa. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego tj.: z dnia [...] października 2005 r. w przedmiocie przeprowadzenia przesłuchania M. O. pracownika stacji paliw "F" w Ł., na okoliczność tankowania pojazdów firmy "P"; z dnia [...] listopada 2005 r. w przedmiocie przesłuchania w charakterze świadka W. R. kierowcy zatrudnionego w firmie "P", na okoliczność tankowania pojazdów firmy "P" w stacji paliw "F"; z dnia [...] listopada 2005 r. w przedmiocie przesłuchania w charakterze świadka M. T. i J. W., pracowników firmy "F", również na ww. okoliczność, sąd uznał za niezasadny, z uwagi na to, że w większości wnioski dowodowe sprowadzały się do ponownego przesłuchania świadków na okoliczności, które były już przedmiotem ich pierwszego przesłuchania (przy przesłuchaniu M. O. oraz większości zatrudnionych przez L. B. – K. osób był obecny pełnomocnik skarżącego).

Powyższe wskazuje, że ocena spornych wydatków dokonana przez organ podatkowy nie jest oceną dowolną. Trudno stawiać organom zarzut naruszenia

art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej tylko dlatego, że dokonując oceny zebranego materiału dowodowego w sprawie wyciągnęły wnioski odmienne

od prezentowanych przez skarżącego.

Odnosząc się natomiast do wniosku o przesłuchanie W. R., należy uznać, że Dyrektor Izby Skarbowej w B. przekonująco wywiódł (w uzasadnieniu decyzji), że zeznania tego świadka nie wniosą nowych istotnych okoliczności w sprawie, w związku ze zbieżnym stanowiskiem pozostałych przesłuchanych już pracowników PHU "P".

Za niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art.230 §1 ustawy Ordynacja podatkowa. W postanowieniu przekazującym sprawę do wymiaru uzupełniającego Dyrektor Izby Skarbowej w B. wskazał, na błąd arytmetyczny w obliczaniu kosztów uzyskania przychodu dotyczący ustalenia ilości oleju opałowego pochodzącego od niezidentyfikowanych odbiorców, tym samym nie dokonał oceny kryteriów podjętej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej decyzji, a jednie wskazał, że takie działanie prowadzące do dwukrotnego zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup oleju udokumentowanego fakturami wystawionymi przez "E" na rzecz skarżącego, byłoby sprzeczne z konstrukcją kosztów uzyskania przychodów wynikającą z przepisów prawa (ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Sąd nie stwierdził podnoszonych w skardze naruszeń przepisów prawa. Organy podatkowe właściwie dokonały subsumcji norm prawa materialnego

pod prawidłowo ustalony stan faktyczny. Nie naruszyły przy tym przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego

na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd orzekł,

jak w sentencji.