Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 282/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 par. 3, art. 127 par. 3, art. 144
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 149 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędziowie Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (sprawozdawca) Protokolant starszy referent Katarzyna Leśniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 3 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Z. R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w sprawie rozpoznania wniosku z dnia 31 marca 2014 r. dotyczącego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] odmawiającego wszczęcia postępowania na wniosek z dnia 14 stycznia 2014 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z dnia [...], nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...], nr [...] oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 14 stycznia 2014 r. Z. R. (zwany dalej stroną lub skarżącym) wystąpił z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...], nr [...], którą odmówiono skarżącemu przyznania dodatku mieszkaniowego na okres od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 stycznia 2013 r. oraz przyznano dodatek mieszkaniowy na okres od dnia 1 lutego 2013 r. do dnia 30 czerwca 2013 r. w kwocie 320,15 złotych.

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Kolegium odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...], nr [...], wskazując, że nie jest możliwe zainicjowanie przez stronę w stosunku do badanej decyzji postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności w kontekście wszczętych jednocześnie postępowań w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej analizowaną decyzją, uzupełnienia treści tej decyzji oraz zawieszenia tych dwóch postępowań.

Podaniem z dnia 31 marca 2014 r. skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej opisanym powyżej postanowieniem.

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), utrzymało w mocy postanowienie z dnia [...], nr [...].

Pismem z dnia 18 sierpnia 2014 r. Z. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 31 marca 2014 r. dotyczącego ponownego rozpoznania sprawy zakończonej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z [...] odmawiającym wszczęcia postępowania na wniosek z dnia 14 stycznia 2014 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z dnia [...], nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...], nr [...].

Skarżący podkreślił, że podaniem z dnia 23 czerwca 2014 r. zatytułowanym "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i stwierdzenie bezczynności i przewlekłości postępowania ze strony Kolegium", wezwał organ do rozpoznania jego wniosku z dnia 31 marca 2014 r.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wyjaśniło, że zarzucana przez stronę bezczynność w rzeczywistości nie wystąpiła, gdyż wniosek z dnia 31 marca 2014 r. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...], nr [...] został przez Kolegium rozpoznany postanowieniem z dnia [...], nr [...], utrzymującym w mocy zaskarżone postanowienie. Kolegium jednocześnie dodało, że w treści uzasadnienia omyłkowo podano datę wniesionego podania jako 28 marca 2014 r., zamiast 31 marca 2015 r. Tym samym – w ocenie organu – nie można SKO zarzucić bezczynności, w szczególności że strona na wydane postanowienie wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wniesienia skargi, kontrola ta obejmuje również bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a, a więc m.in. także w sprawach dotyczących wydania przez te organy decyzji administracyjnych oraz postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowania, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty.

Podstawę formalną orzekania przez sąd administracyjny w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłość postępowania stanowi przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu adekwatnym do daty wszczęcia niniejszego postępowania, zgodnie z którym sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Zaznaczyć przy tym należy, że w przypadku skargi na bezczynność organu czy przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Pojęcie bezczynności nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże w sądowej praktyce stosowania prawa ukształtował się w zasadzie jednolity pogląd, zgodnie z którym bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (zob. T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2010, s. 70; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 24 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 2749/12, 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 348/13, 4 września 2014 r., sygn. akt I OSK 413/14).

Zaznaczyć również należy, że sąd administracyjny dokonując badania zasadności wniesionej skargi na bezczynność nie analizuje prawidłowości rozstrzygnięć wydawanych przez organy. Celem skargi na bezczynność organu jest bowiem doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony, nie zaś doprowadzenie do wydania przez organ aktu o treści i formie oczekiwanej przez wnioskodawcę. Nakazanie wydania decyzji administracyjnej możliwe jest jedynie wówczas, gdy organ nie rozstrzygnął toczącej się przed nim sprawy, nie zaś wtedy, gdy sprawa została załatwiona w sposób nieodpowiadający żądaniom wnioskodawcy.

W niniejszej sprawie, przedmiotem skargi wniesionej do tutejszego Sądu pismem z dnia 18 sierpnia 2014 r. jest – zarzucana przez skarżącego – bezczynność Kolegium w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 31 marca 2014 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...], nr [...].

W ocenie Sądu podniesiony przez skarżącego zarzut bezczynności okazał się nieuzasadniony. Zauważyć bowiem należy, że żądanie skarżącego dotyczące ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej ww. postanowieniem, zostało przez organ rozpoznane w dniu [...]. W tym dniu organ wydał bowiem postanowienie o sygnaturze akt [...], którym utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...]. Należy również zaznaczyć, że strona skorzystała z przysługującego jej prawa do sądowej kontroli aktów administracyjnych i wniosła skargę w tej sprawie do tutejszego Sądu. Wskazana skarga została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 czerwca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wr 732/14.

Zwrócenia uwagi wymaga również i ta okoliczność, że postanowienie, którym rozpatrzono wniosek skarżącego z dnia 31 marca 2014 r. wydane zostało przez organ w ustawowym terminie. Stosownie bowiem do treści art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.

Przy czym należy zauważyć, że stosownie do art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Zgodnie zaś z art. 144 k.p.a. w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 11 ("Zażalenia") kodeksu postępowania administracyjnego do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań.

Skoro zatem wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wpłynął do Kolegium w dniu 31 marca 2014 r. i został rozpoznany w dniu [...] to tym samym organ dochował miesięcznego terminu na rozpoznanie sprawy w postępowaniu zażaleniowym i nie dopuścił się w żadnym razie zarzucanej mu bezczynności.

Mając na uwadze powyższe, Sąd – działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji wyroku.