Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 803/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 162
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 28, 29, 32, 38
journal: Dz.U. 1961 nr 7 poz 46
law: Ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Sygn. akt II SA/ Kr 803/ 07 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie : WSA Ewa Rynczak WSA – del. Ewa Janowska ( spr. ) Protokolant: : Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi I.B. i J.B. na decyzję Wojewody z dnia [....] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji skargę oddala .


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Sądu Administracyjnego przez I.B. i J.B. jest decyzja Wojewody ............ z dnia [....] wydana na podstawie art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jednolity z 2000r. Nr 106, póz. 1126) i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymująca w mocy decyzję Starosty C. z dnia [....] w sprawie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. z dnia [....] , zatwierdzającej projekt podstawowy budynku mieszkalnego dwukondygnacyjnego na działce nr ......... w Ż.

Zaskarżoną decyzję poprzedziło postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:

W dniu ..........2003r, I.B. i J.B. , reprezentowani przez pełnomocnika radcę prawnego E.S. , w oparciu o przepis art. 162 § 1 pkt 2 K.p.a., złożyli wniosek o wydanie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie w części decyzji byłego Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. z dnia............1973r., znak......, w sprawie zatwierdzenia projektu podstawowego budynku mieszkalnego, dwukondygnacyjnego położonego w Ż. przy ulicy ..........., zawierającej warunek o następującej treści: "do 2 miesięcy od wykończenia i zamieszkania nowego budynku stary budynek należy rozebrać", a to z uwagi na niewypełnienie przez stronę tegoż warunku. Jednocześnie wnioskodawcy, na wypadek nie podzielenia przez organ argumentacji zawartej we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, wnieśli o uchylenie powołanej decyzji z 1973r, na podstawie art. 155 K.p.a, w części obejmującej cytowany warunek. Wnioskodawcy wywodzili, że sformułowany przez organ administracji publicznej warunek określony w decyzji z ............ 1973r. nie został spełniony, budynek jest użytkowany do chwili obecnej, pozostaje w dobrym stanie technicznym, lecz jest uszkodzony prowadzoną przez Kopalnię Węgla Kamiennego "[....] " eksploatacją górniczą. Uszkodzenie budynku polega na jego wychyleniu się od pionu. Zdaniem wnioskodawców, powołujących się na tezy Komentarza do Kodeksu postępowania administracyjnego J. Borkowskiego z 1996r, oraz publikację T. Wosia "Termin, warunek, zlecenie w prawie administracyjnym" (PiP z 1994r. nr 6 str.162), przepis art. 162 K.p.a. znajduje zastosowanie nie tylko w sytuacji niedopełnienie warunku z winy czy też z przyczyn

Sygn. akt II SA/Kr 803/07

stronę obciążających, lecz ma charakter obiektywny i odnosi się do wszelkich sytuacji, gdy strona nałożonego na nią obowiązku nie wypełniła. Dalej strona wyjaśniła, że wnioskodawcy na mocy decyzji będącej przedmiotem rozpoznania przez organ l instancji, nabyli prawo wybudowania budynku mieszkalnego w Ż., na działce nr ......., co zostało potwierdzone następną decyzją o pozwoleniu na budowę wydaną przez Urząd Miasta i Gminy w L. z dnia [....] , przy czym w decyzji o pozwoleniu na budowę nie powtórzono już warunku zamieszczonego w decyzji zatwierdzającej projekt podstawowy. Jednocześnie strona stwierdziła, powołując się na przepis art. 155 K.p.a., że wyraża zgodę na uchylenie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany w części zawierającej omawiany warunek. Dodatkowo strona wyjaśniła, że przed organami administracji publicznej (Wojewodą ............ oraz Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego) toczyło się już postępowanie o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji, zakończone w pierwszej instancji wydaniem decyzji z dnia [....] , na podstawie art. 156 § 1 pkt2 K.p.a., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. z dnia [....] zatwierdzającej projekt podstawowy budynku mieszkalnego dwukondygnacyjnego na dz. nr ...... w Ż., utrzymanej następnie w mocy decyzją organu odwoławczego z dnia [....] .Starosta C. , po rozpatrzeniu wniosku strony wydał w dniu [....] którą odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej C. z dnia [....] . W uzasadnieniu wskazując, że zawarty w treści decyzji z 1973r. zapis określony jako warunek, nie może być zakwalifikowany jako warunek w rozumieniu art. 162 k.p.a. gdyż zrealizowanie, bądź niezrealizowanie przez stronę warunku, nie wywołuje skutku prawnego co do ważności decyzji, dodając, iż zapis określony jako warunek jest nałożonym na stronę obowiązkiem, który winien być zrealizowany w związku z prawomocnością decyzji.

Kwestionując decyzję organu pierwszej instancji strona wniosła odwołanie, w którym powołała się na pouczenia zawarte w decyzjach Wojewody ....... i Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego W., wydanych w trybie nieważnościowym, informujące, że I.B. i J.B. mogą żądać zmiany decyzji zgodnie z dyspozycja art. 155 K.p.a., stanowiącym, że decyzja ostateczna na mocy

Sygn. akt II SA/Kr 803/07

której strona nabyła prawo może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony, bądź mogą zwrócić się do właściwego organu z wnioskiem o stwierdzenie w trybie art. 162 § 1 K.p.a. wygaśnięcia decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C.. Podniosła, że dokonana przez organy w nadzwyczajnym trybie wzruszenia decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C., wykładnia art. 155 i art. 162 § 2 oraz art. 8 i 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, była znana organowi pierwszej instancji - Staroście C., mimo to decyzja tego organu nie uwzględniała przedstawionej wykładni wymienionych przepisów, jak również zarzuciła, iż organ l instancji nie odniósł się do żądania wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia jedynie części decyzji z.........1973r., zawierającej cytowany warunek. Odwołujący, uzupełniając dotychczasową argumentację zawartą we wniosku, zaznaczyli, że za jego uwzględnieniem przemawia słuszny interes strony polegający na tym, że budynek tzw. "stary" został uszkodzony w wyniku działalności górniczej KWK "[....] ", a odpowiedzialna za wyrządzenie szkody Kopalnia stoi na stanowisku, że żądanie poszkodowanych naprawienia tej szkody jest nieuzasadnione, ponieważ budynek winien być rozebrany.

Organ II instancji- Wojewoda ........., decyzją z dnia [....] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. z dnia [....] zatwierdzającej projekt podstawowy budynku mieszkalnego dwukondygnacyjnego na działce nr ...... w Ż. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 162 K.p.a. organ administracji stwierdza wygaśnięcia decyzji, jeżeli stała się bezprzedmiotowa lub została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku. Organ uznał, że ustawodawca dopuszcza możliwości stwierdzenia wygaśnięcia jedynie całej decyzji, bowiem w przywołanym przepisie brak jest możliwości stwierdzenia wygaśnięcia części decyzji, o co wnosili skarżący. Natomiast bezprzedmiotowość decyzji będzie miała miejsce wtedy, gdy przestał istnieć przedmiot rozstrzygnięcia, którym są prawa i obowiązki stron tzn., gdy strona utraciła kwalifikacje niezbędne do wykonania swoich uprawnień. Jednocześnie organ wskazał, że druga sytuacja określona w

Sygn. akt II SA/Kr 803/07

powołanej regulacji odnosi się do decyzji, do których dodano warunek rozwiązujący. Zawarty w tekście decyzji z ..........1973r. zapis nie może być kwalifikowany jako warunek w rozumieniu art. 162 K.p.a, bowiem zrealizowanie bądź niezrealizowanie przez stronę tak sprecyzowanego warunku nie wywołuje skutku prawnego co do ważności decyzji. Zapis określony jako warunek jest nałożonym na stronę obowiązkiem, który winien być zrealizowany w związku z prawomocnością decyzji.

W skardze do Sądu I.B. J.B. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji ponawiając argumenty przedstawione w odwołaniu. W piśmie procesowym z dnia ..........2005r., stanowiącym uzupełnienie skargi podniesiono, że zawarcie w decyzji z 1973r. przedmiotowego warunku stanowiło rażące naruszenie prawa. Podniesiono, że przepisy ustawy z 1961 roku - Prawo budowlane, rozdzielały proces ubiegania się o pozwolenie na budowę na dwa etapy. Pierwszy kończył się zatwierdzeniem projektu podstawowego, ten etap można byłoby porównać do procesu ubiegania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, kolejny zaś etap został uregulowany w rozdziale 5 p.t. "O pozwoleniach na budowę oraz warunkach rozpoczęcia robót budowlanych", oba etapy kończyły się wydaniem dwóch odrębnych decyzji administracyjnych, tj. decyzji o zatwierdzeniu projektu podstawowego i decyzji o pozwoleniu na budowę. Powołując się na brzmienie przepisu art. 38 Prawa budowlanego z 1961 r., skarżący argumentowali, że zamieszczenie w decyzji zatwierdzającej projekt podstawowy spornego zapisu było działaniem bez podstawy prawnej. Umieszczenie w treści decyzji takiego postanowienia, uznanego przez stronę za warunek, było w istocie nakazem rozbiórki. Skarżący argumentowali, że postępowanie kończące się wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu podstawowego było jedynie etapem procesu inwestycyjnego, zatem w postępowaniu tym nie można wydawać nakazu rozbiórki, dla wydanie którego przepisy Prawa budowlanego przewidywały odrębny tryb, po zaistnieniu odpowiednich przesłanek, które w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły. Wobec czego, jak podkreślili skarżący, nakaz rozbiórki został wydany z rażącym naruszeniem prawa w innym postępowaniu administracyjnym i przez nieuprawniony organ. Nadto w piśmie procesowym z.........2005r. zarzucono, że w sprawie przerobienia druku decyzji znak; [....] toczyło się przed Prokuraturą Rejonową w C. postępowanie, w którym powołano biegłego pismoznawcę i w opinii przez niego sporządzonej stwierdzono, że odręczne podpisy Zastępcy Kierownika Wydziału mgr inż. arch. J.K. na w/w decyzji zostały

Sygn. akt II SA/Kr 803/07

nakreślone przez T.S. , który wówczas był nieuprawniony do wydawania decyzji administracyjnych. Skarżący zwrócili także uwagę na treść decyzji Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej W C. z dnia [....] którą zezwolono na przeznaczenie nieruchomości rolnej kat. ..... położonej we wsi Ż. i stanowiącej użytek rolny klasy V (tej częściowo zabudowanej) pod budynek mieszkalny.

Wojewoda ........ w piśmie z ..........2005r, skierowanym do skarżącego stwierdził, że rozpoznanie sprawy przez organ l instancji w przedmiocie uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu podstawowego z 1973r. na podstawie art. 155 K.p.a. - nie może nastąpić do czasu uzyskania prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w przedmiotowej sprawie o wygaśnięcie tejże decyzji, albowiem nie można orzekać w postępowaniu nadzwyczajnym, gdy w toku jest postępowanie sądowe.

Pismem procesowym skierowanym do Sądu skarżący poinformował o wycofaniu swojego żądania ponawiającego zażalenie na niezałatwienie w terminie sprawy zmiany decyzji w trybie art. 155 K.p.a. Natomiast w piśmie procesowym z dnia [....] skarżący ponownie przedstawili przebieg dotychczasowego postępowania administracyjnego związanego z wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu podstawowego, zarzucając istnienie wielu nieprawidłowości, nieodpowiedzialności w działaniach urzędników, a nawet i "popełnienie oszustwa za strony urzędników szczebla administracyjnego".

Postanowieniem z dnia .........2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę I.B. i J.B. na decyzję Wojewody ......... dnia [....] ., w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. Oceniając dopuszczalność wniesienia skargi Sąd stwierdził, że fakt przedłożenia do akt pełnomocnictwa, którego udzielenie nastąpiło po już po wniesieniu skargi, a także po upływie ustawowego terminu do jej złożenia, nie ma wpływu na istnienie podstaw do odrzucenia skargi, wobec czego na mocy art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę tę odrzucono.

Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia [....] . uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Sądowi l instancji.

Sygn. akt II SA/Kr 803/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania aktu.

Odnotować również przyjdzie, iż stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż w granicach danej sprawy, Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie przez Sąd, według powołanych powyżej kryteriów, kontrola legalności wykazała, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna, wydane zostały zgodnie z przepisami prawa.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie została poddana zaskarżona decyzja, a także utrzymana nią w mocy decyzja Starosty Powiatu C. z dnia [....] w sprawie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. z dnia.........1974r. Oznacza to, że ocenie sądowej zostały poddane rozstrzygnięcia procesowe organów administracji publicznej podjęte w trybie art. 162 K.p.a. Zgodnie z przepisem art. 162 § 3 K.p.a. stwierdzenie wygaśnięcia decyzji na podstawie przepisu art. 162 § 1 następuje w drodze decyzji. Trafny jest pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęty w wyroku z dnia 7 lipca 1988 r., II SA 1676/87, ONSA 1989, nr 2, póz. 60, zgodnie, z którym decyzja wydana na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. jest decyzją wydaną w nowej sprawie. Należy zatem stwierdzić, że jest to decyzja wydana w pierwszej instancji i służy od niej odwołanie. Decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji jest decyzją deklaratoryjną.

Sygn. akt II SA/Kr 803/07

W przywołanym przepisie art. 162 K.p.a. unormowane zostały dwie instytucje proceduralno-prawne, a mianowicie: stwierdzenie wygaśnięcia decyzji (art. 162 § 1 pkt 1 i 2), oraz uchylenie decyzji wydanej z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonych czynności (art. 162 § 2).

Przedmiotem rozstrzygnięcia organów było, zgodnie z żądaniem strony, wydanie decyzji przy zastosowaniu instytucji "wygaśnięcia decyzji administracyjnej", przy czym stwierdzenie wygaśnięcia decyzji należy odróżnić od wygaśnięcia prawa, które może być stwierdzone decyzją.

Organ administracji publicznej jest obowiązany stwierdzić wygaśnięcie decyzji, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: a) decyzja stała się bezprzedmiotowa, b) stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo stwierdzenie wygaśnięcia decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Z wykładni gramatycznej przepisu art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. wynika zatem, że bezprzedmiotowość decyzji jest konieczną, lecz niewystarczającą przesłanką stwierdzenia jej wygaśnięcia. Nie ulega jednak wątpliwości, że jeżeli stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nakazuje przepis prawa, to organ administracji publicznej jest obowiązany do zbadania, czy spełnione są przesłanki wymienione w tym przepisie, nie zaś czy decyzja jest bezprzedmiotowa w rozumieniu przepisu art. 162 § 1 pkt 1 In principio. W przypadku zaś, gdy kwestia wygaśnięcia decyzji nie jest uregulowana w przepisach szczególnych, wówczas stwierdzenie bezprzedmiotowości decyzji nie jest wystarczające do stwierdzenia jej wygaśnięcia, bowiem należy dodatkowo wykazać, że wymaga tego interes społeczny albo interes strony.

Nadto organ administracji publicznej jest obowiązany stwierdzić wygaśnięcie decyzji, jeżeli decyzja została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku. Warunek jest tu ujmowany jako element decyzji i chodzi w przepisie art. 162 § 1 pkt 2 K.p.a. tylko o warunek, który ma dopełnić strona. Należy przyjąć, że warunek, o którym mowa w tym przepisie, to warunek w rozumieniu przepisów prawa cywilnego jako zawarte w decyzji zastrzeżenie, które uzależnia powstanie lub ustanie skutku prawnego od zdarzenia przyszłego i niepewnego ( art. 89 k.c.). Wskazać należy, iż jako warunek w prawie administracyjnym może być traktowane wyłącznie takie oświadczenie woli organu, dodane do decyzji jako jej postanowienie uboczne, ale pozostające z nią w ścisłym związku, na podstawie którego moc wiążąca w czasie decyzji - rozpoczęcie lub ustanie jej obowiązywania - zostaje uzależniona od zdarzenia przyszłego i

Sygn. akt II SA/Kr 803/07

niepewnego (tak: Tadeusz Woś "Termin, warunek i zlecenie w prawie administracyjnym" - Państwo i Prawo Nr 3 z 1994r). W świetle konstytucyjnej zasady praworządności, powtórzonej w art. 6 K.p.a. jako ogólna zasada postępowania administracyjnego, każda decyzja administracyjna, również w odniesieniu do takiego postanowienia dodatkowego jak warunek, musi mieć upoważnienie w przepisie rangi ustawowej. Oznacza to, że nawet wówczas, gdy wydanie decyzji określonej treści przepisy pozostawiają uznaniu organu administracyjnego, ograniczenie mocy obowiązującej takiej decyzji warunkiem nie może wynikać z ogólnego uznania organu do wydania decyzji, lecz powinno opierać się na szczególnym upoważnieniu ustawowym do umieszczenia w decyzji warunku -(Tadeusz Woś - op. cit.). Ponadto z istoty warunku, jako postanowienia ograniczającego moc wiążącą decyzji administracyjnej w przyszłości i uzależniającego rozpoczęcie lub ustanie jej obowiązywania od zdarzeń przyszłych i niepewnych wynika, że niedopuszczalne byłoby ograniczenie warunkiem decyzji administracyjnej deklaratoryjnej, a więc ustalającej w sposób wiążący, że w określonym w przepisach i ustalonym przez organ administracyjny stanie faktycznym, z tychże przepisów wynikają określone prawa i obowiązki adresata decyzji.

W tym miejscu należy przypomnieć, że podstawę materialnoprawną kwestionowanej decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. stanowiły przepisy ustawy dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 7, póz. 46 i z 1965r, Nr 13, poz.91) regulujące proces inwestycyjny. Art. 29 ww ustawy stanowił, że projekt budowlany obejmuje projekt wstępny (stanowiący część budowlaną projektu inwestycji) i projekt podstawowy bądź tylko projekt podstawowy, który powinien zawierać rozwiązanie zagadnień technicznych dotyczących budowy i użytkowania obiektu budowlanego, ustalać charakter i rodzaj zamierzonych robót oraz zastosowane konstrukcje i materiały (§ 3), natomiast z art. 32 ustawy wynikało, że projekt podstawowy podlegał zatwierdzeniu przez właściwe państwowe organy nadzoru budowlanego. Kwestionowana decyzja z ..... .......1973r. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. została podjęta na podstawie art. 32 powołanej wyżej ustawy i zatwierdzała projekt podstawowy budynku mieszkalnego dwukondygnacyjnego na parceli ........ gm. kat. ......dla J.B. , jak w niej zapisano, pod następującymi warunkami: do 2 miesięcy od wybudowania i (...) nowego budynku stary budynek należy rozebrać. Przywołany przepis art. 32 Prawa budowlanego z 1961 r. nie dopuszczał uznaniowości w sprawie zatwierdzenia

Sygn. akt II SA/Kr 803/07

projektu podstawowego, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby jego wydanie. Wydawana na jego podstawie decyzja miała charakter deklaratoryjny.

W tym stanie rzeczy, mając na uwadze wyżej przedstawione rozważania, Sąd uznał, że wprowadzony do decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zapis nazwany "warunkiem" nie miał charakteru warunku w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 3 K.p.a., brak było bowiem upoważnienia ustawowego do jego wydania. Wprawdzie przepis art. 38 Prawa budowlanego z 1961 r. przewidywał, że właściwy organ państwowego nadzoru budowlanego może w razie potrzeby w pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego albo w potwierdzeniu przyjęcia zgłoszenia budowy lub rozbiórki ustalić warunki, wynikające z obowiązujących przepisów bądź ze względu na bezpieczeństwo, które powinno być zachowane przy prowadzeniu robót budowlanych, to jednak w ocenie Sądu, były to jedynie dodatkowe wymogi i obowiązki nakładane na adresata takiej decyzji, a ich niedopełnienie nie mogło pociągać za sobą utraty mocy obowiązującej decyzji o zatwierdzeniu projektu czy też decyzji o pozwoleniu na budowę. Nadto owe "warunki" można było jedynie zamieścić w decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie w decyzji wydawanej na podstawie art. 32 ustawy Prawo budowlane z 1961 r. (zatwierdzenie projektu podstawowego), żądania wygaśnięcia której domagali się skarżący . Stąd nie można uznać, że w prawie materialnym istniała podstawa nakazująca stwierdzenie wygaśnięcia kwestionowanej decyzji administracyjnej w oparciu o art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a.

Powtórzyć przyjdzie, że przepis art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. stanowi, iż organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Bezprzedmiotowość decyzji, będąca niezbędną przesłanką stwierdzenia jej wygaśnięcia, wynika z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego, nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej - z powodu ustania bytu podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, a także z powodu zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającej wykonanie decyzji lub zmiany w stanie prawnym w przypadku, gdy powoduje ona taki skutek. Jak wyżej powiedziano bezprzedmiotowość decyzji wskazana w art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. stwarza podstawę do stwierdzenia jej

Sygn. akt II SA/Kr 803/07

wygaśnięcia albo z mocy odrębnego przepisu prawa albo też po ustaleniu przez organ administracyjny, że leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Sąd podziela argumentację organów l i II instancji, że przesłanka bezprzedmiotowości decyzji a tym samym konieczności stwierdzenia jej wygaśnięcia ze względu na interes społeczny nie zaistniała w rozpatrywanej sprawie, zaś odrębne przepisy prawa nie przewidywały możności stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Wykonanie decyzji, a w tym przypadku zrealizowanie na jej podstawie zamierzenia inwestycyjnego nie może bowiem stanowić o jej bezprzedmiotowości decyzji, wydawanej w procesie budowlanym. Dodatkowo podnieść należy, w związku z kolejnymi ustawami Prawo budowlane (ustawa z a 24 października 1974r. - Dz. U. Nr 38, póz. 351 ze zm. i ustawa z dnia 7 lipca 1994r. - tekst jedn. Dz. U. z 2003r. Nr 207, póz. 2016 ze zm.), że sam fakt zmiany przepisów nie stanowi podstawy do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, jeżeli nie nakazuje tego przepis prawa, co jak wyżej wykazano nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie. Jeżeli nowa regulacja prawna nie przewiduje uregulowań, co do losu decyzji wydanych przed wejściem jej w życie i wydanej na odmiennych podstawach prawnych, to decyzja ta nadal jest wiążąca, mimo że przestała istnieć podstawa prawna, która uzasadniała jej wcześniejsze wydanie.

Reasumując, należy stwierdzić, że nie było podstaw do zastosowania przez organ trybu przewidzianego w art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a.

Niezależnie od powyższego Sąd stwierdza, że pozostałe przedstawione w skardze argumenty o naruszeniu przez urzędników swoich uprawnień i wydawaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa nie dotyczyły przedmiotu sprawy i Sąd nie ma obowiązku ustosunkować się do zarzutów mogących być rozpatrywanych w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji.

Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.), Sąd skargę oddalił.