Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 667/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Służba więzienna
Skarżony organ: Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 96 ust. 2 pkt 6
journal: Dz.U. 2017 poz 631
law: Ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 27 listopada 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Blanka Kuźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2018 roku sprawy ze skargi A. D. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze Służby Więziennej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [..] Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 96 ust. 2 pkt 6, oraz art. 218 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i 4 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 631 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zakładu Karnego nr [...] w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia A. D. ze służby w Służbie Więziennej w związku z nieobecnością w służbie spowodowaną chorobą, trwającą nieprzerwanie przez okres powyżej dwunastu miesięcy.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Zakładu Karnego nr [...] w Ł. zwolnił plutonowego A. D. ze służby w Służbie Więziennej w związku z nieobecnością w służbie spowodowaną chorobą, trwającą nieprzerwanie przez okres powyżej dwunastu miesięcy od dni 28 lutego 2017 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniósł, że w okresie od 28 lutego 2017 r. do 26 lutego 2018 r. skarżący był nieprzerwanie niezdolny do pełnienia służby na skutek choroby. W dniu 27 lutego 2018 r., tj. po zakończeniu zwolnienia lekarskiego A. D. stawił się do służby w Zakładzie Karnym nr [...] w Ł., nie informując uprzednio przełożonego o zakończonej chorobie. Z uwagi na niezdolność do służby powyżej 30 dni spowodowaną chorobą, strona została skierowana do Zakładu Opieki Zdrowotnej Medycyny Pracy Służby Więziennej w Ł. na badania kontrolne, celem uzyskania zaświadczenia o braku przeciwwskazań do pełnienia służby na wskazanym stanowisku. Do dnia 9 kwietnia 2018 r. A. D. nie przedłożył Dyrektorowi Zakładu Karnego nr [...] w Ł. przedmiotowego zaświadczenia.

Ustalono, że A. D. w dniu 2 czerwca 2017 r. został skierowany do Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej Ministrowi do Spraw Wewnętrznych w Ł. w celu ustalenia zdolności do służby w Służbie Więziennej. W dniu 2 marca 2018 r. do Zakładu Karnego nr [...] w Ł. wpłynęło orzeczenie [...] Komisji Lekarskiej podległej Ministrowi do Spraw Wewnętrznych w Ł. Z treści ww. orzeczenia wynika, że po wykorzystaniu dwunastomiesięcznego zwolnienia od wykonywania obowiązków służbowych z powodu choroby A. D. nie odzyskał zdolności do wykonywania obowiązków służbowych. Wskazano, że A. D. rokuje poprawę w stopniu umożliwiającym dalsze pełnienie służby i wskazano na potrzebę udzielenia urlopu zdrowotnego na okres dwóch miesięcy.

W dniu 6 kwietnia 2018 r. A. D. zwrócił się do Dyrektora Zakładu Karnego nr [...] w Ł. z wnioskiem o udzielenie na podstawie art. 115 ustawy o Służbie Więziennej urlopu zdrowotnego na okres wskazany w orzeczeniu Rejonowej Komisji Lekarskiej. Dyrektor Zakładu Karnego nr [...] w Ł. biorąc pod uwagę trudną sytuację w dziale ochrony, tj. występowanie siedmiu wakatów w powyższym pionie służby i uwzględniając realne możliwości zrealizowania przyjęć do służby na wakujące stanowiska, mając na uwadze w pierwszej kolejności zabezpieczenie właściwego toku służby, odmówił udzielenia wnioskowanego urlopu zdrowotnego.

Organ l instancji podniósł, że nie można dopuścić funkcjonariusza do służby bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwskazań do pełnienia służby. Samo natomiast stawienie się do jednostki po zakończonej absencji chorobowej, bez zaświadczenia lekarskiego o zdolności zdrowotnej do wykonywania służby nie stanowi przerwania okresu nieobecności trwającej nieprzerwanie od dnia 28 lutego 2017 r. Uznano, że z dniem 28 lutego 2018 r. upłynął termin dwunastu miesięcy nieobecności w służbie z powodu choroby.

W konkluzji organ l instancji wywiódł, że zgodnie z przepisem art. 96 ust. 2 pkt 6 ustawy o Służbie Więziennej, funkcjonariusza można zwolnić ze służby w Służbie Więziennej z powodu nieobecności w służbie spowodowanej chorobą, trwającej nieprzerwanie przez okres dwunastu miesięcy. Wobec niepodważonego w toku postępowania administracyjnego ustalenia, że nieobecność A. D. z powodu choroby trwała dłużej niż dwanaście nieprzerwanych miesięcy, ponieważ po dniu 26 lutego 2018 r. nie odzyskał zdolności do pełnienia służby potwierdzonej zaświadczeniem lekarskim, Dyrektor Zakładu Karnego nr [...] w Ł. podjął decyzję o zwolnieniu A. D. ze służby w Służbie Więziennej.

Od powyższej decyzji A. D. złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przywrócenie do służby lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi l instancji. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.

- art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela przy wydawaniu rozstrzygnięcia, a w szczególności, że niezdolność do służby funkcjonariusza powstała przy wykonywaniu obowiązków służbowych i możliwy jest zgodnie z orzeczeniem komisji lekarskiej powrót do pełnienia służby przez funkcjonariusza w stosunkowo krótkim terminie (przed rozpatrzeniem przedmiotowego odwołania), a także dobrej woli funkcjonariusza wyrażającej się chęcią powrotu do służby w najszybszym możliwym terminie, a ponadto jego szczególnej sytuacji rodzinnej (ciąża małżonki) oraz poprzez powołanie się na pozorny interes publiczny przemawiający za wydaniem decyzji o zwolnieniu ze służby, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia,

- art. 8 k.p.a. poprzez wydanie orzeczenia, które w świetle zaistniałych okoliczności budzi wątpliwości co do jego słuszności, a także zgodności z zasadami współżycia społecznego, przy uwzględnieniu dotychczasowej postawy funkcjonariusza i nienagannego pełnienia obowiązków służbowych do dnia 27 lutego 2017 r. oraz związku przyczynowego pomiędzy zdarzeniem skutkującym powstaniem niezdolności do służby a samą służbą, a także gotowości powrócenia do służby w najszybszym możliwym terminie,

- art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób niewszechstronny, z pominięciem istotnych okoliczności zaistniałych w przedmiotowej sprawie skutkujących dokonaniem nieprawidłowych ustaleń co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia,

- art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, bez uwzględnienia słusznego interesu strony oraz niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia,

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie dowodów, na których organ l instancji się oparł oraz przyczyn, z powodu których dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej, co uniemożliwia kontrolę wydanej decyzji.

Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł. utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy wyjaśnił, że art. 96 ust. 2 pkt 6 ustawy o Służbie Więziennej wskazuje jedynie na nieobecność w służbie spowodowaną chorobą, trwającą nieprzerwanie przez okres dwunastu miesięcy. Przepis ten nie wskazuje okoliczności ani przyczyn absencji chorobowej. Podnoszony w odwołaniu zarzut naruszenia art. 7 i art. 8 k.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ w ocenie organu odwoławczego decyzja o zwolnieniu ze służby w Służbie Więziennej w oparciu o art. 96 ust. 2 pkt 6 ustawy o Służbie Więziennej w żaden sposób nie jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. Ponad roczna absencja chorobowa funkcjonariusza powoduje konieczność realizowania jego zadań i obowiązków służbowych przez innych funkcjonariuszy Służby Więziennej. Powoduje to również konieczność podejmowania działań związanych z zabezpieczeniem prawidłowego toku pełnienia służby w dziale ochrony i nie pozostaje również bez wpływu na bezpieczeństwo jednostki. Dyrektor Zakładu Karnego podejmując decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby kierował się zatem w pierwszej kolejności ważnym interesem służby, nie zaś słusznym interesem obywatela, czy zasadami współżycia społecznego.

Przerwanie biegu okresu wskazanego w art. 96 ust. 2 pkt 6 ustawy o Służbie Więziennej może nastąpić w przypadku ustalenia zdolności funkcjonariusza Służby Więziennej do pełnienia służby. Przepis ten odnosi się do stanu zdrowia funkcjonariusza, nie zaś do samego faktu przedłożenia zwolnienia lekarskiego. Samo stawienie się w jednostce funkcjonariusza po długotrwałym zwolnieniu chorobowym i skierowanie go przez przełożonego na obligatoryjne badania do lekarza medycyny pracy w sytuacji, gdy brak jest zaświadczenia lekarskiego o ustaniu przyczyny zaprzestania służby z powodu choroby, nie stanowi podstawy przerwania biegu okresu, o którym mowa w art. 96 ust. 2 pkt 6 ustawy . Organ l instancji opierając się na materiale dowodowym zebranym w aktach postępowania słusznie wskazał, że skarżący przebywał na ciągłym zwolnieniu lekarskim począwszy od dnia 28 lutego 2017 r. do dnia 26 lutego 2018 r. W dniu 27 lutego 2018 r. skarżący stawił się w jednostce nie informując o zakończonym leczeniu. Dyrektor Zakładu Karnego nr [...] skierował skarżącego do Zakładu Opieki Zdrowotnej Medycyny Pracy Służby Więziennej w Ł. celem przeprowadzenia badań kontrolnych w wyniku nieobecności spowodowanej chorobą przekraczającą 30 dni. W dniu 2 marca 2018 r. do jednostki wpłynęło orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej [...] z dnia 26 lutego 2018 r. z treści którego wynika, że po wykorzystaniu 12 miesięcy zwolnienia od wykonywania obowiązków służbowych z powodu choroby skarżący nie odzyskał zdolności do wykonywania obowiązków służbowych.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów postawionych w odwołaniu organ odwoławczy wskazał, że skarżący nie podał jaki środek dowodowy został pominięty w sprawie. Nie są nimi z pewnością raporty skarżącego, w których informuje przełożonego o stawiennictwie w jednostce i oczekiwaniu na przydzielenie obowiązków służbowych. Dyrektor Zakładu Karnego nr [...] w Ł. nie mógł mu w świetle powyższych ustaleń obowiązków przydzielić. Dyrektor Zakładu Karnego nr [...] w Ł. wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku skierowania skarżącego po nieobecności spowodowanej chorobą, dłuższej niż 30 dni do lekarza medycyny pracy, jednakże w świetle ww. orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia 26 lutego 2018 r. skarżący nie uzyskał zaświadczenia potwierdzającego odzyskanie zdolności do pełnienia służby.

Wbrew zarzutom skarżącego organ l instancji wszechstronnie i wnikliwie rozważył zebrany materiał dowodowy i dokonał prawidłowej oceny istnienia przesłanki warunkującej zastosowanie przepisu art. 96 ust. 2 pkt 6 ustawy o Służbie Więziennej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób analityczny przedstawiono ustalenia faktyczne i motywy, które legły u podstaw podjęcia rozstrzygnięcia oraz prawidłowo zinterpretowano zastosowany w sprawie przepis. Powyższe okoliczności nie dają w ocenie organu odwoławczego podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa, w tym przekroczenia granic uznania administracyjnego.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 96 ust. 2 pkt 6 ustawy o Służbie Więziennej poprzez przekroczenie zasady uznania administracyjnego i w konsekwencji wadliwe jego zastosowanie, z jednoczesnym zaniechaniem właściwego i przekonującego uzasadnienia, dlaczego spośród dwóch różnych możliwości, organ wybrał najbardziej dotkliwą dla skarżącego w postaci zwolnienia ze służby,

2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez pominięcie przy wydawaniu rozstrzygnięcia słusznego interesu obywatela (funkcjonariusza) oraz powołanie się na pozorny interes publiczny (służby więziennej), poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia,

3) art. 8 k.p.a. poprzez wzięcie pod uwagę tylko i wyłącznie jednego interesu (zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie pozornego) i nie ustosunkowanie się do zgłoszonych twierdzeń skarżącego reprezentującego interes prywatny,

4. art. 77 § 4 k.p.a. poprzez niezakomunikowanie przez organ faktów znanych z urzędu dotyczących sytuacji w służbie więziennej w zakresie sytuacji kadrowej w jednostce, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia,

5) art. 136 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentacji dotyczącej wypadku przy pracy skarżącego, opinii służbowej skarżącego za ostatni okres służby, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.

Ponadto skarżący wniósł o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z historii choroby na okoliczność braku przeciwskazań do pełnienia służby przez skarżącego, zwrócenie się do Dyrektora Zakładu Karnego nr [...] w Ł. o nadesłanie dokumentacji dotyczącej wypadku przy pracy skarżącego, opinii służbowej za ostatni okres pełnienia służby, wyjaśnienie, jaki był stan zatrudnienia w jednostce na dzień wydania decyzji przez organ I instancji, czy występowały braki kadrowe, w jaki sposób na czas nieobecności funkcjonariusza została rozwiązana sytuacja kadrowa w jednostce, czy sytuacja kadrowa zmieniała się przed lub po zwolnieniu funkcjonariusza przed 28 kwietniem 2018 r. na okoliczność braku podstaw do zwolnienia skarżącego w sytuacji gdy stan jego zdrowia dawał podstawę do przyjęcia, iż będzie zdolny do służby po zakończeniu urlopu zdrowotnego (którego organ nie udzielił).

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że organ I instancji nie wykazał interesu społecznego (w tym przypadku interesu służby), który przemawiałby za słusznością wydania decyzji o zwolnieniu ze służby. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że Dyrektor odmówił udzielenia urlopu zdrowotnego ze względu na występowanie siedmiu wakatów i możliwość zrealizowania przyjęć do służby. Okoliczność ta wynika ze stanowiska Kierownika Działu Kadr wyrażonego w notatce służbowej z dnia 8 marca 2018 r., w której wskazano, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że ww. wakaty zostaną zagospodarowane w terminie przed dniem 28 kwietnia 2018 r. (tj. przed zakończeniem urlopu zdrowotnego skarżącego), albowiem jednostka dysponuje 12 kandydatami będącymi na ostatnim etapie postępowania kwalifikacyjnego, tzn. komisji lekarskiej. Zdaniem skarżącego powyższa informacja ma charakter pozorny i powinna być zweryfikowana, ponieważ z doświadczenia życiowego wynika, że nie wiadomo ilu spośród 12 kandydatów przejdzie, czy też przeszło pozytywnie weryfikację komisji lekarskiej i zostanie przyjętych. Funkcjonariusz nowoprzyjęty do służby nie ma żadnych uprawnień, podlega wstępnej adaptacji zawodowej, trwającej 28 dni zakończonej egzaminem wewnętrznym. Dopiero po zaliczeniu egzaminu zgłaszane jest zapotrzebowanie odnośnie konieczności odbycia przez funkcjonariusza szkolenia wstępnego trwającego 3 tygodnie. Szkolenie wstępne może się więc odbyć dopiero po kilku tygodniach, bądź miesiącach po przyjęciu. Trudno się zatem zgodzić ze stwierdzeniem, że w słusznym interesie służby leży nieudzielenie urlopu zdrowotnego funkcjonariuszowi z kilkuletnim doświadczeniem i zwolnienie w sytuacji, gdy w niedługim czasie (przed rozpoznaniem odwołania wniesionego w sprawie przez organ II instancji) rokuje powrót do zdrowia oraz przyjęcie do służby na jego miejsce początkującego funkcjonariusza, niemającego ani wiedzy ani doświadczenia zawodowego. Uzasadnienie, że odmowa udzielenia urlopu zdrowotnego wiąże się z trudną sytuacją kadrową i ma na celu zabezpieczenie prawidłowego toku służby ma na celu odwrócenie uwagi od nieracjonalności wydanej decyzji. Niezrozumiałe i sprzeczne z doświadczeniem życiowym jest to, że sytuacji gdy w Dziale Ochrony na dzień 6 marca br. brakowało 7 etatów, podejmuje się decyzję o zwolnieniu doświadczonego funkcjonariusza, który lada dzień wróci do służby, tym bardziej, że urlop zdrowotny miał trwać w okresie od dnia 28 lutego 2018 r. do dnia 28 kwietnia 2018 r. natomiast w dniu 10 kwietnia 2018 r. skarżący został zwolniony ze służby. W okresie od dnia 27 lutego 2017 r. do dnia 10 kwietnia 2018 r. skarżący nie pełnił służby pozostając do dyspozycji Dyrektora otrzymując pełne wynagrodzenie za ten czas.

Reasumując skarżący stwierdził, że został zwolniony ze służby w dniu 10 kwietnia 2018 r., podczas gdy zaledwie 2,5 tygodnia później zakończyłby urlop zdrowotny i powrócił do służby. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie, pod pozorem słusznego interesu publicznego, doszło niewątpliwie do naruszenia słusznego interesu obywatela tj. funkcjonariusza pełniącego służbę nienagannie, chcącego powrócić do służby po ustaniu niezdolności do służby, powstałej na skutek zdarzenia, które miało miejsce podczas pełnienia służby, mającego również szczególną sytuację rodzinną (ciąża małżonki).

W prowadzonym postępowaniu Dyrektor nie wziął również pod uwagę całego przebiegu służby i dobrej opinii. Wszczynając postępowanie, Dyrektor nie uwzględnił w dostatecznym stopniu tego, że komisja lekarska podległa Ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w Ł. wskazała na potrzebę udzielenia urlopu zdrowotnego skarżącemu, rokującemu poprawę stanu zdrowia i powrót funkcjonariusza do służby. Orzeczenie to wpłynęło do jednostki w dniu 2 marca 2018 r. Organ powinien zatem w pierwszej kolejności odnieść się do treści orzeczenia poprzez udzielenie, bądź nieudzielenie urlopu zdrowotnego, o którym mowa w orzeczeniu, a dopiero ewentualny brak zgody na urlop winien spowodować wszczęcie postępowania w sprawie zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Tymczasem kwestia ww. orzeczenia została w toku postępowania potraktowana marginalnie, jako mało istotna okoliczność. Odmowa udzielenia urlopu została wydana w konsekwencji uprzednio wszczętego postępowania (o czym świadczy treść adnotacji Dyrektora na wniosku z dnia 6 marca 2018r.) i została jedynie lakonicznie uzasadniona w decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby. Fakt odmowy w zaistniałej sytuacji udzielenia urlopu świadczy o złej woli organu I instancji i narusza słuszny interes skarżącego. W zaistniałej sytuacji nie można skarżącemu zarzucić niewykonania badania kontrolnego, które z uwagi na wydanie orzeczenia komisji lekarskiej było niemożliwe.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł. wniósł o odrzucenie skargi z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia lub jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) zwanej P.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku zaś, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu (art.151 P.p.s.a.). Przeprowadzona przez Sąd w tym zakresie, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Zakładu Karnego nr [...] w Ł. z dnia [...]., w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Służbie Więziennej, z dniem 10 kwietnia 2018 r.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do wniosku organu o odrzucenie skargi z powodu wniesienia jej po terminie. Z akt sprawy wynika, że decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. z dnia [...] nr [...] skarżący otrzymał 4 czerwca 2018 r. Termin na wniesienie skargi rozpoczął zatem bieg w dniu 5 czerwca 2018 r. i upłynął w dniu 4 lipca 2018 r. A. D. skargę wniósł w dniu 2 lipca 2018 r. bezpośrednio do Sądu. W dniu 9 lipca 2018 r. WSA w Łodzi przekazał skargę do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. celem udzielenia odpowiedzi na skargę i przekazania jej wraz z aktami sprawy zgodnie z art. 54 § 2 P.p.s.a. Zdaniem pełnomocnika organu wnoszącego o odrzucenie skargi o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania tej skargi przez sąd na adres właściwego organu, co w niniejszej sprawie miało miejsce w dniu 9 lipca 2018 r., a zatem po upływie terminu na wniesienie skargi. Stanowisko pełnomocnika organu nie uwzględnia jednak zmiany przepisów P.p.s.a. Od dnia 1 czerwca 2017 r. zgodnie z art. 53 § 4 P.p.s.a. termin na wniesienie skargi uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego. W takim przypadku sąd ten niezwłocznie przesyła skargę odpowiednio do organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, wydal akt lub podjął inną czynność, będącą przedmiotem skargi.

Wobec powyższego należało uznać, że skarga została wniesiona z zachowaniem terminu i podlega merytorycznemu rozpoznaniu.

Zasadniczym przedmiotem sporu w niniejszej sprawie pomiędzy organem, a skarżącym stała się wykładnia przepisu art. 96 ust. 2 pkt 6 ustawy o Służbie Więziennej, a następnie jego zastosowanie w stanie faktycznym sprawy.

Art. 96 ust. 2 pkt 6 ustawy o Służbie Więziennej stanowi jedną z fakultatywnych podstaw zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Zgodnie z jego treścią, funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku nieobecności w służbie spowodowanej chorobą, trwającej nieprzerwanie przez okres 12 miesięcy. Możliwość zastosowania ww. normy prawnej zachodzi wówczas, gdy: nieobecność w służbie spowodowana jest chorobą i nieobecność ta trwa nieprzerwanie przez okres 12 miesięcy. Wykładnia językowa tego przepisu prowadzi do wniosku, że okres 12 miesięcy nie odnosi się do choroby, ale do trwającej nieobecności w służbie. Analizowany przepis nie odwołuje się bowiem do 12 miesięcznego okresu choroby, ale do okresu nieprzerwanej nieobecności funkcjonariusza w służbie, która to nieobecność wynikała z choroby funkcjonariusza.

Okoliczności faktyczne są w sprawie niesporne. Z prawidłowo poczynionych ustaleń organu wynika, że skarżący nie był obecny w służbie przez 12 kolejnych miesięcy, tj. od 28 lutego 2017 r. do dnia wydania decyzji przez organ I instancji tj. do 10 kwietnia 2018 r. Okoliczności niepełnienia służby w tym okresie nie kwestionuje skarżący. We wskazanym okresie skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim (od 28 lutego 2017 r. do 26 lutego 2018 r. ), a następnie w dniu 27 lutego 2018 r. stawił się do służby nie posiadając jednak i nie przedkładając aktualnych badań profilaktycznych ani orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w Ł, które potwierdzałyby jego zdolność do pełnienia służby.

W sprawie ustalono, że A. D. w dniu 2 czerwca 2017 r. został skierowany do Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej Ministrowi do Spraw Wewnętrznych w Ł. w celu ustalenia zdolności do służby w Służbie Więziennej. W dniu 2 marca 2018 r. do Zakładu Karnego nr [...] w Ł. wpłynęło orzeczenie [...] z dnia 26 lutego 2018 r. Komisji Lekarskiej podległej Ministrowi do Spraw Wewnętrznych w Ł. Z treści ww. orzeczenia wynika, że po wykorzystaniu dwunastomiesięcznego zwolnienia od wykonywania obowiązków służbowych z powodu choroby A. D. nie odzyskał zdolności do wykonywania obowiązków służbowych. Wskazano, że A. D. rokuje poprawę w stopniu umożliwiającym dalsze pełnienie służby i wskazano na potrzebę udzielenia urlopu zdrowotnego na okres 60 dni, zaznaczając, że jest to I część urlopu zdrowotnego. W dniu 6 kwietnia 2018 r. A. D. zwrócił się do Dyrektora Zakładu Karnego nr [...] w Ł z wnioskiem o udzielenie na podstawie art. 115 ustawy o Służbie Więziennej urlopu zdrowotnego na okres wskazany w orzeczeniu Rejonowej Komisji Lekarskiej. Dyrektor Zakładu Karnego nr [...] w Ł. biorąc pod uwagę trudną sytuację w dziale ochrony, tj. występowanie siedmiu wakatów w powyższym pionie służby i uwzględniając realne możliwości zrealizowania przyjęć do służby na wakujące stanowiska, mając na uwadze w pierwszej kolejności zabezpieczenie właściwego toku służby, odmówił udzielenia wnioskowanego urlopu zdrowotnego.

W międzyczasie, z uwagi na niezdolność do służby powyżej 30 dni spowodowaną chorobą, skarżący został skierowana do Zakładu Opieki Zdrowotnej Medycyny Pracy Służby Więziennej w Ł. na badania kontrolne, celem uzyskania zaświadczenia o braku przeciwwskazań do pełnienia służby na wskazanym stanowisku. Do dnia 9 kwietnia 2018 r. A. D. nie przedłożył Dyrektorowi Zakładu Karnego nr [...] w Ł. przedmiotowego zaświadczenia. Z akt sprawy wynika, że w piśmie z dnia 5 marca 2018 r., które wpłynęło do Zakładu Karnego nr [...] w Ł. 15 marca 2018 r., Kierownik Zakładu Opieki Zdrowotnej Medycyny Pracy Służby Więziennej w Ł. wyjaśnił, że w stosunku do skarżącego "(...)Komisja lekarska wydała orzeczenie w dniu 26 lutego 2018 r. z zaleceniem konieczności dalszej niezdolności do służby na okres 60 dni(...). Wobec powyższego lekarz medycyny pracy ZOZ MP SW [...] nie może orzec zdolności do służby skoro wyższa instancja orzecznicza wypowiedziała się jak wyżej."

Zdaniem Sądu, stawienie się skarżącego w dniu 27 lutego 2018 r. w miejscu pracy bez odpowiednich, ważnych badań lekarskich nie oznacza, że przerwaniu uległ okres nieobecności w służbie funkcjonariusza, skoro służby tej funkcjonariusz nie pełnił i pełnić nie mógł bez uprzedniego przedstawienia aktualnych badań profilaktycznych lub orzeczenia właściwej komisji lekarskiej. Tożsame stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym na gruncie spraw funkcjonariuszy służb mundurowych (por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 1188/09, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 62/17, wyrok WSA w Opolu z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Op 468/13 – dostępne na stronie www.nsa.orzeczenia.gov.pl).

Prawidłowo zatem uznały organy orzekające w sprawie, że nieobecność skarżącego w służbie trwała przez nieprzerwany okres 12 miesięcy i była wynikiem choroby. To z powodu choroby skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim, a następnie w związku z długotrwałością tej choroby przed upływem okresu 12 miesięcy nie był w stanie przedstawić odpowiednich dokumentów o stanie zdrowia, które umożliwiały mu powrót do służby. Nie jest przy tym kwestią najistotniejszą, czy okoliczność ta była w jakikolwiek stopniu zawiniona przez skarżącego. Okoliczność nieprzerwanej nieobecności w służbie przez okres 12 miesięcy ma charakter obiektywny. Wpływać może ona jednak niewątpliwie na jednostkę w której funkcjonariusz służbę winien pełnić.

Uzasadniając decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby w trybie art. 96 ust. 2 pkt 6 ustawy o Służbie Więziennej organ I instancji wskazał również na przesłanki, które, w ocenie Sądu, pozwalały mu na podjęcie takiego rozstrzygnięcia o charakterze uznaniowym. Długotrwała nieobecność w służbie niewątpliwie obciąża innych funkcjonariuszy ponadwymiarową pracą oraz dezorganizuje wykonywanie ustawowych zadań. Ponad roczna absencja chorobowa funkcjonariusza powoduje, jak wskazał organ odwoławczy, konieczność realizowania jego zadań i obowiązków służbowych przez innych funkcjonariuszy Służby Więziennej. Powoduje również konieczność podejmowania działań związanych z zabezpieczeniem prawidłowego toku pełnienia służby w dziale ochrony i nie pozostaje również bez wpływu na bezpieczeństwo jednostki. Trzeba w tym miejscu zaakcentować, że skarżący pełnił służbę na stanowisku oddziałowego w dziale ochrony, wobec powyższego argument wpływu nieobecności funkcjonariusza w służbie, przez tak długi okres, na bezpieczeństwo jednostki jest w pełni uzasadniony a przede wszystkim bardzo istotny zważywszy na miejsce pełnienia służby przez skarżącego. Wbrew zatem twierdzeniu skarżącego wskazany przez organ interes społeczny utożsamiany z interesem służby nie jest pozorny.

Zwrócić należy uwagę, że użycie w przepisie art. 96 ust. 2 ustawy zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie funkcjonariusza Służby Więziennej w oparciu o tę podstawę prawną ma charakter fakultatywny i zostało pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu. Uznanie administracyjne oznacza przyznanie organowi administracji publicznej przepisem prawa materialnego pewnego luzu decyzyjnego polegającego na możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. Działanie organu korzystającego z możliwości podjęcia decyzji w ramach uznania administracyjnego musi mieścić się w granicach zakreślonych wynikającym z art. 7 K.p.a. dążeniem do wyjaśnienia prawdy obiektywnej i obowiązkiem załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony. Ocena, czy przy podejmowaniu decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego, wymaga ustalenia właściwych proporcji pomiędzy kryterium interesu społecznego, a słusznym interesem strony. Nie wynika to z prostego odczytania treści art. 7 K.p.a. Wskazać należy, iż zarówno pojęcia interesu społecznego jaki słusznego interesu strony nie zostały ustawowo zdefiniowane, co powoduje, że treść nadaje im organ orzekający. Z reguły interes indywidualny nie pokrywa się z interesem społecznym. Ustawodawca w art. 7 K.p.a. nie określił hierarchii tych wartości, ani też zasad rozstrzygania kolizji pomiędzy interesem społecznym i słusznym interesem strony. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 18 listopada 1993 r., sygn. akt III ARN 49/93 (OSNCP 1994/9/181) stwierdził, że "w państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi i udowodnić, iż jest on na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Zarówno istnienie takiego interesu, jak i jego znaczenie, a także przesłanki powodujące konieczność przedłożenia w konkretnym wypadku interesu publicznego nad indywidualny podlegać muszą zawsze wnikliwej kontroli instancyjnej i sądowej". Zagadnienie wyważenia słusznego interesu w sprawie jest niezmiernie trudne, albowiem opiera się na elementach ocennych.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że decyzja uznaniowa pozostaje wprawdzie pod kontrolą Sądu, to jednak zakres tej kontroli jest ograniczony. Sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola w takich przypadkach dotyczy procesu wydania decyzji (spełnienia przez organ wymogów proceduralnych), ustalania stanu faktycznego jako elementu tego procesu oraz oceny faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne. Dotyczy ona zatem tej części treści decyzji uznaniowej, która jest powiązana z określonymi i ostrymi kryteriami prawnymi, nie obejmuje zaś tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (celowości administracyjnej czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej. Sądy administracyjne nie są uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych, realizując określoną politykę stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 301/11). W tego typu sprawach sądy administracyjne badają jedynie, czy organy w konkretnej sprawie nie przekroczyły granic uznania, to jest czy ich decyzja nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje organów i oceniać słuszności realizowanej przez nie polityki kadrowej. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji została spełniona, zawarta w art. 7 K.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony. Przy czym zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie.

Rozważając, czy organ, wydając zaskarżoną decyzję nie przekroczył granic uznania administracyjnego, uznać należy, iż w należyty sposób wyważył interes społeczny i słuszny interes strony. Wskazał na trudności w wykonywaniu zadań nałożonych na Służbę Więzienną, wynikające z braków kadrowych i realną potrzebę wzmocnienia stanu osobowego Działu Ochrony Zakładu Karnego nr [...] w Ł. związaną z występowaniem w analizowanym okresie siedmiu wakatów. W celu zapewnienia prawidłowej realizacji zadań przez tę jednostkę organizacyjną niezbędne było uzupełnienie stanu etatowego. Sposób uzasadnienia decyzji uznaniowych, w których organy obu instancji przedstawiły problemy kadrowo-organizacyjne, nie daje podstaw do zarzucenia organom dowolności działania. Organy, wydając kwestionowane decyzje, kierowały się dobrem służby i przez ten pryzmat oceniały interes skarżącego. W sprawie interes funkcjonariusza nie mógł zyskać przewagi nad interesem społecznym, tzn. dobrem Służby Więziennej. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 31 marca 1998 r. sygn. akt K 24/97 podkreślił, że sprawowanie służby publicznej musi być ujmowane nie tylko w kategoriach przywilejów, lecz raczej w kategoriach posłannictwa, roztropnej troski o dobro wspólne. Organy, powołując się na konieczność zabezpieczenia interesu społecznego, słusznie odwołały się przede wszystkim do względów natury organizacyjnej.

Należy również podkreślić, że stosunek funkcjonariusza Służby Więziennej jest administracyjnym stosunkiem służbowym, który cechuje wzmożona ochrona jego trwałości. Zasada trwałości stosunku służbowego nie ma jednak charakteru absolutnego. W przypadku choroby zapewnia się funkcjonariuszowi ochronę przed przedwczesnym zwolnieniem go służby. Ustalone przez ustawodawcę gwarancje dotyczą jednak tylko 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Po upływie tego okresu dopuszczalne jest rozwiązanie stosunku służbowego i to niezależnie od tego czy funkcjonariusz jest nadal chory, czy też deklaruje on chęć powrotu do służby z uwagi na odzyskanie zdolności fizycznych i psychicznych do wykonywania zadań służbowych.

Nie wymaga natomiast szczególnego dowodzenia fakt, że każda długotrwała choroba funkcjonariusza negatywnie wpływa na funkcjonowanie komórek organizacyjnych SW i możliwość sprawnego realizowania zadań, jakie zostały przypisane tej formacji. Nadmienić przy tym wypada, że z uwagi na charakter tej służby i miejsce jej pełnienia przez skarżącego, zapewnienie efektywności jej funkcjonowania leży w żywotnym interesie społecznym.

W ocenie Sądu, organ podejmując decyzję w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby nie naruszył prawa materialnego ani też przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ustosunkował się do podnoszonych przez stronę zarzutów oraz wskazał przesłanki, którymi kierował się przy wydaniu tej decyzji.

Organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego i wydał decyzję zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Mając na uwadze treść art. 7 K.p.a., który nakazuje załatwienie sprawy w sposób uwzględniający interes społeczny i słuszny interes obywatela, organ dokonał ich wyważenia i uzasadnił przyjęcie interesu społecznego, który wynika z konieczności zabezpieczenia prawidłowego toku pełnienia służby w dziale ochrony Zakładu Karnego nr [...] w Ł. i nie pozostaje bez wpływu na bezpieczeństwo jednostki.

Oceniając przedmiotową decyzję uznać należy, że jest ona zgodna z prawem. Organ prawidłowo ustalił, że uwzględniając datę zaprzestania służby przez skarżącego z powodu choroby należy stwierdzić, że zaprzestanie przez skarżącego służby z powodu choroby trwało ponad 12 miesięcy, tj. trwało przez okres, o jakim mowa w art. 96 ust. 2 pkt 6 ustawy o Służbie Więziennej. Organ miał zatem możliwość zastosowania rozwiązania, które dopuszcza ww. norma prawna.

Za nieuzasadniony Sąd uznał zarzut skarżącego, że organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję na kilka dni przed terminem odzyskania przez skarżącego sprawności zdrowotnej. W ocenie skarżącego gdyby organ uwzględnił jego wniosek i udzielił mu urlopu zdrowotnego na okres 60 dni jak to sugerowała Komisja lekarska, to termin ten upływał w dniu 28 kwietnia 2018 r. a zaskarżona decyzja została wydana 10 kwietnia 2018 r. W tym miejscu podkreślić więc należy, co już podniesiono wyżej, że w przypadku choroby zapewnia się funkcjonariuszowi ochronę przed przedwczesnym zwolnieniem go służby. Ustalone przez ustawodawcę gwarancje dotyczą jednak tylko 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Po upływie tego okresu dopuszczalne jest rozwiązanie stosunku służbowego i to niezależnie od tego czy funkcjonariusz jest nadal chory, czy też deklaruje on chęć powrotu do służby z uwagi na odzyskanie zdolności fizycznych i psychicznych do wykonywania zadań służbowych. Jednak bardzo istotne i konieczne do zaakcentowania jest to, że Komisja Lekarska orzekając iż skarżący nie odzyskał zdolności do służby po okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim do dnia 26 lutego 2018 r. i widząc potrzebę udzielenia skarżącemu urlopu zdrowotnego na dalsze 60 dni wskazała, że jest to I część urlopu zdrowotnego. W ocenie Sądu może to sugerować, że wskazany okres 60 dni mógł okazać się niewystarczający do odzyskania sprawności zdrowotnej przez skarżącego. Zatem twierdzenie skarżącego, że został zwolniony ze służby w dniu 10 kwietnia 2018 r., podczas gdy zaledwie 2,5 tygodnia później zakończyłby urlop zdrowotny i powrócił do służby nie jest uzasadnione i nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Sam skarżący do skargi załączył zaświadczenie o stanie zdrowia dopiero z dnia 15 czerwca 2018 r. i to jednostki medycznej nieuprawnionej do oceny stanu zdrowia funkcjonariuszy Służby Więziennej.

Podkreślenia również wymaga, że nie jest przy tym kwestią najistotniejszą, czy okoliczność nieobecności funkcjonariusza w służbie z powodu choroby była w jakimkolwiek stopniu zawiniona przez skarżącego. Okoliczność nieprzerwanej nieobecności w służbie przez okres 12 miesięcy ma bowiem charakter obiektywny. Natomiast istotne z punktu widzenia podstawy prawnej rozstrzygnięcia jest to, że absencja przez tak długi okres wpływać może niewątpliwie na jednostkę w której funkcjonariusz służbę winien pełnić. Organy nie kwestionowały przyczyny nieobecności skarżącego w służbie przez wskazany okres i co sam podkreślał skarżący przez cały ten czas ustawowej ochrony przed ewentualnym zwolnieniem wypłacały skarżącemu wynagrodzenie w pełnej wysokości.

Na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie oraz na zakres koniecznego postępowania dowodowego nie ma również wpływu przebieg dotychczasowej służby skarżącego.

Odnosząc się natomiast do zarzutu lakonicznego rozpoznania wniosku o udzieleni urlopu zdrowotnego dopiero w decyzji o zwolnieniu ze służby należy wyjaśnić, że przedmiotem oceny Sądu jest zaskarżona decyzja o zwolnieniu skarżącego ze służby na podstawie art. 96 ust. 2 pkt 6 ustawy o Służbie Więziennej. Zdaniem Sądu, skarżący nie wykazał jaki wpływ na wynik sprawy, ukształtowany przez treść zaskarżonej decyzji, miał ten zarzut. Najistotniejsze z punktu widzenia oceny legalności zaskarżonej decyzji miało ustalenie nieobecności w służbie skarżącego trwającej przez okres ponad 12 miesięcy, co ostatecznie miało miejsce (i miałoby również miejsce gdyby skarżącemu udzielono urlopu zdrowotnego), co oznacza, że ziściły się przesłanki umożliwiające zastosowanie art. 96 ust. 2 pkt 6 ustawy o Służbie Więziennej.

Bezpodstawne okazały się również zarzuty skargi naruszenia art. 77 § 4 k.p.a. poprzez niezakomunikowanie przez organ faktów znanych z urzędu dotyczących sytuacji w służbie więziennej w zakresie sytuacji kadrowej w jednostce i naruszenia art. 136 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentacji dotyczącej wypadku przy pracy skarżącego, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia i związane z nimi wnioski dowodowe o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z historii choroby na okoliczność braku przeciwskazań do pełnienia służby przez skarżącego, zwrócenie się do Dyrektora Zakładu Karnego nr [...] w Ł. o nadesłanie dokumentacji dotyczącej wypadku przy pracy skarżącego, opinii służbowej za ostatni okres pełnienia służby, wyjaśnienie, jaki był stan zatrudnienia w jednostce na dzień wydania decyzji przez organ I instancji, czy występowały braki kadrowe, w jaki sposób na czas nieobecności funkcjonariusza została rozwiązana sytuacja kadrowa w jednostce, czy sytuacja kadrowa zmieniała się przed lub po zwolnieniu funkcjonariusza przed 28 kwietniem 2018 r. na okoliczność braku podstaw do zwolnienia skarżącego w sytuacji gdy stan jego zdrowia dawał podstawę do przyjęcia, iż będzie zdolny do służby po zakończeniu urlopu zdrowotnego (którego organ nie udzielił).

Sąd oddalił zgłoszone wnioski dowodowe na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. W świetle powyższej regulacji sąd może, z urzędu lub na wniosek stron, przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów, pozostawione decyzji sądu, ma służyć wyjaśnieniu istotnych wątpliwości z punktu widzenia kontroli sądowej zaskarżonej decyzji. Na podstawie tego przepisu prawa w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym dopuszczalne jest przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, ale tylko w sytuacji, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania sądowego. Z regulacji tej wynika więc, że dopuszczenie dowodu z dokumentu jest jedynie uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. Przepis ten nie jest również instrumentem służącym do zwalczenia ustaleń faktycznych, z którymi strona skarżąca się nie zgadza (por. wyrok WSA w K. z dnia 24 aja 2018 r., II SA/Ke 249/18, Lex nr 2510570 i tam pow. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r., II FSK 1306/08, Lex 558886). W postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie dokonuje się bowiem ponownego ustalenia stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz jedynie ocenia, czy organy administracji publicznej ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym i następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego odpowiadające poczynionym ustaleniom.

Mając powyższe na uwadze dodatkowo należy stwierdzić, że w piśmie z dnia 30 marca 2018 r. skarżący został poinformowany o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie zwolnienia go ze służby i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Z uprawnienia tego skarżący skorzystał w dniu 30 marca 2018 r. i nie złożył żadnych wniosków dowodowych. Wśród materiałów zgromadzonych w sprawie były również te dotyczące sytuacji kadrowej w Dziale Ochrony Zakładu Karnego Nr [...] w Ł.

Natomiast w ramach kognicji Sądu kontrolującego legalność zaskarżonej decyzji z dnia 24 maja 2018 r. w oparciu o art. 133 § 1 w zw. z art. 106 § 3 P.p.s.a. nie mieści się ocena, załączonego do skargi, dokumentu w postaci wydanego w dniu 15 czerwca 2018 r., zaświadczenia o braku przeciwskazań zdrowotnych do pełnienia służby przez skarżącego, tym bardziej, że zaświadczenie to nie zostało wystawione przez organ uprawniony do oceny stanu zdrowia funkcjonariuszy SW.

Reasumując Sąd stwierdza, że prowadząc postępowanie w tej sprawie organ orzekający nie uchybił przepisom art. 7 , art. 8 art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 k.p.a., bowiem w sposób wszechstronny rozważyły cały zebrany w sprawie materiał dowodowy i dokonały prawidłowej oceny istnienia przesłanki warunkującej zastosowanie przepisu art. 96 ust. 2 pkt 6 ustawy z punktu widzenia istotnych elementów mających wpływ na zastosowanie powyższej normy prawnej przy podjęciu zaskarżonego orzeczenia. Również w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono ustalenia faktyczne i motywy, które legły u podstaw podjęcia rozstrzygnięcia oraz prawidłowo też zinterpretowano zastosowany w tej sprawie przepis. Powyższe okoliczności nie dawały, w ocenie Sądu, podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa, w tym przekroczenia granic uznania administracyjnego.

Wobec wyżej stwierdzonych okoliczności faktycznych i prawnych, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.

d.j.