Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 649/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2011-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 7, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 147 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant Sekretarz sądowy Grzegorz Knop po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2011 r. sprawy ze skargi D. L. na akt Burmistrza w przedmiocie skreślenia i nieumieszczenia na liście przydziału lokalu komunalnego 1. stwierdza nieważność aktu z dnia "[...]" dotyczącego nieumieszczenia D. L. na liście osób uprawnionych do przydziału lokalu z mieszkaniowego zasobu Gminy na rok 2011 r.; 2. zasądza od Burmistrza na rzecz skarżącej D. L. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. orzeka, że zaskarżony akt nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia "[...]" Zastępca Burmistrza poinformował D.L., iż stosownie do § 16 Uchwały Nr LI/388/2010 Rady Miejskiej w Dobrym Mieście z dnia 30 czerwca 2010 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Dobre Miasto została zobowiązana do złożenia wniosku aktualizacyjnego o przydział lokalu. W dniu 24 lutego 2011 r. został złożony wniosek aktualizacyjny lecz niekompletny i pomimo prowadzonej korespondencji, w której udzielano informacji zarówno pisemnej jak i ustnej o występujących brakach w złożonym wniosku nie zostały braki usunięte poprzez dostarczenie dokumentów potwierdzających dochód z ostatnich sześciu miesięcy wszystkich pełnoletnich osób objętych wnioskiem, gdyż zainteresowana nie dostarczyła wymaganych dokumentów. W związku z powyższym nie została ona umieszczona na liście osób uprawnionych do przydziału lokalu z mieszkaniowego zasobu Gminy sporządzonej na 2011 r. Poinformowano także, iż w dniu 31 marca 2011 r. została podana do publicznej wiadomości lista osób uprawnionych do przydziału lokalu z mieszkaniowego zasobu Gminy.

Pismem z dnia 30 maja 2011 r. D.L. działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wezwała Burmistrza do usunięcia naruszenia prawa poprzez:

- ponowne umieszczenie jej na liście mieszkaniowej obejmującej osoby uprawnione do otrzymania lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy D. oraz

- umieszczenie jej na liście osób uprawnionych do przydziału lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy D. na rok 2011.

Wyjaśniła, że w 2003 r. została zakwalifikowana do wynajmu lokalu mieszkalnego z mieszkaniowego zasobu gminy, zaś pismem z dnia 25 stycznia 2011 r. zobowiązana do przedłożenia wniosku aktualizacyjnego. W wymaganym terminie przedłożyła taki wniosek, zaś pismem z dnia "[...]" poinformowano ją że nie została umieszczona na liście osób zakwalifikowanych na 2011 r., gdyż nieuzupełniła wniosku. Wskazała, iż skreślenie jej z tej listy jest całkowicie niezgodne z powołanym przepisem § 16 uchwały, skoro tylko brak złożenia takiego wniosku skutkuje przyjęciem rezygnacji w ubiegania się o przydział, a ona taki wniosek złożyła. W jej ocenie brak było podstaw do skreślenia z listy. Wyjaśniła, iż nieporozumieniem jest zarzucanie jej braku uzupełnienia wniosku skoro na każde wezwanie przedkładała stosowne oświadczenia i wyjaśnienia, jednak słowa jej zostały bezprawnie zakwestionowane. Zarzuciła, iż organ całkowicie dowolnie ocenił jej wniosek i odmowę umieszczenia na liście uzasadnił przesłankami nie wynikającymi z podjętej uchwały, która w § 4 i § 5 określa warunki, jakie muszą być spełnione aby zostać najemcą lokalu mieszkalnego z zasobów gminy.

W odpowiedzi na wezwanie Zastępca Burmistrza poinformował o braku możliwości pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Podniósł, iż we wniosku strona nie wskazała, w jaki sposób Uchwała Nr LI/388/2010 Rady Miejskiej w Dobrym Mieście z dnia 30 czerwca 2010 r. naruszyła prawo, a taki wymóg wynika z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wyjaśnił, iż § 16 ust. 1 tej uchwały przewiduje weryfikację złożonych wniosków aktualizacyjnych celem ustalenia, czy wnioskodawca spełnia kryteria do umieszczenia na liście. Z § 5 uchwały wynika, iż organ zobowiązany jest do ustalenia średniego miesięcznego dochodu na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 6 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku, a następnie ustalenie, czy nie przekracza on 100 % najniższej emerytury. Złożony przez stronę wniosek w odpowiedniej tabeli i punkcie nie zawierał wpisanej kwoty, a poniżej była wpisana kwota 333 zł średniego miesięcznego dochodu na członka rodziny, co nie zostało poparte żadnym dokumentem, zaś przedłożone oświadczenie nie zawierało kwoty. Tylko dociekając prawdy obiektywnej organ nie miał możliwości prawidłowego zweryfikowania wniosku i z tego powodu wezwał do jego uzupełnienia. Nie wskazanie przez stronę takich dochodów spowodowało, że nie mogła zostać umieszczona na liście uprawnionych do przydziału mieszkania. Nie można bowiem domniemywać wysokości dochodów.

W dniu 25 lipca 2011 r. D.L., skierowała za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, w której wniosła o ponowne umieszczenie jej na liście osób uprawnionych do przydziału lokalu mieszkaniowego z zasobu gminy D. oraz umieszczenie jej na liście osób uprawnionych do przydziału lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy D. na rok 2011, ewentualnie o uznanie za bezskuteczne w stosunku do jej osoby skreślenie z listy osób uprawnionych do otrzymania lokalu z zasobu gminy oraz uznanie za bezskuteczne w stosunku do jej osoby nieumieszczenie na liście osób uprawnionych do przydziału lokalu z zasobów gminy na rok 2011. Wydanemu pismu Burmistrza z dnia "[...]" zarzuciła naruszenie:

- § 4 i § 5 Uchwały Nr LI/388/2010 Rady Miejskiej w Dobrym Mieście z dnia 30 czerwca 2010 r. poprzez ich błędne zastosowanie i nieumieszczenie na liście osób uprawnionych do przydziału lokalu z mieszkaniowego zasobu Gminy D. w oparciu o przesłanki niewymienione w tych przepisach;

- § 17 ust. 8 powołanej uchwały poprzez jego błędne zastosowanie i skreślenie z listy osób uprawnionych do przydziału lokalu na podstawie przesłanek w nim niewymienionych.

Ponownie wskazała, iż skreślenie jej z listy osób oczekujących na przydział lokalu nastąpiło z naruszeniem § 16 ust. 1 uchwały, gdyż niezwłocznie złożyła wniosek aktualizacyjny. Poza tym nie było podstaw do jej skreślenia z tej listy i nieumieszczenia jej na liście osób na 2011 rok. Czynności tej dokonano bez podstawy prawnej w oparciu o całkowicie dowolne przesłanki. W odpowiedzi na wezwanie organ wyjaśnił, iż po wezwaniu do uzupełnienia wniosku skarżąca winna wpisać dane w odpowiednie rubryki i tabele, jednakże w wezwaniu do uzupełnienia wniosku organ nie zawarł takiej informacji. Na każde pismo odpowiadała składając wyjaśnienie i oświadczenie lecz organ uznał, że to nie to o co chodziło. Faktycznie zakwestionowano dane zawarte we wniosku bez wskazania z jakie przyczyny odmówiono wiary tym wyjaśnieniom.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu podstawą nieumieszczenia skarżącej na liście mieszkaniowej była niewystarczająco wyjaśniona sytuacja dotycząca w szczególności osiąganego dochodu. Zarzucono, iż wniosek aktualizacyjny w jednym miejscu zawierał informację, że strona nie osiąga dochodów, poniżej zaś zawarto informację, że osiąga dochód w wysokości 1000 zł. Późniejsze pisma zawierały informacje, że korzysta także z pomocy rodziny, jednak wartość tej pomocy nie została określona (oszacowana), co uniemożliwiało weryfikację wniosku. W trakcie postępowania skarżąca przyznała także, że przebywa za granicą i tam osiąga dochody. W dalszej części wskazano na kolejność wysyłanych do skarżącej pism z prośbą o uzupełnienie wniosku oraz informacje zwrotne przekazywana przez stronę. Nie podzielono poglądu skarżącej, iż odmowa jej wpisu na listę na 2011 rok była poprzedzona jedynie pozorną weryfikacją, gdyż skarżąca spełnia kryteria określone w uchwale. Wskazano, iż to właśnie niemożliwość wyjaśnienia, czy strona spełnia te kryteria skutkowała, tym że nie można było jej umieścić na liście.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1 ).

Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów.

Z zasady legalności wynika konsekwencja, iż sądy administracyjne oceniają, czy wydany akt jest zgodny z prawem obowiązującym w dacie jego wydania (vide: wyrok NSA z dnia 14 stycznia 1999r., sygn. akt II SA 4731/97, niepublikowany).

Wskazać należy również na zapis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm) zwanej dalej: ustawą ppsa., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie wyjaśnienia wymaga kwestia jakiego rodzaju aktem jest rozstrzygnięcie uprawnionego organu w zakresie ustalenia listy osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy i oczekujących na najem lokalu z zasobów mieszkaniowych gminy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym pojawił się pogląd, iż uchwała odmawiająca zakwalifikowania określonej osoby do wynajęcia lokalu oraz umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu nie ma charakteru cywilnoprawnego, a wręcz rozstrzyga o tym, iż ta osoba nie spełnia warunku do ubiegania się o wynajęcie lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, co stanowi akt lub czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy ppsa. (postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt IV SAB/Gl 474/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednakże ostatecznie wszelkie wątpliwości co do charakteru prawnego rozstrzygnięcia w tym zakresie przesądzono w uchwale NSA z dnia 21 lipca 2008 r. sygn. akt I OPS 4/08 publikowanej ONSAiWSA z 2008 r. Nr 6 poz. 90), zgodnie z którą rozstrzygniecie o zakwalifikowaniu i umieszczeniu na liście osób oczekujących na najem lokalu nie jest załatwieniem sprawy cywilnej, ale rozstrzygnięciem w sprawie z zakresu administracji publicznej, podjętym przez organ dzielnicy, a więc aktem, do którego ma zastosowanie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i art. 3 § 2 pkt 6 ustawy ppsa. Ustalenie listy osób zakwalifikowanych do zawarcie umowy najmu i oczekujących na najem lokalu nie jest więc podejmowaniem czynności cywilnoprawnej, nie kreuje bowiem stosunku cywilnoprawnego najmu lokalu, lecz jest wykonywaniem publicznoprawnych zadań gminy i poprzedza podjęcie czynności cywilnoprawnych.

Stanowisko powyższe w pełni podziela Sąd w składzie rozpoznający niniejszą sprawę uznając, iż dopuszczalne jest wniesienie przez skarżącą skargi na rozstrzygniecie w przedmiocie skreślenia jej z listy osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego i nieumieszczenie jej na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu na rok 2011.

W rozpoznawanej sprawie w pierwszej kolejności należało odnieść się do kwestii posiadania przez skarżącą interesu prawnego do zaskarżenia przedmiotowego rozstrzygnięcia Burmistrza w postaci skreślenia skarżącej z listy osób oczekujących na najem lokalu z zasobów gminy.

Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.) zwanej dalej: ustawą s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Wobec takiego brzmienia powołanego przepisu zawsze badanie przez Sąd zasadności skargi pod względem merytorycznym, musi być poprzedzone kontrolą spełnienia przesłanek warunkujących skuteczne wniesienie skargi, o których mowa w art. 101 ust. 1 ustawy s.g. Na tym etapie Sąd bada czy skarżąca wykazała naruszenie jej interesu prawnego lub uprawnienia, jakie nastąpiło na skutek podjęcia zaskarżonego aktu oraz, czy zachowany został tryb poprzedzający wniesienie skargi do sądu.

Analizując rozpoznawaną sprawę Sąd doszedł do przekonania, że skarżąca wyczerpała tryb poprzedzający wniesienie skargi, gdyż wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, oraz posiada legitymację do skarżenia przedmiotowego rozstrzygnięcia - pisma Burmistrza z dnia "[...]".

W nauce prawa pojęcie interesu prawnego, którego naruszenie, zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy s.g. stanowi wymóg zaskarżenia uchwały lub zarządzenia organu gminy do sądu administracyjnego, odnoszone jest do związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego lub procesowego a zaskarżonym aktem. Interes prawny musi mieć charakter konkretny i indywidualny ( J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 603).

Podstawą zaskarżenia jest więc niezgodność uchwały, zarządzenia z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianego interesu lub uprawnienia konkretnego podmiotu. Podmiot wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy s.g. winien wykazać, iż na skutek podjęcia zaskarżonego aktu doszło do naruszenia jego skonkretyzowanego interesu lub uprawnienia oraz winien wskazać normę prawną, z której wynika, że interes ten jest przez prawo chroniony.

W rzeczonej sprawie należało zatem ustalić czy rozstrzygnięcie w przedmiocie skreślenia z listy osób oczekujących na przydział lokalu mieszkalnego z zasobów mieszkaniowych gminy narusza interes prawny lub uprawnienie skarżącej. W ocenie Sądu takie naruszenie ma miejsce, bowiem uprawnienie strony skarżącej do domagania się umieszczenia jej na liście osób oczekujących na przydział lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy wynika z § 5 ust. 1 uchwały Rady Miasta w Dobrym Mieście z dnia 30 czerwca 2010 r. Nr LI/388/201 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Dobre Miasto. Zgodnie z tym przepisem najemcami lokalu mieszkalnego mogą zostać osoby, spełniające łącznie następujące warunki:

1) pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych,

2) nie mają tytułu prawnego do żadnej nieruchomości z wyłączeniem współwłasności, w której udział wynosi mniej niż ½ części, a powierzchnia pokoi przypadających na jedna osobę wynosi mniej nż 5 m² w przypadku gospodarstwa wieloosobowego i mniej niż 10 m² dla gospodarstwa jednoosobowego,

3) średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie ostatnich 6 miesięcy poprzedzających przydział lokalu nie przekracza 150% najniższej emerytury w gospodarstwie wieloosobowym i 100 % najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym,

4) są zameldowane na terenie Gminy nieprzerwanie co najmniej przez okres ostatnich 10 lat.

Jak z powyższego wynika, stanowisko Burmistrza skreślające skarżącą z takiej listy osób oczekujących na przydział lokalu narusza interes prawny skarżącej.

Kontrolując legalność podjętego przez Burmistrza rozstrzygnięcia z dnia "[...]" stwierdzić należy, iż narusza ono przepisy prawa tj. przepisy aktu prawa miejscowego, jakim jest podjęta na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 21 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266, ze zm.) uchwała nr LI/388/2010 Rady Miasta w Dobrym Mieście z dnia 30 czerwca 2010 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Dobre Miasto zwanej dalej: uchwałą z dnia 30 czerwca 2010 r.

Sąd podziela zarzut strony skarżącej, iż akt ten narusza § 17 ust. 8 uchwały z dnia 30 czerwca 2010 r. poprzez zastosowanie tej normy prawa w stosunku do skarżącej pomimo wadliwego i niepełnego ustalenia stanu faktycznego będącego podstawa dla wyrażonego rozstrzygnięcia. Stosownie do powołanego przepisu uchwały osoby umieszczone na liście sporządzonej na dany rok, które nie uzyskają przydziału lokalu w danym roku, są umieszczane na liście sporządzanej na rok następny, po spełnieniu kryteriów określonych w niniejszej uchwale. Osoby, które tych kryteriów nie spełniają podlegają skreśleniu z listy. Aby zatem zgodnie z prawem taką osobę skreślić z listy osób oczekujący na przydział lokalu, która dotychczas na tej liście była umieszczona, należy bezwzględnie wykazać, iż osoba ta nie spełnia kryteriów, o których mowa w uchwale. W odniesieniu do skarżącej chodzi zatem o spełnienie lub też nie kryteriów, o których mowa w § 5 ust. 1 uchwały.

Z przekazanych Sądowi akt administracyjnych tej sprawy nie wynika jednakże, aby brak którejkolwiek z przesłanek został stwierdzony w toku postępowania rozpoczętego wystąpieniem organu o złożenie przez skarżącą wniosku aktualizacyjnego w oparciu o zapis § 16 ust. 1 uchwały. Po myśli ust. 2 tego przepisu niezłożenie wniosku aktualizacyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania, uznane będzie za rezygnację z ubiegania się o przydział lokalu. W tej sprawie skarżąca taki wniosek aktualizacyjny złożyła w terminie, natomiast podstawą podjętego przez Burmistrza, jako właściwego organu, rozstrzygnięcia stanowiło złożenie niekompletnego wniosku aktualizacyjnego. Z zapisów uchwały z dnia 30 czerwca 2010 r. nie wynika aby złożenie niekompletnego wniosku aktualizacyjnego stanowiło podstawę do skreślenia z listy osób oczekujących na przydział lokalu. Organ wskazał, iż pomimo kilkukrotnego wzywania strony do uzupełnienia przedłożonego wniosku poprzez usunięcie braków i dostarczenia dokumentów potwierdzających dochody z ostatnich 6 miesięcy wszystkich osób pełnoletnich objętych wnioskiem, strona skarżąca wymaganych dokumentów nie dostarczyła.

W tym miejscu należy wyjaśnić, iż z powołanych zapisów uchwały nie wynika, aby strona miała obowiązek przedstawienia dokumentów potwierdzających posiadany dochód. Z załącznika Nr 2 do uchwały wynika natomiast, iż przygotowano formularz wniosku aktualizacyjnego o przydział lokalu, który pkt 1 zawiera oświadczenie osoby składającej wniosek o średnim miesięcznym dochodzie z ostatnich 6 miesięcy wszystkich osób pełnoletnich objętych wnioskiem, które to oświadczenie należy wpisać w tabelkę zawierającą informację odnośnie imienia i nazwiska, stopnia pokrewieństwa, miejsca pracy, nauki, wysokości dochodu. Pod tabelką natomiast należy wyliczyć średni miesięczny dochód na 1 członka gospodarstwa. W pkt. 2 przewidziano załączniki do oświadczenia, w którym należy wpisać dokumenty potwierdzające osiągany dochód.

Jak wynika z załączonych akt, które nie zostały spięte ani ponumerowane w porządku chronologicznym, skarżąca taki wniosek aktualizacyjny wraz z dodatkowym oświadczeniem złożyła. W pkt 2 oświadczyła, iż nie pracuje na etacie od dłuższego czasu, podejmuje prace dorywcze i korzysta z pomocy rodziny. Podała, że jej dochód wynosi 1000 zł na trzy osoby. W osobnym oświadczeniu podała dodatkowo, iż jej dorywcza praca polega na zajmowaniu się ludźmi starszymi oraz na sprzątaniu. Organ taki wniosek uznał za niekompletny i kolejnymi pismami wydawanymi w trybie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego z dnia 25 lutego 2011 r,., 8 marca 2011 r. i 22 marca 2011 r. żądał uzupełnienia wniosku poprzez przedstawienie dokumentów potwierdzających dochody wszystkich osób w rodzinie w rozbiciu na poszczególne miesiące. Skarżąca na każde z tych pism odpowiadała. W pierwszym ze swoich pism poprosiła także o podanie jakie konkretnie braki zawiera jej wniosek, na co odpowiedziano, iż musi przedstawić dokumenty potwierdzające dochody. Następnie w piśmie z dnia 14 marca 2010 r. (winno być 2011 r.) ponownie oświadczyła, iż jej dochody pochodzą z prac dorywczych oraz z pomocy rodziny. Natomiast w piśmie z dnia 14 marca 2010r., które wpłynęło do organu w dniu 1 kwietnia 2011 r. poinformowała, iż nie posiada dokumentów potwierdzających zadeklarowany przez nią dochód, gdyż pochodzi on od członków najbliższej rodziny. Wyjaśniła, że otrzymując taką pomoc od rodziny nie przyszło jej do głowy sporządzać każdorazowo umowy darowizny, tak aby mogła obecnie ją przedstawić, także nie potrafi obecnie dokładnie ocenić pomocy uzyskanej w postaci otrzymania ziemniaków, czy pokoju do spania od ojca.

W ocenie Sądu organ pomimo występowania do strony skarżącej z wezwaniami dotyczącymi uzupełnień wniosku aktualizacyjnego, tak naprawdę nie wskazał skarżącej w sposób czytelny i jednoznaczny czego oczekuje poza standardową formułką odnośnie przedstawienia dokumentów o dochodach za poszczególne miesiące. Skoro, jak wynika z odpowiedzi na skargę i skarżonego aktu powziął wątpliwość, czy wskazana kwota 1000 zł miesięcznie obejmuje jedynie dochód z prac dorywczych, czy także pomoc od rodziny, oraz czy w każdym z miesięcy dochód ten wynosił równo 1000 zł, to winien te swoje wątpliwości w sposób klarowny podać w piśmie żądającym wyjaśnień, tak aby strona miała świadomość czego oczekuje od niej organ prowadzący sprawę. Nie do zaakceptowania jest bowiem pogląd, iż organ prowadzi postępowanie dla samego postępowania bez jednoznacznego wskazania jakiej informacji oczekuje od osoby zainteresowanej. Trudno także aby skarżąca mogła przedstawić dokumenty potwierdzające wykonywanie przez nią prac dorywczych i osiągany dochód z tego tytułu za pośrednictwem dokumentu, gdyż już doświadczenie życiowe wskazuje, że nikt ze świadczeniobiorców takich prac nie wystawia żadnego dokumentu potwierdzającego wykonanie drobnej usługi, czy pomocy.

W tym miejscu wskazać pozostaje także, iż art. 64 § 2 Kpa nie może być wykorzystywany przez organ do merytorycznej oceny przedstawionego podania oraz jego załączników (por. teza I wyroku NSA z dnia 23 stycznia 1996 r. sygn. II SA 1473/94, ONSA 1997, nr 3, poz. 114).

Reasumując nie sposób uznać w realiach niniejszej sprawy, iż organ przed wydaniem skarżonego aktu wyjaśnił sytuację skarżącej w sposób jednoznaczny bez naruszenia zasady wynikającej z art. 7 kpa oraz przeprowadzone postępowanie nastąpiło z poszanowaniem art. 77 i art. 80 Kpa.

Skoro w toku postępowania naruszono fundamentalną zasadę ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości stanu faktycznego sprawy tj. czy skarżąca nie spełnia już kryteriów określonych w § 5 ust. 1 uchwały z dnia 30 czerwca 2010 r. skreślenie strony skarżącej z listy osób oczekujących na przydział lokalu na mocy aktu Burmistrza z dnia "[...]" narusza powołane przepisy uchwały w sposób oczywisty, skoro dokonano skreślenia pomimo braku wykazania, iż nie zostały spełnione kryteria uprawniające do umieszczenia na liście osób oczekujących na przydział.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznając za zasadne zarzuty skargi w zakresie naruszenia § 17 ust. 8 uchwały Rady Miasta w Dobrym Mieście z dnia 30 czerwca 2010 r. Nr LI/388/201 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Dobre Miasto, na podstawie art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził nieważność aktu Burmistrza z dnia "[...]" dotyczącego nieumieszczenia D.L. na liście osób uprawnionych do przydziału lokalu z mieszkaniowego zasobu Gminy D. na rok 2011. Sąd rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności aktu podjął w oparciu o art. 152 wyżej powołanej ustawy. O zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącej orzeczono w oparciu o art. 200 ustawy ppsa.