Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2019/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 8, art. 156 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 18 ust. 1 pkt. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski ( spr. ) Sędziowie Sędzia NSA Leszek Leszczyński Sędzia del. WSA Bogusław Cieśla Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2010 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 398/08 w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową, myśliwską, sportową, sygnałową i gazową oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 maja 2008 r., VI SA/Wa 398/08 oddalił skargę T. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową, myśliwską, sportową, sygnałową i gazową.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Decyzją z dnia [...] października 2007 r. Mazowiecki Komendant Wojewódzki Policji w Radomiu na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r., nr 52, poz. 525, ze zm.) cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną bojową, myśliwską, sportową, sygnałową i gazową. W uzasadnieniu stwierdził, że wyrokiem nakazowym z dnia 10 kwietnia 2006 r. Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim w sprawie sygn. akt [...], uznał obwinionego T. W. winnym popełnienia czynu z art. 87 § 1 k.w. i orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów na okres sześciu miesięcy. Następnie, wyrokiem Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 27 kwietnia 2006 r. (sygn. akt [...]) warunkowo umorzono na okres dwóch lat próby postępowanie karne wobec T. W. , oskarżonego o to, że w dniu 1 marca 2006 r. znieważył funkcjonariuszy Policji, tj. o czyn z art. 226 § 1 k.k. oraz o to, że tego samego dnia groził funkcjonariuszom Policji pozbawieniem ich życia, działając w celu zmuszenia ich do zaniechania czynności służbowej, tj. o czyn z art. 224 § 2 k.k. Ponadto, wyrokiem z dnia 30 listopada 2006 r. Sąd Rejonowy w Rypinie (sygn. akt [...]) skazał T. W. za czyn z art. 244 § 1 k.k., tj. kierowanie samochodem bez wymaganych uprawnień wbrew zakazowi orzeczonemu na mocy ww. wyroku z dnia 10 kwietnia 2006 r. Organ wskazał, że do wydania przez Sąd Rejonowy w Rypinie wyroku z 30 listopada 2006 r. doszło w okresie próby, wyznaczonym przez Sąd.

Organ I instancji uznał, że skarżący, naruszając trzykrotnie w krótkim okresie przepisy kodeksu karnego i kodeksu wykroczeń, może także w przyszłości nie przestrzegać przepisów ustawy o broni i amunicji. Zdaniem organu, skarżący naruszając obowiązujące normy prawne był po użyciu lub pod wpływem alkoholu, grożąc przy tym użyciem broni palnej zarówno wobec członków swojej rodziny jak i funkcjonariuszy Policji. W ocenie organu ze zgromadzonego materiału wynika, że skarżący pod wpływem alkoholu nie kontroluje swojego postępowania, a tym samym nie daje on gwarancji, że w przyszłości nie użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania strony utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zarzucił: nieważność postępowania (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.), gdyż sprawa cofnięcia pozwolenia na broń była uprzednio rozstrzygnięta ostateczną decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w Radomiu z dnia [...] czerwca 2006 r., naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, naruszenie procedury w postaci art. 107 § 3 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę stwierdził, że nie posiadała ona uzasadnionych podstaw. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. decyzja jest nieważna, jeżeli dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Zastosowanie powyższego przepisu następuje tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. W rozpoznawanej sprawie nie występuje taka tożsamość spraw, bowiem nie dotyczą one tego samego stanu faktycznego. W sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] czerwca 2006 r., umarzającej postępowanie, faktyczną podstawą wszczęcia postępowania było dochodzenie prowadzone przez Komendę Powiatową Policji w Garwolinie, w którym skarżącemu przedstawiono zarzuty popełnienia czynów z art. 226 § 1 k.k. i 224 § 2 k.k. Natomiast w rozpoznawanej sprawie postępowanie wszczęto w dniu 8 lutego 2007 r. w związku z wyrokiem Sądu Rejonowego w Rypinie.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organy odwołały się wprawdzie do zdarzeń, które miały miejsce w dniu 1 marca 2006 r., ale tylko jako do jednego z kilku elementów ustalonego stanu faktycznego sprawy. Organy obowiązane były bowiem dokonać całościowej oceny zachowania skarżącego, a w pierwszej kolejności ustalić całokształt okoliczności, mogących mieć wpływ na zastosowanie przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Nie można zatem uznać, że stan faktyczny sprawy nie uległ zmianie, a w konsekwencji przyjąć, że zachodzi stan rzeczy osądzonej skutkujący nieważnością decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

Jak wskazał Sąd, w przeciągu 9 miesięcy 2006 r. skarżący trzykrotnie naruszył przepisy prawa. Dwa z tych czynów zostały popełnione przez skarżącego, będącego pod wpływem alkoholu, natomiast trzeci polegał na naruszeniu ustanowionego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdów określonej kategorii. Tak ukształtowany stan faktyczny, jak również charakter i okoliczności popełnionych czynów - w ocenie Sądu - uprawniały organy Policji do przyjęcia, że skarżący swym lekceważącym stosunkiem do przepisów prawa stwarza obawę użycia broni w celach określonych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Pierwsze z popełnionych przez skarżącego przestępstw polegały na znieważeniu funkcjonariusza Policji w związku z wykonywaniem czynności służbowych oraz kierowaniu pod adresem tych funkcjonariuszy oraz ich rodzin gróźb pozbawienia życia w celu zmuszenia ich do zaniechania prawnej czynności służbowej w postaci zatrzymania w związku z podjętą interwencją domową. Okoliczności, w jakich doszło do ich popełnienia wskazują, że skarżący jest osobą porywczą i niepohamowaną. Wobec warunkowego umorzenia postępowania karnego organ Policji, biorąc także pod uwagę dotychczasowy sposób życia skazanego uznał, że brak jest przesłanek uzasadniających cofnięcie pozwolenia na broń. Jednakże skarżący już ponad miesiąc wcześniej wszedł w kolizję z prawem, także będąc po spożyciu alkoholu. Okoliczności tej, prowadząc poprzednie postępowanie, nie badał organ Policji. W dniu 21 stycznia 2006 r. skarżący prowadził samochód osobowy w stanie po życiu alkoholu. Oznacza to, że w przeciągu niecałych 2 miesięcy będąc pod wpływem alkoholu dopuszczał się naruszenia norm prawnych. Nie sprawdziła się też pozytywna prognoza, co do skarżącego wyrażona przez sąd karny, albowiem w kilka miesięcy później świadomie złamał on sądowy zakaz prowadzenia pojazdów określonej kategorii. Takie silne natężenie złej woli, w tak krótkim czasie, rozmyślne lekceważenie wyroku sądu karnego ustanawiającego określony zakaz, dawały organowi Policji asumpt do cofnięcia pozwoleń na broń, uzasadniając to obawą użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący wobec ilości i rodzaju naruszeń prawa, których się dopuścił, nie daje gwarancji, że nie użyje broni w takim celu. Nie gwarantuje on prawidłowego i bezpiecznego korzystanie z broni palnej. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze czyny uzasadniające obawę, o jakiej stanowi przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, nie muszą mieć związku z użyciem broni, albowiem normodawca wykluczył możliwość przyznania (zachowania) broni wszystkim osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Od powyższego wyroku T. W. wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając:

1) naruszenie przepisu postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej p.p.s.a. - w zw. z art. 8, art. 110 oraz art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy - poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji mimo naruszenia tych przepisów przez organ administracji;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji przez jego niewłaściwe zastosowanie tzn. aprobatę dla uznania przez organ administracji, że zachowania strony wypełniało przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń.

W oparciu o te zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego – według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że nie negując faktu, iż pozwolenie na broń jest uprawnieniem szczególnym, podlegającym reglamentacji, w przypadku cofnięcia pozwolenia na broń trzeba uwzględnić dodatkową okoliczność, która nie jest brana pod uwagę przy rozpatrywaniu wniosku o przyznanie pozwolenia na broń. Okolicznością tą jest zasada ochrony praw nabytych. Oznacza to, że o ile przy rozpatrywaniu wniosku o przyznanie pozwolenia na broń uzasadnione jest przerzucenie na wnioskodawcę ciężaru wykazania, że spełnia on przesłanki jego uzyskania, o tyle w przypadku cofnięcia pozwolenia na broń, po pierwsze, to organ musi wykazać, że zachodzą przesłanki cofnięcia pozwolenia. Po drugie zaś, co istotniejsze, z uwagi na zasadę ochrony praw nabytych, podstawą cofnięcia pozwolenia na broń nie może być dokonanie przez organ ponownej oceny, czy strona spełnia przesłanki przyznania pozwolenia na broń - kwestia ta była bowiem już przedmiotem oceny w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na broń. Tymczasem, kwestia ta była już przedmiotem oceny w postępowaniu prowadzonym w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń, które jednak zostało zakończone ostateczną decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...]. W decyzji tej umorzono postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń - ze względu na uznanie przez organ, iż popełnienie zarzucanych skarżącemu przestępstw nie stanowiło przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń. Takie postępowanie organu stanowi rażące naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa.

Zdaniem strony skarżącej nie można również się zgodzić z tezą, iż okoliczności wskazane w zaskarżonych decyzjach organów Policji wypełniają dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Poza sporem jest, że skarżący nie dopuścił się wyraźnie wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Jednakże zdaniem Sądu I instancji w przypadku skarżącego zachodzi przesłanka "istnienia uzasadnionej obawy, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego". Zdaniem skarżącego powyższe okoliczności nie dają podstaw do uznania, że istnieje uzasadniona obawa, iż może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Żaden z wymienionych czynów nie pozostawał w bezpośrednim związku z użyciem lub posiadaniem broni palnej. Brak jest również uzasadnionych podstaw do uznania, że osoba prowadząca samochód po użyciu alkoholu (ale nie w stanie nietrzeźwości) albo pomimo sądowego zakazu może być skłonna do użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego - wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku pomiędzy powyższymi czynami a możliwością użycia broni w ww. celu nie zachodzi "obiektywny i racjonalny związek".

Zachowanie skarżącego, cieszącego się dotychczas nieposzlakowaną opinią, o czym mogą świadczyć przedłożone przez niego pozytywne opinie wydane przez właściwy organ Policji, właściwego zarządu powiatowego PZŁ, macierzystego koła łowieckiego, właściwego zarządu powiatowego WOPR oraz macierzystego klubu strzelectwa sportowego, nie daje podstaw do wysnucia wniosku, iż pozostawienie broni skarżącemu stwarza obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wbrew twierdzeniom zawartym w zaskarżonych decyzjach oraz wyroku Sądu I instancji nie zachodzi normalny związek przyczynowy pomiędzy faktem dokonania zarzuconych skarżącemu czynów a groźbą użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Charakter czynów popełnionych przez skarżącego, inaczej niż np. w przypadku osoby, która nosi przy sobie broń w stanie po spożyciu alkoholu, w żaden nie zwiększa prawdopodobieństwa użycia przez niego broni w sposób sprzeczny z obowiązującym prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należało odnieść się do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów k.p.a.: art. 8 oraz art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Mając powyższe na uwadze stwierdzić trzeba, że w sprawie niniejszej nie zachodzi przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji zawarta w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Jak bowiem trafnie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Komendanta Wojewódzkiego Policji w Radomiu z dnia 8 czerwca 2006 r. umarzającą postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń podstawą faktyczną wszczęcia postępowania była okoliczność oskarżenia skarżącego o znieważenie funkcjonariuszy policji tj. o czyn z art. 226 § 1 k.k. oraz o to, że tego samego dnia groził funkcjonariuszom Policji pozbawieniem ich życia, działając w celu zmuszenia ich do zaniechania czynności służbowej, tj. o czyn z art. 224 § 2 k.k. wobec czego wyrokiem Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 27 kwietnia 2006 r. (sygn. akt [...]) warunkowo umorzono na okres dwóch lat próby postępowanie karne wobec T. W. Tymczasem podstawą wszczęcia postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w Radomiu z dnia [...] grudnia 2007 r. była okoliczność skazania skarżącego przez Sąd Rejonowy w Rypinie (sygn. akt [...]) za czyn z art. 244 § 1 k.k. tj. kierowanie samochodem bez wymaganych uprawnień wbrew zakazowi orzeczonemu na mocy wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Bielsku z dnia 10 kwietnia 2006 r. (sygn. akt [...]) w którym uznano skarżącego winnym popełnienia czynu z art. 87 § 1 k.w. i orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów na okres sześciu miesięcy. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2007 r. została zatem wydana w nowych okolicznościach sprawy, które stanowiło skazania skarżącego za czyn z art. 244 § 1 k.k. tj. kierowanie samochodem bez wymaganych uprawnień wbrew zakazowi. Nie oznacza to jednak, że organ nie mógł się odnieść w kontekście nowych okoliczności do faktu, że skarżący już wcześniej dopuścił się czynów karalnych, nawet, jeżeli uprzednio organ uznał, że nie stanowiły one wystarczające przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń. Nie można przyjąć jednak, że sprawa zakończoną decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2007 r. wydana w nowych okolicznościach sprawy dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną tj. decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w Radomiu z dnia [...] czerwca 2006 r. Takiego postępowanie organu nie można również uznać jako naruszającego zasadę sformułowaną w art. 8 k.p.a.

Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji właściwy organ policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których stanowi art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Analiza treści powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że wyliczenie określonych rodzajów przestępstw ma charakter przykładowy a zatem także okoliczność popełnienia przestępstwa przeciwko innym dobrom prawnie chronionym może uzasadniać cofnięcie pozwolenia na broń. Omawiany przepis, wyliczający negatywne przesłanki wyłączające możliwość wydania pozwolenia na broń, mający charakter bezwzględnie wiążący, w zestawieniu z powołanym przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji oznacza, że obligatoryjnemu cofnięciu podlega pozwolenie na broń wydane m.in. osobom, którym z określonych w tym przepisie przyczyn pozwolenie takie nie powinno być w ogóle wydane. Zastosowanie przez organ Policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku, gdy strona należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Są osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Tej kwalifikacji prawnej nie są w stanie zmienić opinie członków środowiska, w którym żyje skarżący.

W sprawie niniejszej przyczyną cofnięcia pozwolenia na broń wydanego dla T. W. była okoliczność skazania go prawomocnym wyrokiem przez Sąd Rejonowy w Rypinie za czyn z art. 244 § 1 k.k., tj. kierowanie samochodem bez wymaganych uprawnień wbrew zakazowi orzeczonemu na mocy wyroku. Organ policji wziął również pod uwagę wcześniejszej naruszenie przez skarżącego porządku prawnego tj. prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu za co Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2006 r. uznał obwinionego T. W. winnym popełnienia czynu z art. 87 § 1 k.w. i orzekł wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów na okres sześciu miesięcy oraz znieważenie przez skarżącego funkcjonariuszy Policji oraz grożenie pozbawieniem ich życie w celu zmuszenia ich do zaniechania czynności służbowej w związku z czym wyrokiem Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 27 kwietnia 2006 r. warunkowo umorzono na okres dwóch lat próby postępowanie karne wobec skarżącego.

Mając powyższe na uwadze należy podzielić co do zasady ocenę osoby skarżącego dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Charakter popełnionych czynów, okoliczność popełnienia dwóch z nich pod wpływem alkoholu nie daje gwarancji, że skarżący nie użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Szczególnie znieważenie funkcjonariuszy oraz kierowanie pod ich adresem i ich rodzin gróźb pozbawienia życia w celu zmuszenia ich do zaniechania czynności w związku z podjętą interwencją domową co wskazuje na porywczy charakter skarżącego rodzi obawę co do możliwości użycia broni palnej przez skarżącego sprzecznego z obowiązującym porządkiem prawnym. Skarżący nie daje rękojmi zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej. Należy zauważyć, że skarżący po umorzeniu wobec niego postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną – decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w Radomiu z dnia [...] czerwca 2006 r., która powinna być dla niego niejako ostrzeżeniem, że w przypadku dalszego naruszenia porządku prawnego może zostać pozbawiony prawa do posiadania broni palnej naruszył ten porządek prowadząc pojazd wbrew zakazowi Sądu, świadomie lekceważąc wyrok Sądu, co wskazuje również na jego brak odpowiedzialności. Trafnie przy tym zauważył Sąd I instancji, że broń palna nie może stanowić zagrożenia dla osób trzecich, które to zagrożenie niewątpliwie ma miejsce w przypadku posługiwania się nią przez osobą znajdującą się pod wpływem alkoholu. Nie można więc zgodzić się z wnoszącym skargę kasacyjną, że powołane wskazane w zaskarżonych decyzjach okoliczności nie dają podstaw do uznania, że skarżący użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przemawia przeciwko temu bowiem fakt trzykrotnego naruszenia i to w krótkim okresie czasu porządku prawnego przez skarżącego oraz okoliczności i charakter popełnionych przez niego czynów, które powodują również, że bez znaczenia jest okoliczność, że czyny te nie zostały popełnione w bezpośrednim związku z użyciem lub posiadaniem broni palnej. Osoby posiadające pozwolenie na broń powinny bowiem w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizję z prawem. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji należało zatem uznać za niezasadne.

Z powyższych względów skoro skarga kasacyjna okazała się być oparta na nieusprawiedliwionych podstawach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku o jej oddaleniu.