Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2926/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), sędzia WSA Jacek Kaute, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 września 2019 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej NUS) prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku P. S.A. z/s w W. (dalej P.) na podstawie własnego tytułu wykonawczego z 13 lipca 2018 r., obejmującego zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2018 r. w kwocie należności głównej 771.919.00 zł oraz odsetek 3.045.40 zł.

Zawiadomieniem z 16 lipca 2018 r. NUS dokonał zajęcia rachunku bankowego P. w banku [...] S.A. Zawiadomienie o zajęciu wraz z tytułem wykonawczym doręczono zobowiązanej 19 lipca 2018 r. Dłużnik zajętej wierzytelności odebrał zawiadomienie w dacie jego wystawienia.

Wobec wyegzekwowania należności głównej oraz odsetek za zwłokę, NUS, zawiadomieniem z 17 lipca 2018 r., dokonał zmiany wysokości zajęcia do kwoty 46.523,20 zł stanowiącej naliczone koszty egzekucyjne. W związku z uiszczeniem przez P. wspomnianych kosztów, NUS, zawiadomieniem z 20 lipca 2018 r., dokonał uchylenia zajęcia rachunku bankowego w banku [...] S.A.

Pismem z 26 lipca 2018 r. P. wniosła zarzuty do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z 13 lipca 2018 r., które oparła na naruszeniu przez NUS:

1) art. 6 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm. dalej Upea), poprzez przyjęcie, że P. uchylała się od ciążącego na niej obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług za maj 2018 r. pomimo, że przed upływem terminu płatności tego podatku złożyła wniosek o rozłożenie jego zapłaty na raty oraz wniosek o wstrzymanie czynności egzekucyjnych;

2) art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. dalej Kpa) w zw. z art. 18 Upea, poprzez niepodjęcie przez organ egzekucyjny czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. ustalenia okoliczności braku zapłaty przez P. podatku od towarów i usług za maj 2018 r., a tym samym ustalenia czy istnieją przestanki do zastosowania względem zobowiązanej środków egzekucyjnych;

3) art. 8 Kpa w zw. z art. 18 Upea, poprzez prowadzenie postępowania egzekucyjnego w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania jego uczestników do władzy publicznej przejawiające się:

- zastosowaniem wobec Spółki środków egzekucyjnych, pomimo że P. złożyła wnioski o rozłożenie zobowiązania podatkowego na raty i o wstrzymanie czynności egzekucyjnych, co czyniło działanie organu egzekucyjnego sprzecznym także z wynikającą z art. 8 Kpa zasadą proporcjonalności;

- przeprowadzeniem egzekucji zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2018 r. pomimo prowadzenia przez organ egzekucyjny z P. korespondencji dotyczącej rozłożenia zapłaty przedmiotowego podatku na raty;

- zastosowaniem względem P. przymusu administracyjnego w formie blokady rachunków bankowych pomimo, że nie doręczono zobowiązanej dokumentu będącego podstawą prawną przedmiotowego zajęcia, jak również decyzji administracyjnej dotyczącej złożonego przez nią wniosku o rozłożenie zobowiązania podatkowego na raty;

4) art. 33 § 1 pkt 8 w zw. z art. 7 § 2 Upea, poprzez zastosowanie względem zobowiązanej zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, uniemożliwiającego wykonywanie działalności statutowej, w momencie gdy P., zgodnie ze złożonym wnioskiem z 25 czerwca 2018 r., zainteresowana była dobrowolną ale ratalną spłatą zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2018 r.;

5) art. 33 § 1 pkt 2 Upea, wszczęcie postępowania egzekucyjnego pomimo braku wymagalności objętego tytułem wykonawczym obowiązku, wobec niezakończenia się postępowania z wniosku P. o rozłożenie na raty zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2018 r.

W związku z tak sformułowanymi zarzutami P. wniosła o niezwłoczny zwrot kosztów postępowania egzekucyjnego w wysokości 46.523.20 zł wobec zastosowania środków egzekucyjnych bez podstawy prawnej oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. NUS uznał zarzuty złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 2, 6 i 8 Upea za nieuzasadnione.

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej DIAS), w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kpa oraz art. 18, art. 33 § 1 pkt 2, 6 i 8 oraz art. 34 § 4 i § 5 Upea, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu DIAS wskazał, że w dacie wystawienia tytułu wykonawczego zobowiązanie w podatku od towarów i usług za maj 2018 r. było wymagalne. Samo zaś złożenie wniosku o rozłożenie na raty, przy jednoczesnym braku w obrocie decyzji uwzględniającej ów wniosek, pozostawało bez wpływu na możliwość wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Organ drugiej instancji uznał również, że nie było podstaw do stwierdzenia niedopuszczalności egzekucji, gdyż należność, stanowiąca podatek od towarów i usług, mieściła się w zakresie przedmiotowym egzekucji administracyjnej. Ponadto również P. spełniała kryteria do uznania jej za zobowiązanego, podlegającego jurysdykcji Rzeczypospolitej Polskiej, ponieważ nie odnosił się do niej żaden z wyjątków przewidzianych art. 14 Upea. DIAS podkreślił również, że 4 lipca 2018 r. zobowiązanej zostało doręczone upomnienie do zapłaty wspomnianej należności. Wskazał również, że skoro spółka dobrowolnie nie uiściła zaległości w podatku od towarów i usług, to w świetle art. 6 § 1a Upea wierzyciel nie tylko miał prawo ale wręcz obowiązek podjęcia działań zmierzających do wyegzekwowania tej zaległości. Zdaniem DIAS, nie sposób było wyprowadzić istnienia prawnego obowiązku odstąpienia od podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych z normy określającej zasadę działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa, gdyż to właśnie przepisy prawa nakazywały wierzycielowi wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Prawnego obowiązku odstąpienia od wszczęcia egzekucji DIAS nie dopatrzył się również w zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Zasada ta nie może bowiem wywoływać skutku w postaci odstępowania przez organy od powinności nałożonych na nie przez prawo, choćby powinności te niosły konsekwencje uciążliwe dla obywatela.

DIAS nie podzielił także zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego poprzez dokonanie zajęcia rachunku bankowego. W jego ocenie, organ egzekucyjny przede wszystkim winien stosować środki prowadzące bezpośrednio do wykonania obowiązku. Dopiero spośród tych środków należało zastosować ten najmniej uciążliwy dla zobowiązanego. Zdaniem DIAS, zajęcie rachunku bankowego stanowi jeden z mniej uciążliwych środków egzekucyjnych. W przypadku bowiem prowadzenia takiej egzekucji strona zostaje ograniczona w prawie udzielania zleceń rozliczeń pieniężnych i to jedynie do wysokości należności podlegających egzekucji. Rachunek pozostaje otwarty, a strona może dysponować swobodnie nadwyżką ponad zajętą kwotę.

DIAS wyjaśnił następnie, że zarzut z pkt 1 pisma z 26 lipca 2018r. został słusznie potraktowany przez NUS jako zarzut oparty na art. 33 § 1 pkt 6 Upea. Z kolei zastrzeżenia wskazane w pkt 2 i 3 w ogóle nie mogły zostać uznane jako podstawy zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Natomiast odnośnie wniosku P. o zwrot kosztów egzekucyjnych DIAS wyjaśnił, że nie podlegał on procedowaniu w ramach postępowania wszczętego poprzez wniesienie zarzutów do postępowania egzekucyjnego. Ustawodawca przewidział bowiem dla strony kwestionującej prawidłowość naliczenia kosztów egzekucyjnych inną ścieżkę prawną oraz inny środek zaskarżenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. wniosła o:

1) uchylenie postanowień organów obu instancji;

2) stwierdzenie, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji administracyjnej objętej tytułem wykonawczego z dnia 13 lipca 2018 r. było niezgodne z prawem;

3) orzeczenie obowiązku zwrotu na rzecz P. pobranych należności w wysokości 36.523,20 zł z tytułu kosztów egzekucyjnych wraz z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi na rachunek bankowy skarżącej;

4) zasądzenie na rzecz P. zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

P. zarzuciła DIAS naruszenie:

1) art. 33 § 1 pkt 6 w zw. z art. 6 § 1 Upea, poprzez przyjęcie, że dopuszczalne jest prowadzenie przeciwko P. egzekucji administracyjnej dotyczącej podatku od towarów i usług za maj 2018 r., pomimo, iż zobowiązana nie uchylała się od wykonania ciążącego na niej obowiązku zapłaty podatku, a jedynie, na podstawie wniosku z 25 czerwca 2018 r., wniosła o rozłożenie jego płatności na raty, a następnie błędne przyjęcie, że naliczenie kosztów egzekucyjnych w wysokości 46.523,20 zł było zgodne z prawem;

2) art. 18 Upea w zw. z art. 7, art. 77 i art. 8 Kpa, poprzez brak merytorycznego rozpoznania całości sprawy, części stawianych zarzutów dotyczących niezasadności prowadzenia przeciwko P. postępowania egzekucyjnego i naliczenia kosztów egzekucyjnych dotyczącego zapłaty podatku od towarów i usług za maj 2018 r., a tym samym niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nierozpatrzenie całego materiału dowodowego sprawy, w tym w szczególności poprzez uznanie, że organy administracji nie mają w warunkach sprawy niniejszej obowiązku odniesienia się do części zarzutów stawianych przez P., skoro w ich ocenie nie mieszą się one w katalogu zarzutów zawartych w treści w art. 33 § 1 Upea.

DIAS, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z 8 stycznia 2018 r. P. wskazała, że modyfikuje zawarty w skardze wniosek o orzeczenie obowiązku zwrotu na rzecz P. pobranych należności w wysokości 36.523,20 zł z tytułu kosztów egzekucyjnych wraz z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi w ten sposób, iż wspomniane koszty określa w kwocie 46.523,20 zł wraz z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi. Skarżąca wyjaśniła, że kwota 36.523,20 zł została podana omyłkowo wskutek omyłki pisarskiej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1308 ze zm., dalej Ppsa) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także postanowienie, rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie natomiast do art. 120 Ppsa, w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Z treści wniesionej skargi wynika, że jej autor kwestionuje dopuszczalność prowadzonej egzekucji, a to z uwagi na fakt, iż zobowiązana nie uchylała się od wykonania ciążącego na niej obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług za maj 2018 r. Wręcz przeciwnie, wyrażała chęć uregulowania tej należności, lecz w oparciu o układ ratalny. Sąd stwierdza, że poza sporem jest, iż P. ostatniego dnia terminu płatności wniosła o rozłożenie na raty wspomnianego zobowiązania. Ów wniosek opatrzyła rzeczowym uzasadnieniem. Organ egzekucyjny, mimo zaproponowanego przez podatnika układu ratalnego, przystąpił jednak do egzekwowania należności głównej oraz odsetek za zwłokę. Dokonał zajęcia rachunku bankowego spółki, na którym, jak wynika z akt sprawy, znajdowały się środki pozwalające na zaspokojenie powstałej zaległości.

Zdaniem Sądu, działanie organu egzekucyjnego było zgodne z prawem, a zatem kluczowy w tej sprawie zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej słusznie został uznany za nieskuteczny.

Należy zauważyć, że art. 6 § 1 Upea stanowi, iż w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Skarżąca nie uiściła zobowiązania w terminie płatności. Nie uczyniła tego również po otrzymaniu stosownego upomnienia. Obiektywnie rzecz ujmując wierzyciel miał zatem podstawy aby wystawić tytuł wykonawczy, na podstawie którego organ egzekucyjny wszczął i prowadził postępowanie egzekucyjne.

Zdaniem Sądu, zasadnicze znaczenie w tej sprawie ma skutek prawny jaki wywołuje złożenie wniosku o rozłożenie zaległości na raty na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Przepisy obwiązującego prawa wskazują, że samo złożenie takiego wniosku w ogóle nie tamuje możliwości prowadzenia egzekucji. Dopiero rozłożenie na raty spłat należności pieniężnej stanowi, zgodnie z art. 56 § 1 pkt 1 Upea, przesłankę obligatoryjnego zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Wówczas, gdyby organ prowadził egzekucję w warunkach zaistnienia wspomnianej podstawy obligatoryjnego jej zawieszenia, automatycznie zasadny byłby zarzut oparty na art. 33 § 1 pkt 2 Upea stanowiącym, że podstawą owego zarzutu może być rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej.

Jeśli chodzi zaś o zarzut dotyczący niedopuszczalności egzekucji to w tym zakresie trafnie wypowiedział się organ odwoławczy orzekający w tej sprawie. Należność, stanowiąca podatek od towarów i usług, mieściła się w zakresie przedmiotowym egzekucji administracyjnej. Ponadto również P. spełniała kryteria do uznania jej za zobowiązanego, podlegającego jurysdykcji Rzeczypospolitej Polskiej, ponieważ nie odnosił się do niej żaden z wyjątków przewidzianych art. 14 Upea. Nie było zatem żadnych przeszkód o charakterze podmiotowym i przedmiotowym, które nakazywałyby organowi egzekucyjnemu uwzględnienie zarzutu opartego na art. 33 § 1 pkt 6 Upea.

Podatnik upatruje zaś bezskuteczności egzekucji w fakcie braku podstaw do stwierdzenia, że uchylał się od zapłaty zobowiązania, gdyż był gotowy uiścić całą należność, jednakże w oparciu o zaproponowany układ ratalny. Nie jest natomiast prawdą, że DIAS nie odniósł się do całej przedstawionej w związku z tym argumentacji odwołania. W szczególności, że nie ocenił wywodów opartych na naruszeniu przez organ egzekucyjny zasad ogólnych postępowania administracyjnego (zasady zaufania do organów, zasady prawdy obiektywnej, zasady uwzględniania słusznego interesu obywatela), które to zasady znajdują zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym na mocy art. 18 Upea. Organ uznał jedynie, że wspomniane przepisy normujące zasady ogólne, same w sobie, nie stanowią podstawy zarzutu wobec prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Nie oznacza to jednak, że nie wyjaśnił podatnikowi powodów, dla których nie doszło do naruszenia tych zasad w kontekście oceny zasadności zarzutu opartego na art. 33 § 1 pkt 6 Upea.

Sąd podziela stanowisko wyrażone przez DIAS, a także prezentowane w wyrokach NSA z 7 grudnia 2016 r., II FSK 3197/14 i z 9 września 2019 r., II FSK 3083/17, że w sytuacji złożenia wniosku o rozłożenie na raty płatności zobowiązania podatkowego, wierzyciel może odstąpić od podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes publiczny (na przykład obawa bezskuteczności egzekucji w wypadku zwłoki w jej wszczęciu), ale nie ma prawnego obowiązku odstąpienia od podjęcia takich czynności. W szczególności nie można wyprowadzić istnienia prawnego obowiązku odstąpienia od podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych z normy określającej zasadę z art. 8 Kpa, ponieważ pogłębianie zaufania obywateli do organów Państwa nie może odbywać się poprzez odstępowanie przez te organy od powinności nałożonych na nie przez prawo, choćby powinności te niosły uciążliwe konsekwencje dla obywatela. W literaturze podkreśla się, że przepis art. 6 § 1 Upea nie określa terminu podjęcia czynności przez wierzyciela bądź organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem, to jednak kierując się treścią przepisu art. 6 § 1a Upea, przyjąć należy, że podjęcie czynności powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki (por. M. Masternak, "Wierzyciel w egzekucji administracyjnej", w: red. S. Fundowicz, J. Niczyporuk, J. Radwanowicz, "System egzekucji administracyjnej", Warszawa 2004 r., s. 160; wyrok NSA z 19 listopada 2010 r., II FSK 1957/10, wyrok WSA w Bydgoszczy z 24 listopada 2010 r., I SA/Bd 880/10). Wobec tego w rozpoznanej sprawie organ nie dysponował możliwością rezygnacji z wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a następnie samej egzekucji z uwagi na podnoszoną przez skarżącą okoliczność wnioskowania o zastosowanie ulgi, bowiem nie skutkowały one odpadnięciem podstawy prawnej egzekucji (por. wyrok NSA z 9 marca 2016 r., II FSK 259/14).

Nie znajduje w związku z tym oparcia w materiale dowodowym sprawy teza podatnika, że prawdziwą intencją pospiesznego wszczęcia egzekucji było naliczenie kosztów postępowania egzekucyjnego i obciążenie nimi spółki. Wskazać należy, że zastosowany w przepisie art. 6 § 1 Upea zwrot "powinien" oznacza "ma obowiązek", a "uchylanie się od wykonania obowiązku" to niepodjęcie przez zobowiązanego działań zmierzających do jego wykonania. W przypadku obowiązku o charakterze pieniężnym jest to równoznaczne z niewywiązaniem się z niego w terminie płatności (por. wyrok NSA z 19 listopada 2010 r., II FSK 1957/10).

W sprawie spółce doręczono upomnienie wzywające do uregulowania przedmiotowej należności pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zobowiązana powinna była więc już w tym czasie uregulować należne zobowiązanie nie zwlekając z uiszczeniem podatku do czasu rozpoznania sprawy dotyczącej przyznania ulgi lub też odmowy jej przyznania.

Niezależnie od powyższych rozważań, zauważyć należy, na co zwrócił uwagę NSA w ww. wyroku z dnia 7 grudnia 2016 r., powołując się na orzeczenie z dnia 9 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 259/14, że nie bez znaczenia jest argument, iż składanie przez każdego zobowiązanego do zapłaty podatku wniosków zmierzających do uzyskania ulgi, prowadziłoby do konieczności każdorazowego odczekania do czasu wydania ostatecznej decyzji w sprawie takiego wniosku i to niezależnie od tego ile razy taki wniosek (z powołaniem na coraz to inne powody) zostanie złożony. Uniemożliwiłoby to realizację zasady obowiązkowego wszczynania egzekucji ustanowionej w art. 6 Upea, gdyż w tym czasie zobowiązany mógłby skutecznie i bez ryzyka usunąć majątek spod egzekucji. Ratio legis wskazanych wyżej regulacji wiąże się zatem z zapobieżeniem sytuacji, w której zobowiązany mógłby poprzez dowolne wnioskowanie odraczać rozpoczęcie przymusowego ściągania należności (i w tym okresie wyzbywać się podlegającego egzekucji majątku) lub przerywać prowadzone już przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne. Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że wobec samego faktu niezapłacenia należności w terminie, organy podatkowe były umocowane do wystawienia tytułu egzekucyjnego i podjęcia czynności w sprawie (por. wyrok NSA z 15 lutego 2013 r., II FSK 1316/11). Sąd oczywiście nie twierdzi, że PMB miała takie właśnie intencje, lecz należy mieć na względzie również sytuację wierzyciela i organu egzekucyjnego, które nie wiedzą jakie zamiary ma podatnik. Trudno zatem wymagać, aby wierzyciel (będący zarazem organem właściwym w sprawie ulgi podatkowej) na podstawie art. 56 § 1 pkt 4 Upea doprowadzał każdorazowo do zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

Prawidłowo DIAS odniósł się również do zarzutu dotyczącego zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, opartego na art. 33 § 1 pkt 8 Upea. Z akt nie wynika bowiem, aby NUS miał do wyboru kilka równie skutecznych środków. Skarżąca w toku postępowania również takiego dostępnego organowi środka nie wskazała.

Niezasadny okazał się również wniosek podatnika o orzeczenie obowiązku zwrotu pobranych należności w wysokości 46.523,20 zł z tytułu kosztów egzekucyjnych wraz z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi.

Należy mieć bowiem na uwadze, że jeśli podatnik kwestionuje wysokość kosztów egzekucyjnych winien bowiem uruchomić tryb przewidziany w art. 64c § 6a i § 7 Upea, gdyż postanowienie ostateczne wydane w sprawie kosztów egzekucyjnych stanowi odrębny przedmiot zaskarżenia do sądu administracyjnego.

Podatnik może również wnosić o umorzenie tych kosztów w przypadkach przewidzianych w art. 64e § 1 Upea i ewentualne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie również będzie miał prawo zaskarżyć.

Sąd zdaje sobie sprawę, że P. swój wniosek o zwrot kosztów opiera jednak na innych okolicznościach, a mianowicie na stanowisku o zasadności stawianych zarzutów wobec postępowania egzekucyjnego, a w szczególności na bezzasadności naliczenia tych kosztów wobec niedopuszczalności samej egzekucji. Zdaniem Sądu, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej jednak nie wystąpiła, a zatem nie można twierdzić, że naliczenie kosztów było niezgodne z prawem. Za nieuprawnioną uznać należało też tezę, że prawdziwą intencją tak pospiesznego wszczęcia egzekucji było naliczenie kosztów postępowania egzekucyjnego i obciążenie nimi spółki. W ocenie Sądu, zajmując rachunek spółki NUS wykonywał zasadniczą dyrektywę postępowania egzekucyjnego, tj. skuteczności egzekucji. Zajęcie egzekucyjne wywołuje natomiast skutek w postaci naliczenia kosztów egzekucyjnych o czym skarżąca została pouczona w treści upomnienia z 28 czerwca 2018 r.

Niezasadne okazały się zatem oba zarzuty skargi. Sąd nie dopatrzył się również innych uchybień, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonego aktu z obrotu prawnego.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 Ppsa, skargę oddalił.