Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 230/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art.3 par.2, art. 54 par.3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1978/13 1. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. oddala wniosek o wymierzenie grzywny, 3. umarza postępowanie w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2014 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1978/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej wypłaty równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, uchylił zarówno skarżoną, jak też poprzedzającą ją decyzję Komendanta Głównego Policji. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż w sprawie istnieje już powaga rzeczy osądzonej, a w konsekwencji przesłanka przedmiotowa do odmowy wszczęcia postępowania. W wytycznych dla organu stwierdzono wprost, iż "należało odmówić wszczęcia postępowania (...) stosownie do treści art. 61a § 1 K.p.a.".

Dnia [...] marca 2015 r. K. J. wniósł skargę w przedmiocie niewykonania prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1978/13, zwracając uwagę na to, że organ pozostaje w milczeniu, mimo upływu trzydziestodniowego terminu instrukcyjnego. Zażądał wymierzenia organowi grzywny, oraz uznania uprawnienia do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Dodać w niniejszym miejscu należało, iż za datę wniesienia ww. skargi, tutejszy Sąd uznał dzień przesłania tej skargi przez Sąd do organu (k. 170 akt sądowych). Strona nieprawidłowo wniosła bowiem omawianą skargę bezpośrednio do Sądu, zamiast do organu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż kierując się wytycznymi Sądu, zawartymi w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1978/13, postanowieniem z [...] marca 2015 r. Komendant Główny Policji odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku strony o stwierdzenie nieważności decyzji.

Rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 21 grudnia 2015 r. (sygn. akt II SA/Wa 688/15) umorzył postępowanie. Rozpoznając sprawę wskutek wniesionego zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 11 marca 2016 r.wydanym w sprawie o sygn. akt I OZ 226/16 uchylił ww. postanowienie Sądu I instancji. W uzasadnieniu podkreślił, że strona wniosła skargę na niewykonanie wyroku, na podstawie obowiązującego w tym czasie przepisu art. 154 § 1 P.p.s.a., co sprawiło, że doszło do prawidłowego wszczęcia postępowania. Po zmianie stanu prawnego, Sąd I instancji winien natomiast przyjąć, że skarga ta stanowi skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w trybie art. 149 P.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Kierując się wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi w postanowieniu wydanym w sprawie I OZ 226/16, tutejszy Sąd zakwalifikował skargę K. J. z dnia [...] marca 2015 r. jako skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji po wyroku z dnia 12 sierpnia 2014 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1978/13 przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W skardze tej strona akcentowała bowiem fakt pozostawania przez organ w milczeniu, po wydaniu ww. wyroku.

Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza zatem, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez właściwy organ administracji publicznej oczekiwanego aktu, lub rozpoznanie wniosku. Przez pryzmat realizacji tego celu należy więc oceniać zasadność toczenia się postępowania wywołanego skargą na bezczynność.

Przechodząc do meritum rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż na dzień wydawania wyroku przez tutejszy Sąd, organ zrealizował już wytyczne zawarte w wyroku wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1978/13. W wytycznych tych Sąd stwierdził wprost, iż "należało odmówić wszczęcia postępowania (...) stosownie do treści art. 61a § 1 K.p.a.". Komendant Główny Policji wydał zaś [...] marca 2015 r. postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności.

W świetle powyższego na dzień wyrokowania w niniejszej sprawie, nie zachodziła konieczność zobowiązywania organu do wykonania obowiązku nałożonego przez Sąd w wyroku wydanym w sprawie II SA/Wa 1978/13.

W tym stanie rzeczy, uznając iż na dzień orzekania przez Sąd, żądanie skarżącego zostało procesowo rozpoznane przez organ w terminie oznaczonym w przepisie art. 54 § 3 P.p.s.a. - na mocy art. 161 § 1 pkt 3 cytowanej już wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w pkt 3 sentencji wyroku.

Rozpoznając niniejszą sprawę tutejszy Sąd stwierdził natomiast, iż organ pozostawał w bezczynności w chwili wnoszenia przez stronę skargi inicjującej niniejsze postępowanie. Za datę wniesienia rozpoznawanej skargi tutejszy Sąd uznał dzień [...] marca 2015 r., tego bowiem dnia, skarga strony, wniesiona bezpośrednio do tutejszego Sądu, została przesłana przez tutejszy Sąd do organu. Zestawiając więc datę wydania postanowienia przez Komendanta Głównego Policji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności, tj. dzień [...] marca 2015 r., z datą skutecznego wniesienia rozpoznawanej skargi na bezczynność Komendanta Głównego Policji po wyroku z dnia 12 sierpnia 2014 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1978/13 przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, tj. z dniem 17 marca 2015 r., jako oczywisty jawi się wniosek, że postanowienie Komendanta Głównego Policji zostało wydane w dwa dni po skutecznym wniesieniu rozpoznawanej skargi.

Biorąc jednakże pod uwagę fakt, że do usunięcia stanu bezczynności, w jakim znalazł się organ, doszło w terminie dwóch dni od wniesienia badanej skargi, a więc w terminie oznaczonym w przepisie art. 54 § 3 P.p.s.a., zdaniem tutejszego Sądu bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W związku z powyższym należało orzec, jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a.

Konsekwentnie do powyższych ustaleń, uznać należało, że nie zachodziła też przesłanka do ukarania organu grzywną. Stąd więc orzeczono, jak w pkt 2, wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Na marginesie dodać należało, iż nie mógł zostać w niniejszej sprawie uwzględniony wniosek zawarty w skardze, o uznanie uprawnienia do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Problematyka istnienia powyższego uprawnienia po stronie skarżącego, pozostawała bowiem poza zakresem badanej sprawy. Kwestii istnienia tego uprawnienia nie przesądził bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie II SA/Wa 1978/13.