Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 285/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2010-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.122, art.180, art. 187 par.1, art.191, art. 210 par.4;
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 3 pkt 3;
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 2 ust.1 pkt 3, art. 1a ust.1 pkt 2;
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod, Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Piskozub, Sędzia WSA Renata Kantecka (spr.), Protokolant Krzysztof Dzieliński, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 17 czerwca 2010r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr Rep. "[...]" w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

T S.A. w W. (dalej jako Spółka), złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na 2009r. w dniu 15 stycznia 2009 r. W deklaracji wykazała podatek w kwocie 68.072 zł, w tym z tytułu opodatkowania budowli o wartości 3.335.475 zł - w kwocie 67.109,51zł. Następnie w dniu 16 lutego 2009 r. Spółka złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2009 r. w związku ze sprzedażą infrastruktury telekomunikacyjnej (budowli sieciowych) zgodnie z umową sprzedaży i leasingu zwrotnego z 31 stycznia 2009 r. Korekta ta jest przedmiotem odrębnego postępowania.

Burmistrz Z. wezwał podatnika, do wyjaśnienia zmniejszenia wartości budowli wykazanych do opodatkowania w złożonej deklaracji, w porównaniu z wcześniej deklarowanymi wartościami. W odpowiedzi na to wezwanie podatnik wskazał, że istotna zmiana w podstawie opodatkowania nastąpiła w roku 2008, natomiast w deklaracji za rok 2009 nie ma znacznych różnic w stosunku do roku poprzedniego.

Ze względu na powyższe organ podatkowy postanowieniem z dnia "[...]" wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia do 31 stycznia 2009 r.

Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego decyzją z dnia "[...]" Burmistrz Z. określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia 2009 r. do 31 stycznia 2009 r. w wysokości 9.970 zł od następujących przedmiotów opodatkowania: budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej od powierzchni 56,31 m2, budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej od wartości 5.933.599 zł oraz gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej od powierzchni 4,20 m2 . W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej wraz z całą szeroko rozumianą infrastrukturą telekomunikacyjną, na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości, powinny być traktowane jako budowla składająca się z poszczególnych obiektów funkcjonalnie ze sobą powiązanych, służących wykonywaniu działalności telekomunikacyjnej. Od tych obiektów powinien być naliczony podatek od nieruchomości.

Od powyższej decyzji podatnik złożył odwołanie, wnosząc o uchylenie opisanej decyzji i umorzenie postępowania. Decyzji zarzucono naruszenie art. 122, 180, 187 §1, 190 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005r., nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej jako O.p., poprzez brak ustalenia, czy linie kablowe położone w kanalizacji kablowej wypełniają definicję budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także brak ustalenia wartości tych linii oraz nieprzeprowadzenie postępowania podatkowego. Nadto zarzucono naruszenie art.121 §1, 124 i 210 §4 O.p., poprzez takie sporządzenie uzasadnienia faktycznego i prawnego, które narusza zasady: przekonywania i zaufania. Zdaniem Spółki, linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie są samodzielną budowlą w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie stanowią części składowej kanalizacji, a także nie są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym i zapewniającymi jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem, a zatem nie stanowią budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Po rozpatrzeniu zarzutów zawartych w odwołaniu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach organ odwoławczy wskazał na treść art. 2 ust. 1 oraz art.1a ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2006r., nr 121, poz.844 ze zm.), dalej jako u.p.o.l., oraz art. 3 pkt 1 lit. b i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2006r., nr 156, poz.1118 ze zm.). Nadto zacytowano pismo z dnia 31 stycznia 2007r. Ministerstwa Finansów znak PL-833/13/PP/07/183 oraz powołano stanowisko zawarte w orzecznictwie sądów administracyjnych m.in., Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyrokach z 3 kwietnia 2007 r., sygn. akt II FSK 777/06 oraz z 27 stycznia 2006 r., sygn. akt FSK 2316/04, WSA w Poznaniu z 4 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Po 1439/08 , WSA w Olsztynie z 23 września 2009 r. sygn. akt I SA/Ol 492/09 oraz piśmiennictwie.

Organ odwoławczy podzielił pogląd organu podatkowego I instancji, że kable telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej wchodzą w skład budowli stanowiącej przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Podkreślono także, że stan posiadania budowli przez Spółkę nie uległ zmianie w styczniu 2009 r., a pełnomocnik Spółki nie zaprzeczył temu ani w treści odwołania ani w żadnym piśmie składanym w toku postępowania. Zdaniem organu nie można uznać za niezasadne przyjęcie za prawdziwe danych wskazanych przez Spółkę we wcześniejszych deklaracjach podatkowych i, wbrew twierdzeniom zwartym w odwołaniu, postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie nie wymagało przeprowadzenia postępowania w zakresie ustalenia stanu faktycznego, dokonywania oględzin przedmiotu opodatkowania przy udziale biegłego, czy wydania przez niego opinii. Wartość linii kablowej została bowiem ustalona na podstawie danych wskazanych przez podatnika w deklaracji z dnia 10 stycznia 2007r., a różnica wartości budowli (podana w deklaracji na rok 2009) wynika z przyjęcia przez Spółkę, że przedmiotem opodatkowania nie są linie kablowe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zwrot kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 122 w związku z art. 180 §1, art. 187 §1, art. 188 oraz art. 191 O.p., gdyż pomimo ciążącego na organach podatkowych obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, nie przedstawiły dowodu, z którego wynikałoby, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli w rozumieniu u.p.o.l. (tj. czy zaistniał przedmiot opodatkowania) oraz, że ich wartość odpowiada wartości wykazanej przez podatnika w deklaracji za 2007 r. Zarzucono także naruszenie art. 210 § 4 O.p. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, polegającą na błędnej interpretacji przepisów prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu u.p.o.l. oraz naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez obciążenie podatkiem od nieruchomości linii telekomunikacyjnych położonych w kanalizacji kablowej, mimo, że nie stanowią one budowli w rozumieniu tej ustawy, a także naruszenie art. 4 ust.1 pkt 3 u.p.o.l., gdyż jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż określona w tym przepisie.

W obszernym uzasadnieniu skargi Spółka, uzasadniając pierwszy zarzut stwierdziła m.in., że stan faktyczny sprawy wymagał przeprowadzenia postępowania podatkowego w zakresie tego, czy zaistniał przedmiot opodatkowania, tj. czy sporne linie kablowe spełniają cechy budowli, podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jak i w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania, tj. wartości spornych linii. Uzasadniając ten zarzut skarżąca odwołała się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Zdaniem skarżącej, w zakresie w jakim organy podatkowe nie podzieliły jej stanowiska, powinny przeprowadzić postępowanie dowodowe celem ustalenia, czy należące do Spółki linie kablowe położone w kanalizacji kablowej mogą być uznane za budowlę w rozumieniu ustawy podatkowej, a konsekwencji, czy zaistniał przedmiot opodatkowania, a także ustalić wartość tych linii, a więc podstawy opodatkowania. Stanowisko organów podatkowych w tym zakresie zostało przyjęte bez przeprowadzenia postępowania dowodowego. Z tego względu zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja narusza art. 122 w zw. z ar. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p.

W ocenie Spółki, wadliwość uzasadnienia decyzji polega na tym, że organ odwoławczy nie wyjaśnił, czym jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, czym jest sieć techniczna stanowiąca obiekt podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości oraz dlaczego przyjęto, że linie telekomunikacyjne są siecią techniczną, będącą obiektem podlegającym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Ponadto organ nie wyjaśnił z jakich powodów zakwalifikował linie kablowe położone w kanalizacji kablowej jako element całości techniczno-użytkowej. Stąd uzasadnienie prawne zaskarżonej decyzji uznała za niezgodne z art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

Dodatkowo powołując się na treść w/w przepisów u.p.o.l. stwierdziła, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyż nie mogą zostać zakwalifikowane jako samodzielne budowle w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, ani jako instalacje lub urządzenia stanowiące wraz z budowlą całość użytkowo-techniczną lub jako urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Na potwierdzenie swojego stanowiska Spółka powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 174/08 oraz artykuł prof. Bogumiła Brzezińskiego i dr Wojciecha Morawskiego "Kable telekomunikacyjne znajdujące się w kanalizacji kablowej a podatek od nieruchomości" (Przegląd Podatkowy nr 10/2008 r.).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w tej sprawie.

W kolejnym piśmie procesowym z dnia 21 maja 2010r. skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania na podstawie art.125 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a.), z uwagi na to, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania w sprawie ze skargi konstytucyjnej Polskich Sieci Energetycznych S.A. (sygn. akt SK 21/07) oraz od wyniku postępowania w sprawie pytania prawnego jakie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skierował do Trybunału Konstytucyjnego.(sygn. akt P 33/09).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Wbrew argumentacji zawartej w skardze, zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenie prawa materialnego lub przepisów postępowania, które miałyby lub mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie podziela zarzutu skargi, że organy podatkowe dopuściły się naruszenia art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 O.p., wobec nie przedstawienia przez organ dowodów, z których wynikałaby nieprawidłowość złożonej przez skarżącą deklaracji podatkowej. Poza ogólnikowymi zarzutami, że należało ustalić stan faktyczny, Spółka nie wykazała, że wartość linii kablowych w kanalizacji kablowej była różna na dzień 1 stycznia 2009r. i w 2007r. Stan posiadania budowli przez Spółkę nie uległ zmianie, wartość linii kablowej została zatem ustalona na podstawie danych wskazanych przez podatnika w deklaracji z dnia 10 stycznia 2007r. Spółka wezwana w toku postępowania przez organ I Instancji do wyjaśnienia przyczyn zmniejszenia wartości budowli wskazała jedynie, iż zmiana w podstawie opodatkowania nastąpiła w roku 2008. Wskazać przy tym należy, iż wspomniana zmiana podstawy opodatkowania w 2008r. nastąpiła w wyniku wyłączenia wartości linii telekomunikacyjnych z wartości budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i została zakwestionowana przez organ podatkowy w odrębnym postępowaniu. Nadmienić należy, że decyzja w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008r. była również przedmiotem rozpoznania przez tutejszy Sąd, który wyrokiem z dnia "[...]" sygn. akt "[...]" , oddalił skargę podatnika, stwierdzając że linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej są opodatkowane podatkiem od nieruchomości.

W rozpoznanej sprawie podkreślić również należy, iż przedmiotem opodatkowania jest – zdaniem Sądu - sieć telekomunikacyjna, w tym również ta umieszczona w kanałach technologicznych. Organy podatkowe nie mogły naruszyć przepisów dotyczących ciążącego na nich obowiązku zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, oceny na podstawie jego całokształtu, czy dana okoliczność została udowodniona, a tym samym naruszyć zasadę dążenia do prawdy materialnej w postępowaniu podatkowym, gdyż stan faktyczny sprawy był bezsporny i jako taki nie wymagał dowodu. Istotą sporu między stronami była bowiem kwestia normatywna, a wiec spór co do prawa (konkretnie jego interpretacji).

Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polega przede wszystkim na błędnej interpretacji przepisów prawa budowlanego, przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu tej ustawy. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego odniesiono się bowiem jednoznacznie i obszernie do stanowiska Spółki, że telekomunikacyjne linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Spółka deklarowała w latach wcześniejszych do opodatkowania stanowiące jej własność i wykorzystywane w działalności gospodarczej budowle sieci telekomunikacyjnych składające się z kanalizacji wraz z umieszczonymi w niej liniami telekomunikacyjnymi jako całość, a następnie w deklaracji za rok 2009 wykazała do opodatkowania jedynie wartość kanalizacji kablowej z pominięciem wartości linii telekomunikacyjnych umieszczonych w tej kanalizacji, wyrażając pogląd, że nie stanowią one budowli. Spór dotyczy zatem interpretacji przepisów prawa i rozstrzygnięcia zagadnienia co do opodatkowania linii telekomunikacyjnych umieszczonych w kanalizacji kablowej podatkiem od nieruchomości.

Zauważyć w tym miejscu należy, iż na tle tej kwestii spornej ukształtowała się już linia orzecznicza sądów administracyjnych, zgodna ze stanowiskiem prezentowanym w podobnych sprawach przez organy podatkowe. W wyroku z dnia 27 stycznia 2006 r. sygn. akt FSK 2316/04 (publ. Monitor Podatkowy z 2006r. nr 6 str. 44) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać na podstawie przepisów art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. z uwzględnieniem regulacji zawartych w art. 3 pkt 3 i 9 Prawa budowlanego oraz, że z przepisów tych wynika, iż linie (sieci) telekomunikacyjne są budowlą stanowiącą przedmiot opodatkowania tym podatkiem, a także, że na budowlę tę składają się zarówno podziemne kanały kanalizacyjne jak i kable stanowiące część składową tej budowli. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że powołane przepisy były wystarczające do wyjaśnienia przedmiotu opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości, oraz że nie było podstaw ani takiej potrzeby, aby dla rozstrzygnięcia sporu odwoływać się do innych przepisów, bowiem art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1 a ust. 1 w/w ustawy podatkowej nie stwarza tego rodzaju podstawy. Podobny pogląd na omawianą kwestię prezentuje także prof. Bogumił Brzeziński i Wojciech Morawski w artykule "Kable telekomunikacyjne znajdujące się w kanalizacji kablowej, a podatek od nieruchomości" (Przegląd Podatkowy Nr 10 z 2008 r. str. 20).

Okoliczność, że linie telekomunikacyjne nie zawsze muszą być umieszczone w kanalizacji, gdyż mogą także być umieszczone bezpośrednio w ziemi, nie oznacza że nie są budowlą i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Jest to bowiem sieć techniczna stanowiąca budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Natomiast w sytuacji występującej w sprawie budowlą są zarówno kable jak i kanały połączone w całość techniczno-użytkową.

W wyroku z dnia 13 maja 2010r., sygn. akt II FSK 2167/08 (niepubl.), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że linie kablowe umieszczone w kanalizacji są opodatkowane podatkiem od nieruchomości. Sąd zwrócił uwagę, że sposób umieszczenia kabli w ziemi nie ma znaczenia dla opodatkowania. Jeżeli kable telekomunikacyjne są ułożone w kanalizacji, to będzie to funkcjonalne połączenie dwóch budowli. Kable i rury, w których są ułożone, stanowią całość techniczno-użytkową i podlegają opodatkowaniu jako jeden obiekt budowlany.

W ocenie Sądu organy podatkowe prawidłowo, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, zaliczyły linie telekomunikacyjne do budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organy prawidłowo zdefiniowały tym samym przedmiot opodatkowania.

Przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. definiuje budowlę jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem. Stosownie do art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Powołany przepis wymienia jedynie przykładowo obiekty będące budowlami. Nie ulega zatem wątpliwości, iż obok sieci np. ciepłowniczych, gazowych czy energetycznych, do pojęcia sieci technicznych zaliczane są również sieci telekomunikacyjne. Skoro w przepisie tym jest mowa o sieciach, to należy je rozumieć jako funkcjonalną całość. Jest to całokształt urządzeń technicznych służących konkretnemu celu: doprowadzenia np. energii cieplnej, gazu, wody czy energii elektrycznej do końcowego odbiorcy. W przypadku sieci telekomunikacyjnej będą to zatem przewody, punkty wzmacniające sygnał elektromagnetyczny, punkty przecięcia się sieci oraz cały zespół urządzeń służących do przekazywania sygnałów, które ostatecznie trafiają do przyłączy do poszczególnych budynków oraz tzw. pętli abonenckiej. Skarżąca Spółka usiłuje natomiast wykazać, iż zarówno kanalizacja kablowa jak i biegnące w niej kable telekomunikacyjne powinny być traktowane samoistnie, w oderwaniu niejako od całości sieci. W ocenie Spółki, kable komunikacyjne i kanalizacja kablowa nie pozostają ze sobą w związku ani funkcjonalnym ani technicznym.

Sąd w składzie orzekającym podziela prezentowane na tle podobnych okoliczności faktycznych stanowisko, że przedmiotem opodatkowania jest sieć telekomunikacyjna, jako funkcjonalna i techniczna całość, która służy dostarczaniu usług telekomunikacyjnych. To, iż w przypadku podatku od nieruchomości mamy do czynienia tylko z jej wycinkami związane jest jedynie z właściwością organów podatkowych w zakresie tego podatku, którymi zgodnie z art. 1c u.p.o.l. jest wójt (burmistrz, prezydent miasta), a zatem w sprawach podatkowych powstałych na gruncie podatku od nieruchomości będziemy mieli zawsze do czynienia z fragmentem sieci położonym na terenie danej gminy. Nie można jednakże traktować tych fragmentów w oderwaniu od ich funkcjonalnej i technicznej całości (patrz. wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2008r. o sygn. akt: I SA/Kr 1213/08, niepubl.).

W doktrynie prawa podatkowego zwraca się uwagę na to, iż budowlą zgodnie z przedstawioną wyżej definicją jest też "urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym". Jest ono zdefiniowane w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem, należy przez nie rozumieć urządzenia techniczne zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym oczyszczania lub gromadzenia ścieków, przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Zamieszczenie w definicji budowli także urządzeń budowlanych wskazuje na szerokie rozumienie tego pojęcia w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Wynika z niego, że budowlą jest nie tylko sam obiekt, ale i wszelkiego rodzaju urządzenia, które umożliwiają jego normalne funkcjonowanie. Wynikające z przytoczonej definicji pojmowanie budowli potwierdza pogląd, że budowla nie może być traktowana jako jednorodny obiekt. Jest to z reguły szereg obiektów i urządzeń wzajemnie ze sobą powiązanych, służących określonej działalności. Budowlą jest np. linia energetyczna, która nie może być rozumiana jako sam przewód energetyczny. Jest on jednym z elementów składowych takiej budowli obok słupów, studzienek kanalizacyjnych, stacji transformatorowych i innych obiektów służących przesyłaniu energii elektrycznej. Na takie rozumienie budowli wskazuje przytoczona wyżej definicja zawarta w u.p.o.l. (vide L. Etel i S. Presnarowicz [w:] Podatki i opłaty samorządowe. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2003 - komentarz do art. 2 u.p.o.l.).

W konsekwencji powyższego, w ocenie Sądu, opodatkowaniu podlegają wszelkiego rodzaju sieci telekomunikacyjne, niezależnie od ich technicznej budowy, jako całość funkcjonalno-techniczna. Z tego punktu widzenia nie ma znaczenia, w jaki sposób połączona jest kanalizacja kablowa z kablami komunikacyjnymi w niej biegnącymi. Kable te oraz kanalizacja nie mogą być bowiem traktowane w oderwaniu od całości sieci telekomunikacyjnej.

Wskazać również należy, iż wbrew stanowisku zawartemu w skardze, zdaniem Sądu z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowania (Dz.U. nr 219, poz. 1864) nie można wnioskować, że linie kablowe tylko wtedy są obiektem budowlanym, gdy są umieszczone bezpośrednio w ziemi (linia kablowa podziemna) lub nad ziemią (na istniejącej podbudowie elektroenergetycznej i trakcyjnej).

W świetle tego rozporządzenia - kanalizacja kablowa to ciąg rur osłonowych i związanych z nimi pomieszczeń podziemnych dla kabli i ich złączy oraz urządzeń telekomunikacyjnych. Z powyższego wynika, że na pojęcie budowli, jaką jest kanalizacja kablowa składają się zarówno rury osłonowe i pomieszczenia jak i umieszczone w nich kable. Jedyną funkcją rur i pomieszczeń jest zapewnienie właściwego funkcjonowania linii telekomunikacyjnej. Nie można przyjąć, że taki sam obiekt tj. ciąg połączonych kabli telekomunikacyjnych będzie stanowił przedmiot opodatkowania bądź też nie w zależności od sposobu jego umieszczenia - bezpośrednio w ziemi lub nad ziemią lub też w podziemnych rurach i pomieszczeniach osłonowych.

Sąd nie uwzględnił wniosku o zawieszenie postępowanie, nie zachodziły bowiem przesłanki określone w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Nie stwierdzając zatem, by zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego bądź przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art.151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.