Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 3/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 15, art 157 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cisek Sędziowie Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz – (spr.) Sędzia NSA Julia Szczygielska Protokolant Katarzyna Leśniowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszonego zamiaru realizacji robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana III. zasądza od organu na rzecz skarżącego kwotę 500 ( pięćset ) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent W. decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art.35 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) i art. 104 KPA oraz art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym ( t.j Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1592 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 28 lipca 2008r. - inwestora Spółki A w W. w sprawie zatwierdzenia projektu i wydania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na lokalizacji wolnostojącego nie trwale związanego z gruntem nośnika reklamowego, o wymiarach tablicy 3,0 x 6,Om przy ul. [...] (na działce; nr [...]obręb K. W.) we W., odmówił Spółce A. zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji objętej wnioskiem.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu 28 lipca 2008r. firma Spółka A złożyła wniosek w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na wykonanie robót budowlanych polegających na lokalizacji wolnostojącego nie trwale związanego z gruntem nośnika reklamowego, o wym. tablicy 3,0x6,Om przy ul. [...] we W. Organ pierwszoinstancyjny stwierdził, że przedmiotowa inwestycja jest przewidziana do realizacji na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla części zespołu urbanistycznego Książe W., uchwalonego przez Radę Miejską W. uchwałą z dnia 26 września 2002 r. Nr [...] , a teren na którym inwestor zamierzał dokonać inwestycji oznaczony jest na rysunku miejscowego planu symbolem 34 KGP- teren komunikacji, ulicy głównej przyspieszonej. Analiza zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykazała niezgodność inwestycji objętej wnioskiem z zapisami planu miejscowego, bowiem dla tego terenu ustalono lokalizację elementów związanych z obsługą komunikacji samochodowej. Nie przewidziano lokalizacji innych elementów zagospodarowania terenu, niezwiązanych z urządzeniami komunikacji, w tym również urządzeń reklamowych. Jak wskazano w ustaleniach ogólnych planu miejscowego w §8,dotyczących zasad modernizacji i sposobu kształtowania układu komunikacyjnego, w punkcie 3

1

Sygn. akt II SA/Wr 3/09

ustalono, że: "dopuszcza się możliwość lokalizacji w liniach rozgraniczających dróg urządzeń związanych z obsługą komunikacji, takich jak zatoki autobusowe, perony przystankowe, miejsca parkingowe, ścieżki rowerowe, torowiska tramwajowe, elementy małej architektury, w zależności od klasy i funkcji drogi". Skoro zatem zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego obowiązkiem organu przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, było sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a na wskazanym terenie miejscowy plan nie dopuszcza lokalizacji wolnostojących nośników reklamowych to taka budowa jest niezgodna z tym planem, a inwestor nie jest w stanie usunąć nieprawidłowości związanych z art. 35 ust.1 pkt 1 tj. doprowadzić planowaną inwestycję do stanu zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła skarżąca Spółka, zarzucając wadliwość wynikającą z naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci nie zastosowania w przedmiotowej sprawie przepisu ust. 17 Załącznika nr 1 do Zarządzenia Nr[...]Prezydenta W z dnia 7 lipca 2008r., zmieniającego Zarządzenie Nr [...]Prezydenta W. z dnia 2 kwietnia 2007r. w sprawie określenia zasad udostępniania nieruchomości w celu umieszczenia szyldów, autoreklam, nośników reklamowych, który to przepis dopuszcza lokalizacje nośników reklamowych, między innymi, pod warunkiem braku wyraźnych zakazów w zapisach planu zagospodarowania przestrzennego. Wywiedziono zarzut naruszenia przepisu §8 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego Uchwałą Rady Miejskiej W. nr [...] z dnia 26 września 2002r. ( publ. Dz. Urz. Woj. Dolnośląskiego z dnia 3 grudnia 2002r. nr 247, poz. 3443) poprzez błędne i nieprawidłowe przyjęcie przez organ I instancji, że powołany powyżej zapis planu zagospodarowania przestrzennego jednoznacznie wyklucza lokalizację nośników reklamowych. Powyższe spowodowało nieuwzględnieniem przez organ istotnej dla sprawy okoliczności tj. braku wyraźnych zakazów w zapisach przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego, dotyczących funkcjonowania wolnostojących urządzeń reklamowych. Spółka A. wniosła na zasadzie art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i orzeczenie przez Wojewodę Dolnośląskiego, co do istoty sprawy, zgodnie z wnioskiem inwestora z dnia 28 lipca 2008r. o wydanie pozwolenia na budowę. Z ostrożności wniesiono ewentualnie na podstawie art. 138 §2 k.p.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji i

2

Sygn. akt II SA/Wr 3/09

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

W wyniku rozpatrzenia odwołania decyzją nr II - 405/08 z dnia 29 października 2008r. Wojewoda Dolnośląski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W decyzji wskazał, że została ona wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Spółki z siedzibą w Warszawie, od decyzji Prezydenta W. z dnia 18 sierpnia 2008 r. (...) wnoszącej sprzeciw wobec zgłoszonego zamiaru realizacji robót budowlanych obejmujących wykonanie nośnika reklamowego wysokości 7,905 m, o wymiarach tablicy 6 m na 3 m, wspartego na płycie żelbetowej we W. przy ul. [...] (działka ewidencyjna nr[...], [...], obręb K.M.).

Organ II instancji podkreślił, że decyzję organu I instancji należało utrzymać w mocy, albowiem zamierzona inwestycja w ogóle nie jest objęta zakresem zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Przepisy ustawy Prawo budowlane wprowadzają ogólną zasadę, w myśl której możliwość rozpoczęcia robót budowlanych istnieje tylko po uprzednim uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1). Od tej zasady ustawodawca wprowadził wyjątki, które unormowane zostały w art. 29-31 ustawy Prawo Budowlane. Z tym jednak zastrzeżeniem, że niektóre z takich robót, wskazane w art. 30 ust. I ustawy, wymagają zgłoszenia organowi administracji architektoniczno - budowlanej. Zdaniem Wojewody w rozpatrywanej sprawie istotne było dokonanie uprzedniego ustalenia, czy roboty budowlane polegające na wykonaniu nośnika reklamowego wysokości 7,905 m, o wymiarach tablicy 6 m na 3 m, wspartego na płycie żelbetowej, zgłoszone przez inwestora, wymagają pozwolenia na budowę, czy też należą do inwestycji wymagających jedynie zgłoszenia. Dopiero w przypadku uznania, że zamierzona inwestycja może być wykonywana w trybie zgłoszenia należy przystąpić do oceny jej zgodności z przepisami z zakresu zagospodarowania przestrzennego i warunków techniczno - budowlanych. Natomiast ustalenia organu pierwszej instancji ograniczyły się do kwestii zgodności zgłoszonej inwestycji z miejscowym planem, pomijając dopuszczalność realizacji inwestycji w trybie zgłoszenia, to jednak decyzję wnoszącą sprzeciw należy uznać za prawidłową, albowiem roboty budowlane objęte przedmiotowym zgłoszeniem nie zostały przewidziane w art. 29 Prawa budowlanego, jako inwestycja nie wymagająca pozwolenia na budowę. W myśl bowiem art. 30 ust. I pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, zgłoszenia właściwemu

Sygn. akt II SA/Wr 3/09

organowi wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Natomiast objęta zgłoszeniem inwestycja dotyczy obiektu wolnostojącego, który - wbrew twierdzeniom inwestora - jest obiektem trwale związanym z gruntem. Jak wynika z załącznika graficznego do wniosku, chodzi w tym przypadku o obiekt związany z gruntem za pomocą płyty żelbetowej, w której osadzony ma być szablon ze śrubami kotwiącymi, co w sposób jednoznaczny wskazuje na trwałe powiązanie z gruntem. Wolnostojące, trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a tym samym obiektem budowlanym (art. 3 pkt I lit. "b" Prawa budowlanego). Ponieważ zaś z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego wynika, że wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu jest budową, tak więc w przypadku realizacji inwestycji polegającej na wykonaniu urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem w określonym miejscu obowiązuje ogólna zasada z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Wykonywania robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych nie należy więc utożsamiać z budową urządzeń reklamowych wolnostojących, trwale związanych z gruntem, które są budowlami (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego) a ich budowa nie została zwolniona w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zasadniczą podstawę do wniesienia sprzeciwu daje w tym przypadku przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Stanowi on, że właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

Niezależnie więc od, wyrażonej przedwcześnie w opinii organu odwoławczego, oceny zgodności zgłoszonej inwestycji z obowiązującym miejscowym planem, decyzję w sprawie sprzeciwu należało uznać za prawidłową. Jeżeli organ pierwszej instancji wadliwie uzasadnił rozstrzygnięcie, które w ocenie organu odwoławczego jest prawidłowe, to organ odwoławczy nie może tylko z tego powodu uchylić takiej decyzji.

Spółka A.wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na powyższą decyzję wraz z wnioskiem o

4

Sygn. akt II SA/Wr3/09

jej uchylenie podtrzymując zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Ponadto decyzji organu odwoławczego zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj. art 104 §2 w związku z art 138 §1 pkt 1 oraz art.7 k.p.a., które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia wydanego w tej sprawie, polegające na błędnym ustaleniu przez organ odwoławczy przedmiotu niniejszego postępowania administracyjnego co skutkowało nierozpoznaniem przez organ odwoławczy sprawy co do istoty. Określenie przez organ odwoławczy przedmiotu decyzji poprzez wskazanie, że działający jako organ I instancji Prezydent W. wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia przez Spółkę A. zamiaru realizacji robót budowlanych obejmujących wykonanie nośnika reklamowego, jest ewidentnie sprzeczne z treścią decyzji nr [...] z dnia[...] . w której organ I instancji odmówił inwestorowi (skarżącej spółce) zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Jak bowiem wskazuje strona skarżąca wniosek z [...] przez nią zgłoszony wbrew twierdzeniom organu odwoławczego nie dotyczył zgłoszenia zamiaru wykonania prac budowlanych w trybie art.30 ustawy Prawo budowlane, bowiem z treści tego wniosku wynika, że spółka wniosła o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie przez właściwy organ decyzji o pozwoleniu na wykonanie robót budowlanych polegających na lokalizacji wolnostojącego nośnika reklamowego. Wskazano również, że organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na treści przepisu art. 35 ust.1 pkt 1) ustawy Prawo budowlane nie zaś art. 30 ust. 6 lub ust. 7 ustawy Prawo budowlane, stanowiących podstawę wydania sprzeciwu. Tym samym organ odwoławczy błędnie ustalił przedmiot niniejszej sprawy przyjmując, że strona postępowania wniosła odwołanie od decyzji o sprzeciwie wydanej przez Prezydenta W. w przedmiocie rzekomo złożonego zgłoszenia. Uzasadnienie prawne zaskarżonej decyzji zawiera wyłącznie argumentację organu, dotyczącą zakresu zastosowania przepisu art.29 ust.2 pkt 6) ustawy Prawo budowlane, natomiast uzasadnienie faktyczne dotyczy innego stanu faktycznego. W decyzji tej organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów postawionych w odwołaniu.

Wojewoda D. wniósł do Sądu odpowiedź na skargę wraz z wnioskiem o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

5

Sygn. akt II SA/Wr 3/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.).

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia w zakresie naruszenia przepisów postępowania występują i dlatego też skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody D. nr [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] Nr [...] , którą wbrew temu co przyjął orzekający w tej sprawie jako organ odwoławczy Wojewoda D. - wskazując że "Prezydent W. wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia przez Spółki A. zamiaru realizacji robót budowlanych obejmujących wykonanie nośnika reklamowego..." - odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę wolnostojącego nośnika reklamowego o wymiarach tablicy 3,0x 6,0 m przy ul. [...] (na działce nr [...], [...], obręb K. W.) we W..

Jak wynika z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy decyzją organu I instancji odmówiono w istocie na podstawie art. 35 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji wskazanej we wniosku skarżącej spółki, wyjaśniając w uzasadnieniu, iż

6

Sygn. akt II SA/Wr 3/09

inwestycja jest przewidziana do realizacji na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który nie dopuszczał realizacji inwestycji o takim charakterze, bowiem dla tego terenu ustalono lokalizację elementów związanych z obsługą komunikacji samochodowej. Nie przewidziano lokalizacji innych elementów zagospodarowania terenu, niezwiązanych z urządzeniami komunikacji, w tym również urządzeń reklamowych.

Wskazać należy, że wspomniany przepis w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji organu I instancji określał art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. -Prawo ochrony środowiska. Obecne organ przed wydaniem tej decyzji winien zbadać zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

Tymczasem na skutek wniesienia odwołania od powyższej decyzji, organ odwoławczy wbrew wcześniejszym ustaleniom organu I instancji, znajdującym oparcie w dokumentach zgromadzonych w aktach administracyjnych przekazanych przez Prezydenta Wrocławia ustalił zgoła odmienny przedmiot tego postępowania, kreując stan faktyczny sprawy nie znajdujący oparcia w dotychczasowej dokumentacji poprzez przyjęcie, że skarżąca spółka będąca jednocześnie inwestorem wniosła odwołanie od decyzji o sprzeciwie wydanej przez Prezydenta Wrocławia w przedmiocie rzekomo złożonego zgłoszenia organowi administracji architektoniczno- budowlanej zamiaru realizacji robót budowlanych obejmujących wykonanie nośnika reklamowego wspartego na płycie żelbetowej. W kontrolowanym rozstrzygnięciu brak jest również jakiegokolwiek ustosunkowania się do zarzutów

7

Sygn. akt II SA/Wr 3/09

odwołania pozostających przecież w bezpośrednim związku z treścią rozstrzygnięcia organu I instancji a opierających się na naruszeniu prawa materialnego tj wskazanych w odwołaniu przepisów prawa miejscowego. Tym samym należało stwierdzić, że decyzja organu drugiej instancji została wydana z naruszeniem art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a, art. 77 k.p.a, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 107 §3 k.p.a.. Nie zostały bowiem wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy niezbędne do jej prawidłowego rozstrzygnięcia, sprawa ta nie została zatem dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta zgodnie z zasadą dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 k.p.a. Istota tej zasady sprowadza się bowiem do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym sprawy administracyjnej, a granice rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w drugiej instancji wyznacza rozstrzygnięcie decyzji pierwszoinstancyjnej

Pokreślić w tym miejscu również należy, że w orzecznictwie ugruntował się pogląd, że gdy nie jest dokładnie ustalony stan faktyczny sprawy, a co ma miejsce w niniejszej sprawie, to nie można ocenić czy jest on zgodny z hipotezą normy prawa materialnego. W takim przypadku brak jest podstaw do rozstrzygnięcia sprawy, a rozstrzygnięcie dokonane mimo to przez organ administracji jest w konsekwencji wadliwe (por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 1984 r., sygn. akr I SA 508/84, ONSA 2/84, poz. 100).

W rozpoznawanej sprawie organ II instancji niejako "podzielając" stanowisko Prezydenta Wrocławia ograniczył się jedynie do rozważań dotyczących charakteru wspomnianych robót budowlanych, wskazując iż sporne zamierzenie jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a tym samym obiektem budowlanym (art.3 pkt 1 lit. b) i nie podlega zgłoszeniu (art. 29 w związku z art. 30 Prawa budowlanego), natomiast wymaga uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie z przepisem art. 28 ustawy Prawo budowlane. Powyższe obligowało zatem, w opinii organu odwoławczego organ I instancji do wniesienia sprzeciwu od planowanej inwestycji. Jednocześnie organ ten nie wyjaśnił w pełni zasadności przesłanek, które skłoniły go do przyjęcia takiej kwalifikacji prawnej .

Obowiązkiem organu odwoławczego było bowiem nie tyle autorytatywne, nie poparte żadnymi ustaleniami snucie rozważań na temat obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla rzeczonej inwestycji określonej jako budowa wolnostojącego urządzenia reklamowego, co z resztą nie było sporne w

8

Sygn. akt II SA/Wr3/09

dotychczasowym postępowaniu, a poczynienie takich ustaleń faktycznych poprzez zgromadzenie pełnego materiału procesowego oraz dokonanie na jego podstawie ustaleń i ocen w sposób umożliwiający sądową kontrolę rozstrzygnięcia z uwzględnieniem zarzutów wyartykułowanych na etapie odwołania.

Tym samym organ odwoławczy naruszył przepis art. 107 § 3 k.p.a., gdyż nie przeprowadził tak istotnego z punktu widzenia oceny prawidłowości podjętej decyzji procesu myślowego (w zakresie oceny zgromadzonych dowodów w szczególności w aspekcie ich wiarygodności i mocy dowodowej), który doprowadził go do poczynionych w końcowej części tak kategorycznych a opisanych wyżej stwierdzeń odnośnie konieczności i zasadności zastosowania przez organ I instancji instytucji sprzeciwu przewidzianej art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. decyzja wydana w postępowaniu administracyjnym musi zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, a zadośćuczynienie temu obowiązkowi oceniać należy z uwzględnieniem zasady zawartej w art. 11 k.p.a. określającej powinność organu administracji publicznej wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy. Tymczasem w ocenie Sądu, organ odwoławczy przesądzając jedynie o obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę bez odniesienia się do faktycznego przedmiotu niniejszego postępowania i związanych z nim zarzutów odwołania nie wyjaśnił wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy wątpliwości w zakresie ustaleń faktycznych sprawy. Uzasadnienie decyzji winno dostarczyć informacje dotyczące toku rozumowania organu podejmującego decyzję a także przyjętych założeń będących podstawą rozstrzygnięcia. Brak powyższych ustaleń skutkował w dalszej konsekwencji brakiem możliwości dokonania prawidłowej subsumcji przez organ, gdyż podstawą jej prawidłowości jest wyczerpujące ustalenie stanu faktycznego, aby właściwie móc go odnieść do określonej normy prawnej, w przedmiotowej sprawie wynikającej z ustawy Prawo budowlane, która rozstrzygałaby o właściwej procedurze mającej zastosowanie do ta stanu faktycznego tej sprawy. Zarówno materiał dowodowy, który znajduje się w aktach administracyjnych oraz to co zostało podniesione przez skarżącą spółkę w odwołaniu od decyzji organu I instancji zostało całkowicie pominięte w postępowaniu administracyjnym przez organ odwoławczy, przez co materiał dowodowy nie został prawidłowo rozpatrzony, a stan faktyczny

9

Sygn. akt II SA/Wr3/09

sprawy nie został wyjaśniony w sposób nie budzący wątpliwości, do czego organ ten był zobowiązany, zwłaszcza w świetle przepisów art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a.

Wyżej wskazane uchybienia występujące w sprawie a dotyczące procedury stanowią takie naruszenie tych przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjno prawnego materialnego lub procesowego.

Przy ponownym rozpatrzeniu tej sprawy ocena prawidłowo zebranego materiału dowodowego i wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w powyższym orzeczeniu powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt I i II sentencji.

Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 200 wymienionej ustawy.

10