Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1035/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a  ust. 4 pkt 7 ust. 7
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant: Starszy asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2017 r. sprawy ze skargi Ł. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2009 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej, decyzją z [...] r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...]r., którą określono Ł. K. zobowiązanie w podatku VAT za IV kwartał 2009 r.

Z akt sprawy wynika, że Ł. K. utracił dokumentację związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą za lata 2009-2014, w tym faktury dokumentujące zakupy dokonywane przez podatnika w tym okresie, zaś Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wskazaną decyzją z [...] r. określił zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za IV kwartał 2009 r.

W odwołaniu podatnik zarzucił między innymi naruszenie przepisów proceduralnych, poprzez dokonywanie ustaleń faktycznych bez przeprowadzenia dowodów mających istotne znaczenie dla sprawy, uchylenie się od dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez niedopuszczenie wnioskowanych dowodów. Kwestionując ustalenia dokonane przez organ pierwszej instancji podniósł, że występując do swoich kontrahentów o wydanie duplikatów utraconych faktur podjął wszelkie starania celem ich odzyskania, co świadczy o dołożeniu przez niego należytej staranności w tym zakresie.

Zarzucił również naruszenie art. 86 ust. 4 pkt 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.), poprzez jego niezastosowanie wskutek uznania, że przysługuje mu jedynie prawo do odliczenia 60% kwoty podatku naliczonego z tytułu czynszu leasingowego, którego przedmiotem był samochód osobowy, w sytuacji, gdy jednym z rodzajów prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej jest najem pojazdów.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że w przypadku zobowiązania podatkowego za IV kwartał 2009 r. termin przedawnienia co do zasady upływał z dniem 31 grudnia 2015 r. W dniu 14 grudnia 2015 r.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wystawił tytuł wykonawczy obejmujący zaległość Ł. K. w podatku VAT za IV kwartał 2009 r. Zawiadomieniami z 14 grudnia 2015 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunków bankowych podatnika. Wraz z zawiadomieniami o zajęciu rachunków na adres podatnika przesłano odpis tytułu wykonawczego (nadany 14 grudnia 2015 r., a z dniem 29 grudnia 2015 r. uznany za doręczony w trybie art. 44 k.p.a). W konsekwencji organ stwierdził, że zawiadomienia o zajęciu rachunków podatnika zostały doręczone z dniem 29 grudnia 2015 r., a bieg terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2009 r. został przerwany w dniu 14 grudnia 2015 r., poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunków bankowych i rozpoczął na nowo bieg od dnia 15 grudnia 2015 r., tj. od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny (art. 70 § 4 o.p.).

Następnie organ podkreślił, że obowiązek przechowywania dokumentacji księgowej oraz jej odtworzenia w celach dowodowych w przypadku jej utraty ciąży na podatniku, a w przypadku stwierdzenia przez organ podatkowy zwłoki w tym zakresie, skutkującej trudnościami w pozyskaniu stosownych duplikatów utraconych dokumentów, nie przeradza się w obowiązek ciążący na organie.

Brak większości dokumentów powoduje zatem, że podatnik nie może skorzystać (w tej brakującej części) z przysługującego prawa obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, gdyż jak wynika z ustalonego stanu faktycznego nie posiada dokumentów, w tym faktur VAT, stanowiących podstawę do obniżenia kwot podatku należnego. To w interesie podatnika jest posiadanie tych dokumentów aż do upływu terminu przedawnienia zobowiązania, a jeśli faktury te utracił, to powinien możliwie szybko podjąć starania o uzyskanie ich duplikatów, jeśli nie chce narazić się na zarzut, w razie ewentualnej kontroli, że odliczenie podatku naliczonego było bezpodstawne.

Dodano, że organ pierwszej instancji wielokrotnie wzywał podatnika do przedłożenia dokumentów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podatnik takowych nie udostępnił. Oświadczył kolejno: że znajdują się one we W., że w ciągu kilku dni postara się je dostarczyć, że zostały wysłane do Urzędu Skarbowego, że w czasie przeprowadzki gdzieś zaginęły oraz że podjął działania celem pozyskania od wszystkich swoich kontrahentów duplikatów wszystkich faktur, które po ich otrzymaniu zostaną przekazane organowi. Wyjaśnienia te uznano za niewiarygodne, a jak ustalono pierwsze (udokumentowane) działania w celu odzyskania utraconych faktur podatnik podjął dopiero w marcu oraz w czerwcu 2015 r. (a więc rok po ich ewentualnym zaginięciu), przy czym działania te w większości okazały się nieskuteczne.

Równocześnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. zwrócił się do A SA, B SA oraz do C SA o przesłanie wszelkich umów leasingowych zawartych z Ł. K. w latach 2009 - 2014. Firmy te potwierdziły współpracę z podatnikiem w powyższym okresie, a ponieważ jedna z umów z A SA została zawarta 23 stycznia 2009 r. na okres 36 miesięcy, faktury dokumentujące czynsz z tytułu rat leasingowych wynikających z tej umowy zostały uwzględnione w rozliczeniu za przedmiotowy okres. Organ uwzględnił podatek naliczony z faktur dokumentujących czynsz z tytułu rat leasingowych dotyczących samochodu osobowego Subaru Impreza wystawionych przez A SA oraz z faktury wystawionej przez spółkę D, dokumentującej przedłużenie ważności domeny kabacinski.com.pl, które zostały przesłanie przez stronę.

Organ odwoławczy nadto zauważył, że uwzględniając podatek naliczony z faktur dokumentujących czynsz z tytułu rat leasingowych prawidłowo zastosowany został przepis art. 86 ust. 7 ustawy o VAT (w brzmieniu obowiązującym w roku 2009).

Wyjaśnił także, iż w efekcie działań podjętych przez podatnika oraz organ pierwszej instancji zgromadzono duplikaty faktur VAT, potwierdzających nabycia jedynie w łącznej kwocie netto 5 565 zł (VAT 1 224 zł), co powoduje, że w pozostałym zakresie (w deklaracji VAT-7K za IV kwartał 2009 r. wykazano podatek naliczony do odliczenia w kwocie 25 470 zł) podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego, albowiem jedynym sposobem na potwierdzenie prawa do odliczenia zawartego w nich podatku naliczonego stało się uzyskanie od sprzedawców duplikatów tych faktur, przy czym obowiązek ten (uzyskania duplikatów) obciąża podatnika a nie organy podatkowe.

W skardze podatnik zarzucił naruszenie:

- art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego wynikającego z zaskarżonej decyzji;

- art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1, art. 190 § 2, art. 191, art. 210 § 1 i § 4 o.p., poprzez naruszenie podstawowych zasad postępowania podatkowego, w szczególności poprzez dokonanie ustaleń faktycznych bez przeprowadzenia dowodów mających istotne znaczenie dla sprawy oraz na podstawie domniemań, a także na podstawie dokumentów z innych postępowań nieprowadzonych względem podatnika, uchylenie się od dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez nieprzeprowadzanie dowodów mających istotne znaczenie dla sprawy, naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez dokonanie oceny dowodów w sposób sprzeczny z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego i logiki oraz z pominięciem niektórych dowodów, naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez niedopuszczenie zawnioskowanych przez stronę dowodów, które miały istotne znaczenie dla sprawy i rozstrzyganie wszelkich wątpliwości na niekorzyść strony;

- art. 86 ust. 1, w związku z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT, poprzez odmówienie podatnikowi prawa do odliczenia podatku naliczonego;

- art. 86 ust. 4 pkt 7 ustawy o VAT, poprzez jego niezastosowanie wskutek uznania, że stronie przysługuje jedynie odliczenie 60% kwoty podatku naliczonego od czynszu leasingowego.

W treści skargi wskazał m.in., że nie został zawiadomiony o zastosowaniu względem niego środka egzekucyjnego ani też o wszczęciu postepowania karno-skarbowego dotyczącego 2009 r., przed upływem terminu przedawnienia.

Nadto podjął wszelkie starania celem odzyskania utraconych dokumentów, albowiem wystąpił do swoich kontrahentów o ich wydanie, co potwierdzają przedłożone do akt sprawy liczne duplikaty faktur oraz potwierdzenia nadania pism w tym zakresie do jego kontrahentów. Dodał, że uzasadnione było zwrócenie się do organów o wykorzystanie posiadanych uprawnień i zażądanie od kontrahentów wymaganych dokumentów. Organ dysponuje bowiem środkami w tym zakresie. Mając zatem na względzie, że podatnik podał dane kontrahentów z którymi dokonywał spornych transakcji w tym okresie, organ winien był uwzględnić wniosek dowodowy podatnika. Zatem skarżący wykazał się odpowiednią inicjatywą i dążył do wykazania okoliczności, na które się powoływał. Jednak nie posiadał on możliwości ani kompetencji jak organ podatkowy. Skoro zaś skarżący nie miał realnej możliwości odzyskania dokumentacji, to zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej organ powinien poczynić w tym zakresie stosowne ustalenia. Tymczasem organy wykonały jedynie pozorne próby gromadzenia dowodów, próbując obarczyć skarżącego ciężarem realizacji zasady prawdy obiektywnej.

Bezzasadność stanowiska organów podatkowych, w ocenie skarżącego potwierdza wyrok Sądu Rejonowego w Ł. [...] Wydział Zamiejscowy Karny z siedzibą w P. z [...] r., na mocy którego skarżący został uniewinniony od zarzutu utrudniania kontroli w postaci nieprzedłożenia przedmiotowej dokumentacji. Na poparcie swoich twierdzeń skarżący przedłożył wyrok Sądu Okręgowego w S. [...] Wydział Karny z dnia [...] r., w sprawie o sygn. akt [...], utrzymujący w mocy w/w wyrok Sądu Rejonowego w Ł., wydruki z klasyfikacji PKD i CEIDG oraz pismo procesowe z 13 marca 2017 r. z załącznikami.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W pierwszym rzędzie należy odnieść się do zarzutu przedawnienia zobowiązania za IV kwartał 2009 r.

Zgodnie z art. 70 § 4 o.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

W rozpoznawanej sprawie w dniu 27 lipca 2015 r. organ pierwszej instancji powziął wiadomość o zgłoszeniu pełnomocnika (k. 33 akt administracyjnych). Tak więc od tej daty winien kierować wszelką korespondencję dla podatnika na wskazany adres pełnomocnika.

Faktem jest, że uprzednio, bo 26 czerwca 2015 r. organ otrzymał informację o zmianie siedziby działalności gospodarczej skarżącego na W., ul. A 4/29 (k. 5 akt administracyjnych). Jednak okoliczność ta pozostaje prawnie obojętna dla prawidłowości doręczenia korespondencji dla skarżącego wobec wskazanego wyżej zgłoszenia pełnomocnika.

Co zaś najistotniejsze w dniu 12 listopada 2015r. do organu I instancji wpłynęło wypowiedzenie pełnomocnictwa, z dyspozycją przekazywania wszelkiej korespondencji związanej z zobowiązaniem za IV kwartał 2009 do skarżącego, na adres P., ul. B 15/20.

Tak więc przyjąć należy, że organ pierwszej instancji postępował prawidłowo wykonał dyspozycje skarżącego i doręczał mu wszelką korespondencję właśnie na ten adres.

Z kolei w dniu 14 grudnia 2015 r. na wskazany adres P., ul. B 15/20 organ nadał zawiadomienie o zastosowaniu wobec skarżącego środków egzekucyjnych w postaci zajęcia rachunków bankowych oraz udziałów spółkach prawa handlowego. Wobec braku podjęcia przez skarżącego przesyłka ta była dwukrotnie awizowana, w dniach 15 i 23 grudnia 2015r. (k. 208-209 akt administracyjnych). W tej sytuacji na podstawie art. 44 § 2 k.p.a. zasadnie organy przyjęły, że zawiadomienie o zastosowaniu środków egzekucyjnych zostało prawidłowo doręczone w dniu 29 grudnia 2015r to jest przed upływem przedawnienia.

Wobec tego przyjąć należało, że przesłanki przerwania biegu przedawnienia wymienione w cytowanym wyżej art. 70 § 4 o.p. zostały spełnione, w związku z czym zarzut naruszenia wymienionego przepisu uznać należało za chybiony.

Z kolei zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 70 § 1 o.p. jako pozbawiony uzasadnienia sąd pierwszej instancji uznał za bezprzedmiotowy.

Powyższego stanowiska nie są w stanie zmienić wywody strony skarżącej przedstawiane w toku postępowania sądowego (k. 40-44 i 56-60), z których bynajmniej nie wynika, by skarżący w toku postępowania podatkowego w przedmiotowej sprawie wskazywał organom adres odmienny niż podany 12 listopada 2015 r. tj. P., ul. B 15/20.

Przechodząc do pozostałych zarzutów skargi należy wskazać, że w świetle art. 86 ust 1 ustawy o VAT w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty o kwotę podatku naliczonego. Kwotę podatku naliczonego – w myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Z powołanego przepisu wynika zatem, że zasadniczym warunkiem skorzystania przez podatnika z prawa do odliczenia jest posiadanie przez niego faktury. Dla potrzeb niniejszego postępowania oznacza to, że żadnymi innymi dokumentami (w zakresie opisanym w art. 86 ust.2 pkt.1 lit.a), ani też żadnymi innymi źródłami dowodowymi podatnik nie może dowodzić swego prawa do obniżenia podatku.

Nie może być także wątpliwości, co do tego, że obowiązek przechowywanie dokumentów źródłowych (faktur, duplikatów faktur) spoczywa na podatniku do zakończenia okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego (art. 86 § 1 o.p., art. 112 ustawy VAT oraz § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 roku w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku i usług (Dz. U 68 poz. 360 ze zm.).

W razie zagubienia podatnik jest uprawniony do żądania od swego kontrahenta wystawienia faktury zgodnie z danymi zawartymi w kopii tej faktury. Faktura taka musi zawierać adnotację "duplikat" - § 20 powołanego rozporządzenia.

Obowiązek opisany w art. 122 o.p. i art.187 § 1 o.p. oznacza, że organy podatkowe, w przypadku zagubienia przez podatnika dokumentacji powinny udzielić mu niezbędnej pomocy w jej odtworzeniu. Niemniej podejmując takie działania mają prawo rozważyć, czy dokumenty źródłowe rzeczywiście zostały utracone, a działania podatnika podjęte celem ich odtworzenia nie miały charakteru jedynie pozorowanego. Przyjęcie, że organy w każdej sytuacji, jeśli tylko podatnik oświadczy, że zagubił dokumenty są obowiązane do "wyręczenia" go w ciążącym na nim obowiązku ich odtworzenia, nie znajduje żadnego racjonalnego uzasadnienia. Są obowiązane do podjęcia takich działań tylko wówczas, kiedy z okoliczności sprawy wynika, że zagubienie dokumentów rzeczywiście nastąpiło, a nie stanowi sposobu uniknięcia negatywnych skutków postępowania podatkowego zaś działania zmierzające do ich odtworzenie były rzeczywiste.

W niniejszej spawie organy oceniły, że okoliczności związane z zagubieniem przez skarżącego dokumentacji są niewiarygodne. Wskazały przy tym, że w dniu 12 grudnia 2014 r. nie udostępniono organom dokumentów związanych z przedmiotem kontroli, bowiem miały znajdować się we W.. W dniu 14 stycznia 2015 r. skarżący poinformował kontrolujących, że dnia poprzedniego dokumenty te zostały przesłane przez pełnomocnika do Urzędu Skarbowego. Z kolei pełnomocnik w dniu 12 stycznia 2015 r. poinformował organ podatkowy, że Ł. K. podczas przeprowadzki zginęły dokumenty. Z kolei w piśmie z dnia 4 marca 2015 r. oświadczył, że zaginęły one na przełomie lutego i marca 2014 roku. W ocenie sądu pierwszej instancji, w świetle tych niespójnych twierdzeń organy zasadnie poddały w wątpliwość zagubienie dokumentacji przez skarżącego. Taki wniosek mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów i podlega ochronie przewidzianej w art.191 o.p.

Reasumując strona początkowo w ogóle nie podnosiła faktu zagubienia dokumentów (miały znajdować się we W.), później oświadczyła, że zostały one wysłane do organu podatkowego w P., na koniec zaś okazało się, że miały zaginąć w trakcie przeprowadzki na przełomie lutego i marca 2014 roku. W ocenie sądu także nie do pogodzenia z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego jest przyjęcie za prawdziwe twierdzenia o tym, że strona (profesjonalista) zorientowała się, że utraciła dokumenty źródłowe dopiero po niemal roku.

Podobnie organy oceniły starania skarżącego zmierzające do odtworzenia dokumentacji. W szczególności za ich pozornym charakterem świadczy okoliczność, że praktycznie wszystkie próby podjęte przez stronę uzyskania duplikatów faktur zakończyły się niepowodzeniem. Z przedstawionej przez skarżącego kopii oddawczej książki pocztowej wynikać miało, że zwrócił się o nadesłanie duplikatów faktur do swych 176 kontrahentów. Działania te były nieskuteczne, korespondencja skarżącego powracała niedoręczona z adnotacją "adresat wyprowadził się" lub "adresat nieznany". Budzi także istotną wątpliwość podjęcie przez skarżącego (profesjonalistę) działań zmierzających do odtworzenia dokumentacji dopiero po upływie roku od zagubienia. W cenie sądu, w świetle tych faktów, organy były uprawnione do stwierdzenia, że działania strony jedynie pozorowały starania o odzyskanie zagubionych dokumentów. Wniosek ten również pozostaje pod ochroną art.191 o.p., jako zgodny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego.

Niezależnie do tego podnieść wypada, że organy zwróciły się do A SA, B SA, C SA, E GmbH, F , G SA o przesłanie dokumentów umów leasingowych zawartych ze skarżącym w latach 2010-2014.

Organy podatkowe, w świetle przepisów art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. samodzielnie gromadzą dowody, samodzielnie je oceniają i dokonują rekonstrukcji materiału dowodowego. W zasadzie jedynym przypadkiem kiedy to związane są ustaleniami dokonanymi przez inny organ są ustalenia prawomocnego wyroku skazującego co do faktu popełnienia przestępstwa. Związanie to wynika z art. 11 p.p.s.a. Skoro tymi ustaleniami jest związany sąd administracyjny sprawujący kontrolę legalności administracji, to również związane są nimi organy administracji. Treść art. 11 p.p.s.a nie nastręcza problemów interpretacyjnych. Skoro związanie dotyczy wyłącznie ustaleń prawomocnego wyroku skazującego, co do faktu popełnienia przestępstwa, to a contrario nie dotyczy ustaleń wyroków uniewinniających. Skoro w ocenie sądu organy poczyniły prawidłowe ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie, powołany przez autora skargi prawomocny wyrok uniewinniający skarżącego z dnia [...] r., w sprawie Sądu Rejonowego w Ł. sygn. akt [...] o przestępstwo z art. 83 § 1 kks tych ustaleń skutecznie nie podważa.

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut oparty o treść art. 86 ust. 4 pkt 7 ustawy o VAT. Zgodnie z art. 86 ust. 7 ustawy o VAT, w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, w przypadku usługobiorców użytkujących samochody osobowe oraz inne pojazdy samochodowe, o których mowa w ust. 3, na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, kwotę podatku naliczonego stanowi 60 % kwoty podatku naliczonego od czynszu (raty) lub innych płatności wynikających z zawartej umowy, udokumentowanych fakturą. Suma kwot w całym okresie użytkowania samochodów i pojazdów, o których mowa w zdaniu pierwszym, dotycząca jednego samochodu lub pojazdu, nie może jednak przekroczyć kwoty 6 000 zł. Z kolei przepis art. 86 ust. 4 pkt 7 stanowił wówczas, że owo ograniczenie nie dotyczyło przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest odprzedaż tych samochodów (pojazdów) lub oddanie w odpłatne używanie tych samochodów (pojazdów) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze, i te samochody (pojazdy) są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy. Warunkiem zatem wyłączenia ograniczenia, o którym mowa w art. 86 ust.7 ustawy o VAT było udowodnienie przez podatnika spełnienia przesłanek zawartych w art. 86 ust. 4 pkt 7. Skarżący nie wykazał w toku postępowania, aby warunki te były spełnione. Nie jest w tym zakresie wystarczające powołanie się na wydruki z klasyfikacji PKD i CEIDG, zgodnie z którymi skarżący był uprawniony do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wynajmu i dzierżawy pojazdów mechanicznych (k. 40-43 akt sądowych).

Jak trafnie zauważył organ odwoławczy w ślad za takim zapisem o charakterze formalnym strona skarżąca nie wskazała żadnego dowodu potwierdzającego rzeczywistą działalność skarżącego w tym zakresie, który uzasadniać prawo do pełnego odliczenia.

Reasumując ustalenia faktyczne, które stały się podstawą zaskarżonej decyzji były prawidłowe. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze nie doszło do naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 187, art. 190 § 2, art. 191 i art. 210 § 1 i 4 o.p.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) należało skargę oddalić.

mko