Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 506/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2017-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 i ust. 9, art. 2 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Łozowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Grzegorz Gocki Protokolant Starszy inspektor sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A Spółka z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 30 marca 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 25 września 2015 r. określającą spółce A spółka z o.o. w [...] (dalej określana jako podatniczka, skarżąca, Spółka) wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie 4.342 zł.

W uzasadnieniu organ wskazał, że po bezskutecznym wezwaniu Spółki do podania przyczyn złożenia korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za 2013 r. (gdzie grunt o pow. 5.360 m2, pierwotnie wykazany jako grunt związany z prowadzaniem działalności gospodarczej, w korekcie wykazano jako: grunt pozostały), postanowieniem z dnia 17 czerwca 2015 r., doręczonym w dniu 9 lipca 2015 r., wszczęto wobec skarżącej z urzędu postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w ww. podatku na 2013 r. Z włączonego do akt sprawy zawiadomienia Prezydenta Miasta Opole (działającego jako organ jednostki samorządu terytorialnego) z dnia 18.12.2012 r. o zmianach w danych ewidencyjnych, wynikało, że z dniem 29.11.2012 r. na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr [...] nastąpiło przeniesienie, z I. M. na A sp. z o.o. w [...], prawa własności działki gruntu nr a o pow. 0,5360 ha, oznaczonej jako "Bz", położonej w obrębie ewidencyjnym [...]. Spółka nie wypowiedziała się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Decyzją z dnia 25 września 2015 r. Prezydent Miasta Opola określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2013 r. w ww. kwocie 4.342 zł. Organ wskazał, że Spółka, będąc wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego, jest właścicielem ww. działki gruntu i z mocy art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2014 r., poz. 849 ze zm.- w brzmieniu obowiązującym w 2013 r.) – dalej jako: "u.p.o.l.", grunt ten jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, jako że pozostaje w posiadaniu przedsiębiorcy. Sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę gruntu sklasyfikowanego jako "Bz" - tereny rekreacyjno-wypoczynkowe, sprawia, że są one związane z działalnością gospodarczą. Po zastosowaniu stawki podatku określonej Uchwałą Rady Miasta Opola w sprawie podatku od nieruchomości na terenie Miasta Opola na 2013 r., tj. 0,81 zł/m2, należny podatek za okres od stycznia do grudnia 2013 r. wyniósł 4.342 zł.

We wniesionym od tej decyzji odwołaniu Spółka zarzuciła naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w związku z art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r., poz. 584) – dalej jako "u.s.d.g." podnosząc, że nie prowadziła w 2013 r. działalności gospodarczej w rozumieniu tego ostatniego przepisu, który pojęcie "działalność gospodarcza" definiuje jako "zarobkową działalność wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową oraz poszukiwanie , rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodową, wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły". Tymczasem rachunek zysków i strat Spółki od momentu jej założenia do nadal nie wykazuje przychodów z uwagi na niepodjęcie do dnia dzisiejszego działalności zarobkowej.

Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołaną na wstępie decyzją utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu, przywołując przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych definiujące podatnika, moment powstania obowiązku podatkowego oraz obowiązek składania deklaracji przez podatników będących osobami prawnymi (art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 9 u.p.o.l., art. 21 § 2 i 3 O.p.) stwierdziło, że w 2013 r. Spółka bezspornie była właścicielem przedmiotowej nieruchomości a zatem spełniła warunek posiadania jej przez przedsiębiorcę. Odnosząc się do zarzutu strony o nieprowadzeniu przez nią w 2013 r. działalności, skutkującego, w jej ocenie, brakiem podstaw do zastosowania najwyższej stawki podatku od nieruchomości przewidzianej dla przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej stwierdziło, że jedynym kryterium, wynikającym z brzmienia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., decydującym o zaliczeniu gruntów, budynków i budowli do związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, jest fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Z kolei w myśl art. 4 ust. 1 u.s.d.g. w brzmieniu obowiązującym w 2013 r. przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje osobowość prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Spółka została w celu prowadzenia takiej działalności gospodarczej utworzona – co wynika z odpisu z KRS – i należy ją uznać za przedsiębiorcę. Na mocy art. 36 pkt 6 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2015 r., poz. 1142 ze zm.) – dalej "ustawa o KRS", spółka z ograniczoną odpowiedzialnością podlega wpisowi do rejestru przedsiębiorców. Wpis do KRS nastąpił w dniu 19 grudnia 2012 r. i brak jest informacji o jej wyrejestrowaniu z tego Rejestru. Według Kolegium, przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie wymaga, aby przedsiębiorca faktycznie prowadził działalność gospodarczą. Podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy i nie nawiązuje do wpływów z nieruchomości. Dopiero ustanie bytu prawnego spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i wykreślenie jej z KRS spowoduje, że przestanie ona być przedsiębiorcą.

W skardze wniesionej na tę decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu Spółka ponownie przytoczyła zawartą w art. 4 ust. 1 u.s.d.g. definicję przedsiębiorcy oraz określoną w art. 2 tej ustawy definicję działalności gospodarczej stwierdzając, że przedsiębiorcą nie jest podmiot formalnie tylko zapisany do rejestru, lecz jedynie taki, który spełnia wszystkie przesłanki zawarte w ww. definicjach. W jej ocenie osoba prawna, która nie wykonuje żadnych czynności, pomimo że jest właścicielem majątku, nie jest przedsiębiorcą. Stanie się nim dopiero z chwilą podjęcia działalności gospodarczej w ww. znaczeniu.

Skoro SKO nie zakwestionowało stanowiska Spółki o nieprowadzeniu przez nią działalności gospodarczej, to zaskarżona decyzja jest wadliwa.

Na tej podstawie Spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji z uwagi na naruszenie ww. przepisów oraz obciążenie organu kosztami postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Istotę sporu stanowi odpowiedź na pytanie, czy grunty znajdujące się w 2013 r. w posiadaniu skarżącej będącej osobą prawną wpisaną do Krajowego Rejestru Sądowego mogły być uznane z grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Jak twierdziły organy, sam fakt posiadania tych gruntów przez podmiot będący przedsiębiorcą jest wystarczającym warunkiem do objęcia go podwyższoną stawką przewidzianą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, co wynika z brzmienia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz statusu Spółki jako przedsiębiorcy, wynikającego z wpisania jej do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego.

Przeciwne stanowisko skarżąca opiera na twierdzeniu, że z racji nieprowadzenia przez nią faktycznej działalności gospodarczej nie może być uznana za przedsiębiorcę w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.s.d.g. co wyklucza posiadane przez nią grunty z opodatkowania właściwego dla przedsiębiorcy. Spółka nie prowadzi bowiem działalności gospodarczej zdefiniowanej w art. 2 u.s.d.g. jako "zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły", posiadając jedynie majątek, bez wykonywania żadnych czynności, a zwłaszcza o charakterze zarobkowym. Nie ma więc do niej zastosowania art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Rację w tym sporze należy, zdaniem Sądu, przyznać organom podatkowym.

Z istotnego dla sprawy art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2013 r. wynika, że przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Przedstawiona regulacja prawna jasno wskazuje, że dla uznania, iż grunty, budynki i budowle są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej wystarczające jest posiadanie ich przez jeden z podmiotów o określonym statusie: 1) przez przedsiębiorcę lub 2) przez inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Ustawodawca wyraźnie rozgranicza te dwa odrębne rodzaje podmiotów.

Rozważając sporne między stronami zagadnienie należy wskazać w punkcie wyjścia, że konstrukcja podatku od nieruchomości ma charakter majątkowy (rzeczowy), nie przychodowy, nie nawiązuje do wpływów z nieruchomości. Skupia się na samej własności lub posiadaniu gruntów, budynków i budowli, użytkowaniu wieczystym gruntów. Także sposób określenia podstawy opodatkowania w oparciu o ustawowo określone fizyczne parametry gruntu czy budynku (powierzchnia użytkowa budynków, powierzchnia gruntów - art. 4 u.p.o.l.) wskazuje wyraźnie na majątkowy, nie przychodowy charakter tego podatku. Wysokość stawki podatkowej nie zależy od rzeczywistych przychodów, ich wysokości, jakie przynosi czy może przynosić wykorzystywanie przedmiotu opodatkowania w działalności gospodarczej.

Jak wynika z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., o tym, czy przedmiot opodatkowania podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości, decyduje sam fakt posiadania go przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że nie ma znaczenia to, czy przedsiębiorca rzeczywiście wykonuje działalność gospodarczą z wykorzystaniem takich gruntów, budynków, czy budowli (por. wyroki NSA: z 13 września 2016 r., sygn. akt II FSK 2257/14 i z 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1296/13, wszystkie orzeczenia dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawodawca uzależnił sposób opodatkowania takich nieruchomości od stanu obiektywnego, stosując kryterium posiadania nawet wówczas, gdy przedsiębiorca zaprzestał na jakiś czas wykorzystania nieruchomości będącej w jego posiadaniu do prowadzenia działalności gospodarczej. Podkreśla się również, iż przejściowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę posiadanej przez siebie nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie uzasadnia odstąpienia od stosowania przy wymiarze podatku od nieruchomości stawek przewidzianych dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Dlatego też obiekty w danym momencie niewykorzystywane gospodarczo lub nawet takie, które są wykorzystywane na inne rodzaje działalności niż gospodarcza, należy także uznać za związane z działalnością gospodarczą (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2016 r., sygn. akt II FSK 2008/16). Z definicji zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie wynika, że wyłączone są z niej grunty pozostające w posiadaniu przedsiębiorcy, który nie prowadzi działalności gospodarczej okresowo bądź nawet trwale.

Jak wskazano powyżej, treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wskazuje, że grunty, budynki i budowle są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej nie tylko w przypadku posiadania ich przez przedsiębiorcę, ale również przez "inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą". W piśmiennictwie podkreśla się, że zaliczenie do tej kategorii podmiotów wymaga ustalenia, czy taki podmiot prowadzi działalność gospodarczą - art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. w związku z art. 2 u.s.d.g. (por. B. Pahl, glosa do wyroku NSA z dnia 17 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1610/10).

O ile jednak, dla zdefiniowania pojęcia "działalność gospodarcza" na użytek ustawy o podatkach i opłatach i lokalnych ustawodawca podatkowy posłużył się odesłaniem do definicji zawartej w przepisach Prawa o działalności gospodarczej (w stanie prawnym na 2013 r. chodzi już o ustawę z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - Dz. U. Nr 173, poz.1807 ze zm.), tj. w art. 2 u.s.d.g., to w przepisach omawianej ustawy podatkowej nie została zawarta samodzielna definicja przedsiębiorcy dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W tym zakresie ustawa ta nie odsyła też do ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Oznacza to, że wbrew twierdzeniom skarżącej bynajmniej nie jest tak oczywiste, iż definicji pojęcia "przedsiębiorca" należy poszukiwać tylko w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej. Gdyby ustawodawca i w tym zakresie (zdefiniowania pojęcia przedsiębiorcy) widział potrzebę odesłania do ww. ustawy, tak jak uczynił to w stosunku do pojęcia "działalność gospodarcza", to takie odesłanie wprost zawarłby w u.p.o.l. Odmienne w tym przypadku rozwiązanie normatywne nie może, zdaniem Sądu, pozostać bez wpływu dla ustalenia znaczenia określenia "przedsiębiorca" w rozumieniu powołanego wyżej art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., świadczy bowiem o tym, iż nie było wolą ustawodawcy, aby było ono rozumiane wprost zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 u.s.d.g. (por. wyrok z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Lu 836/14). W ocenie Sądu, z braku wspomnianego odesłania pojęcie przedsiębiorcy należy wykładać z uwzględnieniem rozwiązań przyjętych w innych, właściwych dla statusu danego podatnika (tutaj: osoby prawnej będącej spółką z ograniczoną odpowiedzialnością) obowiązujących aktów prawnych.

Skarżąca jako spółka kapitałowa (spółka z ograniczoną odpowiedzialnością) jest podmiotem funkcjonującym zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1578, j.t.) – dalej jako "KSH" i w myśl jej art. 163 pkt 5 do powstania spółki wymagany jest wpis do rejestru, tj. spółka powstaje z tym momentem (wpis ma charakter konstytutywny) a dodatkowo uzyskuje ona osobowość prawną. Podlega zatem ujawnieniu w Krajowym Rejestrze Sądowym. Podstawą działalności takiej spółki jest kapitał zakładowy, a ten, jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z KRS, został wniesiony.

Istotne znaczenie mają zatem przepisy ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2015 r., poz. 1142 ze zm.). Z jej art. 36 pkt 6 wynika, że spółka z ograniczoną odpowiedzialnością podlega wpisowi do rejestru przedsiębiorców. Z kolei wypis z tego Rejestru stanowi dokument urzędowy, z którym wiąże się szczególna moc dowodowa, jaka przypisana jest dokumentom urzędowym na podstawie art. 194 § 1 O.p.

Z wypisu z tego Rejestru wynika, że skarżąca Spółka powstała w 2012 r. (Dział 1, Rubryka 4 aktualnego odpisu Krajowego Rejestru Sądowego), i także w 2012 r. nabyła prawo własności przedmiotowej działki gruntu o numerze a położonego w obrębie ewidencyjnym [...]. Pomimo twierdzenia skarżącej, że w ogóle nie przystąpiła do prowadzenia działalności gospodarczej, i nie prowadziła jej efektywnie także w 2013 r. Spółka nie została zlikwidowana, o czym świadczy aktualny także na dzień 25 stycznia 2017 r. (k. 16-21 akt sądowych) wypis z KRS. W orzecznictwie sądów administracyjnych na gruncie podatku od nieruchomości wskazuje się, że spółka z o.o. jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zaś status ten uzyskuje poprzez dokonanie wpisu do rejestru przedsiębiorców w KRS, w którym też ujawniony jest przedmiot prowadzonej działalności (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 996/13, w którym stwierdzono, że wpis do rejestru przedsiębiorców KRS jest wystarczający do uznania danego podatnika za przedsiębiorcę, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. bez względu na to, czy taki podatnik prowadzi działalność gospodarczą w znaczeniu nadanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 tej ustawy). O rodzaju, podobnie jak o faktycznym rozpoczęciu działalności gospodarczej decyduje sam przedsiębiorca, podobnie jak o sposobie wykorzystania gruntu, który może być wykorzystywany w różnoraki sposób. Podobnie w wyroku z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Lu 658/11 stwierdzono, że status przedsiębiorcy w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest dokumentowany Krajowym Rejestrem Sądowym (art. 36 ustawy o KRS) i trwa do momentu zaistnienia okoliczności uzasadniających wykreślenie podmiotu z tego rejestru. Z kolei w wyroku z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1206/09 NSA zwrócił uwagę na niemożność zaakceptowania poglądu, że należy skoncentrować się na ekonomicznym, a nie prawnym, aspekcie prowadzenia działalności, gdyż te pierwsze okoliczności nie mogą wpływać na obowiązek podatkowy.

W rozdziale 2 "Rejestr przedsiębiorców" ustawy o KRS w art. 36 pkt 6 wymieniona została wprost, jako przedsiębiorca, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Choć zgodnie z art. 151 § 1 KSH spółka z ograniczoną odpowiedzialnością może być utworzona w celu prawnie dopuszczalnym (chyba że ustawa stanowi inaczej), a więc także w celu innym niż prowadzenie działalności gospodarczej, to jednak ze wspomnianego wypisu z KRS jednoznacznie wynika, że w rozpatrywanym tu przypadku fakt taki nie miał miejsca. Opisany bowiem w dziale 3. Rubryka 1 wypisu z KRS przedmiot działalności Spółki wyraźnie wskazuje na gospodarczy cel jej utworzenia i następnie prowadzenia działalności, m.in. kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek, sprzedaż hurtowa: napojów alkoholowych i niewyspecjalizowana, drewna, materiałów budowlanych i wyposażenia sanitarnego, sprzedaż przez domy sprzedaży wysyłkowej lub przez Internet. Oznacza to wyraźnie handlowy cel działalności skarżącej. To, że takiej działalności faktycznie nie podjęła i nie prowadzi, nie oznacza, że przedsiębiorcą w znaczeniu określonym w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie jest. Istotne jest bowiem to, iż związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 27 sierpnia 2008 r., sygn. akt I SA/Ol 277/08).

Odnosząc się do zarzutów strony Sąd zauważa, że czym innym jest sytuacja faktyczna, w której działalność gospodarcza jest prowadzona mimo braku formalnego wpisu w rejestrze, czym innym zaś sytuacja, w której osoba prawna utworzona w celach gospodarczych, konkretnych faktycznych czynności w obrocie gospodarczym ze swej woli nie podejmuje. Stan taki nie może, w tym ostatnim przypadku, przesądzać o pozbawieniu jej statusu przedsiębiorcy bez wykreślenia z rejestru w KRS. Sprzeciwia się temu przede wszystkim bezpieczeństwo obrotu gospodarczego i prawnego. Nie sposób bowiem pominąć znaczenia art. 17 ust. 1 ustawy o KRS stanowiącego o domniemaniu prawdziwości danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym. Charakter KRS, a zwłaszcza jego jawność (art. 8 ustawy o KRS) oznacza m. in. to, że również w postępowaniu podatkowym organ podatkowy ma nie tylko prawo, ale również obowiązek uwzględniania w tym postępowaniu danych wynikających z aktualnych odpisów KRS. Rolą organu podatkowego nie jest "wywodzenie", wbrew danym z KRS, ocen dotyczących statusu przedsiębiorcy (np. utraty tego statusu), czy ocena istoty, zasad działania, istnienia bądź likwidacji Spółki z o.o. (kwestie te regulują przepisy Kodeksu spółek handlowych). Skarżąca domniemania prawdziwości wpisu nie podważyła, ograniczając się jedynie do wskazywania na faktyczne nieprowadzenie działalności. Skoro zatem w wypisie z KRS znajdującym się w aktach sprawy nie odnotowano wzmianki o likwidacji, rozwiązaniu lub unieważnieniu Spółki, to należy przyjąć, że w dalszym ciągu pozostaje ona przedsiębiorcą, może nadal prowadzić działalność gospodarczą, jak również nie wykonywać faktycznie działalności gospodarczej przez określony czas. Dopiero bowiem ustanie bytu prawnego Spółki (rozwiązanie, likwidacja) i wykreślenie jej z Krajowego Rejestru Sądowego spowoduje, że przestanie być ona przedsiębiorcą. Wtedy też dopiero można mówić o trwałym zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 25 maja 2006 r., sygn. akt I SA/Rz 324/05; WSA w Olsztynie z dnia 27 sierpnia 2008 r., sygn. akt I SA/Ol 277/08).

Reasumując, prawidłowość stanowiska organów podatkowych w zakresie przypisania skarżącej statusu przedsiębiorcy skutkuje uznaniem za zgodne z prawem ich stanowisko, że znajdująca się w posiadaniu strony i opisana na wstępie działka gruntu oznaczona symbolem klasy użytku "Bz" (tj. tereny rekreacyjno-wypoczynkowe) została trafnie uznana za nieruchomość związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Z tego powodu prawidłowo zastosowano przy wymiarze podatku stawkę opodatkowania dla gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, tj. 0,81 zł/m2, wynikającą z obowiązującej w 2013 r. uchwały Rady Miasta Opola z dnia 25 października 2012 r., Nr XXXII/494/12 (Dz. Urz. Województwa Opolskiego z 2012 r., poz. 1690), co dało kwotę podatku 4.342 zł.

Nie dopatrując się zatem zarzucanych w skardze naruszeń przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w związku z art. 4 ust. 1 i art. 2 u.s.d.g., ani także innych naruszeń prawa skutkujących w myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) uwzględnieniem skargi, co mogłoby nastąpić jedynie w przypadku, gdyby takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił.