Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1902/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6291 Nacjonalizacja przemysłu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1-2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 145 par. 1 pkt 8, art. 156 par. 1 pkt 2, art. 145a, art. 8-9
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2, art. 9
journal: Dz.U. 1958 nr 11 poz 37
law: Ustawa z dnia 25 lutego 1958 r. o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod zarządem państwowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi A. S., E. R. i K. S. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia - uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2009r. Minister Gospodarki działając na podstawie art. 157 § 1 i 2 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku E. R., K. S. i A. S. odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia [...] marca 1963 r., znak: [...], o przejęciu na własność Państwa przedsiębiorstwa pn. M. [...] oraz decyzji Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia [...] marca 1964r. stwierdzającego przejście na własność Państwa przedsiębiorstwa pn. M. [...] w części dotyczącej przejęcia na własność Państwa domku jednorodzinnego ze znajdującym się pod nim gruntem. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż w niniejszej sprawie w trakcie postępowania nacjonalizacyjnego wydane zostały dwa indywidualne akty nacjonalizacyjne: zarządzenie Ministra Skupu z dnia [...] października 1955 r., nr [...] o ustanowieniu przymusowego zarządu państwowego nad przedsiębiorstwem pn. M. [...] oraz orzeczenie Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia [...] marca 1963 r., znak [...], o przejęciu na własność Państwa ww. przedsiębiorstwa. Ponadto po rozpoznaniu wniosku T. S. Przewodniczący Komitetu Drobnej Wytwórczości wznowił postępowanie w sprawie przejścia na własność Państwa przedsiębiorstwa pn. M. oraz decyzją z dnia [...] marca 1964r. nr [...] uchylił ww. orzeczenie w części dotyczącej przejścia na własność Państwa domku jednorodzinnego ze znajdującym się pod nim gruntem. W związku ze złożonym przez T. S. wnioskiem, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., znak: [...], stwierdził nieważność ww. zarządzenia Ministra Skupu z dnia [...] października 1955 r., nr [...] o ustanowieniu przymusowego zarządu państwowego nad przedsiębiorstwem pn. M. [...] Ponieważ wniosek dotyczył również rozstrzygnięć Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości w tym zakresie

Minister Rolnictwa przekazał go wraz z aktami Ministrowi Gospodarki.

Minister Gospodarki odmawiając stwierdzenia nieważności orzeczeń nacjonalizacyjnych stwierdził, iż rozpatrzenie tego wniosku nie było możliwe, albowiem stwierdzenie na podstawie decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, z dnia [...] lutego 2008 r., nieważności zarządzenia Ministra Skupu z dnia [...] października 1955 r., w sprawie ustanowienia przymusowego zarządu państwowego nad przedmiotowym przedsiębiorstwem, czyli uznanie go za nieważne z mocą ex tunc, tj. od dnia jego wydania, nie skutkuje przypisaniem wady rażącego naruszenia prawa decyzji wydanej na podstawie decyzji uznanej za nieważną, czyli w tym konkretnym wypadku - orzeczeniom Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości. Istniejący związek zależności prawnej, pomiędzy ww. orzeczeniem a zarządzeniem, zdaniem Ministra Gospodarki powoduje, że nie można przypisać wady rażącego naruszenia prawa, na zasadzie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., orzeczeniu Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia [...] marca 1963r. i [...] marca 1964r. tylko dlatego, iż stwierdzono nieważność ww. zarządzenia. W tej sytuacji prawidłową drogą ewentualnej eliminacji z obrotu prawnego orzeczeń nacjonalizacyjnych powinno być wznowienie postępowania. Zatem, stwierdzenie nieważności zarządzenia Ministra Skupu z dnia [...] października 1955 r., będące podstawą do wydania orzeczeń Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości nie stanowi przesłanki stwierdzenia nieważności tego orzeczenia, lecz może być rozważane w ramach dyspozycji art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. - wznowienie postępowania, zgodnie z którym, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowania, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Pismem z dnia [...] lipca 2009 r. E. R., K. S. i A. S. z zachowaniem ustawowego terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a., wystąpili do Ministra Gospodarki o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] sierpnia 2009r. Minister Gospodarki działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 127 § 3 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku E. R., K. S. i A. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Po powtórnej, analizie całości zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, organ orzekający nie znalazł podstaw do zmiany decyzji własnej z dnia [...] czerwca 2009r., podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji. Minister

wskazał, iż zgodnie z treścią art. 2 ustawy z dnia 25 lutego 1958 r. o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod zarządem państwowym właściwy minister zobowiązany był wydać orzeczenie stwierdzające przejście przedsiębiorstwa z mocy prawa na własność Państwa, o ile przedsiębiorstwo to było objęte zarządzeniem

o ustanowieniu zarządu państwowego, a nie nastąpił jego zwrot w trybie określonym

w ww. ustawie z dnia 25 lutego 1958 r. Z akt przedmiotowej sprawy nie wynika, aby

przedmiotowy zakład, przed dniem 31 maja 1958 r., został zwrócony byłemu

właścicielowi. Orzeczenie Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia

[...] marca 1963r. (oraz z dnia [...] marca 1964r.) stanowiło zatem potwierdzenie stanu

prawnego, jaki istniał w dniu wejścia w życie ww. ustawy z dnia 25 lutego 1958r.,

tj. 8 marca 1958r, a ww. zarządzenie Ministra Skupu, w sprawie ustanowienia

przymusowego zarządu nad przedmiotowym przedsiębiorstwem było dla

Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości wiążące i stanowiło podstawę do

stwierdzenia zaistnienia ustawowej przesłanki, wynikającej z przepisu art. 2 ustawy

z dnia 25 lutego 1958r., tj. objęcia przedsiębiorstwa przymusowym zarządem

państwowym. Pomiędzy ww. orzeczeniem, a zarządzeniem istniał związek

materialnoprawny, wyrażający się w ustawowym obowiązku Przewodniczącego

Komitetu Drobnej Wytwórczości wydania orzeczenia z dnia [...] marca 1963 r. w

związku z ustanowieniem, na mocy wskazanego zarządzenia Ministra Skupu,

przymusowego zarządu państwowego. Istniejący związek zależności prawnej,

pomiędzy ww. orzeczeniem a zarządzeniem, zdaniem Ministra Gospodarki

powoduje, że nie można przypisać wady rażącego naruszenia prawa, na zasadzie

art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., orzeczeniu Przewodniczącego Komitetu Drobnej

Wytwórczości dlatego, iż stwierdzono nieważność ww. zarządzenia. Minister

podtrzymał swoje stanowisko, iż w zaistniałej sytuacji prawidłową drogą ewentualnej

eliminacji z obrotu prawnego orzeczeń nacjonalizacyjnych powinno być wznowienie

postępowania.

Pismem z dnia [...] października 2009r. E. R., K. S.

i A. S. reprezentowani przez adwokata E. J. wnieśli

skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwestionując

wydane rozstrzygnięcie przez Ministra Gospodarki i wskazując, iż droga stwierdzenia

nieważności orzeczenia nacjonalizacyjnego jest prawidłowa. Jeżeli natomiast

Minister Gospodarki uważa, iż drogą ewentualnej eliminacji z obrotu prawnego

orzeczeń nacjonalizacyjnych powinno być wznowienie postępowania, to powinien

wznowić takie postępowanie z urzędu.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie, co prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Gospodarki utrzymująca w mocy wcześniejszą decyzją tego organu z dnia [...] czerwca 2009r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia [...] marca 1963 r., znak: [...], o przejęciu na własność Państwa przedsiębiorstwa pn. M. [...] oraz decyzji Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia [...] marca 1964r. stwierdzającego przejście na własność Państwa przedsiębiorstwa pn. M. [...] w części dotyczącej przejęcia na własność Państwa domku jednorodzinnego ze znajdującym się pod nim gruntem.

Oceniając wydane w sprawie rozstrzygnięcia Sąd doszedł do przekonania, iż przy ich wydaniu organ naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż Sąd nie podzielił stanowiska organu, iż w przedmiotowej sprawie dla wzruszenia powołanych orzeczeń Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości właściwy jest tryb wznowieniowy. W ocenie Sądu Minister Gospodarki niezasadnie przyjął, że stwierdzenie przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nieważności zarządzenia Ministra Skupu z dnia [...] października 1955 r., o ustanowieniu przymusowego zarządu państwowego nad przedsiębiorstwem pn. M. nie skutkuje nieważnością orzeczenia Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości (czego pierwotnie

domagali się skarżący), lecz mogło stanowić przesłankę wznowienia postępowania wymienioną w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.

Stosownie do treści art. 2 ustawy z dnia 25 lutego 1958r. o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod zarządem państwowym (Dz. U. Nr 11 poz.37), przedsiębiorstwa, nad którymi ustanowiony został zarząd państwowy i które w dacie wejścia w życie tej ustawy, tj. w dniu 8 marca 1958 r. były pod zarządem państwowym - przechodziły na własność Państwa. Potwierdzeniem tego zdarzenia prawnego było wydanie orzeczenia o przejściu przedsiębiorstwa na własność Państwa przez właściwego ministra. W niniejszej sprawie orzeczeniem Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości, orzeczono, iż przedsiębiorstwo pn. M. będące pod zarządem państwowym, przeszło na własność Państwa. Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził nieważność ww. zarządzenia Ministra Skupu z dnia [...] października 1955r. Zdaniem Sądu stwierdzenie nieważności zarządzenia o ustanowieniu przymusowego zarządu ma skutek wsteczny (ex tunc). Skutek wsteczny decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2008r. polega na tym, że kontrolowane zarządzenie już z dniem jego wydania, tj. [...] października 1955r. było obarczone wadą nieważności, a więc w ogóle nie weszło do obrotu prawnego.

Istnienie w obrocie prawnym w dniu 8 marca 1958 r. zarządzenia o ustanowieniu przymusowego zarządu nad przedmiotowym przedsiębiorstwem było konieczne do wydania orzeczenia o przejściu jego własności na rzecz Państwa. Skoro w dniu 8 marca 1958 r. przedmiotowe przedsiębiorstwo nie było objęte przymusowym zarządem państwowym, ponieważ zarządzenie z dnia [...] października 1955r. nie weszło do obrotu prawnego, to orzeczenie Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości w sprawie stwierdzenia przejścia na własność Państwa przedmiotowego przedsiębiorstwa, nie mogło mieć oparcia w dyspozycji art. 2 i art. 9 powołanej ustawy o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod zarządem państwowym, a zatem wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 2 w/w ustawy. Rażące naruszenie art. 2 cyt. ustawy polegało zaś na tym, że treść wydanego na jego podstawie orzeczenia Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości pozostaje w oczywistej sprzeczności ze stanem prawnym, ponieważ w związku z brakiem w obrocie prawnym w dniu 8 marca 1958r. zarządzenia o ustanowieniu przymusowego zarządu nad przedmiotowym przedsiębiorstwem, wydanym na podstawie dekretu z dnia 16

grudnia 1918r. w przedmiocie przymusowego zarządu państwowego, nie było podstaw do wydania orzeczenia o przejściu tego przedsiębiorstwa z mocy prawa na własność Państwa na podstawie art. 2 ustawy z dnia 25 lutego 1958r.

o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod zarządem państwowym.

Dlatego też w ocenie orzekającego w niniejszej sprawie Sądu wskazuje, iż wystąpiły

przesłanki do stwierdzenia nieważności kontrolowanego w postępowaniu

nieważnościowym orzeczenia. Tym samym właściwy był wniosek skarżących z dnia

[...] maja 2009r, w którym zwrócili się do Ministra Gospodarki o stwierdzenie

nieważności orzeczenia Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości.

Powyższe stanowisko znalazło również akceptację w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 1 października 2010r. sygn. akt I OSK 1624/09 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż kwestia skutków prawnych stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej ustanawiającej zarząd przymusowy nad nieruchomością, w oparciu o którą została następnie wydana decyzja nacjonalizacyjna powodowała rozbieżności w orzecznictwie (patrz m .in. wyroki WSA w Warszawie z dnia 7 października 2010, IV SA/Wa 1504/10, 2 lutego 2010 r. IV SA/Wa 1891/09, 26 listopada 2009 r. IV SA/Wa 1706/09, 25 listopada 2009 r., IV SA/Wa 1583/09, 13 listopada 2009 r., IV SA/Wa 1172/09, 30 września 2009 r., IV SA/Wa 976/09, 23 lipiec 2008 r., IV SA/Wa 643/08 oraz wyroki NSA z dnia 18 września 2009 r. I OSK 1305/08, z dnia 20 listopada 2008 r. I OSK 56/08, z dnia 11 marca 2008 r., I OSK 340/07). Jednakże zdaniem orzekającego w sprawie Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, wydanej na podstawie dekretu z dnia 18 grudnia 1918 r. w przedmiocie przymusowego zarządu państwowego nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną o przejściu na własność Państwa przedsiębiorstwa objętego zarządem państwowym (art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.), lecz stanowi podstawę do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o przejęciu przedsiębiorstwa na własność Państwa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Sąd podkreślił, iż wśród wszystkich typów wykładni, wykładnia językowa odgrywa rolę podstawową

i można tym samym mówić o zasadzie pierwszeństwa wykładni językowej oraz

subsydiamości wykładni systemowej i funkcjonalnej. Zgodnie z tą zasadą, gdy

wykładnia językowa daje rezultat jasny i jednoznaczny interpretator może (i powinien)

się oprzeć na wyniku wykładni językowej, a jedynie w celu jej potwierdzenia może

posłużyć się wykładnią systemową i funkcjonalną. Wszystkie przepisy powinny być interpretowane literalnie, a tylko ważne racje uprawniają do nadania im interpretacji rozszerzającej, bądź zawężającej (patrz wyrok NSA z dnia 15 maja 2008 r., II OSK 548/07). Dlatego też za błędnie uznać należy stanowisko upatrujące wadę weryfikowanej decyzji o przejęciu przedsiębiorstwa na własność Państwa, jako uzasadniającą wznowienie postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, ale tylko jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które następnie zostało uchylone lub zmienione. Przepis ten, jako ustanawiający przesłanki postępowania nadzorczego, wymaga ścisłej interpretacji i nie mieści się w nim przypadek stwierdzenia nieważności decyzji, wywołujący przecież inny skutek niż jej uchylenie lub zmiana. Zaaprobowanie poglądu, iż w sprawach o ustanowienie przymusowego zarządu nad nieruchomością, stwierdzenie nieważności decyzji może stanowić wyłącznie podstawę do wznowienia postępowania w odniesieniu do orzeczenia wydanego w oparciu o orzeczenie dotknięte wadą nieważności pozostawałoby w sprzeczności z intencją prawodawcy, który stanowiąc art.145 § 1 i 145a k.p.a. ustanowił zamknięty katalog przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania. Uważa się zaś, że przepis enumeratywny i wyczerpujący winien być interpretowany ścieśniająco, a contrario jego wykładnia rozszerzająca jest niedopuszczalna. Dodatkowe przesłanki wznowienia postępowania mogą być więc wprowadzane, ale tylko w drodze ustawowej.

Ponadto zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego aby art. 145 §1 pkt 8 kpa. znajdował zastosowanie, między poszczególnymi decyzjami musiałby zachodzić pewnego rodzaju stosunek zależności, a nie tylko chronologiczne następstwo. W przedmiotowej sprawie wydanie decyzji nacjonalizacyjnej nie stanowiło bezpośredniego następstwa decyzji o ustanowieniu przymusowego zarządu nad przedsiębiorstwem, a wynikało z uchwalenia ustawy z dnia 25 lutego 1958 r. o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod zarządem państwowym. Opierając się na racjonalności ustawodawcy i co za tym idzie, na racjonalności jego zabiegów legislacyjnych, dodatkowym wsparciem dla powyższych rozważań jest wykładnia historyczna. Po dokonanej w 1980 r. nowelizacji k.p.a. zniknęła istniejąca jeszcze w jego dawnym art. 137 §1 konstrukcja uchylenia decyzji jako nieważnej, a będąca pozostałością po regulacji wprowadzonej przepisami

rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928r. o postępowaniu administracyjnym. Powyższą regulację zastąpiono zaś stwierdzeniem nieważności decyzji, stanowiącą instytucję o ściśle autonomicznym charakterze i skutkach. Przedstawiony zabieg ustawodawcy, który zrezygnował z możliwości "uchylenia decyzji jako nieważnej" sugeruje zamiar odstąpienia od możliwości wznowienia postępowania na podstawie art. 145 §1 pkt. 8 k.p.a. z powodu stwierdzenia nieważności decyzji.

Niezależnie od powyższego w ocenie orzekającego w niniejszej sprawie Sądu zwrócić również należy uwagę, iż takie postępowanie Ministra Gospodarki jak w niniejszej sprawie narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego przede wszystkim zasadę zaufania do organów państwa wyrażoną w art. 8 k.p.a. oraz zasadę informowania stron sformułowaną w art. 9 k.p.a. Zauważyć należy, iż Minister Gospodarki w piśmie z dnia [...] maja 2009r. skierowanym do skarżących wyjaśnił, iż niezbędne jest złożenie nowego wniosku bądź o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia o przejęciu przedsiębiorstwa na własność państwa bądź o wznowienie tego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. W ocenie Sądu powyższe wyjaśnienie organu w tym zakresie nie było pełne i nie zawierało wszystkich istotnych dla strony działającej bez profesjonalnego pełnomocnika informacji zwłaszcza o tym, iż wniosek o wznowienie w odróżnieniu od wniosku o stwierdzenie nieważności złożyć należy w określonym terminie i jakie są konsekwencje złożenia wniosku z jego uchybieniem, a także że stronie przysługuje wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku.

Mając jednak na uwadze, iż zdaniem Sądu wskazany przez Ministra Gospodarki tryb postępowania administracyjnego nie jest właściwy, powyższe uchybienia nie miały znaczenia dla uchylenia zaskarżonych decyzji.

W świetle powyższego Sąd doszedł do przekonania, iż sprawa wymaga ponownej szczegółowej analizy we wskazanym wyżej kierunku. Minister Gospodarki zobowiązany będzie do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości. Tym samym Sąd działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.