Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 75/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 170 ust. 6 i 7
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 21 par. 2 i 3
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędziowie Asesor WSA Hieronim Sęk, Asesor WSA Aneta Trochim-Tuchorska (spr.), Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

Skarżący A.S. w dniu [...] maja 2004 r. złożył w Urzędzie Celnym w S. deklarację uproszczoną nabycia wewnątrzwspólnotowego AKC-U wraz z załącznikami dotyczącą samochodu osobowego Opel Astra Caravan G3, nr nadwozia [...], pojemność silnika 1600 cm3, rok produkcji 2000, powoływanego dalej jako "samochód osobowy".

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2004 r. wszczęto postępowanie podatkowe w sprawie określenia kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru w postaci samochodu osobowego.

Naczelnik Urzędu Celnego w S. decyzją z dnia [...] maja 2005 r. określił Skarżącemu kwotę podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu towaru w postaci samochodu osobowego w wysokości 4.797,50 zł oraz określił Skarżącemu kwotę odsetek od zaległości podatkowych od ww. kwoty podatku, na dzień 11 listopada 2004 r., w wysokości 350,70 zł. Wezwał Skarżącego do uiszczenia ww. podatku oraz odsetek od zaległości podatkowych od ww. kwoty podatku w wysokości 350,70 zł na dzień 11 listopada 2004 r., plus samodzielnie obliczona kwota odsetek od zaległości podatkowych od dnia następnego po dniu doręczenia niniejszej decyzji do dnia zapłaty włącznie.

W uzasadnieniu wskazał, że samochód osobowy został zakupiony od obywatela Holandii w dniu 27 kwietnia 2004 r. W tym samym dniu została też wystawiona faktura VAT. Transakcji zatem dokonano przed wejściem Polski do Unii Europejskiej, tj. 1 maja 2004 r., natomiast samochód osobowy wprowadzony do wolnego obrotu na terytorium kraju już po wejściu Polski do UE.

Skarżący pismami z dnia [...] i [...] czerwca 2005 r. złożył odwołanie od ww. decyzji wnosząc o jej uchylenie przez Naczelnika Urzędu Celnego w S. lub Dyrektora Izby Celnej w W. i umorzenie postępowania oraz o uchylenie natychmiastowe wykonalności decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji przez Dyrektora Izby Celnej w W. i przekazanie sprawy organowi celnemu pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Skarżący powyższej decyzji zarzucił:

1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji, który miał wpływ na treść decyzji polegający na bezpodstawnym i pomimo braku jakichkolwiek dowodów ustaleniu, że sprzedawca dostarczył R. S. samochód osobowy w dniu 27 kwietnia 2004 r.;

2. obrazę przepisów postępowania podatkowego wynikająca z bezzasadnego oddalenia wniosków dowodowych zgłoszonych w piśmie procesowym strony, co w końcu spowodowało dokonanie przez organ I instancji błędnych ustaleń faktycznych;

3. obrazę przepisów prawa materialnego przez błędną interpretację art. 170 ust. 6 ustawy z dnia 11 kwietnia 2004 r. o podatku do towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa o VAT".

Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] października 2007 r. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia oraz wezwania do uiszczenia odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych i umorzył postępowanie w tej sprawie, w pozostałym zakresie utrzymał w mocy ww. decyzję.

W uzasadnieniu odnosząc się do stanowiska zawartego w odwołaniu wskazał, że prawo do rozporządzania jako właściciel samochodem osobowym Skarżący nabył z momentem zakupu, tj. z dniem 27 kwietnia 2004 r. Pojazd został wprowadzony do wolnego obrotu w dniu 6 maja 2004 r. na terytorium kraju, natomiast nie został dokonany import w rozumieniu ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa o VAT z 1993 r.". Wobec powyższego w sprawie ma zastosowanie szczególny przypadek, w którym występuje import towaru zgodnie z art. 170 ust. 6 pkt 2 ustawy o VAT. Wyjaśnił, że obowiązek podatkowy w imporcie towarów, o którym mowa w art. 170 ust. 6 ustawy o VAT powstał w dniu wprowadzenia na terytorium kraju towarów i zgodnie z postanowieniami art. 33 ust. 5 ustawy o VAT podatnik był obowiązany do zapłaty kwoty należnego podatku w terminie i na warunkach określonych do uiszczenia cła. Wskazał, że istotne jest to, że w przypadku, gdy w imporcie towarów nie można określić momentu powstania obowiązku podatkowego na zasadach ogólnych, czyli poprzez wskazanie momentu powstania długu celnego lub objęcia towaru procedurą, obowiązek podatkowy powstaje w momencie wykorzystania (wprowadzenia do wolnego obrotu) towarów na terytorium RP, czyli w przypadku rozpoznawanej sprawy obowiązek podatkowy powstał w dniu 6 maja 2004 r.

Wyjaśnił, że organ I instancji prawidłowo przyjął za podstawę opodatkowania wartość celną towaru, czyli wartość określoną na fakturze oraz podatek akcyzowy. Podkreślił, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o VAT, reguluje ona wyłącznie opodatkowanie podatkiem od towarów i usług. Tym samym jej regulacje w żadnej mierze nie dotyczą opodatkowania akcyzą i odwrotnie. Zatem przy ocenie materialnoprawnych podstaw opodatkowania podatkiem akcyzowym i podatkiem od towarów i usług stosuje się odrębne regulacje prawne właściwe dla każdego z tych podatków.

Odnosząc się do kwestii oddalenia przez Naczelnika Urzędu Celnego wniosków dowodowych o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka J.E. na okoliczność tego, że samochód osobowy został dostarczony po dniu 1 maja 2004 r. oraz zwrócenie się do Straży Granicznej Rzeczypospolitej Polskiej oraz Głównego Urzędu Ceł w Warszawie o udzielenie informacji, czy i kiedy samochód osobowy przekroczył granice Rzeczypospolitej Polskiej, a w szczególności czy samochód ten przekroczył granicę Rzeczypospolitej Polskiej przed 1 maja 2004 r. Dyrektor Izby Celnej uznał, że organ I instancji postąpił prawidłowo. Stwierdził, że przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w powyższej sprawie było bezzasadne z uwagi na fakt, iż w aktach sprawy znajdują się stosowne dokumenty i oświadczenia.

Dyrektor Izby Celnej uchylił decyzję z dnia [...] maja 2005 r. w części dotyczącej określenia wysokości odsetek za zwłokę oraz wezwania do uiszczenia odsetek od zaległości podatkowych tej decyzji i umorzył postępowanie w tej sprawie kierując się orzecznictwem sądów administracyjnych. Wyjaśnił, że w przypadku ewentualnego sporu, co do sposobu naliczania odsetek lub ich wysokości, organ celny będzie mógł wypowiedzieć się w tej kwestii w odrębnym zaskarżalnym rozstrzygnięciu.

Skarżący skargą z dnia [...] grudnia 2007 r. wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2007 r. w części utrzymującej w mocy decyzję Naczelnik Urzędu Celnego z dnia [...] maja 2005 r. jako niezgodnej z prawem, tj. z art. 170 ust. 6 ustawy o VAT oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazał, że wystawienie faktury nie jest jednoznaczne z wejściem w posiadanie samochodu osobowego. Na potwierdzenie tego stanowiska powołał się na fakt, iż syn Skarżącego R.S., upoważniony do odbioru i sprowadzenia samochodu osobowego, przekroczył granicę Polski w dniu 6 maja 2004 r.

Wskazał, że nie można również jednoznacznie stwierdzić, że R.S. był w posiadaniu samochodu w czasie kiedy dokonywał jego ubezpieczenia. Wyjaśnił, że nie jest warunkiem koniecznym do zawarcia umowy ubezpieczenia posiadanie samochodu, wystarczy jedynie dowód jego nabycia. Oznajmił, że istotnie uzyskał prawo do rozporządzania samochodem, co nie oznacza, że wszedł w jego posiadanie. Odnosząc się do twierdzenia organu I instancji, iż R.S. zdecydował o pozostawieniu samochodu u sprzedawcy stwierdził, że nie jest mu znane źródło, z którego organ uzyskał takie informacje, gdyż oddalony został wniosek o dopuszczenie dowodu z zeznań sprzedawcy. Zdaniem Skarżącego nie ma zatem żadnego dowodu na potwierdzenie, że R.S. zdecydował o pozostawieniu samochodu u sprzedawcy. Ponadto twierdzenie organu, że przedmiotowy samochód został dostarczony przez sprzedawcę tego samego dnia, kiedy wystawiona została faktura VAT jest, w ocenie Skarżącego, bezpodstawne. Nie można jednoznacznie przyjąć, że terminy te przypadają na ten sam dzień. Skoro zatem nie jest to jednoznaczne i budzi wątpliwości to należy je rozstrzygnąć na korzyść Skarżącego.

Ponadto Skarżący podniósł, że określenie wysokości należnego podatku VAT zostało błędnie wyliczone, gdyż organ I instancji naliczył go także od podatku akcyzowego, co jest sprzeczne z zasadą podwójnego opodatkowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej "ppsa") kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ppsa, sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ppsa), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa). Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w tym zakresie należy stwierdzić, że nie narusza ona przepisów prawa w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia. Decyzja ta nie została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które miałoby wpływ na wynik sprawy.

Kontroli Sądu poddana została decyzja w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu samochodu osobowego.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega między innymi import towarów.

Przez import towarów rozumie się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju (art. 2 pkt 7 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 170 ust. 6 ustawy o VAT za import towarów uważa się również wykorzystanie (wprowadzenie do wolnego obrotu) po dniu 30 kwietnia 2004 r., na terytorium kraju, przez podatnika lub każdy inny podmiot niebędący podatnikiem, towarów dostarczonych im przed dniem 1 maja 2004 r. na terytorium Wspólnoty przed rozszerzeniem lub terytorium nowych państw członkowskich, jeżeli:

1) przed dniem 1 maja 2004 r. do dostawy tych towarów na terytorium Wspólnoty przed rozszerzeniem lub na terytorium nowych państw członkowskich miały lub mogły mieć zastosowanie odpowiednio przepisy art. 18 ust. 3 i 4 ustawy o VAT z 1993 r. oraz

2) przed dniem 1 maja 2004 r. nie został dokonany import tych towarów w rozumieniu ustawy o VAT z 1993 r.

Zgodnie z art. 18 ust. 3 ustawy o VAT z 1993 r. w eksporcie towarów i usług, w tym również w eksporcie usług, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2, oraz w eksporcie towarów i usług dokonywanym przez rolników ryczałtowych oraz podatników określonych w art. 14 ust. 1 pkt 2 stawka podatku wynosi 0%, pod warunkiem prowadzenia przez podatnika ewidencji określonej w art. 27 ust. 4. Stawkę podatku 0%, o której mowa w ust. 3, stosuje się w eksporcie towarów pod warunkiem, że podatnik przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany miesiąc otrzymał dokument potwierdzający wywóz towaru poza państwową granicę Rzeczypospolitej Polskiej (art. 18 ust. 4 ustawy o VAT z 1993 r.).

W myśl zaś art. 4 pkt 3 ustawy o VAT z 1993 r. przez import towarów - rozumie się przywóz towarów na polski obszar celny.

Stosownie natomiast do treści art. 170 ust. 7 pkt 2 ustawy o VAT w przypadku gdy w imporcie towarów, o którym mowa w ust. 6, nie można określić momentu powstania obowiązku podatkowego na zasadach ogólnych, obowiązek podatkowy powstaje w momencie wykorzystania (wprowadzenia do wolnego obrotu) towarów na terytorium kraju.

W rozpoznawanej sprawie - jak wynika z akt nadesłanych przez Dyrektora Izby Celnej w W. - przedmiotowy samochód osobowy został dostarczony przez sprzedawcę pełnomocnikowi Skarżącego R.S. na terytorium Wspólnoty - w Holandii w dniu 27 kwietnia 2004 r. Od tej daty samochód ten był w rozporządzeniu R.S., reprezentującego Skarżącego.

Podkreślenia wymaga, że według Słownika Języka Polskiego (pod redakcją naukową: M. Szymczaka, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1998) dostarczać to "sprawić, żeby się coś znalazło, żeby się ktoś znalazł w jakimś określonym miejscu, sprowadzić coś komuś, dokądś (...)."

Zgodnie z wystawioną przez sprzedawcę fakturą nr [...] z dnia 27 kwietnia 2004 r. i wyjaśnieniem Skarżącego z dnia 8 marca 2005 r. R.S., upoważniony do zakupu i przewiezienia przez granicę do Polski samochodu osobowego, nabył przedmiotowy samochód w Holandii dnia 27 kwietnia 2004 r. Tego samego dnia ubezpieczył ten samochód na nazwisko właściciela A.S., a następnie pozostawił przedmiotowy samochód osobowy u sprzedawcy. Jak bowiem wyjaśnił Skarżący w piśmie z dnia 8 marca 2005 r.: "cenę nabycia samochodu uiściłem w dniu 27 kwietnia 2004 r. R.S. musiał jednak wracać do pracy. Wówczas kierował pożyczonym samochodem, dlatego też zmuszony był do pozostawienia samochodu u sprzedawcy do czasu kolejnego przyjazdu do Holandii. Nie dokonano więc jego odbioru, gdyż byłoby to dla mnie kłopotliwe i zmusiłoby mnie do pokrycia kosztów przechowywania samochodu w Holandii. W dniu 27 kwietnia 2004 r. syn nabył również ubezpieczenie międzynarodowe wspomnianego samochodu z datą ważności do dnia 10 maja 2004 r."

Ponadto, jak podniosły organy, wraz z deklaracją uproszczoną nabycia wewnątrzwspólnotowego AKC-U Skarżący dostarczył do Urzędu Celnego w S. zgłoszenie wywozowe SAD nr [...] z dnia 27 kwietnia 2004 r., w którym w polu 20 wpisano warunki dostawy EXW Andelst. Warunki dostawy EXW (INCOTERMS 2000) oznaczają, iż sprzedający wykonuje dostawę, kiedy stawia towar do dyspozycji kupującego na swoim terenie lub w innym oznaczonym miejscu (np. w wytwórni, w fabryce, w magazynie itp.). W szczególności nie jest on odpowiedzialny za załadunek towarów na środek transportu podstawiony przez kupującego lub za odprawę celną towarów przeznaczonych na eksport, chyba że uzgodniono inaczej. Kupujący ponosi wszelkie koszty i ryzyko związane z przemieszczeniem towarów z terenu sprzedającego na miejsce pożądanego przeznaczenia. Sprzedający musi postawić towar do dyspozycji kupującego w oznaczonym miejscu dostawy w uzgodnionej dacie. Kupujący musi przejąć dostawę towaru, kiedy został on dostarczony. Kupujący, w razie potrzeby, ponosi więc koszty dokonania formalności celnych w eksporcie i w imporcie oraz dokumentów niezbędnych do dokonania formalności celnych, opłaca cła, podatki i inne opłaty. Na sprzedającym spoczywa jednak obowiązek udzielenia kupującemu, na jego żądanie i koszt, wszelkiej pomocy w uzyskaniu licencji eksportowej lub innego oficjalnego upoważnienia niezbędnego przy eksporcie towaru.

Zwrócić należy również uwagę, że zgodnie z przedłożonym przez Skarżącego tłumaczeniem dowodu rejestracyjnego przedmiotowego samochodu zawiera on parafę "RDW [= Państwowy Urząd Ruchu Drogowego); 27 kwietnia 2004; WYWÓZ".

Podkreślenia wymaga także, iż zgodnie z powyższą fakturą nr 102357 z dnia 27 kwietnia 2004 r. przedmiotowy samochód osobowy został nabyty za cenę 3.300,00 EURO. Podatek VAT wynosił natomiast 0%. Faktura ta zawiera także klauzulę: "Eksporter towarów, do których odnosi się niniejszy dokument oświadcza, iż - poza wyraźnie sformułowanym, inaczej brzmiącym zastrzeżeniem - towary te są preferencyjnego pochodzenia z U.E."

Zgodnie zaś z oświadczeniem R.S. z dnia 10 maja 2004 r. granicę Rzeczypospolitej Polskiej przekroczył w dniu 6 maja 2004 r. Okoliczność ta była bezsporna, a tym samym zbędne było przeprowadzanie dodatkowego dowodu w tym zakresie.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym przede wszystkim dokumentów złożonych przez Skarżącego, wynika zatem, że przedmiotowy samochód osobowy został dostarczony przez sprzedawcę pełnomocnikowi Skarżącego na terytorium Wspólnoty - w Holandii przed dniem 1 maja 2004 r. W związku z tym zasadnie organy stwierdziły, że zbędne było uzyskanie dowodu z przesłuchania świadka w osobie sprzedawcy tego samochodu. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego bez znaczenia natomiast jest okoliczność kiedy pełnomocnik Skarżącego odebrał przedmiotowy samochód poprzez jego fizyczne zabranie z miejsca, w którym sprzedawca dokonał jego dostarczenia.

Z akt sprawy wynika także, że nie został natomiast dokonany import przedmiotowego samochodu osobowego w rozumieniu ustawy o VAT z 1993 r., gdyż został on wykorzystany (wprowadzony do wolnego obrotu) na terytorium kraju dopiero w dniu 6 maja 2004 r., a zatem już po wejściu Polski do Unii Europejskiej, tj. po dniu 1 maja 2004 r.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że organy prawidłowo stwierdziły, iż w sprawie ma zastosowanie przepis art. 170 ust. 6 ustawy o VAT. Na ustalenie to nie miał natomiast wpływu fakt, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. w dniu 25 maja 2004 r. zaświadczył, iż na Skarżącym nie ciąży obowiązek uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu przedmiotowego środka transportu.

Odnosząc się natomiast do zarzutu, że organy określając wysokość podatku od towarów i usług z tytułu importu przedmiotowego samochodu błędnie określiły podstawę opodatkowania, poprzez powiększenie ceny nabycia tego samochodu o podatek akcyzowy, wskazać przede wszystkim należy, iż zgodnie z art. 29 ust. 13 ustawy o VAT - podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy.

Wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary. Zgodnie z fakturą z dnia 27 kwietnia 2004 r. przedmiotowy samochód został nabyty za cenę 3.300,00 EUR, tę też kwotę przyjęto celem określenia wartości celnej. Samochód ten jest natomiast wolny od cła, gdyż zgodnie z art. 320 Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. wprowadzającym Przepisy Wykonawcze do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11.10.1993) ma status towaru wspólnotowego, ponieważ był zarejestrowany w Holandii, jednym z państw członkowskich UE.

Zgodnie zaś z deklaracją uproszczoną nabycia wewnątrzwspólnotowego (AKC-U) z dnia 10 maja 2004 r. podatek akcyzowy wynosi 6.153,00 zł.

W tym miejscu wskazać należy, że w myśl art. 21 § 2 Ordynacji podatkowej, jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3. Jeżeli natomiast w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego (art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej).

Zgodnie z art. 81 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257) - podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych niezarejestrowanych na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, są obowiązane po przywozie na terytorium kraju złożyć deklarację uproszczoną do właściwego naczelnika urzędu celnego w terminie 5 dni, licząc od dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego. Nabycie wewnątrzwspólnotowe oznacza przemieszczenie wyrobów akcyzowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju (art. 2 pkt 11 tej ustawy).

W rozpoznawanej sprawie - jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego - wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym nie została określona przez organ w decyzji wydanej na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej w innej wysokości niż wykazana przez Skarżącego w powyższej deklaracji uproszczonej nabycia wewnątrzwspólnotowego (AKC-U) z dnia 10 maja 2004 r. Skarżący nie złożył też korekty tej deklaracji np. w związku z wystąpieniem z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym. Stąd też należało przyjąć wysokość podatku akcyzowego wynikającą ze złożonej przez Skarżącego deklaracji.

Zwrócić należy przy tym uwagę, że w przypadku ewentualnego określenia, w odrębnym postępowaniu w sprawie podatku akcyzowego, innej wysokości tego podatku akcyzowego - Skarżącemu przysługiwać będzie prawo wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania podatkowego w sprawie podatku od towarów i usług z tytułu importu przedmiotowego samochodu osobowego.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd stwierdził, że brak jest przesłanek do uwzględnienia skargi. W związku z tym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ppsa.