Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1161/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 par. 1,  art. 26 par. 4, 27, 29 par. 1 i 33
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 119 i 120 i  art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart po rozpoznaniu w dniu 16 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H. J. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie uznanie za bezzasadne zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...].

Do wydania powyższego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...] Wojewoda [...] ustalił lokalizację drogi [...] na odcinku [...], na terenie miasta B.

Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2006 r.

Decyzją z dnia [...] października 2008 r., nr [...] Wojewoda [...] orzekł o udzieleniu Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, oznaczonej jako działki nr [...], o pow. [...] m2, nr [...], o pow. [...] m2, nr [...], o pow. [...] m2 i [...] o pow. [...] m2 oraz działki nr [...] o pow. [...] m2 i nr [...] o pow. [...] m2, będącej współwłasnością H. J. w udziale [...] części oraz Skarbu Państwa w udziale [...] części, w celu budowy drogi [...] na odcinku [...] na terenie miasta B. oraz nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W dniu 27 kwietnia 2009 r. zwrócono po awizowaniu nieodebraną przesyłkę, skierowaną do H. J., zawierającą upomnienie z dnia [...] kwietnia 2009 r., Nr [...].

Następnie w dniu [...] maja 2009 r. pracownicy [...] Urzędu Wojewódzkiego podjęli próbę osobistego doręczenia upomnienia z dnia [...] kwietnia 2009 r. wzywającego do niezwłocznego wykonania obowiązku wynikajacego z decyzji Wojewody [...] z dnia 15 października 2008 r. w miejscu pracy H. J. Strona odmówiła jej przyjęcia. Została ona pouczona, że odmowa przyjęcia przesyłki jest traktowana jako doręczenie, co wynika ze sporządzonego na tę okoliczność protokołu.

Niewydanie nieruchomości w terminie wskazanym w upomnieniu spowodowało, że został wystawiony tytuł wykonawczy Nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r.

Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] utrzymał w mocy ww. orzeczenie Wojewody [...].

Następnie postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] ten ostatni organ wezwał H. J. do wykonania obowiązku wydania nieruchomości Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad.

Decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2010 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., który wyrokiem z dnia 4 lutego 2010 r., sygn. akt. I SA/Wa 1290/09, skargę oddalił.

Pismem z dnia 28 lipca 2009 r. H. J. zwróciła się do Ministra Infrastruktury o interwencję w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w celu wyegzekwowania obowiązku wydania Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad nieruchomości położonej w gminie B, obręb [...], stanowiącej działki nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2 i nr [...] o pow. [...] m2 oraz działki nr [...] o pow. [...] m2 i nr [...] o pow. [...] m2, w którym zakwestionowała legalność przeprowadzonej egzekucji wskazując, iż tytuł wykonawczy z dnia [...] czerwca 2009 r. jest nielegalny, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/KA 606/01 uchylił decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] października 2000 r., nr [...], dotyczącą budowy drogi [...], odcinek Nr [...] w B.. Jednocześnie zdaniem skarżącej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] został uchylony rygor natychmiastowej wykonalności dla decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany drogi ekspresowej [...] odcinek [...] oraz udzielającej pozwolenia na jej budowę, co jest równoznaczne z cofnięciem rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2008r. zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Podniesione wątpliwości zostały zapisane przez wnioskodawczynię na egzemplarzu postanowienia wzywającego do wykonania obowiązku wydania nieruchomości i tytule wykonawczym z dnia [...] czerwca 2009 r.

Pismem z dnia 8 sierpnia 2009 r. Minister Infrastruktury zwrócił się do H. J. o jednoznaczne sprecyzowanie, czy wniesione przez nią zastrzeżenia co do prowadzonego postępowania egzekucyjnego mają być uznane za zarzuty egzekucyjne, o których mowa w art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r., czy też za skargę egzekucyjną złożoną w trybie art. 54 tej ustawy. Wskazano również, iż nieusunięcie powyżej wskazanych braków spowoduje, iż zgłoszone zastrzeżenia uznane zostaną za zarzuty egzekucyjne, o których mowa w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Wnosząca pismo nie ustosunkowała się do powyższego wezwania.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] Minister Infrastruktury przekazał Wojewodzie [...], według właściwości, do rozpatrzenia zarzuty H. J. wniesione pismem z dnia 28 lipca 2009 r.,

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] uznał za bezzasadne zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w celu wyegzekwowania obowiązku o charakterze niepieniężnym w postaci wydania Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad nieruchomości położonej w gminie B., obręb L., stanowiącej działki nr [...] o pow. [...] m2, nr [...], o pow. [...] m2, nr [...], o pow. [...]m2 i nr [...], o pow. [...]m2 oraz działki nr [...], o pow. [...] m2 i nr [...], o pow. [...]m2, będącej współwłasnością H. J. w udziale [...] części oraz Skarbu Państwa w udziale [...] części.

W uzasadnieniu orzeczenia Wojewoda podniósł, że wniesione przez H. J. zarzuty należało uznać za bezzasadne, bowiem dokonanie przez Wojewodę [...] czynności egzekucyjne dotyczące obowiązku wydania nieruchomości odbywały się w granicach prawa, tj. na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w związku z art. 17 ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych.

Natomiast, sam obowiązek wynikał z decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. oraz postanowienia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2009 r. odmawiającego wstrzymania natychmiastowego wykonania wyżej wymienionej decyzji Wojewody [...].

Na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. H. J. wniosła zażalenie. Wniosła w nim o uznanie zarzutów za zasadne i uchylenie postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. Ponadto podtrzymała podniesione uprzednio zarzuty i zakwestionowała zasadność obciążenia jej kosztami egzekucyjnymi.

Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...].

W uzasadnieniu orzeczenia organ podniósł, że stosownie do art. 4 w zw. z art. 2 § 1 pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) egzekucji administracyjnej podlegają obowiązki o charakterze niepieniężnym wynikające z decyzji, postanowień lub innych orzeczeń, gdy przepis szczególny tak stanowi.

Zarzuty, o których mowa w art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r., są podstawowym środkiem zaskarżenia przysługującym w postępowaniu egzekucyjnym. Strona kwestionująca toczące się postępowanie egzekucyjne może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku,

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej,

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4,

4) błąd co do osoby zobowiązanego,

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego,

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1,

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego,

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny,

10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

Natomiast wskazanie innych przyczyn nie uprawnia organu egzekucyjnego do rozpatrzenia zarzutów.

Powyższe stanowisko znajduje oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego - wyrok z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1104/96, publ.: LEX Nr 47780, wyrok z dnia 27 czerwca 1997 r., sygn. akt I SA/Wr 645/96, publ.: LEX Nr 29844, wyrok z dnia 20 września 1995 r., sygn. akt SA/Lu 2104/94 , publ.: LEX Nr 26956.

Organ centralny wskazał, że stosownie do art. 17 ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 721 ze zm.) do egzekucji obowiązków wynikających z decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia (art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r.).

W niniejszej sprawie w dniu 20 kwietnia 2009r. awizowano upomnienie Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., którego H. J. nie podjęła w terminie.

Następnie w dniu [...] maja 2009 r. pracownicy [...] Urzędu Wojewódzkiego podjęli próbę osobistego doręczenia ww. upomnienia. Strona odmówiła jej przyjęcia. Pracownik [...] Urzędu Wojewódzkiego pouczył H. J., że odmowa przyjęcia przesyłki jest traktowana jako doręczenie.

Niewydanie nieruchomości w terminie wskazanym w upomnieniu skutkowało zatem wystawieniem tytułu wykonawczego.

Minister dodał, że zgodnie z art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej obejmuje ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie.

Analiza tytułu wykonawczego Nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. wykazała, iż jest on zgodny z wymogami zawartymi w art. 27 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r., a zatem egzekucja administracyjna została wszczęta w sposób prawidłowy.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej dotyczących wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/KA 606/01 uchylającego decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] października 2000 r., Nr [...] , dotyczącą budowy drogi [...] odcinek [...] w B. oraz decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] , uchylającej rygor natychmiastowej wykonalności nadany decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r., Nr [...] B zatwierdzającej projekt budowlany drogi [...] oraz udzielającej pozwolenia na jej budowę, organ centralny podkreślił, że wyżej cytowane postępowania pozostają bez wpływu na obowiązek określony w decyzji Wojewody [...] [...] z dnia [...] października 2008 r. Decyzja ta pozostaje w obiegu prawnym, a zatem prawidłowo na jej podstawie zobowiązano H. J. do wydania ww. nieruchomości.

Odnosząc się z kolei do zarzutu dotyczącego bezzasadności obciążenia ją kosztami egzekucyjnymi, organ centralny stwierdził, że kwestia ta nie może podlegać ocenie w postępowaniu dotyczącym rozpatrzenia zarzutów, bowiem nie stanowi on podstawy zarzutu określonej w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Skargę na powyższe postanowienie złożyła H. J., wnosząc o jego uchylenie oraz o wypłatę przez Ministerstwo Infrastruktury odszkodowania za poniesione straty moralne i wyrównanie, wraz z odsetkami, odszkodowania po bezprawnym zabraniu nieruchomości, za stary przydomowy sad, który chroni Unijny Program Ochrony Rolno - Środowiskowej, za las oraz dom drewniany.

Ponadto wniosła o uznanie postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. wraz z tytułem wykonawczym z dnia [...] czerwca 2009 r. za bezpodstawne, ponieważ zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa i podważyło wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2003 r., a organ administracji państwowej miał obowiązek uwzględnić prawomocne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2003 r., sygn. akt II SA/Ka 606/01.

Skarżąca podniosła, że Naczelny Sad Administracyjny uchylił lokalizację obwodnicy wschodniej B. odcinek [...] ze względu na dużą szkodliwość dla środowiska. Dlatego zatem inwestor - Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad nie miała prawa wystąpić z wnioskiem o wydanie nowej decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowego odcinka w tym samym miejscu, co uchylona przez ww. Sąd. Orzeczenie Sądu jest prawomocne, a obowiązkiem organów administracji publicznej jest szanowanie orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Dodała, że wszystkie decyzje Wojewody [...] wydane po tym wyroku, w tym akty prawne dotyczące odebrania przedmiotowej nieruchomości naruszają chronione przez Konstytucję RP prawo własności.

Ochrona środowiska jest priorytetowym działaniem UE i jeżeli lokalizacja drogi została uchylona ze względu na dużą szkodliwość dla środowiska a Wojewoda po raz kolejny ustala lokalizację drogi w miejscu uchylonej lokalizacji to jest to naruszenie prawodawstwa UE – dyrektywy o ochranie środowiska.

Skarżąca wskazała, że droga budowana jest [...] m od kompleksu sportowego szkoły, do której uczeszcza około [...] dzieci, a zajęcia trwają od godziny 7 do 22.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o oddalenie skargi i skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym stwierdzając, iż wywody w niej zawarte stanowią w istocie polemikę z ustaleniami Ministra Infrastruktury nie popartą żadnymi nowymi okolicznościami sprawy, które miałyby wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

W piśmie z dnia 22 lipca 2011 r. skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu administracji wyrażonym w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że kontrola sądowo – administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżone orzeczenie nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego orzeczenia, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może zatem wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżony akt także z powodów, które w skardze nie zostały podniesione, a stanowią o wydaniu aktu z naruszeniem prawa.

Natomiast art. 119 ww. ustawy stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli:

1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania;

2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

W niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Organ administracji zgłosił wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, zaś uczestnicy postępowania - w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądali przeprowadzenia rozprawy.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga jest niezasadna, a zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego.

Na wstępie należy podkreślić, że na skutek pojawiających się wątpliwości co do charakteru wniosku H. J. z dnia [...] lipca 2009 r. i braku odpowiedzi skarżącej na wezwanie organu - jej pismo zostało potraktowane jako zarzuty w sprawie egzekucji, dotyczącej wydania Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad nieruchomości położonej w gminie B., obręb [...] , stanowiącej działki nr [...] , o pow. [...] m2, nr [...] , pow. [...] m2, nr [...] , pow. [...] m2 i nr [...] , pow. [...] m2 oraz działki nr [...] , o pow. [...] m2 i nr [...] o pow. [...] , będącej współwłasnością H. J. w udziale [...] oraz Skarbu Państwa w udziale [...] części.

Zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

Rozstrzygnięcia zapadające w postępowaniu egzekucyjnym ukierunkowane są na doprowadzenie do realizacji pewnego obowiązku, wynikającego z poprzedzającej je decyzji.

W świetle treści art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, wówczas postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.

W niniejszej sprawie organ egzekucyjny, będący zarazem wierzycielem, wypełnił ten obowiązek, dołączając do tytułu wykonawczego dowód odmowy przejęcia przez skarżącą upomnienia, przez nałożony na niego przepisem art. 27 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Nadto podnieść należy, iż podstawą wszczęcia postępowania egzekucyjnego jest wystawiony przez wierzyciela tytuł wykonawczy stwierdzający istnienie i wymagalność obowiązku, który to tytuł powinien zawierać wszystkie elementy wskazane w art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Brak chociażby jednego z tych elementów powoduje niedopuszczalność egzekucji w postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzą ujemne przesłanki procesowe, które czyniłyby wszczęte postępowanie egzekucyjne niedopuszczalnym, bowiem wierzyciel – którym w przedmiotowym postępowaniu jest Wojewoda [...] , będąc jednocześnie organem egzekucyjnym na podstawie art. 26 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – przystępuje do egzekucji na podstawie przez siebie wystawionego tytułu egzekucyjnego, odpowiadającego wymogom art. 27 tej ustawy. Z treści przepisu art. 26 § 4 ustawy egzekucyjnej jednoznacznie wynika, że w przypadku, gdy wierzyciel, będący jednocześnie organem egzekucyjnym, wystawi tytuł wykonawczy, obowiązany jest podjąć czynności w ramach postępowania egzekucyjnego.

Ponadto zgodnie z art. 29 § 1 powołanej ustawy organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W przypadku, gdy organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem, faza postępowania badania dopuszczalności egzekucji w ogóle nie występuje.

Powyższe oznacza również, że organ egzekucyjny nie posiada uprawnień do badania ani decyzji lokalizacyjnej drogi, ani również orzeczenia o niezwłocznym zajęciu nieruchomości – bowiem pozostają one w obrocie prawnym.

Ponadto decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r., nr [...] zezwalające na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości został nadany został rygor natychmiastowej wykonalności, obowiązek jej wydania przez skarżącą powinien być spełniony bez zbędnej zwłoki po tym, jak obowiązek ten stał się wymagalny. Przy czym przez wymagalność należy rozumieć taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku i w razie odmowy wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego. Obowiązek wynikający z decyzji staje się wykonalny, jeżeli decyzja, którą został nałożony, stała się ostateczna i nie doszło do wstrzymania jej wykonania albo jeżeli decyzja, którą został nałożony, wprawdzie nie jest ostateczna, ale nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności lub jest natychmiast wykonalna z mocy prawa. Wymagalność obowiązku oznacza bowiem, że zobowiązany powinien wykonać ciążącą na nim konkretną powinność, lecz ponieważ uchyla się od jej dopełnienia, wierzyciel musi żądać zastosowania wobec zobowiązanego środków przymusu, celem wyegzekwowania tej powinności - co zastosowano w rozpoznawanej sprawie w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa.

Dokonując kontroli we wskazanym na wstępie zakresie, Sąd stwierdza, że w przedmiotowej sprawie postanowienia obu organów wydane zostały w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, zaś motywy tych rozstrzygnięć zostały w uzasadnieniu zaskarżonych postanowień wyczerpująco uzasadnione. Powyższym orzeczeniom nie można zatem postawić zarzutu naruszenia prawa. W ocenie Sądu również nie doszło do naruszenia przepisów kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącej podnoszonych przez nią zarówno w zażaleniu jak i skardze do Sądu stwierdzić należy, że nie mogły one być rozpatrywane przez organ administracji, jak też Sąd bowiem nie należą one do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie art. 33, który w sposób enumeratywny wymienia zarzuty, które mogą być podniesione przez stronę. W niniejszej sprawie strona wymienionych tam zarzutów w ogóle nie wskazała.

Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 w związku z art. 119 ust. 2 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.