Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1555/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, 183 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: § 9 i 8 ust. 6
journal: Dz.U. 2002 nr 236 poz 1998
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi  przepisy ruchu drogowego.
article: art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b, 130
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) Sędzia del. NSA Leszek Kiermaszek Protokolant: sekretarz sądowy Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 22 września 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Bd 149/10 w sprawie ze skargi T. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 14 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Bd 149/10, po rozpoznaniu sprawy ze skargi T.B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...]w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji w T. z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...].

Powyższe rozstrzygnięcie Sąd ten poprzedził następującymi ustaleniami faktycznymi i oceną prawną:

Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...]Komendant Miejski Policji w T. skierował T.B. na badania psychologiczne, wskazując, iż w okresie od dnia 15 sierpnia 2008 r. do 20 maja 2009 r. skarżący dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów ruchu drogowego za co otrzymał łącznie 28 punktów.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...]Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy, po rozpatrzeniu odwołania T.B., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, stwierdzając, że T.B. w okresie jednego roku przekroczył liczbę 24 punktów za naruszenie przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w przepisach ustawy jest mowa o przekroczeniu przez kierującego pojazdem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, czyli o punktach przypisanych kierowcy, a nie o punktach wpisanych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Wprawdzie w § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. Nr 236, poz. 1998 ze zm.) wskazano, że osoba zainteresowana ma prawo uzyskać od Policji ustną informację lub zaświadczenie o wpisach ostatecznych lub tymczasowych dotyczących punktów odpowiadających dokonanym przez siebie naruszeniom, niemniej z przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym nie wynika, aby takie zaświadczenie lub informacja były wiążące dla organów administracji prowadzących postępowanie administracyjne w sprawie skierowania na egzamin sprawdzający kwalifikację do kierowania pojazdami. Ponadto zauważono, że skarżący wiedział ile punktów przyznano mu za naruszenie przepisów ruchu drogowego, co wynika z formularza mandatu karnego. Fakt odbycia szkolenia nie mógł powodować zmniejszenia liczby otrzymanych przez niego punktów, gdyż już przed rozpoczęciem szkolenia przekroczył liczbę 24 punktów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję T.B. powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu, wskazując, że po uzyskaniu w jednostce Policji w T. informacji o otrzymaniu w ciągu roku 20 punktów karnych niezwłocznie odbył kurs doszkalający, aby zmniejszyć liczbę punktów. Dopiero po odbyciu tego kursu, dowiedział się, iż otrzymał mandat i punkty karne za przekroczenie prędkości, do którego doszło w dniach 20 maja 2009 r., i 8 maja 2009 r. w B. B. oraz 13 marca 2009 r. w T. Ponownie podniósł, że w tej sytuacji decydująca powinna być data, w której uzyskał informację o ukaraniu go mandatem i punktami karnymi, nie zaś dzień, w którym fotoradary zarejestrowały wykroczenie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji w T. z dnia [...] listopada 2009 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/, c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) wskazując, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, co miało wpływ na wynik sprawy.

Sąd podał, że materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b/ ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), zgodnie z którym badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem silnikowym skierowany, w drodze decyzji, przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący w okresie jednego roku otrzymał łącznie 28 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Kwestię sporną stanowi natomiast to, czy w momencie przystąpienia do szkolenia (16 czerwca 2009 r.) skarżący przekroczył liczbę 24 punktów, a zatem czy zachodziła negatywna przesłanka do zmniejszenia mu liczby punktów, o której mowa w § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. Nr 236, poz. 1998 ze zm.). Istota problemu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy przy zastosowaniu § 8 ust. 6 rozporządzenia należy brać pod uwagę datę wprowadzenia informacji do ewidencji czy też datę dopuszczenia się przez sprawcę naruszeń przepisów ruchu drogowego.

Przystępując do wykładni § 8 ust. 6 rozporządzenia Sąd wskazał, że w znajdujących się w ustawie o ruchu drogowym i rozporządzeniu uregulowaniach dotyczących naruszania przepisów ruchu drogowego prawodawca przyjął rozwiązanie, w którym dokonanie wpisów ostatecznych do ewidencji następuje wówczas, gdy zostaną one stwierdzone prawomocnymi orzeczeniami sądowymi lub mandatami karnymi. Dopuszcza się również możliwość dokonania, w pewnych przypadkach, wpisu tymczasowego, który zawiera informację o liczbie punktów, które zostaną przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia prawomocnym orzeczeniem (§ 4 ust. 2 rozporządzenia). Dokonanie wpisu tymczasowego ma ten skutek, że pomimo iż fakt naruszenia przepisów ruchu drogowego nie został ostatecznie stwierdzony, ma on, w pewnych przypadkach takie samo znaczenie, jak wpis ostateczny. Również w § 8 ust. 6 rozporządzenia przyjęto rozwiązanie, że nie jest możliwe zmniejszenie liczby punktów w związku z odbytym szkoleniem wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24, uniemożliwiając tym samym skorzystanie z takiej możliwości osobom, w przypadku których naruszenie przepisów ruchu drogowego było bezsporne lub wobec których prowadzone jest postępowanie zmierzające do prawomocnego stwierdzenia tego faktu. Powyższe musi jednak wynikać z dokonanych w ewidencji wpisów, tylko w taki bowiem sposób można ustalić sumę znajdujących się tam punktów, przy czym ustalenie to winno być dokonane według stanu na dzień, w którym kierowca uczestniczył w szkoleniu. Przyjęcie odmiennej interpretacji cytowanego przepisu byłoby równoznaczne z akceptacją takiego stanu rzeczy, w którym kierowca, chcący uczestniczyć w szkoleniu znajdowałby się w stanie niepewności co do swojej sytuacji, a w tym możliwości podjęcia skutecznych działań mających na celu jej zmianę. W takim przypadku ani treść informacji czy zaświadczenia o wpisach ostatecznych i tymczasowych, o których mowa w § 9 rozporządzenia, ani fakt odbycia szkolenia nie dawałyby gwarancji usunięcia wpisanych do ewidencji punktów. Ustawodawca nie wprowadził rozwiązania umożliwiającego cofnięcie skutku wynikającego z faktu odbycia szkolenia w sytuacji, gdyby już po usunięciu punktów z ewidencji okazało się, że kierowca dopuścił się naruszenia przepisów ruchu drogowego przed rozpoczęciem szkolenia.

Sąd zauważył przy tym, że w § 8 ust. 6 rozporządzenia wyraźnie wskazano, że chodzi o "sumę punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo", co oznacza, iż o możliwości braku odliczenia punktów decyduje przekroczenie liczby 24 punktów wskutek ich "wpisania" do rejestru, nie zaś ich "przypisania" za popełnione naruszenie przepisów. Konstrukcję "przypisania" przewiduje art. 130 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, lecz odnosi się to do innej sytuacji.

Sąd zaznaczył, że przyjętej interpretacji wymaga konstytucyjna zasada równości obywateli wobec prawa, przeciwne bowiem stanowisko prowadziłoby do różnicowania sytuacji prawnej osób znajdujących się w określonym, tym samym stanie faktycznym w zakresie możliwości odliczania punktów karnych.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że organy administracji błędnie przyjęły, iż decydujące znaczenie przy stosowaniu § 8 ust. 6 cyt. rozporządzenia będzie miała data dopuszczania się przez skarżącego naruszenia przepisów ruchu drogowego, nie zaś data wprowadzenia informacji do ewidencji.

Sąd wskazał, że organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji nie odniósł się do twierdzeń skarżącego, iż informacja o wykroczeniach popełnionych w dniach 13 marca 2009 r., 8 i 20 maja 2009 r. została wprowadzona do ewidencji już po odbyciu przez skarżącego szkolenia. Z akt administracyjnych nie wynika, by organ dokonywał jakichkolwiek ustaleń co do tego ile punktów skarżący miał wpisanych do ewidencji w dniu przystąpienia do szkolenia, a ustalenia te mają decydujące znaczenie przy rozstrzygnięciu niniejszej sprawy. Tym samym zaskarżona decyzja została wydana bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, bez wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całokształtu materiału dowodowego, a zatem z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 czerwca 2010 r. wniósł Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy, zaskarżając powyższy wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego w postaci przepisu § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2002 r. Nr 236, poz. 1998 ze zm.) poprzez błędną wykładnię.

W uzasadnieniu organ podniósł, że zgodnie z § 9 rozporządzenia osoba zainteresowana ma prawo uzyskać od Policji ustną informację lub zaświadczenie o wpisach ostatecznych lub tymczasowych dotyczących punktów odpowiadających dokonanym przez siebie naruszeniom. Informacji udziela się lub zaświadczenie wydaje w siedzibie organu prowadzącego ewidencję lub w miarę możliwości technicznych, w innej jednostce Policji.

Podkreślono, że organy Policji zaświadczają jedynie o dokonanych wpisach ostatecznych lub tymczasowych. Zaświadczeniem w rozumieniu k.p.a. jest urzędowe potwierdzenie w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego), dokonane przez organ administracji publicznej na żądanie zainteresowanej osoby, której interes oparty jest na prawie. Oznacza to, że zaświadczenia są aktami, które potwierdzają istnienie uprawnień czy obowiązków, określonych (tzn. stworzonych lub ustalonych) uprzednio indywidualnym aktem prawnym. Zaświadczenie jest więc potwierdzeniem stanu faktycznego czy prawnego aktualnego lub przeszłego. Jest ograniczone czasowo i nie można z niego wysuwać skutków prawnych na przyszłość. Podstawową zasadą działania organów władzy publicznej wyrażoną w art. 7 Konstytucji jest zasada praworządności, czyli nakaz działania na podstawie i w granicach prawa, z Konstytucji wynika także obowiązek równego traktowania wszystkich obywateli przez władze publiczne (art. 32 ust. 1). Naruszałaby te zasady taka wykładnia, która wyłączałaby możliwość stosowania art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g/ – Prawa o ruchu drogowym wobec sprawcy wielokrotnych lub rażących naruszeń przepisów ruchu drogowego tylko z tego powodu, że kierowca taki został błędnie poinformowany przez organy Policji o liczbie przypisanych mu punktów.

Dalej organ wskazał, że powszechnie akceptowany jest pogląd, że rozporządzenie nie może wkraczać w sferę materii prawnych regulowanych innymi ustawami lub na ich podstawie, nie może też treści w nich zawartych przekształcać czy modyfikować. Rozporządzenie jest tylko aktem podrzędnym, wykonującym niektóre przepisy ustawy wyłącznie w granicach ustawowego upoważnienia i w celu wykonania ustawy. Pomimo tego więc, że w § 9 rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002 r. przewidziano prawo osoby zainteresowanej do uzyskania informacji ustnej lub zaświadczenia, to treść takiej informacji pozostaje bez wpływu na obowiązek stosowania przez organy administracji art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g/ Prawa o ruchu drogowym, a ustalenia te mają zastosowanie także do art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b/ Prawa o ruchu drogowym.

Podkreślono, że kierowcy muszą zdawać sobie sprawę z faktu, iż ewidencja wpisów może nie odpowiadać rzeczywistemu stanowi faktycznemu, ponadto z Prawa o ruchu drogowym nie wynika, żeby informacja czy zaświadczenie było wiążące dla organów administracji prowadzących postępowanie w sprawie skierowania na badania psychologiczne, czy zatrzymania prawa jazdy. Zatem uzyskane przez stronę informacje mają znaczenie z punktu widzenia ich aktualności jedynie w momencie ich uzyskania. Ryzyko zbyt późnego udania się na szkolenie obciążać powinno jedynie kierowcę.

Organ wskazał, że zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wniosek o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy, skierowany został dopiero po zaewidencjonowaniu punktów karnych i przekroczeniu ich liczby – 24.

Zdaniem organu niepełna informacja uzyskana w siedzibie organu nie może skutkować akceptacją odjęcia punktów karnych w sytuacji, gdy w rzeczywistości strona dopuściła się przed odbyciem szkolenia tak wielu naruszeń, za które następnie przypisano punkty karne w wysokości wyższej niż 24. Zasadnicze znaczenie ma dokonanie naruszeń przez stronę, a wpis punktów karnych jest jedynie jego wtórną konsekwencją.

Odnosząc się do twierdzeń Sądu I instancji dotyczących braku ustaleń faktycznych stwierdzono, że przed wydaniem decyzji stosowne ustalenia zostały dokonane. Wynika to z komputerowej Ewidencji Kierowców Naruszających Przepisy Ruchu Drogowego, która jest częścią bazy danych KSIP – Krajowego Systemu Informacyjnego Policji. Część informacji z KSIP uwidoczniona została choćby na skierowaniu na badania psychologiczne nr [...], twierdzenie Sądu mija się z prawdą.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną T.B. negatywnie odniósł się do twierdzeń Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy, wskazując, że zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci § 9 rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002 r. poprzez błędną wykładnię jest chybiony, gdyż prawo osoby zainteresowanej do uzyskania od Policji ustnej informacji lub zaświadczenia o wpisach ostatecznych lub tymczasowych dotyczących punktów odpowiadających dokonanym naruszeniom nie stanowi kwestii spornej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy – p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Sądu podstawami skargi kasacyjnej wymaga ich prawidłowego określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie przedstawienia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca wskazanym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.

Dlatego też, by zaskarżenie wyroku mogło odnieść zamierzony przez skarżącego skutek niezbędne jest precyzyjne przedstawienie podnoszonych w stosunku do wyroku Sądu I instancji zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny w żaden sposób nie może uzupełniać ani konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej. Wprawdzie, zgodnie z uchwałą pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1) należy przyjąć szerokie rozumienie podstaw kasacyjnych i obowiązek Sądu odniesienia się do wszystkich zarzutów podanych w przytoczonych podstawach kasacyjnych, to w sprawie niniejszej stwierdzić należy, że sposób sformułowania skargi kasacyjnej, którą oparto wyłącznie na zarzucie naruszenia poprzez błędną wykładnię § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego przesądził o ograniczeniu postępowania kasacyjnego do wskazanego w tej skardze zarzutu.

Zgodnie z powołanym wyżej przepisem: "Osoba zainteresowana ma prawo uzyskać od Policji ustną informację lub zaświadczenie o wpisach ostatecznych lub tymczasowych dotyczących punktów odpowiadających dokonanym przez siebie naruszeniom. Informacji udziela się lub zaświadczenie wydaje się w siedzibie organu prowadzącego ewidencję lub, w miarę możliwości technicznych, w innej jednostce Policji".

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy nie dokonywał wykładni powyższego przepisu, wspomniał jedynie przy rozważaniu kwestii związanych ze stosowaniem § 8 ust. 6 tego rozporządzenia, że rozwiązanie tam zawarte musi wynikać z dokonanych w ewidencji wpisów, przy czym ustalenie sumy znajdujących się tam punktów winno być dokonane według stanu na dzień, w którym kierowca uczestniczył w szkoleniu. W przeciwnym razie kierowca, chcący uczestniczyć w szkoleniu znajdowałby się w stanie niepewności co do swojej sytuacji, w takim przypadku ani treść informacji czy zaświadczenia o wpisach ostatecznych i tymczasowych, o których mowa w § 9 rozporządzenia, ani fakt odbycia szkolenia nie dawałby gwarancji co do usunięcia wpisanych do ewidencji punktów.

W skardze kasacyjnej podnosząc wyłącznie zarzut naruszenia § 9 powołanego rozporządzenia nie wskazano na czym podlegała błędna, jak twierdzi strona, wykładnia tego przepisu dokonana przez Sąd I instancji, a w jej uzasadnieniu omówiono instytucję zaświadczeń, podnosząc m.in., że zaświadczenia są aktami, które potwierdzają istnienie uprawnień czy obowiązków, określonych uprzednio indywidualnym aktem prawnym. Podkreślono też, że zaświadczenie jest potwierdzeniem stanu faktycznego czy prawnego aktualnego lub przeszłego, jest ograniczone czasowo i nie można z niego wysuwać skutków prawnych na przyszłość, zaś funkcjonariusze mogą informować skarżącego jedynie o punktach wpisanych w ewidencji. Tymczasem Sąd I instancji w ogóle nie odniósł się do tych kwestii i nie dokonywał wykładni § 9 powołanego rozporządzenia. Z przedstawionych względów zawarty w skardze kasacyjnej zarzut nie mógł być uznany za usprawiedliwiony.

Wprawdzie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej odwoływano się także do innych przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym i powołanego rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002 r., jednakże skoro nie zawarto w tej skardze skonkretyzowanych dalszych zarzutów rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczone być musiały do przedstawionej wyżej kwestii.

Oceniana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy pod względem jej zgodności z prawem decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] wydana została na podstawie art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b/ ustawy – Prawo o ruchu drogowym, który to przepis w swojej treści odsyła do regulacji zawartej w art. 130 ust. 1 tej ustawy. Skoro nie zarzucono naruszenia prawa materialnego w postaci tych przepisów, to brak jest możliwości odniesienia się do prawidłowości zaskarżonego wyroku w tym zakresie.

Sygnalizowane w końcowej części motywów skargi kasacyjnej nieprawidłowe, zdaniem strony skarżącej, stanowisko Sądu I instancji dotyczące przeprowadzonego w sprawie w postępowaniu administracyjnym postępowania dowodowego również nie zostało objęte stosownym zarzutem, dlatego też i w tym względzie niemożliwym było zajęcie stanowiska w postępowaniu kasacyjnym.

Skoro nie stwierdzono, by w sprawie występowały przesłanki nieważności postępowania, a zarzut podniesiony w skardze kasacyjnej nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.