Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 47/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Wyłączenie sędziego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 18, art. 19, art. 22 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 1173/09 oddalające wniosek o wyłączenie sędziego od rozpoznania skargi R.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 13 lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 1173/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił wniosek R.S. o wyłączenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K.G-M. od rozpoznania skargi R.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 13 lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, iż R.S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 13 lutego 2007r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie przyznania R.S. dodatku mieszkaniowego.

Postanowieniem, wydanym w tej sprawie, z dnia 13 lipca 2011r. Sąd oddalił wniosek R.S. o wyłączenie sędziego WSA Katarzyny Grzegorczyk – Meder.

Na rozprawie sądowej w dniu 15 grudnia 2011r. R.S. złożył kolejny wniosek (pismo z dnia 15 grudnia 2011r.) o wyłączenie sędziego WSA K.G-M. od rozpoznania sprawy II SA/Sz 1173/09.

Precyzując przesłanki wyłączenia sędziego, R.S., wskazał na postępowanie sędziego w sprawie II SA/Sz 277/10, w której sędzia "posługując się omnipotencją władczą", w czasie posiedzenia Sądu w dniu 2 lutego 2011 r., działał na "szkodę i krzywdę skarżącego". Skarżący podał, że wniosek o sprostowanie protokołu rozprawy z dnia 2 lutego 2011 r. oraz odwołanie z dnia 29 czerwca 2011 r. w sprawie II SA/Sz 277/10 od zarządzenia przewodniczącego o sprostowaniu protokołu, stanowią integralną część jego wniosku o wyłączenie sędziego K.G-M. w niniejszej sprawie.

W dniu 16 grudnia 2011 r. sędzia WSA K.G-M. złożyła do akt sprawy oświadczenie, że nie istnieją ani to przesłanki wymienione w art. 18 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani też okoliczności tego rodzaju, że mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość, co do jej bezstronności w rozpoznawanej sprawie.

Wydając zaskarżone postanowienie Sąd I instancji uznał, iż wątpliwość, co do bezstronności sędziego musi wynikać z uzasadnionych obiektywnych powodów. Wątpliwość ta musi być przy tym realna, a nie potencjalna. Przytaczane przez skarżącego okoliczności są jedynie subiektywnymi odczuciami i ocenami działań podejmowanych przez objętego wnioskiem sędziego. Brak odpowiedniej argumentacji, która wskazywałaby na uzasadnioną wątpliwość, co do bezstronności sędziego w przedmiotowej sprawie, czyni przedmiotowy wniosek niezasadnym.

Zauważył, że wniosek R.S. o wyłączenie sędziego K.G-M., nie jest pierwszym, złożonym w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem z dnia 13 lipca 2011r. Sąd oddalił wniosek o wyłączenie sędziego wyjaśniając, że powoływane przez skarżącego okoliczności /tożsame z powołanymi obecnie we wniosku z dnia 15 grudnia 2011r./, odnoszące się do protokołu z dnia 2 lutego 2011r. oraz odwołania z dnia 29 czerwca 2011 r. w sprawie II SA/Sz 277/10 od zarządzenia przewodniczącego o sprostowaniu protokołu, nie stanowią przyczyny wyłączenia sędziego. Postanowieniem z dnia 1 września 2011r., sygn. akt I OZ 615/11, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie R.S. na powołane wyżej postanowienie Sądu pierwszej instancji w przedmiocie oddalenia wniosku o wyłączenie sędziego.

Podkreślił również, że okoliczności przytoczone przez skarżącego były badane przez Sąd I instancji w postanowieniu z dnia 28 lutego 2011r., sygn. akt II SA/Sz 277/10 oraz w postanowieniu NSA z dnia 31 marca 2011r. I OZ 210/11. W postanowieniach tych wyjaśniono skarżącemu, że postępowanie sędziego nie nasuwa wątpliwości, co do jego bezstronności, a podejmowane przez sędziego działania miały na celu zapewnienie sprawności postępowania i mieściły się w zakresie obowiązków przewodniczącego na rozprawie.

Mimo tej wiedzy, R.S. po raz kolejny we wniosku o wyłączenie sędziego WSA K.G-M. powołuje te same okoliczności, nie przywołując przy tym żadnej innej przyczyny, która nie była dotąd poddana ocenie Sądu, a która uzasadniałaby wyłączenie sędziego z mocy prawa na podstawie art. 18 P.p.s.a. lub na wniosek (art. 19 P.p.s.a.). Sąd, w całokształcie akt postępowania sądowego, również nie dopatrzył się takich przyczyn.

W zażaleniu na powyższe postanowienie R.S. podniósł, iż wnosi o jego uchylenie oraz wyłączenie sędziego K.G.M. od prowadzenia sprawy o sygn. II SA/Sz 1173/09.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniej związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy. Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa (art.18 § 1 P.p.s.a.), wyłączenie sędziego następuje na wniosek wówczas, jeżeli zachodzą takie okoliczności, które mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego (art.19 P.p.s.a.).

Wbrew odmiennym wywodom skarżącego trafne jest stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia o braku ustawowych podstaw do wyłączenia sędziego K.G-M.. O braku tych podstaw świadczy m. in. to, że skarżący w zażaleniu nie powołał się na żadną z przesłanek wymienionych w art.18 § 1- 3 P.p.s.a. Z oświadczenia złożonego przez sędziego K.G-M. (k. 459 akt), o którego wyłączenie wnosi skarżący wynika, że nie łączy go żaden stosunek osobisty ze skarżącym mogący mieć znaczenie dla jego bezstronności. Skarżący zatem nie uprawdopodobnił, aby zachodziła podstawa do wyłączenia sędziego od rozpoznania sprawy określona w art. 19 ustawy. Subiektywne przekonanie skarżącego co do istnienia przyczyn wyłączenia osoby sędziego K.G-M., nie poparte przy tym żadnymi dowodami nie mogą stanowić podstawy wyłączenia sędziego stosownie do art. 19 P.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 §2 P.p.s.a.