Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 458/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Andrzej Góraj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 października 2021 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Rady Gminy K. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej (dot. działki ew. nr [...]) 1. zobowiązuje Radę Gminy K. do rozpoznania punktu 2 wniosku J. S. z dnia [...] kwietnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu, o której mowa w punkcie pierwszym wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Rady Gminy K. na rzecz J. S. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] czerwca 2021 r. J. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Rady Gminy [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2020 r. (dot. działki ew. nr [...]) o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pytań 2,3,4,5. Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni, stwierdzenie, że organ rażąco naruszył art. 13, 14, 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i art. 61 Konstytucji RP, stwierdzenie, że organ rażąco naruszył prawo i wymierzenie organowi grzywny w oparciu o art. 149 § 2 P.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że pismem z dnia [...] kwietnia skierowanym pocztą elektroniczną, doręczonym w tej samej dacie o godzinie 13:30 ( data wpływu na serwer organu), zwróciła się z prośbą o poinformowanie: 1/ czy gmina przejęła na własność nieruchomość o nr ew. [...] we wsi W. pod poszerzenie drogi gminnej ul. [...], w jakiej dacie? i czy inwestycja ta została zrealizowana, w jakiej dacie? 2/ w jakiej dacie i pod jakim numerem ewidencyjnym nieruchomość ta została wprowadzona do rejestru (ewidencji) gminnego zasobu nieruchomości i jaka jej wartość została wskazana, wniosła o przesłanie skanu strony tej ewidencji. 3/ czy organ złożył wniosek do SR w W. o ujawnienie prawa swojej własności do ww. nieruchomości w księdze wieczystej, jeśli tak to w jakiej dacie, wniosła o przesłanie skanu dokumentu , który to potwierdza. 4/ czy doszło do ujawnienia w KW własności gminy ww. nieruchomości, jeżeli tak to w jakiej dacie, wniosła o przesłanie skanu dokumentu, który to potwierdza. 5/ czy doszło do utraty własności ww. nieruchomości przez gminę, jeśli tak to na jakiej podstawie i w jakiej dacie oraz czy doszło do wykreślenia ww. nieruchomości z rejestru (ewidencji) gminnego zasobu nieruchomości a jeśli tak to w jakiej dacie, wniosła o przesłanie skanu strony tej ewidencji, która to potwierdza.

Skarżąca wskazała, że ustawowy 14 dniowy termin na udzielenie odpowiedzi upłynął skutecznie 21 kwietnia 2020 r. Skarżony mimo upływu ponad trzynastu miesięcy do dnia sporządzenia skargi nie odpowiedział lekceważąc wniosek czym rażąco naruszył prawo, co uzasadnia zarówno zarzut bezczynności jak

i wniosek o wymierzenie grzywny. Skarżąca podniosła, że wniosek bezsprzecznie dotyczy informacji publicznej bowiem dotyczy informacji nt. majątku gminnego i jego procedowania a także dokumentu urzędowego, jakim jest niewątpliwie ewidencja gminnego zasobu nieruchomości. Zdaniem skarżącej niewątpliwie doszło w niniejszej sprawie do rażącego opóźnienia w podjęciu przez organ czynności, pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia.

Rada Gminy [...] w odpowiedzi z dnia [...] czerwca 2021 r. na skargę J. S. wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej ewentualnie umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Organ wskazał, że w dniu [...] kwietnia 2020 r. z adresu poczty elektronicznej: [...] został skierowany wniosek o udostępnienie informacji publicznej (dot. działki nr ew. [...] w W.). Wpływ wniosku został zarejestrowany w dniu [...] kwietnia 2021r. pod poz. [...]. Pismem z dnia [...] kwietnia 2020r. znak: [...] organ udzielił anonimowemu wnioskodawcy odpowiedzi, odnosząc się do postawionych pytań (żądań). Odpowiedź została doręczona anonimowemu wnioskodawcy w dniu [...] kwietnia 2020 r. na adres poczty elektronicznej: [...]. Ponadto, zarówno treść wniosku, jak również odpowiedzi na wniosek (po dokonaniu niezbędnej anonimizacji) została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej w dniu [...] kwietnia 2020 r. (www.bip. [...].pl). Organ wskazał nadto, że skarżąca może zaskarżyć bezczynność organu jedynie dotyczącą nierozpatrzenia jej wniosku, a nie wniosku złożonego do organu przez kogokolwiek. Musi zatem wykazać, że to skarżąca żądała od organu dokonania określonej czynności (udostępnienia informacji publicznej). Organ wskazał m.in., że kwestie dotyczące odformalizowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, czego przejawem jest możliwość złożenia wniosku, który nie spełnia wymogów podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., nie pozwalają stwierdzić, że wniosek dotyczący udostępnienia informacji publicznej może nie zawierać oznaczenia adresata z imienia i nazwiska. Skarżący bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej musi wykazać, że jest podmiotem, który złożył w określonym czasie wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jakiego dotyczy skarga. W sytuacji, gdy wniosek nie zawiera wskazania chociażby imienia i nazwiska jego autora, a z adresu poczty elektronicznej danych tych nie można zasięgnąć (tak jak w niniejszej sprawie), nie jest możliwe stwierdzenie, że skargę wniosła osoba, która złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

Organ podkreślił, że z treści maila, który stanowić miałby wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej wynika jedynie, że udzielenia informacji publicznej żąda podmiot posługujący się adresem poczty elektronicznej. W ocenie organu, skarga na bezczynność w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] kwietnia 2020 r. winna podlegać oddaleniu jako bezzasadna z tej przyczyny, że brak było jakichkolwiek podstaw aby uznać, iż skarżąca w dniu [...] kwietnia 2020 r. wystąpiła do organu skutecznie z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej o wskazanej w skardze treści, który nie został przez ten organ rozpatrzony w ustawowym terminie. Brak wniosku skierowanego przez skarżącą skutecznie do organu oznacza, że organ nie pozostaje w bezczynności w jego rozpatrzeniu.

Organ wskazał nadto, że niezwłocznie podjął czynności związane z załatwieniem wniosku, w szczególności odniósł się do wszystkich żądań przedstawionych we wniosku. Udzieloną odpowiedź w tym przedmiocie wysłał też niezwłocznie do niezidentyfikowanego wnioskodawcy. Ten zaś nie zakwestionował - w jego przekonaniu - niepełnej informacji bądź nie zwrócił się do organu z ponownym wnioskiem, a zatem podmiot wnioskujący o informację publiczną nie zachował czynnej postawy w stopniu, jaki byłby wymagany od osoby dbającej o swój interes w zakresie uzyskania informacji na wniesiony wniosek. Mogło to tworzyć mylne przeświadczenie organu, że wnioskodawca utracił zainteresowanie przedmiotową informacją, bądź udzielona odpowiedź jest w pełni satysfakcjonująca. Wszystkie zatem ww. podane okoliczności sprawiają, że trudno w sprawie twierdzić, iż wystąpiła w niej bezczynność o charakterze rażącym, niemożliwa do zaakceptowania w państwie prawnym, nie pozostawiająca wątpliwości. Organ stwierdził, że w niniejszej sprawie trudno zarzucić złą wolę organu, bądź wadliwą wykładnię i zastosowanie obowiązującego prawa oraz mylną ocenę stanu faktycznego. Podał, że wziąć należy pod uwagę wątpliwości co do intencji skarżącej, które wiązać można z kwestią nadużywania prawa do informacji publicznej, jak również uwzględnić należy bierną postawę anonimowego i niezidentyfikowanego wnioskodawcy przez dłuższy czas od złożenia wniosku, którego uwzględnieniem powinien być wszak zainteresowany.

W piśmie procesowym z dnia 21 lipca 2021 r. skarżąca podtrzymała skargę. Wskazała nadto, że skierowała do m.in. Rady Gminy [...] kolejne pismo z dnia [...] kwietnia 2020 r. Podała, że podniosła w nim – w nawiązaniu do odpowiedzi organu z dnia [...] kwietnia 2020 r. – że nie prowadziła z Wójtem żadnej korespondencji w 2016 r. Wskazała nadto, że pod wskazanym w skierowanym do osoby trzeciej piśmie z 2016 r. prywatnym adresem internetowym, który nie ma charakteru ani zaufanego i wiarygodnego, nie jest dostępna żadna informacja, strona nie istnieje. Podała, że wniosła o wskazanie adresu w BIP urzędu gdzie opublikowano aktualną księgę inwentarzową lub przesłanie jej wersji elektronicznej. Wskazała że informacja, czy gmina przejęła działkę o nr ew. [...] we wsi W. pod poszerzenie drogi gminnej ul. [...], a jeśli tak to w jakiej dacie to nastąpiło znajduje się w dokumentacji gminy, adresat zna więc odpowiedź na pytanie wniosku. Jeśli gmina wystąpiła do SR w W. o ujawnienie swojego prawa własności, to ma tego świadomość i potwierdzenie tego faktu w postaci tego wystąpienia i dalszej korespondencji z sądem w tej sprawie, łącznie z potwierdzeniem dokonania wpisu do KW, wystarczy przesłać skany tych dokumentów lub jednoznacznie zaprzeczyć, że do ujawnienia doszło.

Podała, że przesłana odpowiedź jest w większości bezprzedmiotowa i ma charakter wymijający. Skarżąca podniosła nadto m.in., że dostęp do informacji publicznej przysługuje każdemu, co nie wymaga identyfikacji wnioskodawcy. Może być udostępniona w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku (art. 10.2 u.d.i.p.). Dopiero zamiar wydania przez organ decyzji administracyjnej, wymagałby uzyskania podpisu wnioskodawcy na wniosku, do czego nie doszło. W tej sytuacji zarzut braku identyfikacji wnioskodawcy jest całkowicie chybiony i jest jedynie kolejną próbą uniknięcia odpowiedzialności za rażące niedopełnienie obowiązku ustawowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest dopuszczalna. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (v. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05 LEX nr 236545, postanowienie NSA z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1382/07, orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten pozostaje aktualny w obecnym stanie prawnym.

Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu

ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie wydania stosownego aktu lub podjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku,

a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Wnioskodawca ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez niego informacje są informacjami publicznymi i powinny być udostępnione w trybie u.d.i.p.

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176), zwana dalej u.d.i.p., służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji RP obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p).

Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą

w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty,

o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.

Rada Gminy [...] jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił natomiast w art. 1 ust. 1

i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja

o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów

i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych

i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach,

o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.).

Wniosek z dnia [...] kwietnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, odnoszący się do działki ew.nr [...], którego dotyczy skarga na bezczynność Rady Gminy [...] zawiera cztery punkty.

Żądane w punktach 2,3 i 4 wniosku z dnia [...] kwietnia 2020 r. informacje stanowią informacje o sprawie publicznej. Punkt 1 wniosku nie był objęty skargą. Rada Gminy posiada uprawnienia w zakresie gospodarki nieruchomościami na podstawie ustawy o samorządzie gminnym i ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skarżąca wystąpiła o informacje o majątku publicznym, o danych publicznych.

W sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, tak jak w niniejszej sprawie, organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem; 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie

z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.

W przypadku niepodjęcia przez adresata wniosku takich prawnych form działania, jak wskazane wyżej, strona może zwalczać stan bezczynności w drodze skargi na bezczynność organu w trybie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi i powinny być jej udzielone w trybie wnioskowym na podstawie przepisów u.d.i.p.

Rozpatrując skargę na bezczynność Rady Gminy [...] w przedmiocie rozpatrzenia punktu 2,3 i 4 wniosku z dnia [...] kwietnia 2020 r. Sąd stwierdził,

że skarga jest zasadna co do zarzutu bezczynności w rozpatrzeniu punktu 2 wniosku. Organ nie udostępnił bowiem żądanej w tym punkcie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, jak też nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanej informacji, zatem pozostawał w bezczynności. Pismo organu z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] wystosowane w odpowiedzi na wniosek wnioskodawcy nie stanowi udostępnienia informacji, o której mowa w punkcie 2 wniosku. W odniesieniu do pytania 2 wniosku organ odwołał się zresztą do pytania dotyczącego nieruchomości o numerze ewidencyjnym [...], gdy tymczasem wniosek z dnia [...] kwietnia 2020 r. dotyczył działki o numerze ewidencyjnym [...] we wsi W. Nadto, nie stanowi udzielenia informacji o dacie i numerze ewidencyjnym rejestru (ewidencji) gminnego zasobu nieruchomości odesłanie do pisma z dnia [...].09.2016 r. Nie sposób przy tym ustalić o jakie informacje wnioskowano pismem z [...] sierpnia 2016 r., do którego odwołuje się organ.

Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynności Rady Gminy [...] w rozpatrzeniu punktu 2 wniosku z dnia [...] kwietnia 2020 r. nie można w niniejszej sprawie przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa. Organ wystosował do wnioskodawczyni odpowiedź na wniosek pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r., a zatem w ustawowym terminie 14 dni. Organ nie pozostawił zatem wniosku bez odpowiedzi. Nadto, z udzielonej odpowiedzi nie wynika, aby można było mówić o celowym pozbawieniu wnioskodawczyni dostępu do informacji publicznej. Skarga z dnia 1 czerwca 2021 r. niezasadnie zarzuca zatem rażące naruszenie prawa.

Z tych względów Sąd nie znalazł także podstaw do wymierzenia organowi grzywny. Zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 156 § 6. Grzywna jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach, wskazujących, że bez tej dodatkowej sankcji (dolegliwości finansowej) organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. W ocenie Sądu w sprawie niniejszej nie ma podstaw do przyjęcia, że organ nie podejmie wymaganych prawem czynności w przedmiocie punktu 2 wniosku z dnia [...] kwietnia 2020 r.

Za niezasadną natomiast Sąd uznał skargę na bezczynność organu w zakresie punktu 3 i 4 wniosku. Trafnie organ udzielając odpowiedzi w tym zakresie pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r. powołał się na ustawę z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz.U. z 2019, poz. 2204). Zgodnie z art. 2 tej ustawy, księgi wieczyste są jawne. Nie można zasłaniać się nieznajomością wpisów w księdze wieczystej ani wniosków, o których uczyniono w niej wzmiankę.

Stosownie zaś do art. 36 1 ust. 2 powołanej ustawy, akta księgi wieczystej może przeglądać, w obecności pracownika sądu, osoba mająca interes prawny oraz notariusz. Przepisy art. 361 ust. 2 i 4 u.k.w.h. stanowią przepisy innej ustawy określające odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W takiej zaś sytuacji przepisy u.d.i.p. nie znajdują zastosowania (v. wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 czerwca 2019 r. sygn. akt II SAB/Kr 37/19).

Odnosząc się do odpowiedzi na skargę dodatkowo wskazania wymaga, że w sprawie tej nie było podstaw do stwierdzenia braku interesu prawnego J. S. we wniesieniu skargi. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie musi odpowiadać żadnym szczególnym wymogom (także formalnym), albowiem nie stanowi on podania w rozumieniu art. 63 k.p.a. i na tym etapie, na jakim następuje udostępnienie informacji publicznej, a zatem dokonanie czynności materialno-technicznej, nie stosuje się przepisów k.p.a. (v. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18 czerwca 2014 r. sygn. akt II SAB/Gd 50/14). Jednakże, wówczas, gdy podmiot zobowiązany na gruncie u.d.i.p., zmierza do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, a zatem zamierza wydać akt administracyjny, do którego stosuje się k.p.a., obowiązany jest zbadać, czy wniosek wszczynający to postępowanie jest podpisany i czy nie zawiera innych braków formalnych.

Nadto, organ nie przedstawił informacji, które poddawałyby w wątpliwość fakt złożenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2020 r. przez J. S.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a powołanej ustawy. W punkcie 3 wyroku Sąd orzekł, na podstawie art. 151 P.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 4 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł.