Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 11/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 133 § 2, art. 137 § 2-3, art. 153
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Rypina (sprawozdawca), Sędzia NSA Anna Dumas, Sędzia del. WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt I SA/Bk 111/13 w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku z dnia 8 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odsetek za zwłokę od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2006 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od D. S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku (sygn. akt I SA/Bk 111/13) oddalił skargę D. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku z dnia 8 stycznia 2013 r. w przedmiocie określenia odsetek za zwłokę od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za listopad i grudzień 2006 r.

Ze stanu sprawy przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku wynika, że sprawa dwukrotnie była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, który wyrokiem z dnia 15 września 2010 r. (sygn. akt I SA/Bk 131/10) uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 stycznia 2010 r., a wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2012 r. (sygn. akt 440/11) uchylił decyzję z dnia 13 września 2011 r. z tego powodu, że organ nie uwzględnił wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku z 15 września 2010 r., czym naruszył art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej: p.p.s.a. Sąd związany oceną prawną zawartą ww. wyroku, nie kwestionował ustaleń dotyczących transakcji Forda Modeno, Volkswagena Beetele i Nissana Maxima. Sąd pierwszej instancji przypomniał, że organy podatkowe zarzuciły skarżącym zaniżenie wysokości podstawy opodatkowania w spornym podatku, polegającej na zaewidencjonowaniu zaniżonej wartości sprzedaży, początkowo pięciu samochodów w czasie w/w roku podatkowego. W uzasadnieniu wyroku z dnia 15 września 2010 r. Sąd podzielił pogląd co do prawidłowości ustaleń organów w zakresie wysokości transakcji sprzedaży samochodów Ford Modeno i Volkswagen Beetle. Również Sąd wyraził uprzednio stanowisko, że podatnik, sprzedając samochody, działał jako właściciel, a nie pośrednik. Natomiast organ miał ponownie ustalić (zgodnie z zaleceniami w/w wyroków uchylających decyzje) wysokość transakcji dotyczących pojazdów: Nissan Maxima, Chryster Sebring i Lexus RX 330.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Izby Skarbowej w Białymstoku, decyzją z dnia 8 stycznia 2013 r., uchylił w całości decyzję organu I instancji i określił wysokość odsetek za zwłokę od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za listopad 2006 r. w kwocie 560 zł i grudzień 2006 r. 560 zł. W uzasadnieniu podano, że przedmiotowa decyzja jest konsekwencją wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe za 2006 r. (decyzja z dnia 8 stycznia 2013 r., która jest przedmiotem postępowania sądowego prowadzonego pod sygn. akt I SA/Bk 110/13). Dyrektor Izby Skarbowej w spornej decyzji ustalił, że nabywca samochodu Nissan Maxima W. Z. nabył go za kwotę 71.000 zł (choć faktura została wystawiona na kwotę 19.500 zł.). Organ, uznając cenę samochodu w kwocie 71.000 zł, wykonał zalecenia Sądu, wyliczając tym samym, że niezaewidencjonowany przychód z w/w sprzedaży został zaniżony przez skarżącego o kwotę 42.213,11 zł. Odnosząc się do sprzedaży aut Chryster Sebring oraz Lexus RX 330, to w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przyjął kwoty sprzedaży wykazane przez skarżącego w wystawionych przez niego fakturach, tj. odpowiednio 9.016,39 zł netto i 34.836,07 zł netto (faktury z dnia 17 września 2006 r. i z dnia 13 września 2006 r.). Organ wyjaśnił, iż brak było prawnych dowodów na okoliczność sprzedaży przez skarżącego w/w aut za inne kwoty niż wynikające z faktur, stąd też poprzestał na zaniechaniu dalszego ich kwestionowania.

Podatnik wniósł skargę na powyższą decyzję zarzucając jej naruszenie: przepisów prawa procesowego, tj.: art. 133 § 2, art. 136, art. 137 § 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na mylnym przyjęciu, że złożone w dniu 19 grudnia 2006 r. przez doradcę podatkowego M. T. pełnomocnictwo z dnia 15 grudnia 2006 r., udzielone przez podanika do występowania w postępowaniu kontrolnym oraz kontroli podatkowej, obejmowało również prowadzone przed Dyrektorem Izby Skarbowej Białymstoku postępowanie odwoławcze; art. 212 w zw. z art. 145 § 1 i 2 O.p. w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, poprzez doręczenie przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji z dnia 8 stycznia 2013 r. osobie, która nie była ustanowionym w tej sprawie pełnomocnikiem; doręczenie nie było zatem prawnie skuteczne, co w konsekwencji spowodowało, że decyzja nie weszła do obrotu prawnego; art. 228 O.p. w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, poprzez jego niezastosowanie, z uwagi na niedopuszczalność wniesionego odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia 7 czerwca 2011 r., albowiem odwołanie zostało wniesione przez osobę nieuprawnioną; art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p. w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej. Zarzucił także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 14 ust. 2 pkt 12, art. 24 ust. 2, art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2010 r., Nr 51, poz. 307 ze zm.) dalej: u.p.d.o.f., poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, że podatnik zaniżył przychody w związku ze sprzedażą samochodów Ford Mondeo, Volkswagen Beetle, Nissan Maxima; nieprawidłowo uznano, że z tytułu sprzedaży pojazdów uzyskał kwoty wyższe niż wynikające z faktur sprzedaży. Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie decyzji pierwszej i drugiej instancji oraz przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, bądź stwierdzenia nieważności obu decyzji, wnieśli również o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał skargę za niezasadną.

Sąd uznał za nietrafne zarzuty skargi polegające na naruszeniu prawa procesowego – art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p. poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych przez organy podatkowe. Za niezrozumiałe Sąd pierwszej instancji uznał zrzuty błędnego ustalenia ceny sprzedaży pojazdu Nissan Maxima na kwotę 71.000 zł w części, w jakiej skarżący przywołuje opinię rzeczoznawcy M. I. z dnia 29 września 2006 r. Rzeczoznawca wycenił pojazd na kwotę 116.100 zł, a 30 września 2006 r. zakupił go W. Z. za kwotę (jak zeznał) 71.000 zł lub 71.500 zł Te rozbieżności organy wyjaśniły na korzyść skarżącego, przyjmując kwotę niższą z zeznań. W konsekwencji w efekcie przeprowadzonego postępowania i weryfikacji decyzji pierwszoinstancyjnej, organ odwoławczy uznał, iż skarżący dopuścił się w przypadku 3 transakcji kupna-sprzedaży samochodów (a nie w 5 przypadkach) działań mających na celu zmniejszenie obciążeń podatkowych, tj. Forda Mondeo, Volkswagena Beetle i Nissana Maxima. Organ słusznie określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok w kwocie 33.650 zł w miejsce zadeklarowanego w kwocie 7.124 zł, a zatem i wysokość odsetek. Sąd nie miał wątpliwości, że ocena materiału dowodowego była pełna, obiektywna i wyważona, zaś w przypadkach wątpliwych organy przyjęły wartości korzystne dla skarżącego.

Wojewódzki Sąd za chybione uznał zarzuty w zakresie nieważności (nieskuteczności) złożonego pełnomocnictwa w odniesieniu do postępowania odwoławczego. W ocenie Sądu dołączenie dokumentu pełnomocnictwa do akt konkretnej sprawy (art. 137 § 3 O.p.) oznacza uzewnętrznienie woli działania pełnomocnika w imieniu mocodawcy i jest informacją dla organów pod jaki adres mają obowiązek doręczać pisma. Dopiero, gdy organ ma wątpliwości co do faktu udzielenia pełnomocnictwa (bądź jego zakresu) wskazane jest zażądanie wyjaśnień od osoby pełnomocnika. Sąd wywiódł, że jeżeli pełnomocnik podejmuje czynne działania w trakcie całego postępowania podatkowego, na każdym jego etapie, legitymując się dokumentem pełnomocnictwa złożonym w konkretnej sprawie, to należy uznać, że działa skutecznie w świetle art. 137 § 3 O.p. A zatem, zdaniem Sądu, skoro pełnomocnictwo ogólne z dnia 15 grudnia 2006 r. umocowuje doradcę podatkowego M. T. do występowania przed "organami podatkowymi wszystkich instancji", to w tym sformułowaniu zawiera się także prawo do wniesienia odwołania do instancji wyższej. Nakładanie na pełnomocnika ponownego przedkładania, w istocie tego samego dokumentu pełnomocnictwa (i przy braku wątpliwości organu), do postępowania drugoinstancyjnego, byłby tylko zbytecznym sformalizowaniem postępowania, nieuzasadnionym w świetle art. 137 § 3 i art. 125 § 1 O.p.

Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżył go w całości i wniósł także o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji. Wniósł także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tj.: art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej przez oddalenie skargi, mimo istnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 133 § 2, art. 136, art. 137 § 2 i 3, art. 212, art. 145 § 1 i 2 oraz art. 229 § 1 pkt 1 O.p. w związku z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej przez oddalenie skargi pomimo, iż w związku z wniesieniem odwołania przez pełnomocnika nieposiadającego właściwego umocowania istniały przesłanki do uwzględnienie skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji; art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c poprzez oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez organy podatkowe art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p.

Dyrektor Izby Skarbowej wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną, w której domagał się oddalenia skargi kasacyjnej i zasądzenia od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, w związku

z czym podlega oddaleniu.

Skarżący oparł skargę kasacyjną na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie wyszczególnionych w niej licznych regulacji procesowych. Należy jednakże przypomnieć, że w świetle przywołanego przepisu zarzut naruszenia przepisów postępowania może zostać uwzględniony jedynie wówczas, gdy w skardze kasacyjnej wykazane zostanie kwalifikowane naruszenie tychże unormowań, tzn. takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący nie wykazał natomiast istnienia uchybień i to na tyle istotnych, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia.

Przede wszystkim całkowicie chybiony jest podniesiony jako pierwszy zarzut naruszenia przepisów postępowania przez to, że Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił skargi, pomimo zaistnienia w sprawie wady w postaci nieważności decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej. Równie bezzasadny jest podniesiony jako drugi, zarzut wadliwego oddalenia skargi, mimo iż odwołanie wniesione zostało przez pełnomocnika nieposiadającego umocowania.

Zarzuty te oparto na argumentacji, że organy podatkowe, a następnie Sąd pierwszej instancji błędnie przyjęły, że pełnomocnik skarżących był upoważniony do występowania w ich imieniu w postępowaniu przed Dyrektorem Izby Skarbowej, i że dokonane z jego udziałem czynności były prawnie skuteczne. Autor skargi kasacyjnej utrzymywał, że udzielone mu pełnomocnictwo nie upoważniało go do wniesienia odwołania i występowania przed organem odwoławczym. W konsekwencji z powodu braku należytego umocowania, wydana przez organ II instancji decyzja nie została skutecznie doręczona i przez to nie weszła do obrotu prawnego.

Poddając ocenie zasadność powyższych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, trzeba w punkcie wyjścia odnotować, że autor skargi kasacyjnej nie podważa kluczowego dla sprawy ustalenia, a mianowicie, tego że

w dniu 19 grudnia 2006 r. r., doradca podatkowy M. T. , jako pełnomocnik skarżących, złożył w Urzędzie Kontroli Skarbowej pełnomocnictwa z 15 grudnia 2006, z których wynikało, że został umocowany do reprezentowania skarżącego: m.in. przed "organami podatkowymi wszystkich instancji we wszystkich sprawach należących do właściwości organów podatkowych, w szczególności w zakresie wszelkich postępowań podatkowych, kontrolnych i czynności sprawdzających".

Jak niewadliwie przy tym ustalił Sąd pierwszej instancji, że doradca podatkowy M. T. – powołując się na udzielone pełnomocnictwo – w imieniu strony brał czynny udział w postępowaniu prowadzonym przez Dyrektora Izby Skarbowej, wnosząc dwukrotnie odwołania, odbierając korespondencję kierowaną do niego, składając pisma procesowe i wnioski dowodowe.

Zasadnicze argumenty użyte w skardze kasacyjnej skupiały się na próbie wykazania, że pełnomocnictwo udzielone doradcy podatkowemu do reprezentowania podatnika złożone przed Dyrektorem Urzędu Kontroli Skarbowej nie upoważniało go do reprezentowania ich w postępowaniu prowadzonym w tej sprawie przez Dyrektora Izby Skarbowej, a ponadto jak wykazywano w drugim z podniesionych zrzutów skutkowało wniesieniem odwołania przez pełnomocnik nieposiadającego umocowania.

Mając na uwadze tak zarysowaną oś sporu wyjaśnienia wymaga, iż zgodnie z art. 137 § 2 i § 3 O.p. pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone ustnie do protokołu (§ 2); pełnomocnik dołącza zaś do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa (§ 3 zd. 1). Niewątpliwie rację ma autor skargi kasacyjnej podnosząc, że powyższe unormowanie wyraża wolę ustawodawcy, by fakt udzielenia pełnomocnictwa był w aktach danej sprawy pisemnie udokumentowany, przy czym obowiązek złożenia pełnomocnictwa obarcza pełnomocnika (patrz str. 6 i 7 uzasadnienia skargi kasacyjnej). Przywołana argumentacja abstrahuje jednak od całokształtu okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy, a także istoty reprezentacji strony w postępowaniu podatkowym.

Z przepisów Ordynacji podatkowej bezsprzecznie wynika, że strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania (art. 136 Ordynacji podatkowej). Decyzja o tym, czy dany podmiot będzie występował w toku postępowania samodzielnie, czy też poprzez swojego pełnomocnika zależy wyłącznie od woli strony. Ona bowiem przesądza nie tylko o potrzebie ustanowienia swojego reprezentanta ale także o zakresie jego umocowania. Rozstrzygające znaczenie w tym zakresie należy zatem przypisywać treści pełnomocnictwa, które wyraża intencje mocodawcy.

Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego sprawy przede wszystkim stwierdzić należało, że z treści pełnomocnictw udzielonych w dniu 15 grudnia 2006 r. wynika jednoznaczna wola mocodawcy do reprezentowania go przez doradcę podatkowego nie tylko w toku postępowania kontrolnego ale również przed organem podatkowym II instancji.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, o bezskuteczności udzielonego umocowania do reprezentowania przed Dyrektorem Izby Skarbowej nie może decydować okoliczność złożenia dokumentu pełnomocnictwa jedynie Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej. Nakładanie na pełnomocnika obowiązku ponownego przedkładania – w istocie tego samego pełnomocnictwa – byłoby nieuzasadnione zarówno w świetle przywołanego wcześniej art. 137 § 3 O.p., jak i nakazu szybkiego i sprawnego załatwienia sprawy ustanowionego w art. 125 § 1 cytowanej ustawy (patrz. podobnie: wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2471/10).

Należy mieć także na uwadze treść art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o kontroli skarbowej, z którego wynika, że użyte w ustawie określenie "organ kontroli skarbowej" oznacza "organ podatkowy". W postępowaniach prowadzonych przez organ kontroli skarbowej, dotyczących zobowiązań podatkowych, organ kontroli skarbowej pełni rolę organu podatkowego I instancji w zakresie tych kompetencji, które są odpowiednikiem kompetencji organu podatkowego. Tym samym złożenie przed tym organem pełnomocnictwa, uprawniającego do reprezentowania skarżących przed organami podatkowymi, było umocowaniem uprawniającym zarówno do występowania w postępowaniu kontrolnym prowadzonym przez organ kontroli skarbowej, działającym jako organ podatkowy I instancji, jak i przed organem podatkowym II instancji – Dyrektorem Izby Skarbowej.

Powyższą argumentację wzmacnia ponadto zachowanie samego pełnomocnika, który w toku postępowania podatkowego toczącego się od 2008 r., podejmował czynności w imieniu skarżącego i nie kwestionował zakresu pełnomocnictwa. Dopiero, po ponad 5 latach aktywnego reprezentowania podatnika, wnosząc z kolei trzecią skargę do Sądu I instancji, podniósł brak swojego umocowania do działania w imieniu skarżącego. Także skarżący nigdy nie kwestionowali umocowania Pana T. do występowania w ich imieniu w toczącym się postępowaniu, nie podnosili zarzutu pozbawienia ich możliwości czynnego udziału w postępowaniu.

W rezultacie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania wskazanych w dwóch pierwszych zarzutach skargi kasacyjnej. Tym samym, Sąd I instancji zasadnie przyjął, że odwołanie skarżącego zostało wniesione przez prawidłowo umocowanego pełnomocnika, z kolei Dyrektor Izby Skarbowej w Białymstoku, stosownie do treści art. 145 § 2 O.p., skutecznie doręczył pełnomocnikowi decyzję.

Chybione są również zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez organy podatkowe art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Jak wynika

z uzasadnienia skargi kasacyjnej jej autor zarzuca Sądowi I instancji, że ten nie odniósł się szczegółowo do zarzutów podniesionych w skardze i przyjął za prawidłowe ustalenia organów podatkowych, mimo wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego w odniesieniu do transakcji kupna-sprzedaży samochodów Ford Mondeo oraz Volkswagen Beetle.

Odnosząc się do powyższego zarzutu w pierwszej kolejności wskazać należy, że zarówno organ podatkowy jak i Sąd I instancji działały w warunkach związania wykładnią prawa dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku

w uprzednio wydanych w sprawie wyrokach. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

W związku z powyższym wskazać trzeba, że już w wyroku z 15 września 2010r., sygn. akt I SA/Bk 131/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie miał wątpliwości co do prawidłowości ustaleń organów podatkowych dotyczących transakcji sprzedaży samochodów Ford Mondeo i Volkswagen Beetle. Sąd ten uznał, że zebrany w tym zakresie materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza te ustalenia, dlatego też za niezasadne uznał ponowne przysłuchiwanie w tej kwestii nabywców samochodów. Powyższe powtórzył jedynie Sąd I instancji w wyroku z 28 sierpnia 2012 r. (sygn. akt I SA/Bk 440/11) oraz w będącym przedmiotem zaskarżania wyroku z 26 września 2013 r. W konsekwencji zarzuty skargi kasacyjnej w powyższym zakresie są zupełnie pozbawione podstaw.

Mając zatem na uwadze podniesione wyżej okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).