Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 822/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 01 grudnia 2017r. sprawy ze skargi [...] A. sp. z o.o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016r. 1. oddala skargę 2. odmawia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] lipca 2017r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję w sprawie określenia skarżącej wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016r. w kwocie 724.441,00zł.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż Spółka złożyła na rok 2016 trzy deklaracje na podatek od nieruchomości dotyczące trzech posiadanych przez Spółkę działek, położonych w R. , tj. działki nr [...] i 198/57. Zadeklarowany podatek wynosił 0zł. Brak jest w deklaracjach danych zarówno co do powierzchni budynków jak i wartości budowli. W części dotyczącej informacji o zwolnieniach podatkowych Spółka wskazała art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017r., poz. 1785 j.t.) – dalej "u.p.o.l.".

Dane wykazane w deklaracjach zasadniczo odbiegają od wartości udowodnionych w przeprowadzonym za 2015r. postępowaniu podatkowym. Spółka pomimo wezwania nie złożyła korekty deklaracji.

Na nieruchomości znajdują się budynki, które według pozwolenia na użytkowanie, wydanego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego

w R. z [...] grudnia 2009r. posiadają następujące przeznaczenie, tj. hala przygotowywania i schładzania cebuli (myjnia i budynki produkcyjno magazynowe), hala sortowni cebuli z łącznikiem bez części socjalno - bytowej (magazyn wyrobów gotowych, sortownia, suszarnia, magazyn odpadów) oraz waga samochodowa współzależna z budynkiem portierni. Ponadto z dniem [...] grudnia 2009r. oddano do użytkowania następujące budowle: instalację przeciw pożarową i zbiornik przeciw pożarowy naziemny, instalację gazową ze zbiornikiem podziemnym w hali sortowni cebuli, 4 zbiorniki podziemne, instalację gazową ze zbiornikiem podziemnym na gaz płynny na hali sortowni cebuli oraz wewnętrzną sieć kanalizacyjną sanitarną

i technologiczną.

Organ podatkowy powołał biegłych rzeczoznawców w celu określenia wartości budowli i powierzchni budynków należących do podatnika, usytuowanych na działkach 108/49, 108/55 i 108/57. Do opodatkowania za 2016r. przyjęto powierzchnię użytkową budynków na podstawie danych z operatu, zaś wartość budowli na podstawie danych z operatu (budowle: oświetlenie terenu, ogrodzenie) i ewidencji środków trwałych Spółki (budowle :drogi wewnętrzne i place utwardzone, instalacja p.poż., waga samochodowa, sieć wodno-kanalizacyjna).

Spółka na mocy decyzji Marszałka Województwa z [...] stycznia 2013r. została uznana za grupę producentów rolnych w grupie "owoce, warzywa", a tym samym wpisana do rejestru grup producentów rolnych.

W odwołaniu zarzucono naruszenie prawa procesowego: a) art. 121 § 1

w związku z art. 122 w związku z art. 180 § 1 , art. 187 § 1 i art. 190 § 1 i 2 ustawy

z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017r., poz. 201 j.t.) – dalej "O.p.", b) art. 197 § 1 O.p. w związku z art. 156 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016r., poz. 2147 j.t.) - dalej "u.g.n." poprzez wykorzystanie jako dowodu w niniejszej sprawie operatu szacunkowego sporządzonego przez biegłego rzeczoznawcę w dniu [...] stycznia 2015r. i oparcie na nim przeważającej części ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy zgodnie z treścią art. 156 ust. 3 u.g.n. operat ten w dniu wszczęcia postępowania nie mógł być wykorzystany do celu, do którego został sporządzony, z uwagi na upływ okresu 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, c) art. 288 § 1 i 2 w związku z art. 282b § 1 w związku z art. 288 § 1 pkt 2 i § 2 O.p., poprzez dokonanie oględzin nieruchomości w oparciu o postanowienie Prokuratora Rejonowego w R. podczas, gdy

w stosunku podatnika organ nigdy nie wszczął kontroli podatkowej, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że powyższa procedura nie miała zastosowania w toku posterowani podatkowego, d) art. 122 O.p. poprzez zaniechanie dokładnego zbadania stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, że Grupa prowadzi działalność gospodarczą, a nieruchomości będące przedmiotem opodatkowania przeznaczone są do prowadzenia działalności przetwórczej, e) art. 187 § 1 O.p. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całości zebranego materiału dowodowego i uczynienie przedmiotem rozstrzygnięcia jedynie faktów, z których organ podatkowy wyinterpretował, iż podatnik prowadzi działalność gospodarczą, tj. faktu zarejestrowania Spółki jako podatnika podatku od towarów i usług oraz faktu podlegania podatkowi dochodowemu od osób prawnych, podczas gdy z całości zebranego materiału wynika, że działalność prowadzona przez podatnika, adekwatnie do widniejącego w KRS wpisu PKD, ma charakter działalności rolniczej, f) art. 121 § 1 O.p. poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania podatkowego w sposób naruszający zasadę in dubio pro tributario, przejawiające się w nie merytorycznej i nie popartej żadnymi konkretnymi argumentami analizie charakteru prowadzonej działalności przez Grupę, g) art. 125 § 1 O.p. poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania podatkowego w sposób mało wnikliwy i pobieżny, co w konsekwencji doprowadziło organ do wniosku , iż podatnik prowadzi działalność gospodarczą - przetwórczą, podczas, gdy magazynowanie produktów rolnych oraz ich konfekcjonowanie mieści się w definicji działalności rolniczej, 2. prawa materialnego: art. 7 ust. 1 pkt 13 u.p.o.l., poprzez przyjęcie, że faktyczne wykorzystanie budynków przez Grupę polega na prowadzeniu w nich działalności gospodarczej, podczas, gdy budynki wykorzystywane są zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz.U. z 2000r.,

poz. 983 ze zm.), w celu "przechowywania, konfekcjonowania i standaryzacji grupy produktów" przez co podlegają zwolnieniu od podatku, b) art. 2 oraz art. 3 ust. 1 ustawy o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw, poprzez przyjęcie, że Grupa jako zarejestrowany podatnik podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób prawnych, wykonuje wyłącznie działalność gospodarczą, gdyż w przeciwnym razie nie podlegałaby ww. opodatkowaniu, a zatem budynki wskazane w decyzji związane są z działalnością gospodarczą przez sam fakt ich posiadania i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, podczas gdy Grupa producentów rolnych z mocy ustawy prowadzi działalność jako przedsiębiorca mający osobowość prawną, a zatem jako grupa wykonuje działalność określoną w art. 2 stawy o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw oraz korzysta z praw i obowiązków nadanych grupie, c) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez jego niewłaściwą subsumcję albowiem dla stanu faktycznego, w którym budynki wykorzystywane są "na prowadzenie działalności w zakresie sprzedaży produktów lub grup produktów wytworzonych w gospodarstwach członków grupy lub w zakresie określonym w art. 4 ust. 2 ustawy o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw, zgodnie z jej aktem założycielskim" zastosowanie znajduje regulacja określona w art. 7 ust. 1 pkt 13 u.p.o.l., d) art. 17 ust. 1 ustawy z dnia

20 sierpnia 1997r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. z 2017r., poz. 700 j.t.) – dalej "KRS", poprzez całkowite pominięcie treści wpisów dotyczących przedmiotu działalności podatnika oraz w szczególności nie podważenie domniemania prawdziwości materialnej danych ujawnionych w KRS, z których wynika, że Grupa prowadzi działalność rolniczą, e) błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na przyjęciu, iż z zeznań świadków wynika, że budynki stanowiące własność Spółki były wykorzystywane na działalność gospodarczą - przetwórczą, podczas gdy zeznania świadków jednoznacznie wskazują, iż obiekty przeznaczone są dla celów magazynowania produktów w odpowiednich warunkach atmosferycznych oraz ich konfekcjonowaniu, a w budynkach nie odbywa się przetwarzanie płodów rolnych celem wytworzenia innych produktów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dla potrzeb opodatkowania podatkiem o nieruchomości za 2016r. przyjął stan faktyczny, ustalony i udowodniony w postępowaniu podatkowym za 2015r. Posłużył się przy tym dowodami zebranymi w poprzednio prowadzonych postępowaniach podatkowych, które stanowiły źródło i podstawę wydanych wówczas rozstrzygnięć. Akta wskazują nadto, że w 2016r. stan gruntów w R. i znajdujących się na nich obiektów nie uległ zmianie.

W związku z tym, że Spółka w złożonych informacjach za 2016r. nie wykazała żadnych danych w zakresie podstaw opodatkowania, nie skorygowała informacji na wezwanie organu podatkowego, do wymiaru podatku od nieruchomości za 2016r. przyjęto dane

z roku 2015.

Główną osią sporu jest to czy w stanie faktycznym sprawy A. może korzystać ze zwolnienia przedmiotowego określonego w art. 7 ust. 1 pkt 13 u.p.o.l. Organ odwoławczy stwierdza brak podstaw do zastosowania zwolnienia określonego

w art. 7 ust. 1 pkt 13 u.p.o.l. albowiem Spółka nie spełnia ku temu przesłanek. Zwolnienie ma zastosowanie wyłącznie do grup producentów rolnych wpisanych na podstawie ustawy z dnia [...] września 2000r. o grupach producentów rolnych i ich związkach (...) do rejestru prowadzonego na podstawie tej ustawy (art. 9) i zwolnienie nie obejmuje grup producentów utworzonych i wpisanych do rejestrów w oparciu o inne akty prawne. Skoro Spółka na mocy decyzji Marszałka Województwa W.

z [...] stycznia 2013r. posiadała status organizacji producentów w grupie produktów i nie figurowała w rejestrze grup producentów rolnych zarejestrowanych w województwie wielkopolskim na podstawie ustawy o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw, to nie może korzystać ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 13 u.p.o.l. albowiem nie spełnia przesłanek warunkujących możliwość korzystania z tego zwolnienia. Poza tym, nie jest działalnością rolniczą sytuacja w której Grupa nabywa do dalszej odsprzedaży produkty innych podmiotów w tym z innych krajów. Powyższe oznacza równocześnie, że

w stanie faktycznym sprawy nieruchomość znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy. Spółka jest przedsiębiorcą wpisanym z dniem [...] lipca 2007r. do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym. Organ uznał, że dowody, na które wskazuje A. w odwołaniu, tj. dowody z zeznań świadków, dowód z opinii biegłego rzeczoznawcy i oględzin nieruchomości zostały zebrane w toku postępowania podatkowego i podlegały ocenie przez organy podatkowe I i II instancji, a także sądy administracyjne. Nie stwierdzono naruszenia przepisów prawa procesowego przy ich gromadzeniu.

A. utrudniała dostęp do przedmiotów opodatkowania, ignorowała wezwania organu podatkowego o okazanie m.in. ewidencji środków trwałych, mimo wezwania nie podała wartości budowli.

Ponieważ podatnik nie określił wartości budowli i nie podał powierzchni budynków powołany przez organ podatkowy biegły rzeczoznawca wartości te ustalił

w operacie szacunkowym. Skoro jak ustalono w 2016r. na nieruchomości stan obiektów budowlanych nie uległ zmianie w stosunku do 2015r. dane wynikające z operatu pozostają dalej aktualne i nie można powiedzieć, że są wadliwe. W kwestii dotyczącej charakteru prowadzonej przez Spółkę działalności i faktycznego przeznaczenia budynków organ uznał, że nie jest trafne twierdzenie, iż zlekceważono dowody świadczące, zdaniem Skarżącej, o wykorzystaniu nieruchomości na cele rolnicze, tj. danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym, zeznań świadków z których jednoznacznie wynika faktyczny sposób wykorzystania budynków - w budynkach odbywa się magazynowanie płodów rolnych, układanie w pęczki natki pietruszki, pakowanie kapusty pekińskiej, segregacja oraz układanie owoców i warzyw, oddzielanie uszkodzonych i zgniłych owoców i warzyw, schładzanie cebuli, mycie owoców i warzyw. Według Spółki jest to działalność rolnicza nastawiona na odpowiednie przygotowanie owoców i warzyw do sprzedaży oraz dostosowania produkcji rolnej do warunków rynkowych. Powołano się na art. 2 ust. 2 ustawy z dnia

15 listopada 1984r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2017r., poz. 1892 j.t.) jak i w art. 1 a

ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., art. 1a ust. 2 pkt 1 u.p.o.l.; i stwierdził, że działalność nie może być uznana za rolniczą. Całokształt materiału dowodowego świadczy jednoznacznie, iż Spółka A. prowadzi typową działalność gospodarczą. Budynki nie służą wyłącznie działalności rolniczej. Według Spółki o jej działalności rolniczej świadczy jedynie fakt, że zajmuje się takimi produktami jak uprawy rolne

i sadownicze. Tymczasem z materiałów dowodowych wynika, że profil działalności Spółki na spornych gruntach od samego początku nastawiony jest i polega na skupie tych towarów a następnie ich sprzedaży hurtowej. W halach magazynowane są płody rolne, w tym także pochodzące z gospodarstw rolnych członków Grupy, ale nabyte przez Spółkę. W odniesieniu do zgłoszonej przez Spółkę okoliczności, że na działce oznaczonej nr [...] znajduje się hala magazynowa warzyw (hala nr [...]), gdzie przechowywane są płody rolne wytworzone w gospodarstwie rolnym podatnika zauważyć, iż na gruntach tej działki, sklasyfikowanej w ewidencji gruntów i budynków jako inne tereny zabudowane Bi, znajduje się budynek który składa się wyłącznie

z 16 pomieszczeń magazynowych z korytarzami komunikacyjnymi o pow. łącznej 15.341,64 m kw. Z zeznań świadków wynika, że budynek ten służy głównie do magazynowania owoców i warzyw. Przechowywane są tam nadto skrzynie i palety. Jedynie w okresie wzmożonych zamówień dostawiane są dodatkowe stanowiska pracy. Pozostałe obiekty położone na sąsiadujących działkach to budynki w których pracują zatrudnieni pracownicy produkcyjni, gdzie odbywa się sortowanie, obieranie

i pakowanie warzyw i owoców, przy użyciu stosownych linii i maszyn. Co do działki

nr [...] , sklasyfikowanej w ewidencji gruntów i budynków jako grunty rolne zabudowane o pow. 0,7533ha stwierdził, że zajęte zostały przez przedsiębiorcę na działalność gospodarczą. W związku z tym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Na działce tej znajdują się : budynek produkcyjno - magazynowy

z częścią socjalną (nr [...]), budynek portierni (nr [...]), waga samochodowa (nr [...]) oraz budowle. W budynku tym znajduje się sortownia warzyw, obieralnia cebuli a także pomieszczenia socjalne , warsztaty, magazyny paliwa, folii, magazyn elektryka.

W stanie faktycznym uznano również, że nie przysługuje Spółce preferencyjna stawka podatkowa z tytułu zajęcia budynków lub ich części na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanych materiałem siewnym. Strona pomimo posiadania z dniem [...] października 2010r. wpisu do rejestru działalności regulowanej przedsiębiorców dokonujących obrotu materiałem siewnym w żaden sposób nie udowodniła, że taką działalnością faktycznie się zajmuje. Ustalono , że rejestr do którego wpisano Grupę przestał obowiązywać z dniem [...] lipca 2013r. a Spółka nie dokonała zgłoszenia o nowy wpis przedsiębiorców na podstawie art. 84 ustawy z dnia 9 listopada 2012r. o nasiennictwie (Dz.U. z 2017r., poz. 633 j.t.) i tym samym nie widnieje w ewidencji przedsiębiorców prowadzących obrót materiałem siewnym. Przeprowadzone oględziny nieruchomości a także zeznania świadków pozwoliły na stwierdzenie, że budynki lub ich części nie były zajęte na obrót materiałem siewnym.

W odniesieniu do wniosków dowodowych zawartych w odwołaniu organ

II instancji odmówił ich przeprowadzenia, gdyż było to zbędne do ustalenia stanu faktycznego w sprawie.

W skardze zarzucono naruszenie art. 122 w zw. z art. 180 § 1 w zw.

z art. 187 § 1 w zw. z art. 121 § 1 O.p., polegające na oparciu zaskarżonej decyzji na materiale dowodowym zebranym przez organ I instancji w sposób wadliwy i niepełny, przejawiającym się w de facto odstąpieniu od przeprowadzenia w sprawie postępowania dowodowego, nieprzeprowadzeniu dowodu z zeznań świadków, oględzin i opinii biegłego rzeczoznawcy, w tym dowodów wnioskowanych przez Spółkę,

a w konsekwencji na zaniechaniu podjęcia działań niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, albowiem praktycznie wszystkie dowody przeprowadzone w sprawie dotyczą okresu nieobjętego Decyzją Burmistrza oraz Decyzją SKO, tj. lat 2010-2013 oraz 2015 roku, i zostały pozyskane w postępowaniach podatkowych dotyczących tych okresów, podczas gdy wskazana decyzja dotyczy roku 2016, co ostatecznie doprowadziło do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w oparciu o stan faktyczny ustalony kilka lat przed okresem objętym decyzją, art. 187 § 1 i 2 O.p. polegające na poczynieniu przez organy podatkowe ustaleń w oparciu o dokumenty nieznajdujące się w aktach sprawy,

w zwłaszcza w zakresie ustaleń dotyczących nieuzyskania przez Spółkę wpisu do rejestru podmiotów prowadzących obrót materiałem siewnym, posiadania przez Spółkę statusu podatnika podatku od towarów i usług, uznania Spółki za grupę producentów owoców i warzyw, dat nabycia nieruchomości, procesów budowlanych prowadzonych przez Spółkę i oparcie się w tym zakresie przez organy podatkowe na dowodach przeprowadzonych w toku innych postępowań, art. 122 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 188 w zw. z art. 229 O.p. polegające na nieuwzględnieniu zgłoszonego w odwołaniu z dnia [...] stycznia 2017r. wniosku Spółki o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka A. B., A. S., A. N.. D. P., R. Ł., W. K., J. D. i M. M. oraz dowodu z przesłuchania w charakterze strony członków zarządu Skarżącego, tj. A. K. i T. W. na okoliczności ściśle związane z przedmiotem postępowania podatkowego, tj. charakteru działalności prowadzonej przez Spółkę, w tym działalności prowadzonej na nieruchomościach objętych niniejszym postępowaniem, a także w zakresie faktycznego przeznaczenia użytkowanych przez Spółkę gruntów, budynków oraz urządzeń znajdujących się na tych nieruchomościach, podczas gdy istniała potrzeba zgromadzenia dodatkowych informacji, a organ II instancji mógł uzyskać te informacje przeprowadzając wskazane dowody w ramach uzupełnienia materiału dowodowego, art. 121 § 1 w zw. z art. 187

§ 1 w zw. z art. 191 O.p. poprzez uznanie za udowodnione przez organ II instancji szeregu okoliczności dotyczących rodzaju działalności prowadzonej przez Spółkę

w 2016 oraz sposobu wykorzystywania nieruchomości objętych postępowanie podatkowym, tj. m.in. faktu prowadzenia przez Spółkę w 2016 roku działalności niebędącej działalnością rolniczą, prowadzenia przez Spółkę w 2016 roku sprzedaży towarów niebędących produktami wytworzonymi przez członków grupy producentów,

w oparciu o zeznania świadków dotyczące okresu 2010-2013, zeznania członka zarządu Spółki złożone w 2015 roku, operat szacunkowy sporządzony w styczniu 2015 roku, oględziny przeprowadzone w styczniu 2015 r., informację dotyczącą decyzji budowlanych wydawanych w 2015 roku, wykaz środków trwałych Skarżącego datowany na dzień [...] września 2013 r., protokół z kontroli przeprowadzonej w 2011 roku, a także nieznajdujące oparcia w żadnym dowodzie przeprowadzonym w niniejszym postępowaniu założeniu, że stan ustalony w toku poprzednich postępowań podatkowych nie uległ zmianie w stosunku do roku 2016; art. 197 § 1 O.p. w zw.

z art. 156 ust. 3 u.g.n. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na zebranym przez organ

I instancji materiale dowodowym, w skład którego wchodził m.in. operat rzeczoznawcy S. P. w dniu [...] stycznia 2015 r., podczas gdy zgodnie z treścią art. 156 ust. 3 u.g.n. operat ten zarówno w dniu wydania Decyzji Burmistrza, jak i Decyzji SKO nie mógł być wykorzystany do celu, w jakim został sporządzony z uwagi na upływ 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, art. 210 § 1 pkt 6 i 4 w zw. z art. 124 O.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób nieprzekonujący

i nierzetelny, ograniczający się do opisania stanu faktycznego stwierdzonego

w postępowaniu podatkowym dotyczącym lat 2010-2015 oraz zawarcia w nim ogólnych sformułowań o dalszym istnieniu takiego stanu faktycznego w 2016 roku, bez wskazania jakichkolwiek dowodów, które miałyby stanowić podstawę do sformułowania takich wniosków, co w konsekwencji uniemożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonej decyzji.

Poza tym naruszenie prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1 KRS poprzez jego niezastosowanie oraz nie obalenie domniemania prawdziwości danych ujawnionych

w KRS, z których wynika, że Spółka prowadzi działalność rolniczą; art. 3 w zw. z art. 36 pkt 6 KRS w zw. z art. 3 i 4 ust. 1 ustawy o grupach producentów rolnych i ich związkach poprzez uznanie, że fakt wpisania Spółki do KRS przesądza o prowadzeniu przez nią działalności gospodarczej, a nie rolniczej, podczas gdy ustawa o grupach producentów rolnych i ich związkach wprost dopuszcza możliwość funkcjonowania takiej grupy w formie spółki z o.o., art. 1a ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit b u.p.o.l. w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o grupach producentów rolnych i ich związkach poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że działalność prowadzona przez Spółkę nie stanowi działalności rolniczej, albowiem taką działalnością, zdaniem SKO, jest jedynie produkcja roślinna lub zwierzęca, podczas gdy taka interpretacja jest niewątpliwie zbyt wąska i niezgodna z wykładnią systemową, albowiem pozostaje w sprzeczności z istotą istnienia grup producentów rolnych.

Wniesiono o przeprowadzenie dowodu z wydruku z CEIDG dla "T. W. A.", na okoliczność zaprzestania prowadzenia działalności przez T. W.; o wstrzymanie wykonania decyzji, gdyż to wyrządzi Skarżącemu znaczną szkodę i spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków.

W odpowiedzi na skargę, wniesiono o jej oddalenie.

Oddzielnie złożono wniosek dowodowy z dokumentu w postaci załączonego wydruku decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia

[...] sierpnia 2017r., wydanej w sprawie o sygn. akt [...], na okoliczność wadliwości decyzji zaskarżonej w niniejszym postępowaniu, naruszenia przez organ

I instancji przepisów postępowania poprzez oparcie się na nieaktualnym materiale dowodowym, a w konsekwencji zasadności skargi z dnia [...] sierpnia 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066 - t.j.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369 - dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd takiego naruszenia się nie dopatrzył.

Na początek WSA uznał, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy i nie budził wątpliwości Sądu. Skarżąca nie zdołała skutecznie podważyć ustaleń, jakie legły u podstaw zaskarżonej decyzji.

Przede wszystkim należy stwierdzić, że postępowanie dowodowe

w sprawach podatkowych ma na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego

w kontekście określonej normy materialnego prawa podatkowego. Zasada zupełności materiału dowodowego z art. 187 § 1 O.p. nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia. Samo zgłoszenie wniosków dowodowych przez stronę nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia. Organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2010 r., II FSK 1313/08 i z dnia 5 listopada 2011 r. I FSK 1892/09).

Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem w samym sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji

i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa podatkowego.

Zasadnicza kwestią sporną, podobnie jak w rozliczeniu podatku od nieruchomości za 2015r., ocenioną w wyroku tut. Sądu z [...] lutego 2016r., I SA/Bd 1055/15, pozostaje to, czy przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości w 2016 roku były – stanowiące własność skarżącej - grunty, budynki

i budowle, położone w R.. Dla rozstrzygnięcia w tym zakresie konieczne jest odwołanie się do zapisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdzie w art. 2 ust 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017r.,

poz. 1785 j.t.) – dalej "u.p.o.l.". regulując przedmiot opodatkowania, ustawodawca przyjął, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty, budynki i ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ust 2 tego artykułu wskazano, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Ten ostatni przepis, wprowadzający wyłączenie z opodatkowania, koresponduje z treścią art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2017r., poz. 1892 j.t.), zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej, niż działalność rolnicza.

W art. 1a u.p.o.l. sformułowane zostały definicje legalne pojęć, którymi posługuje się ta ustawa. W tym kontekście, w ust. 1 pkt 6 określono, że "działalność rolniczą" w rozumieniu ustawy stanowi produkcja roślinna i zwierzęca, w tym również produkcja materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcja warzywnicza, roślin ozdobnych, grzybów uprawnych, sadownictwo, hodowla

i produkcja materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcja zwierzęca typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowla ryb. Natomiast w ust. 3 pkt 1 - 5 tego artykułu stwierdzono, że przez użyte w ustawie określenie "użytki rolne, lasy, nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione" rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków.

Zdaniem skarżącej, w zakresie opodatkowania gruntów, charakter prowadzonej przez nią działalności predestynuje ją do opłacania podatku rolnego.

W stanie faktycznym sprawy ustalono, że opodatkowane działki w 2016r. nie wchodzą już w skład gospodarstwa rolnego skarżącej, ponieważ nie stanowią one obszaru gruntu sklasyfikowanego w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne

Nie mniej, w ocenie Sądu, zapisy ewidencji gruntów nie miały w sprawie decydującego znaczenia co do sposobu opodatkowania gruntów. Nawet bowiem, gdy

z ewidencji gruntów i budynków wynikało, że nieruchomość stanowi użytki rolne, dla oceny, czy stanowi ona przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości czy podatkiem rolnym, istotne pozostawało ustalenie, czy pozostaje zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej.

W sprawie sporna pozostawała kwestia charakteru działalności prowadzonej przez Spółkę. Skarżąca w trakcie postępowania wielokrotnie powoływała się na okoliczność prowadzenia rolniczej działalności, którą oceniała przez pryzmat rolniczej działalności swoich wspólników, w tym udostępniania hal członkom grupy na potrzeby magazynowe, tudzież wskazywała, że sporna nieruchomość jest częścią gospodarstwa rolnego. Przy pierwszej argumentacji pomijała istotną okoliczność, że skarżąca, jako odrębna osoba prawna, posiada własny, niezależny od wspólników, status właściciela przedmiotowych nieruchomości. Warunki opodatkowania oceniane muszą być

w stosunku do skarżącej, a nie wspólników, w tym korzystanie przez nich z możliwości magazynowania płodów rolnych w pomieszczeniach skarżącej. Stąd, to nie działalność udziałowców, ale samej Spółki należało ocenić w świetle art. 1a ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Przy drugim argumencie, odnoszącym się do gospodarstwa rolnego prowadzonego przez skarżącą, której częścią składową – w jej ocenie - pozostawała sporna nieruchomość należy odwołać się także do oceny w świetle w.w. przepisu, ponieważ w świetle art. 1

i art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym przy pojęciu gospodarstwa rolnego jako obszaru gruntów, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy wyraźnie odwołano się do gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, ale z wyłączeniem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.

Ustalając charakter działalności skarżącej prowadzonej na przedmiotowej nieruchomości, organ zgromadził i przeanalizował dowody w latach poprzednich. Nie tylko, że na żadnym etapie postępowania za 2016r. skarżąca nie wskazała na czym polegały "istotne zmiany" stanu faktycznego, na jakie powołuje się, to ponadto nie odpowiedziała na żadne z wezwań jakie były do niej kierowane w ramach tego postępowania. Należy przypomnieć, że stosownie do art. 6 ust. 9 u.p.o.l., osoby prawne, jednostki organizacyjne oraz spółki niemające osobowości prawnej, jednostki organizacyjne Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, a także jednostki organizacyjne Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe są obowiązane: 1) składać,

w terminie do dnia 31 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku; 2) odpowiednio skorygować deklaracje jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia; 3) wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15. każdego miesiąca, a za styczeń do dnia 31 stycznia. W ust. 10 zapisano, iż obowiązek składania informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz deklaracji na podatek od nieruchomości, o którym mowa w ust. 6 i w ust. 9 pkt 1, dotyczy również podatników korzystających ze zwolnień na mocy przepisów niniejszej ustawy.

Powyższe oznacza, że ciężar argumentacji co do rzeczywistego stanu faktycznego obciąża podatnika. Organy, które powzięły wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji, w sytuacji, gdy podatnik nie przedstawia dowodów na zmianę sytuacji faktycznej, która legła u podstaw wcześniejszych decyzji podatkowych wydanych w trybie u.p.o.l. mogą powołać się na materiał dowodowy zebrany za wcześniejsze lata, gdyż stosownie do art. 180 § 1 O.p., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne

z prawem.

Nie ma wątpliwości, że wówczas zebrano materiał w postaci zeznań świadków i oględzin oraz uwzględnił zasady dotyczące opodatkowania podatkiem od towarów i usług (VAT) jak również podatkiem dochodowym od osób prawnych (CIT)

i związanej z tym kontroli organu podatkowego właściwego dla tych podatków. Z analizy materiału dowodowego wynikało, że działalność Spółki realizowana na spornych działkach nie miała charakteru działalności rolniczej. Okoliczność, że skarżąca zajmowała się produktami rolniczymi, warzywami i owocami, które przechowywała, konfekcjonowała, kupowała i sprzedawała, nie przyznaje jeszcze tej działalności przymiotu działalności rolniczej. Produkty pochodzące z gospodarstw rolnych jej udziałowców były przez Spółkę od nich kupowane. W pewnym zakresie produkty rolne skarżąca nabywała od innych podmiotów (także z innych państwa członkowskich UE). Zgodnie z art. 2 ust 1 pkt 1 ustawy o CIT, przepisów ustawy nie stosuje się do przychodów z działalności rolniczej, oprócz działów specjalnych produkcji rolnej, za które, zgodnie z art. 2 ust 3 uznaje się uprawy w szklarniach i ogrzewanych tunelach foliowych, uprawy grzybów i ich grzybni, uprawy roślin "in vitro", fermową hodowlę

i chów drobiu rzeźnego i nieśnego, wylęgarnie drobiu, hodowla i chów zwierząt futerkowych i laboratoryjnych, hodowla dżdżownic, hodowla entomofagów, hodowla jedwabników, prowadzenie pasiek oraz hodowla i chów innych zwierząt poza gospodarstwem rolnym. W świetle przywołanej definicji, działalność skarżącej nie spełnia warunków działalności będącej działem specjalnym produkcji rolnej. Gdyby działalność ta stanowiła działalność rolniczą, to w kontekście powołanego artykułu ustawy o CIT (skoro nie mamy do czynienia z działem specjalnym produkcji rolnej, co nie było sporne), skarżąca nie byłaby podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych.

Z zapisów Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że przedmiotem działalności skarżącej było przetwarzanie i konserwowanie owoców i warzyw, sprzedaż hurtowa owoców i warzyw, sprzedaż detaliczna owoców i warzyw prowadzona

w wyspecjalizowanych sklepach, uprawa warzyw, zbóż, roślin włóknistych, roślin przyprawowych i aromatycznych, winogron, drzew i krzewów owocowych, działalność wspomagająca produkcję roślinną, produkcja soków i warzyw, produkcja olejów

i pozostałych tłuszczów płynnych, transport drogowy towarów, magazynowanie

i przechowywanie pozostałych towarów, wynajem i dzierżawa pozostałych maszyn, urządzeń oraz dóbr materialnych, wynajem i dzierżawa maszyn i urządzeń rolniczych, pozostałe doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania, działalność związana z pakowaniem, zbieranie odpadów innych niż niebezpieczne, ich obróbka i usuwanie, przetwarzanie i unieszkodliwianie, działalność organizacji korekcyjnych i pracodawców, działalność pozostałych organizacji członkowskich gdzie indziej niesklasyfikowana. Niewątpliwie szeroko określony katalog czynności składających się na przedmiot działalności skarżącej, w zakresie działalności realizowanej na przedmiotowych działkach, nie w pełni odpowiada zakresowi czynności tworzących definicję "działalności rolniczej" zawartej w art. 1a ust 1 pkt 6 u.p.o.l. Tym samym zarzut naruszenia domniemania prawdziwości informacji wynikających z art. 17 ustawy o KRS jest bezzasadny, gdyż organy nie podważały, że taki zapis istnieje, jednak rozróżniły zapis formalny od faktycznego prowadzenia danej działalności, a po raz kolejny należy powtórzyć, że również A. nie wskazuje by na spornych działkach prowadzono produkcję rolną.

Ponieważ rzeczywiście wykonywana działalność gospodarcza nie musi odpowiadać czynnościom zgłoszonym do ewidencji działalności, organy w sprawie przeprowadziły dowód z przesłuchania świadków, pracowników skarżącej, zatrudnionych w różnych okresach na przestrzeni lat 2010 – 2014, którzy opisali wykonywane przez siebie czynności. Świadkowie ci, oświadczyli, że wykonywali różne prace np. pakowanie kapusty pekińskiej, obrabianie, w postaci usuwania zgniłych liści, np. kapusty, pietruszki, selera, segregowanie i sortowanie warzyw, ważenie, obieranie cebuli, mycie warzyw, pakowanie włoszczyzny przy wykorzystaniu maszyny do jej sortowania. Spółka czynności powyższych dokonywała także wykorzystując warzywa

i owoce sprowadzane z Grecji, Hiszpanii, Francji, Niemiec.

Obecnie Skarżąca kwestionując zasadność wykorzystania przez organ tych dowodów osobowych, nie przedstawiła żadnych argumentów, że ta działalność uległa zmianie. Nie przedstawiono też przekonujących argumentów przemawiających za tezą, że znacznie lepiej w charakterze działalności Spółki orientowali się zarządzający Spółką, niż jej pracownicy. Świadkowie byli przesłuchiwani wyłącznie na okoliczności, które zważywszy na wykonywane przez nich czynności, w pełni odpowiadały ich możliwościom postrzegania. Były to osoby niezainteresowane wynikiem postępowania w sprawie (czego nie można stwierdzić o członkach zarządu) i nie jest zrozumiałe, dlaczego mieliby zeznawać nieprawdę, opisując wykonywane przez siebie czynności. Skarżąca podważając te zeznania, nie uzasadniła odmiennego stanowiska. Jej jedynym argumentem jest to, że przesłuchania świadków należy powtórzyć na rok 2016. Niemniej na żadnym etapie nie pada konkretnie jaka inna działalność jest prowadzona.

Należy powtórzyć za Naczelnym Sądem Administracyjnym, który w wyroku

w sprawie podatku od nieruchomości skarżącej za 2015r., z 23 listopada 2016r., II FSK 1686/16 wyjaśnił, iż w ramach wykładni art. 122 i art. 187 § 1 O.p. w orzecznictwie NSA utrwalił się pogląd o obowiązku współdziałania podatnika z organami. W wyroku NSA

z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 502/12, LEX nr 1463690 Sąd kasacyjny skonstatował, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wypracowano pogląd, że celowościowa wykładnia art. 122 O.p. pozwala na wyprowadzenie wniosku, iż

z przepisu tego wynika także, po pierwsze, obowiązek współdziałania podatnika

z organami podatkowymi w celu prawidłowego określenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia podatkowego oraz, po drugie, że w pewnych sytuacjach - gdy wykazanie określonych faktów leży w interesie podatnika - obowiązek współdziałania przekształca się w ciężar udowodnienia przez podatnika korzystnych dla niego faktów; przesłanką do takiego odczytania treści art. 122 O.p. jest okoliczność, że przepis ten nie nakłada na organ podatkowy obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego, lecz zobowiązuje go jedynie do podejmowania działań w celu wyjaśnienia tego stanu (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 lutego 2008 r., II FSK 1671/06, ONSAiWSA z 2009 r. Nr 1, poz. 7, z dnia 28 maja 2008 r., II FSK 491/07, a z nowszych, dotyczących opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości - z dnia 6 grudnia 2012 r., II FSK 182/11 i z dnia 11 stycznia 2013 r., II FSK 1470/11). Taki kierunek wykładni art. 122 O.p. znalazł aprobatę w części piśmiennictwa (J. Glos, Ciężar dowodu w postępowaniu administracyjnym, Prok. i Pr. z 2006 r. Nr 12, s. 30; B. Gruszczyński, w: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wyd. LexisNexis 2011, teza 6 do art. 122, s. 628-630). Przepis art. 187 § 1 O.p. nie zwalnia podatnika z obowiązku współdziałania

z organem podatkowym we wszechstronnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy tym bardziej, że podatnikowi służy prawo żądania przeprowadzenia określonych dowodów (wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FSK 35/08, LEX

nr 496226). Przepisy art. 122 i art. 187 § 1 O.p. oznaczają obowiązek współdziałania podatnika z organami podatkowymi w gromadzeniu dowodów, nie zwalniają one strony od współudziału w realizacji tego obowiązku, sam organ nie zawsze będzie bowiem mógł obiektywnie wyjaśnić wszystkie okoliczności. Organy podatkowe nie mogą być też obarczane obowiązkiem poszukiwania dowodów w nieograniczonym zakresie

i podważających ich własne ustalenia. Nałożony na organy podatkowe obowiązek zebrania z urzędu wszystkich dowodów i wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej nie ma więc charakteru absolutnego, a ciężar dowodu spoczywa także na podatniku. Jeżeli więc istnieją jakiekolwiek dowody mające wpływ na inne niż w decyzji rozstrzygnięcie w sprawie, skarżący powinni je przedłożyć, gdyż strona w swym dobrze rozumianym interesie powinna wykazywać dbałość

o przedstawienie środków dowodowych (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 6 lutego

2008 r., sygn. akt I SA/Ol 711/07, LEX nr 365205, wyrok WSA w Opolu z dnia 23 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Op 15/07, LEX nr 259385, wyrok WSA w Warszawie z dnia

19 stycznia 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 3575/06, LEX nr 303131, wyrok NSA z dnia

30 maja 2006 r., II FSK 835/05, LEX nr 180477 czy wyrok WSA w Białymstoku z dnia 24 lutego 2006 r., sygn. akt I SA/Bk 401/05, LEX nr 179248).

Podatnik zażądał przeprowadzenia przesłuchań wskazanych świadków na okoliczność charakteru prowadzonej działalności, uzasadniając jednocześnie, że działalność ta to segregowanie, mycie, składowanie płodów rolnych (k. 36). Zatem niewątpliwie to czego dokonywano na nieruchomościach nie zmieniło się od przyjętego za lata wcześniejsze, a do ustalenia pozostała jedynie ocena czy jest to działalność rolnicza. Jest to ocena prawna, której to dokonał już tut. Sąd w wyroku z 9 lutego 2016r., I SA/Bd 1055/15 i nie ma podstaw by ją zmienić obecnie. Dlatego też za prawidłowe należy uznać postanowienie o odmowie przeprowadzenia dowodów

z 5 lipca 2017r. (k. 21). Postanowienie to zostało szczegółowo uzasadnione.

Niekwestionowaną okolicznością jest ustalenie, że sporne działki są w istocie całkowicie zabudowane budynkami i budowlami. Na przedmiotowych działkach Spółka nie prowadzi żadnych upraw, co nie było okolicznością sporną w sprawie. Przesądzenie, że grunty działek w roku 2016 podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako grunty, na których wykonywana jest działalność gospodarcza skutkuje uznaniem, że taki sam charakter mają posadowione na nich budynki, które zgodnie z definicją zawartą w art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l. uważane są za związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej (grunty, budynki i budowle), jeśli pozostają w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit.b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Nie było kwestionowane w sprawie, że grunty, budynki i budowle były w bardzo dobrym stanie technicznym oraz, że na wszystkich prowadzono działalność.

Art. 7 ust 1pkt 4 u.p.o.l, statuuje zwolnienie podatkowe dla budynków gospodarczych lub ich części, o ile są one położone na gruntach gospodarstw rolnych, służących wyłącznie działalności rolniczej. Sąd nie podzielił tej argumentacji, albowiem skarżąca pomija w prezentowanym stanowisku charakter prowadzonej w tych budynkach działalności. Nadto, co szczególnie istotne, wskazany przepis wymaga, by korzystające ze zwolnienia budynki i budowle służyły wyłącznie działalności rolniczej. Przedstawiona wyżej analiza charakteru prowadzonej przez skarżącą działalności

w przedmiotowych budynkach, nie pozwala na uznanie jej za wyłącznie rolniczą

w rozumieniu art. 1a ust 1 pkt 6 u.p.o.l.

Jednocześnie niezrozumiałym jest powoływanie się pełnomocnika w skardze na ustalenia, iż skarżąca nie znajduje się w ewidencji podmiotów prowadzących obrót materiałem siewnym, co pozwoliłoby na zastosowanie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. c) u.p.o.l., który przewiduje preferencyjną stawkę podatkową dla budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym. To, że Spółka uzyskała formalny wpis na podstawie ustawy

o nasiennictwie z 23 czerwca 2003 r., jednak po wejściu w życie nowej ustawy

o nasiennictwie z dnia 9 listopada 2012 r. dotychczasowy rejestr zachowywał ważność tylko do 27 lipca 2013 r. Nie ma wpływu na wynik sprawy, gdyż istotnym jest, że

w 2016r. nie figurowała w rejestrze przedsiębiorców dokonujących obrotu materiałem siewnym. Tej okoliczności w żaden sposób nie podważono i wskazywanie, że skoro

w materiale dowodowym sprawy nie ma dokumentów świadczących o wpisach nieaktualnych, to dokonano ustaleń w oparciu o dokumenty nieznajdujące się w aktach sprawy jest całkowicie niezasadne. Nadto, przeprowadzone postępowanie dowodowe nie wykazało, by Spółka, w okresie, kiedy formalnie figurowała w przedmiotowym rejestrze, rzeczywiście prowadziła działalność w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym. Skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu potwierdzającego wykonywanie takiej działalności w przedmiotowych budynkach. Skutkiem tego, organ miał podstawy do ustalenia, że Spółka, mimo formalnego wpisu do rejestru, nie prowadziła działalności w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym. Tymczasem wymogiem wynikającym z art. 5 ust 1 pkt 2 lit c u.p.o.l. jest rzeczywiste prowadzenie takiej działalności a nie jedynie wpis do właściwego rejestru. Wynika to wprost z brzmienia przepisu, który mówi o budynkach i ich częściach "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym", a nie warunkach podmiotowych, co do podmiotów objętych stosownym rejestrem.

Podobnie należy ocenić zarzucany brak dokumentacji na okoliczność zarejestrowania spółki jako podatnika VAT w 2016r. jak i dokumentach budowlanych. Okoliczność bycia przedsiębiorcą pozostaje bezsporna a samo przeznaczenie budynków na konkretną działalność: mycia, sortowania i przygotowania do sprzedaży płodów rolny (ale nie ich produkcja) zostało potwierdzone przez stronę w odwołaniu. Nie może ujść uwadze fakt, że podatnik na żadnym etapie postępowania nie wymienia, jaka to zmiana w działalności nastąpiła w 2016r. W szczególności nawet nie wspomina

o produkcji płodów rolnych na opodatkowanych działkach.

Nie może ujść uwadze, że ustalenia organu ciągną się od długiego czasu,

w tym dotyczą lat wcześniejszych i podatnik był doskonale zorientowany jak oceniane są jego argumenty, zatem miał możliwość przedstawiania dowodów na tezę przeciwną, niemniej prócz ogólnikowych stwierdzeń, co do zmiany okoliczności, niczego nie załączył. Jego jedynym argumentem jest to, że ustalono stan faktyczny w oparciu

o dowody dotyczące lat poprzednich, bez wykazania jednak, jaki istotny wpływ na wynik sprawy miałoby tego typu zarzucane naruszenie prawa. Zgodnym z doświadczeniem życiowym jest to, że firma podatnika prowadzi tę samą działalność od lat, a bardzo prostym jest sposób na przedstawienie zmian. Skoro Spółka nie potrafiła nawet wymienić, co konkretnie zmieniło się w 2016r., to logicznym jest wniosek, że takich zmian nie było.

Przedstawiona argumentacja uzasadniała ocenę prawidłowości stanowiska organu, że sporne grunty, budynki i budowle podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki właściwej dla gruntów, budynków i budowli związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie odnosiły się do nich zwolnienia podatkowe ani preferencyjne stawki.

Niezrozumiałym jest zarzut złamania zasady zakazu reformationis in peius

w przypadku, gdy zarówno decyzją pierwszej jak i drugiej instancji odmówiono prawa do ulgi z art. 7 ust. 1 pkt 13 u.p.o.l. Skoro obie instancje orzekły na niekorzyść w takim samym stopniu, to zakaz ten nie został złamany. Zgodnie z tym przepisem, zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki i budowle zajęte przez grupę producentów rolnych wpisaną do rejestru tych grup, wykorzystywane wyłącznie na prowadzenie działalności w zakresie sprzedaży produktów lub grup produktów wytworzonych

w gospodarstwach członków grupy lub w zakresie określonym w art. 4 ust. 2 ustawy

z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz

o zmianie innych ustaw (Dz. U. poz. 983, z późn. zm.), zgodnie z jej aktem założycielskim.

Zatem niewątpliwie zwolnienie to dotyczy podmiotów znajdujących się

w odpowiednich ewidencjach.

Niewątpliwie w obu decyzjach jasno wskazano, że powodem odmowy prawa do zwolnienia był brak wpisu do rejestru grupy producentów rolnych, a ta okoliczność pozostaje bezsporna.

Odnosząc się do ustalenia podstawy opodatkowania, należy wskazać,

że zgodnie z art. 4 ust 1 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów – powierzchnia (pkt 1) oraz dla budynków lub ich części – powierzchnia użytkowa (pkt 2). Powierzchnie te ustalono w oparciu o ewidencję gruntów i budynków oraz pomiarów dokonanych podczas oględzin. Skarżąca na żadnym etapie postępowania nie podważa wielkości tam ustalonych, chociaż w skardze podkreśla, jak istotne są to wartości. Mimo to nie kwestionuje merytorycznej poprawności znajdującej się w aktach sprawy wyceny sporządzonej prze biegłego. W jej ocenie naruszono art. 156 ust. 3 u.g.n.

Zgodnie z tym przepisem, operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, chyba że wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154. W ust. 4 zapisano, iż operat szacunkowy może być wykorzystywany po upływie okresu, o którym mowa w ust. 3, po potwierdzeniu jego aktualności przez rzeczoznawcę majątkowego. Potwierdzenie aktualności operatu szacunkowego następuje przez umieszczenie stosownej klauzuli w operacie szacunkowym przez rzeczoznawcę, który go sporządził, oraz dołączenie do operatu szacunkowego analizy potwierdzającej, że od daty jego sporządzenia nie wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa

w art. 154. Po potwierdzeniu aktualności operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, w kolejnych 12 miesiącach, licząc od dnia upływu okresu, o którym mowa w ust. 3, chyba że wystąpią zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154.

Należy przypomnieć, że w przypadku wątpliwości co do prawidłowości podanej przez podatnika wartości budowli, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., organ może ją zweryfikować w postępowaniu podatkowym za pomocą wszelkich dostępnych środków dowodowych. Wskazanie wartości budowli, nawet niewłaściwej, nie obliguje go bowiem do powołania biegłego. (por. wyrok NSA z 21 stycznia 2016r.,

II FSK 3219/13). Dowód z opinii biegłego nie jest wyłącznym środkiem dowodowym dla ustalenia wartości początkowej budowli podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i stanowiącej amortyzowany środek trwały (art. 4 ust. 7 u.p.o.l.), jeżeli pomimo niezadeklarowania tej wartości przez podatnika w danym roku podatkowym można ją ustalić w oparciu o deklaracje podatkowe składane przez podatnika w latach poprzednich. (por. wyrok NSA z 7 lutego 2014r., II FSK 502/12).

To jednoznacznie wskazuje, że istota wymiaru podatku od nieruchomości, która jest oparta o obowiązek podatnika wykazania prawidłowych wartości, w wypadku, gdy podatnik nie określił wartości budowli, dopuszcza powołanie biegłego. Ten działając w ramach swych kompetencji wykazuje okoliczności faktyczne.

Nie ma wątpliwości, że to zaniechania A. było powodem ustalania wartości budowli. Skarżąca nie odpowiadając na wezwania i oczekiwania organu spowodowała powołanie biegłego. Co więcej na żadnym etapie postępowania w tym postępowania sądowo administracyjnego nie wykazuje jakie to inne prawidłowe wartości należało przyjąć, powołuje się na ogólnikowe stwierdzenie, że upływ roku może spowodować zamiany. Jednocześnie należy pamiętać, że z brzmienia art. 4 ust. 7 i ust. 8 u.p.o.l. nie wynika, aby ustawodawca nakazał przy ustalaniu wartości budowli stosować metodę rynkową. Wskazanie, że przesłanką powołania biegłego w celu ustalenia wartości budowli jest podanie przez podatnika wartość tej budowli, która nie odpowiada wartości rynkowej nie jest tożsame z nakazaniem wyboru danej metody ustalenia wartości. Z kolei, skoro według art. 4 ust. 8 u.p.o.l organ podatkowy powołuje biegłego spośród rzeczoznawców majątkowych, o których mowa w ustawie z dnia

21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, to wycena powinna być sporządzona według zasad określonych w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Przepis art. 154 ust. 1 tej ustawy stanowi, że wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych, a tych danych skarżąca skutecznie nie zakwestionowała.

To wszystko spowodowało, że Sąd doszedł do przekonania, iż organ mógł oprzeć się na operacie ze stycznia 2015r. Jak wyjaśniono powyżej nie ma bezwzględnego obowiązku powołania biegłego, a skarżący nie tylko nie współpracuje ale i utrudniał przeprowadzenie oględzin. Zatem sam upływ roku, o jakim mowa

w art. 156 ust. 3 u.g.n. nie wystarczył, by stwierdzić naruszenie prawa mające istotny wpływ na wynik sprawy. Przy czym wyrok, na jaki powołano się w skardze (NSA z 14 listopada 2014r., II OSK 1053/13) dotyczył ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Odnosi się zatem do innej konstrukcji prawnej. Nie ma żadnych przesłanek do tego by stwierdzić, że stan budowli i parametry służące wyliczeniom podatku od nieruchomości zmieniły się na tyle, by należało pominąć wartości określone w latach ubiegłych, a wykazanie tego leży po stronie skarżącej. Nie zmieniła się przyjęta do opodatkowania powierzchnia budynków: hali przechowalni warzyw, hali sortowni cebuli z częścią biurową, hala przygotowania i schładzania cebuli, budynek produkcyjno-magazynowy z częścią socjalną oraz portiernia. Podkreślenia wymaga, że na żadnym etapie postępowania, poza polemiką z zasadnością działań podejmowanych przez organy, podatnik nie wykazał, że dane w tym zakresie są nieprawidłowe.

Co do budowli, to zgodnie z definicją legalną budowli, zawartą w art. 1a ust 1 pkt 2 u.p.o.l., budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu, zgodnie z jego przeznaczeniem. Przepisy prawa budowlanego definiują obiekty budowlane, budowle, urządzenia budowlane w art. 3 ustawy prawo budowlane. Obiektem budowlanym jest (pkt 1 lit.b) budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami

i urządzeniami; przez budowlę natomiast (pkt 3) należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe

i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową;

z kolei urządzeniem budowlanym (pkt 9) jest urządzenie techniczne związane

z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.

W odniesieniu do oświetlenia, Sąd uznał, że stanowi ono budowlę, albowiem z opisu przedstawionego przez biegłego wynika, że tworzą je dwa słupy oświetleniowe, stalowe, ocynkowane, ośmiokątne, które przymocowane zostały za pomocą śrub do betonowych fundamentów dla nich wykonanych. Skarżąca nie podważyła tych danych.

Dla opodatkowania budowli, istotne pozostają zapisy art. 4 ust. 1 u.p.o.l., która w pkt 3 stanowi, że podstawę opodatkowania budowli związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowi, wartość o której mowa

w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, nie pomniejszona o odpisy amortyzacyjne. W odniesieniu do objętych opodatkowaniem budowli, poza ogrodzeniem terenu oraz oświetleniem, w zaskarżonej decyzji uwzględniono takie właśnie wartości, bazując na danych z ewidencji środków trwałych skarżącej. Skarżąca nie przedstawiła innych danych niż przyjęte w decyzji.

W zakresie dwóch budowli tj. ogrodzenia i oświetlenia, nie ma w zaskarżonej decyzji danych, czy są one dla skarżącej środkiem trwałym i znajdują się

w prowadzonej przez nią ewidencji. Skarżąca polemizując z ustaleniami organu nie wyjaśniła jednoznacznie tej kwestii, jednak – z uwagi na postawę skarżącej, która

w trakcie całego postępowania podatkowego utrudniała ustalenie istotnych okoliczności stanu faktycznego, organ musiał sam tę wątpliwość rozwiać, uzupełniając postępowanie. Ustalenie tej okoliczności jest wymagane przez art. 4 ust 1 pkt 3) u.p.o.l., który w pierwszej kolejności za podstawę opodatkowania nakazuje przyjąć wartość stanowiącą podstawę obliczania amortyzacji. Dopiero, jeśli od budowli lub ich części nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych – podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego

(ust 5). Jeżeli natomiast podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust 1 pkt 3 oraz w ust 5, lub podał wartość nie odpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powoła biegłego, z zastrzeżeniem ust 8, który ustali tę wartość ( ust. 7 ).

Zdaniem Sądu, w odniesieniu do budowli w postaci oświetlenia oraz ogrodzenia organ nie ustalił, czy są one objęte ewidencją środków trwałych i są amortyzowane przez skarżącą, bo ta nie odpowiadała na jego wezwania. Dlatego też prawidłowo zastosowano art. 4 ust. 7 u.p.o.l. i przyjęto wartość odtworzeniową ustaloną przez biegłego.

Wartość budowli w postaci dróg wewnętrznych i placów utwardzonych, instalacji przeciwpożarowej i wagi samochodowej organ ustalił na podstawie ewidencji środków trwałych skarżącej. Charakter wagi samochodowej, jako budowli wynikał

z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego czego nie podważano.

W decyzji tej udzielono pozwolenia na użytkowanie obiektów budowlanych m.in.

w postaci wagi samochodowej współzależnej z budynkiem portierni wskazując, że jest to obiekt kategorii VIII. Wskazanie to odnosi się do kategorii obiektów budowlanych wymienionych w załączniku do ustawy prawo budowlane. Kategorią VIII objęto "inne budowle".

Mając na względzie powyższe wszystkie zarzuty sformułowane w skardze pozostają niezasadne. W ocenie WSA ustalenia w zakresie zastosowanych przepisów zostały dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 O.p.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 § 1 O.p.). Organ rozpatrzył zarówno poszczególne dowody z osobna, jak również we wzajemnej łączności i ustosunkował się do różnic w zebranych dowodach. Mógł kierować się nie tylko wiedzą, ale i doświadczeniem życiowym i jego rozumowanie było zgodne

z prawidłami logiki.

Na koniec należy wyjaśnić, że oddalenie wniosków dowodowych złożonych

w postępowaniu sądowo administracyjnym, miało swe źródło w art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że postępowanie przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do dokonania nowych ustaleń faktycznych, bowiem sąd administracyjny nie przeprowadza postępowania dowodowego, a jedynie kontroluje prawidłowość postępowania przeprowadzonego przez organy administracyjne. Na podstawie art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a. w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym dopuszczalne jest przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, ale tylko w sytuacji, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia wątpliwości. Zdaniem Sądu, zarówno fakt nie prowadzenia działalności przez T. W., jak i decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławcze z [...] sierpnia 2017r w sprawie określenia wysokości w podatku od nieruchomości na 2017r., nie dotyczą istotnych wątpliwości

w sprawie. Nie było wątpliwości, co do tego, jakie konkretnie działania dokonywane są przez skarżącą na wskazanych działkach, a kwestia materiału dowodowego zgromadzonego na rok 2017 jest sprawa odrębną. Decyzja ta jako dowód urzędowy wykazuje jedynie fakt uchylenia decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 233 § 2 O.p., który nie ma znaczenia dla sprawy na rok 2016.

Jednocześnie oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji było podyktowane brakiem wykazania przesłanek, o jakich mowa w art. 61 ust. 3 p.p.s.a. Samo przekonanie wnioskodawcy, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jest niewystarczające. Chcąc poddać pod rozwagę Sądu wystąpienie tych przesłanek należy podać konkretne i wiarygodne dane, z których wynika, że taki stan rzeczywiście nastąpi.

Mając na względzie powyższe oraz art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak

w sentencji.

L. Kleczkowski H. Adamczewska – Wasilewicz M. Łent