Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2282/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Protokolant specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2014 r. sprawy ze skargi G. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2011 oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez G. (dalej – G.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], zobowiązującą G. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej (dalej – subwencja) za rok 2011 w wysokości [...] zł.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym;

Pismem z dnia [...] stycznia 2012r. nr [...] Minister Edukacji Narodowej poinformował Ministra Finansów - w związku z kontrolą przeprowadzoną przez W. Kuratora Oświaty w Zespole Szkół w K. - o uzyskaniu przez G. zawyżonej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2011 o [...] zł.

Mając powyższe na uwadze, Minister Finansów wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zmniejszenia części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2011, o czym powiadomił G. pismem z dnia [...] lutego 2012r. nr [...]. Jednocześnie organ zwrócił się do strony o zajęcie stanowiska w sprawie.

W toku postępowania skarżąca G. wskazała, iż brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że część oświatowa subwencji ogólnej przekazana na jej rzecz jest nienależna, albowiem została przyznana na podstawie danych widniejących w systemie informacji oświatowej zgodnie ze stanem prawnym, tj. aktem założycielskim oraz statutem Szkoły Podstawowej w K. oraz wytycznymi Ministerstwa Edukacji Narodowej zawartymi w instrukcji wprowadzenia i przekazywania danych w systemie informacji oświatowej. Zdaniem skarżącej, skoro w akcie założycielskim siedzibą Szkoły Podstawowej w K. jest wieś K., to uznać należy, że szkoła ta w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 16 grudnia 2010r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2011 (Dz. U. Nr 249, poz. 1659), dalej rozporządzenia MEN z dnia 16 grudnia 2010r.) jest zlokalizowana na terenie wiejskim.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Minister Finansów decyzją z dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...] zobowiązał G. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2011 w wysokości [...] zł. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że podział części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2011 między jednostki samorządu terytorialnego został dokonany przez Ministra Edukacji Narodowej w sposób określony w algorytmie stanowiącym załącznik do rozporządzenia MEN z dnia 16 grudnia 2010r. Algorytm przewidywał odrębną wagę dla uczniów szkół zlokalizowanych na terenach wiejskich lub w miastach do 5 000 mieszkańców. Zakres zadań oświatowych realizowanych przez poszczególne jednostki samorządu terytorialnego stanowiący podstawę do naliczenia części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2011 został określony m.in. na podstawie danych o liczbie uczniów wykazanych przez szkoły i placówki w systemie informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2010r. Dalej organ podniósł, że kontrola przeprowadzona przez W. Kuratorium Oświaty wykazała, iż uczniowie Szkoły Podstawowej, której akt założycielski jako siedzibę wskazywał Wieś K. i wykazanej jako Szkoła w Zespole Szkół w K. według stanu na dzień 30 września 2010r., uczęszczali do budynku położonego w Mieście M.. Zajęcia dydaktyczne i inne zadania statutowe szkoła realizowała wyłącznie w budynku położonym w Mieście M.. Zespól Szkół w K. prowadził bowiem działalność w dwóch budynkach tj. budynku nr 1 we wsi K. , w którym zajęcia realizowały wyłącznie 3 oddziały przedszkolne i budynku nr 2 w mieście M. w którym na dzień 30 września 2010r. były prowadzone zajęcia dla wszystkich ( [...] ) uczniów Szkoły Podstawowej

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy na skutek złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Finansów wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], na mocy której utrzymał w mocy decyzję własną wydaną w I instancji, uznając jej słuszność pod względem faktycznym i prawnym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2013r. oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2013r.

Skarżąca podniosła następujące zarzuty:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wydane rozstrzygnięcie, a mianowicie:

1. art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz.U. z 2010 r. Nr 80, poz. 526, z późn. zm.) w związku z ust. 1 pkt 4 załącznika do rozporządzenia MEN z dnia 16 grudnia 2010 r. poprzez:

- ich błędną wykładnię i uznanie, że w przypadku usytuowania budynków Szkoły Podstawowej w K. w dwóch różnych miejscowościach, za prawidłowe należało uznać określenie adresu szkoły z pominięciem danych widniejących w akcie założycielskim i uwzględnić wyłącznie położenie budynku w M., podczas gdy żaden z ww. przepisów nie nakłada na podmiot wprowadzający dane do systemu informacji oświatowej takiego obowiązku,

- ich niezastosowanie i pominięcie przepisów ww. rozporządzenia w zakresie, w jakim stanowią one o obliczaniu wskaźnika Di oraz liczby przeliczeniowej uczniów (Up).

II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na jego wynik, a mianowicie:

1. przepisu art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.) w zw. z art. 11 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez brak przeprowadzenia przez organ rozpoznający sprawę w II instancji postępowania wyjaśniającego w zakresie dotyczącym ustalenia wysokości należności stanowiącej nienależnie pobraną - zdaniem tego organu - kwotę subwencji oświatowej,

2. przepisu art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnienia, na jakiej podstawie prawnej i faktycznej organ ustalił wysokość nienależnie pobranej, zdaniem organu, subwencji oświatowej, a w szczególności, w jaki sposób ustalił wartość wskaźnika Di, oraz liczby przeliczeniowej uczniów (Up) stanowiących parametry dla ustalenia wysokości różnicy pomiędzy subwencją oświatową uzyskaną przez skarżącą, a subwencją nienależną i to pomimo zawartego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutu skarżącej w tym zakresie.

3. przepisu art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy, pomimo, iż została ona wydana z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, a mianowicie:

- naruszenie przez organ rozpoznający sprawę w I instancji art. 11 k.p.a. w zw. z

art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez:

• sporządzenie błędnego uzasadnienia decyzji, w której nie wskazano dowodów, które legły u podstaw przyjętych przez organ ustaleń faktycznych w sprawie,

• brak w uzasadnieniu decyzji podstawy prawnej uzasadniającej przyjęte przez organ założenie, że w przypadku istnienia dwóch budynków Szkoły Podstawowej w K., podmiot wprowadzający dane do systemu informacji oświatowej był zobowiązany do wskazania miejscowości M., jako miejsca położenia tej Szkoły,

• brak w uzasadnieniu decyzji wyjaśnienia, w jaki sposób organ ustalił wysokość zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej na kwotę wskazana w treści decyzji, tj. [...] zł.

- naruszenie przez organ rozpoznający sprawę w I instancji przepisu art. 7, 77 oraz 80 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego stanowiącego podstawę wydania decyzji w zakresie, w jakim organ ten ustalił kwotę należności, do zapłaty której została zobowiązana G.

Powyższe zarzuty Skarżąca rozwinęła w obszernym uzasadnieniu skargi. Podkreśliła m.in., że sposób wprowadzania i przekazywania danych do systemu informacji oświatowej został określony przez Centrum Informatyczne Edukacji w Instrukcji wprowadzania i przekazywania danych w systemie informacji oświatowej przy użyciu programu SIO wersja 3.9. obowiązująca w 2010r. oraz wersja 3.11 obowiązująca odpowiednio w 2011r. W oparciu o określone w ww. Instrukcji zasady wprowadzania i przekazywania danych do systemu informacji oświatowej identyfikacja podmiotu prowadzącego bazę danych oświatowych powinna nastąpić zgodnie z danymi zawartymi w akcie założycielskim lub wpisie do ewidencji. Za słusznością takiego sposobu identyfikacji szkoły czy placówki oświatowej przemawiają – zdaniem skarżącej – przepisy ustawy o systemie oświaty, które przewidują, że to właśnie treść aktu założycielskiego szkoły określa jej podstawowe dane takiej jak typ szkoły, jej nazwę oraz siedzibę. Skarżąca podniosła, iż dane dotyczące Szkoły Podstawowej w K. widniejące w systemie informacji oświatowej są prawidłowe. Zgodnie z aktem założycielskim za siedzibę i lokalizację szkoły uznano miejscowość K.. Prawidłowe wprowadzenie danych w ww. systemie stanowi odwzorowanie stanu faktycznego stanowiącego podstawę do przyznania subwencji oświatowej, dlatego zobowiązanie do zwrotu części subwencji oświatowej skarżąca uważa za bezpodstawne.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz.270 ze zm., dalej p.p.s.a.), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie.

Rozpoznając sprawę na wstępie podkreślić należy, że w myśl art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, w przypadku gdy ustalona dla jednostki samorządu terytorialnego część oświatowa subwencji ogólnej jest wyższa od należnej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze decyzji zobowiązuje do zwrotu nienależnej kwoty tej części subwencji, chyba że jednostka wcześniej dokonała zwrotu nienależnie otrzymanych kwot subwencji za lata poprzedzające rok budżetowy. Jak wynika z powyższego, wydanie przez ministra decyzji zobowiązującej do zwrotu nienależnej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej, może nastąpić po zweryfikowaniu przez organ wysokości należnej subwencji i stwierdzeniu, że przysługuje w niższej wysokości niż kwota subwencji uprzednio ustalonej i wypłaconej.

Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Przedmiotem prowadzonego przez Ministra Finansów postępowania był zwrot nienależnie otrzymanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2011. Podstawą ustalenia przez organ kwoty należnej części oświatowej subwencji ogólnej były przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2010. Ww. rozporządzenie ustala algorytm podziału subwencji. Algorytm przewidywał odrębną wagę P1 = 0,38 dla uczniów szkół podstawowych i gimnazjów dla dzieci i młodzieży zlokalizowanych na terenach wiejskich lub w miastach do 5 000 mieszkańców. Zlokalizowanie szkoły na terenie wiejskim lub w mieście do 5 000 mieszkańców miało znaczenie także dla wyliczenia wskaźnika korygującego dla danej jednostki samorządu terytorialnego (Di).

W związku z tym dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy niezbędne było ustalenie, czy uczniowie Szkoły Podstawowej w K. wchodzącej w skład Zespołu Szkół w K. przy naliczaniu kwoty części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010 dla Miasta i Gminy M. mogli zostać potraktowani jako uczniowie szkoły zlokalizowanej na terenie wiejskim, a tym samym, czy Miasto i Gmina M. była uprawniona do uzyskania w ramach części oświatowej subwencji ogólnej dodatkowych środków z tytułu ponoszenia wyższych jednostkowych kosztów kształcenia uczniów w szkole zlokalizowanej na terenie wiejskim.

Powyższa kwestia stanowi istotę sporu w rozpoznawanej sprawie, w którym rację należy przyznać organowi.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, szkoła Podstawowa w K. została założona w 1999r., a akt założycielski z [...] marca 1999r. jako jej siedzibę wskazywał [...]. Uchwałą nr [...] z dnia [....] stycznia 2010r. Rada Miejska w M. utworzyła Zespół Szkół w K. w skład którego weszła Szkoła Podstawowa w K. i Przedszkole w K. Uchwałą z [...] października 2010r. Rada Miejska w M. nadała statut Zespołowi Szkół w K. oraz Przedszkolu w którym określono, że Zespół Szkół prowadzi działalność w dwóch budynkach szkolnych ( budynek nr 1 w K. i budynek nr 2 w M. Kontrola przeprowadzona przez Kuratorium Oświaty w dniach [...] kwietnia 2011r. wykazała ,że w roku szkolnym 2010/2011 wszyscy uczniowie Szkoły Podstawowej w K. ([...] uczniów) uczęszczali do budynku nr 2 położonego w Mieście M.. Wszystkie zajęcia dydaktyczne i inne zadania statutowe Szkoła Podstawowa realizowała wyłącznie w budynku położonym w Mieście M. Słusznie zatem organ uznał, iż faktycznie Szkoła Podstawowa zlokalizowana była w mieście liczącym powyżej 5 000 mieszkańców i jej faktyczną siedzibą było Miasto M., a nie Wieś K., jak wskazywał akt założycielski tej Szkoły. Z takim stanowiskiem organu należy się zgodzić.

Obowiązujące, w momencie wprowadzania przez Szkołę Podstawową danych do systemu informacji oświatowej, rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 16 grudnia 2004r. w sprawie szczegółowego zakresu danych w bazach danych oświatowych, zakresu danych identyfikujących podmioty prowadzące bazy danych oświatowych, terminów przekazywania danych między bazami danych oświatowych oraz wzorów wydruków zestawień zbiorczych (Dz.U. Nr 277, poz. 2746 z późn.zm.) określało, że podmioty prowadzące bazy danych oznaczane są m.in. przez adres (§ 14 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia). Instrukcja wprowadzania i przekazywania danych w systemie informacji oświatowej przy użyciu programu SIO wersja 3.9 (30 września 2010r.) stanowiła, że w Tabeli I1. Identyfikacja w zakresie wierszy 6-19 - Dane adresowe dane dotyczące wierszy 6-10 pobierane są z urzędowego spisu miejscowości prowadzonego przez GUS i opisują położenie podmiotu prowadzącego bazę danych oświatowych. W systemie informacji oświatowej należało zatem wykazać adres szkoły zgodny z położeniem szkoły. Natomiast zgodnie z aktem założycielskim szkoły, w wierszu 1 - Nazwa w tabeli I1. Identyfikacja należało wpisać urzędową nazwę podmiotu prowadzącego bazę danych oświatowych. Ta część instrukcji odnosi się do nazwy podmiotu prowadzącego bazę danych oświatowych i nie określa położenia szkoły. Zatem w sytuacji, gdy faktycznie wszyscy uczniowie Szkoły Podstawowej, której akt założycielski wskazywał jako jej siedzibę Wieś K., uczyli się w budynku położonym w Mieście M. brak było podstaw do wykazywania w systemie informacji oświatowej uczniów tej szkoły, a następnie uwzględnienia przy naliczeniu kwoty części oświatowej subwencji, jako uczniów szkoły zlokalizowanej na terenie wiejskim.

Zarzuty skarżącej w powyższym zakresie są bezpodstawne. Nie można bowiem zgodzić się ze stanowiskiem G., że jeżeli w akcie założycielskim siedzibą Szkoły Podstawowej jest Wieś K., to tym samym należy uznać, że jest ona zlokalizowana na terenie wiejskim w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 grudnia 2009r. Szkoła Podstawowa w . została założona w roku 1999 i jej akt założycielski zgodnie z ówczesnym stanem faktycznym wskazywał jako jej siedzibę Wieś K. W momencie jednak wykazywania danych o uczniach i nauczycielach w systemie informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2010r., gdy uczniowie uczyli się w budynku położonym w Mieście M. i wszyscy nauczyciele jak również dyrekcja Szkoły i jej pracownicy administracyjni wykonywali swoje obowiązki w Mieście M., faktyczną siedzibą Szkoły było już Miasto M.

Poza sporem pozostaje okoliczność, że faktycznie Szkoła Podstawowa działała w Mieście M. i żaden z nauczycieli nie wykonywał swoich obowiązków w budynku nr 1 w K. A zatem Miasto i Gmina M. nie było zobowiązane do ponoszenia dodatkowych kosztów z tytułu wypłacania nauczycielom zatrudnionym na terenach wiejskich lub w mieście liczącym do 5 000 mieszkańców odrębnego dodatku w wysokości 10% wynagrodzenia zasadniczego (tzw. dodatek wiejski) i nauczycielskiego dodatku mieszkaniowego (art. 54 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 26 stycznia 1981r. - Karta Nauczyciela - Dz.U. z 2006r. Nr 97, poz.674, z późn.zm.). W piśmie z dnia [...] stycznia 2011r., stanowiącym załącznik nr 1 do protokołu kontroli przeprowadzonej przez [...] Kuratorium Oświaty w Zespole Szkół w K., Burmistrz Miasta i Gminy M. poinformował Dyrektora Zespołu Szkół w K., iż o posiadaniu uprawnienia do nauczycielskiego dodatku mieszkaniowego i dodatku wiejskiego decyduje miejsce wykonywania przez nauczyciela pracy i w związku z tym od 1 stycznia 2011 r. dodatki te przysługują tylko nauczycielom, którzy wykonują pracę na terenie wiejskim. Z powyższego wynika, iż sam Burmistrz Miasta i Gminy M. potwierdza, że Szkoła Podstawowa w K. nie jest szkołą położoną na terenie wiejskim lecz w Mieście M.

Ponadto wbrew twierdzeniom skarżącej, Minister Edukacji Narodowej kwestionował sposób wprowadzania i przekazywania danych Szkoły Podstawowej w K. Kontrola w Zespole Szkół w K, o wynikach której Minister Edukacji Narodowej pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. powiadomił Ministra Finansów, została przeprowadzona właśnie na zlecenie MEN w celu ustalenia, ilu uczniów Szkoły Podstawowej w K. uczy się w budynku położonym we Wsi K., a ilu w budynku położonym w Mieście M. W piśmie z dnia [...] stycznia 2012r. Minister Edukacji Narodowej, informując Ministra Finansów o uzyskaniu przez Miasto i Gminę M. nienależnej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej, podniósł, że w sytuacji, w której żaden uczeń Szkoły Podstawowej nie pobierał nauki na terenie Wsi K. nie było podstaw do wskazania w systemie informacji oświatowej jako lokalizacji Szkoły wsi K.

Jak słusznie zauważył to organ, w przedmiotowej sprawie nie może mieć znaczenia, iż do Szkoły Podstawowej "uczęszczali przede wszystkim uczniowie zamieszkujący we wsiach: K., B., B., D. oraz N." oraz że "zwiększona subwencja została w kolejnych latach przeznaczona na wyrównywanie szans edukacyjnych dla uczniów". Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 16 grudnia 2010r. warunkiem niezbędnym do objęcia uczniów szkoły podstawowej wskazanymi parametrami decydowało zlokalizowanie szkoły na terenie wiejskim lub w miejscowości do 5 000 mieszkańców. Przeznaczenie przez Miasto i Gminę M. zwiększonej subwencji na wyrównywanie szans edukacyjnych uczniów, nie mogło mieć wpływu na decyzję zobowiązującą Miasto i Gminę M. do zwrotu części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2011. Przepis art. 37 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego nie przewiduje bowiem takiej przesłanki wydania decyzji, a sama decyzja nie ma charakteru uznaniowego.

Odnosząc się do zarzutu braku przedstawienia wyliczeń dokonanych przez organ w decyzjach obu instancji, należy stwierdzić, iż jest on niezasadny. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, iż wysokość należnej subwencji została obliczona na podstawie danych źródłowych przedstawionych przez samą skarżącą. G. jako organ prowadzący Szkołę Podstawową w K. posiadał informację o danych, które stanowiły podstawę do naliczenia części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2011. Dane te - zgodnie z przepisami ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o systemie informacji oświatowej - szkoły przekazywały do Urzędu Miasta i Gminy M.. Ustawa o systemie informacji oświatowej nakładała bowiem na jednostki samorządu terytorialnego prowadzenie bazy danych oświatowych obejmujących zbiory danych z baz danych oświatowych szkół prowadzonych przez te jednostki. Zatem wszystkie dane stanowiące podstawę do wyliczenia nienależnej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej znajdują się w Szkole Podstawowej wchodzącej w skład Zespołu Szkół w K., jak również w Urzędzie Miasta i Gminy. Zadaniem Ministra Edukacji Narodowej jest gromadzenie i przetwarzanie danych przekazanych od jednostek samorządu terytorialnego, niezbędnych do podziału części oświatowej subwencji ogólnej oraz wyliczanie kwot tej części subwencji dla poszczególnych jednostek samorządu terytorialnego. G. zna dobrze zasady przyznawania subwencji, ponieważ przedstawia przygotowane przez szkoły dane niezbędne do wyliczenia subwencji. Oczywiście skarżąca mogła podważać ustalenia organu, jednocześnie jednak winna przedstawić własne wyliczenia, konfrontując je z ustaleniami organu. Tego jednak skarżąca nie uczyniła.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów procesowych, Sąd wyjaśnia, iż analiza akt administracyjnych prowadzi do wniosku, że Minister Finansów podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Do akt sprawy dołączone zostały dokumenty potwierdzające przebieg kontroli doraźnej jaką przeprowadziło W. Kuratorium Oświaty w Zespole Szkół w K. w zakresie ustalenia liczebności uczniów szkoły z uwzględnieniem miejsca pobierania nauki, według stanu na dzień 30 września w okresie od 2007 do 2010 r. oraz ustalenia liczby nauczycieli pobierających dodatek wiejski w ww. okresie, tj. przekazana przez W. Kuratora Oświaty, przy piśmie z dnia [...] lipca 2012r. nr [...] kopia dokumentacji związanej z kontrolą, w tym protokół kontroli i kopia pisma Ministerstwa Edukacji Narodowej z dnia [...] marca 2011r. skierowanego do W. Kuratora Oświaty. Jak wynika z materiału dowodowego, W. Kuratorium Oświaty dane dotyczące miejsca, w którym Szkoła Podstawowa prowadziła działalność ustaliło w oparciu o projekt organizacyjny zatwierdzony [...] maja 2010r., dzienniki lekcyjne na rok szkolny 2010/2011 jak również pozwolenie na użytkowanie budynku obejmującego pierwszy etap budowy z dnia [...] sierpnia 2009r. Protokół kontroli został podpisany w dniu [...] kwietnia 2011r. przez Dyrektora Zespołu Szkół w K. Minister Finansów uzyskał także wyjaśnienia od Ministra Edukacji Narodowej jako organu właściwego w zakresie oświaty i wychowania, a także organu, do którego zadań należy m.in. gromadzenie i przetwarzanie danych niezbędnych do podziału części oświatowej subwencji ogólnej oraz wyliczanie kwot tej części subwencji dla poszczególnych jednostek samorządu terytorialnego, w tym dla Miasta i Gminy M.

W ocenie Sądu, Minister Finansów wnikliwie przeprowadził postępowanie wyjaśniające zarówno w I jak w II instancji, szczegółowo wyjaśnił przesłanki, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej. Wyjaśnił podstawę faktyczną i prawną decyzji. Skarżąca na każdym etapie postępowania mogła zapoznać się z aktami sprawy oraz wypowiedzieć się co do zebranego w sprawie materiału.

W świetle przedstawionych powyżej okoliczności Sąd nie mógł zgodzić się z podnoszoną przez stronę skarżącą argumentacją dotycząca naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu Minister Finansów w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe, należycie ustalił okoliczności sprawy i wydał rozstrzygnięcie, które uzasadnił w sposób wyczerpujący.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.