Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2607/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 32, 40 par 1 i 2, 43, 148 par 1, 149 par 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Anita Lewińska-Karwecka po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1895/17 w sprawie ze skargi E. S. i P. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 czerwca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1895/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. S. i P. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r. znak [...] utrzymujące w mocy postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej w skrócie MWINB) z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], którym odmówiono skarżącym wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją MWINB z [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego w postaci: 1) ogrodzenia usytuowanego wzdłuż drogi gminnej nr [...] na odcinku 9,30 m od strony rzeki [...]; 2) 2,30 m ogrodzenia usytuowanego prostopadle do drogi gminnej nr [...] i równolegle do rzeki [...]; 3) 8,30 m ogrodzenia zlokalizowanego prostopadle do rzeki [...] od strony działki sąsiedniej będącej własnością Pana M. Ł.; 4) 1,07 m ogrodzenia usytuowanego równolegle do rzeki [...] od strony działki Pana M. Ł. - położonych na terenie działek nr [...],[...] i [...] w miejscowości [...], gm. [...], zrealizowanych bez wymaganego prawem zgłoszenia.

W motywach powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że organy prawidłowo uznały, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez skarżących z uchybieniem 30-dniowego terminu określonego w art. 148 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. [...]7, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie "K.p.a.", a to uzasadniało wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, na podstawie art. 149 § 3 K.p.a.

Wyjaśniono, że wniosek o wznowienie skarżący oparli na przesłance z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., a w kontekście tej przesłanki wskazali na decyzję Starosty N. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] ustalającą linię brzegu rzeki [...] w miejscowości Cieksyn, gm. [...] na odcinku przyległym wzdłuż działki nr [...] we wsi [...], będącej własnością E. S. i P. S.. Powołując się na powyższe skarżący podali, że ww. decyzję otrzymali w dniu 28 października 2013 r. wraz z adnotacją, że jest ostateczna i podlega wykonaniu. W celu zweryfikowania tej informacji MWINB pismem z dnia 28 marca 2017 r. zwrócił się do Starostwa Powiatowego w N. o wskazanie daty doręczenia ww. decyzji pełnomocnikowi skarżących – S. L.. Z treści decyzji z [...] października 2013 r. wynikało, że wskazana osoba reprezentowała skarżących w tym postępowaniu. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 5 kwietnia 2017 r. Starostwo Powiatowe w N. poinformowało, że przedmiotowa decyzja została doręczona S. L. w dniu 7 października 2013 r. W załączeniu przekazano kserokopię zwrotnego potwierdzenia odbioru, z którego wynika, że przesyłkę skierowaną do ww. osoby odebrała H. W. (teściowa). Oceniając skuteczność ww. doręczenia Sąd zauważył, że S. L. posiadał umocowanie w tej sprawie, tj.: do tej konkretnej sprawy, w tym – do reprezentacji, a więc także do odbioru korespondencji. Zwrócono nadto uwagę, że odebranie przesyłki przez dorosłego domownika jest jedną z form zastępczego doręczenia przesyłki, przewidzianą w art. 43 K.p.a. - w sytuacji zachowania warunków wynikających z tego przepisu. Uznając, że ww. decyzja została doręczona skarżącym 7 października 2013 r. (za pośrednictwem działającego w ich imieniu pełnomocnika), to z powołaniem się na ten akt skarżący mogli skutecznie żądać wznowienia do dnia 6 listopada 2013 r., tymczasem złożyli wniosek o wznowienie w dniu 28 listopada 2013 r. czym uchybili terminowi miesięcznemu uregulowanemu w art. 148 § 1 K.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P. S., zaskarżając go w całości. Sądowi pierwszej instancji, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", zarzucono naruszenie przepisów postępowania:

1) art. 148 § 1 K.p.a. w związku z art. 32 K.p.a. i w związku z art. 43 K.p.a. na skutek błędnego ustalenia dla skarżącego początku biegu terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją MWINB nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. - poprzez nieuprawnione utożsamienie daty doręczenia zastępczego decyzji Starosty N. nr [...] z dnia [...] października 2013 r. pełnomocnikowi z datą, w której strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Uchybienie to skutkowało niewłaściwym zastosowaniem przez organ art. 149 § 3 K.p.a., przez co skarżącemu zamknięto drogę do uzyskania merytorycznego rozpatrzenia jego wniosku wznowieniowego, co powinno skutkować uchyleniem skarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.;

2) art. 32 K.p.a. w związku z art. 98 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r. poz. 459, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie "K.c." w związku z art. 40 § 2 K.p.a. i w związku z art. 148 § 1 K.p.a. poprzez błędne ustalenie zakresu pełnomocnictwa udzielonego S. L., a w konsekwencji nieuzasadnione uznanie, że skarżący dowiedział się o istnieniu i treści decyzji Starosty N. nr [...] z dnia [...] października 2013 r. w tej samej dacie, w jakiej doręczona ona została geodecie upoważnionemu do reprezentowania skarżącego przy procedurze wyznaczania linii brzegowej pomiędzy rzeką [...] a działką nr [...]. Uchybienie to skutkowało niewłaściwym zastosowaniem przez organ art. 149 § 3 K.p.a., przez co skarżącemu zamknięto drogę do uzyskania merytorycznego rozpatrzenia jego wniosku wznowieniowego, co powinno skutkować uchyleniem skarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.;

3) art. 149 § 1 w związku z art. 148 § 1 w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 86 K.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego (w szczególności dowodu z przesłuchania stron) w zakresie daty początkowej biegu terminu do złożenia przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania, podczas gdy na organie uprawnionym do wznowienia spoczywa z urzędu obowiązek zbadania zachowania terminu do złożenia wniosku wznowieniowego przez stronę, a strona kwestionowała datę odbioru decyzji nr [...] Starosty N. przez pełnomocnika jako datę, w której dowiedziała się o decyzji i jej treści, wskazując wyraźnie na datę 28 października 2013 r. jako tę, w której strona dowiedziała się o okolicznościach uzasadniających wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Uchybienie to skutkowało błędami w ustaleniu stanu faktycznego, a następnie niewłaściwym zastosowaniem przez organ art. 149 § 3 K.p.a., przez co skarżącemu zamknięto drogę do uzyskania merytorycznego rozpatrzenia jego wniosku wznowieniowego, co powinno skutkować uchyleniem skarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesionoo o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem.

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w zakresie obejmującym art. 148 § 1 K.p.a. w związku z art. 32 K.p.a. i w związku z art. 43 K.p.a. poprzez błędne ustalenie początku biegu terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją MWINB nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. jako daty doręczenia zastępczego decyzji Starosty N. nr [...] z dnia [...] października 2013 r. pełnomocnikowi z datą, w której skarżący dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Zgodnie z art. 148 § 1 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracyjnego wydającego decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W tej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni ww. przepisu ustalając, że skoro skarżący dowiedział się w dniu 7 października 2013 r. o decyzji Starosty N. nr [...] z dnia [...] października 2013 r., to od tej daty (tj. od dnia 7 października 2013 r.) należało liczyć termin jednego miesiąca do zachowania terminu do wniesienia wniosku o wszczęcie postępowania wznowieniowego. Tym samym skoro wniosek taki został wniesiony dopiero w dniu 28 listopada 2013 r., to skarżący nie dochował terminu do złożenia ww. wniosku.

Zgodnie z art. 32 K.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jego osobistego działania. Strona skarżąca kasacyjnie nie uzasadniła, na czym miałoby polegać naruszenie tego przepisu przez Sąd pierwszej instancji, skoro skarżący kasacyjnie był reprezentowany w postępowaniu zakończonym decyzją decyzji Starosty N. nr [...] z dnia [...] października 2013 r. przez swojego pełnomocnika S. L.. W toku postępowania administracyjnego pisma, w tym decyzje doręcza się stronie, a jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, to wówczas zgodnie z art. 40 § 1 K.p.a. organ ma obowiązek doręczenia takiego pisma (decyzji) pełnomocnikowi, a nie stronie. Nawet gdyby organ doręczył pismo stronie a nie pełnomocnikowi, to skutek w postaci prawidłowego doręczenia będzie wywoływało doręczenie pełnomocnikowi. Okoliczność natomiast, czy strona ma zaufanie do pełnomocnika i czy pełnomocnik należycie wykonuje swoje obowiązki reprezentując mocodawcę, nie jest przedmiotem oceny organu administracyjnego. Sama strona może bowiem w każdej chwili odwołać pełnomocnictwo lub wyraźnie zastrzec, że pełnomocnictwo nie obejmuje umocowania do dokonywania np. pewnych czynności.

Stosownie do art. 43 K.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi. Taka sytuacja miała miejsce w tej sprawie, ponieważ przesyłkę zawierającą decyzję Starosty N. nr [...] z dnia [...] października 2013 r. odebrała H. W. będąca dorosłym domownikiem. Znajduje to pełne potwierdzenie w dokumentacji zebranej w aktach sprawy. Art. 43 K.p.a. wprowadza domniemanie co do daty doręczenia decyzji zrównując ją z datą doręczenia decyzji dorosłemu domownikowi. Jest to wprawdzie domniemanie, które może zostać obalone, ale wymaga to przede wszystkim wykazania przez samą stronę, że w okolicznościach danej konkretnej sprawy nie było możliwości doręczenia decyzji stronie w dniu, w którym dorosły domownik ją otrzymał. Ciężar wykazywania takiej okoliczności ciąży na stronie, ponieważ art. 43 K.p.a. zawiera domniemanie, że datą otrzymania decyzji przez stronę jest data jej doręczenia dorosłemu domownikowi.

Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 32 K.p.a. w związku z art. 98 K.c. w związku z art. 40 § 2 K.p.a. i w związku z art. 148 § 1 K.p.a. poprzez błędne ustalenie zakresu pełnomocnictwa udzielonego S. L., a tym samym niezasadne przyjęcie, że S. L. jako geodeta był upoważniony do reprezentowania skarżącego w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzja Starosty N. nr [...] z dnia [...] października 2013 r. skoro jedynie reprezentował skarżącego przy procedurze wyznaczania linii brzegowej pomiędzy rzeką [...] a działką nr [...].

Art. 32 K.p.a. ogólnie reguluje kwestie ustanowienia pełnomocnika. Pełnomocnictwo udzielone w toku postępowania administracyjnego może być ogólne albo szczególne. Zakres pełnomocnictwa zależy od jego treści. Pełnomocnictwo ogólne upoważnia pełnomocnika do prowadzenia wszelkich spraw mocodawcy, natomiast pełnomocnictwo szczególne upoważnia do prowadzenia konkretnej sprawy albo tylko do wykonywania konkretnych czynności w toku postępowania administracyjnego. Sąd pierwszej instancji kontrolując wydane w sprawie postanowienia trafnie uznał, że zakres pełnomocnictwa udzielonego S. L. przez E. S. i P. S. (akta administracyjne Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego [...], karty nr 21-23) dotyczył konkretnej sprawy, tj. sprawy administracyjnej obejmującej wyznaczanie linii brzegowej między rzeką [...] a działką nr [...]. Tym samym z treści tego pełnomocnictwa trafnie tak organy administracyjne, jak i Sąd pierwszej instancji wywodziły, że to pełnomocnictwo upoważniało S. L. do reprezentowania skarżących w postępowaniu administracyjnym dotyczących wyznaczania linii brzegowej. Owa reprezentacja obejmowała także wnoszenie pism przez skarżących, składanie wniosków dowodowych, jak również doręczanie pism przez organ samych stronom. Gdyby mocodawcy (E. S. i P. S.) zamierzali upoważnić S. L. tylko do podejmowania konkretnych czynności w postępowaniu obejmującym wyznaczanie linii brzegowej, np. tylko w zakresie sporządzenia konkretnej mapy, to powinno to wprost lub chociaż dorozumianie wynikać z treści upoważnienia. Treść upoważnienia jest jasna i wskazuje, że S. L. został upoważniony do reprezentowania mocodawców (skarżących) w postępowaniu w przedmiocie wyznaczenia linii brzegowej bez ograniczeń.

Stanowisko strony skarżącej kasacyjnie, że zakres upoważnienia udzielonego S. L. przez E. S. i P. S. jest odmienny od jego treści nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy i stanowi argumentację samej strony, którą zasadnie nie podzielił Sąd pierwszej instancji. W orzecznictwie sądowym także wskazuje się, że to od woli strony zależy to, czy w postępowaniu ustanowi pełnomocnika i jaki zakres uprawnień określi w pełnomocnictwie. Jeśli udzielający pełnomocnictwa strona nie ograniczyła pełnomocnika w jakikolwiek sposób, ale upoważniła go do działania w jej imieniu w pewnej sprawie, to pełnomocnik ten może w imieniu mocodawcy wykonywać wszystkie czynności w toczącym się postępowaniu, za wyjątkiem tych, które wymagają osobistego działania mocodawcy (por. wyrok NSA z 1 lipca 2016 r. sygn. akt II GSK 509/15, opub. w Lex nr 2142311).

Ponadto jeśli pełnomocnictwo nie wymienia czynności, do podejmowania których upoważniony jest pełnomocnik, to należy przyjąć, że dotyczy ono wszystkich czynności związanych z prowadzeniem sprawy. Takie stanowisko jest również przyjmowane w orzecznictwie, zgodnie z którym pełnomocnictwo procesowe ogólne i do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z mocy samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem (por. postanowienie NSA z 19 maja 2011 r. sygn. akt II OZ 414/11, opub. w Lex nr 795505; wyrok NSA z 5 stycznia 2010 r. sygn. akt I OSK 798/09, opub. w Lex nr 595542).

Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 98 K.c. Zgodnie z tym przepisem pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu, a do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebne jest pełnomocnictwo określające ich rodzaj, chyba że ustawa wymaga pełnomocnictwa do poszczególnej czynności. Art. 98 K.c. reguluje instytucję pełnomocnictwa cywilnego, które nie można utożsamiać z pełnomocnictwem do reprezentowania strony w postępowaniu administracyjnym. W oparciu o pełnomocnictwo uregulowane w Kodeksie cywilnym strona działając poprzez swojego pełnomocnika może nawiązać, zmienić lub rozwiązać konkretny stosunek prawny prawa cywilnego. Zawarty w art. 98 K.c. podział na zakres czynności zwykłego zarządu i przekraczający zakres zwykłego zarządu w tej sprawie nie ma znaczenia, skoro odbiór pisma w postępowaniu administracyjnym stanowi jedno z typowym uprawnień pełnomocnika, co potwierdza art. 40 § 2 K.p.a.

Skoro zaś z akt sprawy nie wynika, aby skarżący kasacyjnie umocował S. L. do podejmowania czynności z zakresu prawa cywilnego, to zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 98 K.c. nie jest zasadny.

Mając powyższe należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył także art. 32 K.p.a., art. 40 § 2 K.p.a. i art. 148 § 1 K.p.a. przyjmując, że w postępowaniu obejmującym wyznaczenie linii brzegowej rzeki [...] w stosunku do działki nr [...] E. S. i P. S. ustanowili swoim pełnomocnikiem S. L. i to pełnomocnictwo obejmowało reprezentowanie mocodawców w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wyznaczenia ww. linii brzegowej. Taki właśnie zakres pełnomocnictwa znajduje potwierdzenie w aktach sprawy.

Nie jest zasadnym także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 149 § 1 w związku z art. 148 § 1 w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 86 K.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego (w szczególności dowodu z przesłuchania stron) w zakresie daty początkowej biegu terminu do złożenia przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania, podczas gdy na organie uprawnionym do wznowienia spoczywa z urzędu obowiązek zbadania zachowania terminu do złożenia wniosku wznowieniowego przez stronę, a strona kwestionowała datę odbioru decyzji nr [...] Starosty N. przez pełnomocnika jako datę, w której dowiedziała się o treści decyzji, wskazując wyraźnie na datę 28 października 2013 r. jako tę dowiedzenia się o okolicznościach uzasadniających wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.

Oceniając ten zarzut należy stwierdzić, że w tej sprawie organy administracyjne wydawały postanowienia na podstawie art. 149 § 3 K.p.a., a nie art. 149 § 1 K.p.a. Zgodnie z art. 149 § 1 K.p.a. w drodze postanowienia wznawia się postępowanie wznowieniowe, a stosownie do art. 149 § 3 K.p.a. w drodze postanowienia odmawia się wszczęcia postępowania wznowieniowego. W tej zaś sprawie organy obu instancji uznały, że z powodu nie dochowania terminu do złożenia wniosku o wszczęcie postepowania wznowieniowego, odmawia się wszczęcia tego postępowania na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. Sąd pierwszej instancji nie dokonał naruszenia art. 149 § 1 K.p.a., ponieważ w tej sprawie przepis ten nie mógł być zastosowany.

Nie można uznać za zasadne zarzuty naruszenia art. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 86 K.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego. Istotne w sprawie okoliczności zostały wyjaśnione przez organy administracji, co trafnie uznał za prawidłowe Sąd pierwszej instancji. W szczególności prawidłowo ustalono, że termin do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania wznowieniowego zaczął swój bieg licząc od daty doręczenia decyzji pełnomocnikowi skarżących, a doręczenie to nastąpiło w dniu 7 października 2013 r.

Strona, która ustanowiła swojego pełnomocnika, ponosi skutki takiego działania. Polegają one na tym, że wówczas w imieniu i w interesie strony czynności procesowe podejmuje pełnomocnik. Okoliczności związane z wymianą informacji między pełnomocnikiem a stroną mają charakter pozaprocesowy i w każdej chwili, w której strona uznaje, ze pełnomocnik nie reprezentuje należycie jej spraw, może go odwołać lub ograniczyć zakres pełnomocnictwa.

Okoliczności, na jakie wskazuje strona skarżąca kasacyjnie, a które mogłyby dotyczyć braku ustalenia, kiedy faktycznie pełnomocnik powiadomił mocodawcę o treści decyzji, nie mogą stanowić podstawy do ustalenia daty doręczenia decyzji stronie. Jak bowiem jednolicie podnosi się w orzecznictwie sądowym, w przypadku ustanowienia przez stronę pełnomocnika, skutecznie doręczenie decyzji ma miejsce tylko wtedy, gdy zostanie ona doręczona temu pełnomocnikowi, a nie stronie. Nawet więc w przypadku, gdyby skarżący kasacyjnie otrzymał decyzję Starosty N. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w innej dacie niż 7 października 2013 r., to i tak takie doręczenie miałoby co najwyżej charakter informacyjny. Procesowe skutki doręczenia decyzji, obejmujące w szczególności rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia odwołania, liczone są od daty doręczenia takiej decyzji pełnomocnikowi, a nie stronie (por. wyrok NSA z 16 stycznia 2019 r. sygn. akt II GSK 4916/16, opub. w Lex nr 2614751; wyrok NSA z 21 listopada 2016 r. sygn. akt II OSK 1283/16, opub. w Lex nr 2241100; wyrok NSA z 14 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2536/12, opub. w Lex nr 1488171). Data 28 października 2013 r., jaka znajduje się na decyzji Starosty N. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] to data, w której ta decyzja stała się ostateczna. Data ta, w okolicznościach tej sprawy nie była datą, od której należało liczyć termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją MWINB z [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego w postaci czterech ogrodzeń opisanych ww. decyzją.

Dana decyzja, od której nie wniesiono odwołania, staje się ostateczna dopiero wówczas, gdy została ona uprzednio doręczona stronie i strona ta nie wniosła odwołania (lub innego środka zaskarżenia). Tym samym w przypadku udziału strony w postępowaniu administracyjnym przed organem pierwszej instancji i doręczenia jej decyzji, data uzyskania statusu ostateczności takiej decyzji nie może być traktowana jako data zapoznania się z jej treścią.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdziwszy, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu a zarzuty zawarte w skardze kasacyjne nie są zasadne, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji i oddalił skargę kasacyjną.