Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 742/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 5 ust. 4 pkt 6 i art. 24 ust. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 708
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów.

SENTENCJA

Dnia 02 czerwca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędziowie WSA Marzenna Kosewska (spr.) WSA Małgorzata Górecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 02 czerwca 2021 roku sprawy ze skargi Spółki A w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2020r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu zgłoszenia przez przewoźnika danych niezgodnych ze stanem faktycznym I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę [...]- ([...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w P. z [...] sierpnia 2018 r. o nałożeniu na M. sp. z o. o. w Ł. kary pieniężnej w wysokości [...] zł za zgłoszenie przez przewoźnika danych niezgodnych ze stanem faktycznym, dotyczących numerów rejestracyjnych środków transportu i numeru zezwolenia drogowego, zawartych we wskazanym w decyzji zgłoszeniu.

Jako podstawę prawną powyższej decyzji organu odwoławczego powołano art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900), dalej: "o.p." w zw. z art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 4, art. 8 ust. 1, art. 24 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 oraz art. 26 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (Dz. U. z 2017 r., poz. 708 ze zm.), dalej: "ustawa".

W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego wskazano m. in., co następuje.

Podmiotem wysyłającym towar i przewoźnikiem była strona, a podmiotem odbierającym I. sp. z o. o. w G. .

Transport zgłoszono za pośrednictwem Platformy Usług Elektronicznych Skarbowo-Celnych w systemie monitorowania drogowego przewozu towarów SENT [...] grudnia 2017 r.

W dniu [...] grudnia 2017 r. o godz. [...] na autostradzie A2 funkcjonariusze kontroli celno-skarbowej przeprowadzili kontrolę przewozu oleju napędowego o kodzie [...].

Towar przewożono z wykorzystaniem zespołu pojazdów składającego się z ciągnika siodłowego o numerze rejestracyjnym [...] i naczepy o numerze rejestracyjnym [...]

Podczas kontroli zabezpieczono kopię listu/dokumentu przewozowego nr [...], dokumentu WZ z [...] grudnia 2017 r. i wydruków zgłoszenia.

Po dokonaniu kontroli danych dotyczących zgłoszenia ustalono, że występuje niezgodność:

1. numerów rejestracyjnych zestawu pojazdów: w systemie widniał środek transportu o numerze ciągnika [...], zaś brak było wpisanego numeru naczepy; w rzeczywistości towar przewożono ciągnikiem siodłowym o numerze rejestracyjnym [...] i naczepą o numerze rejestracyjnym [...];

2. informacji na temat numeru zezwolenia drogowego: w systemie widniał numer zezwolenia drogowego [...] zaś w czasie kontroli zabezpieczono wypis z licencji nr [...]

Przewoźnik jest zobowiązany niezwłocznie aktualizować dane zawarte w zgłoszeniu w takim zakresie, w jakim był obowiązany do ich zgłoszenia (art. 8 ust. 1 ustawy). Strona nie dokonała aktualizacji powyższych danych przed rozpoczęciem przewozu. Uczyniła to dopiero podczas kontroli o godz. [...], po uzyskaniu informacji od kontrolowanego kierowcy.

Powyższe działania strony naruszają art. 24 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 4 pkt 3 i 6 ustawy. Strona nie dołożyła należytej staranności w wypełnianiu obowiązków określonych ustawą, co stwierdza w protokole z przesłuchania pracownik wprowadzający dane do zgłoszenia.

Przepisy ustawy nie wyłączają jednak odpowiedzialności przewoźnika za uchybienia, które popełniono wskutek błędów i pomyłek, braku należytej staranności, błędów w organizacji dostaw i przepływie informacji czy kłopotów natury technicznej dotyczących urządzeń telekomunikacyjnych. Sam fakt nie wykonania obowiązków określonych ustawą jest wystarczające do nałożenia kary.

Nakładając karę organ nie ma podstaw do badania przyczyn, dla których przewoźnik nie wpisał czy nie uzupełnił wymaganych danych do zgłoszenia, bowiem kara nie jest uzależniona od winy.

Głównym celem ustawy jest oddziaływanie odstraszające i prewencyjne na przewoźników, czemu służyć ma nieuchronność, katalog i wysokość kar, aby niedopełnienie obowiązku rejestracji, uzupełniania i aktualizacji wpisów było dla podmiotów uczestniczących w przewozie wrażliwych towarów nieopłacalne.

Nie można uznać, że skoro naruszenie nie miało doniosłego znaczenia, to nie należy go wymierzyć za nie kary. Organ nie powinien bowiem dokonywać oceny, czy naruszenie jest doniosłe czy też nie, gdyż ustawodawca nie wyposażył go w takie uprawnienia. Powinien natomiast dokonać ustalenia rodzaju naruszenia przepisów, przyporządkowując do nich przewidzianą w ustawie karę.

Nie ma przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary. W tym kontekście wskazano, co następuje.

Zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej.

Pojęć ważnego interesu przewoźnika ani interesu publicznego nie zdefiniowano w ustawie. Odstępstwo od nałożenia kary pieniężnej jest jednak instytucją o charakterze wyjątkowym, mającą zastosowanie w sytuacjach bardzo szczególnych, na które strona nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania.

O istnieniu ważnego interesu przewoźnika, uprawniającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz kryteria obiektywne. Użycie słowa ważny podkreśla wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na tenże interes.

Ważny interes strony występuje m. in. wtedy, gdy obniżają się znacznie zdolności płatnicze, spowodowane zdarzeniami losowymi (np. powódź, pożar, susza). Przez ważny interes strony należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami jej egzystencji, np. utrata możliwości zarobkowania czy losowa utrata majątku.

Pojęcia ważnego interesu strony nie można jednak upatrywać wyłącznie w dolegliwości finansowej wynikającej z zapłaty kary. Jest ona oczywista, świadomie zamierzona przez ustawodawcę. Kara tego rodzaju sama w sobie nie stanowi o ważnym interesie przewoźnika, uzasadniającym odstąpienie od jej nałożenia kary.

Względy społeczne natomiast wymagają, żeby zobowiązania były realizowane, a zobowiązany nie był pochopnie z nich zwalniany.

Strona nie wykazała zatem, aby jej interes w odstąpieniu od nałożenia kary był na tyle ważny, aby równoważył odstąpienie od zasady nakładania kar pieniężnych z tytułu naruszenia przepisów ustawy.

Z kolei interes publiczny to dyrektywa postępowania nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, jak na przykład sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy.

Interes publiczny nie może być przedkładany ponad nadrzędną zasadę praworządności, konkretyzującą się w powszechności płacenia podatków, sprawiedliwości, zasadach etyki, bezpieczeństwie, sprawności działania organów państwa i zaufaniu do nich. W interesie publicznym jest przestrzeganie przepisów ustawy. Jest to sytuacja, gdy zapłata zobowiązań wobec Skarbu Państwa spowoduje konieczność sięgania przez stronę do środków pomocy państwa, gdyż nie będzie ona w stanie zaspokajać swych potrzeb materialnych.

Dłużnicy publicznoprawni powinni przestrzegać przepisów prawnych, aby była przestrzegana zasada równości i sprawiedliwości opodatkowania.

Wpisanie do zgłoszenia, nawet przez pomyłkę czy niedbalstwo, niewłaściwego numeru rejestracyjnego środka transportu i numeru zezwolenia drogowego niweczy sens zbierania takich danych określonych w art. 3 ust. 1 ustawy. Ustawodawca w ustawie uznał, że dane dotyczące numeru rejestracyjnego środka transportu to dane o szczególnym znaczeniu dla procesu monitorowania, a więc skuteczności kontroli i bezpieczeństwa przewozu.

Nietrudno wyobrazić sobie sytuacje, że po wpisaniu numeru rejestracyjnego innego niż w rzeczywistości posiada środek przewozowy, którym przewożone są towary objęte systemem monitorowania przewozu drogowego i ujawnieniu tego faktu przez kontrolujących przewoźnik będzie tłumaczył to oczywistą omyłką pisarską i że w jego przypadku zachodzi interes publiczny umożliwiający odstąpienie od nałożenia kary, bo nastąpiło to z przeoczenia.

Numery rejestracyjne to główne i podstawowe dane umożliwiające organom sprawowanie właściwego monitoringu drogowego przewozu towarów i zapewnienie bezpieczeństwa całego przewozu. Gdyby przyjąć, że okoliczność taka zaistniała w niniejszej sprawie i jest podstawą do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na zaistniały interes publiczny, stworzyłoby to niebezpieczny precedens i sposób na omijanie prawa. W interesie publicznym natomiast jest to, by system kontroli był szczelny, skuteczny i bezpieczny, bez możliwości omijania go, a także by podmioty trudniące się przewozem towarów objętych systemem monitorowania dochowywały należytej staranności w wypełnianiu swoich obowiązków. Tylko bowiem w takich warunkach ustawa zrealizuje swój cel, a gromadzone i przetwarzane dane będą mogły być właściwie analizowane. Podanie zaś nieprawidłowych danych, niezależnie od jego skali, a także bez wpływu na to czy jest to świadome czy nieświadome działanie, niweczy sens rejestrowania zgłoszeń.

Kara pieniężna stanowi represję za naruszenie przepisów, w tym art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy, co wiąże się z dotkliwością, aby w przyszłości zapobiec powstawaniu tego rodzaju nieprawidłowości. Jej uiszczenie ma spełniać funkcję represyjno-prewencyjną. Zasadą jest regulowanie należności, a zastosowanie ulgi jako wyjątek od tej zasady winno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami, które realnie zagrażają bytowi strony. Takie okoliczności nie wystąpiły. Jak wynika z dokumentacji finansowej strony, w tym bilansów oraz rachunków zysków i strat za lata 2016 i 2017, ewentualna zapłata kary pieniężnej nie zachwieje jej płynnością finansową, nie uniemożliwi prawidłowego funkcjonowania ani nie zagrozi upadłością.

Strona, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła skargę na decyzję organu odwoławczego, zarzucając naruszenie:

1. przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, a to:

a) art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 o.p. przez dokonanie dowolnych ustaleń polegających na stwierdzeniu, że po dokonaniu kontroli drogowej ustalono, że występuje niezgodność numerów rejestracyjnych zestawu pojazdów i niezgodność informacji na temat numeru zezwolenia drogowego, podczas gdy jedyną stwierdzoną w protokole kontroli niezgodnością była ta dotycząca numerów rejestracyjnych i przez poczynienie ustaleń niezgodnych z zeznaniami świadka;

b) art. 210 § 4 o.p. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. przez brak precyzyjnego i wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego na podstawie pełnego materiału dowodowego, poprzedzającego wyrażenie ocen przez organ w przedmiocie istnienia ważnego interesu strony i interesu publicznego uzasadniających odstąpienie od nałożenia kary oraz poczynieniu ustaleń odnośnie sytuacji strony wyłącznie w oparciu o aspekt finansowy;

c) art. 121 § 1 o.p. w zw. z art. 122 o.p. przez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów i brak podejmowania działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy przy stosowaniu instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i kierowanie się przez organ wyłącznie stanowiskiem profiskalnym prowadzącym do sytuacji gdzie jakiekolwiek odstępstwo w zapłacie należności publicznoprawnych powstałych w skutek naruszenia przepisów ustawy byłoby sprzeczne z wartościami wspólnymi dla społeczeństwa, które organ sprowadza do powszechności płacenia podatków, mimo że możliwość taką przewiduje ustawa;

d) art. 187 § 1 w zw. z art. 122 o.p. przez nieprawidłową i fragmentaryczną analizę materiału dowodowego i nieuwzględnieniu w należytym stopniu okoliczności sprawy i sytuacji skarżącego przemawiających za odstąpieniem od wymierzenia kary pieniężnej;

e) art. 233 § 1 pkt 1 o.p. w zw. z art. 24 ust. 3 ustawy przez brak wyjaśnienia i należytego odzwierciedlenia w uzasadnieniu decyzji ewentualnego wystąpienia przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej;

2. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to;

a) art. 13 ust. 7 ustawy przez wykroczenie poza zakres naruszeń stwierdzonych w protokole kontroli wyznaczających granice przedmiotowe przyszłego postępowania pod względem stanu faktycznego i prawnego oraz powołanie się na nieprawidłowości w zakresie numeru zezwolenia drogowego, których nie stwierdzono w protokole;

b) art. 24 ust. 3 w zw. z art. 24 ust. 1 ustawy przez błędną wykładnię interesu przewoźnika, dokonaną w sposób zawężający, z powołaniem się na przesłanki, których wskazany artykuł nie przewiduje, a w konsekwencji przyjęcia, że interes przewoźnika nie przemawiał za odstąpieniem od nałożenia kary;

c) art. 24 ust. 3 ustawy w zw. z art. 31 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), przez ich błędną wykładnię sprowadzającą się do wykluczenia - co do zasady - możliwości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej jako nie pozostającej nigdy w zgodzie z interesem publicznym, naruszającą konstytucyjne zasady równości i proporcjonalności.

Skarżący wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji;

2. zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

Skarżący uiścił:

1. wpis od skargi w wysokości [...] zł,

2. opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości [...] zł.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Bezsporne jest, że skarżący nie podał w zgłoszeniu zgodnych ze stanem faktycznym numerów rejestracyjnych środka transportu, naruszając art. 5 ust. 4 pkt 3 ustawy (w brzmieniu na dzień kontroli), co skutkowało nałożeniem na niego kary pieniężnej w wysokości [...] zł (art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy). W tym zakresie Sąd w całości uznaje ustalenia faktyczne za prawidłowe. Skarżący kwestionował w tym zakresie jedynie stanowisko organu uznającego brak przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej (art. 24 ust. 3 ustawy).

Sporne natomiast było, czy przedmiotem postępowania jest niepodanie w zgłoszeniu zgodnego ze stanem faktycznym numeru zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm.), o ile są wymagane (art. 5 ust. 4 pkt 6 ustawy). W związku z uchyleniem zaskarżonej decyzji z uwagi na niewystarczające uzasadnienie braku przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej za podanie w zgłoszeniu niezgodnych ze stanem faktycznym numerów rejestracyjnych środka transportu, do kwestii niepodania w zgłoszeniu zgodnego ze stanem faktycznym dokumentu, o którym mowa w art. 5 ust. 4 pkt 6 ustawy odniesie się organ odwoławczy ponownie rozpatrujący sprawę. Ustali, czy określone w art. 5 ust. 4 pkt 6 ustawy dokumenty były wymagane, a jeżeli uzna, że tak, stanowisko swoje uzasadni oraz odniesie się do braku stwierdzenia w protokole kontroli naruszenia polegającego na braku stosownego dokumentu i skutku tego braku na określenie przedmiotu postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Przedwczesne byłoby zatem w tej sytuacji orzekanie co do zarzutów naruszenia przepisów postępowania zawartych w pkt 1a zarzutu skargi (art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 o.p.) i przepisu prawa materialnego zawartego w pkt 2a zarzutu skargi (art. 13 ust. 7 ustawy).

Jeżeli zaś chodzi o kwestię niepodania w zgłoszeniu zgodnych ze stanem faktycznym numerów rejestracyjnych środka transportu to, jak już wyżej wskazano, było to bezsporne, a z uwagi na uprzednie zreferowanie stanowiska organu powtarzanie go byłoby zbędne. Przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji nie było zatem uznanie, że naruszenie to nie nastąpiło, ale że - w okolicznościach faktycznych sprawy - organ odwoławczy niewystarczająco uzasadnił brak przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, nie uwzględniając wszystkich okoliczności faktycznych.

Zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 24 ust. 1 ustawy (tj. za niewykonanie obowiązku aktualizacji danych, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy lub za zgłoszenie danych niezgodnych ze stanem faktycznym, innych niż dotyczących towaru).

Rozważając kwestię odstąpienia od nałożenia kary, należało najpierw odwołać się do celu, w jakim uchwalono stosowne przepisy ustawy.

W uzasadnienia jej projektu (druk nr 1244, Sejm RP VIII kadencji, www.sejm.gov.pl) wskazano, że ma ona za zadanie (cel):

1. chronić legalny handel towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez krajowego prawodawcę za wrażliwe,

2. ułatwić walkę z szarą strefą,

3. ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym,

4. zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów.

W uzasadnieniu projektu ustawy wskazano również, że wyspecjalizowane grupy przestępcze działające na rynkach towarów wrażliwych nie płaciły należnych podatków oraz dokonywały wyłudzeń nienależnych zwrotów, wykorzystując do tego wyłącznie sfałszowane dokumenty (faktury). Istniała więc konieczność powiązania przepływu dokumentów oraz faktycznego przepływu towaru.

Pojęcie ważny interes przewoźnika należy interpretować analogicznie do ważnego interesu podatnika, o jakim stanowi art. 67a § 1 o.p. Pojęcia tego nie należy - jak to uczynił organ odwoławczy - ograniczać jedynie do sytuacji nadzwyczajnych, losowych, na które strona nie miała wpływu. Ważny interes przewoźnika to również sytuacja ekonomiczna, życiowa, możliwość zarobkowania itp. Z kolei pojęcie interes publiczny to dyrektywa postępowania nakazująca respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo i zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy.

Ponadto, przy ocenie, czy za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej przemawia interes publiczny, należy również uwzględnić, czy strona prowadziła działalność zgodną z prawem i czy w związku z tym naruszeniem doszło do uchybienia w zapłacie należnych podatków (por.: wyrok o sygn. akt II GSK [...] - dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Nie jest bowiem w interesie publicznym działanie organów polegające na nakładaniu kar pieniężnych na podmioty, które działają zgodnie z prawem, a dokonały jedynie nieistotnych, również z punktu widzenia podatkowego, naruszeń dotyczących zgłoszenia. Takie działanie organów nie powodowałoby budowania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, a także mogłoby stanowić nadmierny legalizm.

W świetle powyższego, w tym mając na uwadze cel wprowadzenia ustawy, nie sposób uznać, że w interesie publicznym leży automatyczne nakładanie kar na podmioty działające w sposób legalny za wszelkiego rodzaju uchybienia stypizowane w ustawie, w tym stanowiące uchybienia formalne, jeżeli uchybienia te nie stwarzają realnego zagrożenia uszczuplenia przez dany podmiot dochodów podatkowych budżetu państwa.

Organ odwoławczy dokonał nieprawidłowej, zawężającej wykładni art. 24 ust. 3 ustawy w zakresie użytego w tym przepisie pojęcia interes publiczny, w szczególności bez dostatecznego rozważenia całokształtu konkretnych okoliczności i faktów istotnych dla rozstrzygnięcia.

Jak wynika z dokonanych przez organy ustaleń, skarżący działa legalnie, nie wynika z akt, aby zalegał z płatnościami z tytułu składek, opłat czy podatków. Z ustaleń organów nie wynika również, aby na skutek podania w zgłoszeniu niezgodnych ze stanem faktycznym numerów rejestracyjnych środka transportu doszło do uszczerbku w zapłacie należnych podatków, tym bardziej że w sprawie zabezpieczono stosowne dokumenty związane z dokonywaną transakcją.

Organ wziął pod uwagę właściwie tylko interes fiskalny państwa i zadowalającą jego zdaniem sytuację finansową przewoźnika, która - przy ocenie przesłanki jego ważnego interesu - nie może jednak sama w sobie wykluczać odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Niezależnie od tego organ uznając, że sytuacja ekonomiczna skarżącego jest zadowalająca, a orzekając [...] września 2020 r., powołał się jedynie na dokumenty finansowe skarżącego z lat 2016-2017, a nie z lat późniejszych.

Zadaniem organu odwoławczego będzie zatem wyjaśnienie, czy w wyżej wskazanej sytuacji, zgodnie z zasadą sprawiedliwości, proporcjonalności i zaufania obywateli do organów władzy publicznej oraz celem wprowadzenie w ustawie kar pieniężnych, w interesie publicznym - rozumianym w wyżej przedstawiony sposób - leży nałożenie na przewoźnika kar pieniężnych czy odstąpienie od ich nałożenia na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy.

W związku z powyższym naruszono wskazane w skardze przepisy postępowania zawarte wyżej w pkt 1b, c, d oraz e zarzutu skargi i w pkt 2b oraz c zarzutu skargi.

Wobec tego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w pkt I. sentencji wyroku.

W pkt II. sentencji wyroku orzeczono o kosztach postępowania na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powyższej ustawy i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Na zasądzone koszty składają się: kwota [...]zł uiszczona tytułem wpisu od skargi, kwota [...]zł uiszczona tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwota [...]zł tytułem wynagrodzenia radcowskiego.