Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 150/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-04-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w osobie: Sędziego NSA Teresy Rutkowskiej po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] znak [...] w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego (w postaci cła antydumpingowego) postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

III SA/Łd 150/08

Uzasadnienie

W dniu 21 lutego 2007 r. "A." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł z dnia [...] (znak [...]) utrzymującą w mocy decyzję decyzję Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł z dnia [...] w sprawie retrospektywnego zaksięgowania długu celnego (w postaci cła antydumpingowego) w kwocie 2.662,50 zł. W skardze zawarty został wniosek o "wstrzymanie na podstawie art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wykonania zaskarżonej Decyzji do czasu rozstrzygnięcia niniejszej skargi przez Sąd w całości".

W treści uzasadnienia skargi strona nie powołała żadnych argumentów na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie ogranicza się jedynie do przedstawienia argumentów kwestionujących merytoryczne rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ustawa p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem strona występująca z takim wnioskiem winna go odpowiednio uzasadnić wskazując na okoliczności mające uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu administracyjnego może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.

W rozpatrywanej sprawie wniosek nie został w żaden sposób uzasadniony i sprowadza się w zasadzie jedynie do sformułowania samego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i podania argumentów kwestionujących merytoryczne rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wskazać w związku z tym należy, że Sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności skargi na etapie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Podkreślić należy także, że konieczność regulowania obowiązków publicznoprawnych (w tym np. celnych) w każdym przypadku, niezależnie od zamożności strony, łączy się z obniżeniem dochodu, czy trudnościami w zakresie dysponowania majątkiem. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków.

W każdym przypadku obowiązek wykazania możliwości zaistnienia takiego niebezpieczeństwa i jego uprawdopodobnienia leży po stronie wnioskującego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/2004 oraz z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/2004, niepublikowane). Uzasadnienie takiego wniosku nie może się jednak ograniczać do stwierdzenia, że skutek taki nastąpi lub może nastąpić. Skutek ten musi być bezpośrednim następstwem wykonania zaskarżonego aktu. Wnioskujący musi zatem dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia wystąpienia niebezpieczeństwa znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu, które musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Podkreślić przy tym należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest wyjątkiem od zasady określonej w cytowanym na wstępie art. 61 § 1 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej spółki nie wykazał, że w okolicznościach sprawy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków, nie poparł bowiem swojego wniosku żadnymi argumentami merytorycznymi, czy też dokumentami, które mogłyby obrazować trudną sytuację finansową strony i potwierdzać zagrożenie spowodowania wykonania zaskarżoną decyzją takich skutków.

Z tych wszystkich względów, według oceny Sądu, brak jest wystarczającego uzasadnienia do wydania w tej sprawie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.

RA