Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1640/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
odrzucono skargę
odrzucono skargę
odrzucono skargę
odrzucono skargę
odrzucono skargę
odrzucono skargę
odrzucono skargę
odrzucono skargę
odrzucono skargę
odrzucono skargę
odrzucono skargę
odrzucono skargę
odrzucono skargę
odrzucono skargę
odrzucono skargę
odrzucono skargę
odrzucono skargę
odrzucono skargę
odrzucono skargę
odrzucono skargę
odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58, art. 220
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Mirosław Bator Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi A. J., J. K., M. J., A. K., H. W., K. W., E. M., W. W., A. R., E. W., P. W., J. D., S. R., E., M. F., A. B., A. B., J. P., A. K., A. A., G. B., B. O., D. R., S. R. i M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 października 2015 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: odrzucić skargę A. J., M. J., A. K., H. W., K. W., E. M., W. W., A. R., P. W., J. D., S. R. , M. F., A. B., A. B., J.P., A. K., A. A., G. B., B. O., D. R., S. R. i M. R. Sygn. akt 11 SA/Kr 1640/15 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Mirosław Bator Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi J.K., E. W. i E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 października 2015 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego skargę oddala.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 31 grudnia 2015 r. pełnomocnik skarżących - radca prawny W. R. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi. Natomiast zarządzeniem z 1 lutego 2016 r. stosownie do treści § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, póz. 2193 ze zm.), pełnomocnik skarżących został wezwany do uiszczenia wpisów sądowych w wysokości 200 zł. Pisma zawierały pouczenie, że nieuzupełnienie braków w terminie 7 dni skutkowało będzie odrzuceniem skargi.

Wezwania zostały skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżących w dniach 21 stycznia 2016 r. i 22 lutego 2016 r. W zakreślonym terminie skarżący J. K., E. M. i E. W. uiścili wpis od skargi. Pełnomocnik przedłożył również pełnomocnictwa udzielone mu przez: A. J., J. K., M. J., A. K., K. W., E. M., A. R., E. W., P. W., J. D., S. R., E. M., M.F., A. B., A. A., G. B., B. O., D. R., S. R.

Stosownie do 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., póz. 270 ze zm.) skarga, od której mimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ww. ustawy sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.

W świetle przedstawionego stanu faktycznego należy uznać, że jedynie w stosunku do J. K., E. M. i E. W. braki zostały uzupełnione terminie, w związku w powyższym ich skarga zostanie rozpoznana.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów, należało orzec jak w sentencji postanowienia.

sygn. akt II SA/Kr 1640/15

UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją znak [....] , wydaną dnia 16 września 2015 r. działając na podstawie art. 156 § 1, art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 oraz art. 104 i art. 107 § 1-4 k.p.a. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 20 stycznia 2014 r.,nr: [....] , znak: [....] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [....] o oznaczeniu KRA0211_F z wewnętrzną liną zasilającą i planowanym zjazdem z ul. [....] w K. , na działkach nr [....] obr. [....] , [....] obr. [....] ".

Organ wskazał w uzasadnieniu, że wniosek o stwierdzenie nieważności opisanej decyzji został złożony przez A.J. i innych.....,. We wniosku podnoszono, że zamierzenie inwestycyjne objęte decyzją błędnie nie uznano za przedsięwzięcie mogące zawsze, bądź co najmniej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a w związku z tym wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Ponadto niezgodne z prawem było wydanie decyzji w sprawie bez wcześniejszego uzyskania i przedłożenia przez Inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Kolegium wskazało następnie, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady stabilności i trwałości decyzji ostatecznych i może nastąpić tylko wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest bezspornie przedsięwzięciem, jakie można zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zakwalifikować jako: 1. przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, 2. przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko lub 3. przedsięwzięcie inne niż te powyżej wskazane, a zatem przedsięwzięcie, które nie może zawsze, ani też potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jak wynika z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 w/w rozporządzenia to, do jakiej kategorii zaliczymy dane przedsięwzięcie zależy, w przypadku instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej i radiolokacyjnej, innej niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 5000 W (a z taką instalacją mamy do czynienia w sprawie) od tego, w jakiej odległości od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności. W przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko jest to do 150 m, w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest to od 150 m do 200m, a w przypadku innych przedsięwzięć jest to powyżej 200 m. Zatem zakwalifikowanie dane przedsięwzięcia do grupy przedsięwzięć mogących zawsze, tylko potencjalnie albo nie mogących nawet potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zależy od ustaleń faktycznych mających za przedmiot ustalenie odległości pomiędzy środkiem elektrycznym, w osi głównej wiązki promieniowania anteny a miejscem dostępnym dla ludności.

Jak wskazało Kolegium, Prezydent Miasta K. w toku swojego postępowania ustalił, że planowana inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze lub tylko potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z tym nie było konieczności uzyskiwania dla inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nadto w toku sprawy przedłożono projekt decyzji Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w K. , a ten nie wyraził swojego sprzeciwu także w przedmiocie kwalifikacji przedsięwzięcia. Wreszcie kwalifikacja przedsięwzięcia została poczyniona przez organ pierwszej instancji na podstawie wniosku o wydanie decyzji, w tym załączonej do niego Kwalifikacja przedsięwzięcia zgodnie z rozporządzeniem w sprawie określania rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Podnoszona we wniosku podstawa dla stwierdzenia nieważności, polegająca na błędnej kwalifikacji przedsięwzięcia jako nie mogącego zawsze, ani też potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie jest podstawą dla stwierdzenia nieważności, jako polegająca na ewentualnym błędzie w ustaleniach faktycznych. Odnosząc się jeszcze do kwestii interpretacji pojęcia nieostrego, jakim jest pojęcie miejsc dostępnych dla ludności Kolegium wskazało, że z uwagi na konieczność wykładni w razie naruszenia normy prawnej zawierającej to pojęcie, nie można nadać znaczenia rażącego temuż naruszeniu z uwagi na wątpliwości, które powodują konieczność wykładni tegoż pojęcia.

A.J. , J.K. i inni...., złożyli w terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podnieśli, że doszło do rażącego naruszenia § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez uznanie, że objęta wnioskiem inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego zawsze bądź co najmniej mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Jednocześnie wskazano na naruszenie art. 59, art. 71 i art. 73 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez wydanie decyzji pomimo uprzedniego nie uzyskania i nie przedłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem skarżących stan faktyczny w sprawie został ustalony błędnie, co spowodowało że objętej wnioskiem inwestycji nie uznano za przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie wymagające uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Powyższe pozbawiło skarżących rzetelnej weryfikacji siły oddziaływań pól elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludności, na drodze postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach. Podniesiono, że naruszenie ustaleń faktycznych jest naruszeniem podstawy faktycznej decyzji , która jest kwalifikowana przez regulacje materialne - prawne, tym samym błąd w ustaleniach faktycznych może być zakwalifikowany jako rażące naruszenie prawa. Zakwestionowano również rozważania poczynione przez Kolegium w zaskarżonej decyzji a dotyczące relacji pomiędzy zaistnieniem pojęcia nieostrego a możliwością stwierdzenia nieważności. Stwierdzono, że samo wystąpienie pojęć nieostrych nie może automatycznie prowadzić do wyłączenia możliwości stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 23 października 2015r., znak [....] , wydaną na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1, art.138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 k.p.a. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Kolegium wyjaśniło, że naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji, gdy ma charakter "rażący", tzn. gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu poprzez proste zestawienie ze sobą. Kluczową przesłanką z punktu widzenia regulacji art. 156 § l k.p.a. jest rażące naruszenie prawa. Kolegium ponownie stwierdziło, że decyzja Prezydenta Miasta K. nie jest dotknięta wadą skutkującą stwierdzeniem nieważności z uwagi na brak rażącego naruszenia prawa przy jej wydaniu. Niezakwalifikowanie danej inwestycji do przedsięwzięć mogących zawsze lub tylko potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wiąże się z brakiem konieczności uzyskiwania dla tej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W odniesieniu do kwestii zbadania oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko Kolegium podtrzymało stanowisko wyrażone przez uprzednio orzekający skład, iż w toku postępowania przed organem I instancji wyjaśniono, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, ponieważ nie jest przedsięwzięciem zaliczonym do mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ zaznaczył też, że w razie naruszenia normy prawnej zawierającej to pojęcie, nie można nadać znaczenia rażącego temu naruszeniu z uwagi na wątpliwości, jakie powodują konieczność wykładni tego pojęcia (brak jest przymiotu oczywistości naruszenia prawa z uwagi na konieczność wykładni pojęcia nieostrego).

W odniesieniu do twierdzeń wniosku, że błąd w ustaleniach faktycznych może być zakwalifikowany jako rażące naruszenie prawa Kolegium wyjaśniło, że podnoszona we wniosku podstawa dla stwierdzenia nieważności, polegająca na błędnej kwalifikacji przedsięwzięcia nie jest podstawą dla stwierdzenia nieważności, jako polegająca na ewentualnym błędzie w ustaleniach faktycznych. Na etapie postępowania nieważnościwoego nie można badać ustaleń faktycznych, albowiem takie czynności organu są zastrzeżone dla innego trybu nadzwyczajnego. W toku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności organ bada zgodność postępowania a w szczególności wydanej w sprawie decyzji administracyjnej z obowiązującymi w dacie jej wydania przepisami prawa.

A.J i innii....., wnieśli w terminie skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Skarżący zarzucili naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z § 2 ust. 1. pkt. 7 i § 3 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz art. 59, art. 71 i art. 72 ust. 1 pkt 3 Ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez uznanie, iż decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 20 stycznia 2014 r. nr [....] wydana została bez rażącego naruszenia prawa pomimo, iż przedmiotowa inwestycja stanowiła przedsięwzięcie mogącego zawsze, bądź co najmniej mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (czego nie uczyniono) i pomimo, iż dla przedmiotowej inwestycji inwestor nie uzyskał i nie przedłożył decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W uzasadnieniu skarżący podkreślili, że zostały naruszone konkretnie wskazane przez nich przepisy prawa i nie sposób mówić, iż w sprawie miał miejsce jedynie błąd w ustaleniach faktycznych. Ich zdaniem nie można oceniać czy naruszenie prawa miało miejsce, ani czy było ono rażące, jeżeli nie dokona się oceny zastosowania prawa do konkretnego stanu faktycznego. W niniejszej sprawie nie można mówić o błędzie w ustaleniach faktycznych, lecz o rażącym naruszeniu przepisów prawa - to bowiem przepisy prawa, a to przepisy rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w sposób niezwykle precyzyjny (wskazując w metrach odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anten) regulują w jakich przypadkach przedsięwzięcie kwalifikowane winno być jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko albo przedsięwzięcie inne niż te wskazane powyżej, a zatem przedsięwzięcie, które nie może zawsze, ani też potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Skarżący podnieśli, że w toku postępowania przed Prezydentem Miasta K. inwestor przedłożył do akt sprawy opracowanie pn. : "Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej" dla spornej instalacji; jednocześnie inwestor (a za nim Prezydent Miasta K. ) błędnie przyjął, iż wyznaczenia odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny dokonuje się dla istniejącego stanu zagospodarowania instalacji. Tymczasem zgodnie z ugruntowanym już w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem, przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale także miejsca, w których te budynku mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów. W przypadku zabudowy mieszkaniowej terenem dostępnym dla ludności jest nie tylko teren budynku mieszkalnego, lecz również dostępna dla ludzi przestrzeń otaczająca ten budynek. Przy wskazanych przez inwestora sumarycznych mocach EIRP wyznaczonych dla anten stacji bazowej zgodnie z przywołanym powyżej przepisami rozporządzenia należało dokonać analizy, w jakiej odległości od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności. W razie stwierdzenia, iż znajdują się one w odległości nie większej niż 150 m objęta wnioskiem inwestycja stanowiłaby przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. W razie stwierdzenia, iż znajdują się one w odległości większej niż 150 m i niniejszej niż 200 m objęta wnioskiem inwestycja stanowiłaby przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Prezydent Miasta K. rażąco naruszył przepis § 2 ust. 1. pkt. 7 lit b rozporządzenia przyjmując, iż przedmiotowa inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko mimo, iż miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anten. Tymczasem przy uwzględnieniu linii orzecznictwa sądów administracyjnych, stwierdzić należy, iż dla azymutu 110 w promieniu 150 m znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Powyższe sprawia, iż objęta wnioskiem inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem wymagające uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Prezydent Miasta K. ponadto naruszył rażąco przepis § 3 ust. 1. pkt. 8 lit f rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikało, iż miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, a sumaryczne moce E1RP wyznaczone dla anten stacji bazowej dla każdego z trzech azymutów przekraczały 5000 W . Wobec powyższego Prezydent Miasta K. wydając decyzję w sprawie winien zakwalifikować przedmiotową inwestycję jako co najmniej przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Powyższe sprawia, iż objęta wnioskiem inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące zawsze, bądź co najmniej mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem podlegające konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

W skardze podniesiono ponadto, że zgodnie z art. 59 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko inwestycja objęta wnioskiem wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, albowiem zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, względnie przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie do art. 71 tej ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, a jej uzyskanie jest wymagane dla planowanych:

1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Skarżący podnieśli, że przepisy prawa naruszone przez Prezydenta Miasta K. są regulacjami stworzonymi w celu zapewnienia zrównoważonego rozwoju i ochrony środowiska oraz zdrowia ludzkiego. Przestrzeganie tych regulacji pozwala na ustalenie, czy planowana inwestycja może mieć szkodliwy wpływ na środowisko naturalne i zdrowie bądź wręcz życie mieszkańców nieruchomości znajdujących się w obszarze jej oddziaływania. Rażąco błędne zastosowanie w/w przepisów prawa bezsprzecznie stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej przez Prezydenta Miasta K. decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Naruszeń tych nie sanuje ani brak sprzeciwu przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. wobec projektu decyzji, ani też oparcie się przez Prezydenta Miasta K. na treści złożonego przez Inwestora wniosku i sporządzonej przez samego Inwestora kwalifikacji przedsięwzięcia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a, sądy administracyjne są powołane do kontroli administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 ustawy p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu aktu administracyjnego nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a.

Na wstępie należy wskazać, że w stosunku do skarżących: A.J. i innych ...., postanowieniem z 17 czerwca 2016 r sygn. akt II SA/Kr 1640/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi odrzucił .

Skarga nie jest zasadna.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), przy czym warunkiem wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego jest stwierdzenie, że naruszenia te mogły mieć (lub miały) istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie podnieść należy, że zaskarżona decyzja została wydana w jednym z nadzwyczajnych postępowań - postępowaniu nieważnościowym. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się wg przepisów art. 157 k.p.a. Jak słusznie podkreślił organ administracji - zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznego rozstrzygnięcia jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie takie - o stwierdzenie nieważności decyzji ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego. Ponadto o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki. Przy korzystaniu z tej wywołującej najdalej idące konsekwencje instytucji wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 878/10, oraz z 20 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1614/09).

Nie można także mówić o oczywistości naruszenia normy prawnej w przypadku rozbieżności interpretacyjnych przepisów. Nawet zatem uznanie, że inna interpretacja zostanie uznana za lepszą, słuszniejszą albo bardziej racjonalną, nie może być ocenione jako rażące naruszenie prawa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z września 2011 r. sygn. akt 743/10; z 8 września 2009 r. sygn. akt II GSK 1061/08; z 30 maja 2008 r.; z 12 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 28/06).

Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury, rażące naruszenie prawa to takie, które jest niewątpliwe, widoczne "na pierwszy rzut oka". Oznacza , że sprzeczność pomiędzy treścią kontrolowanego rozstrzygnięcia, a konkretnym przepisem prawa, który był podstawą rozstrzygnięcia musi być wyraźna, "rzucająca się w oczy". Z kolei naruszone unormowanie musi być jednoznaczne, niepowodujące jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych. Sytuacja, w której dany przepis może być interpretowany na różne sposoby, wyklucza uznanie, iż został on naruszony w stopniu rażącym, a w konsekwencji akt prawny, wydany w oparciu o tak zastosowany przepis jako wydany z rażącym naruszeniem jest obarczony taką wadą, że zasadne staje się stwierdzenie jego nieważności.

W rozpoznawanej sprawie Skarżący złożyli skargę na decyzję SKO w K. z 23 października 2015 r., którą Kolegium - po ponownym rozpatrzeniu sprawy - utrzymało w mocy swoją decyzję z 16 września 2015 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z 20 stycznia 2014 r., nr: [....] , znak: [....] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [....] o oznaczeniu KRA0211_F z wewnętrzną liną zasilającą i planowanym zjazdem z ul. [....] w K. , na działkach nr [....] obr. [....] , [....] obr. [....] ".

W ocenie Sądu dokonaną przez Kolegium dwukrotnie w trybie nieważnościowym weryfikację skarżonej decyzji z punktu widzenia legalności należy w pełni zaaprobować. Jak wskazano wyżej SKO w K. po przeprowadzeniu postępowania w trybie art. 156 § 1 pkt 2 in fine, art. 157 § 1 i 2 i 158 § 1 uznało, że kwestionowana przez skarżących decyzja Prezydenta M. K. z 20 stycznia 2014 r. nie narusza w stopniu rażącym przepisów przepisów. art. art. 59, art. 71 i art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z 3. 10. 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2013, poz. 1235, dalej zwanej ustawą) oraz przepisów § 2 pkt. ust. 1 pkt 7 i 3 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11. 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397, dalej zwanym w skrócie rozporządzeniem). Należy wyjaśnić, że z dokumentów przedłożonych do akt administracyjnych sprawy nie wynika jak zarzucają skarżący aby przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne należało do przedsięwzięć, dla których wymagane jest uprzednie uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia gdyż obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga zgodnie z art. 59 ust. 1 pk. 1 i 2 ustawy realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 2), jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. W oparciu o dokumenty przedłożone w sprawie zakończonej wydaniem kwestionowanej decyzji z 20 stycznia 2014 r. ( w tym kwalifikację przedsięwzięcia z września 2013 r. oraz analizę rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej również z września 2013 r. , sporządzone przez mgr inż. K.F. i sprawdzone przez mgr inż. K.B. ) wynika natomiast, że przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej [....] o oznaczeniu o oznaczeniu KRA0211_F z wewnętrzną liną zasilającą i planowanym zjazdem z ul. [....] w K. , na działkach nr [....] obr. [....] , [....] obr. [....] nie należy do przedsięwzięć, o których mowa w §. 2 ust. 1 pkt 7 ani w § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia wykonawczego gdyż planowane przedsięwzięcie nie osiąga wskazanych w tych przepisach wartości w zakresie emisji pola elekromagnetycznego, częstotliwości promieniowania izotropowego w odniesieniu do pojedynczej anteny, a miejsca dostępne dla ludzi znajdują w odległości poza wartościami uzasadniającymi kwalifikowanie przedsięwzięć – zgodnie z rozporządzeniem - jako zawsze mogące zawsze lub potencjalnie - znacząco oddziaływać na środowisko. Należy dodać, że Prezydent przed wydaniem kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji zgodnie z wymaganiami ustawy (art. 59 - 63 ustawy) przed wydaniem postanowienia , w którym nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2 ) - zwrócił w trybie z art. 64 ust. 1 pkt 1 do regionalnego dyrektora ochrony środowiska o wydanie opinii w tym zakresie. Odnosząc się do zasadniczej kwestii za nietrafny należy uznać zarzut nieprawidłowej kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia przez niedokonanie i nieuwzględnienie sumarycznych obliczeń dla promieniowania z wszystkich anten oraz zarzut nieprawidłowej analizy odległości miejsc dostępnych dla ludzi od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny, która dla instalacji emitujących częstotliwości promieniowania - wskazane z § 2 ust. pkt 7 rozporządzenia wynosi nie więcej niż 200 m , a dla częstotliwości wskazanych w § 3 ust. 1 pkt 8 - od 150 m do 200 m. Nie może być także uwzględniony zarzut, że w analizie odległości - a więc czynnika istotnego dla kwalifikowania przedsięwzięcia jako wymagającego przeprowadzenia postępowania środowiskowego i wydania decyzji środowiskowej – nie uwzględniono miejsc, które potencjalnie mogą być dostępnymi dla ludzi, ograniczając pomiary do aktualnego zagospodarowania terenu pod katem jego dostępności dla ludzi. Należy podkreślić, że powyższe zarzuty dotyczą kwestii dyskusyjnych i nie wynikają wprost z treści przepisów prawa w tym § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, nie mogą zatem stanowić o rażącym naruszeniu prawa. Postępowanie nieważnościowe nie może być traktowane tak jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy w postępowaniu w toku instancji. Postępowanie w trybie nieważnościowym ma bowiem odrębną podstawę prawną i może prowadzić jedynie do ustalenia rażącej niezgodności z obowiązującym prawem lub spełnienia innych przesłanek z art. 156 1 kpa.

Mając to na uwadze nie można też uznać za rażące naruszenie prawa kwalifikowanie przedmiotowego przedsięwzięcia jako inwestycji celu publicznego. W judykaturze prezentowane jest bowiem stanowisko, zgodnie z którym stacja bazowa telefonii komórkowej jest kwalifikowana jako inwestycją celu publicznego wymagająca wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (por. wyroki NSA z 3 września 2008 r., II OSK 989/07, z 23.01. 2014 , sygn.. akt II OSK 1829/12). A zatem jeśli poglądy judykatury nie są jednolite to taka interpretacja przepisów (w tym art. 2 pkt 5 ustawy z 27.03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2015, poz. 199) w zw. z art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami czy wskazanych wyżej przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i rozporządzenia wykonawczego nie pozwala uznać, że decyzja Prezydenta Miasta K. z 20 stycznia 2014 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Konkludując, należy podzielić pogląd SKO w K. że kontrolowana przez Kolegium decyzja Prezydenta M. . z 20 stycznia 2014 r. nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa i że została wydana przez właściwy organ, w oparciu o właściwą podstawę prawną, nie dotyczą spraw już uprzednio rozstrzygniętych innymi decyzjami ostatecznymi. Decyzje te nie zawierają wady powodującej ich nieważność z mocy prawa, w razie ich wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie były w dniu wydania i nie są trwale niewykonalne.

Tym samym Kolegium zasadnie odmówiło stwierdzenia jej nieważności.

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 260 ze zm.).