Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 245/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 122, 189, 187, 197
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marek Olejnik, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant Aleksandra Słomian, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 marca 2011 r. przy udziale sprawy ze skargi A. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że akt wymieniony w pkt I nie podlega wykonaniu; III. zasądza na rzecz skarżącego od Dyrektora Izby Celnej we W. kwotę 100,00 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pan A. L. ( Podatnik, Skarżący) w dniu 21.12.2009 r. złożył w Urzędzie Celnym w W. deklarację uproszczoną AKC-U, w której zadeklarował podatek akcyzowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki "A", nr nadwozia [...], w kwocie 544 zł.

Naczelnik Urzędu Celnego w W. uznając, że zadeklarowana przez Podatnika wysokość podstawy opodatkowania akcyzą znacznie odbiegała od średniej wartości rynkowej samochodu, na podstawie art. 104 ust. 8 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r o podatku akcyzowym ( Dz. U. z 2009r nr 3 poz.11 z późn.zm.) wezwał do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie wysokości podstawy opodatkowania w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego.

W odpowiedzi Podatnik wyjaśnił, że cena pojazdu była atrakcyjna ze względu na uszkodzenia blacharskie pojazdu i wysoki koszt transportu do Polski. Do pisma Podatnik załączył wydruk komputerowy kalkulacji naprawy nabytego samochodu.

Naczelnik Urzędu Celnego w W. uznał przedstawiony kosztorys za niewystarczający gdyż przedstawiał tylko hipotetyczny a nie realny koszt naprawy i wezwał Podatnika do przedstawienia dowodów za poniesione koszty oraz za zakupione części wykorzystane w celu naprawy samochodu.

W trakcie postępowania podatkowego Podatnik przedłożył szereg faktur i paragonów dokumentujących nabycie części do samochodów. Ponadto, dołączył kosztorys naprawy układu klimatyzacji sporządzony w dniu 07.06.2010 r. Przedłożył także wydruki ofert internetowych sprzedaży podobnych samochodów, z których wynikały ceny od 2 750,00 zł 7 400,00 zł

Jednocześnie Podatnik podkreślał, iż dokonywane naprawy są tylko częściowe i samochód wciąż nie jest naprawiony w całości.

Podatnik wniósł w dniu 5.08.2011 wniosek o przeprowadzenie na tą okoliczność dowodu z oględzin.

Naczelnik Urzędu Celnego odmówił przeprowadzenia tego dowodu, stwierdzając, że zebrane dowody dostatecznie dokumentują stan techniczny pojazdu.

W wyniku przeprowadzonego postępowania Naczelnik Urzędu Celnego w W. uznał, iż przedstawione faktury, rachunki, paragony i umowy dokumentują koszty poniesione w związku z dokonanymi naprawami nabytego samochodu. Uznając wszystkie przedstawione dowody uznał poniesione przez Podatnika koszty w kwocie 3.786 zł Nie uznał natomiast przedstawionych kosztorysów napraw za podstawę dokonania korekty wartości samochodu gdyż uznał to za hipotetyczny a nie faktyczny koszt naprawy.

Tym samym Naczelnik Urzędu Celnego w W. decyzją nr [...] z dnia [...] r. określił Stronie wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia samochodu osobowego w kwocie 1.028 zł.

W odwołaniu od decyzji Podatnik podkreśla, że w toku postępowania przedstawił dowody na uszkodzenia nabytego samochodu. Ustalenie wartości bazowej na poziomie 11.500 PLN uznał za zawyżenie. Podkreślił ponadto, że koszty rejestracji to nie 163 zł, lecz ponad 1.000 zł, a do tego należałoby również doliczyć koszty transportu pojazdu z Włoch.

Dyrektor Izby Celnej we utrzymując w mocy decyzję organu I Instancji wywodził, że Naczelnik Urzędu Celnego w W. wystarczająco wnikliwie przeanalizował i wyjaśnił wszystkie aspekty tej sprawy. Przeprowadzone, bowiem postępowanie uwzględniło wszystkie okoliczności znane w sprawie i doprowadziło do wyczerpującego zebrania i rozpoznania całego materiału dowodowego. Tym samym organ I instancji wypełnił ciążące na nim zobowiązania wynikające z przepisów art. 187 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Izby Celne podkreślił, iż organ podatkowy I instancji uwzględnił wszystkie zaoferowane przez Stronę dowody i ocenił je w uzasadnieniu decyzji. Okoliczność jednak, że ocena ta jest dla podatnika niekorzystna, nie jest równoznaczna z naruszeniem jakiegokolwiek przepisu proceduralnego.

Przywołując brzmienie art 104 ustawy o podatku akcyzowym Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że organy podatkowe nie kwestionują ceny nabycia samochodu. Jednak przepisy prawa nakładają na organy obowiązek, by badały wysokość zadeklarowanej przez podatnika podstawy opodatkowania w porównaniu ze średnią wartością samochodu osobowego na rynku krajowym.

Wartość będąca podstawą do wyliczenia podatku akcyzowego może zostać obniżona z powodu złego stanu technicznego pojazdu, ale w przypadku, gdy Podatnik przedstawi dokumenty potwierdzające ów fakt. Katalog dokumentów, jakie mogą stanowić dowody w postępowaniu podatkowym jest bardzo szeroki i otwarty. W przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Celnego w W. uznał zakres szkód przedstawionych przez Podatnika w oparciu o załączoną dowody zakupu części samochodowych w łącznej kwocie 3.786 zł.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej część przedstawionych dowodów musiała wzbudzać wątpliwości czy dotyczyły tego konkretnie nabytego samochodu. Podatnik, bowiem w trakcie postępowania przedstawił dowody z lutego, marca, kwietnia, czerwca i sierpnia 2010 r. Z wyjątkiem dwóch faktur z czerwca 2010 r. żaden dokument nie potwierdzał zakupu części do samochodu "A". Za dowód poniesionych kosztów Naczelnik Urzędu Celnego w W. uznał również dwa dokumenty pocztowe potwierdzające odebranie przesyłki, choć po za ręcznym opisem, dokonanym na nich przez Podatnika nie potwierdzają one, czego przedmiotowe zakupy dotyczyły.

Nie można przy tym - zdaniem Dyrektora Izby Celnej we W. - czynić zarzutu z faktu, iż organ podatkowy I instancji nie przeprowadził oględzin pojazdu. Do takich czynności upoważnione są, bowiem odpowiednie instytucje posiadające niezbędną w tym zakresie wiedzę. Po za tym przeprowadzenie oględzin, lub wnioskowanej przez Podatnika wyceny w oparciu o opinię biegłego w miesiącu sierpniu 2010 r. tj. aż 8 miesięcy po nabyciu pojazdu nie mogłoby być wiarygodne. Biegły mógłby potwierdzić dokonane naprawy jednakże nie byłby w stanie potwierdzić czy były skutkiem uszkodzeń dokonanych przed czy też po nabyciu samochodu.

Zdaniem Dyrektora Izby Celnej we W. za dowód potwierdzający poniesienie kosztów w związku z naprawą przedmiotowego samochodu nie można uznać natomiast "Kalkulacji naprawy Nr [...]" gdyż dokument ten jednak nie potwierdza, że wymienione w nim uszkodzenia były przedmiotem naprawy, tym samym nie można stwierdzić, czy naprawy tej rzeczywiście Podatnik dokonał. Z takich samych powodów nie można uznać, zdaniem Dyrektora Izby Celnej we W. - za koszt naprawy obniżający wartość nabytego samochodu o koszty naprawy klimatyzacji w oparciu o sporządzony przez Serwis Klimatyzacji Samochodowych kosztorys z dnia 05.07.2010 r. załączony do pisma Podatnika z dnia 07.06.2010 r. Do powyższej wyceny również nie przedstawiono żadnego dokumentu zapłaty świadczącego o rzeczywistym poniesieniu kosztów.

Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż koszty rejestracji w odpowiednim organie administracyjnym (Urząd Miejski) niezbędne do dopuszczenia samochodu do ruchu drogowego nie mają wpływu na ustalenie jego wartości. Uwzględniona w wycenie korekta wartości z tytułu pierwszej rejestracji jest korektą dokonywaną ze względu na miesiąc pierwszej rejestracji samochodu w roku jego produkcji i uwzględnia jego wiek, w zależności czy samochód zarejestrowany został w styczniu czy w grudniu danego roku.

Odnosząc się do złożonej na etapie postępowania odwoławczego umowy kupna sprzedaży z dnia 23.12. 2009 r. na zakup części samochodowych do przedmiotowego samochodu Dyrektor Izby Celnej ocenił ją jako niewiarygodną, wskazując, że nie została ona przedłożona na wcześniejszych etapach postępowania a Podatnik załączył do pisma tylko kserokopię dokumentu, bez jego uwierzytelnienia. Wątpliwości wzbudza przy tym fakt, iż Strona w dniu 06.12.2010 r., a zatem zaledwie 4 dni przed wysłaniem w/w pisma, osobiście stawił się w Izbie Celnej we W., w reakcji na postanowienie o 7-dniowym terminie do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału i wówczas oryginału w/w umowy z dnia 23.12.2009 r. nie przedstawił.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego podatnik podtrzymał dotychczasową argumentację, nie zgadzając się przede wszystkim z pominięciem kosztorysu naprawy lakierniczej i zarzucając nie przeprowadzenie oględzin.

W odpowiedzi na Skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie upsa. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. "Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. – art. 146 § 1 upsa

Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 upsa, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem sporu jest ustalenie wartości rynkowej nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu osobowego, przy czym Skarżący zarzuca, iż ustalając tą wartość organy nie uwzględniły rzeczywistego stanu technicznego samochodu, a w szczególności złego stanu lakieru.

Przypomnieć w związku z tym trzeba, że zgodnie z treścią art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późniejszymi zmianami) w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis wyraża zasadę prawdy obiektywnej, będącej bez wątpienia naczelną zasadą postępowania podatkowego. Trzeba zaś pamiętać, że zasady ogólne postępowania podatkowego są integralną częścią przepisów regulujących procedurę podatkową i są dla organu podatkowego wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury, przy czym, jak podkreślono w orzecznictwie i literaturze przedmiotu, art. 122 Ordynacji podatkowej ( dawniej art. 7 K.p.a.) jest nie tylko zasadą dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania, lecz w równym stopniu wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, na co wskazuje zwrot zobowiązujący do "załatwienia sprawy" zgodnie z tą zasadą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 1982 roku, sygn. akt I SA 258/82, Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego 1982, nr 1, poz. 54; por. również J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: Polskie postępowanie administracyjne, Warszawa 1993, str. 126). Wykładnia ta, dotycząca art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, bez wątpienia zachowuje swoją aktualność także w świetle regulacji zawartej w art. 122 Ordynacji podatkowej.

Wskazać także należy, iż zgodnie z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. "Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy." "Wyrażona w art. 122 o.p. zasada prawdy obiektywnej oznacza dla organu podatkowego obowiązek ustalenia stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Zasadę tę realizuje szereg przepisów o postępowaniu dowodowym, spośród których zasadnicze znaczenie ma art. 187 § 1 o.p. nakładający na organ powinność zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Organ podatkowy zobowiązany jest więc zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia obowiązującego stanu prawnego. Powyższe obowiązki nałożone zostały nie tylko na organ rozstrzygający w pierwszej instancji, ale również na podatkowy organ odwoławczy. (...)" (wyrok wsa w Warszawie z 16.11.2009 sygn. akt III SA/Wa 1049/09 LEX nr 558078) Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza, gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji (wyrok wsa w Krakowie z 10.12.2009 sygn. akt I SA/Kr 1203/09 LEX nr 549810).

"Z art. 187 § 1 oraz z art. 122 o. p. wynika zasada oficjalności postępowania dowodowego, gdyż to organ podatkowy zabiega w postępowaniu o udowodnienie każdego faktu za pomocą wszystkich dostępnych środków i źródeł dowodowych, by wydać stosowne orzeczenie." (wyrok NSA z 27.04.2010 sygn. akt I FSK 355/09 LEX nr 593931)

W niniejszej sprawie organy obowiązkom tym uchybiły. Wskazać należy w pierwszej kolejności, iż organy nie dokonały oceny wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów. Wskazać należy, że w aktach sprawy znajduje się szereg wydruków z internetowych ofert sprzedaży samochodów "A" ( karty 9/2 do 9/7 akt administracyjnych). Dokumenty te niewątpliwie stanowią część materiałów zebranych w sprawie. Jednakże ani w decyzji organu I instancji ani w decyzji zaskarżonej organy w żaden sposób do dowodów tych się nie odniosły- nie dokonały oceny ich wiarygodności ani znaczenia w sprawie. Działanie takie uchybia nie tylko art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, ale także art. 210 § 10 Ordynacji podatkowej, zgodnie, z którym "(...)Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności(...)". Z zady tej wynika, że "Nawet jeżeli organ podatkowy uznaje, że określone dowody przedkładane przez stronę postępowania nie są dowodami istotnymi, wnoszącymi coś w sprawie, to organ nie może tych dowodów pomijać milczeniem, bądź jedynie w sposób ogólnikowy o nich się wypowiadać. Strona postępowania, podnosząc określone okoliczności, składając dowody ma prawo oczekiwać, że organ odniesie się do nich w uzasadnieniu wydawanej decyzji i wyjaśni czy dał im wiarę, jakie okoliczności na ich podstawie ustalił, bądź z jakiego powodu nie dał im wiary."(wyrok wsa w Warszawie z 17.06.2008 sygn. akt III SA/Wa 948/08 LEX nr 478658).

Nie ma przy tym żadnego umocowania w przepisach podkreślana, szczególnie przez organ II instancji, teza, że dowodem w sprawie ustalenia wartości rynkowej samochodu może być tylko dokument i tylko taki, który potwierdza poniesienie wydatku. Teza tak stoi w sprzeczności nie tylko z powołanymi na wstępie niniejszych wywodów zasadami prowadzenia postepowania, ale i z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie, z którym "Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem." Reguła ta nie podlega żadnym ograniczeniom w postepowaniu w sprawie podatku akcyzowego. "Brak jest jakiegokolwiek zamkniętego katalogu środków dowodowych w zakresie odnoszącym się do ustalania prawidłowej wysokości podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego." (wyrok wsa w Lublinie z 30.10.2009r sygn.. akt I SA/Lu 334/09 LEX nr 532453). Zgodzić się przy tym należy z podatnikiem, że także takie uszkodzenia, które nie zostały naprawione wpływają na wartość rynkowa pojazdu, o ile wykazane zostanie ich istnienie. Z tego względu nie można twierdzić, że kosztorys naprawy nie może być dostatecznym potwierdzeniem istnienia uszkodzenia, bez wykazania, że kosztrys został sporządzony w oparciu o fikcyjne dane.

W tym kontekście wskazać należy, iż odmawiając przeprowadzania dowodu z oględzin, organ I instancji nie powoływał się na nieprzydatność takiego dowodu w sprawie. Wskazał jedynie, że stan techniczny samochodu został dostatecznie dokumentują inne dowody. Podkreślić jednak należy, że organ te- co wynika z decyzji uznał za "dostatecznie udokumentowany" inny stan techniczny niż podawał Skarżący. W związku z tym, wskazać należy, że zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej "Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem." Zgodnie zaś z utrwalonym orzecznictwem, "Jeżeli strona zgłasza dowód, to w świetle art. 188 o.p. organ podatkowy może nie uwzględnić wniosku, gdy żądanie dotyczy tezy dowodowej już stwierdzonej na korzyść strony; jeżeli jednak strona wskazuje dowód, który ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przy czym jest zgłoszony na tezę dowodową odmienną, taki dowód powinien być dopuszczony." (wyrok wsa w Szczecinie z 27.05.2010 sygn akt I SA/Sz 68/10 LEX nr 579727). "Zawarte w art. 188 o.p. sformułowanie "chyba, że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innymi dowodami" odnosi się do sytuacji, gdy żądanie dotyczy tezy dowodowej, już stwierdzonej, na korzyść strony. Jeżeli dowód dotyczy tezy odmiennej (tzw. przeciwdowód) powinien być przeprowadzony." (wyrok NSA z 21.05.2009 r sygn. akt I FSK 382/08 LEX nr 551699 wyrok wsa w Krakowie z 02.07.2009 sygn akt I SA/Kr 232/06 LEX nr 512822, wyrok wsa we Wrocławiu z 07.05.2010 sygn akt I SA/Wr 251/10 LEX nr 599631).

Natomiast teza o nieprzydatności tego dowodu została postawiona dopiero w decyzji organu odwoławczego, co w istocie pozbawiło stronę możliwości odniesienia się do niej i ewentualnego zaoferowania innych dowodów. Dodatkowo wskazać należy, że nie przydatność dowodu Dyrektor Izby Celnej upatruje w jego niewiarygodności, z jednej strony wskazując brak odpowiednich kwalifikacji organu w tym zakresie, a z drugiej przesądzając, jakie ustalenia mógłby poczynić biegły. "Organ podatkowy może nie dać wiary zeznaniom świadków czy strony, ale nie wolno mu ich dezawuować bez przesłuchania. Nie jest przesłanką negatywną przeprowadzenia żądanego dowodu założenie o jego nieprzydatności w sprawie lub sprzeczności z innymi dowodami. Sąd nie przesądza czy skarżący ma rację, czy jej nie ma, stwierdza jedynie, że organ nie mógł z góry uznać, że zeznania nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy i odmówić ich przeprowadzenia." (wyrok wsa w Bydgoszczy z 25.11.2008 sygn. akt I SA/Bd 550/08 LEX nr 519476).

Niezasadne było też odmówienie wiarygodności przedstawionym dokumentom tylko ze względu na moment ich przedstawienia ( w postępowaniu odwoławczym) i formę (kserokopia) "Granice dowodu wyznacza przyczynienie się danego środka dowodowego do wyjaśnienia sprawy oraz brak sprzeczności z prawem. Żaden natomiast przepis prawa nie ogranicza formy dowodu w postaci dokumentu tylko do jego oryginału. Taką samą moc ma, więc zarówno oryginał świadectwa homologacji, jak i jego kserokopia." (wyrok wsa w Gorzowie Wielkopolskim z 03.07.2008 r sygn. akt I SA/Go 410/08 LEX nr 499906) . Jeśli istnienie oryginału budziło wątpliwości należało wezwać stronę do jego przedstawienia. Jeśli natomiast organ uznał za niewiarygodny sam fakt zawarcia umowy to winien taka okoliczność udowodnić. Jeszcze raz, bowiem podkreślić należy, że ciężar prowadzenia postepowania dowodowego spoczywa, co do zasady na organach podatkowych, które winny wykazać się inicjatywa dowodową, nie mogą zaś ograniczać swojej aktywności jedynie do kwestionowania dowodów oferowanych przez podatnika.

Reasumując, w ocenie sądu, organy nie przeprowadziły należycie postepowania dowodowego, w sposób nieuzasadniony ograniczając zarówno katalog dopuszczalnych dowodów jak i okoliczności istotne dla sprawy oraz nie odniosły się do całości zgromadzonego materiału. W tej sytuacji nie można uznać, że stan faktyczny w sprawie został należycie ustalony. "Nie dopełnienie obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie stanowi wadę postępowania, która wpływa w sposób istotny na wynik sprawy i jest podstawą uchylenia decyzji przez sąd." (wyrok wsa w Olsztynie z 02.12.2009 sygn. akt I SA/Ol 87/09 LEX nr 549879)

W ponownym postepowaniu organy winny odnieść się do wszystkich zaoferowanych dowodów oraz przeprowadzić niezbędne dowody o ile kwestionują prawdziwość przedłożonych przez stronę dokumentów.

Reasumując, na skutek wskazanych na wstępie naruszeń przepisów o postępowaniu Sąd uznał, iż organy nie wyjaśniły w stopniu dostatecznym stanu faktycznego w zakresie wysokości przychodów roku podatkowego, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a uzasadnia to uchylenie zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w wypadku uchylenia decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka czy i w jakim zakresie może ona być wykonywana.

Uwzględnienie skargi zobowiązuje Wojewódzki Sąd Administracyjny do zasądzenia na rzecz skarżących kosztów postępowania (art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W tej sprawie poniesione przez Skarżącego koszty odpowiadały wysokości wpisu od skargi.