Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 17/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Umorzono postępowanie w zakresie zobowiązania organu
Oddalono skargę w pozostałym zakresie
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1, art. 16 ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Asesor WSA Marcin Olejniczak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi A. M. na bezczynność Prezydenta Miasta P. w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność Prezydenta Miasta P. miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Prezydenta Miasta P. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 22 grudnia 2021 r.; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezydenta Miasta P. na rzecz skarżącego A.M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. dc


UZASADNIENIE

A.M. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W jej treści zarzucił naruszenie art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1, art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U . 2019, poz. 1429, ze zm. – u.d.i.p.), przez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem i wniósł o:

1) zobowiązanie Prezydenta Miasta P. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi,

2) na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa, w związku z art 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022 r., poz. 329 – p.p.s.a), w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 12, art. 38 k.p.a. o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

3) wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a

4) zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że pismem z 22 grudnia 2021 r. wniósł do Prezydenta Miasta P. o udostępnienie informacji publicznej ważnej społecznie dla mieszkańców ul. A w P. Wnioskowane informacje zostały zawarte w punktach 1-14 wniosku. Punkty 15-18 oraz uzasadnienie wniosku miały charakter informacyjny (uzupełniający). Do dnia złożenia skargi organ administracji nie udostępnił żądanej informacji, ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 u.d.i.p., czym naruszył 14 dniowy termin zapisany art. 13 ust. 1 ustawy, który upłynął w dniu 10 stycznia 2022 r. Organ, nie udzielając odpowiedzi na wniosek naruszył także art. 35 k.p.a., a ponadto nie informując o przyczynach zwłoki w rozpatrzeniu wniosku nie wskazał przyczyny takiego stanu rzeczy, nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy oraz nie pouczył o przysługującym prawie wniesienia ponaglenia, co stanowi naruszenie art. 36 k.p.a.

Dalej skarżący wskazał, że zakres pytań dotyczył m.in.:

1. Udostępnienia informacji na temat realizacji decyzji administracyjnej Prezydenta Miasta P. z [...] r. (znak: [...]) wydanej w stosunku do M.B. (wiceprezesa firmy B), związanej z obowiązkiem usunięcia nielegalnie zdeponowanych a następnie zakopanych odpadów (niezgodnych z projektem rekultywacji C, bez posiadanych decyzji administracyjnych) na terenie nieruchomości zlokalizowanej w P., przy ul. D 78 (działka ewidencyjna nr 65/3). W powyższej decyzji M.B. została zobowiązana do usunięcia wszystkich nielegalnych odpadów. Decyzja stała się prawomocna 15 czerwca 2017 r., jej termin realizacji upłynął 30 lipca 2017 r., lecz nie została wykonana (1634 dni - dane na 19 stycznia 2022 r.).

2. Udostępnienia informacji na temat realizacji decyzji administracyjnej Prezydenta P. z [...] r. (znak: [...]) wydanej firmie B, związanej z obowiązkiem usunięcia nielegalnie zdeponowanych a następnie zakopanych odpadów (niezgodnych z projektem rekultywacji C oraz niezgodnych z posiadanymi decyzjami) na terenie ww. nieruchomości przy ul. D 68/76. W powyżej decyzji właściciele firmy B zostali zobowiązani do usunięcia wszystkich nielegalnych odpadów. Decyzja stała się prawomocna 30 marca 2018 r., jej termin realizacji upłynął 30 czerwca 2018 r., lecz nie została wykonana (1299 dni).

3. Udostępnienia informacji na temat źródła ewidencjonowania środków finansowych ściąganych w toku postępowań egzekucyjnych prowadzonych w związku z decyzjami administracyjnymi Prezydenta P.

4. Udostępnienia informacji na temat odpowiedzialności decyzyjnej osoby/komisji odpowiedzialnej za wytypowanie miejsc odkrywek przeprowadzonych 13 sierpnia 2019 r. na terenie żwirowni w P. podczas kontroli wydanych decyzji administracyjnych Prezydenta P. (opisanych w punkcie 1-2).

5. Udostępnienia informacji na temat wysokości podatków od nieruchomości, środków transportu, opłaty eksploatacyjnej dla nieruchomości (opisanych w punkcie 1-2) oraz wysokości/ewentualnych zaległości na rzecz UM w P.

6. Udostępnienia kserokopii protokołu kontroli działek ewidencyjnych nr 65/3 i 249/2, wykonanej przez pracowników Wydziału Ochrony Środowiska UM w P. 4 czerwca 2019 r.

7. Udostępnienia kserokopii pisma z 19 października 2018 r. kierowanego przez UM w P. do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł., dotyczącego bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku (w powierzchni ziemi) a związanego z działalnością właścicieli firmy B na terenie żwirowni w P.

8. Udostępnienia kserokopii decyzji Dyrektora RDOS w Ł., w związku z pismem z 19 października 2018 r. (pkt. 7).

9. Udostępnienia kserokopii pisma Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. kierowanego do UM P. (pismo z 8 lipca 2016 r.) informującego o braku zagrożenia epidemiologicznego na terenie żwirowni w P.

10. Udostępnieniu kserokopii pisma z 28 marca 2019 r. kierowanego z UM w P. do Urzędu Marszałkowskiego w Ł. z informacją o niewykonaniu decyzji administracyjnych Prezydenta P. w zakresie obowiązku usunięcia odpadów, prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym oraz osobnym postępowaniu egzekucyjnym związanym z nielegalnym składowaniem odpadów na terenie nieruchomości położonej w P. przy ul. E 24.

11. Udostępnienia informacji na temat Miejskiego Zespołu Zarządzania Kryzysowego w P. (ogólne koszty działalności rocznej za lata 2017-2021 oraz kserokopie

protokołów poświęconych problemowi zakopanych odpadów na terenie żwirowni w P.).

12. Udostępnienia informacji na temat przetargu nieruchomości położonej w P. przy ul. D 68/76 (kserokopia regulaminu przetargu, protokołu przetargu, osoby pełniącej funkcję Naczelnika Wydziału Gospodarki Nieruchomościami w latach 2013-2014), która była w posiadaniu Gminy Miejskiej P. a została ostatecznie sprzedana firmie B.

13. Udostępnienia informacji na temat przetargu nieruchomości położonej w P. przy ul. D 78 (kserokopia regulaminu, protokołu przetargu, osoby pełniącej funkcję Naczelnika Wydziału Gospodarki Nieruchomościami w latach 2014-2015), która była w posiadaniu Gminy Miejskiej P. a została ostatecznie sprzedana M.B. (wiceprezes B).

14. Udostępnienia kserokopii załączników do Projektu Rekultywacji wyrobiska poeksploatacyjnego – P., ul. D 68/76 i 78 opracowanego przez Przedsiębiorstwo Geologiczne C S.A. na zlecenie UM P. (opracowanie Ł., grudzień 2007) za środki publiczne.

W związku z nieudzieleniem odpowiedzi na wniosek z 22 grudnia 2021 r., nie poinformowania o przyczynach zwłoki oraz nie wskazania nowego terminu załatwienia sprawy na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. pismem z 17 stycznia 2022 r. zostało złożone ponaglenie.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta P. wniósł o oddalenie skargi, wyjaśniając, że z uwagi na zakres wniosku zawiadomiono skarżącego pismem z 10 stycznia 2022 r., że konieczne było uzyskanie informacji z zakresu kompetencji różnych komórek organizacyjnych organu. Na podstawie tych informacji została przygotowana odpowiedź, udzielona skarżącemu pismem z 25 stycznia 2022r., które skarżący odebrał 2 lutego 2022 r. Organ w załączeniu przesłał udzieloną skarżącemu odpowiedź.

W piśmie procesowym z 21 lutego 2022 r. skarżący wyjaśnił m.in, że organ udostępnił niekompletną informację publiczną, ponieważ Prezydent Miasta P. nie udzielił informacji publicznej w zakresie punktów 1c, 1d oraz 11a wniosku z 22 grudnia 2021 r. Z informacji uzyskanej od Prezydenta P. wynika, że M.B. zapłaciła 2 grzywny w celu przymuszenia w łącznej wysokości 20 000 zł w latach 2019 – 2020 r. i od dnia zapłaty ostatniej raty grzywny tj. 29 lutego 2020 r. do dnia dzisiejszego nie wykonała decyzji administracyjnej, do której została zobowiązana. Z ww. pisma Prezydenta P. wynika, że od 29 lutego 2020 r. wobec zobowiązanej nie zastosowano żadnych kolejnych środków egzekucyjnych przewidzianych Kodeksem postępowania egzekucyjnego w administracji, co jest sprzeczne z treścią decyzji administracyjnych wydawanych przez Prezydenta P. w tej sprawie. Zdaniem skarżącego Prezydent P. nie udzielił informacji publicznej na jakim etapie aktualnie jest postępowanie administracyjne wobec M.B., związane z obowiązkiem usunięcia nielegalnie zgromadzonych odpadów. Nie jest wiadome, czy w obrocie prawnym pozostaje decyzja z [...] r., dotycząca obowiązku usunięcia odpadów z terenu nieruchomości, czy jest ona aktualna, czy została umorzona, a jeżeli tak to na jakiej podstawie prawnej, skoro do tej pory nie została wykonana.

Ponadto z informacji uzyskanej z BIP Urzędu Miasta P. wynika, że Miejski Zespół Zarządzania Kryzysowego zajmuje się m.in. monitorowaniem zagrożeń, planowaniem likwidacji ich skutków oraz realizowaniem zadań z zakresu ochrony infrastruktury krytycznej (np. ujęć wody) oraz, że Prezydent P. zastrzegł sobie prawo do nadzoru nad pracą i realizacją zadań m.in. Miejskiego Zespołu Zarządzania Kryzysowego w P. Wnioskujący chciał zapoznać się z ogólnymi kosztami rocznymi wydatkowanymi z budżetu miasta P., przeznaczonymi na działalność Miejskiego Zespołu Zarządzania Kryzysowego w latach 2017-2021. Informacji tych Prezydent P. nie udzielił do dnia dzisiejszego.

Podobnie prawomocna decyzja ww. z [...] r. nie została wykonana, pomimo nałożenia grzywny w celu przymuszenia w wysokości 50.000 PLN (postanowienie Prezydenta P. z [...]r.), w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Komornika Sądowego przy SR w P. do dnia 25.01.2022r. na konto Urzędu Miejskiego w P. (dochody) nie wpłynęła żadna kwota.

W odpowiedzi organ wyjaśnił, że skarżącemu udzielono kompletnej informacji, w tym na pytania 1c, 1d oraz 11a. Organ dodał, że wyjaśniono skarżącemu, że MIZK funkcjonuje w oparciu o różne grupy robocze o charakterze stałym, w skład których wchodzą pracownicy Wydziału Zarządzania Kryzysowego i Informacji Niejawnych oraz Straży Miejskiej. MZZK nie generuje dodatkowych kosztów, a wydatki placowe i materiałowe ujęte są w budżecie miasta, przeznaczonym na funkcjonowanie ww. komórek organizacyjnych. MZZK nie posiada własnego budżetu, w przypadku wystąpienia zdarzeń mających znamiona klęski żywiołowej koszty usuwania ich skutków pokrywane są z rezerwy celowej na zarządzanie kryzysowe, ujętej w budżecie miasta. Wskazano także, że Prezydent Miasta P. nie umarzał żadnej decyzji wydanej w przedmiotowej sprawie. Wniosek o wyegzekwowanie grzywny nałożonej na spółkę B został przekazany do właściwego Urzędu Skarbowego, a obecnie postępowanie egzekucyjne dotyczące grzywny jest prowadzone przez komornika Sądowego w P., a na przebieg i wynik tego postępowania organ nie ma wpływu. Nadto celem wykonania obowiązku nałożonego decyzją z [...] r. zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne w ramach, którego do tej pory wystawiono tytuł wykonawczy oraz grzywnę w celu przymuszenia, a organ zawiadomił Komendę Powiatową Policji ora Prokuraturę Rejonową o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Jeśli prowadzone postępowanie egzekucyjne będzie bezskuteczne zostanie wszczęte postępowanie w zakresie wykonania zastępczego nałożonego obowiązku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że niniejsza sprawa rozpoznana została w trybie uproszonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 - p.p.s.a.). Zgodnie z dyspozycją tego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego artykułu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Wyjaśnić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w sytuacji, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie i mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył postępowania wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.

Podkreślenia wymaga, że celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Przy badaniu zasadności takiej skargi sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność czy przewlekłość organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy.

W analizowanej sprawie strona skarżąca domagała się udostępnienia informacji w trybie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176, ze zm. - u.d.i.p.). Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy, przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej, przewidując różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek.

Niesporne jest, że adresat wniosku – Prezydent Miasta P. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Nie jest również kwestionowane, że informacje o udostępnienie których wnioskowała skarżąca stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Stosownie bowiem do art. 1 ust. 1 i u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (zob. np.: wyrok NSA z 28 lutego 2013 r., I OSK 2904/12).

Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że Prezydent Miasta P. powinien był załatwić przedmiotowy wniosek w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 31 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. oraz następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jeśli informacja publiczna, której domaga się zainteresowany podmiot, została upubliczniona organ do którego skierowano odpowiedni wniosek winien jedynie odesłać wnioskodawcę do publikatora. Jeżeli zaś informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia, wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Zgodnie natomiast z art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w następuje w drodze decyzji administracyjnej. Organ może też poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu (por. wyroki NSA z 27 stycznia 2016 r., I OSK 127/15 i z 18 stycznia 2017 r., I OSK 1789/16).

W niniejszej sprawie sporna jest kwestia udzielenia przez organ informacji publicznej, której dotyczyły zawarte we wniosku pytania 1c, 1d oraz 11a. Jak przyznał sam skarżący w piśmie z 21 lutego 2022 r. na pozostałe pytania Prezydent Miasta P. udzielił informacji po wniesieniu skargi do sądu.

Pytania te dotyczyły następujących kwestii:

1c "W przypadku wydania postanowień opisanych w punkcie 1b proszę o informację zawierające: daty wydania, czego dotyczyły, odwołania, tytuły wykonawcze, aktualna informacja na jakim etapie jest postępowanie egzekucyjne?

1d "W związku z uchylaniem się od wykonania decyzji Prezydenta P. dotyczącej obowiązku usunięcia nielegalnie zdeponowanych odpadów pomimo nałożenia wcześniejszej kary administracyjnej w wysokości 10.000 PLN - w dniu 15.10.2018 r. zostało wydane postanowienie o nałożeniu kolejnej kary w celu przymuszenia również w wysokości 10.000 PLN. W dniu [...] r. SKO w Ł. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta P. w tej sprawie. Proszę o informacje na jakim etapie jest prowadzone postępowanie egzekucyjne po nałożeniu II kary administracyjnej za niewykonanie obowiązku usunięcia odpadów z

terenu działki 65/3 przez Panią M.B.? Czy ww. zapłaciła karę 10.000 PLN? Proszę o podanie daty wpłaty, wysokość odsetek, aktualną wysokość zaległości wobec organu egzekucyjnego".

11a "Zarządzeniem Prezydenta P. z dnia [...] z dnia.04.10.2017r. został powołany Miejski Zespół Zarządzania Kryzysowego (MZZK). Zgodnie z § 4.1 finansowanie zespołu jest realizowane z budżetu miasta P.; proszę o informacje jakie były koszty związane z działalnością ww. zespołu w latach 2017-2021 ? (koszty ogólne - każdy rok osobno)".

Dla porządku należy dodać, że w punkcie wniosku skarżący żądał informacji w zakresie: "realizacji decyzji administracyjnej Prezydenta P. z dnia [...] r. (znak: [...]) wydanej p. M.B. (wiceprezes B) a związanej z obowiązkiem usunięcia nielegalnie zakopanych odpadów na terenie nieruchomości zlokalizowanej w P., przy ul. D 78 (działka ewidencyjna nr Postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte z urzędu 13.04.2016r. a wydana decyzja administracyjna stała się prawomocna w dniu 15.06.2017r. Termin realizacji ww. decyzji administracyjnej upłynął 30.07.2017r. W związku z niewykonaniem ww. decyzji w toku postępowania egzekucyjnego została nałożona kara w celu przymuszenia w wysokości 10.000 PLN, przekazana do realizacji Komornikowi US w Ł. W dniu 16.01.2019r. na poczet tytułu egzekucyjnego nr [...] ściągnięto kwotę 3396,10 PLN"; zaś we wspomniany punkcie 1b "czy w związku z niewykonaniem obowiązku usunięcia nielegalnie zakopanych odpadów - zgodnie z decyzją administracyjną Prezydenta P. organ egzekucyjny wydał inne postanowienia przewidziane przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (kolejna grzywna w celu przymuszenia; wykonanie zastępcze; zajęcie nieruchomości; zabezpieczenie środków trwałych)?"

Zatem sporna informacja publiczna dotyczyła kwestii dat, przedmiotów innych postanowień niż wymienione we wniosku postanowienie z [...] r. o nałożeniu grzywny w kwocie 10 000 zł, ewentualnych środków odwoławczych, tytułów wykonawczych oraz aktualnej informacji co do postępowania egzekucyjnego, (punkty 1 c i 1 d) oraz dat wpłat, wysokości odsetek, wysokości zaległości wobec organu egzekucyjnego odnośnie kar nałożonych postanowieniem z [...] r. oraz aktualnego etapu prowadzone postępowanie egzekucyjne po nałożeniu II kary administracyjnej za niewykonanie obowiązku usunięcia odpadów z terenu działki 65/3 przez M.B. oraz kosztów związanych z działalnością MZZK.

W ocenie sądu, wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze na sporne pytania Prezydent Miasta P. udzielił skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej.

Odnośnie pytań 1c i 1d organ w udzielonej odpowiedzi na wniosek skarżącego wskazał jakie zostały grzywny nałożone na M.B., w jakiej kwocie, podał kwoty oraz daty wpłat grzywien i wyjaśnił, że nie zastosowano kolejnych środków egzekucyjnych przewidzianych w ustawie Kodeks postępowania egzekucyjnego w administracji, informując, iż od należności z tytułu opłat egzekucyjnych oraz z tytułu grzywny w celu przymuszenia nie nalicza się odsetek. Zatem skoro wskazanymi w odpowiedzi postanowieniami nałożono 2 x po 10 000 zł grzywny, a M.N. wpłaciła 20 000 zł, to aktualnie brak jest zaległości wobec organu egzekucyjnego z tytułu wyżej wymienionych należności egzekucyjnych. Nie zastosowano też kolejnych środków egzekucyjnych jak wyjaśnił organ.

Odnośnie zaś postanowienia Prezydenta P. z [...] r., wydanego w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Komornika Sądowego przy SR w P. sam skarżący wskazał, że jest ono wynikiem decyzji z [...] r. Tymczasem we wniosku pytał o postanowienia wydane wskutek decyzji z [...] r.

Natomiast, co do pytania 11a organ wyjaśnił, że Miejski Zespół Zarządzania Kryzysowego, zgodnie z Zarządzeniem nr [...] Prezydenta Miasta P. z 4 października 2017 r. w sprawie powołania Miejskiego Zespołu Zarządzania Kryzysowego funkcjonuje w oparciu o grupy robocze o charakterze stałym, w skład których wchodzą pracownicy Wydziału Zarządzania Kryzysowego i Informacji Niejawnych oraz Straży Miejskiej. Dodał, że MZZK nie generuje dodatkowych kosztów, a wydatki płacowe i materiałowe ujęte są w budżecie miasta przeznaczonych na funkcjonowanie ww. komórek. Koszty płacowe i materiałowe ujęte są w budżecie miasta na funkcjonowanie ww. komórek organizacyjnych urzędu. Tym samym skoro organ nie był w posiadaniu danych, co do ogólnych kosztów rocznych wydatkowanych z budżetu miasta P., przeznaczonych na działalność MZZK w latach 2017-2021 to nie mógł udzielić skarżącemu informacji w tym zakresie, o czym poinformował wnioskodawcę, wskazując, że MZZK nie generuje dodatkowych kosztów, a koszty płacowe i materiałowe ujęte są w budżecie miasta na funkcjonowanie odpowiednich komórek organizacyjnych urzędu.

Wobec powyższego, sąd stwierdza, że udzielona przez organ informacja w kwestionowanym zakresie, dotyczącym pytań 1c, 1d i 11a jest wystarczająca by uznać, że skarżący otrzymał informację publiczną we wnioskowanym zakresie.

Ponadto w piśmie procesowym z 16 marca 2022 r. organ uzupełnił udzieloną informację publiczną wskazując, że MZZK nie generuje dodatkowych kosztów, nie posiada własnego budżetu, w przypadku wystąpienia zdarzeń mających znamiona klęski żywiołowej koszty usuwania ich skutków pokrywane są z rezerwy celowej na zarządzanie kryzysowe, ujętej w budżecie miasta. Wskazano także, że Prezydent Miasta P. nie umarzał żadnej decyzji wydanej w przedmiotowej sprawie. Wniosek o wyegzekwowanie grzywny nałożonej na spółkę B został przekazany do właściwego Urzędu Skarbowego, a obecnie postępowanie egzekucyjne dotyczące grzywny jest prowadzone przez komornika Sądowego w P., celem wykonania obowiązku nałożonego decyzją z [...] r. zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne w ramach, którego do tej pory m.in. wystawiono tytuł wykonawczy oraz grzywnę w celu przymuszenia.

Dodać należy, iż w ocenie sądu we spornych punktach wniosku skarżący nie pytał o to czy decyzja Prezydenta Miasta P. z [...] r. w przedmiocie usunięcia odpadów pozostaje w obrocie prawnym. Pytania 1c i 1d dotyczyły "postanowień" oraz informacji dotyczącej prowadzonych postepowań egzekucyjnych na podstawie decyzji z [...] r., a mimo to także i na to pytanie uzyskał odpowiedź ww. piśmie procesowym.

Wobec powyższego przyjąć należy, że bezczynność organu w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z 22 grudnia 2021 r. ustała po wniesieniu skargi, lecz przed wydaniem przez sąd orzeczenia. Organ prawidłowo załatwił wniosek strony skarżącej, przez udzielenie żądanej informacji publicznej.

W sytuacji ustania bezczynności sąd orzeka biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w czasie wydania orzeczenia sądowego. Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów oznacza to, że organ nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi na tzw. milczenie władzy. Nie może bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2017 r.). W takiej sytuacji zachodzi podstawa do umorzenia postępowania w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności (art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), z którą to sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Skoro bowiem odpowiedź została udzielona po wpłynięciu skargi, brak było podstaw do formułowania rozstrzygnięcia zobowiązującego organ do jej udzielenia. Postępowanie w zakresie bezczynności (zobowiązania do udzielenia informacji publicznej) podlegało zatem umorzeniu, o czym sąd orzekł w punkcie drugim wyroku, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Podjęcie przez organ stosownego działania w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi na bezczynność, nie zwalania jednak sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia - czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W ocenie sądu bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie pierwszym wyroku. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Ponadto, rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być w oczywisty sposób pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Z rażącym charakterem bezczynności mamy więc do czynienia, gdy okres zaniechania jest długotrwały, zaniechanie jest celowe lub zamierzone przez organ, ewentualnie wynika z innych niepodlegających akceptacji przyczyn. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi przypadek oczywistego lekceważenia wniosku strony skarżącej i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, a po otrzymaniu przez organ skargi odpowiedź na wniosek została skarżącemu przekazana. Nie można więc zarzucić, że organ uchylał się od udzielenia informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi przypadek oczywistego lekceważenia wniosku strony skarżącej i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym.

Z tych przyczyn nie ma także uzasadnionych podstaw do wymierzenia organowi grzywny. Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Grzywna, o jakiej mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a., ma charakter przede wszystkim prewencyjny. Celem jej jest oddziaływanie mobilizujące i prewencyjne na organ, ale również represyjne, bowiem grzywna ma także stanowić karę za szczególnie naganny przypadek zwłoki. Jest ona dodatkowym środkiem dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie nagannych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, gdy oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona zamierzonego lub nieuzasadnionego racjonalnie lub prawnie unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z treści omawianego przepisu wyraźnie wynika, że ustawodawca pozostawił sądowi ocenę (w przywołanych przepisach użyto słowa "może"), czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zdyscyplinowania organu, który dopuszcza się bezczynności. Zarówno więc wymierzenie grzywny czy przyznanie sumy pieniężnej - nie jest obligatoryjne.

W świetle powyższych kryteriów i bezspornych okoliczności faktycznych sprawy sąd uznał, że nie ma uzasadnionej potrzeby dyscyplinowania organu i stosowania środków represyjnych w postaci grzywny, w związku z czym oddalił skargę w tym zakresie na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Orzeczenie o kosztach postępowania zostało wydane w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

is