Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 143/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-07-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Halina Chitrosz po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od października 2005 r. do stycznia 2006 r. postanawia - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

W dniu 16 stycznia 2013 r. A sp. z o.o. w W. reprezentowana przez Prezesa Zarządu M. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od października 2005 r. do stycznia 2006 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w dniu 24 maja 2011 r. odebrała dwie decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. wydane w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od października 2005 r. do stycznia 2006 r. oraz podatku od towarów i usług za wrzesień 2005 r., jednak ze względu na zły stan zdrowia nie była w stanie w ustawowym terminie sporządzić i wnieść do sądu skargi czyniącej zadość wymaganiom profesjonalnie przygotowanego pisma procesowego obejmującego wszystkie istotne okoliczności sprawy.

Reprezentująca skarżącą Prezes Zarządu wyjaśniła, że od siedmiu lat leczy się [........] Na potwierdzenie tej okoliczności złożyła szereg zaświadczeń lekarskich odnoszących się do stanu jej zdrowia: z 6 grudnia 2006 r., 28 stycznia 2010 r., 10 maja 2011 r., 28 października 2011 r., 24 maja 2012 r., 19 listopada 2012 r. oraz 11 stycznia 2013 r., z których wynika, że początkowo zdiagnozowano u niej sytuację [...............], następnie [........], a ostatecznie w sierpniu 2011 r. chorobę [...] Do stawianych diagnoz dostosowywane było leczenie, co powodowało okresowe dalsze pogorszenia stanu zdrowia skutkujące koniecznością hospitalizacji w okresie od 19 listopada do 21 grudnia 2009 r. oraz od 22 marca do 4 kwietnia 2012 r. Skutkowało to koniecznością długotrwałego przyjmowania, nie przynoszących poprawy, silnych leków [...] oddziałujących na centralny układ nerwowy. Oczekiwane skutki w postaci względnej poprawy samopoczucia przyniosło dopiero leczenie zastosowane począwszy od marca 2012 r.

W związku z tym w pierwszym możliwym momencie, w którym była w stanie w sposób logiczny zebrać i ustosunkować się do całości zgromadzonego materiału dowodowego tj. 16 stycznia 2013 r. sporządziła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie oraz niniejszy wniosek.

M. S. wyjaśniła również, że jest prezesem jednoosobowego zarządu w skarżącej spółce, która ze względów finansowych nie zatrudnia żadnego pracownika, który mógłby w jej imieniu sporządzić skargę.

Ponadto dodała, że w dniu 8 maja 2011 r. ze względów zdrowotnych wypowiedziała pełnomocnictwo radca prawny V. M. G., która reprezentowała spółkę przed organami podatkowymi, a spółka nie dysponowała środkami na wynajęcie innego prawnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej "ppsa", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Z kolei przepis art. 87 ppsa stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych (§ 5).

Na wstępie wskazać należy, że wniosek skarżącej został złożony w ustawowym terminie i że dokonała ona również czynności, co do której wnosi o przywrócenie terminu.

Rozpatrując złożony wniosek należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że wniosek ten został złożony po upływie roku od uchybionego terminu, co oznacza że jego przywrócenie jest możliwe jedynie w wyjątkowych przypadkach.

Przywrócenie terminu w rozpatrywanej sprawie byłoby zatem możliwe, w drodze wyjątku, gdyby sąd stwierdził istnienie w sprawie niniejszej ustawowej przesłanki braku winy strony w niedotrzymaniu terminu do wniesienia skargi. O braku winy strony w uchybieniu terminu, można mówić jedynie w sytuacji, gdy istniały przeszkody nie do przezwyciężenia tj. takie, których skarżący przy zachowaniu należytej staranności i dołożeniu maksymalnego w danych warunkach wysiłku nie mógł usunąć. Uniknięcie negatywnych skutków niezachowania terminu do dokonania czynności procesowej wymaga więc, uprawdopodobnienia braku winy, polegającego na niedołożeniu należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej o swoje interesy. (por. wyrok NSA z 21 grudnia 2006r. sygn. akt I FSK 374/06, lex nr 262725).

Zauważyć należy, że zasadniczym powodem uchybienia terminu wskazywanym przez skarżącą była długotrwała, trudna do zdiagnozowania, a w konsekwencji do skutecznego leczenia choroba.

Nie ulega wątpliwości, że choroba, na którą cierpi skarżąca ma negatywny wpływ na jej funkcjonowanie zarówno w życiu osobistym jak i zawodowym. Niemniej jednak rozpatrując wniosek sąd zobligowany jest do zbadania, czy jej wystąpienie wyczerpuje przesłankę braku winy skarżącej, która uzasadniałaby uwzględnienie wniosku.

Dokonując oceny wskazanych we wniosku okoliczności stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała w sposób przekonujący jej istnienia w sprawie. Z przedstawionych zaświadczeń lekarskich nie wynika bowiem w sposób jednoznaczny, że poza dwoma okresami hospitalizacji tj. 19 listopada - 21 grudnia 2009 r., 22 marca – 4 kwietnia 2012 r. (z których żaden nie przypada w terminie do wniesienia skargi), reprezentująca skarżącą Prezes Zarządu nie była w stanie przy zachowaniu należytej staranności podjąć działań zmierzających do zachowania terminu do wniesienia skargi.

Oceniając przedłożone przez skarżącą zaświadczenia należy również mieć na względzie, że z ostatniego z nich tj. zaświadczenia z dnia 11 stycznia 2013 r., a więc z okresu bezpośrednio poprzedzającego złożenie przedmiotowego wniosku wynika, że od listopada (2012 r.) nastąpiło pogorszenie stanu zdrowia, objawiające się bardzo silnymi zaburzeniami koncentracji, pamięci, które w znacznym stopniu mogą negatywnie wpływać na codzienne funkcjonowanie pacjentki.

Jeżeli zatem w wynikającym z ww. zaświadczenia nasileniu choroby reprezentująca skarżącą Prezes Zarządu jest w stanie samodzielnie przygotować blisko 60 stronnicową skargę, to w ocenie sądu brak jest podstaw do przyjęcia, że w sprawie niniejszej zaistniały szczególne okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu do dokonania czynności, po upływie roku od jego uchybienia.

Z tej przyczyny, na podstawie art. 86 § 1 ppsa, sąd orzekł jak w sentencji.