Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2699/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 190
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 5
journal: Dz.U. 2000 nr 27 poz 343
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz  ewidencjonowania broni i amunicji.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia del. WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant starszy asystent sędziego Konrad Młynkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1156/11 w sprawie ze skargi I. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od I. K. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1156/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich.

Jak wynika z uzasadnienia wyroku Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., po rozpatrzeniu odwołania I. K. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] sierpnia 2009 r. cofającej wyżej wymienionemu pozwolenie na broń palną do celów kolekcjonerskich, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podał, że cofnął zainteresowanemu pozwolenie na broń palną do celów kolekcjonerskich na podstawie dwóch przesłanek: toczącego się wobec niego postępowania karnego o przestępstwo z art. 263 § 3 k.k., tj. udostępnienie broni osobie nieuprawnionej, powodujące obawę, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji), przechowywanie przynajmniej przez dwa dni posiadanej broni na strychu domu w sposób niezgodny z wymogami prawa (art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy o broni i amunicji).

Organ ustalił, że skarżący pozwolenie na broń w celu kolekcjonerskim uzyskał na mocy decyzji Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] listopada 2001 r. Dnia [...] kwietnia 2007 r. organ zlecił kontrolę warunków przechowywania broni, w toku postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia tego pozwolenia.

W protokole z przedmiotowej kontroli wskazano, że strona posiada szafę metalową z dwiema nieatestowanymi zamkami patentowymi "Lob", zabezpieczoną dodatkowo dwoma sztabami opasującymi drzwi szafy w sposób uniemożliwiający ich zdjęcie z zawiasów, zamykanymi na dwie atestowane kłódki. Szafa stoi w pomieszczeniu w przyziemiu budynku, do którego prowadzą drzwi zamykane na zamek podklamkowy typu "Łucznik". Warunki te uznano za spełniające wymogi § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343, dalej rozporządzenie). Wobec powyższego organ skupił się na okoliczności, że broń pozostawała nienależycie zabezpieczona w pomieszczeniu strychowym podczas przeszukania domu skarżącego w związku z postępowaniem w sprawie nielegalnego handlu bronią prowadzonego przez jego syna. Organ wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy pozwala przyjąć w ślad za Prokuraturą Okręgową w Bielsku-Białej, że ze względu na dużą ilość broni posiadanej przez niego samego oraz syna, przechowywał ją poza jakąkolwiek szafą w miejscu łatwo dostępnym, a szafę do przechowywania broni nabył najprawdopodobniej dopiero po zatrzymaniu syna w marcu 2007 r., choć twierdzi, że miało to miejsce w roku 2001, w związku z uzyskaniem pozwolenia na broń. Według ustaleń szafa została wymieniona w firmie "Plafon" na szafę o nieco mocniejszej konstrukcji, która nadawała się do przeróbek. Dalej organ stwierdził, że posiadana przez stronę szafa, pomimo wskazanych wzmocnień, nie spełnia wymogów z § 5 rozporządzenia, bowiem ma to być metalowa szafa, posiadająca co najmniej jeden atestowany zamek, a zatem konstrukcyjnie wmontowany w drzwi, a tę cechę spełniają tzw. szafy pancerne. Tę świadomość posiadała strona jako funkcjonariusz Policji, a zatem przechowywała broń palną przez wiele lat w sposób niezgodny z przytoczonymi wymogami i tym samym nie wypełniła dyspozycji z art. 32 ust. 1 ustawy o broni. Organ ustalił, że większość czasu strona przebywała wraz z żoną za granicą, syn również często przebywał poza domem, a więc broń mogła łatwo dostać się w nieuprawnione ręce. Z tego głównie powodu zastosowano art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni. Natomiast możliwość dostępu do broni przez B. K., który nie posiada stosownego pozwolenia, niewątpliwie stanowi naruszenie dyspozycji art. 32 ust. 1 ustawy o broni, to jednak z uwagi na to, że jest on funkcjonariuszem Policji można by uznać za okoliczność nie godzącą w sposób istotny w interes społeczny, gdyby nie inne, ustalone w przedmiotowej sprawie okoliczności.

Organ podkreślił, że nie badał okoliczności dotyczących użyczenia broni innej osobie.

W związku z tym, że wobec skarżącego prowadzone jest postępowanie z art. 263 § 3 k.k., organ uznał, że zastosowanie będzie miał art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni. Nadto wskazał, że obawa ta jest uzasadniona i związana nie tyle z samym faktem postawienia powyższego zarzutu, ale z okolicznościami sprawy mającej związek z postępowaniem karnym przeciwko jego synowi, podejrzanemu o nielegalne posiadanie karabinka z 1907 r. i przeciwko B. B., podejrzanemu o nielegalne posiadanie znacznej ilości broni i amunicji oraz przerobienie znaków identyfikacyjnych pojazdów, o czym świadczy objęcie wskazanych wyżej osób jednym aktem oskarżenia.

Wobec tych okoliczności organ uznał, że dla dobra interesu społecznego pozostawienie broni skarżącemu nie byłoby zasadne. Okolicznością decydującą o cofnięciu pozwolenia na broń jest wystąpienie obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni, a ta może wynikać z różnych okoliczności, bowiem druga część tego przepisu jest jedynie wytyczną interpretacyjną, wskazującą w jakich w szczególności sytuacjach przedmiotowa obawa zachodzi. Organy Policji nie zostały zobowiązane przepisami prawa o broni i amunicji do udowodnienia, że faktycznie posiadacz pozwolenia na broń posłużył się lub użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, wystarczające jest bowiem samo domniemanie takiego zachowania. Zdaniem organu fakt, że skarżący w miejscu zamieszkania cieszy się dobrą opinią nie ma decydującego znaczenia w sprawie.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł I. K..

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 999/09, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu określił, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy o broni i amunicji.

Sąd wskazał, iż w uzasadnieniu decyzji organ podał, że po pierwsze w stosunku do Ignacego K. toczy się postępowanie karne o przestępstwo z art. 263 § 3 k.k., tj. udostępnienie broni osobie nieuprawnionej, powodując obawę, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co wypełnia przesłankę z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni. Po drugie przynajmniej przez dwa dni broń była przechowywana na strychu domu w sposób niezgodny z wymogami prawa, co wypełnia dyspozycję art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy o broni.

Kategoryczne stwierdzenie przez organ, że powyższe okoliczności zostały udowodnione, nie wynikają z uzasadnienia przedmiotowej decyzji. Sąd I instancji podkreślił, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie o czyn z art. 263 § 3 k.k., ale postępowanie nie zostało zakończone i skarżący nie został skazany za to przestępstwo. Z akt wynika, że ze skarżącym mieszka syn, który jest funkcjonariuszem Policji, a więc nieuprawnione i zbyt daleko idące jest domniemanie, że mógłby on użyć broni w sposób niezgodny z prawem. Organ nie uzasadnił z jakich okoliczności wywodzi, że szafa, w której była przechowywana broń, nie spełnia warunków określonych w art. 32 ustawy i w rozporządzeniu wykonawczym, wydanym na podstawie tego przepisu.

Zdaniem Sądu nie można stwierdzić, na jakiej podstawie organ twierdzi, że część broni, z uwagi na jej ilość, była przechowywana poza szafą, a więc bez zabezpieczenia i na jakiej podstawie ustalono, że szafa została nabyta w roku 2007, po zatrzymaniu syna skarżącego, a nie w roku 2001, kiedy zostało wydane pozwolenie na broń.

Ponadto organ nie uzasadnił swego twierdzenia, że na merytoryczną ocenę sprawy nie ma wpływu okoliczność, że Prokuratura Okręgowa w Częstochowie wszczęła śledztwo w sprawie niedopełnienia obowiązków i przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy w toku postępowania karnego przeciwko synowi skarżącego.

Sąd zgodził się z organem, że pozytywne opinie wobec skarżącego nie mają decydującego znaczenia dla sprawy, to jednak, w ocenie Sądu I instancji, należy brać je pod uwagę. Decyzja wydana na podstawie powołanych przepisów ma charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej, bowiem w przepisach tych ustawodawca posługuje się zwrotami nieostrymi przy opisie stanu faktycznego uzasadniającego działanie organu. W związku z tym, obowiązkiem organu jest przeprowadzenie postępowania dowodowego umożliwiającego dokonanie oceny istnienia bądź nieistnienia "uzasadnionej obawy", że broń może zostać użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wskazał ponadto, że obawa ta musi być realna i wynikać z rzeczywistych przesłanek.

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniesionej przez Komendanta Głównego Policji, wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2001 r., sygn. akt II OSK 669/10, uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu wyroku podał, że trafnym okazał się zarzut naruszenia przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu, że organy Policji nie rozważyły wszystkich istotnych okoliczności i nie dokonały oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Stwierdził, iż w istocie uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera staranną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zarówno Komendant Główny Policji w decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r., jak i organ I instancji w decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r., w sposób wnikliwy rozważyły wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i należycie przedstawiły je w uzasadnieniach swoich decyzji.

W ocenie Sądu II instancji usprawiedliwiony okazał się także zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżący nie naruszył ww. przepisów ustawy w zakresie przechowywania broni palnej. Sąd ten uznał, że nawet jednorazowe bądź krótkotrwałe przechowywanie broni z naruszeniem zasad prawa bezwzględnie wiążących posiadacza broni, czyni usprawiedliwionym cofnięcie pozwolenia na broń. To na posiadaczu broni ciąży obowiązek zabezpieczenia broni, żaden przepis ani żadna sytuacja nie zwalnia go od tego obowiązku. Sąd kasacyjny stwierdził, ze ustawodawca wprowadził obowiązek przechowywania broni w sposób uniemożliwiający dostęp do broni osobom nieuprawnionym (art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji). Na podstawie art. 32 ust. 2 tej ustawy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji rozporządzeniem z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343), uregulował w szczególności sposób przechowywania broni. W ocenie Sądu zasadnie Komendant Główny Policji uznał, że posiadana przez I. K. szafa (zarówno przed oddaniem szafy do przeróbki, jak i pozyskana po przeróbce), nie spełniała przez wiele lat i nadal (w dacie wydania zaskarżonej decyzji), nie spełnia wymogów określanych w § 5 rozporządzenia. Nie nasuwa też wątpliwości, że pomieszczenie, w którym funkcjonariusze Policji znaleźli broń, nie spełniało wymogów § 6 ust. 1 rozporządzenia.

Natomiast, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżony wyrok nie narusza wykładni art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Względy wskazane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozwalały na przyjęcie, że osobiste przymioty I. K. – przez wiele lat pełniącego służbę jako funkcjonariusz Policji – nie przemawiały za uznaniem w okolicznościach niniejszej sprawy, że zachodzi uzasadniona obawa, iż może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, mimo toczącego się przeciwko niemu postępowania karnego.

Przy piśmie z dnia 26 lipca 2011 r. skarżący przesłał do Sądu kopię wyroku Sądu Rejonowego w Żywcu II Wydział Karny z dnia 10 września 2010 r., sygn. akt II K 195/08, w którym Sąd, ustalając, iż oskarżony Ignacy K. dopuścił się czynu z art. 263 § 3 kk, na podstawie art. 414 § 1 kpk w zw. z art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. z uwagi na znikomą społeczną szkodliwość tego czynu, umorzył postępowanie karne, a nadto kopię wyroku Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej VII Wydział Karny Odwoławczy z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt VII Ka 20/11, o utrzymaniu powyższego wyroku w mocy.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznający sprawę, skargę oddalił.

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że materialnoprawną podstawę cofnięcia I. K. pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów kolekcjonerskich stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 18 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Sąd podniósł, że bezsporna jest w sprawie okoliczność, iż Prokuratura Okręgowa w Bielsku-Białej postanowieniem z dnia [...] października 2007 r., zmienionym postanowieniem z dnia 30 listopada 2007 r., przedstawiła I. K. zarzut popełnienia przestępstwa z art. 263 § 3 k.k., polegającego na udostępnieniu posiadanej broni osobie nieuprawnionej, tj. B. K., następnie zaś w sprawie został skierowany akt oskarżenia do Sądu Rejonowego w Żywcu m.in. przeciwko skarżącemu. Sam fakt toczącego się postępowania karnego o przestępstwo inne niż przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu nie powoduje jednak zaistnienia automatycznie "uzasadnionej obawy", o której mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego musi być realna i wynikać z rzeczywistych przesłanek. Pomiędzy popełnionym przestępstwem, a "uzasadnioną obawą" musi ponadto istnieć związek przyczynowo-skutkowy, zaś przedmiotowa obawa winna być rozpatrywana na gruncie konkretnej sprawy i w określonym stanie faktycznym.

W niniejszej sprawie, wbrew stanowisku organu, nie sposób wywieść, iż z faktu toczącego się przeciwko I. K. postępowania karnego o popełnienie przestępstwa z art. 263 § 3 k.k. polegającego na udostępnieniu broni synowi jako osobie nieuprawnionej, wynika uzasadniona obawa użycia broni przy jej posiadaniu w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Należy bowiem mieć na uwadze okoliczność, iż syn skarżącego jest funkcjonariuszem Policji, a więc osobą przeszkoloną w obchodzeniu się z bronią, funkcjonariuszem Policji był ponadto sam skarżący. Taką wykładnię art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji zaprezentował w swoim wyroku Naczelny Sąd Administracyjny, zaś stosownie do przepisu art. 190 zd. 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekający w niniejszej sprawie jest nią związany.

Odmiennie przedstawia się natomiast kwestia drugiej, fakultatywnej przesłanki cofnięcia I. K. pozwolenia na broń w celach kolekcjonerskich. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32. Stosownie zaś do brzmienia art. 32 ust. 1 ustawy, broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Z kolei w rozporządzeniu wykonawczym z dnia 3 kwietnia 2000 r., wydanym na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy, w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343), Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uregulował w szczególności zasady przechowywania broni. Zgodnie z jego § 5 osoby, o których mowa w § 1 pkt 2 (posiadające pozwolenie na broń, o którym mowa w art. 10 ust. 3 ustawy), posiadające broń palną i amunicję, są obowiązane przechowywać ją w kasetach metalowych, na trwałe przymocowanych do elementów konstrukcyjnych budynku lub metalowych szafach albo sejfach, posiadających zamki atestowane, z zastrzeżeniem § 6.

Sąd zgodził się z organem, że posiadana przez skarżącego metalowa szafa przeznaczona do przechowywania posiadanej broni, pomimo jej wzmocnienia m.in. metalowymi sztabami, nie spełnia wymogów wskazanego wyżej § 5 rozporządzenia. Nie posiada bowiem zamka atestowanego, lecz jedynie kłódki atestowane, a ponadto jest szafą ubraniową, jakie znajdują się w szatniach zakładowych, przerobioną do tego celu. Jej konstrukcja z cienkiej blachy umożliwia dość łatwe dostanie się do przechowywanej w niej broni.

Ponadto, zgodnie z § 6 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, osoby posiadające broń palną do celów kolekcjonerskich, w przypadku przechowywania tej broni poza miejscami, o których mowa w § 5, są obowiązane zabezpieczyć okna w pomieszczeniach zlokalizowanych na parterze i ostatnim piętrze, w których przechowywana jest broń, przez zamontowanie w nich co najmniej jednego z następujących zabezpieczeń: 1) krat, siatki, żaluzji antywłamaniowych albo szyb o podwyższonej odporności na przebicie i rozbicie, 2) zabezpieczyć drzwi wejściowe do pomieszczenia, w którym przechowywana jest broń poprzez wzmocnienie ich blachą stalową o grubości co najmniej 2 mm oraz wyposażenie w blokadę przeciwwyważeniową i co najmniej dwa zamki atestowane, dopuszcza się zamiennie montaż drzwi metalowych antywłamaniowych, atestowanych.

Tymczasem w sprawie bezsporne jest, że broń skarżącego podczas przeszukania jego domu w dniu [...] marca 2007 r. przez funkcjonariuszy Policji, znajdowała się w pomieszczeniu na strychu (poddasze) budynku. W ten sposób broń była przechowywana co najmniej przez okres potrzebny w związku ze wspomnianymi przeróbkami szafy. Powyższe pomieszczenie nie posiadało zabezpieczeń, o których mowa w powołanym § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni.

Jak trafnie wskazał Sąd kasacyjny, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalany jest pogląd, który Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela, że to na posiadaczu broni ciąży obowiązek zabezpieczenia broni i żaden przepis ani żadna sytuacja nie zwalnia go z tego obowiązku (por. wyrok NSA z dnia 13 września 2007 r., II OSK 1192/06, Lex nr 374371). Ponadto art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji nie daje podstaw do stopniowania jego naruszenia, zatem każde, nawet jednorazowe odstępstwo od powinności przechowywania i noszenia broni i amunicji w sposób umożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych, stwarza podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni, zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji (por. wyrok NSA z dnia 18 września 2007 r., II OSK 1200/06, Lex nr 374355).

Skoro zatem obowiązek zgodnego z przepisami przechowywania przez skarżącego broni nie został zachowany, to uzasadnione było zastosowanie w sprawie art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł I. K. zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzucił mu:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 18 ust. 5 pkt. 4 w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji - poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji wadliwe przyjęcie, że w stanie faktycznym sprawy skarżący naruszył obowiązek zgodnego z prawem przechowywania broni, w szczególności poprzez wadliwe przyjęcie, że zastosowane w metalowej szafie dwa zamknięcia w postaci atestowanych kłódek nie stanowią zamków atestowanych, o jakich mowa w § 5 ww. rozporządzenia, jak również poprzez wadliwe przyjęcie że blacha, z jakiej wykonana została metalowa szafa służąca do przechowywania broni była zbyt cienka i przez to umożliwiała dość łatwe dostanie się do przechowywanej w niej broni i oparcie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia o kryterium pozaprawne, ustanowione przez Sąd na potrzeby toczącego się postępowania, bowiem ustawodawca w § 5 ww. rozporządzenia wprowadził li tylko obowiązek przechowywania broni w metalowej szafie, nie precyzując dodatkowo właściwości, konstrukcji i sposobu jej wykonania, w szczególności rodzaju zastosowanego metalu i jego grubości, jak również rodzaju i sposobu montażu atestowanego zamka.

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez organy Policji przepisów postępowania, tj. art. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. - w postaci uchybienia obowiązkowi dokonania wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego z jego wyczerpującym rozpatrzeniem, jak również z uwzględnieniem słusznego interesu strony, wobec oparcia rozstrzygnięcia o okoliczności nie znajdujące odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym, w szczególności dot. jakości wykonania metalowej szafy, w której Skarżący broń przechowuje - a ponadto w sytuacji braku należytego wyjaśnienia podstaw zapadłego rozstrzygnięcia, w kontekście przewidzianego w art. 7 k.p.a. obowiązku uwzględniania słusznego interesu strony, który każdorazowo powinien podlegać uwzględnieniu zwłaszcza w sytuacji, gdy organy wydają decyzję, objętą uznaniem administracyjnym, a w szczególności wobec braku wyjaśnienia z jakiego powodu organ z przysługującego mu uprawnienia skorzystał, a zatem z jakich przyczyn słuszny interes strony nie jest możliwy do pogodzenia z interesem społecznym.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie rozpoznanie skargi, a także o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, uwzględniającego koszty zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania poniesionych przed sądem pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Tak skonstruowana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu skargi kasacyjnej o charakterze materialnym, zarzucającego błędną wykładnię i w konsekwencji wadliwe przyjęcie, że w stanie faktycznym sprawy skarżący naruszył obowiązek zgodnego z prawem przechowywania broni, w szczególności poprzez wadliwe przyjęcie, że zastosowane w metalowej szafie dwa zamknięcia w postaci atestowanych kłódek nie stanowią zamków atestowanych, o jakich mowa w § 5 ww. rozporządzenia, wskazać należy, że zarzut ten nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Uprzednio orzekający w sprawie Naczelny Sąd Administracyjny kwestię tę bowiem przesądził, w sposób jednoznaczny wskazując, że zasadnie Komendant Główny Policji uznał, że posiadana przez Ignacego K. szafa (zarówno przed oddaniem szafy do przeróbki, jak i pozyskana po przeróbce), nie spełniała przez wiele lat i nadal (w dacie wydania zaskarżonej decyzji), nie spełnia wymogów określanych w § 5 rozporządzenia. Nie nasuwa też wątpliwości, że pomieszczenie, w którym funkcjonariusze Policji znaleźli broń, nie spełniało wymogów § 6 ust. 1 rozporządzenia.

Tym samym Sąd pierwszej instancji orzekając w niniejszej sprawie związany był na mocy art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Co więcej stosownie do tego przepisu nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Bez znaczenia były zatem wywody odnoszące się do grubości blachy, z jakiej wykonana została metalowa szafa służąca do przechowywania broni, skoro Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, iż szafa nie spełniała i nadal nie spełnia wymogów określanych w § 5 rozporządzenia.

Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej o charakterze procesowym, który w swej istocie dotyczył braku należytego uzasadnienia decyzji o charakterze uznaniowym polegające na niewyjaśnieniu, dlaczego krótkotrwałe przetrzymywanie baronii w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń, wskazać należy, że również w tym zakresie Sąd pierwszej instancji związany był poglądem prawnym wyrażonym w niniejszej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten podzielił bowiem pogląd, że nawet jednorazowe bądź krótkotrwałe przechowywanie broni z naruszeniem zasad prawa bezwzględnie wiążących posiadacza broni, czyni usprawiedliwionym cofnięcie pozwolenia na broń, dodając, że to na posiadaczu broni ciąży obowiązek zabezpieczenia broni, żaden przepis, ani żadna sytuacja nie zwalnia go od tego obowiązku. Tym samym również ten zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną oddalił.

O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.