Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1083/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 620  Ochrona zdrowia, w tym sprawy dotyczące chorób zawodowych, zakładów opieki zdrowotnej, uzdrowisk, zawodu lekarza, pielęg
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Maria Skwierzyńska Sędziowie WSA Barbara Koś Walentyna Długaszewska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Leśniarek po rozpoznaniu w dniu 24 września 2004r. sprawy ze skargi J.O. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia[...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] r. nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu nie mogą być wykonane. /-/W. Długaszewska /-/M. Skwierzyńska /-/B. Koś


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. decyzją z dnia [...] roku wydaną na podstawie § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983r. w sprawie chorób zawodowych Dz. U .nr 65 póz 294 z późn zm.), art.5 ustawy z dnia 14.03.1985r. o Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 90 z 1998r. póz. 575 z późn. zmianami) oraz art.104 kodeksu postępowanie administracyjnego (Dz .U .Nr 9/80 póz 26) uznał brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u J.O.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż " w wyniku dochodzenia epidemiologicznego ustalono, że p. J.O. pracował w narażeniu na działanie kadmu w Centralnym Laboratorium Akumulatorów i Ogniw w P.- Oddział w M. w latach 1986 - 1999, co potwierdzaj ą pomiary środowiskowe.

W/w diagnozowany był w Instytucie Medycyny Pracy w Ł.. Rozpoznanie oraz wyniki przeprowadzonych badań aktualnie nie potwierdzają następstw zdrowotnych przewlekłej zawodowej ekspozycji na kadm. Wobec powyższego Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. nie znajduje podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

J.O. odwołał się od wskazanej wyżej decyzji.

Wojewódzki Inspektor Sanitarny w P. decyzją z dnia [...] roku wydaną na podstawie art.5 pkt 4 a ustawy z dn. 14 marca 1985r. o Inspekcji Sanitarnej /t.j. Dz.U.Nr 90, póz. 575 z 1998r./, § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych / Dz.U. Nr 65, póz. 294 z 1983r., zmiana 1989r. Nr 61, póz. 364 / oraz art. 138 § l pkt l kodeksu postępowania administracyjnego - ustawa z dn. 14 czerwca 1960r. / t.j. Dz.U. Nr 98 z 2000r., póz. 1071/,po rozpatrzeniu odwołania J.O, od decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dn. [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż " z akt sprawy wynika, iż p. J.O w latach 1986-1999 pracował na stanowisku montera akumulatorów niklowo-kadmowych w warunkach narażenia na kadm, co potwierdziły pomiary środowiska pracy (przekroczenia NDS 1,1-9,2 razy). Zatem narażenie zawodowe na kadm zostało potwierdzone i ta kwestia jest bezdyskusyjna. Wątpliwości nasuwa jednak rodzaj schorzeń rozpoznanych klinicznie w oparciu o wyniki badań lekarskich i dodatkowych wykonanych w jednostkach upoważnionych do rozpoznawania i zgłaszania chorób zawodowych, tj. szczególnie w Instytucie Medycyny Pracy w Ł.. Wyniki przeprowadzonych badań nie potwierdziły następstw zdrowotnych przewlekłej zawodowej ekspozycji na kadm. Instytut Medycyny Pracy w Ł. zapoznał się w trakcie postępowania diagnostycznego z kartami informacyjnymi leczenia szpitalnego skarżącego, zarówno z ZOZ Poznań-Jeżyce Szpital im. Raszei-Oddział Chorób Zawodowych i Toksykologii z dn.08.08.2000r., jak i Kliniki Nefrologii AM w P. zdn.30.10.2001r.,jednak fakt ten nie wpłynął na treść orzeczenia. IMP w Ł. nie jest i nie może być związany opiniami wydawanymi przez inne nieuprawnione do orzekania w sprawie chorób zawodowych jednostki służby zdrowia.

Wojewódzki Inspektor Sanitarny w P. mimo potwierdzonego narażenia zawodowego wobec braku rozpoznania jednostki zawartej w wykazie chorób zawodowych orzekł jak w sentencji.

J.O wniósł skargę na wskazaną wyżej decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu, wnosząc o uchylenie decyzji, jako niezgodnej z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z § 1 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294, ze zm.), za chorobę zawodową uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do tego rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniami czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy.

Zgodnie z § 10. 1 rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia wydaje właściwy ze względu na siedzibę zakładu pracy inspektor sanitarny. Decyzję, o której mowa, inspektor sanitarny wydaje na podstawie orzeczenia jednostki organizacyjnej właściwej do rozpoznawania chorób zawodowych tj. poradni chorób zawodowych, kliniki chorób zawodowych, oddziału chorób zawodowych wchodzących w skład odpowiednich zakładów społecznej służby zdrowia, akademii medycznych lub instytutów naukowo-badawczych oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego.

Wskazane wyżej jednostki wydają orzeczenie w sprawie choroby zawodowej na podstawie wszechstronnie zebranego przez właściwe organy materiału dokumentacyjnego, tj. informacji o zagrożeniach zawodowych, wyników dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy, dokumentacji dotyczącej przebiegu zatrudnienia, wyników przeprowadzonych badań klinicznych i dokumentacji lekarskiej.

Nie ulega , zdaniem Sądu , wątpliwości, iż orzeczenia zakładów służby zdrowia, właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych, są traktowane w postępowaniu w sprawie chorób zawodowych jak opinie biegłych. Muszą być one zatem umotywowane w sposób zrozumiały dla stron, organów orzekających, a także dla Sądu, który nie posiada wiedzy medycznej, a obowiązany jest ocenić, czy wydane na podstawie takich orzeczeń decyzje są zgodne z prawem.

Organ nie może, tym samym, zatem oprzeć swojego rozstrzygnięcia na opinii lekarskiej lakonicznej, nie zawierającej przekonywającego uzasadnienia, bądź sprzecznej z przepisami prawa. Mając zaś taką opinię, organ zobowiązany jest wezwać biegłych lekarzy do uzupełnienia opinii w kierunku przez siebie wskazanym bądź z urzędu zasięgnąć opinii innej placówki naukowej służby zdrowia z zakreśleniem jej okoliczności, jakie winny być w opinii ustalone.

Kontrolując zaskarżoną decyzję z tego punktu widzenia, Sąd stwierdził, że uzasadnienie orzeczenia lekarskiego wydanego przez Instytutu Medycyny Pracy w Ł., a także uzasadnienia decyzji organów obu instancji nasuwają istotne zastrzeżenia, czy w rzeczywistości oparto je o pełny materiał dowodowy, zgodnie z wyżej normatywnie określonymi wymogami.

W orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy w Ł. stwierdzono, iż wyniki przeprowadzonych badań aktualnie nie potwierdzają u skarżącego następstw zdrowotnych przewlekłej zawodowej ekspozycji na kadm, jednocześnie wskazując na konieczność kontrolnego badania za sześć miesięcy.

Z treści tego orzeczenia nie wynika, czy wydając opinię, uwzględniono, jak nakazują przepisy, informację o zagrożeniach zawodowych, wyniki dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy skarżącego, dokumentację dotyczącą przebiegu zatrudnienia, i dokumentację lekarską skarżącego, czy też jedynie przeprowadzone przez Instytut badanie.

W żaden sposób nie uzasadniono braku związku narażenia skarżącego na kadm ze stwierdzonymi u skarżącego schorzeniami.

Ponadto z uwagi na wskazanie konieczności wykonania badań kontrolnych zachodzi również wątpliwość, czy orzeczenie tej treści było wystarczające dla wydania ostatecznej negatywnej dla skarżącego decyzji, czy tez nalegało dokonać dodatkowych ustaleń bądź badań wystarczających dla sprecyzowania ostatecznej oceny.

Ponadto, z treści uzasadnienia decyzji Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego wynika, że "Instytut Medycyny Pracy zapoznał się w trakcie postępowania diagnostycznego z kartami informacyjnymi leczenia szpitalnego skarżącego, zarówno z ZOZ P.-J. Szpital im. R.-Oddział Chorób Zawodowych i Toksykologii z dn.08.08.2000r., jak i Kliniki Nefrologii AM w P. zdn.30.10.2001r.,jednak fakt ten nie wpłynął na treść orzeczenia". Tymczasem , jak wskazano już wyżej, ani z treści orzeczenia Instytutu , ani z analizy akt przedmiotowej sprawy nie wynika, aby w istocie dokumentacja lekarska skarżącego, w tym dokumentacja przedłożona przez niego przed wydaniem decyzji organu odwoławczego, była przedmiotem analizy i oceny Instytutu Medycyny Pracy. Jak wynika zaś z powołanego wyżej rozporządzenia i co nie budzi żadnych wątpliwości, jednostka wydająca orzeczenie lekarskie w sprawie choroby zawodowej, orzeczenie to opiera, między innymi, na dokumentacji lekarskiej osoby badanej pod kątem stwierdzenia tej choroby.

Ponadto należy wskazać również na przepis § 9. 1. Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, zgodnie z którym pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez właściwy instytut naukowo-badawczy resortu zdrowia i opieki społecznej, a w odniesieniu do chorób zakaźnych i inwazyjnych - również przez akademię medyczną.

Z treści odwołania J.O wniesionego od decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego wynika, iż w istocie kwestionuje on ustalony brak związku pomiędzy jego schorzeniami a narażeniem zawodowym na kadm , co w ocenie Sądu, przy uwzględnieniu wyżej wskazanych braków orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy winno być podstawą do przeprowadzenia ponownego badania.

W tym stanie rzeczy, na podstawie wskazanych wyżej przepisów oraz przepisów art 145 §1 pkt 1 lit a i c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U.Nr 153, poz. 1270) Sąd orzekł , jak w sentencji.

/-/W. Długaszewska /-/M. Skwierzyńska /-/B. Koś