Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1140/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 w zw. z art. 129 ust. 1, art. 138 ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2014 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej jako: "O.p.") w związku z art. 8 oraz art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. nr 201, poz. 1540 ze zm., dalej jako: "u.g.h.") po rozpatrzeniu odwołania M. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. w sprawie cofnięcia w części dotyczącej punktu gier na automatach o niskich wygranych zlokalizowanego w [...] przy ul. [...], zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...].

Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] udzielił M. Sp. z o.o. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 301 punktach na terenie województwa mazowieckiego.

Postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia powołanego zezwolenia, w części dotyczącej punktu znajdującego się w [...] przy ul. [...].

Podstawę wszczęcia postępowania było uzyskanie informacji od Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] o niewykonywaniu od dnia 1 czerwca 2011 r. przez stronę w wymienionym punkcie gier działalności objętej zezwoleniem.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie, decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] cofnął stronie udzielone zezwolenie, w części dotyczącej spornego punktu gier.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że strona w punkcie gier na automatach o niskich wygranych mieszczącym się w [...]. przy ul. [...] nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. W konsekwencji Dyrektor Izby Celnej w [...] stwierdził, że w sprawie zaistniały przesłanki określone w przepisie art. 59 pkt 4 u.g.h., skutkujące cofnięciem zezwolenia w części dotyczącej danego punktu. Organ podkreślił, iż niewykonywanie działalności wymienionej powyżej nie było następstwem działania siły wyższej, o czym świadczą dokonane przez stronę zgłoszenia zawieszenia eksploatacji automatu do gier.

Rozpoznając niniejszą sprawę na skutek odwołania M. Sp. z o.o. od decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] jako organ odwoławczy powołał brzmienie przepisów art. 8, art. 129 ust. 1, art. 138 ust. 2 oraz art. 59 u.g.h.

Stwierdził, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że strona w punkcie gier na automatach o niskich wygranych znajdującym się w [...] przy ul. [...] nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. Dodał, że niewykonywanie wymienionej działalności nie było następstwem działania siły wyższej, o czym świadczy dokonane przez zgłoszenie z dnia 24 maja 2011 r. dotyczące przemieszczenia eksploatacji automatu [...] nr fabryczny [...], nr poświadczenia rejestracji [...] od dnia 1 czerwca 2011 r.

Organ odwoławczy podkreślił ponadto, że z art. 64 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w związku z art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. z 2013 r. poz. 1404) wynika, że przed rozpoczęciem działalności oraz po przerwie trwającej nie dłużej niż 3 miesiące w podmiotach prowadzących działalność gospodarczą podlegającą kontroli przeprowadza się urzędowe sprawdzenie.

Przypomniał, że z pisma Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] wynika, że strona nie złożyła w okresie 6 miesięcy i później zgłoszenia dotyczącego wznowienia działalności, co zdaniem organu potwierdza niewykonywanie działalności w powyższym zakresie przez okres 6 miesięcy.

W konsekwencji Dyrektor Izby Celnej w [...] stwierdził, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka określona w art. 59 pkt 4 u.g.h. skutkująca cofnięciem zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, w części dotyczącej spornego punktu gier na automatach o niskich wygranych, w którym działalność nie była wykonywana przez okres dłuższy niż 6 miesięcy.

Uzasadniając odmowę przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka organ stwierdził, że strona nie przedstawiła żadnych dowodów uprawdopodobniających prowadzenie działalności w przedmiotowym punkcie gier na automatach o niskich wygranych. Powołując się szeroko na stanowisko judykatury odnośnie do sytuacji umożliwiających przeprowadzenie dowodu na żądanie strony (art. 188 O.p.) - Dyrektor Izby Celnej w [...] stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, a wyciągnięte na jego podstawie wnioski są w pełni uzasadnione.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania, Dyrektor Izby Celnej w [...] wyjaśnił, że przepis art. 59 u.g.h. należy ze względu na treść art. 138 ust. 2 u.g.h., stosować odpowiednio, tj.: bezpośrednio; z odpowiednimi modyfikacjami; odstąpić od jego stosowania. Jego zdaniem z wykładni systemowej, jak i celowościowej powołanych przepisów wynika, że należy go stosować bezpośrednio dla zaistniałego w sprawie stanu faktycznego.

Następnie podniósł, że strona nie wskazała na czym miałoby polegać naruszenie przez organ przepisów art. 129 ust. 1 oraz art. 138 ust. 2 u.g.h.

Za niezasadny Dyrektor Izby Celnej w [...] uznał zarzut naruszenia przepisów postępowania przez niewyjaśnienie pojęć "zaprzestanie" i "niewykonywanie" działalności. Podkreślił, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, powołał się na definicję tych pojęć zamieszczoną w Słowniku współczesnym języka polskiego pod red. prof. dr. hab. B. D. Stwierdził, że w wyczerpujący sposób wyjaśnił ich znaczenie i wskazał że użyte w przepisie art. 59 pkt 4 u.g.h. pojęcie "zaprzestania" to zaprzestanie działalności w ogóle w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Natomiast "niewykonywanie" oznacza sytuację, która wystąpiła w sprawie, tzn. ustalono w sposób bezsporny, że strona faktycznie nie urządzała gier na automatach o niskich wygranych w punkcie gry, a przerwa w nieprowadzeniu tej działalności była dłuższa niż sześć miesięcy.

Skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M. Sp. z o.o., dalej jako: "skarżąca" zarzucając zaskarżonej decyzji:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 121 § 1 i 2 w zw. z art. 122 w zw. z art. 124 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 188 w zw. z art. 191 O.p. w zw. z art. 8 u.g.h. poprzez niezasadne niedopuszczenie oraz nieprzeprowadzenie w sprawie dowodu z przesłuchania świadka zgłoszonego przez stronę w toku postępowania, w szczególności na okoliczność, że strona realizowała działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w punkcie gier będącym przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie, w szczególności na okoliczność braku podstaw do przyjęcia, że strona zaprzestała oraz nie wykonywała prowadzenia tej działalności, w sytuacji, gdy dowód ten miał podstawowe znaczenie z punktu widzenia przedmiotu postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 59 pkt 4 w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy z 29.07.1992 r. o grach i zakładach wzajemnych poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że:

a) użyte w art. 59 pkt 4 u.g.h. określenie "zaprzestanie" oznacza "zaprzestanie działalności w ogóle w zakresie gier na automatach o niskich wygranych",

b) użyte w art. 59 pkt 4 u.g.h. określenie "niewykonywanie" oznacza "nie urządzanie gier na automatach o niskich wygranych"

podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów prowadzi do wniosku, że brak jest podstaw do przyjęcia wskazanego rozróżnienia, gdyż zarówno określenie "zaprzestanie" jak i określenie "niewykonywanie" dotyczy działalności objętej zezwoleniem na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych w ogólności;

3. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 59 pkt 4 w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że jedynym przejawem aktywności strony posiadającej zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych jest czynna eksploatacja automatów do gier o niskich wygranych, w sytuacji, gdy przejawy prowadzenia działalności podmiotu posiadającego wspomniane zezwolenie mogą być znacznie szersze, zwłaszcza, że ustawa wprost wskazuje, iż zezwolenie obejmuje "urządzanie i prowadzenie działalności", a nie tylko "prowadzenie działalności", do czego ograniczył je organ rozpoznający sprawę;

4. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art 59 pkt 4 w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 w zw. z art. 135 ust. 2 u.g.h. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że z art. 138 ust. 2 u.g.h. wynika, że art. 59 pkt 4 u.g.h. powinien być stosowany do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 u.g.h., podczas gry prawidłowa wykładnia tego przepisu, z uwzględnieniem konieczności jego "odpowiedniego stosowania" prowadzi do wniosku, że art. 59 ust. 4 u.g.h. nie powinien być stosowany do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 u.g.h.;

5. z ostrożności naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 59 pkt 4 w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 w zw. z art. 135 ust. 2 u.g.h. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy z art 138 ust. 2 u.g.h. wynika, że art. 59 pkt 4 u.g.h. stosowany odpowiednio nie powinien być stosowany do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 u.g.h.;

6. z ostrożności naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 121 § 1 i 2 w zw. z art. 122 w zw. z art. 124 O.p. w zw. z art. 8 w zw. z art. 59 pkt 4 w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 w zw. z art. 135 ust. 2 u.g.h. wskutek braku wskazania oraz wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia sposobu odpowiedniego stosowania art. 59 pkt 4 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r. w całości;

2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej obowiązku zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według jednokrotności stawki minimalnej według przepisanych norm oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.

W obszernym uzasadnieniu skarżąca rozwinęła zarzuty skargi.

Podniosła, że organ w niniejszej sprawie naruszył przepisy postępowania poprzez niezasadne niedopuszczenie oraz nieprzeprowadzenie w sprawie dowodu z przesłuchania świadka zgłoszonego przez stronę w toku postępowania, w szczególności na okoliczność: realizowania działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w punkcie gier będącym przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie; braku podstaw do przyjęcia, iż zaprzestała oraz nie wykonywała prowadzenia tej działalności, w sytuacji, gdy dowód ten miał podstawowe znaczenie z punktu widzenia postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie.

Skarżąca nie zgodziła się z przyjętą przez organ wykładnią określeń "zaprzestanie" oraz "niewykonywanie" użytych w art. 59 pkt 4 u.g.h. Jej zdaniem prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów prowadzi do wniosku, że brak jest podstaw do przyjęcia wskazanego rozróżnienia, gdyż zarówno określenie "zaprzestanie" jak i określenie "niewykonywanie" dotyczy działalności objętej zezwoleniem na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych. Podniosła, że nie ma podstaw, by przyjmować, jak to zrobił organ, iż zaprzestanie dotyczy działalności, natomiast niewykonywanie urządzania gier, gdyż te dwa określenia dotyczą oraz mieszczą się w ramach pojęcia działalności objętej zezwoleniem. Na poparcie swojego stanowiska powołała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2009 r., który zapadł w sprawie o sygn. akt II GSK 480/08.

W ocenie skarżącej przejawy prowadzenia działalności podmiotu posiadającego zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych mogą być znacznie szersze aniżeli czynna eksploatacja automatów do gier o niskich wygranych, zwłaszcza, że ustawa wprost wskazuje, iż zezwolenie obejmuje "urządzanie i prowadzenie działalności", a nie tylko "prowadzenie działalności" do czego jak skarżąca zarzucała błędnie ograniczył je organ rozpoznający sprawę.

Skarżąca podkreśliła, że w art. 35 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych wyraźnie posłużono się określeniem "zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności". Jej zdaniem oznacza to, że określenie "zaprzestanie lub niewykonywanie" działalności, o którym mowa w art. 59 pkt 4 u.g.h. dotyczy wyłącznie sytuacji, w której "zaprzestano lub nie wykonywano" "urządzania i prowadzenia działalności", a nie tak, jak to błędnie określił organ sytuacji, w której "zaprzestano lub nie wykonywano" tylko "prowadzenia działalności". Stwierdziła, że przejawy urządzania działalności mogą być szersze niż samo jej prowadzenie. Skarżąca wywodziła, że urządzanie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych obejmuje szeroko rozumiane działania organizacyjne zarówno przed jak i w trakcie jej prowadzenia. Urządzanie i prowadzenie działalności składa się na całokształt czynności organizacyjnych i wykonawczych. Na poparcie swojego stanowiska odwołała się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego.

Zdaniem skarżącej prawidłowa wykładnia przepisu art. 138 ust. 2 u.g.h prowadzi do wniosku, że art. 59 ust. 4 u.g.h. nie powinien być stosowany do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 u.g.h. z uwagi na treść art. 135 ust. 2 u.g.h.

Skarżąca stwierdziła, że nie budzi wątpliwości fakt, iż art. 59 pkt 4 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. stosuje się do pomiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 u.g.h. nie wprost, lecz odpowiednio. Przedstawiła poglądy doktryny i judykatury odnośnie do rozumienia odpowiedniego stosowania przepisów.

Podkreśliła, że istotą art. 59 pkt 4 u.g.h. jest de facto stworzenie obowiązku prowadzenia określonej działalności. Jest to związane z tym, iż w czasie obowiązywania określonej koncesji lub konkretnego zezwolenia w punktach nimi objętych żaden inny podmiot nie mógłby ubiegać się o umożliwienie prowadzenia takiej samej działalności.

Stwierdziła, że w przypadku podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 u.g.h, należy mieć na uwadze fakt, iż zgodnie z art. 135 ust. 2 u.g.h. w wyniku zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsc urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych. Podkreśliła, że istniejące "faktycznie niewykorzystywane punkty" z uwagi na treść art. 135 ust. 2 u.g.h. nie powodują żadnych negatywnych konsekwencji ze względu na brak możliwości wydawania nowych zezwoleń, a zatem brak jest podstaw do przyjęcia, że ustawodawca wprowadził regulację sprowadzająca się do konieczności ich eliminacji.

W konkluzji skarżąca podkreśliła, że w punkcie gier będącym przedmiotem postępowania do dnia wydania zaskarżonej decyzji prowadziła działalność.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja tego organu z dnia [...] czerwca 2013 r. nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie pozostawała przede wszystkim kwestia wykładni przepisów art. 59 w zw. z art. 129 ust. 1 oraz art. 138 ust. 2 u.g.h.

Stosownie do art. 8 u.g.h. obowiązującej od dnia 1 stycznia 2010 r. do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, chyba że stanowi ona inaczej. W związku z powyższym, przepisami mającymi zastosowanie w sprawie są przepisy O.p.

Natomiast w myśl art. 129 ust. 1 u.g.h., działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

Przepis art. 138 ust. 2 u.g.h. stanowi, że do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1, do których zalicza się skarżąca, co bezsporne, stosuje się odpowiednio art. 58 i art. 59, z tym, że organem właściwym jest organ właściwy do udzielania zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy, tj. Dyrektor Izby Celnej w [...].

Jak stanowi art. 59 u.g.h., organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia, w drodze decyzji, cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku:

1) nieusunięcia w wyznaczonym terminie stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z przepisami regulującymi działalność objętą koncesją lub zezwoleniem, lub z warunkami określonymi w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie;

2) rażącego naruszenia warunków określonych w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie, lub innych określonych przepisami prawa warunków wykonywania działalności, na którą udzielono koncesji lub zezwolenia;

3) obniżenia kapitału zakładowego spółki poniżej granicy określonej w art. 10 ust. 1;

4) zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej;

5) skazania osoby będącej akcjonariuszem (wspólnikiem), członkiem organów zarządzających lub nadzorczych spółki za przestępstwo określone w art. 299 Kodeksu karnego;

6) dwukrotnego stwierdzenia uczestnictwa w grach hazardowych osoby poniżej 18 roku życia, w tym samym ośrodku gier lub punkcie przyjmowania zakładów wzajemnych.

Z konstrukcji przepisu art. 59 u.g.h. wynika, że cofnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie zależy w żaden sposób od uznania administracyjnego, lecz od zaistnienia przesłanek w nim określonych, w tym na gruncie niniejszej sprawy przesłanki stypizowanej w jego pkt 4 tj. - zaprzestania działalności lub niewykonywania jej przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. Przy czym jedynym wyjątkiem od obowiązku zastosowania tego przepisu przez organ administracji publicznej jest ustalenie, że zaprzestanie bądź niewykonywanie tej działalności jest następstwem siły wyższej, a taki stan rzeczy, co trafnie ustalił organ, a strona w tym zakresie stanowiska organu nie podważa, w sprawie nie zachodzi.

W rozpatrywanej sprawie organ ustalił (w związku z pismem Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] z dnia 4 października 2012 r.), że skarżąca w przedmiotowym punkcie gier na automatach o niskich wygranych znajdującym się w [...] przy ul. [...] nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem. Niewykonywanie działalności nie było następstwem działania siły wyższej, o czym świadczy pismo Naczelnika Urzędu Celnego [...], z którego wynika, że skarżąca w przedmiotowym punkcie zaprzestała działalności, skoro zgłosiła zawieszenie eksploatacji automatu znajdującego się w omawianym punkcie gry.

Deklaracja zawieszenia eksploatacji automatu o niskich wygranych w przedmiotowym punkcie została zawarta w zgłoszeniu z 24 maja 2011 r. i dotyczyła automatu [...], nr fabryczny [...], typ [...]. Wniosek o wznowienie działalności został złożony w dniu 27 września 2012 r., zatem po upływie ponad 16 miesięcy od zgłoszenia zawieszenia eksploatacji rzeczonego automatu, co potwierdza niewykonywanie działalności we wskazanym okresie. Sposób obliczania terminów w postępowaniu administracyjnym oraz warunki ich dochowania zostały uregulowane w art. 12 O.p. Stosownie do postanowień art. 12 § 3 przywołanej ustawy terminy materialne określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu miesiąca. Tak, więc okres sześciomiesięczny zaprzestania przedmiotowej działalności, wynikający z art. 59 pkt 4 u.g.h. w przypadku punktu zlokalizowanego w [...] przy ul. [...] rozpoczął swój bieg 1 czerwca 2011 r. i upłynął dnia 1 grudnia 2011 r.

W ocenie Sądu niezasadne są zarzuty skargi, że brak czynnej eksploatacji automatów do gier o niskich wygranych nie musi świadczyć o zaprzestaniu lub niewykonywaniu działalności. Sąd podziela stanowisko organu, że skoro skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwolenia, to nie miała ona możliwości prowadzenia innej działalności we wskazanym punkcie gier, aby mogła uchronić się przed sankcją wynikającą z przepisu art. 59 pkt 4 u.g.h.

Za nietrafne Sąd uznaje zarzuty skargi, że omawiana regulacja z art. 59 ust. 4 u.g.h. nie znajduje zastosowania do skarżącej. Wbrew twierdzeniom skarżącej treść normy prawnej zawartej w art. 59 pkt 4 u.g.h. ustalona na podstawie metod interpretacyjnych opartych na dyrektywach językowych wskazuje, że organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia ma obowiązek cofnięcia takiej koncesji lub zezwolenia w całości lub w części, jeśli objęta nimi działalność została zaprzestana lub nie wykonywano jej przez okres dłuższy niż 6 miesięcy, chyba że niewykonywanie tej działalności było skutkiem działania siły wyższej. Do takiego rozumienia omawianej normy prowadzi również zastosowanie przy wykładni dyrektyw celowościowych. Analiza przepisów u.g.h. wskazuje, że celem ustawodawcy było uporządkowanie zarówno kwestii udzielania koncesji i zezwoleń, jak i korzystania z uprawnień nimi przyznanych. Nowe przepisy wprowadzają w pewnym zakresie reglamentację uprawnień do prowadzenia działalności dotyczącej gier hazardowych, a zatem brak podjęcia działalności objętej przyznaną koncesją lub zezwoleniem bądź niekorzystanie z tego rodzaju uprawnień winien skutkować utratą koncesji lub zezwolenia w całości lub w niewykorzystywanej części (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 1201/13).

Przywołany przepis jest w tym zakresie klarowny: zaprzestanie lub niewykonywanie działalności dotyczy działalności wynikającej z udzielonego zezwolenia. Natomiast udzielone zezwolenie obejmowało prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] m.in. w punkcie znajdującym się w [...] przy ul. [...].

W konsekwencji organ zasadnie uznał, że przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka nie było potrzebne, gdyż ewentualne zeznania świadka nie miałyby znaczenia dla sprawy, skoro wnioskowany dowód miał dotyczyć realizowania przez skarżącą w omawianym punkcie gier działalności innej niż urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. Podobnie rozstrzygnął również WSA w Warszawie w wyrokach z dnia 28 czerwca 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2498/12 oraz z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 1276/13, www.cbois.nsa.gov.pl), z którymi to orzeczeniami skład orzekający w pełni się zgadza.

Podkreślić przy tym należy, że w istocie skarżąca ustaleń faktycznych organu nie kwestionuje. Zarzuca natomiast, że przejawy prowadzenia działalności w omawianym zakresie mogą być szersze i w braku niezweryfikowania wszystkich tych przejawów dopatruje się wadliwość procesowej decyzji twierdząc, że brak czynnej eksploatacji automatów nie może świadczyć o zaprzestaniu lub niewykonywaniu działalności. Zauważyć jednak należy, że przedmiotem zezwolenia, co bezsporne jest prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, której istotą jest eksploatacja tych automatów, a nie jak uznaje strona np. uiszczanie opłat z tytułu posiadania zezwolenia i podejmowania różnego rodzaju czynności organizacyjnych w punkcie gier. Z tego też względu ustalenia poczynione przez organy w rozpoznawanej sprawie uzasadniały zastosowanie art. 59 pkt 4 u.g.h.

Nie jest także zasadny zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego przejawiający się w niewyjaśnieniu przez organ pojęć "zaprzestanie" i "niewykonywanie" działalności. Jak wynika z zaskarżonej decyzji, organ powołując się na definicję tych pojęć zamieszczoną w Słowniku współczesnym języka polskiego pod red. prof. dr. hab. B. D., w wyczerpujący sposób wyjaśnił ich znaczenie i wskazał, że użyte w przepisie art. 59 pkt 4 pojęcie "zaprzestania" to zaprzestanie działalności w ogóle w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Natomiast "niewykonywanie" oznacza sytuację, która wystąpiła w niniejszej sprawie, tzn. ustalono w sposób bezsporny, że skarżąca faktycznie nie urządzała gier na automatach o niskich wygranych w spornym punkcie gry w [...], a przerwa w nieprowadzeniu tej działalności była dłuższa niż sześć miesięcy.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji