Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2569/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2, art. 58 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Skrodzki po rozpoznaniu w dniu 28 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 roku postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 8 sierpnia 2011 r. R. K.(dalej - "Skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2011 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

Skarżący podniósł, iż nie otrzymał przedmiotowej decyzji z winy Urzędu Pocztowego. Wyjaśnił, iż w dniu 2 sierpnia 2011 r. otrzymał od Naczelnika Urzędu Skarbowego W. pismo ([...]), z którego wynika, że w jego sprawie Dyrektor Izby Skarbowej wydał[...] lutego 2011 r. decyzję nr [...]. Skarżący wskazał, iż nie otrzymał w/w decyzji, jak również nie miał awiza w tej sprawie. W związku z powyższym stawił się następnego dnia do Izby Skarbowej w W. celem wyjaśnienia sprawy. Podniósł, iż w aktach sprawy znalazł informację, że przesyłka była awizowana i nie odebrana przez niego. Podkreślił, iż w czasie kiedy przesyłka była awizowana był cały czas w Warszawie i w tym okresie odbierał korespondencję. Zaznaczył, iż zawsze odbierał w terminie wszelką korespondencję, natomiast przedmiotowa przesyłka nigdy nie była awizowana, zaś adnotacje na kopercie są nieprawdziwe. Podniósł, iż praca Urzędu Pocztowego, który dostarcza mu korespondencję była przedmiotem wielu jego skarg. Zaznaczył, iż wielu innych klientów Urzędu Pocztowego ma podobne problemy. Skarżący załączył korespondencję z Urzędem Pocztowym, w której wyjaśniał nieprawidłowości w doręczaniu mu korespondencji. Na wezwanie Sądu przedłożył oryginały potwierdzeń nadań skarg kierowanych do Urzędu Pocztowego oraz odpowiedzi Urzędu na te skargi. Przedłożył też szereg dokumentów awizo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 marca 2012 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W ocenie Sądu, podnoszone przez Skarżącego okoliczności dotyczące nieprawidłowości w działaniu Urzędów Pocztowych w doręczaniu korespondencji nie mogły przesądzać o braku winy Skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.

Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł zażalenie.

Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2012 r. sygn. akt I FZ 253/12 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu jako wniesiona po terminie.

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270, dalej "P.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia zaskarżonej w sprawie decyzji.

W niniejszej sprawie termin ten został przekroczony.

W pierwszej kolejności Sąd zauważa, iż nie dopatrzył się naruszeń przy doręczaniu zaskarżonej decyzji. Decyzja ta została bowiem skutecznie doręczona w trybie zastępczym, określonym w art. 150 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę. Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni, o czym stanowi art. 150 § 1a Ordynacji podatkowej. Z kolei z § 2 art. 150 wynika, że zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Jak wynika z akt sprawy przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została dwukrotnie awizowana: w dniu 22 lutego 2011 r. i w dniu 2 marca 2011 r. Na formularzu potwierdzenia odbioru odnotowano gdzie pozostawiono przesyłkę (UP W.), doręczający uczynił też wzmiankę o pozostawieniu awiza w skrzynce pocztowej adresata. Skarżący przedmiotowej przesyłki nie podjął. W związku z powyższym organ działając na podstawie art. 150 §2 Ordynacji podatkowej, nieodebraną decyzję pozostawił w aktach sprawy i uznał za skutecznie doręczoną w dniu 8 marca 2011 r.

Sąd zauważa również, iż domniemanie faktyczne wynikające z art. 150 Ordynacji podatkowej może być obalone wówczas, gdy adresat pisma wykaże, iż dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością.

W rozpoznanej sprawie twierdzenia Skarżącego w tym przedmiocie są jednostronne i nie zostały zobiektywizowane. Mimo, iż Skarżący wszczął postępowanie reklamacyjne przed Urzędem Pocztowym, to jego reklamacja nie została uwzględniona. P.S.A. nie znalazła podstaw do uznania kierowanych pod jej adresem zarzutów.

Z tego też względu nie można przyjąć, że twierdzenia Skarżącego mogły obalić domniemanie doręczenia pisma, wynikające z art. 150 Ordynacji podatkowej. Z pewnością takiego przeciwdowodu nie stanowi oświadczenie Skarżącego, o braku awizo, załączona korespondencja z Urzędem Pocztowym (skargi kierowane do Urzędu i odpowiedzi na nie), oraz awizo z dopiskiem sporządzonym przez Skarżącego, gdyż przyjęcie tego rodzaju dowodów przez Sąd podważałoby sens całej regulacji dotyczącej wprowadzenia tzw. fikcji doręczenia. W związku z tym trudno założyć, aby awizo nie zostało pozostawione w skrzynce pocztowej.

Sąd nie ma w niniejszej sprawie podstaw do tego, żeby kwestionować prawidłowość doręczenia. W każdej bowiem sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. akt II OZ 651/10; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze Sąd zauważa, iż skoro przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została skutecznie doręczona 8 marca 2011 r., to trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał 7 kwietnia 2011 r. Skarga została natomiast nadana w placówce pocztowej dopiero 8 sierpnia 2011 r., a więc z uchybieniem terminu.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Odrzucenie skargi przyjmuje formę postanowienia i może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.).

Uznając zatem, iż skarga w niniejszej sprawie została wniesiona po terminie, Sąd, działając na podstawie powołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 2 oraz art. 58 § 3 oraz art. 53 § 1 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.