Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 595/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 61 i 62
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1589
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji  inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magda Froncisz Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg M. P. i M. F. - C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2020 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargi oddala.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 13 listopada 2019 r., nr [...] orzekł o ustaleniu na wniosek D. O. warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, garażami podziemnymi na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] jedn. ewidencyjna [...] oraz infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. jw. przy ul. [...] w K.".

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez M. F. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 13 marca 2020 r., znak [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W jej uzasadnieniu Kolegium przywołało art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.) oraz rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).

Przypomniano, że we wcześniejszym postępowaniu Kolegium uchyliło wydaną wcześniej decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 28 maja 2018 r., nr [...] W ponownie prowadzonym postępowaniu sporządzono nową analizę urbanistyczno - architektoniczną. W sporządzonej analizie wskazano, że wyznaczono obszar analizowany w odległości niemniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działek inwestycji nr [...], [...], [...] obr. [...]. Front działek wynosi 28 m, dlatego granice obszaru analizowanego wyznaczono tak, aby w żadnym miejscu odległość od granic działek inwestycji nie była mniejsza niż 84 m.

W obszarze analizowanym znajdują się działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, które są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Są to m. in. działki nr [...], [...], [...], [...] obr. [...]. Teren objęty wnioskiem położony jest w południowej części miasta K., potocznie zwanej [...]. Obszar analizowany zabudowany jest zarówno budynkami mieszkalnymi jedno- i wielorodzinnymi, jak i zabudową usługową.

W dalszej części analizy przedstawiono funkcje, cechy i parametry zabudowy występującej w obszarze analizowanym. W analizie zawarto zestawienia tabelaryczne przedstawiające wymagane parametry zabudowy znajdującej się w obszarze analizowanym. Do analizy dołączono załącznik graficzny z wyznaczeniem obszaru analizowanego.

Kolegium - odnosząc się do zarzutów odwołania M. F.-C.-wskazało, że rzeczywiście w zestawieniu tabelarycznym znajdującym się w analizie pominięto niektóre działki znajdujące się w obszarze analizowanym. Niemniej jednak w toku prowadzonego przed organem odwoławczym postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę dwóch budynków mieszkalno-usługowych na działkach nr [...], [...], [...] (sygn. akt [...]), Kolegium pismem z dnia 1 kwietnia 2019 r. zwróciło się do organu I instancji o uzupełnienie braków przeprowadzonej analizy architektoniczno-urbanistycznej m. in. poprzez wyjaśnienie, dlaczego w zestawieniu, które posłużyło do wyliczenia średniego wskaźnika z obszaru analizowanego pominięto zabudowę działek nr [...], [...], [...], [...], [...]

W odpowiedzi na powyższe pismo, pismem z dnia 12 kwietnia 2019 r. I. I. - K. wskazała, że analizą objęto działki, które znajdują się w całości w granicach wyznaczonego obszaru analizowanego oraz działki, których większa część (powyżej 50% powierzchni) zawiera się w obszarze analizowanym. W związku z powyższym w analizie pominięto między innymi zabudowane działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], jako działki, których większe części (powyżej 50% powierzchni) znajdują się poza granicami obszaru analizowanego, a także ich zabudowa w całości lub w większej części znajduje się poza granicami obszaru analizowanego. Ponadto pominięto dz. nr [...], ponieważ znajduje się na niej stacja transformatorowa, dz. nr [...] i [...], ponieważ znajdują się na nich niewielkie budynki gospodarcze, dz. nr [...] i [...], ponieważ budynki na tych działkach były w trakcie budowy. W dalszej części pisma wskazano, że skorygowano wskaźniki dla działek: [...] i [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz przedstawiono nowe zestawienie tabelaryczne, z którego wynika, że średni wskaźnik dla działek zabudowanych w obszarze analizowanym wynosi 32%. Ponieważ pismo sporządzającej analizę dotyczyło tego samego obszaru analizowanego, co w przedmiotowej sprawie, Kolegium uznało wyjaśnienia za aktualne i istotne również dla rozpatrywanej sprawy. Jednocześnie Kolegium zaznaczyło, że w rzeczywistości działka nr [...] dwukrotnie została uwzględniona w zestawieniu tabelarycznym przedstawiającym wskaźniki wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki - raz łącznie z zabudową na działkach nr [...], [...] i [...] (wskaźnik powierzchni zabudowy w tym przypadku wynosi 22%), natomiast drugi raz samodzielnie (wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi 46%). W związku z powyższym, organ odwoławczy ponownie przeliczył średni wskaźnik dla działek zabudowach w obszarze analizowanym, pomijając działkę nr [...] i ustalił, że średni wskaźnik w obszarze wynosi 32,45%. W takiej sytuacji dwukrotne uwzględnienie powołanej działki nie wpływa na prawidłowość analizy.

W związku z powyższym Kolegium uznało sporządzoną w lutym 2019 r. analizę urbanistyczno-architektoniczną - również w kontekście złożonych wyjaśnień - za prawidłową.

W dalszej części decyzji Kolegium omówiło szczegółowo sposób ustalenia poszczególnych parametrów nowej zabudowy, uznając je za prawidłowe.

Przechodząc do weryfikacji spełnienia pozostałych warunków określonych w przepisie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazano, że teren inwestycji (w skład którego wchodzi również działka nr [...], na której ma się znajdować infrastruktura techniczna) posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, tj. ul. [...] - co wynika z pisma Zarządu Dróg Miasta K. z dnia 12 lipca 2019 r., nr [...] (tom 5, k: 1391-1392). Jednocześnie należy podkreślić, że z pisma pełnomocnika Inwestora z dnia 29 listopada 2019 r. wynika, że do budynków na działkach nr [...], [...], [...] będzie prowadził zjazd z działki nr [...] przez działkę nr [...] (tom 5, k: 1267 - 1268).

Odnosząc się do spełnienia przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazano, że w aktach sprawy znajdują się aktualne oświadczenia o możliwości przyłączenia projektowanych obiektów do sieci elektroenergetycznej, do sieci gazowej oraz dostarczenia wody i odprowadzenia ścieków. Nie budzi także wątpliwości, że teren inwestycji nie wymaga zgody, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. oraz, że przedmiotowa decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, te zatem przesłanki ustalenia warunków zabudowy uznać należy za spełnione. Ponadto należy wskazać, że do decyzji dołączono - zgodnie z wymogiem § 9 rozporządzenia - jako załączniki: załącznik nr 1 zawierający "warunki zabudowy", załącznik nr 2 zawierający część graficzną decyzji oraz załączniki odnoszące się do analizy: część tekstową i graficzną wyników analizy (załączniki nr 3 i 4).

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. P. (sygn. akt II SA/Kr 595/20) i M. F. – C. (sygn. akt II SA/Kr 596/20).

Postanowieniem z 1 października 2020 r. obie te sprawy zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

M. P. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) Prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy poprzez:

a. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji,

b. art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: "u.p.z.p.") poprzez brak zawieszenia postępowania o ustaleniu warunków zabudowy dla Inwestycji,

c. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez niezachowanie w procesie inwestycyjnym kontynuacji funkcji, formy architektonicznej, gabarytów zabudowy oraz sposobu zagospodarowania terenu, z uwagi na fakt, że nowa zabudowa znacząco odbiega od dotychczasowej charakterystyki urbanistycznej,

2) Prawa procesowego mającego istotny wpływa na wynik sprawy - art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym z uwagi na brak doręczenia skarżącej przez Organ I instancji decyzji, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji organu II instancji oraz o rozważenie zastosowania art. 135 p.p.s.a. i uchylenie również decyzji organu I instancji. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania.

M. F. – C. w skardze zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenia przepisów określonych Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U 2003 Nr 164 poz. 1558) poprzez wykonanie analizy urbanistyczno-architektonicznej w sposób nie pokazujący rzetelnie zabudowy na obszarze wokół planowanej inwestycji oraz ustalenie podstawowych parametrów urbanistycznych w tym:

- wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działek

- wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki

- geometria dachu, wysokość głównej kalenicy, maksymalna wysokość budynku określona w m n.p.m.

na podstawie błędnych parametrów oraz wymiarów niezgodnych ze stanem w terenie oraz wobec naruszenia w sposób rażący zasady dobrego sąsiedztwa wyrażonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych oraz poniesionej opłaty sądowej.

Skarżąca wniosła również o powołanie biegłego z zakresy matematyki w celu oceny stosowanej przez Wydział Architektury metody obliczenia parametrów definiujących średnią powierzchnię zabudowy w celu odpowiedzi na pytanie czy stosowana metoda średniej arytmetycznej dla danych wyrażonych w % jest metodą właściwą dla obszarów o znacznie różniących się parametrach powierzchni zabudowy. 3. W związku z finalnym zaawansowanie prac związany z opracowaniem dla obszaru "[...]" Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego w granicach którego znajduje się zaskarżana inwestycja

W odpowiedzi na obie skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.

Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.

Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).

Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 sierpnia 2020 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.). dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie natomiast z art. 134 § p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów wskazać należy, że wniesione skargi okazały się bezzasadne i podlegały oddaleniu.

Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji, są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm.), zwanej w dalszej części uzasadnienia ustawą o planowaniu. W myśl art. 59 ust. 1 tej ustawy, ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Niesporną okolicznością jest, że dla terenu objętego inwestycją nie został przed wydaniem zaskarżonej decyzji uchwalony plan miejscowy. Został on uchwalony w dniu 20 maja 2020 r. i wszedł w życie 13 czerwca 2020 r. – dokładnie 3 miesiące po wydaniu zaskarżonej decyzji SKO.

W tym miejscu należy odnieść się do zarzutu niezgodności ustalonych parametrów nowej zabudowy z zapisami procedowanego jednocześnie planu oraz braku zawieszenia postępowania.

Wniosek, który zainicjował przedmiotowe postępowanie został wniesiony we wrześniu 2011 r. – a więc ponad 8 lat przed wydaniem zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli:

1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo

2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany.

W postanowieniu z dnia 19 listopada 2018 r. Prezydent Miasta K. rozpoznał wniosek M. P. z dnia 28 sierpnia 2018 r. o zawieszenie postępowania, załatwiając go negatywnie – właśnie z uwagi na fakt, że termin 9 miesięcy od złożenia wniosku już dawno upłynął.

Nie ma też racji skarżąca M. P. zarzucając naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Procedowanie w zakresie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi zagadnienia wstępnego dla ustalenia warunków zabudowy. Gdyby przyjąć stanowisko przeciwne – art. 62 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu byłby zbędny, a przewidziane tam ograniczenia czasowe nie miałyby żądnego znaczenia.

W tym miejscu trzeba przypomnieć, że zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. W myśl ust. 2 art. 65 przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Analizowanie zgodności zaskarżonej decyzji z uchwalonym po jej wydaniu miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oczywiście wykracza poza granice niniejszej sprawy, niemniej jednak treść art. 65 ustawy o planowaniu może stanowić odpowiedź na niektóre wątpliwości skarżących.

Na koniec wskazać należy, że z żadnego przepisu prawa nie wynika prawo lub obowiązek organu do badania i ustalania parametrów nowej zabudowy z zapisami procedowanego jednocześnie planu miejscowego.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Brak spełnienia któregokolwiek z warunków przewidzianych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy skutkować winien odmową ustalenia warunków zabudowy.

Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu - Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem", określone zostały sposoby ustalenia parametrów tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu. Ponadto § 3 tego rozporządzenia stanowi, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2).

W kwestii pominięcia w analizie niektórych działek, Samorządowe Kolegium Odwoławcze po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, w sposób jasny i przekonujący odniosło się do tego zarzutu, który stanowił również zarzut odwołania, a Sąd stanowisko to całkowicie podziela. To samo należy odnieść do kwestii dwukrotnego uwzględnienia w analizie działki nr [...].

W kwestii zaś wniosku tej skarżącej o powołanie biegłego z zakresu matematyki celem weryfikacji prawidłowości sposobu obliczenia parametrów nowej zabudowy w zaskarżonej decyzji – Sąd informuje, że obowiązujące przepisy nie przewidują takiej możliwości. Przed sądem administracyjnym co do zasady nie prowadzi się postępowania dowodowego, za wyjątkiem tego określonego przepisem art. 106 § 3 p.p.s.a. ("Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie"). Dowód z opinii biegłego nie mieści się w zakresie tego przepisu i w związku z tym nie może zostać przeprowadzony przez sąd administracyjny.

Natomiast sama kwestia sposobu wyliczenia poszczególnych parametrów nie budzi wątpliwości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze szczegółowo i wyczerpująco omówiło tę kwestię, również w oparciu o dodatkowe wyjaśnienia autorki analizy. Stanowisko skarżącej M. F. – C. w kwestii metody obliczania średniej, choć może stanowić postulat de lege ferenda, obecnie nie znajduje zastosowania i jest tylko postulatem na przyszłość. Kwestię te omawiał i wyjaśniał zresztą tutejszy Sąd w wyroku sygn. II SA/Kr 25/16 w sprawie ze skarg M. F. - C. oraz M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 października 2015 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Sad wskazał wówczas, że "zarzuty skarg dotyczące samej metodologii obliczania parametrów przyszłej zabudowy nie są zasadne. Skarżące (a w szczególności skarżąca M. F.) podnosi, że obliczenie średnich wielkości nie powinno stanowić średnich arytmetycznych, ale średnie ważone rozumiane jako przeliczenie stosunku procentowego sumy powierzchni zabudowy do sumy powierzchni działek. Żaden przepis ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ani też rozporządzenia nie wskazuje, że średnie wielkości zabudowy ustalane na podstawie zabudowania terenu objętego analizą należy obliczać właśnie jako średnie ważone. Powszechnie przyjętą metodą ustalania temu parametru jest wyliczanie go jako średnia arytmetyczna, a powołany przez skarżącą wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 291/15 nie wskazuje, aby ustalanie tego wskaźnika jako średnią ważoną było prawidłowe. Może się oczywiście zdarzyć i taka sytuacja, w której organ odstępuje na podstawie uzasadnienia zawartego w samej analizie od średniej arytmetycznej na rzecz inaczej ustalonego wskaźnika zabudowy (nawet jako średnia ważona), ale musi to być traktowane jako wyjątek od zasady ustalania tego współczynnika na podstawie średniej arytmetycznej."

Sąd w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę nie zgadza się również z zarzutem, że ustalenie parametru wysokości z tolerancją 0,5 m jest niewystarczająco precyzyjne, albowiem nie są to różnice znaczące, a uzasadnione zostały w analizie względami technologicznymi na etapie sporządzania projektu budowlanego.

Z kolei zarzut pominięcia opinii rady dzielnicy nie może odnieść skutku, ponieważ żaden obowiązujący przepis nie przewiduje związania taką opinią przy ustalaniu warunków zabudowy. Zakres koniecznych uzgodnień wynika z art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu, natomiast opinia rady dzielnicy nie ma mocy wiążącej dla organu ustalającego warunki zabudowy.

Odnosząc się z kolei do zarzutów skarżącej M. P. trzeba przede wszystkim wskazać, że w uzasadnieniu wyroku, na który się powołuje (sygn. II SA/Kr 25/16) nie nakazano składania dwóch odrębnych wniosków i prowadzenia dwóch odrębnych postępowań co do każdego budynku. W wyroku tym (który zresztą nie jest prawomocny) przesądzono jedynie o konieczności precyzyjnego określenia liczby planowanych budynków.

W zakresie zarzutu dotyczącego przeznaczenia nieruchomości pod zabudowę wielomieszkaniową zamiast pod zabudowę jednorodzinną – trzeba wskazać, że w sporządzonej na potrzeby sprawy analizie urbanistyczno – architektocznej wyjaśniono, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa wielorodzinna (działki nr [...], [...], [...], [...]). Trzeba podkreślić, że pierwsza i ostatnia z wymienionych działek przylegają do terenu planowanej inwestycji, znajdując się bezpośrednio przy ul. [...]. W ocenie Sądu daje to wystarczające podstawy do przyjęcia za autorką analizy, że wnioskowana zabudowa nawiązuje do zabudowy już istniejącej.

Odnosząc się natomiast do zarzutu, iż decyzja organu I instancji nie została doręczona skarżącej M. P., wskazać należy, że w aktach sprawy znajduje się koperta zawierająca decyzję organu I Instancji z dnia 13 listopada 2019 r., z adnotacją poczty "nie podjęto w terminie ". Decyzja ta została wysłana na adres pełnomocnika Skarżącej - radcy prawnego M. K..

Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane wyżej okoliczności należało oddalić obie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.