Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 506/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2021-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Oświata
Finanse publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 90 ust. 3d
journal: Dz.U. 2015 poz 2156
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty
article: art. 252 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 869
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.
article: art. 6, art. 7, art. 24 § 1 pkt 5, art. 27 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3, art. 107 § 1 pkt 4, art. 138 § 2 pkt 2.
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Krzykowski, Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca), asesor WSA Anna Janowska, Protokolant specjalista Jolanta Piasecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2021r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie określenia wysokości dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem oddala skargę.


UZASADNIENIE

E. K. (dalej Strona, Wnioskodawca, Odwołująca się, Skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej WSA) w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO, Kolegium) z "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie określenia wysokości dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem.

Decyzję wydano po prawomocnym wyroku z 2 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/OI 814/19, którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił wcześniejszą decyzję Kolegium z "[.1.]" r. nr "[.1.]".

Burmistrz Miasta S. (dalej Burmistrz, Organ dotujący) przeprowadził kontrolę w okresie od "[...]" listopada 2017 r. do "[...]" listopada 2017 r. w prowadzonym przez Skarżącą Przedszkolu Niepublicznym "A." w S. (dalej Przedszkole), obejmującą między innymi sprawdzenie prawidłowości pobrania i wykorzystywania dotacji zgodnie z przeznaczeniem, o którym mowa w art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty, zakończonej protokołem z 21 listopada 2017 r. (karty pod jednym nr 10 akt Organu dotującego).

W wyniku kontroli zakwestionowano m.in. sfinansowanie niektórych kosztów ogólnych prowadzonego przedszkola, takich jak wynagrodzenia osoby fizycznej prowadzącej przedszkole i pełniącej funkcję dyrektora placówki, wynagrodzenie personelu, koszty najmu, koszty usług pedagogicznych. Stwierdzono, że koszty te częściowo odnoszą się także do uczęszczających do przedszkola dzieci poniżej 2,5 lat, na które nie przysługuje dotacja. W odniesieniu do tych dzieci w poszczególnych miesiącach koszty ogólne związane z funkcjonowaniem całego przedszkola powinny być pokrywane z innego źródła niż przekazana dotacja i powinny zostać wyodrębnione. Kwotę nieprawidłowo wykorzystanej dotacji Organ obliczył na zasadzie proporcjonalności, ustalając, jaki procent w ogólnej liczbie dzieci w przedszkolu w danym miesiącu stanowiły dzieci poniżej 2,5 roku życia, a następnie dla każdego miesiąca wyodrębnił wydatki na pokrycie ogólnych kosztów funkcjonowania przedszkola, w tym wynagrodzeń i pochodnych oraz kosztów o charakterze eksploatacyjnym i administracyjnym. Omawianą kwotę ustalono jako iloczyn kwoty wydatków ogólnych w danym miesiącu oraz procentowego udziału dzieci poniżej 2,5 roku życia w ogólnej liczbie uczniów przedszkola w tym miesiącu. Wyliczono w ten sposób kwotę nieprawidłowo wykorzystanej dotacji w wysokości 22.360 zł w załączniku nr 1 do protokołu.

Ponadto uznano za niezgodne z przeznaczeniem dotacji wydatki wynikające z 3 faktur: nr FV "[...]" z 27.01.2016 na zakup okapu kuchennego (wydatek 3.016,99 zł) jako zakup niezwiązany z kształceniem, wychowaniem lub opieką, nr "[.d.]" z 29.06.2016 na zakup gabloty wykorzystywanej w celach reklamy i promocji oraz wykorzystywanej także na potrzeby innego przedszkola niepublicznego (2.108,22 zł) oraz nr "[.e.]" z 19.09.2016 na kwotę 70,85 zł, oznaczonej jako opłacona przelewem, lecz bez potwierdzenia płatności na wyciągu z konta wskazanego do dotacji. Z tego tytułu zakwestionowano łącznie 5.196,06 zł.

Przed wydaniem decyzji Organ pierwszej instancji prowadził korespondencję z pełnomocnikiem Wnioskodawcy co do potrzeby prowadzenia postępowania dowodowego i wzywania Strony do przedłożenia dokumentacji. M.in. pismem z 14 czerwca 2018 r. (k. 55 ww. akt) Burmistrz odmówił przeprowadzenia wizji lokalnej w zakresie wskazanym we wniosku. Uznał, że jest to niecelowe po upływie 2 lat od kontrolowanego okresu (2016 r.).. W związku z odmową udostępnienia żądanych dowodów Organ zażądał wskazania dowodów, które Strona chciałaby powołać na poparcie swojego stanowiska oraz przedłożenia ich w 7-dniowym terminie.

Organ dotujący, na wniosek Strony z 24 lipca 2018 r. - data wpływu (k. 63) przeprowadził 31 sierpnia 2018 r. dowód z przesłuchania Strony i świadków: E. K., A. W., E. K., I. O., E. N., G. K. na okoliczność zasadności wydatkowania dotacji. Przesłuchał ponadto 23 października 2018 r. M. S. i K. K..

Następnie Organ wezwał Stronę (31 października 2018 r., k. 117) do przedłożenia umów najmu wraz z fakturami i dokumentami księgowymi za wynajem pomieszczeń i wyposażenia zawartych między Skarżącą a G. K. oraz umów o pracę M. S., K. K., A. W., E. K. i E. N.. Zaś odrębnym pismem zażądał kserokopii poświadczonych za zgodność z oryginałem umów z rodzicami 17 dzieci poniżej 2,5 roku życia uczęszczających do przedszkola od września 2016 r..

Pismem z 19 listopada 2018 r. (k. 124) Strona zażądała wskazania, na jaką okoliczność mają być okazane dokumenty żądane przez Organ. Zdaniem Strony dotyczą one wydatków niepokrywanych z dotacji.

Organ ponowił wezwanie pismem z 30 listopada 201 r. (k. 125), wyjaśniając zasadność żądania.

Decyzją z "[...]" r. nr "[...]" Burmistrz określił Wnioskodawcy, działającemu przez adwokata, wysokość dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w kwocie 27.556,06 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od 13 grudnia 2016 r. do dnia zapłaty.

W odwołaniu zarzucono niezgodność decyzji z prawem w związku z naruszeniem art. 7, art. 77, art. 80, i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) oraz dokonaniem błędnej wykładni art. 90 ust. 3d w związku z art. 5 ust. 7 ustawy o systemie oświaty.

Wskazaną decyzję Burmistrza SKO uchyliło ww. decyzją z "[.1.]" r. nr "[.1.]" i określiło wysokość dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w kwocie 2.179,07 zł wraz z odsetkami, oraz określiło wysokość dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w kwocie 22.360 zł wraz z odsetkami. Kolegium orzekało w składzie trzech osób, wśród których byli: W. Z. (przewodniczący) oraz S. R..

Wyrokiem z 2 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/OI 814/19 WSA w Olsztynie uchylił decyzję Kolegium z "[.1.]" r.. Przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji stały się błędy proceduralne popełnione przez Organ odwoławczy. Główną wadą zaskarżonej decyzji był brak przedstawienia własnego stanowiska Kolegium w kwestii dotacji pobranej w nadmiernej wysokości, co w decyzji Organu pierwszej instancji powiązano ze stwierdzeniem, że część dotacji wykorzystano na potrzeby dzieci poniżej 2,5 roku życia. Skoro Organ odwoławczy zmienił treść rozstrzygnięcia, to w zaskarżonej decyzji należało przedstawić własne merytoryczne stanowisko, z którego wynikałoby dlaczego, zdaniem SKO, Skarżąca błędnie rozliczyła dotację na wydatki ponoszone na dzieci poniżej 2,5 roku życia.

Sąd nie uznał za zasadne zarzutów naruszenia ww. przepisów prawa materialnego oraz k.p.a. w odniesieniu do procesu gromadzenia przez Organ dowodów. Podał, że skoro w postępowaniu zakwestionowane zostało pobranie i wykorzystanie dotacji, to Skarżąca zobowiązana była wykazać, że nie było podstaw do podważania wydatków finansowanych z dotacji. Skarżąca nie przedstawiła przekonywujących dowodów w tym zakresie, a ponadto ignorowała wezwania Organu ryzykując, że z braku dowodów na prawidłowość dokonywanych wydatków Organ orzeknie o zwrocie dotacji.

Sąd zalecił Kolegium, aby rozpatrując sprawę ponownie, dokonało samodzielnej oceny zebranych dowodów oraz przedstawiło własne stanowisko, obejmujące ocenę faktyczną i prawną w zakresie wszystkich wydatków uznanych za dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem oraz nienależnie pobraną. W ramach tej oceny wyjaśniło również przyczyny, dla których wydatki na dzieci poniżej 2,5 roku życia nie zostały uznane za podlegające rozliczeniu z dotacji na 2016 r. oraz powody, dla których odmiennie niż Organ pierwszej instancji uznał, że jest to dotacja nienależnie pobrana. A ponadto przedstawiło wyliczenie wymienionych w sentencji decyzji kwot, dotyczących dotacji nienależnie pobranej oraz nieprawidłowo wykorzystanej.

Decyzją z "[...]" r., wymienioną już powyżej, SKO uchyliło w całości decyzję Burmistrza i orzekło co do istoty sprawy poprzez określenie wysokości dotacji wykorzystanej przez Skarżącą niegodnie z przeznaczeniem w kwocie 24.539,07 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych. W trzyosobowym składzie Kolegium byli m.in. W. Z. (przewodniczący) oraz S. R..

Powołano w sentencji art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej k.p.a., w związku z art. 90 ust. 3d, art. 5 ust. 7 pkt 3 ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 1327 ze zm.), dalej u.s.o., oraz art. 35 ust. 1 ustawy z 27 października 2017 r. o finasowaniu zadań oświatowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 2029 ze zm.), dalej u.f.z.o..

Kolegium uznało w uzasadnieniu, że kwoty wynikające z faktur nr "[.d.]" tj. 2108,22 zł (zakup gabloty) oraz nr "[.e.]" tj. 70,85 zł (faktura niepłacona) na łączną kwotę 2.179,07 zł wykorzystano niezgodnie z przeznaczeniem, co też nie budziło wątpliwości WSA w Olsztynie. Powodem uchylenia przez Sąd decyzji Kolegium były błędy proceduralne. Sąd zobowiązał Organ odwoławczy do samodzielnej oceny zebranych dowodów, przedstawienia własnego stanowiska oraz wyjaśnienia dlaczego wydatki na dzieci poniżej 2,5 roku życia nie zostały uznane za podlegające rozliczeniu z dotacji na 2016. Stąd Kolegium wywiodło, że obecnie skupi swoje rozważania na tej właśnie kwestii.

W związku z tym w pierwszej kolejności SKO wskazało, że w sprawie poczyniono wszelkie działania mające na celu wyjaśnienie spornych kwestii dotyczących funkcjonowania przedszkola i uczęszczających do tego przedszkola dzieci. Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu cytowanego wyżej wyroku, w sytuacji odmowy przedłożenia żądanych dowodów, co miało miejsce w sprawie, zarówno Organ pierwszej instancji jak i Organ odwoławczy nie był zobowiązany do powtórnego zwracania się do Strony o ich przedłożenie. SKO zacytowało obszerny fragment wyroku WSA w Bydgoszczy z 21 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Bd 29/15 z powołanym tam orzecznictwem.

SKO podało, że z analizy protokołu kontroli wynika, że w miesiącach wrzesień, październik, listopad i grudzień 2016 r. do Przedszkola uczęszczały również dzieci w wieku poniżej 2,5 lat: we wrześniu 17 dzieci, w październiku 14 dzieci, w listopadzie 10 dzieci i w grudniu 10 dzieci. Przepisy ustawy o systemie oświaty jasno wskazują, że wiek dzieci objętych wychowaniem przedszkolnym mieści się w granicach 3-6 lat. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dyrektor przedszkola może przyjąć do przedszkola dziecko, które ukończyło 2,5 roku.

Organ zauważył, że koszty dotyczące dzieci poniżej 2,5 roku życia winne być pokrywane z innego źródła niż dotacja oświatowa. Kolegium po ponownej analizie materiału dowodowego uznało, że niektóre koszty ogólne przedszkola odnoszące się do dzieci poniżej 2,5 lat, a pokryte z dotacji, podlegają zwrotowi jako dotacja wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem. W ocenie Kolegium skoro do Przedszkola uczęszczały również dzieci poniżej 2,5 roku życia to w świetle obowiązujących przepisów prawa nieprawidłowe było pokrywanie niektórych kosztów ogólnych przedszkola w całości ze środków pochodzących z dotacji.

SKO podkreśliło, że w rozpoznawanej sprawie niektóre koszty ogólne, dotyczące również dzieci w wieku poniżej 2,5 lat, pokryte były z dotacji, która przysługiwała jedynie na dzieci w wieku powyżej 2,5 lat. Stąd w sprawie zaistniała sytuacja pobrania i wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem.

Organ odwoławczy przedstawił rozliczenie kwoty wykorzystanej dotacji dla poszczególnych miesięcy od września 2016 r. do grudnia 2016 r., w których do przedszkola uczęszczały również młodsze dzieci w wieku do 2,5 lat na str. 13 decyzji. Podał, że do Przedszkola uczęszczało w miesiącach 2016 r.:

- wrzesień - 17 dzieci poniżej 2,5 roku życia na 153 dzieci ogółem, co stanowi 11,11% dzieci, i wyliczył kwotę dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem: 69.421,46 zł x 11,11% = 7.712,72 zł, a po zaokrągleniu: 7.712 zł,

- październik - 14 dzieci poniżej 2,5 roku życia na 158 dzieci ogółem, co stanowi 8,86% dzieci, i wyliczył kwotę dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem: 70.698,14 zł x 8,86% = 6.263,85 zł, a po zaokrągleniu: 6.264 zł,

- listopad - 10 dzieci poniżej 2,5 roku życia na 155 dzieci ogółem, co stanowi 6,45% dzieci, i wyliczył kwotę dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem: 81.450,89 zł x 6,45% = 5.253,58 zł, a po zaokrągleniu: 5.254 zł,

- grudzień - 10 dzieci poniżej 2,5 roku życia na 154 dzieci ogółem, co stanowi 6,49% dzieci, i wyliczył kwotę dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem: 48.206,47 zł x 6,49% = 3.128,59 zł, a po zaokrągleniu: 3.130 zł,

co łącznie daje kwotę 22.360 zł.

Podsumowując Kolegium wskazało, że uwzględniło kwoty wynikające z faktur nr "[.d.]" na kwotę 2.108,22 zł (zakup gabloty) oraz nr "[.e.]" na kwotę 70,85 zł (faktura niepłacona), a także koszty ogólne przedszkola sfinansowane z dotacji dotyczące również dzieci w wieku poniżej 2,5 lat) wyliczone na kwotę 22.360 zł.

Podkreślono, że ustalenia te zostały dokonane na podstawie materiału dowodowego zebranego na tyle, na ile to było możliwe wobec braku współpracy ze strony Odwołującej się.

Kolegium oceniło jako zbędne rozstrzygnięcie w przedmiocie określenia terminów: zwrotu udzielonej dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem oraz naliczania odsetek od dotacji podlegających zwrotowi, bowiem kwestie te wprost wynikają z przepisów ustawy o finansach publicznych (art. 252 ust. 1, ust. 2 i ust. 6).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Strona, reprezentowana przez adwokata, wniosła o uchylenie w całości decyzji SKO i przekazanie sprawy temu Organowi do ponownego rozpatrzenia, oraz zasądzenie od Organu kosztów postępowania w niniejszej sprawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez adwokata, według norm prawem przepisanych. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 27 § 1 k.p.a. poprzez rozpoznanie przez Kolegium sprawy w składzie, w którym jego dwóch członków wydało uprzednio uchyloną przez WSA w Olsztynie decyzję Kolegium z "[.1.]" r., a tym samym przewodniczący W. Z. oraz członek składu S. R. podlegali wyłączeniu jako osoby biorące udział w wydaniu już uprzednio zaskarżonej decyzji;

2. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji Burmistrza i orzeczenie, co do istoty sprawy podczas, gdy zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy oraz konieczność poczynienia ustaleń w zakresie dotyczącym objęcia opieką dzieci w wieku 2,5 lat uzasadniały uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Organowi pierwszej instancji;

3. art. 7, art. 77 § 1, art. 6, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy sprawy, niepoparty rozważeniem wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co spowodowało rażące naruszenie zasad oceny i gromadzenia dowodów w toku postępowania.

Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 90 ust. 3d u.s.o. w zw. z art. 252 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych poprzez ich błędną wykładnię i nieprawidłowe przyjęcie, że Skarżąca wykorzystała dotację w kwocie 24.539,07 zł niezgodnie z przeznaczeniem podczas, gdy otrzymana przez Skarżącą w 2016 r. dotacja oświatowa została w całości wykorzystana w sposób zgodny z normami prawa materialnego i przeznaczona na wydatki w zakresie dofinansowania realizacji zadań przedszkola odnośnie kształcenia, wychowania i opieki.

W treści skargi podniesiono, że na tle art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie ma możliwości udziału w rozpoznaniu sprawy członka Organu kolegialnego, który brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Pojęcie brania udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji odnosi się nie tylko do postępowania odwoławczego, ale również do przypadków, kiedy zaskarżenie decyzji realizowane jest w następstwie decyzji wydanej wcześniej przez ten sam skład osobowy. Ci sami członkowie samorządowego kolegium odwoławczego, którzy wydali decyzję, nie mogą orzekać powtórnie w tym samym postępowaniu. Powołano wyroki NSA z 4 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 2771/12, jak też WSA w Białymstoku z 28 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Bk 978/12 i podane tam orzecznictwo.

Podkreślono w zakresie zarzutów z pkt 2 i 3 petitum skargi, że zebranie całego materiału dowodowego oznacza zebranie dowodów dotyczących wszystkich faktów mających znaczenie prawne dla sprawy. Natomiast SKO nie podjęło z własnej inicjatywy żadnych działań mających na celu ustalenie stanu faktycznego sprawy, w tym nie zwróciło się do Skarżącej o przedstawienie stosownych dokumentów lub innych dowodów.

Organy obu instancji wykroczyły poza swobodną ocenę dowodów, co ma potwierdzać uzasadnienie skarżonej decyzji. Kolegium akceptuje ocenę Burmistrza, że dla oceny umiejscowienia zajęć dzieci uczęszczających do przedszkola oraz do żłobka wystarczająca jest mapka pomieszczeń znajdująca się w aktach sprawy. Na tle stanowiska Burmistrza wyrażono w skardze ocenę, że Organ nie potrafił zweryfikować prawdziwości depozycji zgłaszanych przez Stronę oraz świadków. Przeprowadzenie wizji lokalnej było w ocenie Skarżącej dowodem kluczowym dla zrozumienia sposobu funkcjonowania Przedszkola w celu ustalenia w jaki sposób, przez jakie osoby oraz jak dzielona jest sala dydaktyczna między dzieci odbywające zajęcia w ramach edukacji przedszkolnej i "żłobka".

Naruszenie art. 80 k.p.a. i przekroczenie swobodnej oceny dowodów w zakresie powyższych wydatków przez Organ pierwszej instancji, które zaakceptowało następnie Kolegium, doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego i przez to wydania decyzji niezgodnej ze stanem faktycznym. Ocena ta przybrała cechy arbitralności, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Uzasadnienie skarżonej decyzji nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego, naruszając tym samym art. 107 § 1 k.p.a.. Uzasadnienie służy wyjaśnieniu rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną część decyzji i stanowi jej integralną część (por. wyrok WSA z 15 stycznia 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 1732/07). Natomiast SKO na stronach 8-11 uzasadnienia w sposób krótki i lakoniczny przedstawia uzasadnienie prawne i faktyczne swojej decyzji, przez co w żaden sposób nie spełnia wymogów uzasadnienia faktycznego decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 107 § 3 k.p.a.. Organ II instancji wydając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzję reformatoryjną poprzez uchylenie w całości decyzji Burmistrza i rozstrzygając co do istoty sprawy, powinien w sposób szczegółowy i wnikliwy uzasadnić jakich dzieci poniżej wieku 2,5 lat dotyczą wydatki uznane za wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, a także w jaki sposób Organ II instancji obliczył kwotę wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem, w jaki sposób ustalił liczbę uczniów 2,5 letnich. Z treści uzasadnienia decyzji nie wynika, na podstawie jakich dowodów Kolegium przyjęło proporcję w poszczególnych miesiącach wrzesień - grudzień 2016 r..

W osnowie zaskarżonej decyzji niezgodnie z art. 252 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o finansach publicznych oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. nie określono w jakich wysokościach i terminach do określonych na nowo kwot dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem mają zastosowanie odsetki liczone jak od zaległości podatkowych. Nie określono także terminu zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Nie wynika to także z uzasadnienia skarżonej decyzji. Nie wskazano żadnych odsetek ani okresów w związku z którymi obowiązek ich zapłaty istnieje.

Autor skargi zacytował art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i powołał się w tym zakresie na wyroki WSA w Rzeszowie z 8 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 194/14, NSA z 21 października 1992 r. sygn. akt V SA 86/92, z 9 marca 1999 r. sygn. akt V SA 1970/98 i z 26 września 2000 r. sygn. akt V SA 2998/99, a także WSA we Wrocławiu z 18 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wr 77/18.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego podniesiono, że SKO w ślad za Organem pierwszej instancji, na podstawie dokonanej fotografii w losowo wybranym dniu uznał, że twierdzenie, że tablica służy prezentacji prac plastycznych nie znajduje potwierdzenia, a ponadto znajdują się w niej materiały o charakterze reklamowym. Podkreślono w skardze wykonanie fotografii jednego dnia, co nie może świadczyć o niewiarygodności twierdzenia, że tablica służy prezentacji prac plastycznych. Nie potwierdzono tego faktu żadnymi innymi dowodami przeprowadzonymi zgodnie z k.p.a.. Nie wiadomo też w jakim trybie k.p.a. został przeprowadzony dowód w postaci oględzin tablicy i jej fotografii.

Co do wykorzystania niezgodnie z przeznaczeniem dotacji związanej z uczęszczaniem dzieci do przedszkola podniesiono, że zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy w żaden sposób nie wskazuje na to, aby z otrzymywanej dotacji oświatowej pokrywane były wydatki dotyczące uczniów w wieku poniżej 2,5 lat. Ze zgromadzonych dowodów, w tym zeznań świadków wynika bowiem, że wydatki dotyczące opieki nad uczniami w wieku 2,5 lat były pokrywane przez Skarżącą oddzielnie od wydatków przedszkola.

Ponadto SKO nie poczyniło żadnych ustaleń co do dokładnego wieku uczniów, którzy mieli uczęszczać do Przedszkola i mieli poniżej 2,5 lat. Miało to istotne znaczenie dla oceny okoliczności prawnych niniejszej sprawy. Przyjęcie interpretacji Kolegium spowodowałoby, że przyjęcie do przedszkola ucznia w trakcie trwania miesiąca powodowałoby, że dotacja nie byłaby należna, a uczestnictwo tego ucznia w zajęciach przedszkolnych wiązałoby się z wykorzystaniem dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. Taka interpretacja jest niezgodna z prawem, a de facto takie jest stanowisko Kolegium, gdyż Organ ten nie dokonał oceny, czy w trakcie trwania miesiąca uczniowie nie uzyskali wieku 2,5 lat - co potwierdziłoby, że dotacja nie została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem nawet przy poczynionym przez Organ założeniu, że dotacją oświatową była finansowana opieka nad uczniami w wieku poniżej 2,5 lat.

Autor skargi podniósł, że w orzecznictwie wyraża się pogląd, że uczniem 2,5 letnim jest to dziecko, które w danym roku szkolnym ukończy 2,5 roku. Kolegium w zaskarżonej decyzji nie odniosło się natomiast do tych okoliczności i nie poczyniło w tym zakresie żadnych ustaleń. Za powyższą interpretacją przemawia chociażby fakt, że ustawodawca wiąże obowiązek szkolny z ukończeniem przez dziecko 7 lat, tj. obowiązek szkolny dziecka rozpoczyna się z początkiem roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym dziecko kończy 7 lat. Podobnie należy oceniać osiągnięcie przez dziecko wieku 2,5 lat. A zatem do objęcia dziecka wychowaniem przedszkolnym istotne jest to, aby w danym roku szkolnym dziecko to ukończyło 2,5 roku.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. W odniesieniu do zarzutów petitum skargi z pkt:

1 - powołało wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 listopada 2019 r. sygn. akt I OSK 570/18, którego fragment uzasadnienia zacytowało,

2 - podniosło, że dotychczas Strona nie kwestionowała ustaleń liczby dzieci poniżej 2,5 roku życia dokonanych podczas kontroli. Natomiast obecnie podważa złożone w toku postępowania zeznania świadków. Ponadto liczba dzieci poniżej 2,5 roku życia została wskazana w protokole z 21 listopada 2017 r. na str. 2-3 podpisanym przez Skarżącą (k. 10 akt Burmistrza), jak też w innych dokumentach - k. 13, 52, 136.

Za oczywiście nieuzasadniony Kolegium oceniło zarzut braku przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w ramach art. 136 § 1 k.p.a.. Organ podał, że wskazany przepis dopuszcza taką możliwość, lecz w pierwszej kolejności inicjatywę taką winna wykazać Strona postępowania - reprezentowana przez adwokata, co, według Kolegium, wynika ze sposobu redakcji tego przepisu.

Kolegium podtrzymało dotychczasową argumentację co do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego.

Opłacono wpis od skargi w kwocie 737 zł (k. 3 i 30 akt sądowych).

W piśmie procesowym z 5 sierpnia 2021 r. zatytułowanym: replika, adwokat Skarżącej podtrzymał złożoną skargę w całości wraz ze wszystkimi wnioskami w niej zawartymi. Nie wyraził ponadto zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.

Zarządzeniem z 27 września 2021 r. Przewodniczący Wydziału I WSA w Olsztynie wyznaczył termin rozprawy zdalnej, przeprowadzanej na odległość, z bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku (k. 75).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia.

Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstawy do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".

Oddziaływaniem art. 153 p.p.s.a. objęte jest przede wszystkim przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2021 r., sygn.. akt II OSK 3068/18).

Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący i wywiera skutki w dwóch płaszczyznach, mianowicie ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże je w sprawie. Jedynie w przypadku, gdy ulegnie zmianie podstawa prawna danego stosunku prawnego lub gdy zmienią się okoliczności faktyczne, będziemy mieli do czynienia z nową sprawą, do której zasada z art. 153 p.p.s.a. nie będzie miała już zastosowania (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 550/11, CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 90 ust. 3d ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty (t.j. Dz.U z 2015 r., poz. 2156 z późn. zm.) dotacje dla niepublicznych przedszkoli mogły być przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań przedszkola w zakresie kształcenia, które dotyczą wydatków szczegółowo określonych w tym przepisie.

WSA w powołanym wyroku wskazał, że zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 869 z późn. zm.) dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. Zaś dotacjami nienależnymi są dotacje udzielone bez podstawy prawnej. Zgodnie z art. 252 ust. 1, 5 i 6 ustawy UFP zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlega dotacja udzielona z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem lub pobrana nienależnie lub w nadmiernej wysokości, w części w której dotacja została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości, zaś odsetki nalicza się począwszy od dnia przekazania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem bądź następującego po upływie terminów zwrotu określonych w ust. 1 i 2 w odniesieniu do dotacji pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości.

Rozpoznając sprawę po raz pierwszy Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących gromadzenia dowodów. Wskazał, że zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Wnioskowany przez skarżącą dowód z oględzin pomieszczeń przedszkola słusznie został uznany za nieistotny.

W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy był kompletny na tyle, na ile to było możliwe wobec braku współpracy ze strony skarżącej i pozwalał na wydanie decyzji. Sąd wskazał, że w sytuacji odmowy przedłożenia żądanych dowodów zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy, nie był zobowiązany do powtórnego zwracania się do strony o ich przedłożenie. Skoro strona kilkakrotnie odmówiła przedłożenia dowodów, organ nie jest zobowiązany do ponawiania wezwań w tym samym zakresie, zaś nieprzedłożenie przez stronę żądanych dowodów skutkowało wydaniem decyzji na podstawie tych dowodów, które organ zgromadził.

W ocenie Sądu nie ma przeszkód do tego, aby jedną kwotą określić kwotę dotacji podlegającej zwrotowi. Natomiast brak uzasadnienia w tym zakresie stanowi naruszenie art. 107 § 1 pkt 4 w zw. z art. 138 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.).

W toku ponownego rozpoznania sprawy decyzją z "[...]" r., wymienioną już powyżej, SKO uchyliło w całości decyzję Burmistrza i orzekło co do istoty sprawy poprzez określenie wysokości dotacji wykorzystanej przez Skarżącą niegodnie z przeznaczeniem w kwocie 24.539,07 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych. W trzyosobowym składzie Kolegium byli m.in. W. Z. (przewodniczący) oraz S. R..

Kolegium uznało, że kwoty wynikające z faktur nr "[.d.]" tj. 2108,22 zł (zakup gabloty) oraz nr "[.e.]" tj. 70,85 zł (faktura niepłacona) na łączną kwotę 2.179,07 zł nie mogły być pokryte z dotacji. To stanowisko nie budziło wątpliwości WSA w Olsztynie. Zostało ono prawidłowo udokumentowane i uzasadnione.

SKO wskazało, że w sprawie poczyniono wszelkie działania mające na celu wyjaśnienie spornych kwestii dotyczących funkcjonowania przedszkola i uczęszczających do tego przedszkola dzieci. SKO podało, że z analizy protokołu kontroli wynika, że w miesiącach wrzesień, październik, listopad i grudzień 2016 r. do Przedszkola uczęszczały również dzieci w wieku poniżej 2,5 lat: we wrześniu 17 dzieci, w październiku 14 dzieci, w listopadzie 10 dzieci i w grudniu 10 dzieci. Przepisy ustawy o systemie oświaty wskazują, że wiek dzieci objętych wychowaniem przedszkolnym mieści się w granicach 3-6 lat. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dyrektor przedszkola może przyjąć do przedszkola dziecko, które ukończyło 2,5 roku.

Zgodzić się zatem należy, że koszty dotyczące dzieci poniżej 2,5 roku życia winne być pokrywane z innego źródła niż dotacja oświatowa. Kolegium po ponownej analizie materiału dowodowego uznało, że niektóre koszty ogólne przedszkola odnoszące się do dzieci poniżej 2,5 lat, a pokryte z dotacji, podlegają zwrotowi jako dotacja pobrana niezgodnie z przeznaczeniem.

Osoba prowadząca przedszkole nie może uwzględnić dzieci poniżej 2,5 roku w rozliczeniu dotacji. W konsekwencji zakwestionowano część kosztów odnoszących się do dzieci w wieku poniżej 2,5 lat, które pokryte były z dotacji. Tymczasem dotacja przysługiwała jedynie na dzieci w wieku powyżej 2,5 lat.

Organ odwoławczy przedstawił rozliczenie kwoty wykorzystanej dotacji dla poszczególnych miesięcy od września 2016 r. do grudnia 2016 r., w których do przedszkola uczęszczały również młodsze dzieci w wieku do 2,5 lat na str. 13 decyzji. Podał, że do Przedszkola uczęszczało w miesiącach 2016 r.:

- wrzesień - 17 dzieci poniżej 2,5 roku życia na 153 dzieci ogółem, co stanowi 11,11% dzieci, i wyliczył kwotę dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem: 69.421,46 zł x 11,11% = 7.712,72 zł, a po zaokrągleniu: 7.712 zł,

- październik - 14 dzieci poniżej 2,5 roku życia na 158 dzieci ogółem, co stanowi 8,86% dzieci, i wyliczył kwotę dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem: 70.698,14 zł x 8,86% = 6.263,85 zł, a po zaokrągleniu: 6.264 zł,

- listopad - 10 dzieci poniżej 2,5 roku życia na 155 dzieci ogółem, co stanowi 6,45% dzieci, i wyliczył kwotę dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem: 81.450,89 zł x 6,45% = 5.253,58 zł, a po zaokrągleniu: 5.254 zł,

- grudzień - 10 dzieci poniżej 2,5 roku życia na 154 dzieci ogółem, co stanowi 6,49% dzieci, i wyliczył kwotę dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem: 48.206,47 zł x 6,49% = 3.128,59 zł, a po zaokrągleniu: 3.130 zł,

co łącznie daje kwotę 22.360 zł.

Podsumowując Kolegium wskazało, że uwzględniło kwoty wynikające z faktur nr "[.d.]" na kwotę 2.108,22 zł (zakup gabloty) oraz nr "[.e.]" na kwotę 70,85 zł (faktura niepłacona), a także koszty ogólne przedszkola sfinansowane z dotacji dotyczące również dzieci w wieku poniżej 2,5 lat) wyliczone na kwotę 22.360 zł.

Obowiązek wyłączenia pracownika wynikający z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. dotyczy tylko sytuacji, gdy decyzja, przy wydaniu której uprzednio dany pracownik uczestniczył, poddawana jest następnie kontroli (weryfikacji) - czy to w postępowaniu zwykłym (w toku instancji albo na podstawie art. 127 § 3 k.p.a.), czy nadzwyczajnym (zwłaszcza w trybie wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji). Nie odnosi się natomiast do sytuacji ponownego rozpatrzenia sprawy przez pracowników organu, których wcześniejsze rozstrzygnięcie zostało uchylone na skutek kontroli sądowej bądź na skutek rozpatrzenia środka odwoławczego. (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 6 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 461/21). Należy jednak zauważyć, że w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że obowiązek wyłączenia pracownika wynikający z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. dotyczy tylko sytuacji, gdy decyzja, przy wydaniu której uprzednio dany pracownik uczestniczył, poddawana jest następnie kontroli (weryfikacji) - czy to w postępowaniu zwykłym (w toku instancji albo na podstawie art. 127 § 3 k.p.a.), czy nadzwyczajnym (zwłaszcza w trybie wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji). Nie odnosi się natomiast do sytuacji ponownego rozpatrzenia sprawy przez pracowników organu, których wcześniejsze rozstrzygnięcie zostało uchylone na skutek kontroli sądowej bądź na skutek rozpatrzenia środka odwoławczego (por. wyroki NSA z 7 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 570/18; z 28 października 2019, sygn. akt II OSK 1157/19, z 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1346/17; z 26 stycznia 2021 r., sygn. akt I OSK 2115/20, wyrok WSA w Gliwicach z 6 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 906/19, dostępne w Internecie).

Mając na względzie powyższe ustalenia faktyczne i rozważania prawne Sąd nie podzielił zarzutów w przedmiocie naruszenia przepisów postępowania. SKO nie naruszyło treści art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 27 § 1 k.p.a. poprzez rozpoznanie przez Kolegium sprawy w składzie, w którym jego dwóch członków wydało uprzednio uchyloną przez WSA w Olsztynie decyzję Kolegium z "[.1.]" r..

Wbrew twierdzeniem strony skarżącej , przewodnicząca W. Z. oraz członek składu S. R. nie podlegali wyłączeniu jako osoby biorące udział w wydaniu już uprzednio zaskarżonej decyzji. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie z treścią powołanego wyroku WSA przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji stały się błędy proceduralne popełnione przez Organ odwoławczy. Główną wadą zaskarżonej decyzji był brak przedstawienia własnego stanowiska w kwestii dotacji pobranej w nadmiernej wysokości. To zostało powiązane ze stwierdzeniem, że część dotacji wykorzystano na potrzeby dzieci poniżej 2,5 roku życia.

W zaskarżonej decyzji Organ odwoławczy zmienił treść rozstrzygnięcia i przedstawił własne merytoryczne stanowisko. Z niego precyzyjnie wynika, że skarżąca błędnie rozliczyła dotację na wydatki ponoszone na dzieci poniżej 2,5 roku życia. Z przepisów ustawy o systemie oświaty wynika, że wiek dzieci objętych wychowaniem przedszkolnym mieści się w granicach 3-6 lat. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dyrektor przedszkola może przyjąć do przedszkola dziecko, które ukończyło 2,5 roku. Koszty dotyczące dzieci poniżej 2,5 roku życia winne być pokrywane z innego źródła niż dotacja oświatowa. Z analizy protokołu kontroli wynika, że w miesiącach wrzesień, październik, listopad i grudzień 2016 r. do Przedszkola uczęszczały również dzieci w wieku poniżej 2,5 lat: we wrześniu 17 dzieci, w październiku 14 dzieci, w listopadzie 10 dzieci i w grudniu 10 dzieci.

Kolegium po ponownej analizie materiału dowodowego uznało, że niektóre koszty ogólne przedszkola odnoszące się do dzieci poniżej 2,5 lat, a pokryte z dotacji, podlegają zwrotowi jako dotacja wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem.

Organ odwoławczy przedstawił rozliczenie kwoty wykorzystanej dotacji dla poszczególnych miesięcy od września 2016 r. do grudnia 2016 r., w których do przedszkola uczęszczały również młodsze dzieci w wieku do 2,5 lat na str. 13 decyzji.

Nie można zatem zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 6, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy sprawy, niepoparty rozważeniem wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co spowodowało rażące naruszenie zasad oceny i gromadzenia dowodów w toku postępowania.

Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 90 ust. 3d u.s.o. w zw. z art. 252 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych poprzez ich błędną wykładnię i nieprawidłowe przyjęcie, że skarżąca wykorzystała dotację w kwocie 24.539,07 zł niezgodnie z przeznaczeniem. SKO nie zakwestionowało faktu, że otrzymana przez Skarżącą w 2016 r. dotacja oświatowa została w całości wykorzystana. Skuteczne zakwestionowano, że kwoty wynikające z faktur nr "[.d.]" tj. 2108,22 zł (zakup gabloty) oraz nr "[.e.]" tj. 70,85 zł (faktura niepłacona) na łączną kwotę 2.179,07 zł i wydatki na dzieci poniżej 2,5 lat, które zostały wyodrębnione, a pokryte z dotacji, w tym zakresie dotację wykorzystano niezgodnie z przeznaczeniem.

W konsekwencji te zidentyfikowane wydatki wynikające z kwestionowanych faktur i wydatki na dzieci poniżej 2,5 lat, , nie mogły być sfinansowane z dotacji. Nie zostały one bowiem poniesione zgodnie z wymogami prawa materialnego. Za zgodne z normami prawa materialnego można bowiem uznać wydatki, które są przeznaczone na realizację zadań przedszkola odnośnie kształcenia, wychowania i opieki. Nie dotyczy to natomiast wydatków na dzieci poniżej 2,5 lat. Mimo, że dotyczą one kształcenia, wychowania i opieki, to nie są finansowane z dotacji. To samo dotyczy zakwestionowanych faktur.

Natomiast pełnomocnik strony skarżącej, wbrew wymogom określonym w art. 153 p.p.s.a., podważa okoliczności faktyczne i prawne , które zostały już przesądzone. Przy ponownym rozpoznaniu skargi zakres kognicji jest ograniczony. Nie obejmuje on kwestii, o których przesądził sąd administracyjny rozpoznając sprawę po raz pierwszy. A zatem pozbawione podstaw są zarzuty dotyczące rzekomego niewyjaśnienia okoliczności faktycznych. Rozpoznając sprawę po raz pierwszy WSA uznał, że materiał dowodowy był kompletny na tyle, na ile to było możliwe wobec braku współpracy ze strony skarżącej i pozwalał na wydanie decyzji. Sąd wskazał, że w sytuacji odmowy przedłożenia żądanych dowodów zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy, nie był zobowiązany do powtórnego zwracania się do strony o ich przedłożenie. Skoro strona kilkakrotnie odmówiła przedłożenia dowodów, organ nie jest zobowiązany do ponawiania wezwań w tym samym zakresie, zaś nieprzedłożenie przez stronę żądanych dowodów skutkowało wydaniem decyzji na podstawie tych dowodów, które organ zgromadził.

Sąd rozpoznając sprawę po raz pierwszy nie uznał za zasadny zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, które miały zastosowanie w sprawie. A zatem przesądził, że brak było podstaw do sfinansowania z dotacji wydatków na dzieci poniżej 2,5 lat. Te wadliwie naliczone wydatki zostały wyodrębnione i wyliczone zgodnie z zaleceniami zawartymi w wyroku z 2 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/OI 814/19. To wyliczenie zostało w sposób analityczny przedstawione w zaskarżonej decyzji. SKO wypełniło zatem wskazówki zawarte w wyroku WSA. Tego rozliczenia strona skarżąca skutecznie nie podważyła. W konsekwencji do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego stosowane były zasadnie powołane wcześniej przepisy prawa materialnego.

Skarga okazała się bezzasadna i po o myśli art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.