Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 501/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 90 ust. 2, art. 90 ust. 3
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 14b par. 1, art. 14c par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2015 r. sprawy ze skargi Gminy N. na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie prawa do częściowego odliczenia podatku naliczonego związanego z wydatkami bieżącymi dotyczącymi autobusów 1. uchyla zaskarżoną interpretację; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 501/15

UZASADNIENIE

W dniu 29 września 2014 r. Gmina N. złożyła w Izbie Skarbowej w Ł. w Biurze Krajowej Informacji Podatkowej w P. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego – art. 5, art. 7, art. 8, art. 15, art. 41 ust. 2, art. 86, art. 90 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2010 r. oraz art. 5, art. 7, art. 8, art. 15, art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146a pkt 2, art. 86, art. 90 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r.

Przedstawiając stan faktyczny sprawy wnioskodawca wskazał, iż jest zarejestrowanym podatnikiem VAT. Gmina jest właścicielem autobusów, które znajdują się na stanie środków trwałych Gminy. Pojazdy od momentu ich nabycia wykorzystywane są na cele realizacji zadań własnych Gminy w formie nieodpłatnej (np. do dowozu dzieci do szkoły), czyli w ramach czynności, które zasadniczo nie podlegają VAT, jak również wynajmowane za odpłatnością podmiotom zewnętrznym - mieszkańcom/firmom (np. na pogrzeby, wycieczki, np. dla seniorów z terenu gminy, wyjazdy integracyjne, itp.), zatem do czynności, które co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT, a także są wykorzystywane na potrzeby Urzędu Gminy N. (np. do przewozu pracowników).

W odniesieniu do podatku naliczonego, wynikającego z wydatków, które były ponoszone bezpośrednio i wyłącznie w związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu VAT, Gmina ma zamiar skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. W tym celu, Gmina ma zamiar dokonać bezpośredniego przyporządkowania kwot podatku naliczonego do wydatków związanych z czynnościami opodatkowanymi VAT. Natomiast w odniesieniu do wydatków związanych bezpośrednio i wyłącznie z pozostałymi czynnościami niepodlegającymi opodatkowaniu VAT oraz zdarzeniami o charakterze mieszanym, podatek naliczony nie był/nie jest odliczany przez Gminę. Niemniej jednak, Gmina ponosiła/ponosi i będzie ponosić również szereg wydatków na nabycie towarów i usług, jednocześnie związanych z czynnościami opodatkowanymi VAT oraz występującymi po jej stronie zdarzeniami niepodlegających VAT oraz czynności zwolnionych i opodatkowanych VAT. Gmina nie zna sposobu, aby wydatki te bezpośrednio i wyłącznie przyporządkować do ww. czynności. Są to w szczególności wydatki związane z bieżącym utrzymaniem autobusów, np. koszty napraw, przeglądów, zakup części itp. (dalej: wydatki bieżące). Wśród Wydatków bieżących wyróżnić można nabywane przez Gminę zarówno towary jak i usługi. Gmina nie ma możliwości wyznaczania określonych godzin/dni tygodnia, w których autobusy są/będą przeznaczone wyłącznie do nieodpłatnego oraz odpowiednio do odpłatnego korzystania, jak i na potrzeby Urzędu Gminy. W praktyce nie da się bowiem takiego podziału przewidzieć. Sposób wykorzystywania pojazdów jest natomiast regulowany poprzez zapotrzebowanie na wszystkie trzy formy jego udostępniania.

Powyższe oznacza, że w momencie ponoszenia wydatków bieżących na autobusy, związanych m.in. z ich bieżącym utrzymaniem, Gmina nie była i nie będzie w stanie określić zakresu/podziału, w jakim pojazdy te będą udostępniane odpłatnie, a w jakim nieodpłatnie, czy na potrzeby Urzędu Gminy. Zależy to bowiem od zapotrzebowania na tego typu świadczenia w danym okresie, jak również od innych okoliczności (np. pory roku). Zdaniem Gminy, nie istnieje obiektywna możliwość odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i z czynnościami, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje od wydatków bieżących będących przedmiotem wniosku.

W związku z tak przedstawionym staniem faktycznym Gmina zadała następujące pytanie (oznaczone we wniosku numerem 2) - czy w analizowanym przypadka Gmina ma/będzie miała prawo do częściowego odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturach związanych z wydatkami bieżącymi dotyczącymi autobusów w oparciu o proporcję sprzedaży, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT (dalej także: współczynnik VAT), a odliczenie takie powinno nastąpić w okresie rozliczeniowym ustalonym zgodnie z art. 86 ust. 10 pkt 1, art. 86 ust. 11 oraz art. 86 ust. 13 ustawy o VAT, w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2013 r. lub zgodnie z art. 86 ust. 10, art. 86 ust. 11 oraz art. 86 ust. 13 ustawy o VAT, w stanie prawnym obowiązującym po 1 stycznia 2014 r.?

Zdaniem Wnioskodawcy, Gmina ma/będzie miała prawo do częściowego odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturach zakupowych dotyczących wydatków bieżących związanych z autobusami w oparciu o proporcję sprzedaży, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT (dalej także: współczynnik VAT), a odliczenie takie powinno nastąpić w okresie rozliczeniowym ustalonym zgodnie z art. 86 ust. 10 pkt 1, art. 86 ust. 11 oraz art. 86 ust. 13 ustawy o VAT, w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2013 r. lub zgodnie z art. 86 ust. 10, art. 86 ust. 11 oraz art. 86 ust. 13 ustawy o VAT, w stanie prawnym obowiązującym po 1 stycznia 2014 r.

Powyższy wniosek o udzielenie interpretacji indywidualnej Gmina N. uzupełniła pismem z dnia 9 grudnia 2014 r., będącym odpowiedzią na wezwanie organu podatkowego w tym przedmiocie z dnia 28 listopada 2014 r.

W interpretacji indywidualnej z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., działający w imieniu Ministra Finansów, uznał stanowisko Gminy za nieprawidłowe – w zakresie prawa do częściowego odliczenia podatku naliczonego związanego z wydatkami bieżącymi dotyczącymi autobusów w oparciu o proporcję sprzedaży, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy; oraz za prawidłowe – w zakresie okresu rozliczeniowego w jakim winno nastąpić odliczenie podatku naliczonego.

Dyrektor Izby Skarbowej przytoczył treść przepisów art. 86 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług stwierdzając, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Organ udzielający interpretacji indywidualnej zaznaczył też, że jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy) czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy, itd., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych).

Dalej organ podatkowy przytoczył treść przepisu art. 90 ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym w stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego. Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1, to na mocy art. 90 ust. 2 ustawy podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 10. Proporcję, o której mowa w cyt. wyżej ust. 2, na podstawie art. 90 ust. 3 ustawy, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo. Z kolei art. 90 ust. 4 stanowi, że proporcję, o której mowa w ust. 3, określa się procentowo w stosunku rocznym na podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w odniesieniu do którego jest ustalana proporcja. Proporcję tę zaokrągla się w górę do najbliższej liczby całkowitej.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż przepisy dotyczące zasad odliczania częściowego, zawarte w art. 90 ustawy o VAT, znajdują zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do czynności wykonywanych w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy. Dotyczą zatem czynności podlegających opodatkowaniu (opodatkowanych i zwolnionych). Natomiast nie dotyczą czynności, których wykonanie nie powoduje konsekwencji podatkowych, gdyż nie podlegają one przepisom ustawy. W świetle powyższego należy stwierdzić, że czynności niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie powinny być uwzględniane w proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2 i 3 ustawy.

Organ podatkowy uznał, że wnioskodawcy, w odniesieniu do zakupów wykorzystywanych zarówno do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, zwolnionych od podatku VAT i niepodlegających opodatkowaniu tym podatkiem, przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego, jednakże tylko w takim zakresie, w jakim zakupy te można przyporządkować działalności podlegającej VAT w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług oraz dyrektywy 2006/112/WE i związanej z czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT. W związku z tym stwierdzono, iż w odniesieniu do wydatków bieżących Gminie przysługuje/będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, wynikającego z faktur dotyczących zakupu towarów i usług związanych z autobusami, wykorzystywanymi przez wnioskodawcę zarówno do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, zwolnionych od podatku VAT i niepodlegających opodatkowaniu tym podatkiem, jedynie w takim zakresie, w jakim nabyte towary i usługi - stanowiące wydatki bieżące - będą związane z czynnościami opodatkowanymi. Tym samym nie można się zgodzić z wnioskodawcą, że w stosunku do zakupów związanych z autobusami - stanowiących wydatki bieżące - wykorzystywanych przez wnioskodawcę zarówno do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, zwolnionych od podatku VAT i niepodlegających opodatkowaniu tym podatkiem, Gmina ma/będzie miała prawo do częściowego odliczenia podatku naliczonego z zastosowaniem proporcji sprzedaży, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT. Gmina ma bowiem obowiązek w pierwszej kolejności przyporządkować wydatki do działalności gospodarczej (tj. do czynności opodatkowanych i do czynności zwolnionych z opodatkowania) oraz do czynności niepodlegających opodatkowaniu. W stosunku do wydatków przyporządkowanych do czynności niepodlegających opodatkowaniu Gminie nie przysługuje/nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Natomiast w stosunku do wydatków przyporządkowanych do działalności gospodarczej Gminie przysługuje/będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków przyporządkowanych do czynności opodatkowanych natomiast nie przysługuje/nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z czynnościami zwolnionymi z opodatkowania podatkiem od towarów i usług. W odniesieniu z kolei do zakupów związanych z autobusami, wykorzystywanych przez Wnioskodawcę zarówno do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług oraz zwolnionych od podatku VAT, w stosunku do których brak obiektywnej możliwości wyodrębnienia do poszczególnych rodzajów działalności, należy zastosować odliczenie według proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2 i ust. 3 ustawy. Proporcję tę należy stosować wyłącznie do tej części podatku naliczonego, która będzie związana z działalnością gospodarczą wnioskodawcy, tj. z czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT oraz zwolnionymi od podatku.

Pismem z dnia 14 stycznia 2015 r. Gmina N. wezwała Dyrektora Izby Skarbowej do usunięcia naruszenia prawa w związku z wydaną interpretacją. Z kolei Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na to wezwanie (pismo z dnia 10 lutego 2015 r. nr [...]) stwierdził brak podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do częściowego odliczenia podatku naliczonego związanego z wydatkami bieżącymi dotyczącymi autobusów w oparciu o proporcję sprzedaży, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy i okresu rozliczeniowego w jakim odliczenie to winno nastąpić.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik Gminy N. wniósł o uchylenie ww. interpretacji indywidualnej; stwierdzenie, iż stanowisko Gminy zawarte we wniosku o interpretację było prawidłowe oraz zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie:

- art. 86 ust. 1, art 90 ust. 1, art. 90 ust. 2 oraz art. 90 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, poprzez ich błędną interpretację prowadzącą do wniosku, iż w przedmiotowej sprawie Gmina, oprócz zastosowania proporcji VAT, o której mowa w art. 90 ust. 2 ustawy o VAT, będzie zobowiązana jeszcze do dodatkowego przy tym w żaden sposób nieokreślonego przez organ, ustalenia, w jakiej części zakupione towary i usługi są/będą wykorzystywane do czynności opodatkowanych i tylko w takiej części Gminie przysługuje/przysługiwać będzie prawo do odliczenia VAT;

- art. 1 ust. 2 oraz art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347), poprzez ich niezastosowanie prowadzące do naruszenia zasady neutralności i obciążenia ciężarem VAT podmiotu, który nabyte towary i usługi wykorzystuje do wykonywania czynności opodatkowanych;

- art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, poprzez brak odniesienia się w pełni do przedstawionej przez Gminę w uzasadnieniu własnego stanowiska wykładni art. 90 ust. 1-3 ustawy o VAT, prezentowanej przez sądy administracyjne, w szczególności poprzez brak analizy wniosków płynących z przywołanego przez Gminę rozstrzygnięcia zawartego w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 9/10;

- art. 121 Ordynacji podatkowej, poprzez działania naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organów, ze względu na brak merytorycznej poprawności i staranności działania Dyrektora Izby Skarbowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu wydanej interpretacji indywidualnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, lecz z przyczyn nieco innych niż te, na które powołuje się strona.

Zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (§3). Zatem organy podatkowe w postępowaniu o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego nie mają kompetencji do dokonywania ustaleń w zakresie stanu faktycznego na podstawie przepisów działu IV Ordynacji podatkowej. To podatnik w złożonym wniosku powinien przedstawić stan faktyczny sprawy i swoje stanowisko w tym zakresie, a organy dokonują jedynie oceny prawnej przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego.

Niewątpliwie strona skarżąca w niniejszej sprawie wskazała stan faktyczny sprawy w taki sposób, że określiła w jakim zakresie wykorzystuje autobusy: (1) nieodpłatnie na cele realizacji zadań własnych - co do zasady w ramach czynności niepodlegających VAT; (2) odpłatnie na rzecz osób trzecich - co do zasady w ramach czynności opodatkowanych VAT; (3) do działalności mieszanej na potrzeby Urzędu Gminy - co do zasady w ramach czynności niepodlegających VAT i podlegających VAT, w tym czynności zwolnionych z VAT oraz czynności opodatkowanych VAT (działalność mieszana).

Zadała też pytanie – czy w analizowanym przypadka Gmina ma/będzie miała prawo do częściowego odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturach związanych z wydatkami bieżącymi dotyczącymi autobusów (np. koszty napraw, przeglądów, zakup części, itp.) w oparciu o proporcję sprzedaży, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT (...)?

Zatem odpowiedź organu w tym zakresie powinna być tak sformułowana, ażeby podatnik uzyskał informację co do trafności jego stanowiska, a ewentualna interpretacja powinna wyjaśnić, jaki przepis (przepisy) znajdzie zastosowanie w przedstawionej przez podatnika indywidualnej sprawie.

W rozpoznawanej sprawie organ udzielający interpretacji uznał, iż "(...) w odniesieniu do wydatków bieżących, Gminie przysługuje/będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, wynikającego z faktur dotyczących zakupu towarów i usług związanych z autobusami, wykorzystywanymi przez Wnioskodawcę zarówno do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, zwolnionych od podatku VAT i niepodlegających opodatkowaniu tym podatkiem, jedynie w takim zakresie, w jakim nabyte towary i usługi - stanowiące wydatki bieżące - będą związane z czynnościami opodatkowanymi" (str. 23 uzasadnienia interpretacji). Następnie stwierdził, że "(...) w stosunku do wydatków przyporządkowanych do działalności gospodarczej Gminie przysługuje/będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków przyporządkowanych do czynności opodatkowanych natomiast nie przysługuje/nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z czynnościami zwolnionymi z opodatkowania podatkiem od towarów i usług" (str. 24 uzasadnienia interpretacji).

W ocenie Sądu nie wiadomo zatem, czy organ podatkowy uznaje, iż podatnik ma prawo do proporcjonalnego odliczenia podatku naliczonego VAT z faktur na wydatki bieżące autobusów, w związku z wykorzystaniem ich do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, zwolnionych od podatku VAT i niepodlegających opodatkowaniu tym podatkiem, czy też takiego prawa w ogóle nie ma.

Takie sprzeczne, niejednoznaczne, stwierdzenia wskazują, że organ podatkowy nie zajął wyraźnego stanowisko co do możliwości proporcjonalnego odliczenia podatku naliczonego związanego z wydatkami bieżącymi na utrzymanie autobusów wykorzystywanych do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, zwolnionych od podatku VAT i niepodlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Potwierdzają to także następne stwierdzenia, gdzie Dyrektor Izby Skarbowej z jednej strony wskazuje, iż "(...) nie można się zgodzić z Wnioskodawcą, że w stosunku do zakupów związanych z Autobusami - stanowiących wydatki bieżące - wykorzystywanych przez Wnioskodawcę zarówno do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, zwolnionych od podatku VAT i niepodlegających opodatkowaniu tym podatkiem, Gmina ma/będzie miała prawo do częściowego odliczenia podatku naliczonego z zastosowaniem proporcji sprzedaży, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT" (str. 23). Po czym na stronie następnej uzasadnienia stwierdza, że "w odniesieniu z kolei do zakupów związanych z Autobusami, wykorzystywanych przez Wnioskodawcę zarówno do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług oraz zwolnionych od podatku VAT, w stosunku do których brak obiektywnej możliwości wyodrębnienia do poszczególnych rodzajów działalności, należy zastosować odliczenie według proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2 i ust. 3 ustawy. Proporcję tę należy stosować wyłącznie do tej części podatku naliczonego, która będzie związana z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy, tj. z czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT oraz zwolnionymi od podatku".

Sąd uznał zatem, że w sprawie doszło do naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. przepisu art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez dokonanie niepełnego i w cytowanych miejscach sprzecznego uzasadnienia prawnego. Organ, udzielając kolejnej interpretacji, powinien zająć jednoznaczne, czytelne, stanowisko w kontekście przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego i pytania zawartego we wniosku.

Z tych względów na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z póź. zm.), należało uchylić zaskarżoną interpretację, a na podstawie art. 200 tej ustawy zasądzić na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania.

m.m.