Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1637/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21, 75, 212
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2015 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...]r. Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. nr [...] z [...] r. odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym w wysokości [...] zł wnioskowanej przez podatnika – "A" S.A. w upadłości układowej i stwierdzającą nadpłatę w kwocie [...] zł, powstałą w wyniku określenia zobowiązania podatkowego w tym podatku za lipiec 2009r. w decyzji organu I instancji z [...] r. nr [...] , utrzymanej w mocy decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej w K. .

Przedstawiając stan faktyczny sprawy organ wskazał, że 22 marca 2010r. do Naczelnika Urzędu Celnego w K. wpłynął wniosek podmiotu "A" S.A. w upadłości układowej o stwierdzenie nadpłaty podatku akcyzowego w łącznej kwocie [...] zł za okres od marca do grudnia 2009r. od energii elektrycznej wykorzystywanej w procesie metalurgicznym produkcji żelazostopów. Uzasadniając swój wniosek o stwierdzenie nadpłaty strona powołała się na niezgodność przepisów ustawy o podatku akcyzowym z 6 grudnia 2008r. z Dyrektywą Rady 2003/96/WE z 27 października 2003r. w sprawie restrukturyzacji przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. U. UE L Nr 283, poz. 51 ze zm.). Z wnioskiem tym strona złożyła korektę deklaracji dla podatku akcyzowego wraz z załącznikiem AKC-4/H, w której wykazała zerową wartość podatku akcyzowego do zapłaty. W deklaracji pierwotnej kwota podatku akcyzowego należna od energii elektrycznej została zadeklarowana i wpłacona w wysokości [...] zł.

Naczelnik Urzędu Celnego w K. rozpatrując wniosek strony decyzją nr [...] do [...] z dnia 12 sierpnia 2010r. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym w łącznej kwocie za cały wskazany okres, ale rozstrzygnięcie to zostało uchylone w toku instancji.

Następnie organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie podatkowe mające na celu określenie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za lipiec 2009r., a tym samym sprawdzenie czy złożona przez podatnika korekta deklaracji oraz wykazana w niej kwota akcyzy jest prawidłowa. Zostało ono zakończone decyzją nr [...] z 10 września 2014r. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za ten miesiąc w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, iż w lipcu 2009r., w stosunku do "A" S.A. w upadłości układowej, powstał obowiązek podatkowy z tytułu zużycia na potrzebny własne i sprzedaży nabywcom końcowym wcześniej zakupionej i dostarczonej energii elektrycznej w ilości [...] MWh pomniejszonej o straty powstałe z tytułu przesyłu i dystrybucji energii elektrycznej wynoszące [...] MWh. Dlatego uznał, że choć co do zasady opodatkowanie energii elektrycznej jest zasadne, jednak konieczne jest pomniejszenie zobowiązania podatkowego o kwotę podatku akcyzowego odpowiadającą wysokości strat energii powstałych podczas przesyłu, stąd też określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym, lecz w kwocie niższej, niż uczynił to podatnik w pierwotnej deklaracji.

Od tej decyzji strona pismem z [...] r. wniosła odwołanie, lecz Dyrektor Izby Celnej rozstrzygnięciem z [...] r. utrzymał ją w mocy.

Z uwagi na wyżej powołaną decyzję w przedmiocie zobowiązania podatkowego, Naczelnik Urzędu Celnego w K. rozstrzygnięciem z 12 września 2014r. odmówił stwierdzenia nadpłaty w kwocie żądanej przez podatnika tj. [...] zł i określił nadpłatę w wysokości[...] zł, powstałą w wyniku określenia zobowiązania podatkowego w decyzji nr [...] z [...] r.

Strona nie zgadzając się z wydaną decyzją złożyła od niej odwołanie żądając zmiany decyzji oraz rozstrzygnięcia sprawy poprzez stwierdzenie nadpłaty we wnioskowanej wysokości względnie o uchylenie decyzji w części, w jakiej wniosek strony nie został uwzględniony i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji zarzucając wydanej decyzji naruszenie:

- art. 1, art. 2 ust. 4 lit. b tiret trzecie i czwarte Dyrektywy Rady 2003/96/WE z 27 października 2003r. w sprawie restrukturyzacji i modernizacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. U. UE L Nr 283, poz. 51 ze zm.),

- art. 3 Dyrektywy Rady 92/12/EWG z 25 lutego 1992r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów podlegających podatkowi akcyzowemu, ich przechowywania, przemieszczania oraz kontroli (Dz. U. UE. L. Nr 76, poz. 1 ze zm.) obowiązującej do 1 kwietnia 2010r. ,

- art. 1 Dyrektywy Rady 2008/118/WE z 16 grudnia 2008r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego uchylającej dyrektywę horyzontalną i obowiązującej od 1 kwietnia 2010r.,

- art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. z 1997r. Nr 78, poz. 483),

- art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia ... Rzeczypospolitej Polskiej, ... do Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004r. Nr 90, poz. 864),

- art. 2 i art. 10 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. U. z 2004r. Nr 90, poz. 864/2),

- art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 § 2 pkt 2, art. 75 § 2 pkt 1 lit. a w zw. z art. 75 § 1 O.p., w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 3, art. 11 pkt 3, art. 13 ust. 1, art. 88 ust. 2, art. 89 ust. 3 ustawy z 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009r. Nr 3, poz. 11 ze zm.).

Dyrektor Izby Celnej w K. po rozpatrzeniu odwołania strony zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. w przedmiocie nadpłaty.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, iż strona posiada koncesję na przesyłanie, dystrybucję oraz obrót energią elektryczną. Zakupionej energii elektrycznej w okresie od marca 2009r. do sierpnia 2009r. strona nie zużywała do produkcji żelazostopów, gdyż w tym czasie nie dobywała się w ogóle produkcja żelazostopów w "A" . Wynika to z pisma strony z [...] r. Ponadto strona sprzedawała część zakupionej wcześniej energii elektrycznej nabywcom końcowym nieposiadającym koncesji. Uwzględniając powyższe stwierdził, że "A" S.A. w upadłości układowej stała się podatnikiem podatku akcyzowego od zakupionej energii elektrycznej, zużytej na potrzeby własne oraz w związku ze sprzedażą energii elektrycznej nabywcy końcowemu na terytorium kraju. Przy czym ilość zakupionej i dostarczonej energii elektrycznej winna być pomniejszona o straty powstałe z tytułu przesyłu i dystrybucji energii elektrycznej. Przypomniał, że w związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego w K. decyzją nr [...] z dnia [...] r. określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za lipiec 2009r. Ponieważ określona kwota jest niższa niż kwota łącznych wpłat dokonanych przez stronę, powstała nadpłata w podatku akcyzowym wynikająca z różnicy pomiędzy określonym zobowiązaniem a dokonaną przez stronę wpłatą podatku.

Na tę decyzję ostateczną skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach żądając uchylenia decyzji organu II i I instancji zarzucając naruszenie:

- art. 1, art. 2 ust. 4 lit. b tiret trzecie i czwarte Dyrektywy Rady 2003/96/WE z 27 października 2003r. w sprawie restrukturyzacji i modernizacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. U. UE L Nr 283, poz. 51 ze zm.),

- art. 3 Dyrektywy Rady 92/12/EWG z 25 lutego 1992r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów podlegających podatkowi akcyzowemu, ich przechowywania, przemieszczania oraz kontroli (Dz. U. UE L Nr 76, poz. 1 ze zm.) obowiązującej do 1 kwietnia 2010r. ,

- art. 1 Dyrektywy Rady 2008/118/WE z 16 grudnia 2008r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego uchylającej dyrektywę horyzontalną i obowiązującej od 1 kwietnia 2010r.,

- naruszenie art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. z 1997r. Nr 78, poz. 483),

- naruszenie art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia ... Rzeczypospolitej Polskiej, ... do Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004r. Nr 90, poz. 864),

- naruszenie art. 2 i art. 10 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. U. z 2004r. Nr 90, poz. 864/2),

- naruszenie przepisów art. 21, art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 § 2 pkt 2, art. 75 § 2 pkt 1 lit. a w zw. z art. 75 § 1 O.p., w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 3, art. 11 pkt 3, art. 13 ust. 1, art. 88 ust. 2, art. 89 ust. 3 ustawy z 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009r. Nr 3, poz. 11 ze zm.).

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji narusza art. 3 ust. 3 Dyrektywy Horyzontalnej w związku z tym, ze uznaje że przepis ten dopuszcza opodatkowanie podatkiem akcyzowym energii zużywanej w procesach metalurgicznych lub w przypadku, gdy stanowi ona ponad 50% kosztu produkcji według zasad określonych dla podatku akcyzowego. Zdaniem strony zaś dopuszczalność nakładania podatków na wyroby nie objęte dyrektywą energetyczną nie oznacza, ze możliwe jest nakładanie tego samego podatku akcyzowego, który odnosi się do wyrobów objętych dyrektywą energetyczną. Zatem przepisy ten nie mogą być podstawą nakładania "europejskiej" akcyzy na wyroby nie objęte wspólnym systemem tego podatku.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy).

Wskazać także należy, iż Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, ale rozstrzyga jedynie w granicach danej sprawy, jak stanowi art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Określenie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę.

Na wstępie należy zauważyć, że sprawy skarżącej spółki w analogicznym stanie faktycznym i prawnym były już wcześniej przedmiotem rozstrzygania przez tut. Sąd w dniu 3 czerwca 2015r. w wyrokach o sygn. akt. III SA/Gl 1634/14, a skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela dotychczas wyrażony pogląd.

W rozpoznawanej sprawie przypomnieć trzeba, że spór dotyczy zgodności z prawem decyzji w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym w żądanej przez stronę wysokości za lipiec 2009r., która była konsekwencją uprzedniego określenia zobowiązania podatkowego w tym podatku i za ten okres, a która stała się przedmiotem odrębnego odwołania, a następnie skargi do sądu administracyjnego i zawisła pod sygnaturą III SA/Gl 1631/14, co jest Sądowi wiadome z urzędu.

W sprawie dotyczącej zobowiązania podatkowego strona także podnosi zarzuty i argumenty odnoszące się do nieprawidłowego – jej zdaniem - określenia zobowiązania podatkowego, a w szczególności niedopuszczalności objęcia przedmiotowych wyrobów akcyzą krajową skoro nie są one wyrobem podlegającym regulacjom Dyrektyw Energetycznej i Horyzontalnej.

W niniejszej zaś sprawie przedmiotem skargi jest decyzja dot. nadpłaty. Zauważyć należy, że podstawą faktyczną tej decyzji były ustalenia wynikające z decyzji wymiarowej organu podatkowego I instancji, a następnie decyzji ostatecznej organu odwoławczego z 3 listopada 2014r., którą określono należne zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w wysokości [...] zł z tytułu zużycia energii elektrycznej do produkcji żelazostopów. Decyzją tą organ jest związany stosownie do art. 212 O.p. stanowiącego, że organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia.

Reasumując powyższe wywody, przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest tylko kwestia nadpłaty, jako że zagadnienie odnoszące się do określenia zobowiązania podatkowego, a zatem zasadności opodatkowania podatkiem akcyzowym energii zużywanej w procesach metalurgicznych pozostaje poza granicami przedmiotowej sprawy i będzie rozpoznane w sprawie dotyczącej badania decyzji określającej. Nie jest bowiem dopuszczalne, aby było ono analizowane w obu postępowaniach niezależnie, bo mogłoby to – przynajmniej hipotetycznie – doprowadzić do sytuacji, gdy kwestia dopuszczalności opodatkowania danej czynności (stanu faktycznego) byłaby odmiennie oceniona w toku obu postępowań.

Tym samym nie mogły - w tym postępowaniu - odnieść skutku zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów unijnych, zawarte w pkt 2-4, 6 i 7 skargi, jako pozostające poza granicami rozpoznawanej sprawy.

Jeśli zaś analogiczne zarzuty zostałyby uwzględnione w postępowaniu sądowoadministracyjnym odnoszącym się do decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, wówczas strona w sprawie dotyczącej nadpłaty będzie mogła uruchomić procedurę wznowienia postępowania w oparciu o art. 240 § 1 pkt 7 O.p. stanowiący, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji.

Przystępując do analizy zagadnienia nadpłaty zauważyć trzeba, że stosownie do art. 72 § 1 pkt 1 O.p. za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Z powyższego wynika, że nadpłata podatku ma miejsce, gdy świadczenie podatkowe w świetle obowiązującego prawa w ogóle nie powinno mieć miejsca - świadczenie nienależne, albo też świadczenie dłużnika podatkowego jest wyższe niż powinno to wynikać z treści obowiązującego prawa - świadczenie nadpłacone. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzeczeniu NSA z 11 grudnia 1998 r., I SA/Lu 1255/97, Temida (CD), Sopot 2003), gdzie stwierdzono, iż "Nadpłatami są zarówno świadczenia podatkowe nadpłacone - tzn. gdy rzeczywiście dokonana wpłata jest wyższa niż należna kwota zobowiązania podatkowego, jak i nienależnie uiszczone - tzn. gdy podatnik świadczy kwotę pieniężną, mimo że nie jest do tego zobowiązany lub też gdy w chwili dokonania świadczenia istniał tytuł prawny, lecz został następnie uchylony. Powstanie nadpłaty ma charakter obiektywny".

Za "nadpłacony" uznać zatem należy taki podatek, który wynikał z obowiązku podatkowego określonego w ustawie podatkowej, jednakże uregulowany w wartości większej, niż wynikało to z przepisów określających elementy konstrukcyjne tego podatku, takich jak podstawa opodatkowania, stawki podatkowe, zwolnienia i zniżki.

Natomiast za "należny" uznać należy taki podatek, który jest "przysługujący, należący się komuś lub czemuś" (Nowy słownik języka polskiego pod redakcją E. Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2002, str. 496). Zadeklarowana kwota zobowiązania podatkowego może być więc uznana za należną, przysługującą Skarbowi Państwa wówczas, jeżeli istniał obowiązek jej zapłaty przez podatnika. "Podatek zapłacony nienależnie to kwota uiszczona przez podatnika w sytuacji, gdy nie było ustawowego obowiązku jej zapłacenia albo obowiązek ten istniał, ale wygasł. Istota nadpłaty sprowadza się do tego, że podatnik płaci wówczas, gdy nie musi tego robić (nie istnieje obowiązek podatkowy), albo płaci za dużo (kwota podatku zapłaconego przewyższa kwotę należną). W obu przypadkach świadczenie podatnika dokonane na rzecz wierzyciela podatkowego przewyższa to, czego wymaga od niego przepis prawa. Ta nadwyżka świadczenia ponad obowiązkowe jest nadpłatą" (L. Etel, [w:] C. Kosikowski, L. Etel. R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006, str. 339).

Zatem stwierdzenie przez organ podatkowy, czy w konkretnym przypadku powstała nadpłata wymaga porównania dwóch wielkości – kwoty, do której świadczenia podatnik istotnie był zobligowany czyli zobowiązania podatkowego i kwoty faktycznie wpłaconej. Dopiero gdy organ uzyska wiedzę jaka jest wysokość jednego z dwóch elementów koniecznych do porównania w celu stwierdzenia, czy nadpłata istnieje, tj. wysokość zobowiązania podatkowego będzie mógł wydać decyzje dot. nadpłaty. Przy czym wiedza ta może pochodzić z deklaracji podatkowej strony, jeśli organ nie kwestionował jej prawidłowości bądź z ustaleń organu podatkowego dokonanych w decyzji w sprawie określenia zobowiązania podatkowego.

Również to stanowisko znajduje oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych. WSA w Krakowie w wyroku z 11 marca 2011 r. , sygn. akt I SA/Kr 438/10 stwierdził, iż "W sytuacji nadpłaty oraz określenia zobowiązania podatkowego prawa i obowiązki stron wynikają z różnych podstaw prawnych (art. 21 i art. 75 O.p.). Nie ma zatem prawnej możliwości połączenia tychże spraw podatkowych. Nie ma możliwości orzekania o wysokości zobowiązania podatkowego w postępowaniu o stwierdzenie nadpłaty".

Ten pogląd WSA w Krakowie Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela. Nie kwestionuje go zresztą nawet sam skarżący wskazując w punkcie 2.3 uzasadnienia skargi taki właśnie sposób prawidłowego procedowania w sprawie nadpłaty.

Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że Naczelnik Urzędu Celnego w K. decyzją Nr [...] z [...] r. określił kwotę zobowiązania podatkowego strony w podatku akcyzowym za przedmiotowy miesiąc w wysokości [...] zł. Zaistnienie tej decyzji w obrocie prawnym miało dwojaki skutek. Po pierwsze, organ podatkowy uzyskał wiedzę o drugim z elementów koniecznych do oceny, czy wystąpiła nadpłata w podatku akcyzowym za badany miesiąc (jako że wysokość podatku wpłaconego do organu podatkowego była mu już znana), po wtóre musiał uwzględnić ten element wydając decyzję w przedmiocie wnioskowanej przez stronę nadpłaty, zgodnie bowiem z art. 212 O.p. organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia.

Skoro w decyzji w przedmiocie zobowiązania podatkowego organ określił je na [...] zł, a strona na podstawie pierwotnej deklaracji wpłaciła [...] zł, to oznacza to, że w badanym miesiącu nadpłata w podatku akcyzowym wystąpiła jedynie w kwocie [...] zł. Ustalenie to wynika z oczywistego matematycznego wyliczenia i nie może być kwestionowane. Kwestionowana może być jedynie prawidłowość określenia przez organ podatkowy wysokości zobowiązania podatkowego za analizowany miesiąc, ale zarzuty tego dotyczące mogą być podnoszone jedynie w postępowaniu dotyczącym określenia zobowiązania w podatku akcyzowym, a nie w postępowaniu o stwierdzenie nadpłaty, a zatem pozostają poza granicami niniejszej sprawy w rozumieniu art. 134 § 1 O.p.

W związku z tym nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi sformułowane w jej punkcie 1. i powtórzone w punkcie 8., odnoszące się do przepisów O.p., w tym dot. nadpłaty oraz przepisów ustawy o podatku akcyzowym.

Za niezasadny uznał Sąd orzekający zarzut braku prawidłowych ustaleń faktycznych i prawnych, albowiem stan faktyczny sprawy w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w istocie sprowadza się – jak to wyżej wywiedziono - do porównania wysokości zobowiązania podatkowego z kwotą wpłaconą przez podatnika. W sytuacji, gdy kwota zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym została określona odrębną decyzją, okoliczność, czy jest to ustalenie słuszne może być przedmiotem badania jedynie w odrębnym postępowaniu. Zatem organ nie był zobligowany do badania w tym postępowaniu innych okoliczności faktycznych, co do wiarygodności których winien był się wypowiedzieć w uzasadnieniu.

Nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym jeżeli wynika to z ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską umowy konstytuującej organizację międzynarodową, prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami.

W sprawie mającej za przedmiot stwierdzenie nadpłaty w sytuacji wcześniejszego określenia zobowiązania podatkowego w odrębnym postępowaniu organ w istocie nie powinien stosować przepisów wspólnotowych jako znajdujących zastosowanie w postępowaniu zmierzającym do określenia zobowiązania podatkowego. Fakt, że organ jednak odniósł się zarówno do przepisów unijnych jak i materialnych przepisów krajowych ustawy o podatku akcyzowym nie stanowi o wadliwości rozstrzygnięcia, albowiem pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.

Wobec powyższego podatek został zapłacony należnie i nie powstała nadpłata, a zatem na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalono.