Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 838/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 48 ust. 4 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2002 nr 27 poz 268
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: art. 19 ust. 1-2
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2014 r. sprawy ze skargi K. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od grudnia 2003 r. do kwietnia 2004 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

W następstwie kontroli przeprowadzonej wobec K. A. w zakresie podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r., w dniu [...] listopada 2004 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wydał decyzję określającą podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w kwocie 2.825 zł.

Organ podatkowy zakwestionował prawo podatnika do odliczenia podatku, naliczonego wynikającego z faktury z dnia [...] r. wystawionej przez "A" w K., ponieważ stwierdził, że wystawca faktury dokonał zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku od towarów i usług w dniu [...] grudnia 2003 r., zatem faktura została wystawiona przez podmiot nieuprawniony do jej wystawienia. W konsekwencji stosownie do art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm., powoływanej dalej w skrócie jako: ustawa o VAT) oraz § 48 ust. 4 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, nie daje nabywcy prawa do odliczenia podatku w niej wykazanego (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm., powoływanego dalej jako: rozporządzenie VAT).

Powyższa decyzja stała się ostateczna.

W efekcie kolejnych kontroli organ podatkowy postanowieniami z dnia [...] lipca 2008 r. wznowił postępowanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r. oraz wszczął postępowanie podatkowe za miesiące styczeń-grudzień 2004 r.

Następnie w dniu [...] marca 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wydał decyzję, którą uchylił swoją wcześniejszą decyzję w zakresie podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r. i określił za ten okres zobowiązanie podatkowe w kwocie 3.855 zł oraz określił zobowiązanie w podatku od towarów i usług w kwotach (odpowiednio); za styczeń 2004 r. - 4.492 zł, za luty 2004 r. - 5.273 zł, za marzec 2004 r. - 6.098 zł i za kwiecień 2004 r. - 6.025 zł.

Organ podatkowy stwierdził, że podatnik odliczył podatek naliczony z faktur wystawionych przez "A" (w rozliczeniu za grudzień 2003 r. i styczeń 2004 r.) oraz "B" z J. (w rozliczeniu za miesiące luty-kwiecień 2004 r.), z naruszeniem § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia VAT, ponieważ faktury wystawione przez te podmioty potwierdzają czynności, które nie zostały faktycznie dokonane.

Stanowisko organu pierwszej instancji podzielił Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. i po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Podatnik wniósł skargę na ww. decyzję organu odwoławczego. WSA w Łodzi wyrokiem z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 436/10 uchylił decyzję organu odwoławczego.

Wyrokiem z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt I FSK 1312/12 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej w Ł.. Powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11, którym orzeczono, że art, 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w okresie od 1 stycznia 2003 r. do 31 sierpnia 2005 r,, w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art, 70 § 1 Ordynacji podatkowej, jest niezgodny z zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, wynikającą z art. 2 Konstytucji - NSA stwierdził, że skoro podatnik w niniejszej sprawie o wszczęciu w dniu 23 grudnia 2009 r. postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe odnośnie przedmiotowych okresów rozliczeniowych, nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 O.p., czyli do dnia 31 grudnia 2009. r. – z tym dniem należałoby stwierdzić przedawnienie rozliczeń VAT za te okresy (pkt 5.2 uzasadnienia wyroku).

W toku ponownie prowadzonego postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zaistniały okoliczności skutecznie przerywające bieg terminu przedawnienia, o czym zarówno WSA w Łodzi, jak i organ odwoławczy nie wiedział w momencie rozstrzygania. Wobec powyższego decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. ponownie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] marca 2009 r.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że termin przedawnienia zobowiązań za okresy objęte spornym rozstrzygnięciem nie upłynął w zasadniczym terminie, tj. z dniem [...] grudnia 2009 r,, gdyż zobowiązania te zostały w dniu [...] grudnia 2009 r, zabezpieczone hipoteką, a ponadto bieg termin przedawnienia tych zobowiązań został przerwany w dniu [...] grudnia 2004 r. w efekcie zajęcia konta bankowego oraz w dniu [...] grudnia 2009 r. na skutek zajęcia ruchomości, które to zajęcie dotyczy m.in. należności w podatku VAT za miesiące od stycznia do kwietnia 2004 r.

W ocenie organu odwoławczego wznowienie postępowania podatkowego za grudzień 2004 r. było uzasadnione zmianą okoliczności faktycznych mających wpływ na określenie wysokości zobowiązania. Ustalono bowiem, że podatnik odliczył podatek naliczony z faktur VAT wystawionych przez podmioty objęte postępowaniem Prokuratury Okręgowej w Ł., które nie dokumentują rzeczywistych transakcji. Nową okolicznością faktyczną, o której organ nie miał wiedzy wydając wcześniejszą decyzję, jest to, że J. S. nie dokonał na rzecz podatnika sprzedaży paliwa, jak mogłoby to wynikać z zaewidencjonowanych w rejestrze za grudzień 2003 r, faktur VAT z dnia [...] i [...] r. Dowody, w oparciu o które dokonano odmiennej od zaprezentowanej w decyzji z dnia [...] listopada 2004 r. oceny stanu faktycznego, zostały ujawnione już po jej wydaniu. Są to również dowody istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.

Odnośnie meritum sprawy organ odwoławczy stwierdził, że podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT wystawionych przez "A" i "B" ponieważ zebrany materiał dowodowy wskazuje, że przeprowadzone w badanym okresie transakcje zakupu oleju napędowego miały charakter fikcyjny, zaś sporne faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych pod względem podmiotowo-przedmiotowym. Jednocześnie organy podatkowe nie kwestionują, że podatnik otrzymał towar i zapłacił za niego. Jednak - w organów - dostawcą tego towaru nie byli wykazani na spornych fakturach kontrahenci, a towar ten nie był olejem napędowym.

Z licznych protokołów przesłuchań J. S. załączonych do akt sprawy wynika, że wymieniony wyjaśnił, że za namową S. .J "otworzył firmę", która miała zajmować się handlem paliwami, jednak domyślał się że może to być fikcja. Faktycznie nie prowadził żadnej działalności gospodarczej związanej z obrotem paliwami i nie posiadał żadnych środków transportowych do przewozu paliwa. Podpisywał jedynie faktury in blanco Oświadczył, że zdawał sobie sprawę, iż podpisywane faktury "mogą w przyszłości stanowić sfałszowane faktury" i z tego tytułu otrzymywał wynagrodzenie. Na przełomie 2003 r. i 2004 r. G. M. miał mu powiedzieć, że będzie musiał podpisać umowę na dzierżawę zbiorników do przechowywania paliwa. J. S. stwierdził, że nie pamięta, czy taką umowę podpisał. Jednocześnie podejrzany zeznał, że zostało uzgodnione, że w razie pytań urzędników, gdzie przechowywane było paliwo, miał odpowiadać, że z dostawcami umawiał się na trasie i że cysterna dojeżdżała bezpośrednio do wskazanych przez niego klientów.

"B" również nie prowadziła faktycznie działalności gospodarczej w zakresie obrotu paliwami. Potwierdził to M. B.– prezes zarządu tej spółki przesłuchany w dniu 29 marca 2006 r. przez prokuratora Prokuratury Okręgowej w Ł.. Podejrzany zeznał, że pieniądze które otrzymywał za paliwo były przekazywane m.in. A. K.. Podczas przesłuchania w dniu 17 listopada 2006 r. przez funkcjonariuszy Centralnego Biura Śledczego KGP Zarząd w Ł. zeznał, że właścicielem paliwa był A. K., natomiast "B" jedynie "fakturowała" paliwo, pilnowała terminów płatności oraz sald zadłużenia z tymi kontrahentami, którzy kupowali "na termin płatności". Spółka nie miała żadnej bazy do prowadzenia działalności związanej z obrotem płynnym paliwem.

Reasumując organ podatkowy drugiej instancji stwierdził, iż zakwestionowane faktury dokumentują czynności, które faktycznie nie zostały dokonane, a w konsekwencji dokumenty te nie mogą stanowić podstawy do odliczenia podatku naliczonego.

K. A. działając przez pełnomocnika, wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] kwietnia 2014 r. zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego mogące mieć wpływ na wynik sprawy w postaci § 48 ust.4 pkt 5 lit. a rozporządzenia VAT, poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, skutkujące pozbawieniem skarżącego prawa do odliczenia podatku naliczonego od zakupów paliwa na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, przy braku przesłanek faktycznych, 2) naruszenie przepisów postępowania podatkowego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 122 O.p. poprzez nie zastosowanie zawartej w nim zasady podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i oddalenie wszystkich wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego, które mogły przedstawić w innym świetle kwestię świadomości i dobrej wiary skarżącego, przy dokonywaniu czynności zakupów paliwa na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, 3) przekroczenie granic zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.) mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, za udowodnione, wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, że w okolicznościach faktycznych sprawy skarżący powinien był wiedzieć, że realizowane przez niego transakcje zakupu paliwa na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej wiążą się z przestępstwem w zakresie podatku od towarów i usług.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. oraz o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa procesowego, według obowiązujących przepisów.

W ocenie skarżącego okoliczności dokonywanych zakupów paliwa nie dawały mu obiektywnych możliwości przewidywania, że sprzedaż oleju dokonywana na stacji paliw w M., na której się zaopatrywał, była związana z przestępstwem w sferze podatku VAT. Sprokurowane przez grupę przestępczą okoliczności towarzyszące transakcjom były niezwykle przekonujące, a ofiarami było kilkaset firm transportowych a nie tylko sam skarżący. Trudno zakładać by ludzie ci, mając uzasadnione podstawy do podejrzeń, że mogą kupować olej o cechach fizyko-chemicznych oleju opałowego od podmiotów, które jedynie tworzyły fasadę legalności działania, zdecydowali się na świadome podjęcie takiego ryzyka. Dodać należy, że nawet organy ścigania uznały, iż nabywcy paliwa pozostawali nieświadomi, a śledztwo prowadzone przeciwko nim zostało prawomocnie umorzone.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podniósł, że dokonując oceny dobrej wiary podatnika, w końcowej części uzasadnienia, organ skupił się na dowodzeniu braku aktów starania ze strony skarżącego, zmierzających do sprawdzenia kontrahentów. Jest to wyraz niewłaściwej interpretacji § 48 ust.4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia VAT, w kontekście zasad płynących z art. 4, art. 22 i art. 17 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej oraz orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. TSUE wyraźnie wskazał, że nie można wymagać od podatnika czynności sprawdzających dotyczących kontrahenta. Organ oczekuje od podatnika starań o pozyskanie informacji o kontrahencie, spotkań z członkami zarządu tego kontrahenta czy rozliczeń bezpośrednio z nimi, a przede wszystkim zainteresowania skąd pochodzi paliwo. Takie rozumowanie jest nieuprawnione. Zdaniem organu brak bezpośredniego kontaktu skarżącego z J. S. czy z przedstawicielami "B", brak podjęcia starań o pozyskanie informacji o kontrahencie, regulowanie należności gotówką, do rąk innych osób niż właściciele firmy sprzedającej i niższa cena paliwa (w istocie niewiele niższa od rynkowej) stanowiły obiektywną przesłankę do przyjęcia, że podatnik powinien był wiedzieć, że za stacją paliw w M. stoi grupa przestępcza dokonująca oszustw podatkowych. Rozumowanie takie stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, a przesłanki rozumowania organu nie mają charakteru obiektywnego, a subiektywny oderwany od rzeczywistości obrotu gospodarczego. Nikt z kupujących paliwo na oficjalnie działającej stacji paliw, nie zastanawia się do kogo ona należy, czy sprzedawane paliwo należy do niego czy jest tylko agentem sprzedawcy, nie próbuje poznać właściciela i nie dopytuje się o pochodzenie sprzedawanego paliwa. Nikt nie żąda okazania certyfikatów potwierdzających pochodzenie paliwa, koncesji czy zezwoleń ani nie ma oporów by wręczyć gotówkę pracownikom stacji. Wynika to z faktu, że mamy wewnętrzne przekonanie, że to właściwe organy Państwa stoją na straży legalności obrotu i nie dopuszczą do funkcjonowania (w tym wypadku wieloletniego) stacji paliw handlującej nielegalnym paliwem niewiadomego pochodzenia.

W ocenie pełnomocnika strony skarżącej dokonywane przez podatnika, a zakwestionowane przez organy podatkowe transakcje zakupu paliwa miały wszelkie pozory legalności. Następowały faktyczne odbiory oleju, a jego zakup był realizowany od jawnie funkcjonujących na rynku przedsiębiorców, szeroko reklamujących się, deklarujących dokonane transakcje i rozliczających podatek. Gwarantem legalności tych transakcji był właśnie A. K., który nie wziął się znikąd, a od wielu lat działał i był znany na rynku lokalnym jako prężny przedsiębiorca, wcześniej nauczyciel w jednej ze szkół. Dlatego fakt, że właśnie on sprzedawał paliwo pochodzące ze "B" jako, jak twierdził, jej przedstawiciel, było czynnikiem uwiarygodniającym tą spółkę i pochodzący od niej produkt. Nikt rozsądny nie przyjąłby, że A. K. ryzykowałby swoje stabilne życie i znaczny majątek wiążąc się z mafią paliwową. Zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, że podatnik padł ofiarą tak przemyślanego i wyrafinowanego przestępstwa, że nie mógł i nie musiał podejrzewać, że dostarczany mu olej (posiadający wszelkie cechy fizyko-chemiczne oleju napędowego) nie jest olejem napędowym, a firma podpisująca się na fakturze przy jego dostawie nigdy go nie nabyła.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa w zakresie dającym podstawy do uwzględnienia skargi, stosownie do treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. W art. 19 ust. 2 tej ustawy kwotę podatku naliczonego zdefiniowano jako sumę kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług, z uwzględnieniem rabatów, a w przypadku importu jako sumę kwot podatku wynikającą z dokumentu celnego.

Na podstawie delegacji zawartej w art. 23 pkt 1 ustawy o VAT, Minister Finansów w § 48 ust. 4 rozporządzenia z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, określił przypadki, w których faktura nie stanowi podstawy do odliczenia podatku VAT.

Z zapisu § 48 ust. 5 lit. a) ww. rozporządzenia wynika, iż podatnikowi nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego oraz do zwrotu różnicy podatku naliczonego nad należnym lub zwrotu podatku naliczonego w przypadku, gdy podatek naliczony wynika z wystawionych faktur stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane.

Na gruncie ustawy po podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym z 1993 r. prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego nie było dla podatnika prawem bezwzględnym. Jednym z podstawowych warunków uprawniających podatnika do skorzystania z przyznanego mu prawa było to, aby czynności opodatkowane kreujące u zbywcy podatek należny odpowiadający u nabywcy podatkowi naliczonemu w rzeczywistości zaistniały. Innymi słowy, aby wystąpił obrót stanowiący zgodnie z art. 15 u.p.t.u. podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Na gruncie art. 19 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. zatem za utrwalone można uznać stanowisko, zgodnie z którym prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego "o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych ze sprzedażą opodatkowaną", odnosi się do sytuacji, w których spełnione zostały prawne przesłanki rzeczywistego (a nie pozorowanego) "nabycia towarów i usług" w warunkach realnego zaistnienia "sprzedaży opodatkowanej". W konsekwencji powyższego § 48 ust 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia o VAT w świetle art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT jawi się wyłącznie jako przepis o charakterze porządkowym. Stylizacja tego przepisu wskazuje, że odnosi się on do oczekiwanego przez prawodawcę sposobu reagowania przez organy podatkowe na przedłożenie im faktury, która dokumentuje dokonanie czynności opodatkowanej, która w rzeczywistości nie powstała. (wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2011 r. sygn. akt I FSK 556/10 i powołane tam orzecznictwo). Przywołany przepis dotyczy zarówno czynności, które faktycznie nie zostały dokonane, jak i czynności, których wprawdzie dokonano, lecz między innymi podmiotami.

Organ odwoławczy trafnie przyjął, że podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku od towarów i usług z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury, dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. W przypadku, gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy - faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku. Dysponowanie w tym przypadku przez nabywcę fakturą wystawioną przez zbywcę stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia, który nie stanowi per se uprawnienia do odliczenia podatku, jeżeli ale towarzyszy mu spełnienie warunku w postaci wykonania rzeczywistej czynności rodzącej u wystawcy faktury obowiązek podatkowy z tytułu jej realizacji na rzecz nabywcy (wyrok NSA z dnia 26 lutego 2008 r. sygn. akt I FSK 780/07).

Podnieść należy, że do stanów faktycznych zaistniałych przed 1 maja 2004 r., tj. przed dniem akcesji Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, orzeczenia TSUE odnoszące się do wykładni przepisów prawa Unii w dziedzinie VAT nie mają charakteru wiążącego, Stanowisko takie jest powszechnie prezentowane zarówno przez sam Trybunał, jak i przez sądy krajowe, czego dowodem są wyroki Trybunału z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie C-302/04, z dnia 9 lutego 2006 r. w sprawie C-261, z dnia 6 marca 2007 r. w sprawie C-168/06 oraz NSA z dnia 22 grudnia 2004 r. sygn. akt I FSK 779/04, z dnia 4 stycznia 2006 r. sygn. akt I FSK 959/05, z dnia 2 października 2008 r. sygn. akt l FSK 1213/07, z dnia 5 maja 2010 r. sygn. akt I FSK 1353/09 czy z dnia 1 września 2011 r. sygn. akt I FSK 776/11.

Wobec powyższego sformułowany w skardze zarzut dotyczący niewłaściwej interpretacji § 48 ust.4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia VAT, pomijającej zasady płynące z Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej oraz orzecznictwa TSUE, jest niezasadny.

W odniesieniu do podmiotów, które w zakwestionowanych fakturach figurowały jako sprzedawcy paliwa, został zgromadzony obszerny materiał dowodowy, na podstawie którego organy szczegółowo wyjaśniły dlaczego w ich ocenie zakwestionowane faktury obrazują czynności faktycznie niedokonane. W skład tego materiału wchodzą dowody pochodzące z postępowań podatkowych i karnych prowadzonych przez prokuraturę oraz sądy powszechne, w tym wyroki skazujące.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że J. S. i "B" nie były faktycznymi dostawcami paliwa dla skarżącego. Były to podmioty, które stwarzały pozory prowadzenia działalności gospodarczej, których zadaniem było wystawianie faktur na polecenie A. K.. J. S. zeznał, że nie wiedział, skąd pochodzi paliwo ani gdzie było sprzedawane. Wystawcy paliwa nie posiadali żadnych urządzeń pozwalających prowadzić sprzedaż paliwa. A. S. zeznał, że umowa dzierżawy zbiorników w M. miała być podpisana jedynie w tym celu by przedstawić ją organom podatkowym w przypadku kontroli. Znamienne jest, że ów rzekomy dostawca nie pamięta, czy podpisał tę umowę. Został też pouczony, że ma mówić, że z nabywcami paliwa umawiał się "na trasie" a tankowanie odbywało się wprost z cysterny.

Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Ł.- Ś. w Ł. z dnia [...]r., sygn. akt [...], K. C. została uznana winną dokonywania zarzucanych jej czynów, tj. udziału w grupie przestępczej oraz ułatwiania innym osobom (poprzez wypisywanie faktur VAT) poświadczenia nieprawdy w zakresie zdarzeń niemających miejsca, a dotyczących, rzekomej sprzedaży oleju napędowego w fakturach VAT wystawionych (m.in.) w imieniu "A" na rzecz K. A..

Niezależnie od argumentów przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji również z uzasadnienia skargi wynika, że skarżący wiedział, że faktycznie nabywa paliwo od A. K., który był "gwarantem legalności tych transakcji".

W trakcie przesłuchania zeznał, że za zakupione paliwo płacił gotówką A. K., jego matce lub jego pracownikowi. Zatem skarżący świadomie ewidencjonował i odliczał podatek naliczony z faktur wystawionych przez J. S. i "B", mimo że nie byli to dostawcy towaru, a zatem wystawione przez te podmioty faktury nie dokumentowały faktycznych dostaw.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 ustawy z dnia30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.) oddalił skargę.

E.J.