Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1019/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 5, art. 151 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 46 ust. 4
journal: Dz.U. 2006 nr 129 poz 902
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska,, Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi I.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta W., na wniosek "A" S.A. w W., ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego pn. bezobsługowa stacja bazowa telefonii komórkowej "A" S.A. nr [...] na budynku przy ul. [...] w W.

W dniu 24 czerwca 2009 r. do Urzędu Miejskiego w W. wpłynął wniosek I. K. oraz R. G. o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej zwanej Kpa. W uzasadnieniu pełnomocnik wnioskodawczyń wskazał, że wniosek inwestora narusza art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) nie podaje bowiem charakterystyki planowanej inwestycji, która powinna obejmować wszystkie charakterystyczne parametry techniczne inwestycji oraz dane dotyczące wpływu na środowisko. Narusza to także wyrażoną w art. 174 pkt 2 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą zasadę przezorności, obligującą państwa członkowie Unii Europejskiej do zapewnienia odpowiedniego dla bezpieczeństwa zdrowia i życia ludzkiego poziomu ochrony środowiska na możliwie jak najwcześniejszym etapie postępowania. Pełnomocnik odwołał się do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 31/07, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Go 400/08 oraz WSA w Gliwicach z dnia 28 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Gl 578/08, wnosząc o zobowiązanie inwestora do określenia i podania rzeczywistego oddziaływania inwestycji na środowisko.

Zaznaczył również, że inwestor nie dołączył mapy spełniającej wymogi

z art. 55 ust. 2 pkt 1 upzp, bowiem nie dokonano w niej superpozycji energii wysokiej częstotliwości dla anten, których oddziaływania sumuje się, zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Jednocześnie zwrócił uwagę, że inwestor zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu w związku z art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane oraz art. 140 i art. 143 Kodeksu cywilnego, art. 21 Konstytucji RP, a także art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, nie ma prawa ingerowania w cudzą własność.

W rozpatrywanej sprawie obszar oddziaływania winien być określony z uwzględnieniem miejsc dostępnych dla ludności znajdujących się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny. Tymczasem inwestor nie rozpatrzył tej kwestii przy ujęciu maksymalnie możliwych tiltów elektrycznych oraz mechanicznych po zsumowaniu mocy dla pojedynczej anteny. Organ winien zatem zobowiązać inwestora do podania, czy inwestycja spowoduje jakiekolwiek ograniczenia co do aktualnego jak i przyszłego zagospodarowania terenów, w stosunku do których inwestor nie posiada tytułu prawnego, w odległościach przewidzianych w rozporządzeniu lub w ponadnormatywnym oddziaływaniu pola elektromagnetycznego po ich ustaleniu.

Postanowieniem z dnia [...] r., wydanym na podstawie art. 147, art. 149 § 1 i art. 150 § 1 Kpa, Prezydent Miasta Wodzisławia [...] wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną tego organu z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że I. K. oraz R. G. jako właścicielki nieruchomości graniczących bezpośrednio z terenem inwestycji przy ul. [...] w W. są stronami tego postępowania, posiadają zatem legitymację procesową do złożenia wniosku o jego wznowienie.

Po przeprowadzeniu postępowania pierwszą wydaną w sprawie decyzją z dnia [...] r., nr [...] Prezydent Miasta W. odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] r. nr [...]. Rozstrzygnięcie to zostało oparte o przepis art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. W jego uzasadnieniu organ stwierdził, że ustalenie wpływu inwestycji na środowisko następuje w trybie odrębnego postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, podczas którego następuje ocena inwestycji pod kątem wymagań środowiskowych. Zgodnie z art. 46 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) obowiązującej w chwili orzekania przez organ, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następowało przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych. Na gruncie art. 72 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) katalog decyzji, których wydanie powinno być poprzedzone uzyskaniem przed podmiot zainteresowany takim przedsięwzięciem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach został poszerzony także o decyzję o warunkach zabudowy. Nie obejmuje on jednak decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 52 ust. 3 ustawy o planowaniu nie mógł uzależniać wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy od spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. W ocenie organu niezasadny jest zatem zarzut, że inwestor we wniosku o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie podał ilości anten, ich typów z określeniem ich oddziaływania na środowisko. W ocenie organu szczegółowe informacje odnośnie oddziaływania inwestycji na środowisko inwestor winien złożyć na etapie postępowania w przedmiocie pozwolenie na budowę. Wynika to z pkt IV decyzji z dnia [...] r., nr [...], bowiem w przypadku zakwalifikowania inwestycji do mogących oddziaływać na środowisko inwestor obowiązany będzie uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach.

Zdaniem organu powołane we wniosku o wznowienie postępowania orzeczenia sądów administracyjnych zapadłe w sprawach dotyczących anten telefonii komórkowej nie ujawniają żadnych nowych i istotnych dla sprawy okoliczności, które byłyby organowi wydającemu decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nieznane w dacie wydania decyzji.

W wyniku odwołania od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r., nr [...] uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

W ocenie Kolegium przeprowadzone przez Prezydenta Miasta W. postępowanie wyjaśniające wykazało, że zawarte we wniosku o wznowienie postępowania argumenty oraz orzeczenia sądów nie stanowią ani nowych okoliczności faktycznych, ani nowych dowodów w sprawie w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Przesłanek z tego przepisu nie spełnia bowiem dokonana przez organ ocena materiału dowodowego sprawy czy też zastosowanie w danym stanie faktycznym określonych przepisów prawa lub ich interpretacja. Warunku tego nie wypełnia zatem zarzut dotyczący nieprawidłowości w prowadzeniu postępowania w sprawie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, braku określenia w tej decyzji parametrów technicznych inwestycji, naruszenia wymogu z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu, niezbadanie powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na terenach nieruchomości sąsiednich w rozumieniu § 5 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko i nieuwzględnienia przepisu § 4 tego rozporządzenia.

Kolegium zauważyło, że w obecnym stanie prawnym wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu obejmuje zarówno decyzję o warunkach zabudowy, jak i decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Błędne stanowisko organu pierwszej instancji w tym zakresie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie miało jednakże wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Jednocześnie Kolegium wytknęło organowi pierwszej instancji nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia reprezentacji inwestora. W aktach sprawy znajduje się bowiem niepotwierdzona za zgodność z oryginałem kserokopia ważnego do dnia 17 sierpnia 2009 r. upoważnienia udzielonego A. M. oraz Z. K. przez K. R. Brak jest natomiast upoważnienia dla tej ostatniej osoby udzielonego przez inwestora z prawem substytucji. Tymczasem decyzja z dnia [...] r. (błędnie wskazano decyzję z dnia [...] r.) została skierowana do Z. K. jako pełnomocnika inwestora. Kolegium wskazało Prezydentowi Miasta W. na potrzebę wyjaśnienia w ponownie prowadzonym postępowaniu kwestii reprezentacji inwestora.

Kontynuując postępowanie wznowieniowe, mając na uwadze wskazania co do dalszego postępowania zawarte w decyzji organu odwoławczego, Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] r., nr [...].

W pisemnych motywach tego rozstrzygnięcia organ powołując się na nadesłane przez stronę dokumenty w postaci pełnomocnictw z dnia 31 maja i 20 czerwca 2007 r. oraz

17 sierpnia i 21 września 2009 r. wskazał, że składający w dniu 10 lipca 2008 r. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego Z. K. miał umocowanie do występowania w imieniu inwestora, zaś aktualnym pełnomocnikiem w sprawie jest J. C.

Prezydent Miasta W. wyjaśnił następnie, że wobec wznowienia postępowania na wniosek stron organ ten był ściśle związany przesłankami określonymi w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, które w rozpatrywanej sprawie nie zachodziły. W uzasadnieniu tego stanowiska powtórzył argumentację zawartą w decyzji z dnia [...] r.

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik I. K. oraz R. G. podniósł zarzut naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit.c oraz art. 55 ustawy o planowaniu w związku z § 4 oraz § 5 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w związku z art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77, art. 107 § 3, art.145 § 1 pkt 5 oraz art. 151 § 1 pkt 1 Kpa poprzez uznanie, że kumulacja pola elektromagnetycznego nie jest nową okolicznością faktyczną istniejącą w dniu wydania decyzji pierwotnej, albowiem organ wiedział o tej okoliczności, lecz zaniechał ustalenia tej kwestii doprowadzając do bezpośredniego zagrożenia zdrowia i życia.

Przywołując wyrok WSA w Gliwicach z dnia 25 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 64/10 wskazał, że w rozpatrywanej sprawie dokumentacja oraz decyzja nawet nie wspomina o superpozycji energii wysokiej częstotliwości, co wyklucza tym samym możliwość przyjęcia, iż była ona badana podczas prowadzenia postępowania w trybie zwykłym.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta W. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium ponowiło argumentację zawartą w decyzji z dnia [...] r., nr [...] wskazując, że wymienione we wniosku o wznowienie postępowania argumenty oraz treść orzeczeń sądów nie stanowią nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów w sprawie w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Kolegium stwierdziło więc, że dokonana ocena materiału dowodowego i zastosowanie w danym stanie faktycznym określonych przepisów prawa lub ich interpretacja nie stanowią przesłanki wznowienia postępowania. Zatem podnoszone kwestie dotyczące nieprawidłowości w przeprowadzeniu dotychczasowego postępowania, brak określenia w decyzji parametrów technicznych inwestycji i niezbadanie powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na sąsiednich terenach nie mogły być uznane za nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w chwili orzekania, lecz nie znane organowi wydającemu decyzję.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach I. K., reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniosła o uchylenie powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Skarga oparta została o zarzut naruszenia "w szczególności" przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77, art. 81, art. 107 § 3, art. 149 § 1 i 2 oraz art. 151 § 1 pkt 2 (nie wskazano aktu prawnego) poprzez niezbadanie i niewyjaśnienie, czy podnoszone nowe okoliczności faktyczne mające istotne znaczenie dla sprawy w dniu wydania decyzji były znane organowi, a także § 4 w związku z § 5 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (nie wskazano precyzyjne, którego rozporządzenia zarzut ten dotyczy) poprzez uznanie, że organ pierwszej instancji pomijając zjawisko kumulacji pola elektromagnetycznego, o którym nie wiedział i którego nie badał nie stanowi nowej okoliczności faktycznej.

Uzasadniając zarzut niezbadania zjawiska kumulacji pełnomocnik skarżącej wskazał, że okoliczność ta ma ogromne znaczenie w sprawie wpływając na prawidłowe określenie obszaru oddziaływania inwestycji. Jego zdaniem organ odwoławczy winien ustalić, czy okoliczność ta istniała w dniu wydania decyzji, a następnie czy była ona znana organowi i dać temu wyraz w decyzji. Naruszenie w tym zakresie powoduje, że w istocie nie wiadomo, czy dołączona do wniosku mapa obejmująca obszar oddziaływania inwestycji jest rzetelna, co ma wpływ na wynik sprawy. Pełnomocnik zwrócił również uwagę, że organ odwoławczy nie odniósł się do całości akt sprawy, uzasadnił decyzję w sposób lakoniczny i nie wyjaśnił istoty zastosowania art. 145 § 1 pkt 5 Kpa.

Udzielając odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie ponownie wskazując, że ocena materiału dowodowego sprawy i zastosowanie w danym stanie faktycznym określonych przepisów prawa lub ich interpretacja nie stanowią przesłanki do wznowienia postępowania, nie są bowiem ani nowym dowodem, ani nową okolicznością. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niezbadania zjawiska kumulacji pola elektromagnetycznego Kolegium stwierdziło, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie obligują organu prowadzącego postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego do takich działań, zaś pełnomocnik skarżącej wskazał jedynie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, nie przywołując regulacji nakazującej organom podjęcie przedmiotowych działań. Nawiązując do przywołanego przez pełnomocnika wyroku WSA w Gliwicach z dnia 25 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 64/10 Kolegium podkreśliło, że orzeczenie to zapadło w sprawie dotyczącej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz po wejściu w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Kolegium wskazało, że powyższa ustawa nakazuje analizę powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, jednakże analizy dokonuje organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Akt ten jednak nie obowiązywał w chwili wydawania przez Prezydenta Miasta W. decyzji z dnia [...] r., a proponowana przez pełnomocnika skarżącej interpretacja powstała po jego wejściu w życie. W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji wydając decyzję w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie mógł orzekać w oparciu o obowiązujące wówczas przepisy dotyczące szeroko rozumianej ochrony środowiska, bowiem decyzję o ochronie środowiska można było wydać dopiero po wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, stanowiłoby to bowiem naruszenie właściwości rzeczowej organu właściwego do spraw zagospodarowania przestrzennego.

Nadto organ odwoławczy uznał za bezzasadny zarzut w zakresie rzetelności mapy obejmującej obszar oddziaływania inwestycji z uwagi na brak zbadania zjawiska kumulacji podnosząc, że mapa ta ma obrazować oddziaływanie konkretnej inwestycji, którą inwestor chce zrealizować, bowiem zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu inwestor nie jest obowiązany do przedłożenia mapy określającej oddziaływanie danej inwestycji w kumulacji z innymi podobnymi inwestycjami już zrealizowanymi bądź planowanymi. Zdaniem organu odmienna interpretacja przepisów zawarta w wyrokach sądów administracyjnych, wydawanych pod rządami innych przepisów niż obowiązujące w dniu wydawania decyzji, nie może zostać uznana za przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa.

Na rozprawie w dniu 16 czerwca 2011 r., na wniosek [...] Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R., Sąd dopuścił to Stowarzyszenie do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania, którego przedstawiciel wniósł o uwzględnienie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zawarte w niej zarzuty oraz okoliczności, które Sąd wziął pod rozwagę z urzędu, nie doprowadziły do podważenia zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, pomimo częściowo błędnego jej uzasadnienia.

W punkcie wyjścia rozważań należy stwierdzić, że przedmiotem kontroli sądowej nie jest decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, wydana

w postępowaniu zwyczajnym na podstawie art. 50 i następne ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), lecz decyzja podjęta w wyniku wznowienia tego postępowania, którą odmówiono uchylenia decyzji dotychczasowej z uwagi na brak podstaw do jej uchylenia (art. 151

§ 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa). Fakt ten ma istotne znaczenie w procesie kontroli legalności zaskarżonej decyzji.

Decyzja ostateczna, a taki charakter posiada decyzja Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego pn. bezobsługowa stacja bazowa telefonii komórkowej "A" S.A. Nr [...], korzysta z domniemania mocy obowiązującej. Decyzja taka może zostać wznowiona, tyle tylko że w trybie i na zasadach określonych w kodeksie lub ustawach szczególnych (art. 16 § 1 Kpa). Jedną z możliwości wzruszenia ostatecznej decyzji jest wznowienie postępowania, a instytucja ta umożliwia przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy, mając jednak na względzie ustawowe przesłanki. W rozpoznawanej sprawie do wznowienia postępowania doszło w oparciu o przesłankę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Wynika to wyraźnie z wniosku skarżącej oraz R. G. z dnia 24 czerwca 2009 r. oraz postanowienia Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r. o wznowieniu postępowania. Aczkolwiek organ w podstawie prawnej nie przytoczył tego przepisu, to jednakże został on powołany i omówiony w uzasadnieniu postanowienia ze wskazaniem, że wnioskodawczyniom służy przymiot stron tego postępowania. Zauważyć trzeba, że wnioskodawczynie nie żądały wznowienia postępowania na tej podstawie, że nie brały udziału bez własnej winy w dotychczasowym postępowaniu (wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. § 1 pkt 4 Kpa następuje tylko na żądanie strony). Zatem, w świetle art. 149 § 2 Kpa, postanowienie Prezydenta Miasta stanowiło podstawę do przeprowadzenia postępowania co do wymienionej na wstępie przyczyny wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia sprawy.

Podstawa wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, ma zastosowanie wówczas, gdy spełnione są trzy przesłanki: 1) wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, 2) nowe fakty lub dowody istniały w dniu wydania decyzji lecz nie były znane organowi, 3) ujawnione nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody są istotne dla sprawy. Dodać trzeba, że wymienione przesłanki muszą wystąpić łącznie.

Zgodzić się przyjdzie ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że błędna czy też nowa wykładnia przepisów prawnych nie może stanowić przesłanki wznowienia, gdyż nie jest to ani okoliczność faktyczna, ani nowy dowód w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Podobnie jak dokonanie błędnej oceny stanu faktycznego sprawy pod względem prawnym. Z kolei wydanie decyzji dotychczasowej z rażącym naruszeniem prawa może stanowić podstawę do wzruszenia takiej decyzji, jednakże nie w trybie wznowienia postępowania, gdyż jest to przesłanka nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa). Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zajęło jednoznacznego stanowiska, czy wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy może stanowić podstawę wznowienia. Na tak postawione pytanie, zdaniem Sądu, należy udzielić odpowiedzi twierdzącej (podobnie przyjął NSA w wyroku z dnia 24 lipca 1997 r., sygn. akt I SA/Łd 29/97 – Lex nr 34928). Odróżnić bowiem trzeba błędną ocenę stanu faktycznego sprawy od błędnego ustalenia stanu faktycznego.

W niniejszej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, inwestor we wniosku, który wpłynął do Urzędu Miejskiego w W. w dniu 11 lipca 2008 r. i został uzupełniony pismem z dnia 18 sierpnia 2008 r. nazwę inwestycji określił jako "bezobsługowa stacja bazowa telefonii komórkowej "A" S.A. o nr [...]". Inwestycja miała zostać zrealizowana na dachu budynku usytuowanego na działce na [...] w W. przy ulicy [...]. Wniosek określał granice terenu na kopii mapy w skali 1:500 oraz – jak to określono – charakterystyczne parametry techniczne inwestycji z danymi charakteryzującymi jej wpływ na środowisko. W tym kontekście wskazano, że źródłem emisji promieniowania elektromagnetycznego będą anteny nadawcze, a narażenie ludzi na ponadnormatywne pole elektromagnetyczne wytwarzane przez anteny nie zachodzi. Wskazano nadto, że brak jest konieczności sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Analiza całości materiałów zawartych w aktach w dotychczasowym postępowaniu (przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego) wskazuje, że inwestor nie dołączył do wniosku szczegółowej kwalifikacji przedsięwzięcia zawierającej m. in. uwarunkowania powiązań z innymi przedsięwzięciami, a w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się w obszarze, na który oddziaływać będzie przedsięwzięcie. Brak przy tym informacji, czy na tym terenie istnieje lub planuje się do realizacji przedsięwzięcie tego samego rodzaju.

Niewątpliwie zatem wskazywane przez wnioskodawczynie w tym zakresie okoliczności można i należało uznać za nowe okoliczności faktyczne, które istniały w dacie orzekania, a które nie były znane organowi, który wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przyznał to zresztą Prezydent Miasta W. (pracownik organu powołując się na udzielone upoważnienie) w piśmie z dnia 20 sierpnia 2008 r., a zatem już po wznowieniu postępowania, skierowanym do inwestora, w którym wezwano "do uzupełnienia wniosku" odnośnie kwestii wyszczególnionych w 7 punktach tego pisma.

Jednakże, zgodnie z wcześniejszymi stwierdzeniami, nie każde ujawnienie się nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji lecz nieznanych organowi stanowi wystarczającą podstawę do przyjęcia, że spełniona została przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Konieczne jest wykazanie, że te nowe okoliczności faktyczne są istotne dla wyniku sprawy. Otóż należy stwierdzić, że dotychczasowa decyzja wydana została w dniu [...] r., a zatem w stanie prawnym obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). W obowiązującym wówczas stanie prawnym zagadnienia dotyczące przedsięwzięć powiązanych technologicznie, w tym kumulowanie się oddziaływań, konieczność sumowania parametrów dla przedsięwzięć tego samego rodzaju, o czym mowa w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), stanowiły element oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ocenę taką dokonywano w ramach postępowania dotyczącego środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Zgodnie z obowiązującym do dnia 14 listopada 2008 r. przepisem art. 46 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następowało przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, nie zaś przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy terenu (ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego). Zatem ujawnienie się tych nowych okoliczności faktycznych nie można uznać za istotne dla wyniku sprawy o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, skoro kwestie te winny zostać rozpatrzone w toku odrębnego postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, które poprzedzało postępowanie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Nie budzi zaś wątpliwości, że z uwagi na rodzaj i zakres robót budowlanych dla tego zamierzenia budowlanego wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie ocena, czy zamierzenie budowlane w postaci budowy bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej zalicza się do przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania dotychczasowej decyzji, winno było nastąpić w odrębnym postępowaniu, a rzeczą inwestora było przedłożyć ostateczną decyzję w sprawie środowiskowych uwarunkowań (ustalającą bądź umarzającą postępowanie) organowi administracji architektoniczno-budowlanej, właściwemu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, nie zaś organowi orzekającemu w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Powoływanie się na wyrok WSA w Gliwicach z dnia 25 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/GL 64/10 i zajęte w nim stanowisko jest o tyle nietrafne, gdyż sprawa którą rozpoznawał Sąd w tamtym postępowaniu dotyczyła środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.

Przyjęcie takiego poglądu nie oznacza, że w postępowaniu w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego charakterystyczne parametry techniczne inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko pozostają poza sferą zainteresowania właściwego organu. Przeciwnie, na co już zwrócono uwagę, zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dane w tym zakresie będące charakterystyką inwestycji winny być zawarte we wniosku względnie w dokumencie stanowiącym załącznik do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, a obowiązkiem organu jest poddać taki dokument własnej ocenie, nie wykluczając dowodu przeciwko treści takiego dokumentu (por. wyroki NSA z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1723/09, z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 845/09, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt II SA/GL 1131/10 – publ: http//orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ administracji publicznej nie może bowiem poprzestać jedynie na twierdzeniu inwestora, powołując się na prywatny dokument, że dana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć negatywnie oddziaływujących na środowisko.

W rozpoznawanej sprawie inwestor złożył organowi charakterystyczne parametry techniczne inwestycji i dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko oraz mapę określającą granice terenu inwestycji. Zupełnie oddzielnym zagadnieniem jest, czy organ wydając w dniu [...] r. decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego właściwie ocenił materiał dowodowy, którym dysponował i w konsekwencji zastosował przepisy materialnoprawne stanowiące podstawę do wydania decyzji. Kwestia ta mogłaby stanowić przedmiot rozważań w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 in fine Kpa). Dla wyniku niniejszej sprawy nie ma również znaczenia, czy inwestor do wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dołączył ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych wynika zresztą, że toczy się przed Starostą W. odrębne postępowanie wznowieniowe w sprawie o pozwolenie na budowę.

Całokształt przedstawionych rozważań skłania do konkluzji, że - zdaniem Sądu -kontrolowana decyzja pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, na które powołuje się zawarte w niej rozstrzygnięcie (art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa). Sąd nie jest w stanie odnieść się do innych jeszcze zarzutów strony skarżącej. Autor skargi, będący profesjonalnym pełnomocnikiem, nie zadbał bowiem o precyzyjne przytoczenie nazwy aktów prawnych i wskazanie przepisów, które miały zostać naruszone.

Z tych wszystkich powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).