Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 704/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30, art. 29 ust. 2 pkt 5 i art. 29 ust. 1 pkt 10
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 105
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka,, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski,, Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.)., Protokolant Marta Guzik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2015 r. sprawy ze skargi G. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w przedmiocie zgodności ze zgłoszeniem wykonanych robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 26 czerwca 2012 r. G. T. (właścicielka działki nr 1) wystąpiła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. (zwanego dalej PINB) o wszczęcie postępowania w sprawie zgodności przeprowadzonych robót na działkach nr 2/1 i 2/2 położonych w T. przy ul. [...] z obowiązującymi przepisami prawa, z uwagi na wykorzystywanie terenu ww. działek na parking.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], wydanym na podstawie art. 61a § 1 oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego wskazując, że roboty budowlane zostały wykonane zgodnie ze złożonym zgłoszeniem, a czynności dowodowe przeprowadzone w toku postępowania pozwoliły stwierdzić, że Wójt Gminy O. podjął działania (postawienie znaków drogowych) celem zapobieżenia wykorzystywania wspomnianego terenu w charakterze parkingu.

W wyniku zażalenia G. T., [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (zwany dalej [...]WINB) postanowieniem z dnia [...]r., nr [...]utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

Wskutek skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/GI 1148/13 uchylono w całości postanowienie [...]WINB oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, podnosząc, że zgromadzony w sprawie, obszerny materiał dowodowy nie wskazywał jednoznacznie na to, że na działkach nr 2/1 i 2/2 położonych w T. przy ul. [...]nie podjęto działań zmierzających do budowy parkingu. Przeciwnie, zarówno dokumentacja fotograficzna, fakt użycia kruszyw "stosowanych w obiektach budowlanych i w budownictwie drogowym", a także dokonanie przez Gminę O. w dniu [...]r. zgłoszenia zamiaru wydzielenia 10 miejsc postojowych na wspomnianych nieruchomościach, przemawiały przeciwko tezie o wykonaniu robót budowlanych zgodnie z przyjętym zgłoszeniem i braku podstaw do stwierdzenia, że wspomniana nieruchomość w istocie ma pełnić funkcję parkingu. W tych kwestiach organy nie zajęły stanowiska, a miały one fundamentalne znaczenie dla rozstrzygnięcia powstałego sporu. Nadto Sąd wskazał, że postępowanie zostało wszczęte w dniu 26 czerwca 2012 r. oraz, że nie można było jednoznacznie skonstatować, że na pewno zostanie ono umorzone.

W toku ponownego postępowania PINB uzyskał kopię pisma [...]Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...]r., znak: [...], tej treści, że zjazd indywidualny na działkę nr 2/2 został wykonany przez GDDKiA w ramach remontu drogi krajowej nr [...], w związku z czym jest zgodny z prawem.

Zawiadomieniem z dnia [...]r. nr [...]wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zgodności wykonania robót budowlanych z przyjętym zgłoszeniem z dnia [...]r., nr [...], polegających na utwardzeniu powierzchni terenu w obrębie działek budowlanych nr 2/1 i 2/2 położonych w T. przy ul. [...]i montażu obiektów małej architektury oraz zgodności wykonania robót budowlanych z przyjętym zgłoszeniem z dnia [...]r., nr [...], polegających na wydzieleniu 10 miejsc postojowych dla samochodów osobowych na placu o utwardzonej powierzchni terenu w obrębie ww. działek.

W dniu [...]r. organ powiatowy przeprowadził oględziny, podczas których stwierdzono, że cała powierzchnia terenu niezabudowanych działek nr 2/1 i 2/2 zlokalizowana pomiędzy ul. [...], a ul. [...]została utwardzona frezem asfaltowym za wyjątkiem pasa szerokości 1,50 m na działce nr 2/2 przy granicy z działką skarżącej nr 1, na którym wykonane są nasadzenia zielenią ozdobną. Nawierzchnia utwardzona została oddzielona od pasa zieleni krawężnikiem drogowym szerokości 12 cm. Przy ww. krawężniku na utwardzonym terenie ustawionych jest 5 ławek. Roboty budowlane związane z utwardzeniem terenu wykonane zostały na podstawie przyjętego przez Starostę [...] pismem z dnia [...]r., nr [...]zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych związanych z zagospodarowaniem przestrzeni publicznej terenu w obrębie działek budowlanych oraz montażem obiektów małej architektury w T. przy ul. [...]na działkach nr 2/1 i 2/2. Do zakończenia całości inwestycji objętej ww. zgłoszeniem pozostał montaż dwóch koszy na śmieci zakotwionych w podłożu. Ponadto, podczas oględzin stwierdzono, że w centralnej części utwardzonego frezem asfaltowym terenu zlokalizowane są miejsca postojowe dla samochodów osobowych w ilości 10 sztuk, w tym jedno miejsce dla osoby niepełnosprawnej. Miejsca postojowe na utwardzonej nawierzchni terenu wydzielone zostały liniami o szerokości ok. 10 cm farbą. Miejsca postojowe zajmują teren o powierzchni ok. 26,0 m x 5,00 m i usytuowane są w odległości: ok. 12,00 m od krawężnika przy wjeździe na działkę od strony ul. [...], ok. 15,60 m od krawędzi ul. [...], ok. 6,60 m od budynku mieszkalnego usytuowanego w granicy działki nr 2/2, ok. 7,60 m od betonowego ogrodzenia działki nr 1. Miejsce dla osoby niepełnosprawnej posiada wymiary 3,60 m x 5,0 m. Pozostałe miejsca postojowe posiadają wymiar: szerokość ok. 2,56 m - 2,60 m i długość 5,0 m. Dojazd do miejsc postojowych odbywa się poprzez istniejący zjazd z drogi krajowej nr [...] utwardzony kostką betonową. Na istniejącym betonowym słupie energetycznym usytuowanym na terenie utwardzonym w pobliżu wjazdu na działkę umieszczona jest tablica z napisem "Miejsca postojowe".

Roboty budowlane związane z wydzieleniem miejsc postojowych wykonane zostały na podstawie przyjętego przez Starostę [...] pismem z dnia [...]r., nr [...]zgłoszenia 2/2 zgodnie z przeznaczeniem i prawem.

Pismem z dnia 12 maja 2014 r. Wójt Gminy O. poinformował PINB, że w obrębie działek nr 2/2 i 2/1 zamontowane zostały kosze na śmieci. Jednocześnie przesłał dokumentację fotograficzną potwierdzającą istnienie od wielu lat dwóch bram wjazdowych na posesjach usytuowanych pomiędzy ulicami [...] i [...], tj. zdjęcia bramy wjazdowej z furtką do posesji przy ul. [...] (własności G. T.) od strony ul. [...] i zdjęcie istniejącego jeszcze słupka bramy wjazdowej od strony ul. [...]do posesji przy ul. [...] (działki nr 2/1 i 2/2). Jedno ze zdjęć dotyczy rowu przyrożnego przy ul. [...] kończącego się na działce nr 2/1.

Decyzją z dnia [...]r., nr [...], znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T., działając na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie zgodności wykonania robót budowlanych z przyjętym zgłoszeniem z dnia [...] r., nr [...], polegających na utwardzeniu powierzchni terenu w obrębie działek budowlanych nr 2/1 i 2/2 położonych w T. przy ul. [...] i montażu obiektów małej architektury oraz zgodności wykonania robót budowlanych z przyjętym zgłoszeniem z dnia [...]r., nr [...], polegających na wydzieleniu 10 miejsc postojowych dla samochodów osobowych na placu utwardzonej powierzchni terenu w obrębie ww. działek.

Po analizie zgromadzonych dokumentów oraz po przeprowadzonych oględzinach na terenie wymienionej inwestycji organ I instancji stwierdził zgodność wykonania robót budowlanych z przyjętym zgłoszeniem z dnia [...]r., nr [...]i niezgodność wykonania robót budowlanych z przyjętym zgłoszeniem z dnia [...] r., nr [...], przy czym uznał, że niezgodność nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.).

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła G. T., zarzucając jej naruszenie art. 28 w z w z art. 29 ust. 1 pkt 10 oraz art. 30 ust. 1 pkt 4 i art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 ust 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, poprzez przyjęcie, że roboty budowlane związane z zagospodarowaniem terenu oraz montażem obiektów malej architektury na działkach nr 2/1 i 2/2 położonych w T. przy ul. [...] nie prowadzą do budowy parkingu i tym samym nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę oraz, że wykonane zostały zgodnie ze zgłoszeniem, a nadto naruszenie art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia wydanej decyzji. Odwołująca podniosła, że organ błędnie przyjął, iż roboty nie prowadzą do wykonania parkingu oraz, że nie wymagały one pozwolenia na budowę. Dalej zarzuciła, że na działce parkuje średnio 30 samochodów, miejsce parkingowe dla osoby niepełnosprawnej nie zostało oznaczone, a organ nie zbadał wpływu użytego materiału budowlanego na zdrowie ludzi.

Postanowieniem z dnia [...]r. [...]WINB zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowych oględzin celem przeprowadzenia pomiaru odległości wydzielonych miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży oraz zweryfikowania tego, czy wydzielone miejsca postojowe posiadają odpowiednie spadki.

Oględziny zostały przeprowadzone w dniu [...]r. z udziałem G. T., jej pełnomocnika, Wójta Gminy O. oraz przedstawiciela GDDKiA. W ich trakcie stwierdzono, że teren jest utwardzony destruktem asfaltowym (frezem), wydzielone miejsca postojowe są zlokalizowane w odległości: 24,79 m i 31,15 m od ściany z oknem pomieszczenia mieszkalnego budynku G. T.; 28,97 m od ściany z oknem w kuchni letniej w budynku gospodarczym odwołującej; 28,16 i 31,05 m od ściany z oknami w budynku mieszkalnym przy ul. [...]; nieużytkowany budynek mieszkalny usytuowany w granicy działki nr 2/2 posiada ścianę pełną od strony miejsc postojowych zlokalizowaną w odległości ok. 6,60 m od ww. miejsc. Teren, na którym zlokalizowane są miejsca parkingowe ma naturalne nachylenie w kierunku północnym, tj. w stronę ul. [...], ponadto teren działek nr 2/1, 2/2 ma nachylenie od strony wschodniej i zachodniej tworząc miejscowe niewielkie obniżenie.

[...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2, art. 81, art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, decyzją z dnia [...]r., nr [...], po rozpatrzeniu ww. odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, uznając rozstrzygnięcie PINB w T.za prawidłowe.

Organ odwoławczy wskazał przede wszystkim, że zarówno roboty budowlane polegające na utwardzaniu powierzchni terenu na działkach budowlanych, jak i na budowie miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie, podlegają jedynie obowiązkowi zgłoszenia, nie zaś pozwolenia na budowę, co wynika z treści art. 29 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 oraz art. 29 ust. 1 pkt 10 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. [...]WINB podzielił również pogląd, że roboty polegające na utwardzeniu terenu, montażu ławek i koszy na śmieci oraz urządzeniu pasa zieleni zostały przeprowadzone zgodnie ze zgłoszeniem, co znalazło potwierdzenie w czasie oględzin przeprowadzonych w dniach [...] r., [...] r. oraz [...]r. Dalej wskazał, że wydzielenie 10 miejsc postojowych, w istocie wymalowanie ich farbą na utwardzonym gruncie, zostało przeprowadzone z pewnym odstępstwem od zgłoszenia polegającym na zmianie faktycznych odległości miejsc postojowych od granic działki w stosunku do projektowanych, jednakże zmiany te nie naruszają zdaniem organu wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 r., nr 75 poz. 690 z póżn. zm.). Dodatkowo wyjaśniono, że organy nadzoru budowlanego nie posiadają żadnych kompetencji ustawowych do zobowiązywania właściciela danego terenu do wykorzystywania go w konkretny sposób, ustawiania określonych znaków drogowych, parkowania na działce jedynie pewnej liczby samochodów, bądź czynienia tego jedynie na określonym miejscu. Dopiero w momencie wydzielenia na działce miejsc postojowych np. poprzez ich wymalowanie farbą organy nadzoru budowlanego uprawnione będą do kontroli tego, czy wydzielone miejsca postojowe spełniają normy wymiarowe oraz odległościowe w myśl przepisów Działu II rozdziału 3 ww. rozporządzenia. Obecnie istniejące miejsca postojowe wymogi takie spełniają. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego użytych materiałów budowlanych (kruszywa) stwierdzono, że producent przeprowadzał badania laboratoryjne w toku zakładowej kontroli produkcji wykorzystanych wyrobów budowlanych, zaś odwołująca nie wskazała żadnych uzasadnionych powodów, dla których użyte materiały miałyby nie spełniać wymaganych parametrów.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję wniosła G. T.ponawiając dotychczasową argumentację. Zaskarżonej decyzji zarzucono ponadto naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym niewyjaśnienie czy do utwardzenia działek gruntu nr 2/1 oraz nr 2/2 usytuowanych w T. przy ul. [...] użyto kruszywa, które spełniało normę PN-EN 13242 oraz inne wymagania prawa budowlanego i ochrony środowiska, nadto niewyjaśnienie czy na działkach nr 2/1 i 2/2 usytuowanych w T. przy ul. [...] faktycznie nie podjęto działań zmierzających do wybudowania parkingu; a także niewyjaśnienie przyczyn, z powodu których organ uznał, iż faktycznie zastosowane kruszywo spełniało wszelkie normy, przy całkowitym nieodniesieniu się do dołączonej przez skarżącą dokumentacji fotograficznej, z której wynikało, iż zostało zastosowane kruszywo inne, niż zadeklarowane. Dodatkowo zrzucono naruszenie art. 78 § 1 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a., polegające na nieprzeprowadzeniu zawnioskowanego przez skarżącą dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia czy kruszywo faktycznie zastosowane na działkach nr 2/1 i 2/2 spełnia normę PN-EN 13242 oraz inne wymagania prawa budowlanego, pomimo istniejących uzasadnionych wątpliwości w tym zakresie i ciążącemu na organie II instancji na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz naruszenie art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie czy podjęte przez Gminę O. działania zmierzały faktycznie do budowy parkingu.

W konsekwencji tych zarzutów skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, a nadto zasadzenia kosztów postępowania. Dodatkowo zażądała na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przeprowadzenia dowodów uzupełniających ze wskazanych w uzasadnieniu dokumentów na okoliczność ustalenia, iż przedmiotowe roboty prowadziły do budowy parkingu i tym samym wymagały uzyskania pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, a tylko pod tym względem podlega ona kontroli w postępowaniu sądowym zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647). Stosownie bowiem do art. 1 ust. 1 powołanej ustawy sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd nie stwierdził natomiast, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, obligujących do uwzględnienia skargi, mimo rozważenia w toku podjętych czynności rozpoznawczych przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej właściwy w sprawie, tzn. działający zgodnie z przyznaną mu przepisami ustrojowymi, materialnymi i procesowymi kompetencją jest zobligowany do załatwienia sprawy w sposób w tym przepisie określony, a mianowicie decyzją rozstrzygającą sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończącą sprawę w danej instancji.

Rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty następuje poprzez konkretyzację uprawnienia lub obowiązku podmiotu, legitymowanego wg kryteriów ustalonych w art. 28 i art. 29 k.p.a., którego sytuacja prawna zostaje skutkiem tego ukształtowana w inny sposób. Każda ingerencja w sferę prawną podmiotu przez organ działający w warunkach wcześniej wskazanych może odbywać się wyłącznie na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego odpowiedniej rangi, do stosowania których uprawniony jest organ prowadzący postępowanie i posiadający kompetencję orzeczniczą (decyzyjną). Ustawodawca dopuścił jednak inny tzn. niemerytoryczny sposób załatwiania sprawy administracyjnej określając jego warunki m.in. w przepisie art. 105 § 1 k.p.a. Przepis ten nakazuje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w całości albo w części, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono w całości albo w części bezprzedmiotowe.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem i niekwestionowanymi poglądami nauki bezprzedmiotowość postępowania wynika z braku jednego z elementów materialnego stosunku prawnego, a poprzez to oznacza niemożność skonkretyzowania prawa lub obowiązku określonego podmiotu, która obliguje do zakończenia postępowania w sprawie administracyjnej w inny sposób niż poprzez wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (np. W. Dawidowicz: Postępowanie administracyjne, Warszawa 1983 r.; wyrok NSA z dnia 16 grudnia 1996 r., sygn. art. SA/Ka 2493/95 niepubl.). Oznacza ona brak legalnej możliwości ingerowania właściwego organu w sferę prawną jednostki.

W doktrynie i judykaturze rozróżnia się aspekt podmiotowy bezprzedmiotowości, dotyczący sfery podmiotowej danej sprawy administracyjnej (np. strony, organu) i aspekt przedmiotowy, dotyczący szeroko rozumianego przedmiotu sprawy. Jednym z przypadków bezprzedmiotowości postępowania o charakterze przedmiotowym będzie sytuacja polegająca na tym, że właściwy organ w okolicznościach faktycznych istniejących w konkretnym przypadku nie ma podstaw prawnych do działania w formach władczych w sposób merytoryczny.

Zwrócić przy tym należy uwagę, że w postępowaniu administracyjnym organy administracji publicznej podporządkowane są ustrojowej zasadzie praworządności zawartej w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 6 k.p.a., która w sposób bezwzględny wymaga od nich działania na podstawie przepisów prawa.

W tych okolicznościach istotne jest, że stwierdzona przez organy właściwe instancyjnie bezprzedmiotowość odnosi się do postępowania prowadzonego w sprawie zgodności wykonania robót budowlanych z przyjętym zgłoszeniem z dnia [...] r., nr [...], polegających na utwardzeniu powierzchni terenu w obrębie działek budowlanych nr 2/1 i 2/2 położonych w T. przy ul. [...] i montażu obiektów małej architektury oraz zgodności wykonania robót budowlanych z przyjętym zgłoszeniem z dnia [...]r., nr [...], polegających na wydzieleniu 10 miejsc postojowych dla samochodów osobowych na placu utwardzonej powierzchni terenu w obrębie ww. działek.

Czynności wyjaśniające podjęte w toku postępowania przez właściwy w sprawie organ, których prawidłowości Sąd nie kwestionuje, nie doprowadziły do dokonania takich ustaleń faktycznych, które umożliwiłyby organowi administracji publicznej zastosowane - w sposób legalny - dyspozycji uwzględnionej w normie prawa materialnego, istniejącej w obowiązującym porządku prawnym.

Z materiału zebranego w sprawie wynika w sposób jednoznaczny, że na przedmiotowych nieruchomościach wykonane zostały roboty budowlane polegające na utwardzaniu powierzchni terenu na działkach budowlanych, jak i na budowie miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie. Konsekwencją zakwalifikowania tego rodzaju robót jako roboty budowlane w rozumieniu ustawy - Prawo budowlane, była konieczność zgłoszenia zamiaru ich realizowania właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej w sposób określony w przepisie art. 30 ust. 2 i ust. 3 wskazanej powyżej ustawy. Możliwość legalnego rozpoczęcia robót budowlanych objętych wymogiem zgłoszenia ustawodawca uzależnił od niewniesienia przez organ właściwy w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, sprzeciwu w drodze decyzji (art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane) i przystąpienia do ich realizowania przed upływem dwóch lat określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia.

Z akt sprawy wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że inwestor - Gmina O. w sposób prawidłowy dokonał w dniu [...]r. oraz w dniu [...]r. czynności zgłoszenia zamierzonych robót budowlanych, a zgłoszenia te zostały przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej przyjęte bez sprzeciwu, co wynika wprost z treści znajdujących się w materiale sprawy zaświadczeń.

W toku podjętych w sprawie czynności wyjaśniających organy nie stwierdziły naruszenia prawa przy realizowaniu opisanych powyżej robót budowlanych.

Sąd podziela również ocenę przyjętą w sprawie przez organy obydwu instancji, że roboty polegające na utwardzeniu terenu, montażu ławek i koszy na śmieci oraz urządzeniu pasa zieleni zostały przeprowadzone zgodnie ze zgłoszeniem, co znalazło potwierdzenie w czasie oględzin przeprowadzonych w dniach [...]r., [...]r. oraz [...]r. Zgodzić się również należy ze stanowiskiem organów administracji, że wydzielenie 10 miejsc postojowych, w istocie wymalowanie ich farbą na utwardzonym gruncie, zostało przeprowadzone z pewnym odstępstwem od zgłoszenia polegającym na zmianie faktycznych odległości miejsc postojowych od granic działki w stosunku do projektowanych. Zaplanowana odległość to 7,0 m od działki skarżącej oraz od 8,0 m do 10,0 m od granicy z działką 3/5, natomiast faktyczna odległość to 7,60 m od granicy z działką skarżącej oraz od 6,60 m do 7,60 m od granicy działką nr 3/5. Organy słusznie zdaniem Sądu uznały, iż zmiany te nie naruszają wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich użytkowanie, gdyż miejsca postojowe zostały zlokalizowane z zachowaniem wymaganych odległości od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi określonych (§19 ust. 1 pkt 2 rozp. warunków technicznych.) oraz od granic działki (§ 19 ust. 2 pkt 2 rozp. warunków technicznych.). Stanowiska postojowe mają nawierzchnię utwardzoną ze spadkiem w stronę ul. [...], co winno zapewnić spływ wody (§ 21 ust. 2 rozp. warunków technicznych.) oraz zachowano normatywne wymiary tych stanowisk: szerokość ok. 2,56 m do 2,6 m wobec wymaganej minimalnej szerokości 2,3 m oraz długość 5,0 m, a więc tak jak w § 21 ust. 1 rozp. warunków technicznych. Zgodne z przepisami jest również miejsce postojowe dla osoby niepełnosprawnej - 3,6 x 5,0 m. Odnosząc się z kolei do zarzutu skarżącej dotyczącego użytych materiałów budowlanych (kruszywa), Sąd podzielił w tej mierze stanowisko organu odwoławczego, iż skarżąca nie wskazała żadnych uzasadnionych powodów, dla których użyte materiały miałyby nie spełniać wymaganych parametrów, poza tym producent przeprowadzał badania laboratoryjne w toku zakładowej kontroli produkcji wykorzystanych wyrobów budowlanych.

Zasadne są również stwierdzenia organu odwoławczego dotyczące kompetencji organów nadzoru budowlanego i legalnej możliwości stosowania w podejmowanych czynnościach - ustawowo określonych - wyłącznie przepisów ustawy - Prawo budowlane i przepisów aktów wykonawczych wydanych z jej upoważnienia. Dodatkowo należy też wyjaśnić, że organy orzekające w postępowaniu instancyjnym prawidłowo wskazują w uzasadnieniach podjętych w sprawie decyzji na możliwość skorzystania wyłącznie z instytucji prawa cywilnego w przypadkach ograniczania prawa do korzystania z nieruchomości.

Zdaniem Sądu podzielającego ocenę przyjętą przez organy właściwe instancyjnie w tej sprawie, w okolicznościach ustalonych w toku postępowania i wobec oznaczenia przedmiotu sprawy, brak było podstaw do interwencji organu nadzoru budowlanego. Konsekwencją braku możliwości merytorycznego orzekania w sprawie przez organ nadzoru budowlanego była konieczność zakończenia postępowania w inny sposób, tzn. poprzez orzeczenie niemerytoryczne, czyli umarzające postępowanie.

Podsumowując, w ocenie Sądu, organy prowadzące postępowanie prawidłowo ustaliły stan faktyczny i prawny sprawy oraz dokonały właściwej wykładni przepisów prawa, co uzasadniało umorzenie postępowania, a tym samym bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa - stosownie do przepisu art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

sw