Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 505/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 685
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
article: art. 120, art. 121, art. 124, art. 210 § 4, art. 217 § 2, art. 219
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 119 pkt 3, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 200
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 października 2022 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za wrzesień 2020 roku i październik 2020 roku I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego Poznań-Jeżyce postanowieniem z dnia 4 października 2021 r. nr [...] przedłużył P. P. termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za wrzesień 2020 r. oraz październik 2020 r. do dnia 31 grudnia 2021 r., w związku z prowadzoną przez organ podatkowy weryfikacją tego rozliczenia w ramach prowadzonego postępowania podatkowego.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że podatnik w dniu 26 listopada 2020 r. złożył deklarację dla podatku od towarów i usług VAT-7 za wrzesień 2020 r. z wykazaną nadwyżką podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w terminie 60 dni w wysokości [...] zł. Z kolei w dniu 19 listopada 2020 r. podatnik złożył plik [...] za październik 2020 r. z wykazaną w części deklaracyjnej pliku kwotą do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w terminie 60 dni w wysokości [...] zł. Zdaniem organu wobec ustalonego w sprawie stanu faktycznego wątpliwości budzi m. in. zadeklarowanie przez podatnika w rozliczeniach za wrzesień 2020 r. i październik 2020 r. podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez kontrahentów: R. W. [...], E. sp. z o.o. oraz O. sp. z o.o., tytułem czynności, które jak wynika z ustaleń przeprowadzonej kontroli podatkowej, nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Jednocześnie organ zaznaczył, że dodatkowego zweryfikowania wymaga rozliczenie przez podatnika w powyższych okresach, faktur wystawionych na rzecz kontrahentów: R. W. [...] oraz E. sp. z o.o., które według ustaleń stwierdzonych w toku kontroli podatkowej, opisują czynności, które nie zostały faktycznie wykonane. Wobec powyższego organ stwierdził, że celem określenia rzeczywistego przebiegu transakcji zawartych przez podatnika z powyższymi podmiotami, konieczne będzie przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego i uzupełnienie materiału zgromadzonego w toku kontroli podatkowej.

W zażaleniu na powyższe postanowienie strona wniosła o uchylenie postanowienia w całości oraz umorzenie postępowania.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2022 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania organ wyjaśnił, że w przedmiocie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za badany okres organ pierwszej instancji wydał postanowienia: z 11 stycznia 2021 r. do 31 marca 2021 r., doręczone 12 stycznia 2021 r., z 16 marca 2021 r. do 30 czerwca 2021 r., doręczone 17 marca 2021 r., z 9 czerwca 2021 r. do 31 października 2021 r., doręczone 18 czerwca 2021 r.

W ocenie organu odwoławczego warunek przewidziany w art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm. – dalej: "u.p.t.u.") zakładający, że przed upływem ustawowego terminu zwrotu podjęte zostały czynności zmierzające do zweryfikowania jego zasadności, lecz nie dały one jeszcze rezultatu lub jest on niejednoznaczny, został spełniony.

Zdaniem organu w sprawie zaistniały obiektywne okoliczności uzasadniające dodatkową weryfikację zwrotu podatku za wrzesień i październik 2020 r. w ramach prowadzonego postępowania podatkowego. Podkreślenia wymaga, że organ pierwszej instancji zarówno w zaskarżonym postanowieniu, jak i w poprzednio wydawanych postanowieniach wskazał na istniejące wątpliwości co do zasadności żądanego zwrotu podatku VAT za badany okres oraz, że nie pozyskano jeszcze kompletnego materiału dowodowego (co uniemożliwiło zakończenie toczących się czynności weryfikacyjnych), a także na fakt, że uzyskane dane, będą wymagały weryfikacji. Zarówno w zaskarżonym postanowieniu, jak i we wcześniejszych w tym zakresie, organ informował stronę, jakie czynności podjął w celu wyjaśnienia wątpliwości dotyczących zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za ww. miesiące. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podkreślił, że organ pierwszej instancji wskazał powody przedłużenia terminu zwrotu, przedstawił istniejące w tym przedmiocie wątpliwości oraz wskazał, dlaczego uznał, że takie wątpliwości wystąpiły. Za nieuzasadnione uznano zarzuty naruszenia art. 120, art. 121, art. 191, art. 217, art. 274b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm. – dalej w skrócie: "O.p.").

W skardze z 17 czerwca 2022 r. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

1) art. 233 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 127 O.p. poprzez utrzymanie w mocy oraz nieuchylenie w całości postanowienia organu pierwszej instancji przedłużającego do dnia 31 grudnia 2021 r. terminu zwrotu na rachunek bankowy skarżącego nadwyżki podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym wykazanej w pliku [...] za wrzesień 2020 r. w kwocie [...]zł oraz za październik 2020 r. w kwocie [...]zł;

2) art. 120 O.p. poprzez podejmowanie działań niemających oparcia w przepisach prawa;

3) art. 191 O.p. poprzez wydawanie ocen na podstawie części materiału dowodowego;

4) art. 217 § O.p. poprzez nieumieszczenie w wydanym postanowieniu spójnego i logicznego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego;

5) art. 274b § 1 O.p. poprzez rozpoczęcie weryfikacji zasadności zwrotu na zasadach czynności sprawdzających i dalsze kontynuowanie weryfikacji przy pomocy innej procedury;

6) art. 87 ust. 2 u.p.t.u. poprzez jego błędną interpretację polegająca na uznaniu, że wystąpiły przesłanki uzasadniające konieczność dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu różnicy VAT naliczonego nad należnym;

7) art. 121 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych.

W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął argumentację zarzutów.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wyjaśnić, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. - dalej: "P.p.s.a.").

Przedmiotem sporu jest ocena, czy organ podatkowy zasadnie przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za wrzesień 2020 r. oraz październik 2020 r. do dnia 31 grudnia 2021 r. Ustosunkowując się do tak zarysowanej kwestii spornej, należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 87 ust. 1 u.p.t.u., w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Natomiast w art. 87 ust. 2 u.p.t.u., ustawodawca przewidział możliwość przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku. Zgodnie z tym przepisem, zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6 i 6a, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego.

Z treści przywołanych regulacji wynika, że zasadność wykazanego przez podatnika w ramach samoobliczenia podatku zwrotu VAT powinna być weryfikowana przez organ co do zasady. Gdy w ramach tej pierwotnej weryfikacji organ dojdzie do przekonania, że poprawność żądania podatnika budzi wątpliwości wszczyna procedurę przedłużenia terminu do zwrotu VAT. Rozwiązanie to ma służyć zabezpieczeniu interesów budżetu państwa i unikaniu dokonywania takich zwrotów, które w wyniku późniejszych działań administracji podatkowej (jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego) mogłyby okazać się nienależnymi. Wskazać przy tym należy, że dodatkowe weryfikowanie zasadności zwrotu jest, jako odstępstwo od zasady neutralności VAT, dopuszczalne wówczas, gdy zachodzą istotne (uzasadnione) wątpliwości co do zasadności tego zwrotu (A. Bartosiewicz, Komentarz do art. 87 ust. 2, WK 2016 i powołany tam wyrok WSA w Białymstoku z 16 lipca 2014 r., I SA/Bk 217/14; także wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 października 2008 r., sygn. akt K 16/07, OTK-A 2008, nr 8, poz. 136).

Nie ulega wątpliwości, że organ podatkowy, podejmując decyzję o tym, czy zasadność zwrotu podatku rzeczywiście wymaga dodatkowego zweryfikowania w ramach jednej z procedur wskazanych w art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u., musi opierać się na odpowiednich przesłankach wynikających ze stanu faktycznego danej sprawy. Organ podatkowy decyduje wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu. Nie chodzi zatem o wykazanie, że zwrot jest niezasadny ani o wykazanie, że istnieją dowody przemawiające za niezasadnością dokonania zwrotu (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2014 r., I FSK 610/13 wszystkie wyroki powołane w uzasadnieniu dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie [...]). Istotą takiego postępowania jest natomiast wykazanie, że istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku (por. wyrok NSA z 5 lipca 2016 r., I FSK 2039/15). Tym samym organ podatkowy decydując o przedłużeniu terminu zwrotu VAT ma obowiązek wskazać nie tylko jakie okoliczności za tym przemawiają, lecz także dlaczego uważa, że te okoliczności uzasadniają przedłużenie terminu zwrotu podatku VAT. Postanowienie przedłużające termin wnioskowanego zwrotu, powinno wskazywać przyczyny dokonywania dodatkowej weryfikacji zasadności tego zwrotu i je uzasadniać. Powodem niedokonania zwrotu nie może być tylko sam fakt wydania postanowienia. Takie postępowanie narusza bowiem podstawowe zasady procedury podatkowej wyrażone w art. 120, art. 121 i art. 124 O.p.

Zauważyć ponadto należy, że przepis art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u. nie zawiera żadnych konkretnych przesłanek nakazujących weryfikację zasadności zwrotu. Mając jednak na uwadze zasadę nieograniczonego (co do terminu i treści) zwrotu nadwyżki podatku występującą na gruncie prawa unijnego w zakresie podatku od towarów i usług, z którym polskie ustawodawstwo powinno być zgodne, podkreślić należy, że ograny podatkowe powinny bardzo ostrożnie posługiwać się tym środkiem. Omawiana instytucja jest tylko wyjątkiem od dominującej zasady terminowego zwrotu podatnikowi należnej mu różnicy podatku naliczonego nad należnym, dlatego stanowisko organu zmierzające do pozbawienia podatnika odzyskania zwrotu w ustawowym terminie, ze względu na wagę rozstrzygnięcia, powinno zostać przez organ skrupulatnie uzasadnione, poparte odpowiednimi tezami, co w sposób obiektywny pozwoli uznać, że w danej, konkretnej sprawie interes publiczny postawić należy ponad interesem jednostki. Organ nie może zatem decydować o przedłużeniu podatnikowi terminu zwrotu różnicy w podatku w sposób dowolny, nie poparty mocnymi argumentami. Powinien on wskazać na powody odmowy dokonania zwrotu i przedstawić istniejące w tym przedmiocie wątpliwości. Podatnik w tym zakresie powinien otrzymać jasną informację, z czego wynika powód zakwestionowania zasadności zwrotu podatku (por. wyrok WSA w Łodzi z 19 marca 2014 r., I SA/Łd 1418/13).

Oceniając uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, należy stwierdzić, że nie wynika z niego, jakie konkretnie okoliczności uzasadniały przedłużenie terminu zwrotu podatku za wrzesień 2020 r. oraz październik 2020 r. r. Postanowienia organów obu instancji nie wskazują na żadne, a już tym bardziej – na uzasadnione wątpliwości w zakresie transakcji skarżącego, które istniałyby w dacie, kiedy organ pierwszej instancji postanowił o przedłużeniu terminu zwrotu za powyższe okresy. Wywody prezentowane w uzasadnieniu organu pierwszej instancji ograniczały się do wyjaśnienia, że wątpliwości organu budziło m.in. zadeklarowanie przez podatnika w rozliczeniach za wrzesień 2020 r. i październik 2020 r. podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez: R. W. [...], E. sp. z o. o. oraz O. sp. z o. o., które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W postanowieniu organu pierwszej instancji wskazano, iż celem określenia rzeczywistego przebiegu transakcji zawartych przez podatnika z ww. podmiotami, konieczne jest przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego i uzupełnienie materiału zgromadzonego w toku kontroli podatkowej. W związku z powyższym organ pierwszej instancji podjął czynności mające na celu pozyskania materiału dowodowego od Z. [...], od podatnika oraz od jego kontrahentów. Ponadto organ I instancji wystąpił z wnioskiem o udostępnienie danych z Elektronicznego Systemu Poboru Opłat dotyczących poruszania się pojazdów wykorzystywanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przez skarżącego. Natomiast Dyrektor Izby Administracji Skarbowej dodał, że wątpliwości organu pierwszej instancji uzasadnione były ustaleniami dokonanymi w trakcie przeprowadzonej u skarżącego kontroli podatkowej za okres od września do października 2020 r. Organ odwoławczy nie wyjaśnił z jakiego powodu kontrolujący uznali, że transakcje ze wskazanymi kontrahentami nie stanowią rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Podkreślenia przy tym wymaga, że organ musi wskazać na konkretne wątpliwości dotyczące weryfikowanych transakcji za okres, którego dotyczy kontrola. Sam bowiem fakt prowadzenia wobec skarżącego kontroli podatkowej czy kontroli celno-skarbowej nie stanowi wystarczającego uzasadnienia dla przedłużenia terminu zwrotu. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie sposób dowiedzieć się, jakie transakcje za badany okres są przedmiotem wątpliwości organów podatkowych i jakiego rodzaju są to wątpliwości – czy rzeczywisty przebieg, czy też to, że faktury dokumentowały zakup towarów niemających związku z czynnościami opodatkowanymi. Ponadto organy nie wyjaśniły jaki materiał, dotyczący których konkretnie transakcji, wymaga dalszej analizy. Nie wskazały na podjęcie jakichkolwiek czynności uzasadniających dodatkową weryfikację tego zwrotu. Oprócz stwierdzenia, że istnieją obiektywne okoliczności uzasadniające dalszą weryfikację, skarżący nie otrzymał żadnej konkretnej informacji czy wystąpiły istotne i uzasadnione zdarzenia, które wskazywałyby na przedłużenie terminu zwrotu. Tym samym uzasadnienia postanowień organów obu instancji nie zawierały merytorycznej treści, która mogłaby podlegać ocenie, w tym kontroli sądu administracyjnego. Uzasadnienia te nie dają odpowiedzi na pytanie czy podane przez organ okoliczności powodują konieczność dodatkowej weryfikacji i w jakim zakresie. Nadto stwierdzenie, że organ pierwszej instancji podjął czynności mające na celu pozyskanie materiału dowodowego od Z. [...], od podatnika oraz od jego kontrahentów, a także wystąpił z wnioskiem o udostępnienie danych z Elektronicznego Systemu Poboru Opłat dotyczących poruszania się pojazdów wykorzystywanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przez skarżącego, po trasach zarządzanych przez G. , nie daje podstaw do stwierdzenia uzasadnionych wątpliwości, świadczących o zasadności przedłużenia terminu do zwrotu podatku.

Trafnie zatem skarżący podnosi w skardze, że w wydanych postanowieniach organy podatkowe nie wykazały, iż zasadność zwrotu podatku wymaga dodatkowego zweryfikowania. Uzasadnienie organu pierwszej instancji nie wskazuje na żadne wątpliwości. Natomiast uzasadnianie organu odwoławczego ogranicza się głównie do ogólnego wyjaśnienia na czym polega wykazanie konieczności dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu. Brakuje w nim jednak sprecyzowania konieczności dalszego dodatkowego wyjaśnienia badanych rozliczeń, skutkującej zasadnością przedłużenia terminu do zwrotu podatku za wrzesień 2020 r. oraz październik 2020 r. r. Organy nie wyjaśnił, jakie czynności zostały podjęte, co z nich wynika i dlaczego istnieją wątpliwości co do zasadności zwrotu, ewentualnie jakie czynności, biorąc pod uwagę dotychczasowe ustalenia, zamierza przeprowadzić organ w prowadzonym postępowaniu. W istocie zatem organy nie wyjaśniły skarżącemu, jakimi przesłankami kierował się Naczelnik, przedłużając termin zwrotu podatku.

Ponadto nie można uznać za prawidłowe uzasadnienia organu odwoławczego, który uznając zasadność stanowiska organu pierwszej instancji, nie odniósł się do konkretnych okoliczności badanej sprawy. Ustalenie terminu odroczenia zwrotu różnicy podatku naliczonego nad należnym powinno, tak jak w przypadku każdego innego jednostronnego i władczego aktu organu, każdorazowo uwzględniać okoliczności konkretnej sprawy. Oznacza to, że organy zobowiązane są rozważyć jakie czynności zostały już przeprowadzone oraz przeprowadzenie jakich czynności weryfikacyjnych, znanych w dacie orzekania jest uzasadnione okolicznościami sprawy i dopiero, z uwzględnieniem tych ustaleń, powinno nastąpić określenie daty przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku. W konsekwencji wydający zaskarżone postanowienie organ nie odniósł się w żaden sposób do wskazanych kwestii, w kontekście zastosowania przepisu art. 87 ust. 2 u.p.t.u. przyjmując, że w tym zakresie jest zwolniony z obowiązku czynienia jakichkolwiek ustaleń (por. wyrok WSA w Poznaniu z 28 listopada 2017 r., I SA/Po 646/17).

Ustosunkowując natomiast do zarzutu rozpoczęcia weryfikacji zasadności zwrotu na zasadach czynności sprawdzających i dalsze kontynuowanie weryfikacji przy pomocy innej procedury - kontroli celno-skarbowej, podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 24 października 2016 r., sygn. akt I FPS 2/16 wskazał, iż przedłużenie terminu zwrotu zawsze odbywa się w procedurze czynności sprawdzających. Okoliczność, że równolegle mogą zostać uruchomione określone działania weryfikacyjne tego nie zmienia, gdyż są to tylko pewne środki do zweryfikowania realności wystąpienia wątpliwości co do zasadności zwrotu wykazanego w deklaracji (por. wyrok NSA z 30 lipca 2021 r., I FSK 237/18). Innymi słowy, z art. 87 ust. 2 u.p.t.u. wynika, że organ podatkowy dokonuje weryfikacji zasadności zwrotu w różnych, często kolejno po sobie następujących procedurach – w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Zatem kontynuacja, rozpoczętej w ramach czynności sprawdzających, weryfikacji w ramach kontroli celno-skarbowej nie narusza art. 274b § 1 O.p.

Sąd nie wyklucza, że przedłużenie terminu zwrotu podatku VAT może w kontrolowanej sprawie znajdować uzasadnienie. Zasadność przedłużenia zwrotu musi być jednak wykazana na podstawie konkretnych okoliczności faktycznych. Natomiast brak wystarczającego uzasadnienia narusza ogólne zasady postępowania. Brak bowiem wskazania na konkretne okoliczności faktyczne i ogólne powoływanie się na przedłużające się czynności weryfikujące, bez wykazania jakie, nie uzasadnia przyjęcia wystąpienia przesłanki wymogu dodatkowego zweryfikowania, o której mowa w art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u. Stanowi to jednocześnie naruszenie powyższego przepisu, jak również podstawowych zasad procedury podatkowej wyrażonych w art. 120, art. 121, art. 121 § 1, art. 124, także art. 217 § 2 i art. 210 § 4 w zw. z art. 219 O.p. w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

W wyroku z dnia 31 maja 2022 r., sygn. akt I FSK 2279/18 Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, "że w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powinien wskazać powód przedłużenia terminu zwrotu i przedstawić stronie istniejące w tym przedmiocie wątpliwości. Podatnik w tym zakresie powinien otrzymać jasną informację, z czego wynika powód zakwestionowania zasadności zwrotu podatku i potrzeba dodatkowej weryfikacji transakcji. Tak więc postanowienie przedłużające termin wnioskowanego przez skarżącą zwrotu powinno wskazywać konkretne przyczyny dokonania dodatkowej weryfikacji zasadności tego zwrotu i je uzasadniać". Również w wyroku z dnia 30 czerwca 2022 r., sygn. akt I FSK 416/22 Naczelny Sąd Administracyjny, podniósł, "że korzystanie z możliwości przedłużenia terminu zwrotu podatku, jako odstępstwo od zasady zwrotu w terminie określonym ustawowo, powinno być zatem zastrzeżone dla sytuacji wyjątkowych, w których prawo podatnika musi ustąpić potrzebie ochrony interesów budżetowych państwa. Ten szczególny charakter analizowanej instytucji, niewątpliwie dolegliwej dla podatnika, pociąga za sobą określone obowiązki po stronie organu podatkowego. W konsekwencji odroczenie zwrotu podatku powinno być należycie i wyczerpująco uzasadnione, tak by nie było wątpliwości, że w danej sprawie rzeczywiście istnieje konieczność dokonania dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu różnicy podatku zgodnie z art. 87 ust. 2 u.p.t.u.".

Ponownie rozpatrując sprawę, organ odwoławczy będzie miał na uwadze powyższe uwagi Sądu w zakresie wymogów uzasadnienia postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu VAT, ustalając przede wszystkim aktualny stan faktyczny sprawy. Jednocześnie Sądowi z urzędu wiadomym jest, że sprawy ze skarg skarżącego dotyczące przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT stanowiły przedmiot orzekania w wyrokach WSA w Poznaniu z 8 kwietnia 2022 r. o sygn. akt I SA/Po 96/22, I SA/Po 108/22, z 5 października 2022 r. I SA/Po 444/22 oraz 21 października 2022 r. I SA/Po 493/22. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko zawarte w powołanych orzeczeniach.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 200 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.