Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 991/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 92b i art. 92c
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Dnia 22 października 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Sędzia WSA Marek Sachajko Asesor WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 października 2021 roku sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2021 roku nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2021r. nr [...] Inspektor Transportu Drogowego uchylił w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2020 r. nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] zł i nałożył na nią karę pieniężną w wysokości [...] zł.

Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji powołano:

- art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej: "K.p.a.",

- art. 4 pkt 22 i art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140), dalej: "u.t.d.",

- lp.: 1.5, 1.6, 5.2, 5.5, 5.6, 5.7, 5.11, 6.2.1, 6.3.8 i 6.3.17 załącznika nr [...] do u.t.d., dalej: "zał. nr [...] do u.t.d.",

- art. 4, art. 6, art. 7, art. 10 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006),

- art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 zwanego dalej: "rozporządzenie 165/2014" (Dz.UE.L60 z 28.02.2014r.),

- art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.U.UE.L.2010.168.16),

- art. 3, art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U.UE.L.2009.300.72).

W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego stwierdzono, co następuje.

Podczas kontroli przeprowadzonej w dniach od [...].01.2020r. do [...].02.2020r. w [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] stwierdzono naruszenia, które stanowiły podstawę do nałożenia przez organ I instancji kary pieniężnej w łącznej kwocie [...]zł. Zakres kontroli obejmował przestrzeganie warunków i obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z przekazanymi dokumentami przedsiębiorca w okresie 6 miesięcy przed wszczęciem kontroli zatrudniał średnio [...] kierowców. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole kontroli z dnia [...].02.2020r. nr [...] Pismem z dnia [...].02.2020r. organ kontrolny zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w zakresie naruszeń stwierdzonych w trakcie kontroli i opisanych we wskazanym protokole kontroli. Pismem nr [...] z [...].02.2020r. zawiadomiono stronę o rozszerzeniu zakresu postępowania administracyjnego o dodatkowe naruszenie ustalone w toku toczącego się postępowania. Organ pierwszej instancji stwierdził naruszenie wskazane w załączniku nr [...] do utd lp. 1.5, 1.6., 5.2, 5.5., 5.6, 5.7, 5.11, 6.2, 6.3.8., 6.3.17. , za co nałożył łączną karę [...] zł.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 7, 8, 10, 11, 77 § 1 k.p.a. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez nieprawidłowe zastosowanie przepisu lp. 1.6 zał. nr [...] do utd i nałożenie kary pomimo umożliwienia przez skarżącego przeprowadzenia kontroli w całości. Nadto skarżący zakwestionował sposób naliczania kar pieniężnych poprzez ich sumowanie, co było nieuprawnione i krzywdzące. Podał również, że każdy przypadek naruszenia czasu pracy kierowców winien być analizowany oddzielnie w kontekście prowadzonego przez niego prawidłowego planowania poszczególnych operacji transportowych.

Po rozpatrzeniu odwołania w bardzo szczegółowym uzasadnieniu decyzji organ wskazał przepisy, które zastosował. Podał, że w niniejszej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92 a w zw. z art. 93 ust. 1 utd. Treść art. 92 a ust. 1 i 6 w zw z załącznikiem nr [...] do utd określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenie przepisów załącznika nr [...] do utd. Zatem w tym zakresie nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych i regulacja wynikająca z art. 189 d k.p.a., na mocy art. 189 a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Organ wskazał, że zastosowania nie znajdzie również art. 189 e oraz art. 189 f k.p.a., które to artykuły wskazują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielania pouczenia. Kwestie powyższe znajdują bowiem odrębne uregulowanie w przepisie art. 92c utd, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 utd.

Organ II instancji uznał, że nie doszło do naruszenia l.p.1.6, tj. niepoddania się lub uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli w całości lub w części, za co organ I instancji bezzasadnie nałożył karę pieniężną w wysokości [...] zł. Tym samym karę w kwocie [...]zł uchylił. Pomimo bowiem nieudostępnienia przez skarżącego części dokumentacji organ kontrolny był w stanie przeprowadzić skutecznie czynności kontrolne, w oparciu o zebrany materiał dowodowy organ I instancji ostatecznie ustalił, analizując zapisy okazanych danych cyfrowych oraz listę pracowników, prawidłowo ustalił liczbę kierowców świadczących usługi przewozowe na rzecz przedsiębiorstwa, co dało podstawę do zastosowania w postępowaniu przepisu art. 92 a ust. 5 pkt 2 utd.

Organ II instancji uznał, że doszło do naruszenia:

1. lp. 1.5 zał. nr [...] do u.t.d. - niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie - za każdą zmianę; dotyczy to 5 pojazdów o nr rej. wymienionych w decyzji - kara pieniężna nałożona przez organ wynosi łącznie [...] zł (za każde naruszenie [...] zł),

2. l.p. 5.2 zał. nr 3 do u.t.d.- przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone:

1) o czas do mniej niż 1 godziny,

2) o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin,

3) za każda rozpoczętą godzinę od 2 godzin,

4) za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut. Ustalono, że A. K. przekroczył czas o 1 minutę ( kara[...] zł), K. M. przekroczył czas o 20 minut (kara [...] zł), S. P. przekroczył o 2 minuty ( kara [...] zł), za co organ nałożył karę łącznie [...] zł,

3. l.p. 5.5.zał. nr 3 do u.t.d. - skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego:

1) o czas do 1 godziny,

2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godziny i 30 minut,

3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin i 30 minut.

Organ ustalił, że A. K. – skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 minutę (kara [...] z), M. K. – skrócił czas dziennego odpoczynku o 19 minut (kara [...] zł), za co organ nałożył karę łącznie [...] zł,

4. lp. 5.6 zał. nr 3 do u.t.d. - niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku:

1) skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny,

2) skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin,

3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin;

Organ ustalił, że K. J. skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 minutę (kara [...] zł), M. K. skrócił dzienny czas odpoczynku o 18 minut (kara [...] zł ), za co organ nałożył łącznie karę [...] zł,

5. lp. 5.7 zał. nr 3 do u.t.d. - skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej:

1) o czas do 1 godziny,

2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin,

3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin;

Organ ustalił, że B. B. skrócił dzienny czas odpoczynku o 3 minuty (kara [...] z), M. K. skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 42 minuty (kara [...] zł), K. M. skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 minutę (kara [...] zł), S. P. skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 minutę (kara [...] zł), R. S. skrócił dzienny czas odpoczynku o 17 minut (kara[...] zł), A. W. skrócił dzienny czas odpoczynku o 46 minut (kara [...] zł), R. W. skrócił dzienny czas odpoczynku o 46 minut (kara [...] zł), za co organ wymierzył łącznie karę [...] zł,,

6. lp. 5.11 zał. nr 3 do u.t.d. - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy

1) o czas do mniej niż 30 minut,

2) o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut,

3) za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut;

Organ ustalił, że B. B. przekroczył ten czas o 7 minut (kara [...] zł), B. B. przekroczył czas o 8 minut (kara[...] zł), B. B. przekroczył czas o 9 minut (kara [...] zł), A. K. – przekroczył czas o 1 minutę (kara [...] zł), A. K. przekroczył czas o 18 minut (kara [...] zł), A. K. przekroczył czas o 2 minuty (kara [...] zł), K. M. ( przekroczył czas o 8 minut (kara [...] zł), K. M. przekroczył czas o 18 minut (kara [...] zł), K. M. przekroczył czas o 2 minuty (kara [...] zł), K. M. przekroczył czas o 7 minut (kara [...] zł), K. M. przekroczył czas o 4 minuty (kara[...] zł), T. R. przekroczył czas o 5 minut – (kara [...] zł ), R. S. przekroczył czas o 3 minuty (kara [...] zł), P. S. przekroczył czas o 2 minuty (kara [...] zł), P. S. przekroczył czas o 2 minuty (kara [...] zł), R. W. przekroczył czas o 4 minuty (kara [...] zł), R. W. przekroczył czas o 48 minut (kara [...] zł), za co organ nałożył łączną karę [...] zł

7. lp. 6.2.1 zał. nr 3 do u.t.d. - niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkująca nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi za to naruszenie organ nałożył karę [...] zł ( 23 pojazdy bez włożonej karty kierowcy),

8. lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do utd – niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzania danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - [...] zł za każdy wpis. Organ ustalił, że B. B. – nie dokonał ręcznego wprowadzenia danych na karcie kierowcy 3razy ([...]), S. P. 4 razy po [...] zł ([...] zł ), za co organ nałożył łączną karę [...] zł,

9. lp 6.3.17 załącznika nr 3 do utd – naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - [...] zł za każdego kierowcę. Organ ustalił, że M. K. – przekroczenie o 4 dni ( [...] zł), K. J. – przekroczenie o 29 dni [...]), za co organ nałożył łączną karę razem [...] zł.

Uwzględniając powyższe nałożył na skarżącego karę w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał również, że nie ma podstaw do zastosowania art. 92b i art. 9c u.t.d.

Strona terminowo wniosła skargę na decyzję organu odwoławczego zarzucając naruszenie:

1. art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez błędne ustalenie stanu faktycznego na podstawie niepełnego materiału dowodowego, bez odniesienia się do argumentów skarżącego;

2. art. 6 i art. 77 § 1 K.p.a. przez pominięcie przewidzianych w pkt III lit. f załącznika I rozporządzenia 165/2014 dopuszczalnych marginesów błędu przy użytkowaniu urządzeń rejestrujących czas pracy kierowców, tj. 2 min. dziennie i 10 min. na siedem dni; w tym kontekście wskazano, że organ nałożył karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł za naruszenia czasu pracy mieszczące się w tej normie prawnej wobec:

- przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu o 1 min. przez A. K. i o 2 min. przez S. P.,

- skrócenia dziennego okresu odpoczynku przez A. K., K. J., K. M. i S. P. o 1 min., a przez B. B. o 3 min.,

- przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu przez K. M. i P. S. o 2 min.;

3. lp. 5.7 i 5.11 zał. nr 3 do u.t.d. przez błędne obliczenie wysokości nałożonych kar pieniężnych wobec odpowiednio:

- skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego przez M. K. o 1 godzinę i 42 min. w wysokości [...] zł, podczas gdy należało nałożyć karę w wysokości [...] zł (pkt 2 lp. 5.7 zał. nr 3 do u.t.d.),

- przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przez R. W. o 48 min. w wysokości [...] zł, podczas gdy należało nałożyć karę w wysokości [...] zł (pkt 2 lp. 5.11 zał. nr 3 do u.t.d.);

4. art. 92b i art. 92c u.t.d. przez ich bezzasadne niezastosowanie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się zasadne. Zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi; Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.".

Zasadnie organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji, gdyż nie naruszono lp. 1.6 zał. nr 3 do u.t.d. przewidującego karę za niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części, za co organ pierwszej instancji nałożył karę pieniężną w wysokości [...] zł.

W związku z niezaskarżeniem decyzji organu odwoławczego w powyższym zakresie nie ma podstaw do kwestionowania czy oceny rozważań organu odwoławczego w tym zakresie.

Natomiast rację ma skarżący kwestionując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji w zakresie:

1. pominięcia przewidzianych w pkt f lit. c działu III załącznika I rozporządzenia 165/2014 dopuszczalnych marginesów błędu przy użytkowaniu urządzeń rejestrujących czas pracy kierowców;

2. naruszenia lp. 5.7 i 5.11 zał. nr 3 do u.t.d. przez błędne obliczenie wysokości nałożonych kar pieniężnych w zakresie powołanym w skardze.

Pozostałych naruszeń, o którym mowa w zaskarżonej decyzji, skarżący nie zakwestionował, a Sąd uznał, że w tym zakresie zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i podzielił ustalenia i ocenę organu, który w obszerny i prawidłowy sposób przedstawił swoje stanowisko. Odnośnie zaś zarzutu naruszenia art. 92b i art. 92c u.t.d. przez ich bezzasadne niezastosowanie Sąd wypowie się pod koniec niniejszego uzasadnienia.

Jeżeli chodzi o pierwszą z powyższych kwestii należy podnieść, że pkt III lit. f pppkt 3c załącznika I rozporządzenia 165/2014 stanowi, że błędy graniczne dopuszczalne (przyrządów wskazujących i rejestrujących) w użytkowaniu z uwagi na czas wynoszą plus minus dwie minuty na dobę lub plus minus 10 minut na siedem dni.

Oznacza to, że gdy urządzenie rejestrujące wskaże dobowe przekroczenie przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu, skrócenia dziennego okresu odpoczynku czy przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu do 2 minut, to nie można nałożyć kary pieniężnej w związku z takim pomiarem tego czasu.

W kontrolowanej sprawie, jak zasadnie podniósł skarżący, nałożono kary pieniężne za:

- przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu o 1 min. przez A. K. i o 2 min. przez S. P.,

- skrócenie dziennego okresu odpoczynku przez A. K., K. J., K. M. i S. P. o 1 min.,

- przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu przez K. M. i P. S. o 2 min.

Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazywał, że pomiar czasu następował po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia. Dla Sądu nie jest jasne, co organ miał na myśli, a konkretnie - czy uwzględnił już dopuszczalne marginesy błędu przewidziane przez pkt III lit. f pppkt 3c załącznika I rozporządzenia 165/2014. Tym samym dokonanie oceny byłoby przedwczesne.

Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy wyjaśni tą kwestię i da temu wyraz w uzasadnieniu decyzji.

Ponadto organ odwoławczy, w związku z tym, że pkt III lit. f pppkt 3c załącznika I rozporządzenia 165/2014 stanowi, że błędy graniczne dopuszczalne (przyrządów wskazujących i rejestrujących) w użytkowaniu z uwagi na czas wynoszą również plus minus 10 minut na siedem dni, przeanalizuje pod tym kątem pozostałe przypadki naruszenia czasu pracy kierowców.

Odnośnie zaś drugiej z powyższych kwestii (błędne obliczenie wysokości nałożonych kar pieniężnych) należy podnieść, że zasadne są zarzuty skargi dotyczące błędnego sumowania kar pieniężnych nałożonych za naruszenie lp. 5.7 i 5.11 zał. nr 3 do u.t.d.

Skoro bowiem skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego przez M. K. wyniosło 1 godzinę i 42 min., to organ powinien był nałożyć za to karę pieniężną w wysokości [...] zł (pkt 2 lp. 5.7 zał. nr 3 do u.t.d.), gdyż kara ta zawiera już w sobie naruszenie przewidziane w pkt 1 lp. 5.7 zał. nr 3 do u.t.d, polegające na skróceniu omawianego czasu o czas do 1 godziny. Błędne było zatem nałożenie kary pieniężnej za to naruszenie w wysokości [...] zł.

Analogicznie jest z przekroczeniem maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przez R. W.. Skoro przekroczono ten czas o 48 min., to organ powinien był nałożyć za to karę pieniężną w wysokości [...] zł (pkt 2 lp. 5.11 zał. nr 3 do u.t.d.), gdyż kara ta zawiera już w sobie naruszenie przewidziane w pkt 1 lp. 5.7 zał. nr 3 do u.t.d, polegające na przekroczeniu omawianego czasu o czas do mniej niż 30 minut. Błędne było zatem nałożenie kary pieniężnej za to naruszenie w wysokości [...] zł.

Podkreślić trzeba, że wymienione wyżej naruszenia ujawnione w toku kontroli miały miejsce już pod rządami znowelizowanej w tym zakresie ustawy o transporcie drogowym, która stanowiła podstawę prawną wymierzenia stronie administracyjnej kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia. Treść naruszeń określonych w lp. 5.7. i 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d., w znowelizowanym brzmieniu istotnie różni się od brzmienia obowiązującego przed dokonaniem nowelizacji na mocy ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1481), która weszła w życie w dniu 3 września 2018 r. Wskazana nowelizacja ustawy o transporcie drogowym w załączniku nr 3 zmodyfikowała sposób opisu poszczególnych naruszeń i wysokość kar za poszczególne naruszenia, a ponadto wysokość kar powiązano bezpośrednio (w większości przypadków) z wagą danego naruszenia. W rozpoznawanej sprawie organy administracji zastosowały sposób wyliczenia kary pieniężnej, jaki przewidywał załącznik nr 3 w brzmieniu sprzed nowelizacji, tj. przed 3 września 2018 r. Zgodnie z jego ówczesnym brzmieniem za skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny kara wynosiła [...] zł (lp. 5.3.1) i za każdą następną rozpoczętą godzinę - [...] zł (lp.5.3.2). W świetle takiego brzmienia załącznika nr 3 nie budził wątpliwości fakt, że za przekroczenie czasu prowadzenia pojazdu sumowało się kary z lp. 5.3.1 i z lp. 5.3.2. Za sumowaniem kar z lp. 5.3.1 i z lp. 5.3.2 przemawiała konstrukcja tej regulacji i okoliczność, iż w jej treści użyto zwrotu i "za każdą następną rozpoczętą", co wskazuje na powiązanie sankcji przewidzianej w lp. 5.3.2. z sankcją z lp. 5.3.1. Tymczasem treść lp. 5.7. i 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. w brzmieniu obowiązującym od 3 września 2018 r. jest odmienna od poprzednio obowiązującego uregulowania, co pominęły organy orzekające w sprawie. W ocenie Sądu wykładnia omawianej regulacji sprzed nowelizacji, wedle której dopuszczalne było sumowanie kar za poszczególne naruszenia dotyczące skrócenia czasu odpoczynku dziennego kierowców, jest obecnie nieprawidłowa. W lp. 5.7 w aktualnym brzmieniu załącznika nr 3 wyraźnie określono, ile wynosi kara pieniężna za skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego w określonych przedziałach czasowych, w lp. 5.11 – ile wynosi kara za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdów za przekroczenie określonych przedziałów czasowych. Przy tym w treści lp. 5.7 pkt 3 i lp. 5.11 pkt 3 załącznika nr 3 do u.t.d. nie ma zwrotu nawiązującego do następującego po sobie sumowania kar z punktów 1, 2 i 3, gdyż ustawodawca pominął wyraz "następną" i zastąpił go zwrotami "za każdą rozpoczętą", "za każde rozpoczęte", natomiast w pkt 2 lp. 5.7 i 5.11. użyto określenia " o czas powyżej". Lp. 5.7 pkt 2 i3 i lp. 5.11 pkt 2 i 3 załącznika nr 3 do u.t.d. stanowią samodzielną i wyłączną podstawę do wymierzenia kary pieniężnej w każdym przypadku odpowiednio, gdy skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku wyniesie o czas powyżej 1 godziny czy o czas powyżej 2 godzin, gdy przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdów wyniesie o czs od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut czy o czas powyżej 1 godziny i 30 minut. Brzmienie aktualnie obowiązujących lp. 5.7, lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. nie pozwala zatem na przyjęcie, że przewidziane w nim kary za to samo naruszenie przepisów podlegają łączeniu. Tym samym Sąd podziela stanowisko, że niedopuszczalna jest praktyka sumowania kar w stosunku do jednego naruszenia przepisów transportu drogowego. Przekroczenie progów przewidzianych dla poszczególnych naruszeń powoduje uruchomienie kolejnej, wyższej sankcji, a nie sumowanie sankcji od najniższej do najwyższej. W przypadku sumowania kar, o których mowa, dochodzi do nieuprawnionego, kilkukrotnego sankcjonowania jednego naruszenia przepisów, a takie działanie należy ocenić jako nieproporcjonalne i automatyczne, a tym samym niezgodne z pkt 26 wprowadzenia do rozporządzenia nr 561/2006, nakazującego, aby kary stosowane przez państwa członkowskie w przypadku naruszeń jego przepisów były skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące (por. wyroki WSA: w Olsztynie z 23 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Ol 1106/19, w Rzeszowie z 19 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 1386/19, w Opolu z 3 września 2020 r. sygn. akt II SA/Op 170/20, w Łodzi z 25 września 2020 r. sygn. akt III SA/Łd 227/20 i 11 listopada 2020 r. sygn. akt III SA/Łd 154/20 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, [...]).

W niniejszej sprawie zatem organ administracji błędnie wyliczył kary pieniężne w opisanych wyżej kilku przypadkach skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego oraz przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu, co miało wpływ na wysokość wymierzonej kary łącznej w decyzji. W tych przypadkach organ sumując kary przewidziane poszczególnych punktach lp. 5.7, lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. za te same naruszenia, dokonał bowiem nieuprawnionego, wielokrotnego sankcjonowania tego samego naruszenia przepisów u.t.d. Dodać należy, że wobec powyższego Sąd nie podzielił odmiennego stanowiska organu prezentowanego w odpowiedzi na skargę. Organ wskazał przy tej okazji, że nakładanie na stronę kary w sposób, jaki zostało to uczynione w zaskarżonej decyzji uzyskało poparcie w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych. Należy jednak wskazać, że nawet gdyby miało to miejsce, Sąd w niniejszej sprawie nie byłby tym faktem związany. Nadto każda sprawa podlega analizie z uwzględnieniem jej specyfiki.

Powyższe okoliczności i zakres działań, których ma dokonać organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę przesądza, że na obecnym etapie przedwczesna byłaby również ocena, czy naruszono art. 92b i art. 92c u.t.d. przez ich bezzasadne niezastosowanie.

Zgodnie z art. 92b ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy.

Z kolei stosownie do art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Po uwzględnieniu wskazań Sądu organ odwoławczy ponownie oceni, czy są przesłanki do zastosowania tych przepisów.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że organ w prowadzonym postępowaniu nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze. Słusznie bowiem przyjął, że odpowiedzialność przedsiębiorcy ma w tym przypadku charakter obiektywny, a więc w sytuacji istnienia dowodów wskazujących na możliwość wyłączenia jego odpowiedzialności, to ten podmiot winien wykazać inicjatywę i przedstawić dowody, na które się powołuje. Obalenie domniemania odpowiedzialności przedsiębiorcy wykonującego przewóz może nastąpić bowiem tylko po wykazaniu przezeń okoliczności egzoneracyjnych określonych w przepisach u.t.d. Nie pojedyncze przypadki a uwzględnienie całokształtu naruszeń, ich rodzaju, częstotliwości wystąpienia ma wpływ na ocenę czy przedsiębiorca zadbał o właściwą organizacje i dyscyplinę pracy. Tym samym po uwzględnieniu powyższych wskazań odnośnie naruszenia prawa materialnego i złożenia przez skarżącego innych niże zebrane dowodów organ ponownie rozważy celowość zastosowania art. 92b i art. 92c utd..

Sąd zauważa, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji popełniono oczywistą omyłkę odnośnie wysokości nałożonej kary za naruszenie przez T. R. lp. 5.11 pkt 1 zał. nr 3 do u.t.d. (przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 5 minut. Organ podał, że wynosi ona [...] zł, podczas gdy oczywiste jest, że powinno być [...] zł.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji wyroku. Z uwagi na charakter uwzględnionych zarzutów, nie było konieczne uchylania również decyzji organu I instancji.