Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1417/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Ewa Pisula-Dąbrowska, Protokolant referent stażysta Eliza Kusy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2011 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową oddala skargę


UZASADNIENIE

H. K. wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

H. K. pismem z dnia 21 września 2009 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż jego córka jest właścicielem stawów hodowlanych, a on zajmuje się ich ochroną przed drapieżnikami oraz kłusownikami. Wyjaśnił, że w ostatnim czasie nasiliły się akty kłusownictwa, kradzieży sprzętu rybackiego, paliwa i innych przedmiotów. Wszystkie ujawnione sprawy zgłasza Policji. Wnioskodawca podał także, że spędza wiele czasu w porze nocnej w obrębie stawów, w lesie, gdzie nie ma zasięgu telefonii komórkowej. Wielokrotnie był świadkiem czynów przestępczych związanych z przemytem, przeprowadzaniem osób do granicy, kradzieżami drewna oraz kłusownictwem na szkodę Skarbu Państwa. Niejednokrotnie zgłaszał te fakty Straży Granicznej oraz Straży Leśnej. Podniósł, że prawie zawsze w takich sytuacjach ma poczucie zagrożenia, mimo tego, że ma przy sobie broń myśliwską. Wyjaśnił także, że nie pamięta dat wszystkich ujawnionych i zgłoszonych spraw, ale było ich na przestrzeni lat kilkadziesiąt, z czego pięć w bieżącym roku. W jednym przypadku podejrzani, u których dokonano przeszukania, grozili mu. Faktu tego jednak nie zgłosił, ponieważ nie czuł się z ich strony zagrożony.

Organ I instancji w toku postępowania administracyjnego uzyskał informację z Prokuratury Rejonowej w K., zgodnie z którą H. K. występował jako pokrzywdzony w sprawach [...] oraz [...] (o czyn z art. 278 § 1 kk). Obydwie sprawy zostały zakończone postanowieniem o umorzeniu dochodzenia wobec niewykrycia sprawcy. Uzyskano również informację z Komisariatu Policji w Gx., z której wynika, że Komisariat prowadził postępowania przygotowawcze zgłaszane przez H. K., w których posiadał on status osoby pokrzywdzonej. Postępowania te dotyczyły; kradzieży ryb o wartości 2 000 zł oraz pojemnika na ryby o wartości 1 000 zł; kradzieży pompy wtryskowej, filtru paliwa do ciągnika rolniczego oraz kompletu kluczy oczkowych o łącznej wartości 1 200 zł; kradzieży kosy spalinowej oraz 100 litrów benzyny o łącznej wartości 3 500 zł; kradzieży ryb dokonanej przez nieletnią. Wszystkie te kradzieże zostały dokonane na szkodę H. K. W żadnym z powyższych zdarzeń nie doszło do zagrożenia życia i zdrowia H. K. Wszystkie sprawy zakończyły się umorzeniem z powodu niewykrycia sprawcy, za wyjątkiem sprawy kradzież ryb przez osobę nieletnią, która została przekazana do rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy w K. Ponadto organ uzyskał informację z Krajowego Rejestru Karnego, wskazującą iż H. K. nie figuruje w Kartotece Karnej Krajowego Rejestru Karnego, a także opinię o wnioskodawcy sporządzoną przez Komisariat Policji w Gx.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w G. działając na podstawie art. 12 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maj 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) odmówił H. K. wydania pozwolenia na bron palną bojową w celu ochrony osobistej.

W wyniku wniesionego przez stronę odwołania Komendant Główny Policji decyzją dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Przeprowadzając postępowanie ponownie Komendant Wojewódzki Policji w G. uzyskał informację z Sądu Okręgowego we W., iż H. K. występował w sprawie o sygn. akt [...] w charakterze świadka. W toku składania zeznań w tej sprawie świadek nie informował, że obawia się o swoje bezpieczeństwo. Zastępca Komendanta Komisariatu Policji w Gx. przekazał natomiast informacje, że prowadzone były w Komisariacie postępowania przygotowawcze z zawiadomienia H. K. dotyczące kradzieży kabla elektrycznego, paliwa do ciągnika, dwukrotnie kradzieży ryb, mienia oraz pompy. Sprawy te zostały umorzone z powodu niewykrycia sprawcy. Nie prowadzono spraw dotyczących gróźb karalnych kierowanych pod adresem H. K. Żaden z funkcjonariuszy nie był też świadkiem gróźb kierowanych pod adresem wyżej wymienionego.

Komendant Wojewódzki Policji w G. decyzją dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] ponownie odmówił H. K. wydania pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej.

Po rozpatrzeniu odwołania H. K. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W ponownie prowadzonym postępowaniu Komendant Wojewódzki Policji w G. dokonał przesłuchania H. K. Zeznał on, że w imieniu córki zarządza gospodarstwem rybackim stanowiącym jej własność. Gospodarstwo to położone jest w obrębach leśnych, z dala od innych zabudowań mieszkalnych. W II kwartale 2010 r. trzykrotnie dokonano naruszenia prawa na tym terenie - była to kradzież z włamaniem do budynku gospodarczego, kłusownictwo na stawach oraz kradzież kabla elektrycznego zasilającego budynek gospodarczy. Ochroną gospodarstwa w nocy zajmuje się jeden pracownik, a docelowo przewidziane są trzy osoby, w tym i on. W dzień na tym terenie przebywa zawsze kilka osób.

W trakcie przesłuchania H. K. uzasadnił potrzebę posiadania broni obawą przed zamachem na jego życie lub zdrowie wynikającą z faktu, iż zeznaje on jako świadek w sprawie zorganizowanej grupy przestępczej i swoimi zeznaniami obciąża osoby, które kierowały tą grupą. Przyznał, iż do chwili obecnej brak jest widocznych i odczuwalnych działań bezprawnych wymierzonych w jego osobę, ale wynika to według niego z faktu, iż osoby te prawdopodobnie przebywają obecnie w areszcie. Podkreślił, iż zawsze reaguje na każde naruszenie prawa i przez to jest bardziej zagrożony niż inne osoby. Podał przykład swojego kolegi, podobnie jak on nie tolerującego chuligańskich zachowań i niszczenia mienia, który został za to pobity i który w wyniku tego pobicia zmarł. Według niego posiadanie przez niego broni będzie miało charakter prewencyjny albowiem może odstraszyć potencjalnych kłusowników i złodziei.

Organ I instancji uzyskał ponadto informację z Prokuratury Rejonowej w K., z której wynikało, iż w aktach postępowań przez nią nadzorowanych, w których za pokrzywdzonego został uznany H. K., brak jest jakiejkolwiek informacji odnośnie ewentualnych gróźb wobec jego osoby.

Dodatkowo organ I instancji ustalił, iż H. K. od 2010 r. nie składał w terenowej jednostce Policji żadnych zawiadomień o popełnionych na jego szkodę przestępstwach. Komisariat Policji w Gx. prowadził natomiast w tym okresie dwa postępowania z art. 278 § 1 k.k. na szkodę A. K., która jest właścicielem gospodarstwa rybackiego.

W toku postępowania organ na wniosek strony przesłuchał Komendanta Komisariatu Policji D. L. oraz M. S. Uzyskał również informację od Prokuratora Prokuratury Okręgowej w O. A. B. na temat śledztwa w sprawie dotyczącej zorganizowanej grupy przestępczej zajmującej się przemytem papierosów do Niemiec i Wielkiej Brytanii, w którym H. K. występował w charakterze świadka.

W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy Komendant Wojewódzki Policji w G. decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] na podstawie art. 10 ust. 1 oraz 12 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), odmówił wydania H. K. pozwolenia na posiadanie jednego egzemplarza broni palnej bojowej do ochrony osobistej uznając, iż w jego przypadku nie zachodzą szczególne okoliczności, uzasadniające wydanie j przedmiotowego pozwolenia na broń.

W odwołaniu od powyższej decyzji H. K. zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie i w efekcie przyjęcie, że okoliczności, na które się powołał nie stanowią wystarczających przesłanek do wydania pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej; art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w efekcie nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; art. 75 § 1 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie i w efekcie nieprzeprowadzenie dowodów wskazanych przez stronę postępowania i wydanie decyzji z pominięciem dowodów z zeznań wskazany świadków i ze wskazanych dokumentów. Ponadto zarzucił naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz niezebranie całości materiału dowodowego, art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w trakcie postępowania, a także uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

H. K. wniósł również o przeprowadzenie dowodu z zeznań kolejnych świadków: E. A., H. N., J. K. i A. K. - na okoliczność potwierdzenia występowania zagrożenia jego życia i jego rodziny, jak również dowodu z dokumentu - Legitymacji Społecznej Straży Rybackiej nr [...] na okoliczność jej treści oraz potwierdzenia, że strona wykonuje czynności, z którymi wiąże się realne zagrożenie jej życia i zdrowia. Ponadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z akt spraw znajdujących się w Komisariacie Policji w Gx. ([...], [...], [...]) na okoliczność kierowania gróźb pod jego adresem.

Komendant Główny Policji, w wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji, organ stwierdził, że w przypadku wnioskodawcy brak jest okoliczności wskazujących na bezpośrednie zagrożenie zdrowia lub życia, co uzasadniałoby wydanie mu pozwolenia na broń. Komendant Główny Policji wyjaśnił, że art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji daje organom Policji prawo oceny, czy powoływane przez stronę okoliczności uzasadniają rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z jej żądaniem. Ponieważ przedmiotowa ustawa nie ustala, choćby przykładowych, przesłanek mogących mieć wpływ na wydanie pozwolenia na broń, w tym broń palną bojową do ochrony osobistej, organy Policji przyjęły, że za wydaniem pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej przemawiają okoliczności potwierdzające, że osoba ubiegająca się o takie pozwolenie znajduje się w sytuacji rzeczywistego, stałego i ponadprzeciętnego, tj. wyróżniającego ją z ogółu obywateli, zagrożenia życia lub zdrowia. Prawo do posiadania broni palnej należy więc przyznać osobie, która powoła szczególne okoliczności, uzasadniające wyposażenie jej w tak drastyczny środek ochrony osobistej i która przekona organy Policji, że ze względu na stopień jej osobistego zagrożenia inne środki byłyby nie wystarczające. Zagrożenie to musi mieć przy tym charakter obiektywny, a nie wynikać tylko z jej przekonania.

Organ podniósł, iż z materiału dowodowego wynika, że strona kryteriów tych nie spełnia, ponieważ jej obawa o bezpieczeństwo własne ma charakter subiektywny. Strona tylko hipotetycznie zakłada, iż w przyszłości nieznani sprawcy mogą zagrozić jej życiu i zdrowiu. Za korzystnym rozstrzygnięciem nie przemawiają także przywołane przez stronę zdarzenia, gdyż nie miały one dla jej życia i zdrowia żadnych negatywnych skutków.

W ocenie organu prowadzenie gospodarstwa rybackiego samo w sobie nie stanowi przesłanki decydującej o wydaniu pozwolenia na broń. Za takim rozstrzygnięciem nie przemawiają również inne, ustalone w przypadku H. K. okoliczności. Argumenty, jakie on przywołał składając wniosek o wydanie pozwolenia, jak również materiały zebrane przez organ I instancji w trakcie prowadzonego postępowania nie świadczą o stałym, realnym i ponadprzeciętnym zagrożeniu jego życia lub zdrowia. Odnosząc się do obaw strony związanych z możliwością dokonania kolejnych kradzieży na terenie gospodarstwa rybackiego, Komendant Główny Policji zwrócił uwagę, iż dotychczasowe kradzieże dokonywane były pod nieobecność strony bądź innych osób odpowiedzialnych za jego ochronę. Z tych właśnie względów posiadanie przez niego broni nie mogłoby im zapobiec. Wbrew jego obawom, nie doszło też do prób realizacji pogróżek związanych z tym, iż po zgłoszeniu kradzieży, u osób podejrzanych prowadzono przeszukania, były też one przesłuchiwane. Nie odnotowano też żadnych zamachów na osobę H. K., w tym mogących mieć związek z zeznaniami złożonymi przez niego w 2002 r. i później w sprawie dotyczącej działania zorganizowanej grupy przestępczej zajmującej się przemytem papierosów. Z tych względów, zdaniem organu odwoławczego, należało uznać, iż brak jest okoliczności obiektywnie świadczących o realnym i ponadprzeciętnym zagrożeniu życia i zdrowia strony; takiego waloru nie można bowiem przyznać jej subiektywnym odczuciom.

Komendant Główny Policji podniósł ponadto, iż dowodu na istnienie takich okoliczności nie stanowi fakt, że strona w toku postępowania uzyskała legitymację członka Społecznej Straży Rybackiej, albowiem zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, prawo do używania broni palnej przy wykonywaniu czynności służbowych ma jedynie - i to w uzasadnionych przypadkach - Państwowa Straż Rybacka.

Za wydaniem stronie pozwolenia nie może też przemawiać fakt, iż jeden z jej znajomych został pobity tak dotkliwie, że w wyniku tego pobicia zmarł. Jego śmierć nie miała bowiem żadnego związku ze stroną, a jej przekonanie, iż do zdarzenia doszło dlatego, że poszkodowany, podobnie jak ona, zawsze bronił porządku prawnego, co nie wszystkim się podobało, jest tylko subiektywnym odczuciem.

Organ odwoławczy stwierdził, iż wydanie H. K. pozwolenia na broń stałoby w sprzeczności z reglamentacyjnym charakterem samej ustawy o broni i amunicji, a tym samym z racjami interesu społecznego, które przejawiają się w tym, aby pozwoleń na broń palną nie było więcej, niż to wynika z niewątpliwej konieczności określonej celem, do którego broń ma być używana. Prawo do broni nie jest objęte konstytucyjnym katalogiem praw i swobód obywatelskich, a dostęp do niego - zgodnie z wolą ustawodawcy - podlega administracyjnej reglamentacji. Dlatego nie każda osoba może je uzyskać. Wskazał także, że dla zwiększenia poczucia bezpieczeństwa strona może nabyć takie środki ochrony, na których posiadanie nie jest wymagane pozwolenie organu Policji.

Odnosząc się zaś do wniosku strony o przesłuchanie wskazanych świadków na okoliczność potwierdzenia przez nich istnienia zagrożenia życia i zdrowia strony i jej rodziny Komendant Główny Policji wyjaśnił, że w sytuacji, gdy nie ustalono żadnych wydarzeń, w wyniku których strona została poszkodowana, ani też nie miały miejsca próby zamachu na nią, przesłuchanie kolejnych świadków jest zbędne. Zdaniem organu niecelowe jest również przeprowadzenie dowodu z akt spraw prowadzonych przez Komisariat Policji w Gx., z uwagi na to, iż zgodnie z pismem Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w Gx., w roku 2010 r. H. K. nie składał żadnych zawiadomień w tej jednostce dotyczących popełnionych na jego szkodę przestępstw. Prowadzono jedynie postępowania dotyczące kradzieży mienia na szkodę jego córki, będącej właścicielką gospodarstwa rybnego.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie H. K. wniósł o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący postawił zarzuty oraz złożył wnioski zbieżne z zawartymi w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Dodatkowo skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenia art. 6 k.p.a. w związku z art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 t ze zm. wprowadzonymi ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, obowiązującymi od dnia 10 marca 2011 r.), poprzez ich niezastosowanie i w efekcie oparcie zaskarżonej decyzji na podstawie nieobowiązujących przepisów ustawy.

W uzasadnieniu skargi ponownie powołał się na fakt zarządzania gospodarstwem rybackim córki, w związku z czym jest narażony na bezprawne działania innych osób, które są wymierzone zarówno w gospodarstwo jak i w niego. Zdaniem skarżącego uzasadnia to twierdzenie, że zagrożenie jego życia lub zdrowia w związku z wykonywaniem działalność o wysokim stopniu ryzyka, jest ważną przyczyną, która uzasadniała wydanie pozwolenia na broń palną bojową. Skarżący podniósł, że w trakcie postępowania administracyjnego powoływał się na fakt przynależności do Społecznej Straży Rybackiej oraz na wykonywanie obowiązków wynikających z przepisów prawa i narażanie się sprawcom potencjalnych przestępstw. W jego ocenie jest to również ważną przyczyną posiadania broni palnej. Podkreślił, że w przypadku zatrzymania osoby na gorącym uczynku istnieje wysokie ryzyko napaści i zagrożenia jego życia lub zdrowia, co w jego ocenie jednoznacznie wskazuje na potrzebę zapewnienia osobistej ochrony, poprzez wydanie pozwolenia na broń palną bojową. Zarzucił też, że organ nie wziął pod uwagę, iż w ostatnich latach prowadzenia gospodarstwa znacznie nasiliły się akty kłusownictwa, kradzieży sprzętu rybackiego i rolnego, paliwa i wielu innych przedmiotów.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania rozstrzygnięcia - decyzji w sprawie. Sąd administracyjny nie ocenia więc decyzji pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga H. K. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] lutego 2011 r. nie naruszają prawa.

Przedmiotowe decyzje nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego, jak również przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 10 § 1, art. 75 § 1 w zw. z art. 78 § 1 oraz art. 77 § 1 k.p.a., w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni, w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 marca 2011 r. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie uzasadniają jego wydanie.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lutego 2003 r., sygn. akt III SA 1515/01, stwierdził, iż "brak po stronie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń przesłanek negatywnych określonych w art. 15 ust. 1 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji, nie może być utożsamiany z obowiązkiem wydania takiej osobie pozwolenia na broń. Do wydania takiego pozwolenia niezbędne jest bowiem jeszcze ustalenie przez właściwy organ Policji, iż okoliczności faktyczne przedstawione przez osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń, uzasadniają wydanie takiego pozwolenia (art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji), przy czym decyzja wydana na podstawie powołanego przepisu nie ma charakteru uznaniowego. Przeciwnie, jeżeli zajdą okoliczności w tym przepisie wymienione, to organy Policji mają obowiązek wydania pozwolenia na broń. Decyzja ta ma zatem charakter decyzji związanej".

Mając powyższe na względzie należy podkreślić, iż sam brak przesłanek negatywnych nie wystarcza do wydania pozwolenia na broń palną, a jego uzyskanie jest uzależnione od wystąpienia po stronie wnioskującego okoliczności faktycznych, które przekonają organ, że wydanie pozwolenia jest uzasadnione. Organy Policji nie mogą przy wydawaniu pozwoleń na broń kierować się uznaniem administracyjnym, jednak mają prawo i obowiązek oceny całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.) przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia wydanie pozwolenia. Rzeczą Sądu jest zbadać, czy ocena ta nie była dowolna, jednak rzeczą organu jest wypracowanie jej kryteriów.

Kontrolując prawidłowość oceny okoliczności, które - zdaniem skarżącego - uzasadniają wydanie mu pozwolenia na broń do ochrony osobistej, Sąd miał też na względzie, że z treści obowiązujących przepisów prawa nie da się wywieść prawa obywateli do posiadania broni, gdyż prawo to nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP, a posiadanie broni jest ściśle reglamentowane. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt II OSK 97/05, potwierdził ustaloną linię orzeczniczą, że "posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Oznacza to, że dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego". Ten pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd w całości podziela.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie należy w pełni podzielić też pogląd zawarty w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż okolicznością faktyczną uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń do ochrony osobistej jest stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia lub zdrowia wnioskodawcy. Ocena zaś, czy w konkretnym przypadku takie szczególne zagrożenie występuje, należy do organów Policji, które w tym zakresie mogą prowadzić bardziej lub mniej rygorystyczną politykę, a jej zasady nie podlegają kontroli Sądu, którego kognicję ściśle określa cytowany powyżej przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Sąd bada zatem, czy ocena ta nie nosi cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2002 r., sygn. akt III SA 3456/00, LEX nr 137839).

W ocenie Sądu organy Policji w niniejszej sprawie szczegółowo ustosunkowały się do wszystkich argumentów przedstawionych przez skarżącego, oceniły całokształt zebranego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego i uzasadniły dlaczego uważają, że skarżący nie znajduje się w sytuacji szczególnego zagrożenia jego życia i zdrowia, usprawiedliwiającej wydanie mu pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej.

Za uzasadnioną należy uznać ocenę organów administracji obu instancji, zgodnie z którą fakt zarządzania przez skarżącego gospodarstwem rybackim stanowiącym własność jego córki nie jest okolicznością uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń palną do celów ochrony osobistej. Prowadzenie takiego zajęcia nie wiąże się bowiem z ponadprzeciętnym zagrożeniem życia lub zdrowia. Na ocenę taką nie mogą mieć wpływu również kradzieże mienia, jakie miały miejsce na terenie zarządzanego gospodarstwa rybackiego oraz fakt składania przez skarżącego zeznań w sprawie dotyczącej działania zorganizowanej grupy przestępczej zajmującej się przemytem papierosów. Nie odnotowano bowiem, żadnych zamachów na osobę skarżącego związanych z powyższymi zdarzeniami, ani też prób realizacji pogróżek kierowanych w stosunku do skarżącego. Nie może również być argumentem przemawiającym za wydaniem skarżącemu pozwolenia na broń palną bojową do celów ochrony osobistej okoliczność członkostwa skarżącego w Społecznej Straży Rybackiej. Jak słusznie bowiem zauważa organ członkowie tej Straży nie mają prawa używania broni palnej przy wykonywaniu czynności służbowych.

W ocenie Sądu organy Policji zasadnie zatem podniosły, że istnieje szereg innych, niż posiadanie broni palnej, sposobów przeciwdziałania stanom ewentualnego zagrożenia w związku z faktem prowadzenia działalności gospodarczej i związanym z tym obrotem wartościami pieniężnymi.

Sąd podziela w pełni ocenę organu, że skarżący w toku postępowania administracyjnego nie przedstawił obiektywnie przekonywujących dowodów pozwalających Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w G., a następnie Komendantowi Głównemu Policji, stwierdzić, iż faktycznie strona skarżąca charakteryzuje się wyraźnie ponadprzeciętnym zagrożeniem działaniami przestępczymi, co uzasadniałoby posiadanie środka samoobrony w postaci broni palnej bojowej. Organ I instancji przeprowadził na tę okoliczność wyczerpujące postępowanie wyjaśniające. Z informacji przekazanych przez Prokuraturę Rejonową w K. wynika, że w aktach postępowań przez nią nadzorowanych brak jest jakichkolwiek informacji odnośnie ewentualnych gróźb wobec skarżącego. Ponadto, jak ustalił organ, skarżący od 2010 r. nie składał terenowej jednostce Policji żadnych zawiadomień o popełnionych na jego szkodę przestępstwach.

Tym samym skarżący nie wykazał przesłanek uzasadniających konieczność posiadania broni do ochrony osobistej, natomiast subiektywne przekonanie, że jako osoba zarządzająca gospodarstwem rybnym córki, może on stać się potencjalną ofiarą zamachu na życie lub zdrowie, nie jest wystarczające.

To stanowisko organów Policji znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym. Jak podkreślono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2003 r. (sygn. akt III SA 1857/01) brak poczucia bezpieczeństwa, z różnych powodów deklarowany jest przez bardzo wiele osób. Nie oznacza to jednak obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wystąpił.

Skarżący nie udowodnił, że znajduje się w stanie stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia lub zdrowia. Przedstawione okoliczności zostały poddane weryfikacji w toku postępowania administracyjnego. Zgodzić się należy z organem, że dowodzą jedynie subiektywnego odczucia zagrożenia. Należy też podkreślić, że organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza broń palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), tj. wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne.

Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, organ poprawnie ocenił, że skarżący, który spełnia wprawdzie kryteria formalne do wydania pozwolenia na broń palną, nie wykazał okoliczności uzasadniających wydanie mu takiego pozwolenia w celu ochrony osobistej.

Przechodząc do zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego należy podkreślić, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu przez sąd jest ustalenie, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygniecie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne.

W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy administracji obu instancji wyczerpująco ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.), ocenił zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 80 k.p.a.), a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd za zasadne uznał stanowisko organu odwoławczego co do niecelowości przeprowadzania dowodów wskazanych przez stronę w odwołaniu. Należy jednocześnie zaznaczyć, że powyższych wniosków dowodowych skarżący, nie zgłosił na etapie postepowania przed organem I instancji we wskazanym przez siebie terminie.

Skarżący podnosząc zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., przez organ odwoławczy nie przedstawił natomiast jakichkolwiek argumentów wskazujących na to, że powyższe uchybienie ze strony organu II instancji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. nie stanowi automatycznie podstawy do uchylenia decyzji, jeśli nie towarzyszy mu takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego rozwijających zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu i zapewniających jej realizację, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Dopiero zatem wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się natomiast do zarzutu wydania decyzji w oparciu o nieobowiązujące już przepisy ustawy o broni i amunicji należy zauważyć, iż zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U Nr 38, poz. 195 ze zm. ), do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy (tj. przed dniem 10 marca 2011 r.) stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją zostało wszczęte we wrześniu 2009 r., dlatego też do jej rozpoznania zastosowanie miały przepisy ustawy o broni i amunicji w wersji obowiązującej przed wejściem w życie ww. ustawy.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.