Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 4/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 111 pkt 3, art. 115 ust. 2 i 3, art. 6 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 90 poz 593
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity
article: par. 24 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 23 poz 137
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby  wojskowej.
article: art. 134, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 134, art. 127 par. 1,art. 269, art. 16 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi Z. J. na postanowienie Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w P. z dnia [...] 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania; oddala skargę


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2011 r. wydanym na podstawie art. 111 pkt 3 i art. 115 ust. 2 i 3 i art. 122 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. nr 90, poz. 593 z późn. zm.) oraz § 24 ust 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dna 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej, Dowódca [...] Bazy Lotnictwa Taktycznego stwierdził zwolnienie z mocy prawa z zawodowej służby wojskowej Z. J. z dniem 30 września 2011 r., wskutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby wojskowej.

Odwołanie od powyższego rozkazu personalnego wniósł do Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w P. Z. J. podnosząc, iż warunkiem zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej jest ostateczność decyzji komisji lekarskiej, która zawsze wiąże się z uprzednim jej doręczeniem stronie. Natomiast Dowódca Jednostki Wojskowej [...] w Ł. nigdy nie doręczył skarżącemu orzeczenia, na które się powołuje w zaskarżonym rozkazie, mimo że § 28 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach nakłada na niego taki obowiązek.

Orzeczenie komisji I i II instancji zostały doręczone Z. J. za pośrednictwem poczty - na adres domowy skarżącego, a więc z naruszeniem przepisów powyższego rozporządzenia. Skoro dowódca nie doręczył skarżącemu orzeczenia to nie mógł znać dnia, w którym stało się ono ostateczne.

Dalej odwołujący wskazał, iż złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na orzeczenie lekarskie będące podstawą wydania zaskarżonego rozkazu wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania tego orzeczenia. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia wskakując między innymi, że zwolnienie żołnierza ze służby w związku z treścią orzeczenia komisji lekarskiej nie rodzi skutków określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd stwierdził, że z przepisów odnoszących się do żołnierzy zawodowych nie wynika, aby wydane orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we Wrocławiu o niezdolności do zawodowej służby wojskowej skutkowało jednoczesnym zwolnieniem żołnierza ze służby bez podejmowania jakichkolwiek czynności dodatkowych. Zdaniem Z. J. z treści postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania orzeczenia komisji lekarskiej wynika, że toczące się postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym - chroni go przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej do czasu rozpatrzenia wniesionej skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Strona podniosła także, iż z art. 269 Kodeksu postępowania administracyjnego wynika, że uprawomocnienie się orzeczenia komisji lekarskiej wyższego stopnia, działającej wskutek odwołania następuje z upływem trzydziestodniowego terminu do złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, bądź w przypadku gdy orzeczenie tej komisji zostało utrzymane w mocy w postępowaniu sądowym.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...]2011 r. wydanym na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 115 ust. 2 w zw. z art. 111 pkt 3 oraz art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, Dowódca Jednostki Wojskowej [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania od rozkazu Personalnego Nr [...] z dnia [...] 2011 r. wydanego dla celów ewidencyjnych.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż Z. J. J. orzeczeniem Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej (TWKL) w Ł. z dnia [...] 2010 r., nr [...] uznany został za trwale niezdolnego do służby wojskowej. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy orzeczeniem nr [...] Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] 2011 r.

Dalej Dowódca Jednostki Wojskowej [...] stwierdził, iż zgodnie z art. 111 pkt 3 i art. 115 ust. 2 i 3 oraz art. 122 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierz jest zwalniany ze służby z mocy prawa w przypadku wydania ostatecznej decyzji przez wojskową komisję lekarską, która ustaliła niezdolność takiego żołnierza do służby. Aktem konstytutywnym jest więc orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. Dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni służbę, stwierdza fakt zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej rozkazem personalnym, wydawanym do celów ewidencyjnych. Tym samym w świetle art. 115 ust. 2 i ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zaskarżony rozkaz personalny ma charakter deklaratoryjny i służy jedynie celom ewidencyjnym. Natomiast decyzją administracyjną, która w tym wypadku rozstrzyga sprawę co do jej istoty w całości i kończy postępowanie w danej instancji, jest orzeczenie odpowiedniej wojskowej komisji lekarskiej. Zatem to orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] 2011 r., nr [...] jest decyzją, która wywołuje skutki o charakterze materialnoprawnym (kształtuje prawa i obowiązki stron) oraz skutki o charakterze formalnoprawnym (kończy postępowanie w danej instancji).

Na poparcie swojego stanowiska organ powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dna 25 marca 2011 r. o sygn. akt I OSK 1683/10.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Z. J. podniósł, iż zwolnienie żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej na podstawie rozkazu personalnego wydanego do celów ewidencyjnych (decyzja deklaratoryjna), o którym mowa w art. 115 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, może mieć miejsce jedynie w sytuacji, kiedy zwolnienie następuje na mocy prawa wskutek wystąpienia określonych okoliczności i zdarzeń faktycznych lub prawnych wyszczególnionych w art. 111 pkt 1-3, 5, 8, 9 lit. b i pkt 11-15 ustawy, przy czym dla mocy wiążącej tych przypadków konieczne jest, by orzeczenie lub decyzja stały się ostateczne lub prawomocne, bądź też faktyczne zaistnienie okoliczności stanowiącej podstawę zwolnienia żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej.

Natomiast wydany przez Dowódcę Jednostki Wojskowej [...] rozkaz personalny do celów ewidencyjnych nie ma charakteru deklaratoryjnego, ponieważ nie zaistniały okoliczności w nim wskazane - mianowicie dowódca jednostki wojskowej do chwili obecnej nie doręczył skarżącemu orzeczenia nr [...], które stanowi podstawę zwolnienia. Skarżący został jedynie zapoznany z orzeczeniem w dniu 14 czerwca 2011 roku i oświadczył o zamiarze odwołania od wyżej wskazanego orzeczenia. Orzeczenie z którym skarżący został zapoznany w dniu 14 czerwca 2011 r. nie zawiera również uzasadnienia ani pouczenia o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W związku z powyższym skarżący uważa, że samo zapoznanie ze wspomnianym orzeczeniem nie rodzi skutków prawnych. Skutki prawne rodzi dopiero doręczenie właściwego egzemplarza orzeczenia - sporządzonego w sposób wskazany w art. 107 kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast doręczenie skarżącemu przedmiotowego orzeczenia komisji lekarskiej nastąpiło z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach – doręczenia dokonano za pośrednictwem poczty na adres skarżącego, a nie za pośrednictwem dowódcy jednostki wojskowej.

W związku z powyższym skarżący uznał, że rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] 2011 r. nie może mieć charakteru deklaratoryjnego w rozumieniu art. 115 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, bowiem nie potwierdzono nim stanu prawnego, o którym mowa w art. 115 ust. 2 tej ustawy i w konsekwencji tworzy nowy stan prawny adresowany do skarżącego, który ukształtował jego sytuację prawną w przedmiocie zwolnienia ze służby. Tym samym rozkaz ten przybrał postać decyzji konstytutywnej, o której mowa w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej, gdzie przez decyzję należy rozumieć również rozkaz personalny.

Skarżący podniósł także, iż powołany w zaskarżonym postanowieniu wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego odnosi się do innej sytuacji faktycznej. W niniejszym przypadku zaskarżony rozkaz personalny wydany dla celów ewidencyjnych nie potwierdza bowiem stanu prawnego. Niemożliwość wyeliminowania z obrotu prawnego takiego rozkazu legalizowałaby bezprawne działania organów administracji państwowej.

Skarżący przywołał także postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 września 2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 598/11, w którym stwierdzono, że w sprawie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej powinno się toczyć odrębne postępowanie administracyjne, wszczęte po wydaniu orzeczenia o niezdolności do zawodowej służby wojskowej, w toku którego skarżącemu przysługują nadal środki ochrony prawnej łącznie z ochrona tymczasową.

Odpowiadając na skargę Dowódca Jednostki Wojskowej [...] w P. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Organ podniósł, iż bez wątpienia wobec skarżącego zostało wydane ostateczne orzeczenie wojskowej komisji wojskowej (orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. nr [...] z dnia [...] 2011 r.) o jego niezgodności do służby wojskowej. Orzeczenie to jest decyzją administracyjną, która w tym wypadku rozstrzyga sprawę co do jej istoty w całości i kończy postępowanie w danej instancji. Natomiast rozkaz personalny wydany do celów ewidencyjnych jest odwzorowaniem stanu faktycznego i prawnego. Jest on podstawą dla dowódcy jednostki wojskowej do zdjęcia takiego żołnierza z ewidencji jednostki i podstawą do wydania dokumentów związanych z odejściem żołnierza ze służby (np. świadectwa służby), tj. dla celów ewidencyjnych. Rozkaz Personalny Nr [...], wydany na podstawie decyzji ostatecznej ma charakter deklaratoryjny i służy jedynie celom ewidencyjnym.

Organ przyznał, iż orzeczenie lekarskie nr [...] nie zostało doręczone skarżącemu w trybie przewidzianym w rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach jednakże bezspornym jest, iż skarżący to orzeczenie otrzymał a uchybienie to

nie ograniczyło jego praw w postępowaniu administracyjnym i brał on w nim czynny udział korzystając z przysługujących mu środków odwoławczych.

Tym samym niezapoznanie i niedoręczenie żołnierzowi przez dowódcę jednostki wojskowej z orzeczeniami nie powoduje nieważności tych decyzji, co w związku z tym konstytuuje podstawę wydania rozkazu personalnego Nr [...] oraz zaskarżonego postanowienia.

W piśmie procesowym z dnia 16 lutego 2012 r. skarżący zakwestionował stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę jakoby orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. nr [...] zostało skutecznie doręczone skarżącemu i tym samym jest ostateczne. Skarżący podtrzymał przy tym zarzut naruszenia § 28 ust. 1 i § 30 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Ponadto wskazał na postępowanie prowadzone w stosunku do innego żołnierza w którym Dowódca Jednostki Wojskowej w Ł. wstrzymał się z wydaniem rozkazu personalnego do czasu prawomocnego rozpatrzenie skargi na orzeczenie lekarskie skierowanej do sądu administracyjnego. Zdaniem skarżącego różne traktowanie, przez ten sam organ, obywateli znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa – art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie dalszych rozważań wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej P.p.s.a.) kontrola sądu administracyjnego polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 P.p.s.a. ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zaskarżonym postanowieniem, wydanym na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a.) Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] w P. uznał jako niedopuszczalne odwołanie Z. J. od rozkazu personalnego nr [...] z dnia 22 września 2011 r. wydanego przez Dowódca [...] Bazy Lotnictwa Taktycznego.

W tym miejscu należy zauważyć, iż zgodnie z treści art. 127 § 1 K.p.a. odwołanie przysługuje od decyzji administracyjnej wydanej w pierwszej instancji. Odwołanie jako środek zaskarżenia jest instytucją procesową, za pomocą której uprawnione podmioty mogą żądać weryfikacji rozstrzygnięć administracyjnych (decyzji administracyjnych) w celu ich kasacji lub reformacji (patrz. Andrzej Wróbel: "Komentarz aktualizowany do art.127 kodeksu postępowania administracyjnego", 2012 r., System Informacji Prawnej LEX). Z brzmienia art. 127 K.p.a. wynika także, iż odwołanie nie przysługuje od czynności organ administracyjnego, która nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno-techniczną (patrz. B.Adamiak, w: B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2011 r., s. 502; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lutego 2008 r., I OSK 910/07 dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Kwestią istotną dla oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia jest ustalenie czy rozkaz personalny nr [...] Dowódcy [...] Bazy Lotnictwa Taktycznego w Ł. stanowił decyzję w rozumieniu art. 127 K.p.a. i czy stronie przysługiwało od niego odwołanie do właściwego organu.

Podstawę prawną wydanego rozkazu stanowił art. 115 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych zgodnie, z którym przypadkach, o których mowa w ust. 2, dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni służbę, stwierdza fakt zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej rozkazem personalnym, wydanym do celów ewidencyjnych. Z kolei ust. 2 art. 115 omawianej ustawy stanowi, iż zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadkach, o których mowa w art. 111 pkt 1, 3, 5, 8, pkt 9 lit. b i pkt 11-15, następuje z mocy prawa z dniem uprawomocnienia się odpowiedniego orzeczenia lub z dniem, w którym decyzja stała się ostateczna albo z dniem zaistnienia okoliczności stanowiącej podstawę zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby. Zgodnie zaś z art. 111 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych – do którego między innymi odsyła przywołany wyżej art. 115 ust. 2 tej samej ustawy – żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby woskowej wskutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby.

W tym miejscu nadmienić należy, iż w świetle definicji ustawowej zawartej w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ilekroć w tej ustawie mowa jest o decyzji to należy przez to rozumieć również rozkaz personalny. Jednakże ustawa nie zawiera definicji pojęcia rozkazu personalnego wydanego dla celów ewidencyjnych.

Sąd podziela wyrażony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, iż rozkaz personalny wydany dla celów ewidencyjnych o którym mowa w art. 115 ust. 3 powoływanej ustawy nie może być utożsamiany z rozkazem personalnym w rozumieniu 6 ust. 2 pkt 2 i nie stanowi on decyzji administracyjnej.

Zauważyć bowiem należy, iż zwolnienie żołnierza zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 111 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych następuje z mocy prawa. Wydawany w takiej sytuacji rozkaz o zwolnieniu ze służby (rozkaz personalny wydawany do celów ewidencyjnych) nie wpływa na prawa i obowiązki skarżącego wynikające z przepisów prawa, ponieważ nawet gdyby rozkaz taki nie został wydany, to i tak z dniem uprawomocnienia się orzeczenia komisji lekarskiej nastąpiłby skutek prawny w postaci zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej (art. 115 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych). Rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby wojskowej z uwagi na ustalenie przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby żołnierza zawodowego wydawany jest w celach porządkowych, ewidencyjnych. Potwierdza on jedynie to co nastąpiło z mocy samego prawa. Cel ewidencyjny oznacza wyłącznie zarejestrowanie faktu, że żołnierz został zwolniony (stosunek służbowy został rozwiązany ), a nie zwolnienie powodujące rozwiązanie stosunku służbowego. Skoro zaś rozkaz personalny podjęty na podstawie art. 111 pkt 3 i art. 115 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wydawany jest dla celów porządkowych to nie stanowi on decyzji administracyjnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2010 r. o sygn. akt I OSK 815/10, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2009 r., sygn. I OSK 1090/08, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2007 r., sygn. I OSK 1784/06, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2012 r., sygn. II SA/Wa 2029/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 5 października 2011 r., sygn. II SA/Go 591/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2010 r., sygn. II SA/Wa 21/10 - wszystkie dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z kolei w wyroku z dnia 25 marca 2011 r., sygn. I OSK 1683/10 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż określenie "rozkaz personalny wydany dla celów ewidencyjnych" powinno być rozumiane w znaczeniu "poświadczenia", aktu zbliżonego swym charakterem do zaświadczenia w rozumieniu art. 217 K.p.a. z tą różnicą, iż wydawane jest one w sferze wewnętrznej działania administracji i w dodatku z urzędu, a nie na żądanie osoby ubiegającej się o jego wydanie. Rozkaz personalny wydany dla celów ewidencyjnych nie może być uznany za decyzję administracyjną w rozumieniu art. 104 i 107 K.p.a. (orzeczenie dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tej sytuacji rozważania zawarte w skardze jak i odpowiedzi na skargę co do deklaratoryjnego i konstytucyjnego charakteru rozkazu personalnego nr [...] Dowódcy [...] Bazy Lotnictwa Taktycznego są całkowicie chybione skoro rozkaz ten nie stanowi decyzji administracyjnej. Z kolei zarzutu dotyczące sposobu doręczenia skarżącemu orzeczenia nr Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. [...] z dnia [...] 2011 r. winny być podniesione w postępowaniu dotyczącym kontroli tego orzeczenia (będącego niewątpliwie decyzją administracyjną), którego prawidłowe doręczenie determinuje skutek prawny w postaci zwolnienia żołnierza z mocy prawa z zawodowej służby wojskowej.

Na marginesie Sąd pragnie zaznaczyć, iż mając na względzie powyższe rozważania dotyczące skutków prawnych ostatecznego orzeczenia komisji lekarskiej (art. 111 pkt 3 powoływanej ustawy), nie podziela stanowiska wyrażonego w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia [...] 2011 r., sygn. akt [...] , iż orzeczenie to nie wywołuje skutków prawnych w postaci zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej bez podejmowania jakichkolwiek czynności dodatkowych, w toku których służy stronie ochrona tymczasowa. Zwolnienie to jak wykazano powyżej następuje bowiem z mocy prawa a rozkaz personalny wydany dla celów ewidencyjnych na podstawie art. 115 ust. 3 ma charakter wewnętrznego poświadczenia zaistniałego stanu prawnego i samo w sobie nie wywołuje skutków prawnych w sferze praw i obowiązków strony nawet jeśli rodzi pewne skutki faktyczne.

Tym samym należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie o niedopuszczalności odwołania od rozkazu personalnego nr [...] Dowódcy [...] Bazy Lotnictwa Taktycznego w Ł. wydanego do celów ewidencyjnych odpowiada prawu, a skarga Z. J. podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Odnosząc się do argumentacji skarżącego dotyczącej kwestii przedwczesnego wydania przedmiotowego rozkazu personalnego nr [...] z dnia 22 września 2011 r. należy podkreślić, że w kontekście przyjętej przez Sąd wykładni powołanych przepisów, okoliczność ta nie ma w sprawie żadnego znaczenia.

Tym niemniej warto zauważyć, że prawomocność orzeczenia, o jakiej stanowi przepis art. 115 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, oznacza jego ostateczność. Zgodnie bowiem z treścią art. 269 K.p.a., decyzje określone w innych przepisach prawnych jako prawomocne uważa się za ostateczne, chyba że z przepisów tych wynika, iż dotyczą one takiej decyzji, która została utrzymana w mocy w postępowaniu sądowym bądź też nie została zaskarżona w tym postępowaniu z powodu wpływu terminu do wniesienia skargi.

Mając na uwadze celowość zwolnienia ze służby żołnierza, który nie może pełnić służby ze względu na orzeczoną niezdolność do jej pełnienia, trudno byłoby uznać za racjonalne przyjęcie, że w przepisie art. 115 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych chodzi o takie rozumienie prawomocności jakie inkryminuje skarżący, to jest jako dotyczące decyzji która została utrzymana w mocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Potwierdzeniem takiego stanowiska może być treść § 24 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniana żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 23, poz. 137 ze zm.), który posługuje się pojęciem ostateczności (a nie prawomocności) decyzji wojskowej komisji lekarskiej o niezdolności do zawodowej służby wojskowej. W niniejszej sprawie orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] 2011 r., jako orzeczenie organu odwoławczego, stało się ostateczne w dniu jego wydania, bowiem zgodnie z art. 16 § 1 zd. 1 K.p.a., decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne.