Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 922/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-10-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w całości
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2, art. 245 par. 3, art. 258 par. 1, par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 15 października 2015 roku Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I - Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 15 października 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku E. M. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2009 rok p o s t a n a w i a: przyznać skarżącej – E. M. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

E. M. złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2009 rok.

We wniosku tym skarżąca podała, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z 4-letnią córką B.. Nie posiada żadnego majątku, z wyjątkiem oszczędności w kwocie 300 zł. Rodzice użyczają jej wyodrębnioną część ich nieruchomości o wielkości 20 m2, nie prowadzą jednak z nią wspólnego gospodarstwa domowego. Jednocześnie skarżąca oświadczyła, że obie z córką utrzymują się z zasiłku dla bezrobotnych i niewielkich darowizn jej rodziców.

Z uwagi na fakt, że zawarte w powyższym wniosku oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącej, zarządzeniem z dnia 7 września 2015 roku wezwano skarżącą do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez nadesłanie wyciągów z ewentualnie posiadanych przez skarżącą rachunków i lokat bankowych - z okresu ostatnich 3 miesięcy, wskazanie kwoty wydatków ponoszonych z tytułu utrzymania rodziny i podstawowych opłat eksploatacyjnych wraz z podaniem, w jakiej części w kosztach utrzymania córki B. M. partycypuje jej ojciec – D. M. i nadesłanie odpisu zeznania podatkowego skarżącej za 2014 rok - w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. Jednocześnie wezwano skarżącą do osobistego podpisania złożonego formularza PPF, względnie do złożenia nowego egzemplarza wniosku o przyznanie prawa pomocy opatrzonego jej podpisem - w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

W odpowiedzi na wezwanie skarżąca w drodze pisma z dnia 28 września 2015 roku przedstawiła dodatkowe oświadczenia dotyczące jej sytuacji majątkowej, a także nadesłała uzupełniony o jej podpis wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu (PPF).

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje:

Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.".

Stosownie do postanowień art. 243 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.

W niniejszej sprawie skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Zgodnie z art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Z kolei stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie.

Stosownie do powyższych przepisów, warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, że występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie strony skarżącej leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej.

Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz pisma z dnia 28 września 2015 roku wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z

4-letnią córką B.. Nie posiada żadnego majątku, z wyjątkiem oszczędności w kwocie 300 zł. Rodzice użyczają jej wyodrębnioną część ich nieruchomości o wielkości 20 m2. Nie prowadzą jednak ze skarżącą wspólnego gospodarstwa domowego. Skarżąca wraz z córką utrzymują się z zasiłku dla bezrobotnych (470 zł), alimentów od byłego męża D. M. (500 zł) w łącznej kwocie 970 zł, a ponadto ze skromnych darowizn jej rodziców. Wydatki na wyżywienie, odzież i pozostałe potrzeby rodziny skarżącej wynoszą ok. 800 zł. Skarżąca nie ponosi opłat eksploatacyjnych. Ze względu na brak przychodów w 2014 roku skarżąca w 2014 roku nie składała zeznania podatkowego.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, a także kwotę wpisu od skargi

(2.163 zł), referendarz sądowy uznał, wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie i przyznał jej prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżąca wykazała bowiem, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie spełnienia tej przesłanki obligowało referendarza sądowego do uwzględnienie wniosku w żądanym zakresie (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 504).

Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

Ake.