Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 867/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 99
journal: Dz.U. 2002 nr 110 poz 968
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: S.WSA Katarzyna Radom - sprawozdawca po rozpoznaniu w dniu 20 września 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] o nr [...] w przedmiocie oddalenia wnioski w sprawie przeprowadzenia kolejnego oszacowania wartości samochodu przez biegłego sądowego: oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Wr 876/04

Uzasadnienie

Zaskarżonym postawieniem Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził niedopuszczalność zażalenia

Skarżącej na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...]

oddalające wniosek w sprawie przeprowadzenia kolejnego oszacowania przez biegłego

sądowego wartości samochodu.

W toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do majątku Skarżącej organy

egzekucyjne zajęły a następnie odebrały stanowiący własność Skarżącej samochód osobowy

Marki Chrysler Voyager. W celu ustalenia wartości odebranej ruchomości organ egzekucyjny

powołał biegłego skarbowego. Z dokonaną wyceną nie zgodziła się Skarżąca wnosząc o

dokonanie oszacowania spornej ruchomości przez biegłego sądowego, co też nastąpiło i w

dniu [...] r. doręczono Stronie nową wycenę.

Skarżąca nie zgodziła się z jej treścią uznając, iż jest nierzetelna, wskazała także na zawarte w

niej błędy i końcowo wniosła o wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Organ egzekucyjny

zgłoszone zarzuty przedstawił biegłemu, który nie uznał ich zasadności i podtrzymał swoje

stanowisko zwarte we wcześniejszej opinii.

W piśmie z dnia [...] R. M. ponownie podważyła rzetelność dokonanych

przez biegłego ustaleń i wniosła o powołanie "innego rzetelniejszego biegłego".

Powołanym już wyżej postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w

Z. oddalił wniosek Skarżącej w tym przedmiocie wskazując, iż zostały wyczerpane

wszelkie możliwości wyceny dopuszczone ustawą.

Na powyższe postanowienie Strona, zgodnie z pouczeniem organu I instancji wniosła

zażalenie wskazując na nierzetelność dokonanej wyceny i konieczność wyeliminowania jej z

obrotu prawnego.

Dyrektor Izby Skarbowej zaskarżonym postanowieniem stwierdził niedopuszczalność

zażalenia, wskazując, iż z przepisu ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

odwołują się do kodeksu postępowania administracyjnego, ten zaś stanowi, iż zażalenie służy

tylko wówczas gdy ustawa przewiduje taki środek odwoławczy. Ponieważ ani ustawa o

postępowaniu egzekucyjnym w administracji ani k.p.a nie przewidywały możliwości

wniesienia zażalenia to sam fakt zawarcia w orzeczeniu organ I instancji błędnego pouczenia

takiego uprawnienia nie statuuje.

I SA/Wr 876/04

W złożonej skardze Strona podnosiła, iż nie zgadza się ze stanowiskiem organów egzekucyjnych odmawiającym uchylenia opinii biegłego sadowego i powołania nowego biegłego. Podnosiła także, iż opinia na której opierają się organy jest nierzetelna i wnosiła o jej uchylenie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę w trybie uproszczonym zważył,

co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie decyzji może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Oceniając zaskarżone orzeczenie w świetle powyższych kryteriów stwierdzić należy, iż nie narusza ono prawa w stopniu warunkującym jego uchylenie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż przedmiotem skargi jest postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia, a więc nie orzekające o meritum sprawy, czyli dopuszczalności powołania kolejnego biegłego w sprawie oszacowania ruchomości. Zgodnie z treścią art. 17 § 1 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.):

" o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania

I SA/Wr 876/04

egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. 'Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. "

Przepis ten, po pierwsze, określa formę w jakiej winien wypowiadać się organ egzekucyjny w toku prowadzonego postępowania, po drugie zaś zawiera wskazanie co do dopuszczalności trybu odwoławczego w odniesieniu do wydawanych orzeczeń. Możliwość złożenia odwołania, po myśli przywołanej powyżej normy musi wynikać więc, bądź z przywołanej wyżej ustawy prawo o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bądź z ustawy z dnia 14.06.1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - zwanej w dalszej części uzasadnienia k.p.a.

Analizując zapisy obu ustaw należy uznać słuszność stanowiska zajętego przez Dyrektora Izby Skarbowej w zaskarżonym postanowieniu, iż na postanowienie oddalające wniosek w sprawie ponownego oszacowania ruchomości nie służy zażalenie. Sam fakt błędnego pouczenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego o możliwości złożenia takiego środka nie konstytuuje uprawnienia, które jak stanowi powołany wyżej przepis art. 17 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji musi wynikać wyłącznie z zapisów ustawy. " Samo pouczenie strony o możliwości zaskarżenia postanowienia nie tworzy uprawnienia do zaskarżenia postanowienia organu I instancji. Zatem, skoro brak jest normy prawa pozytywnego, która dopuszczałaby zaskarżenie postanowienia o wszczęciu postępowania, to stanowisko organu odwoławczego stwierdzające niedopuszczalność zażalenia skarżących jest prawidłowe. " (wyrok NSA z dnia 27.04.2001 r. sygn. akt I SA/Gd 170/00; LEX nr 76083). Zasadnie zatem organ odwoławczy powołując się na treść art. 134 k.p.a stwierdził niedopuszczalność złożonego zażalenia.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, na fakt, iż przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewidują tryb postępowania w sprawie dotyczącej wyceny ruchomości zajętych w postępowaniu egzekucyjnym, i jak wynika z akt niniejszej sprawy tryb ten został zachowany. Przepis art. 99 ustawy egzekucyjnej stanowi, iż poborca skarbowy zamieszcza w protokole zajęcia opis każdej zajętej ruchomości według cech jej właściwych, a ponadto oznacza jej wartość szacunkową. Zobowiązanemu przysługuje w terminie 5 dni od daty zajęcia ruchomości prawo

I SA/Wr 876/04

wniesienia do organu egzekucyjnego skargi na oszacowanie dokonane przez poborcę skarbowego. W tym przypadku organ egzekucyjny jest obowiązany wezwać biegłego skarbowego do oszacowania wartości zajętej ruchomości. Niezależnie od powyższego organ egzekucyjny może od razu wezwać biegłego skarbowego dla oszacowania wartości zajętych ruchomości, jeżeli uzna to za potrzebne.

Od oceny organu zależy zatem czy od razu powołać biegłego czy też dokonać oszacowania we własnym zakresie z możliwością późniejszego powołania biegłego. W rozpatrywanej sprawie organy egzekucyjne zdecydowały o powołaniu biegłego z pominięciem oszacowania wartości ruchomości przez poborcę. Jednocześnie po myśli art. 67d ustawy egzekucyjnej organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o wyznaczonym terminie oszacowania wartości ruchomości lub prawa majątkowego przez biegłego skarbowego i przesyła zobowiązanemu odpis protokołu oszacowania. Jeżeli zobowiązany nie zgadza się z oszacowaniem przez biegłego skarbowego wartości ruchomości lub prawa majątkowego, może wystąpić do organu egzekucyjnego z wnioskiem o dokonanie tego oszacowania przez biegłego sądowego.

Wycena biegłego sądowego jest zatem kolejną wyceną i jak wskazują przepisy nie służy od niej żaden środek odwoławczy. Powyższy pogląd znalazł także odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowym.

.Artykuł 99 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o .postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161 ze zm.) nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia do organu egzekucyjnego na oszacowanie przez biegłego zajętych ruchomości, "(wyrok NSA z dnia 7.04.1999 r. sygn. akt I/Łd 1883/96 ONSA 2000/2/68).

Jak zatem wynika z powyższych zapisów stronie niezadowolonej z wyceny dokonanej przez biegłego sądowego nie służy możliwość wnoszenia środków odwoławczych zmierzających do jej uchylenia czy podważenia, nie oznacza to jednak, iż jeśli w ocenie strony (zobowiązanego) wycena jest nieprawidłowa jest ona pozbawiona jakichkolwiek praw w celu dochodzenia swych racji. W tym miejscu przywołać należy stanowisko Sądu Najwyższego zawarte wyroku z dnia 19 lipca 1977 r. (I CR 275/77), stanowiące o możliwości dochodzenia odszkodowania od organu egzekucyjnego w drodze postępowania cywilnego.

I SA/Wr 876/04

Mając powyższe na uwadze podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) oraz art. 97 § 1 i ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.

5