Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 203/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. sp. j. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 1596/17 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. sp. j. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 6 lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie nakazu zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 7 marca 2018 r. odmówił A. Sp. j. wstrzymania wykonania objętej jego skargą decyzji Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 6 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych.

W uzasadnieniu, Sąd pierwszej instancji wskazując na przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, określone przez art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że zawarte w wywiedzionej skardze żądanie wstrzymania wykonania powołanej decyzji Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej nie wiąże się z powstaniem znacznej szkody, na co wskazywały przedstawione przez skarżącą spółkę dokumenty.

Sąd pierwszej instancji wskazał w świetle powyższego, że według rachunku zysków i strat sporządzonego na dzień 22 kwietnia 2017 r., w 2016 r. skarżąca spółka uzyskała przychody netto ze sprzedaży towarów i materiałów w wysokości 420.101,71 zł oraz poniosła koszty działalności operacyjnej w kwocie 314.482,75 zł. Zysk netto wyniósł 105.617,85 zł i był wyższy od zysku wypracowanego w 2015 r. (94.438,12 zł). Co więcej zgodnie z bilansem sporządzonym 22 kwietnia 2017 r. Spółka posiada aktywa obrotowe w wysokości 830.985,82 zł, w tym należności krótkoterminowe – 674.959,11 zł. W ramach postępowania o przyznanie prawa pomocy skarżąca spółka oświadczyła, że jej zobowiązania wynoszą 444.103,29 zł, a więc stanowią kwotę znacznie niższą od posiadanych należności. Spółka posiada też majątek zarówno obrotowy, jak i trwały, natomiast w bilansie wykazała aktywa trwałe o wartości 189.440,69 zł, w tym wartości niematerialne i prawne – (wartość firmy) - 57.539,35 zł oraz środki trwałe – 119.962,59 zł (budynki, lokale, obiekty, urządzenia techniczne, maszyny, środki transportu, środki trwałe w budowie). Zdaniem Sądu powyższe dane dowodzą, iż skarżąca z powodzeniem prowadziła i nadal prowadzi zyskowną działalność gospodarczą, co jednoznacznie wskazuje, że wykonanie zaskarżonej decyzji nie będzie wiązało się z utratą płynności finansowej i ogłoszeniem upadłości.

A. Sp. j. zażaleniem zaskarżyła w całości postanowienie Sądu pierwszej instancji zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez uznanie, że skarżąca nie wykazała zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenie znacznej szkody w konsekwencji wykonania decyzji Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. Skarżąca zarzuciła nadto naruszenie art. 166 w związku z art. 141 par. 4 p.p.s.a. poprzez wskazanie w uzasadnieniu jedynie ogólnikowych przesłanek zastosowania instytucji z art. 61 p.p.s.a., co skutkowało błędną oceną przedstawionej przez skarżącego sytuacji finansowej, bezpośrednio wpływającej na odmowę wstrzymania wykonania decyzji.

Oleś System Sp. j. w Dąbrowie Górniczej podnosząc wskazane zarzuty wniosła o zamianę zaskarżonego postanowienia oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

Mając na uwadze treść wniosku sformułowanego przez skarżącą w skardze od wymienionej decyzji Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 6 lipca 2017 r. w przedmiocie nakazu zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za słuszną uznać należało ocenę wniosku o zastosowanie w stosunku do skarżącej spółki ochrony tymczasowej określonej w przywołanym art. 61 § 3 p.p.s.a., jakiej dokonał Sąd pierwszej instancji.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawione przez skarżącą uzasadnienie złożonego wniosku o przyznanie ochrony tymczasowej jest niewystarczające dla oceny, czy w jej przypadku zachodzą przesłanki warunkujące jej udzielenie, określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku należy określić jako ogólnikowe i hipotetyczne, jednakże bez konkretnych i rzeczywistych przesłanek przemawiających za udzieleniem wnioskowanej ochrony. Załączone dokumenty obrazują kondycję finansową, nie przedstawiają zaś ciążących na skarżącej zobowiązań oraz wierzytelności, na które się powołuje. Podnoszona zaś w uzasadnieniu zażalenia argumentacja, w zakresie zasady i wymogów wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a., powinna znaleźć się w pierwotnie sformułowanym wniosku, przy czym i ona wymaga szerszego rozwinięcia, gdyż w swej istocie ogranicza się do wskazania wyłącznie ogólnych skutków wykonania decyzji Ministra Rodziny Pracy i Polityki Społecznej, bez bardziej szczegółowego przedstawienia skutków wykonania tego aktu wraz z możliwymi bezpośrednimi i realnym następstwami dla strony, szczególnie w sytuacji podnoszonego przez autora zażalenia "dalszego powiększenia kwoty zobowiązań prowadzącej do istotnego pogorszenia jego sytuacji".

Ponownego podkreślenia wymaga, że to na stronie składającej wniosek zastosowania instytucji ochrony tymczasowej ciąży obowiązek takiego uzasadnienia żądania, które pozwalać będzie na wywiedzenie, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. W ocenie NSA skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. W zażaleniu powołała, że jest stroną toczących się postępowań egzekucyjnych, w ramach których zajęto przysługujące jej wierzytelności z tytułu umów najmu, przy czym oprócz powołanych powyżej ogólnych twierdzeń, zmierzających do tego, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, polegającej na zaprzestaniu prowadzenia działalności. Nie załączyła do zażalenia żadnych dokumentów, ani świadczących o jej sytuacji finansowej, w szczególności wskazujących na ciążące na skarżącej zobowiązania.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, uznając zażalenie za pozbawione usprawiedliwionych podstaw, na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.