Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 345/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 121 § 1, art. 125, art. 217 § 2
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 3, art. 134 § 1, art. 119 pkt 3, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 07 czerwca 2018r. sprawy ze skargi A Sp. z o. o. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwot nadwyżek podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za wrzesień, październik i listopad 2015r. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika tj. do dnia [...] oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. przedłużył [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: spółka, strona, skarżąca) do dnia [...] lutego 2018 r. terminy zwrotów kwot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za wrzesień, październik i listopad 2015 r. w kwotach odpowiednio [...] zł, [...] zł oraz [...] zł. Jako podstawę prawną postanowienia organ powołał art. 216 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 201 ze zm. – dalej: "O.p.") oraz art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm. - dalej: "ustawą o VAT").

Z uzasadnienia postanowienia wynika, że w celu zbadania zasadności zwrotu za wrzesień 2015 r. została wszczęta wobec spółki kontrola podatkowa, która została zakończona w dniu [...] października 2016 r. W tych okolicznościach postanowieniem z [...] grudnia 2015 r. organ podatkowy przedłużył termin zwrotu nadwyżki za wrzesień 2015 r. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia spółki. Celem zbadania zasadności zwrotu za październik i listopad 2015 r. również została wszczęta kontrola podatkowa zakończoną następnie [...] października 2016 r. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. organ podatkowy przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego za październik 2015 r., natomiast postanowieniem z [...] lutego 2016 r. przedłużono termin zwrotu nadwyżki za listopad 2015 r.

Następnie postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. organ wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień, październik, listopad 2015 r. z zamiarem wyjaśnienia wątpliwości związanych z zawartymi transakcjami zakupu i sprzedaży chemicznych barwników spożywczych. W toku tego postępowania podatkowego postanowieniem z [...] listopada 2016 r. przedłużył terminy zwrotów wykazanych na wstępie nadwyżek podatku naliczonego nad należnym do czasu zakończenia weryfikacji rozliczeń. Ponownie postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r. organ przedłużył terminy zwrotów do czasu zakończenia weryfikacji rozliczeń spółki, tj. do [...] czerwca 2017 r. Następnie postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. przedłużył terminy zwrotu do [...] sierpnia 2017 r., natomiast postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. do dnia [...] października 2017 r.

Organ wyjaśnił, że spółka wraz z zastrzeżeniami do protokołów kontroli przedłożyła dodatkowy materiał dowodowy po zakończeniu kontroli podatkowych, który nie pozwalał jednoznacznie stwierdzić czy wiadomości e-mail zostały faktycznie wysłane i czy dotarły do adresatów. Ponadto przedłożone przez spółkę wydruki zdjęć z uwagi na cząstkowe oraz wybiórcze ukazanie pewnych elementów pozbawione były danych co do tego, gdzie oraz kiedy zostały zrobione, jak również co dokładnie przedstawiają. Także złożone przez spółkę litewskie dokumenty, nie zostały przetłumaczone przez tłumacza przysięgłego, w związku z czym organ zlecił ich tłumaczenie na język polski. W ocenie organu dalszego wyjaśnienia wymagały kwestię związane z magazynowaniem barwników spożywczych w magazynie "[...]" sp. z o.o. w [...]. Na dodatek strona nie stawiła się na przesłuchanie, po czym udzieliła dodatkowych wyjaśnień przedkładając materiał dowodowy, który wymaga analizy.

W zażaleniu Spółka wniosła o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a w rezultacie o dokonanie zwrotu podatku.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie organ wyjaśnił, że przepis art. 87 ust. 2 ustawy o VAT daje naczelnikowi urzędu skarbowego możliwość przedłużenia terminu zwrotu podatku w sytuacji, gdy uzna, że zasadność zwrotu wymaga dodatkowego sprawdzenia, co może nastąpić, tak jak w niniejszej sprawie, w toku kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego.

W ocenie organu literalne brzmienie tego przepisu pozwala na przyjęcie oceny, że wystarczy powzięta przez organ wątpliwość co do zasadności zadeklarowanego zwrotu aby możliwe stało się przedłużenie ustawowo określonego terminu zwrotu. Uzasadniając przedłużenie terminów zwrotów nadwyżek podatku naliczonego wskazał, że przed ich upływem wszczęto kontrole podatkowe, a następnie wszczęto postępowanie podatkowe. Zdaniem organu w niniejszej sprawie zaistniały warunki umożliwiające przedłużenie terminów zwrotów nadwyżek podatku naliczonego. Spółka wraz ze złożonymi zastrzeżeniami do protokołów złożyła dodatkowy materiał dowodowy. Złożone dokumenty to, m.in., korespondencja e-mailowa pomiędzy spółką a firmą [...], [...], spółką [...], spółką [...], umowa użyczenia magazynu przy ul. [...] zawarta pomiędzy [...], a [...] z [...] września 2015 r., dokumentacja transportowa i fotograficzna, protokół kontroli litewskiego organu podatkowego dotyczący firmy [...]. W ocenie organu w prowadzonym postępowaniu podatkowym podjął dodatkowe kroki w celu zweryfikowania przebiegu transakcji zakupu i sprzedaży barwników spożywczych, których obrotem zajmowała się strona. Zakupiła barwniki spożywcze od spółki [...], ta natomiast zakupiła je od spółki [...]. Do organu pierwszej instancji [...] lutego 2017 r. wpłynął protokół z kontroli podatkowej przeprowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. w spółce [...], natomiast [...] marca 2017 r. otrzymał także protokół przesłuchania [...] Prezesa Zarządu spółki [...] sp. z o.o. (spółki zajmującej się transportem). Następnie [...] kwietnia 2017 r. wpłynął protokół kontroli podatkowej przeprowadzonej przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. w spółce [...]. Pismem z [...] sierpnia 2017 r. organ pierwszej instancji zwrócił się do [...] o złożenie niezbędnych wyjaśnień. Z uwagi na fakt, że korespondencja została zwrócona z adnotacją "niepełny adres" [...] sierpnia 2017 r. ponownie zwrócono się do złożenie niezbędnych wyjaśnień. Również i ta przesyłka listowna została zwrócona do organu I instancji z uwagi na nie podjęcie w terminie przez adresata.

Następnie pismem z [...] września 2017 r. zwrócono się do strony o dodatkowe wyjaśnienia m.in. w jaki sposób Spółka [...] weszła w posiadanie wyciągów rachunków bankowych należących do [...] Sp. z o.o. oraz czy Spółka [...] ma kontakt ze Spółką [...]. W odpowiedzi na powyższe w dniu [...] września 2017 r. Strona przesłała dodatkowe wyjaśnienia. Zauważyć należy, że organ I instancji będąc w posiadaniu nowego materiału dowodowego, w celu wyjaśnienia dalszych wątpliwości co do zasadności żądanego przez stronę zwrotu podatku, pismem z dnia [...] września 2017 r. zwrócił się do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. o dodatkowe informacje oraz materiały dotyczące kontrahenta podatnika tj. [...].

Wobec powyższego - zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej - z uwagi na brak odpowiedzi od ww. organu podatkowego oraz konieczność analizy nowych dokumentów przedłożonych przez stronę, istniały obiektywne okoliczności uzasadniające dodatkową weryfikacją zwrotów podatku za wrzesień, październik oraz listopad 2015 r., w ramach prowadzonego postępowania podatkowego. Przedłużenie terminów zwrotu podatku od towarów i usług za wrzesień, październik oraz listopad 2015 r., wynikało z potrzeby dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zatem, zarzut Strony dotyczący naruszenia art. 87 ust. 2 ustawy o VAT jest bezpodstawny. Za niezasadne organ uznał zarzuty naruszenia art. 125 § 1, art. 120 oraz art. 121 § 1 O.p.

W skardze z dnia [...] marca 2018 r. skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 87 ust. 2 ustawy o VAT polegające na bezpodstawnym wydłużaniu terminów zwrotów nadwyżek podatku naliczonego nad podatkiem należnym;

2) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 125 § 1 O.p. poprzez zaakceptowanie prowadzenia postępowania przez organ podatkowy pierwszej instancji w sposób przewlekły, co w konsekwencji prowadziło do bezpodstawnego wydłużenia terminów zwrotów skarżącej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym;

- art. 217 § 2 O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p. poprzez nie zawarcie w zaskarżonym postanowieniu uzasadnienia dotyczącego uznania za prawidłowe rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w zakresie kolejnego przedłużenia terminów zwrotów skarżącej nadwyżek podatku naliczonego nad należnym co stanowi naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca w sposób szczegółowy opisała powyższe zarzuty. Odpowiadając na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto zgodnie z art. 119 pkt 3 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest zasadność przedłużenia skarżącej spółce terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za wrzesień, październik i listopad 2015 r.

Stwierdzając zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia Sąd podkreśla, że zgodnie z art. 87 ust. 2 zdanie 1 ustawy o VAT, zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju albo na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazany w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku mającego siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu. Stosownie do postanowień art. 87 ust. 2 zdanie 2 ustawy o VAT, jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Zgodnie zaś z art. 87 ust. 2 zdanie 3 ustawy o VAT, jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.

Odnosząc się do stanowiska skarżącej Sąd wyjaśnia, że czynności organu na etapie, którego dotyczy art. 87 ust. 2 ustawy o VAT nie zmierzają do wykazania, że zwrot jest niezasadny ani do wykazania, że istnieją dowody przemawiające za niezasadnością zwrotu. Niesłusznie skarżąca dopatruje się naruszenia art. 87 ust. 2 ustawy o VAT przez bezpodstawne wydłużenia terminów zwrotów zadeklarowanych nadwyżek podatku naliczonego nad należnym. W postępowaniu tym chodzi bowiem o uprawdopodobnienie, że istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku i z tego powodu dochodzi do wstrzymania, na czas weryfikacji, zwrotu podatku (por. wyrok NSA z 30 listopada 2017 r., I FSK 891/16 – powołane orzeczenia dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga, że zastosowanie art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy o VAT opiera się na uznaniu administracyjnym, przy czym jest ono limitowane okolicznością warunkującą możliwością skorzystania z przewidzianego w tym przepisie uprawnienia, w postaci stwierdzenia przez organ, że zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania. Stwierdzenie to powinno być dokonywane w oparciu o co najmniej uprawdopodobnione przesłanki (por. wyrok NSA z 5 października 2016 r., I FSK 87/15).

W ocenie Sądu wydając poddane sądowej kontroli postanowienie organ podatkowy wykazał istnienie przesłanek świadczących o tym, że zasadność zadeklarowanych zwrotów wymaga dodatkowego zweryfikowania. W stosunku do skarżącej wszczęte zostały kontrole podatkowe. Kontrola podatkowa dotycząca września 2015 r. została zakończona [...] października 2016 r. protokołem z kontroli nr [...] W konkluzji tego protokołu stwierdzono, że transakcje w zakresie zakupów barwników spożywczych (udokumentowane fakturami wystawionymi przez spółkę [...] oraz transakcje wewnątrzwspólnotowych dostaw dokonywane przez skarżącą nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Transakcje te stanowią część łańcucha następujących po sobie dostaw, które w rzeczywistości nie miały miejsca. W ocenie osób sporządzających omawiany protokół skarżącej nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez spółkę [...]. Podobne wnioski zostały sformułowane w protokole z kontroli podatkowej nr [...], z którego wynika, że skarżąca świadomie uczestniczyła w karuzelowym oszustwie podatkowym, w którym pełniła rolę brokera. W omawianym protokole zostało wyjaśnione, że spółki biorące udział w obrocie barwnikami uaktywniły się lub rozpoczęły swoją działalność na krótko przed dokonaniem transakcji. Majątek skarżącej ogranicza się do telefonu komórkowego oraz komputera. Żaden z kontrahentów nie dokonał dodatkowego ubezpieczenia towaru znacznej wartości, jak również nie dokonał żadnego zabezpieczenia na wypadek braku zapłaty. Skarżąca nie przedstawiła wiarygodnych dokumentów mogących potwierdzać weryfikację danych litewskiego kontrahenta – spółki [...] i polskiego dostawcy spółki [...]. Skarżąca zawarła ze spółką [...] umowę na dostawy towarów [...] września 2015 r. nie mając jeszcze żadnego dostawcy barwników (umowa ze spółką [...] została zawarta [...] września 2015 r.). Z kolei [...], [...], [...] podczas przesłuchań nie potrafili precyzyjnie określić, w jaki sposób udało im się nawiązać kontakt z poszczególnymi kontrahentami. Prezes [...] (spółki [...] podczas przesłuchania potwierdziła, że w łańcuchu dostaw barwników pełniła rolę tzw. słupa. Nie wystawiała żadnych faktur i dokumentów i nie miała pojęcia, czym zajmowała się wskazana ostatnio spółka. Żadna z przesłuchanych osób nie potrafiła wskazać producenta barwników, choć każdy z przesłuchiwanych twierdził, iż widział opakowania towaru i potrafił je doskonale opisać. Przesłuchani magazynierzy zeznali, że usługa magazynowania towaru nie była ewidencjonowana w żadnym systemie komputerowym, pomimo tego, że skarżąca posiada załączone do faktury wydruki dotyczące przechowania towaru. Z zeznań magazynierów wynika, że iż nikt z ramienia skarżącej nie był obecny podczas przeładunku towarów, choć prezes zarządu skarżącej ([...]) zeznał, że był obecny podczas przeładunku towarów. Zauważono również, że skarżąca rozpoczęła dokonywanie płatności dopiero po wszczęciu kontroli podatkowej i zapytaniu ze strony kontrolujących. Po zakończeniu kontroli podatkowych wszczęte zostały postępowania podatkowe w przedmiocie określenia wysokości zobowiązań podatkowych w prawidłowej wysokości. Z uwagi na przedłożone przez skarżącą dokumenty wyjaśnienia wymagały okoliczności związane magazynowaniem barwników spożywczych w magazynie [...] sp. z o.o. w [...]. Konieczne było również zwrócenie się do skarżącej o przetłumaczenie przedłożonej uprzednio dokumentacji w języku litewskim. Przetłumaczone dokumenty zostały przedłożone przez skarżącą [...] czerwca 2017 r. oraz [...] lipca 2017 r. W dniu [...] lipca 2017 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] zostały przedłożone przez stronę dodatkowe dowody w sprawie, które wymagają analizy w kontekście zebranego materiału dowodowego. Pismem z dnia [...] września 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] [...] zwrócił się do strony o dodatkowe wyjaśnienia m.in. w jaki sposób podatnik wszedł w posiadanie wyciągów bankowych należących do [...] Sp. z o.o. oraz czy strona ma kontakt z tymże kontrahentem. Pismem z dnia [...] września 2017 r. organ I instancji zwrócił się do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. o dodatkowe informacje oraz materiały dotyczące kontrahenta podatnika tj. [...] Sp. z o.o.

Podkreślić należy, że organ I instancji uzasadniając wydane rozstrzygnięcie wskazał że w obliczu nowych dowodów, które przedłożyła strona (wyjaśnienia z [...] lipca 2017 r.) podjął kolejne kroki zmierzające do wyjaśnienia kwestii przedłużenia terminu płatności faktury nr [...] wystawionej przez kontrahenta strony - [...] Sp. z o.o., jak również wystosował pismo do innego organu podatkowego z prośbą o udzielenie dodatkowych informacji o ww. kontrahencie. Nie sposób zgodzić się z zarzutem strony jakoby organ I instancji analizował zagadnienia wcześniej rozpoznane w trakcie kontroli podatkowej, gdyż podatnik znaczny materiał dowodowy przedłożył po zakończeniu kontroli podatkowych zarówno za wrzesień 2015 r., jak i za okres od października do listopada 2015 r., a w prowadzonym postępowaniu podatkowym wyjaśniane są wątpliwości powstałe na tle analizy przedłożonych przez stronę materiałów dowodowych, jak również na tle dowodów pozyskanych w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego oraz zbierane są kolejne dowody w sprawie. Zauważyć należy, że organ I instancji konsekwentnie podejmuje czynności, w celu wyjaśnienia wszelkich wątpliwości co do zasadności wskazanego przez podatnika zwrotu podatku. Istotnym jest wskazanie, że nie można kwestionować prawa organu do weryfikacji zwrotu podatnika, ponieważ prawo to wynika z obowiązujących regulacji prawnych, zwłaszcza sytuacji, kiedy dotyczy m.in. wysokich kwot zwrotu (jak w niniejszej sprawie - odpowiednio: [...] zł, [...] zł, [...] zł, zatem organ I instancji ma nie tylko prawo, ale i obowiązek zweryfikować zasadność zwrotu.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie istniały obiektywne okoliczności uzasadniające dodatkową weryfikacją zwrotów podatku za wrzesień, październik oraz listopad 2015 r., w ramach prowadzonego postępowania podatkowego. Przedłużenie terminów zwrotu podatku od towarów i usług za wrzesień, październik oraz listopad 2015 r. wynikało z potrzeby dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zatem zarzut dotyczący naruszenia art. 87 ust. 2 ustawy o VAT uznać należy za bezpodstawny.

Wskazać w tym miejscu należy, że z akt sprawy, jak również z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z [...] listopada 2017 r. (stanowisko w sprawie zażalenia, karty nr 476-483) wynika, że po przeprowadzonej analizie dokumentów zebranych w niniejszym postępowaniu, organ I instancji pismem z [...] sierpnia 2017 r. (karta nr 17) zwrócił się do kontrahenta podatnika - [...] Sp. z o.o. o złożenie niezbędnych wyjaśnień. Z uwagi na fakt, że przedmiotowa korespondencja została zwrócona z adnotacją "niepełny adres", organ I instancji w dniu [...] sierpnia 2017 r. ponownie zwrócił się do kontrahenta strony - [...] Sp. z o.o. o złożenie niezbędnych wyjaśnień. Dodatkowo na uwagę zasługuje odpowiedź (na pismo organu I instancji z [...] września 2017 r.) Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. w dniu [...] listopada 2017 r., w której przekazano uwierzytelnioną kserokopię decyzji z [...] października 2017 r. (karty nr 1-11), wydaną wobec kontrahenta strony - [...] Sp. z o.o. W decyzji tej określona została wysokość kwoty do zapłaty, o której mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o VAT związanej z wystawieniem faktur VAT.

W opinii Sądu wskazane powyżej okoliczności oceniane według reguł logicznego rozumowania oraz zasad doświadczenia życiowego prowadzą do wniosku o zasadności dokonanego przez organy przedłużenia terminów zadeklarowanych przez skarżącą zwrotów. Analiza łańcucha dostaw towarów skarżącej poddaje bowiem w wątpliwość fakt samej dostawy towarów, co stawia pod znakiem zapytania zasadność zadeklarowanych zwrotów.

Sądowi jest również z urzędu wiadomym, że wyrokiem z 9 maja 2018 r., I SA/Po 191/18 WSA w Poznaniu oddalił skargę na wydane uprzednio wobec skarżącej postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] grudnia 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] z [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżek podatku naliczonego nad należnym za wrzesień, październik i listopad 2015 r. (podobnie WSA w Poznaniu wyrokiem z dnia 16 maja 2018 r. o sygn. I SA/Po 246/18).

Nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia przepisu art. 125 § 1 O.p. wyrażający zasadę szybkości postępowania. Nadrzędnym celem postępowania w sprawie zwrotu podatku jest eliminacja wyłudzeń i ma ona prymat nad szybkim załatwieniem sprawy (por.: wyrok NSA z 12 stycznia 2016 r., I FSK 899/15). Podkreślenia wymaga , że przedmiotem kontroli sądu administracyjnego w niniejszej sprawie jest postanowienie przedłużające termin zwrotu zadeklarowanych nadwyżek podatku naliczonego nad należnym, nie zaś bezczynność bądź przewlekłość postępowania podatkowego. Natomiast skarżąca kwestionując tempo postępowania podatkowego mogła zwrócić się z ponagleniem do organu wyższego stopnia, a następnie wnieść w tym przedmiocie skargę do sądu administracyjnego.

Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 217 § 2 O.p., bowiem zaskarżone postanowienie zawiera należyte uzasadnienie, zarówno faktyczne, jak i prawne.

Sąd nie podziela również zarzutów naruszenia wyrażonej w art. 121 § 1 O.p. zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera bowiem uzasadnienie faktyczne i prawne świadczące o występowaniu w sprawie konieczności dodatkowego zweryfikowania zasadności zadeklarowanych zwrotów podatków. Na str. 8, 9 oraz 10 zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy wyraźnie przedstawił stronie okoliczności uzasadniające dodatkową weryfikację zwrotu podatku przeprowadzaną przez organ I instancji.

Konkludując rozważania w powyższym zakresie Sąd stwierdza, że w zaskarżonym postanowieniu jak również poprzedzającym je postanowieniu organu pierwszej instancji został prawidłowo zastosowany art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. Nie zostały również naruszone reguły postępowania podatkowego.

Mając powyższe sąd zgodnie z art. 151 oraz art. 119 pkt 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.