Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 340/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 9
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bronisław Szydło, Asesor WSA Jarosław Trelka, Protokolant Magda Magdoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2008 r. sprawy ze skargi Z. T. na decyzję Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza Policji 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny organu I instancji 2. stwierdza że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości


UZASADNIENIE

Mazowiecki Komendant Wojewódzki Policji w R. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w S. nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r. w sprawie zwolnienia ze służby w Policji Z. T., postanowił uchylić zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji i

• ustalił datę zwolnienia ze służby na dzień wydania decyzji przez organ II instancji,

• w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

W uzasadnieniu rozkazu organ podał, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r. Komendant Powiatowy Policji w S. – działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji zwolnił ww. ze służby w Policji z dniem [...] grudnia 2007 r. – uzasadniając swoją decyzję faktem, że 12 miesięczny termin zawieszenia w czynnościach służbowych upłynął, a przyczyny będące podstawą zawieszenia nie ustały. Przeciwko policjantowi toczy się postępowanie karne, a termin zakończenia tego postępowania nie jest znany.

Zarzuty, będące podstawą toczącego się postępowania ze względu na wysoki ciężar gatunkowy, przyczyniły się do utraty przez skarżącego nieskazitelnej postawy moralnej, co w konsekwencji powoduje podważenie społecznego zaufania do Policji i jej funkcjonariuszy.

Dalej w uzasadnieniu rozkazu Mazowiecki Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Zwolnienie w tym trybie ma charakter fakultatywny, co oznacza, że decyzja w tym zakresie pozostaje w kompetencji przełożonego właściwego w sprawach osobowych.

Powołany przepis został wprowadzony przez art. 1 pkt 18 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 158, poz. 1122 ze zm.). Zgodnie z art. 6 ustawy o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw, policjantowi pozostającemu w dniu wejścia w życie ustawy, w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych, okres tego zawieszenia w zakresie skutków prawnych, o których mowa w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy zmienianej w art. 1, liczy się od dnia wejścia w życie ustawy. Jednocześnie w art. 11 cyt. ustawy ustawodawca wskazał, że ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, tj. 20 września 2006 r.

Dalej organ podał, że rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w S. nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy, tj. od dnia [...] grudnia 2005 r. do dnia [...] marca 2006 r. Okres zawieszenia w czynnościach służbowych wymienionego policjanta został przedłużony – na podstawie rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w S. nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. – od dnia [...] marca 2006 r. do czasu zakończenia postępowania karnego.

Następnie rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. Komendant Powiatowy Policji w S. zwolnił ww. ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2006 r.

W wyniku złożonego przez policjanta odwołania od decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2006 r. Mazowiecki Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

Na powyższą decyzję Z. T. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w S. oraz orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Wyrok uprawomocnił się 30 stycznia 2007 r.

Dalej organ podkreślił, że zamieszczona w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie klauzula, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości jest równoznaczna w skutkach prawnych z przywróceniem skarżącego do służby w Policji, a więc wywołuje ona skutek ex tunc, tj. od daty wydania uchylonego rozkazu personalnego, oznacza to, że nigdy nie nastąpiło rozwiązanie stosunku służbowego. W takiej sytuacji zbędne jest wydanie decyzji o przywróceniu do służby w Policji na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy o Policji, nie nastąpiło też wygaśnięcie decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych, o których mowa w § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120, poz. 1029), wobec czego istniały przesłanki dla zastosowania trybu zwolnienia na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji.

Powyższy rozkaz personalny stał się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o jego uchylenie, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe ich zastosowanie oraz błędną interpretację. W szczególności naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 9, art. 42 ust. 1, 5, 6, art. 39 ust. 3, art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, art. 6 ustawy o zmianie ustawy o Policji (...), art. 130 § 3 pkt 1 w związku z art. 108 § 1 kpa, § 6 pkt 3 rozporządzenia w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych, a także art. 6, 7, 10, 11, 77 § 1 w związku z art. 80 kpa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga w sprawie niniejszej zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż zostały w niej podniesione. Zezwala na to art. 134 ppsa, który określa, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może jednak wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Materialną podstawę do wydania zaskarżonego rozkazu personalnego stanowi art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, który stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia.

Zwolnienie ze służby w tym trybie ma charakter fakultatywny, oznacza to, że decyzja w tym zakresie pozostaje w kompetencji przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Decyzja o zwolnieniu policjanta ze służby, oparta na przytoczonym wyżej przepisie, ma charakter uznaniowy. Fakultatywne zwolnienie policjanta ze służby może nastąpić w razie kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek:

1. 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych,

2. nieustania przyczyn będących podstawą zawieszenia.

Przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, został wprowadzony przez art. 1 pkt 18 ustawy o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw. W myśl art. 6 ustawy o zmianie ustawy o Policji (...) policjantowi pozostającemu w dniu wejścia w życie ustawy w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych, okres tego zawieszenia w zakresie skutków prawnych, o których mowa w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy zmienianej w art. 1, liczy się od dnia wejścia w życie ustawy. Jednocześnie w art. 11 cyt. ustawy ustawodawca wskazał, że ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia, tj. w dniu 20 września 2006 r.

Przechodząc na grunt sprawy niniejszej, organ przyjął nieprawidłowo, że w stosunku do skarżącego 12 miesięczny termin zawieszenia należy liczyć właśnie od 20 września 2006 r.

W sprawie niniejszej bezsporne jest, że Z. T. rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w S. nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. został zawieszony w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy, tj. od [...] grudnia 2005 r. do [...] marca 2006 r. Na podstawie rozkazu personalnego tego organu nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. okres zawieszenia w czynnościach służbowych wymienionego został przedłużony, tj. od [...] marca 2006 r. do czasu zakończenia postępowania karnego. Następnie Komendant Powiatowy Policji w S. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. zwolnił ww. ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2006 r. Na decyzję policjant wniósł odwołanie.

Mazowiecki Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

Na powyższy rozkaz Z. T. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w S. oraz orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Wyrok uprawomocnił się w dniu 30 stycznia 2007 r.

Słusznie organ wskazał, że w takim przypadku zbędne jest wydawanie decyzji o przywróceniu do służby na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy o Policji, a także słusznie przyjął, że nie nastąpiło wygaśnięcie decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych, o których mowa w § 6 pkt 3 rozporządzenia w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych.

W pozostałym zakresie, zdaniem Sądu, nie można zgodzić się ze stanowiskiem zaprezentowanym przez organ.

Skutkiem uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji w sprawie zwolnienia ze służby jest "reaktywowanie" stosunku służbowego z dniem uprawomocnienia się wyroku – wywołuje więc skutek ex nunc.

Tylko wyrok stwierdzający nieważność decyzji o zwolnieniu wywołuje skutek ex tunc.

Reasumując, uchylenie przez sąd administracyjny decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji powoduje, że od dnia uprawomocnienia się wyroku decyzja o zwolnieniu ze służby przestaje obowiązywać, a policjant od tego dnia znajduje się znów w takiej sytuacji służbowej w jakiej pozostawał w dniu zwolnienia ze służby.

Wobec powyższego 12 miesięczny okres zawieszenia policjanta w czynnościach powinien być liczony od dnia 30 stycznia 2007 r., a nie jak chciał organ od dnia 20 września 2006 r.

Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności rozpoznawanej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 145 § 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.

W oparciu o art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości.