Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 651/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2007-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus po rozpoznaniu w dniu 14 września 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.K. na wezwanie do zapłaty wystawione przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji, Departament Spraw Obywatelskich, Wydział Udostępniania Informacji nr [...] z [...] odrzucić skargę /-/ E. Makosz-Frymus


UZASADNIENIE

W dniu [...] września 2007r., K.K. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wezwanie do zapłaty wystawione przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji, Departament Spraw Obywatelskich, Wydział Udostępniania Informacji nr [...] z [...] r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr153, poz.1269, dalej: u.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Wskazana powyżej kontrola merytoryczna, dotycząca istoty sprawy możliwa jest dopiero gdy skarga wnoszona przez stronę spełnia warunki określone przepisami prawa - w tym w szczególności w Kodeksie postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) i w ustawie z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Kontrola ta uzależniona jest od spełnienia warunku określonego w art. 52 § 1 p.p.s.a. - który to przepis stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służył one skarżącemu w postępowaniu administracyjnym.

Zaskarżonym wezwaniem organ wyznaczył skarżącemu termin 7 dni na uiszczenie opłaty w wysokości ustalonej na podstawie § 1 i 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2002 r. w sprawie wysokości opłat za udostępnienie danych ze zbiorów meldunkowych, zbioru PESEL oraz ewidencji wydanych i utraconych dowodów osobistych oraz warunków i sposobu ich wnoszenia (Dz.U. z 2002r., nr 62, poz. 564)

Z akt sprawy nie wynika aby należność ta została uiszczona, ani czy upłynął termin jej uiszczenia. Sąd informacyjnie wskazuje skarżącemu, że jeżeli należność nie zostanie wniesiona, organ winien wydać postanowienie o zwrocie wniosku lub zaniechania czynności uzależnionej od opłaty. Postanowienie to powinno zawierać elementy wskazane w art. 124 i 125 k.p.a. Dopiero na takie postanowienie o zwrocie służy skarżącemu zażalenie, a następnie skarga do sądu administracyjnego. Tylko skarga wniesiona z zachowaniem powyższego trybu będzie spełniać wymóg wyczerpania środków zaskarżenia o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a.

Wobec powyższych ustaleń Sąd uznał, że skargę na wezwanie nr [...] z [...] r. należało odrzucić zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

/-/ E. Makosz-Frymus

KP