Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1215/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 3, art. 40 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2068
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek asesor WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 lutego 2021 r. sprawy ze skargi P. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

P. F. (Skarżący) pismem z [...] czerwca 2020 r. (wraz z załącznikiem datowanym na 18 czerwca) wniósł o wyrażenie zgody na zajęcie pasa drogowego ul. [...]/Piotrowskiego (nr nośnika B 0001), [...]/Pl. K.. (nr nośnika B 0052), Plac [...] (nr nośnika B 0069) w celu ustawienia jednej reklamy (słupa) o powierzchni 2 m2 i dwóch reklam (słupów) o powierzchni 5,5 m2 w terminie od 1 do [...] lipca 2012r.

Do wniosku dołączono plan sytuacyjny w skali 1:500 z zaznaczonymi miejscami posadowienia reklam (słupów).

Prezydent M. B. (zwany dalej "Prezydentem") decyzją z [...] sierpnia 2020 r. nr [...], na podstawie art. 39 ust. 1 i 3 w związku z art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 i ust. 3,6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2068, zwanej w skrócie "u.d.p.") zezwolił Skarżącemu na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w pasie drogowym ulic słupów reklamowych:

1. J./P. B 0001 dz. 214 obr. 487, ("słup") umieszczony w pasie drogowym kategorii ulicy powiatowej o powierzchni wynoszącej 9,50 m2 na okres od dnia [...] lipca 2020 r. do dnia [...] lipca 2020 r.

2. ul. [...]/Pl. [...] B 0052, dz. 54/2 obr. 148, ("słup z szybą") umieszczony w pasie drogowym kategorii ulicy powiatowej o powierzchni wynoszącej 6,03 m2 na okres od dnia [...] lipca 2020 r. do dnia [...] lipca 2020 r.

3. Plac [...] B 0069, dz. 6 obr. 109, ("słup z szybą") umieszczony w pasie drogowym kategorii ulicy gminnej o powierzchni wynoszącej 6,03 m2 na okres od dnia [...] lipca 2020 r. do dnia [...] lipca 2020 r.

Jednocześnie w pkt II decyzji Prezydent ustalił opłatę za umieszczenie w pasie drogowym słupów reklamowych w wysokości [...] zł zł wyliczoną w następujący sposób:

1. J./P. B 0001 ("słup"), będąca drogą powiatową wynosi 9,50 m2 (powierzchnia) x [...] zł (stawka opłat) x 31 dni (dni zajęcia) = [...] zł,

2. ul. [...]/Pl. [...] B 0052, ("słup z szybą") będąca drogą gminną wynosi 6,03 m2 (powierzchnia) x [...] zł (stawka opłat) x 31 dni (dni zajęcia) = [...] zł,

3. Plac [...] B 0069, ("słup z szybą") będąca drogą gminną wynosi 6,03 m2 (powierzchnia) x [...] zł (stawka opłat) x 31 dni (dni zajęcia) = [...] zł.

Postanowieniem z [...] września 2020 r. Prezydent sprostował swoją decyzję w ten sposób, że zamiast wskazania w pkt II decyzji, że słup przy ul. [...]/Pl. [...] B 0052 znajduje się przy drodze gminnej – wskazał, że znajduje się przy drodze powiatowej.

W odwołaniu Skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 8 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (w skrócie "k.p.a.") polegające na zmianie przez organ sposobu obliczania powierzchni słupów reklamowych, a w konsekwencji nałożenie zawyżonej opłaty za umieszczenie w pasie drogowym reklam w analogicznym stanie prawnym i faktycznym jak w kilkudziesięciu wcześniejszych postępowaniach zakończonych pozytywnymi decyzjami określającymi powierzchnię reklam zgodnie z wnioskiem skarżącego tj. odstąpieniu bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, w którym stosowana była oferta z [...] czerwca 2013 r. nie zaś przepisy wskazane w uchwale nr [...] Rady M. B. z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie 1 m2 pasa drogowego dróg publicznych na terenie B. (Dz. Urz. Woj. Kuj. – Pom. Nr [...], poz. 2885).

- art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 15 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na zaniechaniu wyjaśnienia w uzasadnieniu przyczyn odstąpienia od dotychczasowej praktyki ustalania powierzchni reklam oraz opłat za umieszczenie w pasie drogowym słupów reklamowych zgodnie z ofertą z [...] czerwca 2013 r. podczas gdy organ I instancji w przypadku odstąpienia od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym zobowiązany był wszechstronnie wyjaśnić wszystkie okoliczności zmiany sposobu rozstrzygania, zaś konsekwencją braku uzasadnienia w tym zakresie jest pozbawienie Skarżącego możliwości odniesienia się do przyczyn odstąpienia w odwołaniu;

- art. 39 ust. 1, 3 u.d.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na wskazaniu tego przepisu jako podstawy prawnej decyzji, podczas gdy właściwą podstawą prawną decyzji w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego celem umieszczenia w nim słupów reklamowych jest art. 40 ust. 1,2 pkt 3 i ust. 3 i 6 u.d.p. zaś art. 39 ust. 1 i 3 u.d.p. jest podstawą prawną decyzji lokalizacyjnych,

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na wskazaniu, że słup reklamowy usytuowany przy skrzyżowaniu ulic [...]. [...] B 0052 umieszczony jest w granicach drogi powiatowej, podczas gdy słup ten usytuowany znajduje się w granicach drogi gminnej, zaś kwalifikowanie jej jako drogi powiatowej skutkowało podwyższeniem opłaty za umieszczenie słupów w pasie drogowym.

W rezultacie rozpatrzenia odwołania Skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwanej dalej "SKO"), na podstawie art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 3, ust. 6, ust. 11 i ust. 13 w związku z art. 39 ust. 1 i ust. 3 u.d.p., decyzją z [...] października 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta.

SKO stwierdziło, że kwestią sporną jest przede wszystkim wielkość powierzchni reklamy, jaką należało przyjąć do ustalenia opłaty należnej za zajmowanie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim reklamy.

SKO podniosło, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że od kilkunastu lat Skarżący na terenie B. miał zlokalizowane w pasach drogowych kilkadziesiąt słupów reklamowych i regularnie występował do Prezydenta o wydanie zezwoleń za ich lokalizowanie i zajęcie pasa drogowego w trybie art. 39 i art. 40 u.d.p.. Organ pierwszej instancji wydając stosowne zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim reklamy, dla ustalenia należnej opłaty za zajęcie pasa drogowego do października 2018 r. przyjmował powierzchnię reklamy 2 m2.

Podkreślając, że każdy wniosek wszczyna odrębne postępowanie administracyjne, SKO odnosząc się do dopuszczalności zastosowania art. 8 § 2 k.p.a. wskazało, że argumentacja Skarżącego prowadziłaby do wniosku, że w sytuacji, gdy organ przez lata działał z naruszeniem prawa wydając korzystne decyzje dla odwołującego, przyjmując zaniżoną powierzchnię reklamy, a w konsekwencji ustalając zaniżone opłaty i uszczuplając w ten sposób budżet M. B., już nigdy w przyszłości nie byłby uprawniony do wery?kacji swojego stanowiska. Zasada zakazująca odstępowania od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym wyrażona w art. 8 § 2 k.p.a. nie dotyczy sytuacji, gdyby skutkiem jej zastosowania było sankcjonowanie działań, które są sprzeczne z prawem.

SKO zwróciło uwagę, że w rozpatrywanej sprawie nie mamy do czynienia z taką zmianą sposobu dokonywania przez organ pomiarów powierzchni reklamy, która obejmowałaby wszystkie podmioty umieszczające reklamy w pasach drogowych, lecz z odstąpieniem (zaprzestaniem) wydawania korzystnych decyzji w stosunku do konkretnego podmiotu, który przez lata uiszczał opłaty w zaniżonej wysokości, co stawiało go w uprzywilejowanej pozycji w stosunku do pozostałych podmiotów. Utrzymywanie takiego stanu rzeczy, z powoływaniem się na zasadę wyrażoną w art. 8 § 2 k.p.a. jest niedopuszczalne. W tym względzie SKO powołało się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 13 listopada 2019 r. sygn. II SA/Bd 719/19.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 107 § 3 w związku z art. 15 k.p.a. SKO podniosło, że organ pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu, że odstąpienie od dotychczasowej praktyki ustalania powierzchni reklamowej słupów i należnej opłaty za zajęcie pasa drogowego było związane z wykonaniem [...] września 2018 r. w obecności Skarżącego pomiaru powierzchni reklamowych słupów, który wykazał istotne różnice pomiędzy wnioskowaną przez Skarżącego powierzchnią miejsc reklamowych na słupach a faktyczną ich powierzchnią wynikającą z pomiaru. Pomiaru dokonano w ramach porządkowania pasów drogowych.

Takie uzasadnienie zmiany dotychczasowej praktyki, zdaniem SKO jest wyczerpujące.

SKO podniosło, że za przyjęciem niejako "z góry" powierzchni reklamowej słupa jako 2 m2 nie mogą również przemawiać wcześniejsze ustalenia Skarżącego z Prezydentem i złożona oferta przy okazji zawierania umowy na wymianę słupów. Kwestia wielkości powierzchni reklamowej jest kategorią obiektywną, którą organ ma obowiązek ustalić z urzędu w toku postępowania o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.

W ocenie SKO nie można także podzielić stanowiska odwołującego, że biorąc pod uwagę widoczność przekrojową oraz zajętość treści, dotychczasowy sposób obliczania z uwzględnieniem 2 m2 powierzchni reklamy był właściwy. Cytowany przez Stronę wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 października 2008 r., sygn.. akt II GSK 392/08 potwierdza prawidłowość pomiarów dokonanych przez organ pierwszej instancji. NSA wskazał, że "Za powierzchnię reklamy należy uznać całą powierzchnię, którą faktycznie zajmuje informacja wizualna (werbalna, graficzna), umieszczona na jakiejkolwiek konstrukcji usytuowanej w pasie drogowym, a jednocześnie w polu widzenia użytkowników drogi. Jeżeli treści reklamowe, nawet tożsame, umieszczone zostały po obu lub po wielu stronach takiej konstrukcji, o wysokości opłaty, o której mowa w przepisie art. 40 ust. 6 u.d.p., powinna decydować łączna powierzchnia, którą informacja ta w sumie zajmuje." Zdaniem SKO wynika z tego, że dla ustalenia powierzchni reklamowej słupa na gruncie niniejszej sprawy należy wziąć pod uwagę całkowite pole powierzchni walca, gdyż na tym polu znajdują się treści reklamowe. Nie ma znaczenia, iż w danej chwili nie są one wszystkie widoczne dla jednego użytkownika.

SKO ustaliło, że Skarżący dysponuje dwoma rodzajami słupów reklamowych, tzw. "słupem z szybą" oraz "słupem". Słupy te różnią się między sobą wielkością powierzchni reklamowej.

Powierzchnia reklamy na słupie reklamowym z tzw. ,,z szybą", zgodnie z dokonanymi pomiarami wynosi 6,03 m2. Powierzchnia drugiego typu słupów reklamowych wynosi 9,5 m2. W przedmiotowej sprawie zezwolenie dotyczy słupów reklamowych, które w lipcu 2020 r., podobnie jak w poprzednich miesiącach, były zlokalizowane w pasach drogowych, z czego 2 słupy reklamowy to "słupy z szybą", a jeden "słup" to słup typowy.

Odnośnie umiejscowienia słupa reklamowego B 0052 Kolegium podzieliło ustalenia organu I instancji, że znajduje się on w granicach drogi powiatowej. W tym względzie wskazał na dokumentację fotograficzną wykonaną [...] października 2018 r., jeszcze przed prowadzonymi w tym miejscu robotami drogowymi oraz mapę ewidencyjną, na podstawie której Miejska Pracownia Geodezyjna w oparciu o geodezyjną inwentaryzację powykonawczą naniosła słup reklamowy, murek widoczny na zdjęciu i granicę rodzaju nawierzchni chodnika. Kolegium wskazało ponadto, że [...] lipca 2020 r. ponownie dokonano weryfikacji umieszczenia słupa reklamowego, przy czym wobec braku punktów odniesienia (jak w roku 2018), odniesiono się do stałego elementu jakim jest studnia teletechniczna. Studnia ta również została naniesiona na mapę geodezyjną. Uwzględniając odległości pomiędzy ww. przedmiotami możliwe jest ustalenie granicy kategorii drogi, w której umieszczono słup reklamowy B 0052 – jest to pas drogi powiatowej wskazany w uchwale Nr [...] Rady M. B. w sprawie pozbawienia niektórych ulic kategorii drogi powiatowej lub gminnej oraz zaliczenia niektórych ulic do kategorii dróg powiatowych lub gminnych.

SKO wskazało ponadto, że dla przedmiotowych słupów w dniu [...] sierpnia 2020 r. została wydana decyzja RI 170/2020 zezwalająca Skarżącemu na zlokalizowanie słupów reklamowych objętych niniejszym postępowaniem.

P. F. zaskarżył ww. decyzję SKO do sądu administracyjnego w całości, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpatrzenia.

W skardze zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

a. art. 8 § 1 i 2 k.p.a. polegające na uznaniu przez organ odwoławczy za prawidłową zmianę przez organ I instancji sposobu obliczania powierzchni słupów reklamowych, a w konsekwencji nałożenie zawyżonej opłaty za umieszczenie w pasie drogowym reklam w analogicznym stanie prawnym i faktycznym jak w kilkudziesięciu wcześniejszych postępowaniach zakończonych pozytywnymi decyzjami określającymi powierzchnię reklam zgodnie z wnioskiem skarżącego tj. aprobatę przez organ odwoławczy odstąpienia bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, w którym stosowana była oferta z [...] czerwca 2013 r. stanowiąca załącznik do umowy dzierżawy z dnia [...] grudnia 2013 r. nie zaś przepisy wskazane w uchwale nr [...] Rady M. B. z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie 1 m2 pasa drogowego w B.,

b. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez:

i. nierozpatrzenie całego materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz nieuwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności niewzięcie pod uwagę, iż zgodnie z ofertą z dnia [...] czerwca 2013 r. będącą integralną częścią umowy z dnia [...] grudnia 2013 r. zasady opłaty za zajęcie pasa drogowego określone w ofercie miały obowiązywać również po upływie okresu, na który zawarta została umowa dzierżawy;

ii. nieuwzględnieniu przez SKO, że organ I instancji przez lata, w tym również po zakończeniu umowy dzierżawy respektował sposób ustalania opłaty za zajęcie pasa drogowego określony w tej umowie i przyjmował 2 m2 jako powierzchnię jednostkowego słupa w kolejnych decyzjach wydanych na wniosek Skarżącego,

iii. niewyjaśnienie stanu faktycznego w sposób wyczerpujący i przyjęcie, za organem I instancji, iż w niniejszej sprawie powierzchnię reklamy należy obliczać zgodnie z art. 40 ust. 6 u.d.p., nie zaś w sposób ustalony na podstawie odrębnych negocjacji, w wyniku których została zawarta umowa pomiędzy organem a stroną,

c. art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 15 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na uchyleniu decyzji ZR 192/2020 w uzasadnieniu której organ I instancji zaniechał wyjaśnienia przyczyn odstąpienia od dotychczasowej praktyki ustalania powierzchni reklam oraz opłat za umieszczenie w pasie drogowym słupów reklamowych zgodnie z ofertą z [...] czerwca 2013 r. podczas gdy organ I instancji w przypadku odstąpienia od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym zobowiązany był wszechstronnie wyjaśnić wszystkie okoliczności zmiany sposobu rozstrzygania, w konsekwencji czego organ odwoławczy orzekając merytorycznie doprowadził do sytuacji, w której organ I instancji nie wyjaśnił przyczyn odstąpienia od własnej utrwalonej praktyki, zaś Skarżący pozbawiony został możliwości zakwestionowania przyczyn odstąpienia w odwołaniu, czym organ odwoławczy naruszył zasadę dwuinstancyjności w postępowaniu administracyjnym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna aczkolwiek z innych powodów niż wskazuje Skarżący.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; zwanej w skrócie "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd z urzędu. tj. nawet w przypadku braku wskazania przez stronę skarżącą, bierze pod uwagę zaistniałe na etapie postępowania administracyjnego naruszenia prawa.

Ponadto należy podkreślić, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Przeprowadzenie postępowania dowodowego przed sądem jest możliwe tylko jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Nie jest zatem rolą sądu administracyjnego wyręczanie organów w należytym zgromadzeniu materiału dowodowego w sprawie.

W przedmiotowej sprawie należało przede wszystkim mieć na uwadze konsekwencje, jakie ze sobą niesie okoliczność związania decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego tj. dotyczącej umieszczania w pasie drogowym reklamy (art. 40 ust. 1 u.d.p.) z decyzją zezwalającą na zlokalizowanie (umieszczenie) reklamy w pasie drogowym (art. 39 ust. 3 u.d.p.).

Wydawane na podstawie art. 39 ust. 3 u.d.p. zezwolenie na lokalizację (umieszczenie) w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzenia drogą lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam jest rozstrzygnięciem pierwotnym względem zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (wydawanego na podstawie art. 40 ust. 1 u.d.p.) – warunkuje możliwość powzięcia rozstrzygnięcia o zajęciu pasa drogowego (por. Maciejko Wojciech, Zaborniak Paweł, Ustawa o drogach publicznych. Komentarz, publ. LexisNexis 2010). Decyzja o zezwoleniu na umieszczenie (lokalizację) w pasie drogowym obiektu niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogą lub potrzebami ruchu drogowego, określając m.in. rodzaj inwestycji, sposób, miejsce i warunki jej umieszczenia w pasie drogowym, sankcjonuje samą czynność umieszczenia takiego obiektu w danym miejscu w pasie drogowym i pod danymi warunkami. Decyzja o zajęciu pasa drogowego, o której mowa w art. 40 u.d.p. dotyczy zaś kwestii legalnego trwania umieszczonego obiektu w miejscu określonym decyzją o lokalizacji (umieszczeniu). Wynika to przede wszystkim z uregulowania zawartego w art. 40 u.d.p. i zasad naliczania opłat za czasowe usytuowanie obiektu w pasie drogowym, a więc ustanowienie warunku legalności stanu rzeczy następuje już po zlokalizowaniu np. reklamy w pasie drogowym. Obie decyzje są wobec siebie komplementarne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2008 r., sygn. akt II GSK 532/08).

Z powyższego wynika, że dopóty, dopóki decyzja o zezwoleniu na lokalizację (umieszczenie) w pasie drogowym reklamy nie wejdzie do obrotu prawnego (nie stanie się decyzją ostateczną) – nie jest możliwe wydanie decyzji zezwalającej na zajęcia pasa drogowego przez tą reklamę. W decyzji o zezwoleniu na lokalizację określa się bowiem sposób, miejsce i warunki umieszczenia reklamy w pasie drogowym. Organ nie może zatem wydać decyzji o zajęciu pasa drogowego, jeżeli nie może zweryfikować czy sposób i miejsce umieszczenia reklamy, wskazane we wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego – odpowiadają sposobowi i miejscu umieszczenia reklamy a także warunkom umieszczenia reklamy, określonym ostateczną decyzją zezwalającą na lokalizację. Nie jest możliwa taka weryfikacja na podstawie decyzji nieostatecznej.

W przedmiotowej sprawie w aktach administracyjnych sprawy brak wskazanej przez SKO decyzji z [...] sierpnia 2020 r. nr [...], która jakoby zezwoliła Skarżącemu na zlokalizowanie słupów reklamowych objętych niniejszym postępowaniem. Brak także w aktach sprawy dowodów pozwalających na ustalenie czy i kiedy owa decyzja z [...] sierpnia 2020 r. ta stała się ostateczna.

Brak takiej decyzji uniemożliwia ocenę, czy miejsce usytuowania słupów (reklam) objęte zezwoleniem na lokalizację jest tym samym miejscem, które wskazał Skarżący we wniosku o zezwolenie na zajęcia pasa drogowego i w załączonych do niego mapach.

Z powyższego wynika, że Organ nie wywiązał się z ciążącego na nim na mocy art. 7 i 77 § 1 k.p.a. obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego niezbędnego do załatwienia sprawy – co mogło mieć wpływ na wynik sprawy przez stwierdzenie, że brak w obrocie prawnym ostatecznej decyzji zezwalającej na lokalizację przedmiotowych reklam (słupów) w pasie drogowym, w miejscu wskazanym w niniejszej sprawie przez Skarżącego ewentualnie że w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja zezwalająca na lokalizację reklam (wszystkich lub niektórych) w innym miejscu, niż wskazał Skarżący we wniosku inicjującym przedmiotową sprawę.

Konieczność uzupełnienia postępowania w powyższym zakresie, które warunkuje możliwość rozstrzygnięcia wskazanego przez Sąd problemu, wyprzedzającego kwestie podnoszone w skardze – czyni przedwczesnym odniesienie się do zarzutów podnoszonych przez Skarżącego.

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. należało orzec jak w pkt 1 sentencji wyroku.

W ponownym postępowaniu organ winien rozstrzygnąć sprawę po uzupełnieniu materiału dowodowego, stosownie do powyższego stanowiska Sądu. W szczególności organ winien dokonać oceny, czy sposób i miejsce umieszczenia reklamy, wskazane we wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego – odpowiadają sposobowi i miejscu umieszczenia reklamy a także warunkom umieszczenia reklamy, określonym ostateczną decyzją zezwalającą na lokalizację.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), biorąc pod uwagę wysokość wniesionego wpisu oraz uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.