Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 3048/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 11
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka(sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Alina Rzepecka, Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2020 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 lipca 2019 r. sygn. akt I SA/Łd 778/18 w sprawie ze skargi T. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 28 września 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od T. O. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 2700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1.Wyrokiem z 9 lipca 2019 r., w sprawie o sygn. I SA/Łd 778/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę T. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 28 września 2018 r. w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r.

2. Skarżący był w 2008 r. wspólnikiem Przedsiębiorstwa Budowlano – Handlowego O. J. O., T. O., R. O. spółka jawna. Posiadał 33% udziałów. Organy podatkowe zakwestionowały prawidłowość deklaracji na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2008 r. Stwierdziły, że zaniżony został dochód z działalności gospodarczej prowadzonej przez spółkę jawną poprzez zaniżenie przychodów i zawyżenie kosztów uzyskania przychodów. Zakwestionowano zaliczenie do tych kosztów wydatków wynikających z faktur wystawionych przez P. K.. Decyzją z 22 listopada 2011 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe za rok 2008 w wysokości zł 125.299 zł. Decyzję tę uchylił Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi decyzją z 16 lutego 2012 r. Nakazał organowi kontroli skarbowej uzupełnienie materiału dowodowego. Kolejną decyzją z 17 grudnia 2012 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. określił podatnikowi zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok w kwocie 137.412 zł. Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi decyzją z dnia 20 czerwca 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Skargę na tę decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił wyrokiem z 13 listopada 2013 r., I SA/Łd 1059/13. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 19 maja 2016 r., II FSK 1264/14 uchylił wyrok sądu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 14 października 2016 r. , I SA/Łd 706/16 uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi decyzją z 21 lutego 2017 r. uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Skarga skarżącego na tę decyzję została prawomocnie odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 30 czerwca 2017 r., I SA/Łd 542/17.

Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego decyzją z 21 maja 2017 r. określił skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w wysokości 137 412 zł. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z 28 września 2018 r. utrzymał tę decyzję w mocy.

3. W skardze na tę decyzję skarżący zarzucił, że zarówno ta decyzja, jak i decyzja organu pierwszej instancji naruszały:

1) art. 2a, art. 23 § 1 i 2, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180, art. 127, art. 187 § 1, art. 188 § 1, art. 191, art. 210 § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), dalej "o.p.", w związku z art. 170 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.",

2) art. 22 ust. 1, art. 22d, art. 24 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r.. Nr 14, poz. 176 ze zm.), dalej "u.p.d.o.f.".

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi.

4. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. Wskazał, że o odmowie jej uwzględnienia zadecydował prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w K. II Wydział Karny z 18 maja 2015 r. sygn. akt II K 193/14 skazującego J. O. za to, że w dniach 26.06.2009 r. oraz 2.11.2009 r. w K. jako podatnik podatku dochodowego od osób fizycznych oraz wspólnik w Przedsiębiorstwie Budowlano-Handlowym O. Sp. jawna J. O., T. O., R. O. z/s w G. 4, 99-300 K. oraz osoba faktycznie zajmująca się sprawami finansowymi spółki i jej wspólników w deklaracjach PIT-36L za 2008 r. R. O., T. O. oraz własnej, złożonych Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w K. podał nieprawdę co do podstawy opodatkowania tym podatkiem poprzez m.in. zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 1.629.624,60 zł na skutek zaliczenia do nich niestanowiących takich kosztów w tym wydatków na zakup materiałów budowlanych niezwiązanych z osiągniętym przez spółkę w 2008 r. przychodem, w tym w przypadku faktur wystawionych przez I. P. K. dokumentujących fikcyjne transakcje gospodarcze, czym naruszył art. 14 ust. 1, art. 22 ust. 1 i ust. 5, art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt 10 i 46, ust. 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) w wyniku czego uszczuplił podatek dochodowy od osób fizycznych za 2008 r. J. O. w kwocie 97.297 zł, T. O. w kwocie 97.297 zł oraz R. O. w kwocie 100.546 zł, łącznie w kwocie 295.140 zł, popełniając tym samym czyn z art. 56 § 1 k.k.s. w zb. z art. 61 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2, art. 9 § 3 i art. 7 § 1 k.k.s.

Sąd pierwszej instancji przywołał treść art. 11 p.p.s.a. Omawiany przepis należy rozumieć w ten sposób, że zakazuje on sądowi administracyjnemu podważania ustaleń organu administracji publicznej zgodnych z ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego oraz nakazuje akceptację ustaleń organu administracji publicznej zgodnych z ustaleniami wyroku. Art. 11 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewiduje żadnych okoliczności pozwalających na odstąpienie od nakazu uwzględnienia wyroku sądu karnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dotyczy to również sytuacji, takiej jaka zaistniała w niniejszej sprawie, w której z prawomocnych wyroków: NSA z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II FSK 1264/14 i WSA w Łodzi z 14 października 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 706/16 wynika konieczność prowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność, czy spółka O. kupiła towary od P. K. Aprobując (przywołane powyżej) poglądy orzecznictwa sądów administracyjnych dotyczące wykładni art. 11 p.p.s.a., sąd uznał, że należy odstąpić od wynikających z tych orzeczeń ocen prawnych i wskazań co do dalszego postępowania.

5. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł skarżący. Wyrok zaskarżył w całości i domagał się jego uchylenia w całości oraz rozpoznania sprawy ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

I naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 ww. ustawy poprzez oddalenie skargi wynikające z naruszenia przez sąd norm z art. 170 oraz art. 153 p.p.s.a., pozostających w związku z art. 11 ww. ustawy, poprzez błędne uznanie przez sąd, że w świetle całokształtu okoliczności sprawy skarżącego oraz w oparciu o wskazane regulacje:

- nie wiążą sądu ustalenia zawarte w prawomocnych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2016 r. sygn. akt II FSK 1264/14 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 października 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 706/16, uchylających decyzje organów podatkowych, a jednocześnie

- przyznanie prymatu wcześniej wydanemu wyrokowi Sądu Rejonowego w K. II Wydział Karny z dnia 18 maja 2015 r. sygn. akt II K 193/14, wydanemu wobec J. O., jako wspólnika spółki O. w sytuacji, gdy podstawę wszelkich ustaleń ww. wyroku sądu karnego w sprawie J. O. stanowiły decyzje organów podatkowych oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi (z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 1059/13), które zostały następnie prawomocnie wyeliminowane z obrotu prawnego przez Naczelny Sąd Administracyjny i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi. Wskazane naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem doprowadziło do nieuwzględnienia przez sąd istotnych unormowań postępowania przed sądami administracyjnymi, które przemawiały jednoznacznie za wyeliminowaniem z obrotu prawnego rozstrzygnięć organów nakładających na skarżącego ciężar podatkowy.

II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 ww. ustawy poprzez oddalenie skargi wynikające z niedostrzeżenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przesłanek do uchylenia decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi w sytuacji naruszenia przez organ przepisów art. 2a, art. 23 § 1 i 2, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180, art. 127, art. 187 § 1, art. 188 § 1, art. 191, art. 210 § 4 o.p., pozostające w związku z art. 170 oraz art. 153 p.p.s.a., oraz w związku z art. 22 ust. 1, art. 22d, art. 24 ust. 1 u.p.d.o.f. , które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy bowiem doprowadziło do nałożenia na skarżącego zobowiązania w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny i prawny sprawy.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.

6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

6.1. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.

6.2. Prawidłowe i zgodne z prawem jest stanowisko sądu pierwszej instancji dotyczące związania sądu administracyjnego ustaleniami dokonanymi w wydanym 18 maja 2015 r. przez Sąd Rejonowy w K. II Wydział Karny, sygn. akt II K 193/14 skazującym wyrokiem. Art. 11 p.p.s.a. stanowi, że ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Przepis nie przewiduje żadnych wyjątków od zasady związania sądu administracyjnego wyrokiem sądu karnego. Identyczna zasada (choć z pewnym odstępstwem dotyczącym osoby, która nie była oskarżona, umożliwiającym jej powoływanie się w postępowaniu cywilnym na wszelkie okoliczności wyłączające lub ograniczające jej odpowiedzialność cywilną) obowiązuje w postępowaniu cywilnym (art. 11 Kodeksu postępowania cywilnego, dalej k.p.c.). Wprowadzenie tej zasady było uzasadnione dążeniem do uniknięcia rozbieżności w orzecznictwie sądów karnych i innych w związku z tak istotną kwestią, jak przypisanie jakiejś osobie tego, że popełniła przestępstwo. Wiążąca wypowiedź o tej kwestii może pochodzić od sądu karnego i takiej wypowiedzi nie powinny podważać inne sądy, czy choćby ponownie zajmować się badaniem tych okoliczności, które są istotne dla stwierdzenia, kto i jaki czyn zabroniony ustawą popełnił (por. M. Romańska, komentarz do art. 11 nota 2 w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T.Wosia, wyd. IV, WK 2016, powołane za LEX). Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych na tle art. 11 p.p.s.a., jak i w orzecznictwie Sądu Najwyższego na tle art. 11 k.p.c., zgodnie przyjmuje się, że związanie sądu ustaleniami co do popełnienia przestępstwa, stwierdzonymi w prawomocnym wyroku wydanym w postępowaniu karnym oznacza obowiązek przyjęcia przez sąd administracyjny (lub odpowiednio cywilny), że zaistniały wszystkie okoliczności istotne dla bytu przestępstwa, za które został skazany sprawca, w szczególności wszystkie okoliczności należące do znamion strony przedmiotowej i podmiotowej przestępstwa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2020 r., II OSK 825/18, z 28 listopada 2019 r., II GSK 1875/17, z 17 stycznia 2019 r., I FSK 273/17, 8 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2070/09 i sygn. akt I FSK 790/10 z 19 lipca 2017 r., sygn. akt I FSK 2204/15 oraz z 30 sierpnia 2017 r., sygn. akt I FSK 2274/15, wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, wyroki Sądu Najwyższego z 23 maja 2019 r., II CSK 360/18, LEX nr 2673068, z 23 stycznia 2020 r. II PK 135/18, LEX nr 2805058, z 23 czerwca 2017 r. I CSK 614/16, LEX nr 2376905). Zauważyć ponadto należy, że wprawdzie skazujący wyrok sądu karnego stanowi dowód z dokumentu, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. , to jednak związanie sądu administracyjnego dotyczy ustaleń sądu karnego. Te ustalenia (podkreślenie sądu) nie stanowią dowodu podlegającego swobodnej ocenie dowodów , na mocy art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 k.p.c. (por. wyrok Sądu Najwyższego z 16 grudnia 1961r., 2CR 1229/60, OSNC 1962/3/118). Sąd administracyjny nie może zatem badać i we własnym zakresie oceniać, czy ustalenia te były prawidłowe i znajdowały potwierdzenie w zebranym przez sąd karny materiale dowodowym. Nie może zatem, jak chce tego strona skarżąca, pominąć skazującego wyroku karnego tylko z tego powodu, że ustalenia tego wyroku zostały oparte na uchylonych następnie w postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzjach. Nie może także zaakceptować ustaleń organów podatkowych (administracyjnych) odmiennych od ustaleń zawartych w skazującym wyroku karnym. W orzecznictwie podkreśla się (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 października 2014 r., I FSK 1557/13), że związanie sądu administracyjnego ustaleniami wyroku karnego wynikającymi z art. 11 p.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że przepis ten zakazuje sądowi podważania ustaleń organu administracji publicznej zgodnych z ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego oraz nakazuje akceptację ustaleń organu administracji publicznej zgodnych z ustaleniami wyroku skazującego.

Prejudycjalne znaczenie takich wyroków nie ogranicza się przy tym do sytuacji, gdy dotyczą one strony występującej przed organami administracji, a następnie sądem administracyjnym. Ustalenia sądu karnego będące podstawą skazania mogą dotyczyć elementów stanu faktycznego ustalanego przez organy administracji w celu zastosowania normy prawa materialnego, a taki stan faktyczny nie zamyka się w działaniu samej strony postępowania, lecz może dotyczyć także innych osób. Wyroki karne skazujące, np. wspólników czy kontrahentów osoby będącej stroną postępowania, muszą być brane pod uwagę przez organy prowadzące postępowania administracyjne i w konsekwencji przez sąd administracyjny (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 marca 2010 r., I FSK 587/09, z 1 kwietnia 2008 r., I FSK 433/07, z 26 lutego 2008 r., I FSK 262/07).

Nie ma przy tym znaczenia dla zastosowania zasady wynikającej z art. 11 p.p.s.a. okoliczność, że wyrok skazujący wspólnika skarżącego został ujawniony już po wydanych później orzeczeniach sądów administracyjnych, zawierających wytyczne co do dalszego postępowania wiążące organy podatkowe z mocy art. 153 p.p.s.a. lub też po późniejszym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawierającym wykładnię prawa, wiążącą sąd pierwszej instancji z mocy art. 190 p.p.s.a. Jak słusznie zauważył sąd pierwszej, ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ administracji publicznej w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd i organ, jeżeli ocena prawna wyrażona w tym orzeczeniu nie zostanie uchylona w prawem określonym trybie i jeżeli nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie lub jeżeli nie zaszły zmiany w stanie faktycznym sprawy. Mogą one spowodować nieaktualność stanu faktycznego i prawnegi, której skutkiem będzie ustanie mocy wiążącej uzasadnienia orzeczenia sądu administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2006 r., I FSK 506/05, z 30 lipca 2009 r., II FSK 451/08, z 11 stycznia 2011 r., II OSK 2059/09, z 10 czerwca 2014 r., II FSK 1670/12, z 17 stycznia 2019 r., I FSK 273/17).

Przywołanym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. skazano wspólnika skarżącego za to, że w dniach 26 czerwca 2009 r. oraz 2 listopada 2009 r. w K. jako podatnik podatku dochodowego od osób fizycznych oraz wspólnik w Przedsiębiorstwie Budowlano-Handlowym O. Sp. jawna J. O., T. O., R.O. z/s w G.4, 99-300 K. oraz osoba faktycznie zajmująca się sprawami finansowymi spółki i jej wspólników w deklaracjach PIT-36L za 2008 r. R. O., T. O. oraz własnej, złożonych Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w K. podał nieprawdę co do podstawy opodatkowania tym podatkiem poprzez m.in. zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 1.629.624,60 zł na skutek zaliczenia do nich niestanowiących takich kosztów w tym wydatków na zakup materiałów budowlanych niezwiązanych z osiągniętym przez spółkę w 2008 r. przychodem, w tym w przypadku faktur wystawionych przez I. P. K. dokumentujących fikcyjne transakcje gospodarcze, czym naruszył art. 14 ust. 1, art. 22 ust. 1 i ust. 5, art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt 10 i 46, ust. 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) w wyniku czego uszczuplił podatek dochodowy od osób fizycznych za 2008 r. J. O. w kwocie 97.297 zł, T. O. w kwocie 97.297 zł oraz R.O. w kwocie 100.546 zł, łącznie w kwocie 295.140 zł i popełnił czyn z art. 56 § 1 k.k.s. w zb. z art. 61 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2, art. 9 § 3 i art. 7 § 1 k.k.s. Z ustaleń tego wyroku wynika zatem, że uwzględnione w kosztach uzyskania przychodów wydatki na zakup materiałów budowlanych od P. K. miały charakter fikcyjny i nie dokumentowały rzeczywistych wydarzeń gospodarczych. Tym ustaleniem związany był z mocy art. 11 p.p.s.a. sąd administracyjny i tym samym zobligowany był uznać za prawidłowe ustalenia organów podatkowych, zgodne z tym wyrokiem. Zauważyć przy tym należy, o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia, że organy podatkowe prowadziły samodzielnie postępowanie dowodowe i na podstawie zebranych przez nie dowodów uznały, że faktury wystawione przez kontrahenta spółki nie potwierdzały faktu sprzedaży spółce wskazanych w fakturach towarów przez jej wystawcę.

Z tych względów zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 ww. ustawy poprzez oddalenie skargi wynikające z naruszenia przez sąd norm z art. 170 oraz art. 153 p.p.s.a., pozostających w związku z art. 11 tej ustawy uznać należy za bezzasadny.

6.3. Bezzasadność pierwszego z zarzutów skargi kasacyjnej przesądza w istocie o braku podstaw do uwzględnienia drugiego z zarzutów – naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 ww. ustawy poprzez oddalenie skargi wynikające z niedostrzeżenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przesłanek do uchylenia decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi w sytuacji naruszenia przez organ przepisów art. 2a, art. 23 § 1 i 2, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180, art. 127, art. 187 § 1, art. 188 § 1, art. 191, art. 210 § 4 o.p., pozostające w związku z art. 170 oraz art. 153 p.p.s.a., oraz w związku z art. 22 ust. 1, art. 22d, art. 24 ust. 1 u.p.d.o.f. Wobec ustalenia w skazującym wyroku karnym fikcyjności spornych faktur nie ma znaczenia, czy organy podatkowe w pełni zastosowały się do oceny prawnej, wynikającej z art. 153 p.p.s.a. i zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 14 października 2016 r. , I SA/Łd 706/16, uwzględniającej z kolei wykładnię prawa dokonaną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2016 r., II FSK 1264/14. Wyroki te zapadły bowiem przed ujawnieniem postępowaniu sądowoadministracyjnym wyroku Sądu Rejonowego w Kutnie, a zawarta w nich ocena prawna straciła aktualność. Tym samym nawet dodatkowe dowody przeprowadzone w postępowaniu podatkowym nie mogłyby obecnie wpłynąć na zmianę ustalenia, wynikającego z prawomocnego skazującego wyroku karnego, stwierdzającego popełnienie przez skarżącego przestępstwa polegającego na podaniu nieprawdy co do podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych poprzez m.in. zawyżenie kosztów uzyskania przychodów na skutek zaliczenia do nich niestanowiących takich kosztów wydatków na zakup materiałów budowlanych niezwiązanych z osiągniętym przez spółkę w 2008 r. przychodem, w tym w przypadku faktur wystawionych przez I. P. K. dokumentujących fikcyjne transakcje gospodarcze i tym samym uszczupleniu podatku. Zauważyć przy tym należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym obecnie wyroku dokonał mimo to oceny zebranego w postępowaniu podatkowym materiału dowodowego. Już tylko na marginesie zauważyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie wypowiedział się stanowczo o konieczności przeprowadzenia dowodów z oględzin i opinii biegłego, stwierdzając, że z uwagi na znaczny upływ czasu od wykonania ewentualnych robót z wykorzystaniem materiałów przeprowadzenie tych dowodów może być znacznie utrudnione.

6.4. Z tych powodów na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.

6.5. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnia art. 209, art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę, że przedmiotem kontroli sądu administracyjnego były skargi kasacyjne dwóch wspólników tej samej spółki jawnej, w których stan faktyczny i prawny były tożsame, tożsame były zarzuty skargi kasacyjnej i argumenty zawarte w odpowiedzi na tę skargę, a jednocześnie z uwagi na wartość przedmiotu sporu koszty postępowania, na które składało się wynagrodzenie byłoby znaczące (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. a w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych- Dz.U. z 2018 r. poz. 265), Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne zastosowanie art. 207 § 2 p.p.s.a. i zasądzenie na rzecz organu tylko częściowego zwrotu kosztów postępowania.