Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 643/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2006-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Skarżony organ: Dyrektor Aresztu Śledczego
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Dnia 14 września 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 14 września 2006 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na postanowienie Dyrektora Aresztu Śledczego z dnia "[...]", znak akt "[...]" w przedmiocie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego postanawia: odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia "[...]", znak akt "[...]" Dyrektor Aresztu Śledczego wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu A. Z. W uzasadnieniu organ podał, iż skarżący w dniu "[...]"sierpnia 2006 roku pełniąc służbę na posterunku uzbrojonym nr "[...]" nie zareagował, gdy dowódca zmiany podczas przenoszenia broni wraz z konwojem znajdował się w pobliżu posterunku, na którym służbę pełnił skarżący. Podniósł, iż brak reakcji skarżącego świadczy o zatraceniu przez niego czujności, co skutkowało zagrożeniem bezpieczeństwa jednostki.

Na powyższe postanowienie skarżący złożył skargę z dnia 21 sierpnia 2006 roku wnosząc o jego uchylenie w całości z powodu zastosowania w sposób wadliwy prawa przy jego sporządzaniu, a także z uwagi na fakt, iż przyczynia się ono do naruszenia prawa i tym samym ważnego interesu skarżącego, jak również wniósł o zwrot na podstawie art. 160 k.p.a. kosztów postępowania i kosztów sądowych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie postanowień rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 roku w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz.U. nr 135, poz. 634 ze zm.) poprzez niedostosowanie się przez organ przy sporządzaniu zaskarżonego postanowienia do

§ 10 ust. 2 pkt 1 i 9 niniejszego rozporządzenia, błędne wskazanie treści pouczenia poprzez pominięcie § 70 niniejszego rozporządzenia, przedstawienie w treści zaskarżonego postanowienia nieprawdziwej daty otrzymania wiadomości o popełnionym przewinieniu oraz wskazanie w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia faktów niezbadanych w takiej formie, jakby zostały one zbadane i wyjaśnione, podczas gdy w rzeczywistości postępowanie wyjaśniające nie zostało przeprowadzone. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zwrot kosztów postępowania na podstawie art. 160 k.p.a. oraz kosztów sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) przedmiotem kontroli i orzekania sądów administracyjnych są postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

Stwierdzić należy, iż zaskarżone postanowienie jest niezaskarżalne w administracyjnym toku instancji (nie przysługuje na nie zażalenie), nie kończy postępowania w sprawie i nie jest także postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Z tego względu nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego.

Przepis § 70 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 roku w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz.U. nr 135, poz. 634 ze zm.), którego naruszenie skarżący zarzuca organowi, stanowi, iż w sprawach nieuregulowanych rozporządzeniem stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

W myśl zaś art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego, wydanych w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego jest zamknięty. Przedmiotowe postanowienie nie zostało przez ustawodawcę zaliczone do katalogu postanowień zaskarżalnych.

Zatem zarzut naruszenia wskazanego § 70 rozporządzenia jest nietrafny.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych przez skarżącego, stwierdzić należy, iż są one przedwczesne. Skarżący jest w błędzie co do stanu sprawy. Okoliczności podane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia mogą być badane i wyjaśniane dopiero w toku wszczętego postępowania dyscyplinarnego.

Nie ulega więc wątpliwości, iż zaskarżone postanowienie nie kończy postępowania w sprawie, ani też nie rozstrzyga jej co do istoty.

Mając na uwadze powyższe, sprawa niniejsza nie należy do właściwości sądu administracyjnego, w związku z czym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlega odrzuceniu.

Ustosunkowując się do żądania zwrotu kosztów postępowania należy wyjaśnić, że art. 160 k.p.a., na który powołuje się skarżący został uchylony z dniem 1 września 2004 roku przez art. 2 pkt 2 Ustawy z dnia 17 czerwca 2004 roku o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 162, poz. 1692 ze zm.). Natomiast wobec odrzucenia skargi nie ma w niniejszej sprawie podstaw do zwrotu na rzecz skarżącego kosztów sądowych.

W tym stanie rzeczy orzeczono jak na wstępie.