Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 491/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 92c ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 20 października 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 października 2020 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za brak zgłoszenia zmiany danych w terminie oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z dnia [...] nr [...] nałożył na SM karę pieniężną w wysokości 2400 zł.

Uzasadniając wydane orzeczenie wskazał, że na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 58 ze zm.) dalej: u.t.d., przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2 u.t.d., zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 28 dni od ich powstania. Obowiązek ten dotyczy m.in. danych zawartych w wykazie pojazdów. Natomiast na podstawie art. 33 ust. 7 u.t.d. przepis art. 14 ust. 1 stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy posiadającego zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne.

W dniu 31 października 2018 r. do organu wpłynął wniosek strony o zmianę zaświadczenia nr [...] z dnia 13 kwietnia 2012 r. z powodu zmiany liczby pojazdów. W trakcie weryfikacji wniosku stwierdzono, że przedsiębiorca:

- w dniu 21 sierpnia 2015 r. sprzedał pojazd marki Volvo, nr VIN [...], nr rejestracyjny [...],

- w dniu 14 lutego 2017 r. sprzedał pojazd marki Mercedes –Benz, nr VIN [...], nr rej. [...],

- w dniu 28 października 2013 r. dokonał zmiany tytułu prawnego do dysponowania pojazdem marki Volvo/Wecon, nr VIN [...].

Zdaniem organu z powyższego wynika trzykrotne naruszenie obowiązku wynikającego z art. 14 ust. 1 u.t.d.

Zgodne z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych. W myśl art. 92 a ust. 7 pkt 1 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE)2016/403, popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do u.t.d. Z ww. załącznika wynika (lp. 1.9), że niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który wydał zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne, zmiany danych, o których mowa w art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie podlega każe pieniężnej w wysokości 800 zł. za każdą zmianę.

SM wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] odwołanie od decyzji organu I instancji.

Stwierdził, że art. 14 ust.1 u.t.d. nie dotyczy go, gdyż wykonuje przewozy drogowe na potrzeby własne na podstawę zaświadczenia wydanego w 2012 r. Czynności polegające na zmianach osobowych w przedmiotowych pojazdach dokonane zostały w latach 2013, 2015 i w lutym 2017, a więc upłynął już okres wynikający z przepisów. Zgodne z art. 92 c ust. 1 nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej między innymi jeżeli od ujawnienia czynu upłynął okres 2 lat. W niniejszej sprawie we wszystkich trzech przypadkach upłynął okres 3 lat od dokonania zmian dotyczących pojazdów. Skoro przedmiotowe zaświadczenie było wydane w 2012 roku, to nie można w sprawie stosować ustawy w obecnym brzmieniu. Zastosowana sankcja nie powinna dotyczyć zezwoleń wydanych przed dniem 15 sierpnia 2013 r. Ustawodawca nie wskazał, że karę należy nakładać za niezgłoszenie zmian do starych licencji i zaświadczeń. Nałożona kara za naruszenie w oparciu o przepisy, które nie obowiązywały jeszcze w chwili sprzedaży pojazdów narusza ogólną zasadę niedziałania prawa wstecz. W dacie wydania zaświadczenia nie obowiązywała ustawa w obecnym brzmieniu, ani nie obowiązywały kary jak powołane w uzasadnieniu decyzji.

Zdaniem strony w sytuacji, gdy przypisano jej naruszenie przepisów o transporcie drogowym mające zaistnieć w 2013 r., a organ administracji orzekał w sprawie o nałożenie kary pieniężnej za to naruszenie już pod rządami znowelizowanej ustawy, to winien szczegółowo wskazać w oparciu o jakie przepisy działa. Zgodnie z orzecznictwem stanem prawnym miarodajnym dla prawnej oceny danego zdarzenia jest stan prawny z daty jego zaistnienia, co jednak nie wyklucza w okolicznościach danej sprawy możliwości stosowania ustawy nowej, jeżeli jest ona względniejsza, co wynika z ogólnych zasad stosowania przepisów prawa represyjnego. Skarżący ponadto wskazał, że przepis art. 14 ust. 1 u.t.d. w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 5 kwietnia 2013 r. stanowił, ze przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. W brzmieniu zaś nadanym przywołaną nowelą przewoźnik jest obowiązany zgłaszać na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił : 1) zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a, 2) licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 – nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. W świetle powyższego przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnienie prawnej podstawy jej wydania, jest daleko niewystarczające.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Wyjaśniło, iż zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz.U. z 2019 r., poz. 58 ze zm.) przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłosić w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił:

1) zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a,

2) licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8

– nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.

Zgodnie z ust. 2 pkt 6 powołanego art. 7a obowiązek notyfikacyjny dotyczy zmiany rodzaju i liczby pojazdów samochodowych wykorzystywanych przez przedsiębiorcę do wykonywania transportu drogowego. Stosownie z kolei do art. 33 ust. 7 u.t.d. przepis art. 14 ust. 1 stosuje się odpowiednio do przewozów na potrzeby własne.

Naruszenie określonych obowiązków lub warunków przewozu drogowego przez przewoźnika powoduje zastosowanie sankcji pieniężnej w wysokości określonej w art. 92a ust. 1 u.t.d. W pozycji nr 1 załącznika nr 3 do u.t.d. określono naruszenie ogólnych zasad i warunków wykonywania transportu drogowego i przewozów na potrzeby własne, wśród których w poz. 1.9 wymieniono niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej organowi, który wydał zaświadczenie na przewozy na potrzeby własne, zmiany danych o których mowa w art. 8 w wymaganym terminie. Kara pieniężna to 800 zł. za każdą zmianę.

Organ odwoławczy stwierdził, iż okolicznością bezsporną pozostaje wykonywanie przez stronę przewozów na potrzeby własne. Potwierdzają to zaświadczenia nr [...] z dnia 13 kwietnia 2012 r., a następnie zaświadczenie nr [...] z dnia 5 listopada 2018 r. (ze względu na zmianę liczy pojazdów). Sprzedaż pojazdu marki Volvo, nr VIN [...], nr rejestracyjny [...] nastąpiła w dniu 21 sierpnia 2015 r., pojazdu marki Mercedes –Benz, nr VIN [...], nr rej. [...] miała miejsce w dniu 14 lutego 2017 r. Ponadto w dniu 28 października 2013 r. skarżący dokonał zmiany tytułu prawnego do dysponowania pojazdem marki Volvo/Wecon, nr VIN [...]. Pojazdy te figurowały w wykazie pojazdów zgłoszonych do zaświadczenia na krajowe przewozy drogowe w dniu 11 kwietnia 2012 r. ( zaświadczenie nr [...]). Skarżący w wymaganym 28 dniowym terminie nie zgłosił organowi administracji ww. zmian. Skoro skarżący trzykrotne nie zawiadomił organu o stosownych zmianach, to kara w wysokość 2.400 zł. jest karą wymierzoną zgodnie z obowiązującym prawem.

Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów odwołania wyjaśnił, że zgodnie z art. 92 c ust. pkt 3 ustawy nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. W niniejszej sprawie okoliczności opisane w decyzji zostały ujawnione w 2018 r., a nie jak twierdzi strona, po upływie 2 lat. Naruszenia skarżącego ujawniono dopiero w chwili złożenia jego wniosku o zmianę zaświadczenia z powodu zmiany liczby pojazdów. Organ nie tylko wszczął, ale i zakończył postępowanie, poprzez wydanie decyzji, przed upływem dwuletniego terminu, o którym mowa w art. 92 c ust. 1 pkt 3 u.t.d. Przepisy nie łączą terminu przedawnienia z datą popełnienia danego naruszenia, lecz tylko i wyłącznie z datą ujawnienia określonego naruszenia.

Także, zdaniem organu odwoławczego, na uwzględnienie nie zasługuje zarzut braku możliwości wymierzenia kary pieniężnej, w sytuacji, gdy zaświadczenie było wydane w 2012 r. Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.t.d. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania skarżącemu zaświadczenia przewoźnik drogowy był obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, a więc m.in. zmiany w wykazie pojazdów, nie później iż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Obowiązek ten nadal istnieje, z tym że ustawodawca wydłużył termin do zgłoszenia zmian do 28 dni. Już w dniu 28 października 2013 r., to jest w dacie dokonania zmiany tytułu prawnego do dysponowania pojazdem Volvo/Wecon, o czym strona nie powiadomiła organu, u.t.d. za niedopełnienie ww. obowiązków przewidywała karę pieniężną w kwocie 800 zł. za daną zmianę ( pkt 1.8 załącznika nr 3 do ustawy), a wiec w takiej wysokości, w jakiej przewidują obecnie obowiązujące przepisy.

SM wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję organu odwoławczego żądając jej uchylenia i umorzenia postępowania w sprawie, ewentualnie uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Zarzucił decyzji naruszenie:

- art. 92 c ust. 1 u.t.d. z uwagi na fakt, iż od ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat, a nadto z uwagi na brak wszechstronnego rozpoznania sprawy w tym okoliczności, iż do ujawnienia okoliczności sprawy stanowiących przedmiot sprawy przyczynił się wyłącznie przedsiębiorca,

- naruszenia przepisów prawa procesowego – art. 7,9, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz niedostateczne uzasadnienie na jakich organ oparł się dowodach, a jakim odmówił wiarygodności.

W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu administracji I instancji. Ponadto stwierdził, że karę nałożono w oparciu o przepisy, które nie obowiązywały jeszcze w chwili sprzedaży pojazdów, przez co naruszona została zasada niedziałania prawa wstecz. W dacie wydania zaświadczenia nr [...] nie obowiązywała ustawa o transporcie drogowym w obecnym brzmieniu, ani nie obowiązywały kary jak powołane w uzasadnieniu decyzji.

W jego ocenie organ administracji winien uzasadnić istnienie normatywnego źródła obowiązku poinformowania organu, który udzielił licencji, o fakcie zbycia pojazdów oraz istnienia podstawy prawnej sankcji nałożonej za brak jego wykonania. W sytuacji, gdy stronie przypisano naruszenie przepisów o transporcie drogowym mające zaistnieć w 2013 r., a organ administracji orzekał w sprawie o nałożenie kary pieniężnej za to naruszenie już pod rządami znowelizowanej ustawy, to winien szczegółowo wskazać w oparciu o jakie przepisy działa. Skarżący powołał się na uchwałę NSA z dnia 10 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OPS 1/06. Zgodnie z jej treścią w odniesieniu do decyzji nakładających karę pieniężną za naruszenie obowiązków wynikających z przepisów prawa stosunek administracyjnoprawny (materialny) pomiędzy stroną a organem administracji publicznej w takiej sprawie nawiązuje się (powstaje) z datą zdarzenia, ponieważ ten moment wyznacza treść obowiązku administracyjnoprawnego, a decyzja administracyjna wydana w takiej sprawie konkretyzuje stosunek administracyjnoprawny oraz potwierdza niejako jego istnienie, określając wysokość sankcji za naruszenie obowiązku, wynikającego z przepisów prawa. Stanem prawnym miarodajnym dla prawnej oceny danego zdarzenia jest stan prawny z daty jego zaistnienia, co jednak nie wyklucza w okolicznościach danej sprawy możliwości stosowania ustawy nowej, jeżeli jest ona względniejsza, co wynika z ogólnych zasad stosowania przepisów prawa represyjnego. Ponadto organ rozpoznający odwołanie pominął w całości i nie odniósł się do twierdzeń i zarzutów skarżącego co do daty początkowej ujawnienia zmian dotyczących pojazdów, a w ocenie strony skarżącej organ był w stanie zauważyć powyższe zmiany niezwłocznie, co czyni uzasadnionym stanowisko skarżącego dotyczące naruszenia art. 92 c ust. 1 pkt 3 ustawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, powołując argumentację przedstawioną wcześniej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W tym zakresie kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy administracji wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ocena sprawy dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego orzeczenia, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. 2019 r. poz. 2325, dalej zwanej: p.p.s.a.) Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sąd może więc wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżony akt także z powodów, które w skardze nie zostały podniesione, a stanowią o wydaniu aktu z naruszeniem prawa. Skarga podlega natomiast oddaleniu w przypadku braku uzasadnionych podstaw zaskarżenia (art. 151 p.p.s.a.).

Organ odwoławczy orzekł na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( u.t.d.) w ich brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Wynika to ze wskazania w decyzji publikacji tekstu jednolitego u.t.d. – Dz.U. z 2019 r., poz. 58 ze zm.

Zdaniem sądu skarżący zasadnie podnosi, iż organ nie podjął się wyjaśnienia dlaczego orzekł na innej podstawie prawnej niż wynikająca z przepisów obowiązujących w okresie sprzedaży pojazdów należących do strony (21 sierpnia 2015 r. i 14 lutego 2017 r.) i dokonania zmiany tytułu prawnego do dysponowania pojazdem ( 28 października 2013 r.).

Należy wskazać, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, iż sankcja administracyjna za naruszenie obowiązków wynikających z przepisów prawa powinna być wymierzona na podstawie przepisów obowiązujących w dacie zdarzenia. W odniesieniu do decyzji nakładających karę pieniężną za naruszenie obowiązków wynikających z przepisów prawa, stosunek administracyjnoprawny (materialny) pomiędzy stroną a organem administracji publicznej nawiązuje się, z datą zdarzenia, ponieważ ten moment wyznacza treść obowiązku administracyjno-prawnego. Decyzja administracyjna wydana w takiej sprawie, konkretyzuje stosunek administracyjnoprawny oraz potwierdza niejako jego istnienie, określając wysokość sankcji za naruszenie obowiązku, wynikającego z przepisów prawa, co prowadzi do wniosku, że stanem prawnym miarodajnym dla prawnej oceny danego zdarzenia, jest stan prawny z daty jego zaistnienia (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 10 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OPS 1/06; ONSAiWSA 2006/3/71). W przypadku wątpliwości, jakie przepisy mają zastosowanie, czy przepis dotychczasowy, czy też nowy, przyjmuje się, że przepis dotychczasowy ma zastosowanie, jeżeli pod jego rządem powstał (zmienił się albo wygasł) stosunek prawny, którego treść została bezpośrednio wyznaczona przez ten przepis. Jeżeli zatem w sprawie mamy do czynienia ze zdarzeniem prawnym, które zaistniało jako zdarzenie zamknięte i zakończone pod rządami dawnego prawa, to skutki tego zdarzenia muszą być oceniane zgodnie z prawem obowiązującym w dacie jego zaistnienia (por. wyrok NSA z 6 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 2385/11, wyrok NSA z 21 listopada 2013 r. sygn. akt II GSK 1186/12, z 16 października 2018 r. sygn. akt IIGSK 732/18, z 9 stycznia 2020 r. sygn. akt II GSK 1367/18, wyrok NSA z 19 sierpnia 2020 r. sygn. akt II GSK 626/18; te i pozostałe powołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Stwierdzone naruszenia, polegające na braku zgłoszenia organowi administracji zmiany danych dotyczących rodzaju i liczby pojazdów samochodowych wykorzystywanych przez skarżącego, miały miejsce w latach 2013, 2015 i 2017. Tym samym za stwierdzone naruszenia kary mogły być nakładane na podstawie przepisów u.t.d. wówczas obowiązujących, w brzmieniu określonym odpowiednio w Dzienniku Ustaw z 2012 roku, poz. 1265, Dz.U. z 2013 roku, poz. 1414 oraz Dz.U. z 2016 roku, poz. 1907.

W wymienionym wyżej okresach załącznik nr 3 do u.t.d. określał naruszenia, które zarzucono skarżącemu w lp.1.8. następująco: "Niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który wydał zaświadczenie na wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne, zmiany danych, o których mowa w art. 8, w wymaganym terminie". Wysokość kary pieniężnej określona była w wysokości 800 zł.

Załącznik nr 3 w dacie orzekania przez organ odwoławczy, w zakresie uchybień przypisanych skarżącemu, posiadał inną redakcję, to jest w l.p. 1.9 stwierdzał "Niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który wydał zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne, zmiany danych, o których mowa w art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę". Wysokość kary za stwierdzone uchybienie wynosiła także 800 zł.

Różnice treści zapisów załącznika sprowadzają się do dodania w okresie późniejszym sformułowania "za każdą zmianę".

Podkreślić należy, że zastosowanie przepisów u.t.d. w brzmieniu obowiązującym w dniu orzekania przez organ odwoławczy prowadzi do naruszenia zasady niedziałania prawa wstecz (lex retro non agit). Oznacza to więc, że zachowanie skarżącego oceniane zostało w świetle przepisów, które nie obowiązywały w czasie gdy naruszył obowiązek zgłoszenia zmian.

Mimo powyżej stwierdzonego uchybienia organu odwoławczego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja może pozostać w obiegu prawnym. Naruszenie prawa materialnego, polegające na określeniu nieprawidłowej podstawy prawnej wydanego orzeczenia, nie miało bowiem wpływu na wynik sprawy. Bezsporne w sprawie pozostaje, iż skarżący nie zgłosił zmiany danych, o których mowa w art. 8 u.t.d. w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Taki obowiązek spoczywał na nim, w myśl przepisu art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d. zarówno gdy sprzedawał 21 sierpnia 2015 r. samochód marki Volvo, gdy sprzedawał 14 lutego 2017 r. samochód marki Mercedes-Benz, jak i dokonywał 28 marca 2017 r. zmiany tytułu prawnego do dysponowania pojazdem marki Volvo/Wecon.

Mimo nowelizacji u.t.d., przepis art. 14 ust. 1 pkt 2 od dnia 15 sierpnia 2013 r. (ustawa z dnia 5 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców – Dz.U. z 2013 r., poz.567) zobowiązywał przewoźnika (oraz wykonującego przewozy drogowe na potrzeby własne – art. 33 ust. 7 u.t.d.) do dokonywania zgłoszeń o zmianie danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Przed tą datą obowiązek zawiadomienia także spoczywał na stronie, z tym że termin na zawiadomienie był krótszy i wynosił 14 dni od dnia powstania zmian.

W sprawie pozostaje także bezsporne, iż skarżący o sprzedaży 2 pojazdów oraz o dokonaniu zmiany tytułu prawnego kolejnego pojazdu nie powiadomił organu administracji w terminie 28 dni. Organ informacje o zmianach powziął z urzędu w dniu 31 października 2018 r.

Zdaniem Sądu niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 92 c ust. 1 u.t.d. z uwagi na fakt, iż od ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Ujawnienie naruszenia nastąpiło w dniu 31 października 2018 r., a zatem organ uprawniony był w terminie 2 lat od tej daty nałożyć karę na stronę. Tak też uczynił, wydając decyzję w dniu 25 lutego 2019 r. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, iż przepisy u.t.d. nie łączą terminu przedawnienia z datą popełnienia danego naruszenia lecz z datą ujawnienia czynu.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

Na podstawie art.15zzs4 ust.3 ustawy z dnia 14 maja 2020r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020r. poz.875 ze zm.) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym gdyż przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla osób w niej uczestniczących. Nadto należy podnieść, że w WSA w Łodzi nie ma możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku

AB/