Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 441/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 70b
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity
article: art. 191 par. 2 , par. 3, par. 195 par. 2
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity
article: par. 11
journal: Dz.U. 1996 nr 60 poz 278
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania.

SENTENCJA

Dnia 25 listopada 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.) Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi Zakładu A w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania kosztów nauki młodocianego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] roku znak [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz Zakładu A w Ł. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 441/08

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 70b ust. 6 w związku z art. 70b ust. 1 - 2 i 7 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) i art. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty (Dz. U. Nr 145, poz. 1532), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz § 2, § 3, § 6 i § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. Nr 60, poz. 278 ze zm.), § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 113, poz. 988 ze zm.), przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 8 maja 2004 r. w sprawie klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego (Dz. U. Nr 114, poz. 1195 ze zm.), Wójt Gminy M. odmówił przyznania Zakładowi Doskonalenia Zawodowego w Łodzi Centrum Kształcenia Zawodowego w P. dofinansowania kosztów nauki zawodu młodocianego pracownika R. W., urodzonego [...] r.

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że wnioskiem z dnia [...] r. pracodawca zwróciła się o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia ucznia R. W. za okres kształcenia wynoszący 36 miesięcy. Strona do wniosku dołączyła: odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, świadectwo ukończenia kursu pedagogicznego A. J., jego dyplom mistrzowski, świadectwo ukończenia kursu pedagogicznego J. L., jego świadectwo dojrzałości Technikum Zawodowego. W dniu 3 września 2007 r. pracodawca przesłał kserokopię aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, kserokopię świadectw czeladniczych, oraz świadectw pracy. Do akt sprawy załączone zostały także dokumenty poświadczające, że Zasadnicza Szkoła Zawodowa Centrum Kształcenia Zawodowego w P.Oddział Terenowy została wpisana do ewidencji szkół i placówek niepublicznych pod nr [...] r., oraz że posiada ona uprawnienia szkoły publicznej na podstawie decyzji nr [...]. Starosty Powiatu R. Decyzją znak [...] Wójt Gminy M. odmówił przyznania ZDZ w Ł. Centrum Kształcenia Zawodowego w P. dofinansowania kosztów kształcenia nauki zawodu młodocianego pracownika. W wyniku wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P.decyzją nr [...] z dnia [...] r. uchyliło przedmiotową decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Strona w dniu [...] r. przedłożyła Wójtowi Gminy aktualne statuty: Stowarzyszenia ZDZ w Ł. oraz Zasadniczej Szkoły Zawodowej Centrum Kształcenia Zawodowego w P. oraz wyjaśniła, że w jej przypadku przygotowanie zawodowe (praktyczna nauka zawodu) jest realizowana wg reżimów prawa pracy, co oznacza, że osoba o statusie pracownika młodocianego praktyczną naukę zawodu realizuje w ramach zawartej z pracodawcą umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego w formie nauki zawodu, zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania. Strona dołączyła również zaświadczenia o ukończeniu kursu pedagogicznego przez instruktorów praktycznej nauki zawodu: M. T., G. G. i K. P. Pomimo wezwania strona nie dołączyła dokumentu stwierdzającego, że ma status rzemieślnika, nie dostarczyła też umowy zawartej pomiędzy szkołą a ZDZ w Ł. Centrum Kształcenia Zawodowego w P., ani też nie wypowiedziała się w tym zakresie. Strona pomimo wezwania nie przedłożyła dokumentu określającego status prawny własnych warsztatów (ZDZ), lecz w piśmie z dnia 30 stycznia 2008r wyjaśniła, że warsztaty szkoleniowe: 1) są jedną z form prowadzenia działalności statutowej przez Stowarzyszenie, 2) posiadają status wewnętrznej jednostki organizacyjnej Stowarzyszenia, 3) realizują swoje zadania w oparciu o własną bazę kadrową i lokalowo - sprzętową, 4) ich istota funkcjonowania polega na tym, że działając w oparciu o rachunek ekonomiczny, zapewniają możliwość odbycia praktycznej nauki zawodu dla uczniów i pracowników młodocianych.

Wójt Gminy M. wskazał, że z § 9 pkt 1 statutu Stowarzyszenia ZDZ w Ł. wynika, że swój cel zakład realizuje poprzez organizację i prowadzi kształcenie oraz doskonalenie zawodowe w szkołach ponadgimnazjalnych i zawodowych, ośrodkach kształcenia zawodowego, warsztatach szkoleniowych, zgodnie z ustawą o systemie oświaty, klasyfikacją specjalności i zawodów szkolnictwa zawodowego oraz zawodów gospodarczych dla potrzeb rynku. Z art. 1 ust. 8 statutu ZSZ Centrum Kształcenia Zawodowego w P. - Oddział Terenowy wynika, że "praktyczną naukę zawodu" uczniowie odbywają w charakterze pracowników młodocianych lub uczniów. Praktyczna nauka zawodu młodocianych jest organizowana przez pracodawcę, który zawarł z nimi umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego. Praktyczna nauka zawodu uczniów jest organizowana przez szkolę i może być prowadzona poza szkolą na podstawie umowy, jaką zawiera dyrektor szkoły z podmiotem przyjmującym uczniów na praktyczną naukę zawodu. Z § 7 ust. 2 wewnątrzszkolnego systemu oceniania Zasadniczej Szkoły Zawodowej Centrum Kształcenia Zawodowego w P. - Oddział Terenowy, stanowiącego załącznik do statutu szkoły, wynika, że ocenę klasyfikacyjną z praktycznej nauki zawodu zorganizowanej we własnych warsztatach (ZDZ) ustala instruktor praktycznej nauki zawodu - opiekun klasy na warsztacie, natomiast stosownie do § 7 ust. 3 ocenę klasyfikacyjną z praktycznej nauki zawodu u pracodawcy ustala instruktor praktycznej nauki zawodu wskazany przez pracodawcę zatrudniającego młodocianego pracownika w porozumieniu z dyrektorem szkoły. W dniu 28 lutego 2008 r. strona dostarczyła porozumienie zawarte w dniu 19 października 2005 r. pomiędzy Związkiem Rzemiosła Polskiego a Zarządem Głównym Związku Zakładów Doskonalenia Zawodowego, zgodnie, z którym strony zobowiązywały się do organizowania - na wniosek ZDZ - egzaminów czeladniczych i mistrzowskich w zawodach odpowiadających danemu rodzajowi rzemiosła, i wyjaśniła, iż na tej podstawie przeprowadza egzaminy czeladnicze na zakończenie nauki zawodu.

Organ I instancji wskazał, że przepis art. 70 ust. 1 o systemie oświaty wymienia w sposób wyczerpujący miejsca, w których dopuszczalne jest organizowanie praktycznej nauki zawodu. Praktyczna nauka zawodu odbywa się u ww. podmiotach na podstawie umowy zawartej pomiędzy szkołą a tym podmiotem, przy czym umowa powinna określać w szczególności sposób ponoszenia kosztów realizowania praktycznej nauki zawodu. Szczegółową treść umowy o praktyczną naukę zawodu organizowaną poza daną szkołą określa § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2003 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu. Art. 70 ust. 3 ww. ustawy stanowi, że w przypadku realizowania praktycznej nauki zawodu organizowanej przez szkołę w swoich warsztatach, pracowniach szkolnych oraz szkolnych gospodarstwach pomocniczych dla uczniów tej szkoły nie zawiera się umowy o praktyczną naukę zawodu pomiędzy szkołą a ww. podmiotami. Stosownie do § 2 ust. 2 ww. rozporządzenia analogiczną umowę zawiera ze szkołą również pracodawca, który zatrudnił młodocianych w celu odbycia przez nich przygotowania zawodowego.

Organ I instancji stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie strona nie spełniła powyższej przesłanki, bowiem nie zawarła takiej umowy ze szkołą, a ponadto wyjaśnił, jakie osoby i na podstawie jakich przepisów mogą prowadzić zajęcia praktyczne.

Wójt Gminy M. wskazał, że przesłanką dofinansowania pracodawcy kosztów kształcenia młodocianych pracowników jest w pierwszej kolejności posiadanie przez pracodawcę lub osobę prowadzącą zakład w imieniu pracodawcy albo przez osobę zatrudnioną u pracodawcy kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych. W myśl § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania, przygotowanie zawodowe młodocianych może prowadzić: 1) pracodawca, 2) osoba prowadząca zakład pracy w imieniu pracodawcy, 3) osoba zatrudniona u pracodawcy, - pod warunkiem posiadania kwalifikacji wymaganych od instruktorów praktycznej nauki zawodu, określonych w przepisach dotyczących praktycznej nauki zawodu, a więc w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej w sprawie praktycznej nauki zawodu. Pracodawca nie musi jednak spełniać powyższych wymagań kwalifikacyjnych, jeżeli zatrudnia, do prowadzenia w jego imieniu przygotowania zawodowego, pracowników mających wymagane kwalifikacje instruktorów praktycznej nauki zawodu (§ 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych. Druga przesłanka dofinansowania pracodawcy kosztów kształcenia młodocianych określona poprzez art. 70 b ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty obejmuje ukończenie nauki zawodu lub przyuczenia zawodowego i zdanie egzaminu, zgodnie z odrębnymi przepisami. Przez "ukończenie nauki zawodu lub przyuczenia zawodowego" należy rozumieć odbycie pełnego cyklu kształcenia, które zapewnia młodocianemu zdobycie zarówno teoretycznej, jak i praktycznej podbudowy do wykonywania pracy w danym zawodzie. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych egzaminy przeprowadzane na zakończenie nauki zawodu odbywają się na następujących zasadach: 1) młodociany zatrudniony u pracodawcy niebędącego rzemieślnikiem, dokształcający się w zasadniczej szkole zawodowej zdaje egzamin potwierdzający kwalifikacje zawodowe bezpośrednio po uzyskaniu świadectwa ukończenia zasadniczej szkoły zawodowej, zgodnie z przepisami dotyczącymi warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych; 2) młodociany zatrudniony u pracodawcy niebędącego rzemieślnikiem, dokształcający się w ośrodku dokształcania i doskonalenia zawodowego lub u pracodawcy zdaje egzamin kwalifikacyjny na tytuł wykwalifikowanego robotnika, zgodnie z przepisami dotyczącymi zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych; 3) młodociany zatrudniony u pracodawcy będącego rzemieślnikiem zdaje egzamin kwalifikacyjny na tytuł czeladnika przeprowadzany przez komisje egzaminacyjne izb rzemieślniczych, zgodnie z przepisami dotyczącymi egzaminów kwalifikacyjnych na tytuły czeladnika i mistrza w zawodzie - tj. ustawą z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (tj. Dz. U. z 2002 r. Nr 112, poz. 979 ze zm.) oraz rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 października 2005 r. w sprawie egzaminów na tytuły czeladnika i mistrza w zawodzie, przeprowadzanych przez komisje egzaminacyjne izb rzemieślniczych (Dz. U. Nr 215, poz. 1820). Powyższe rozporządzenie w sposób wyczerpujący określa rodzaj przeprowadzanych egzaminów na zakończenie nauki zawodu i nie zawiera żadnej delegacji umożliwiającej modyfikacje powyższych zasad, w tym decydowanie przez pracodawcę o rodzaju zdawanego przez młodocianego egzaminu na zakończenie nauki zawodu.

Zdaniem organu I instancji przedstawione przez stronę porozumienie nie zabrania jej organizowania i przeprowadzania egzaminów czeladniczych, nie mniej jednak nie mogą one być uznane, w świetle regulacji rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych, za egzaminy kończące naukę zawodu młodocianych pracowników u strony, bowiem strona nie ma statusu rzemieślnika.

Z uwagi na fakt, że strona nie posiada statusu rzemieślnika, świadectwa czeladniczego młodocianego R. W. nie można uznać za dokument ukończenia nauki zawodu.

Zdaniem organu I instancji strona nie spełniła określonych w art. 70 b ustawy o systemie oświaty warunków, aby otrzymać koszty dofinansowania kształcenia młodocianego pracownika.

Od powyższej decyzji odwołał się Zakład Doskonalenia Zawodowego w Ł. Centrum Kształcenia Zawodowego w P. Strona odwołująca wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i przyznanie dofinansowania kosztów nauki zawodu młodocianego pracownika. W uzasadnieniu strona podała, że w tym przypadku dokształcanie młodocianych odbywało się (z zastosowaniem § 10 pkt 1 ppkt 1 rozporządzenia RM) w zasadniczej szkole zawodowej prowadzonej przez CKZ w P. W tym modelu kształcenia praktycznego szkoła nie ma obowiązku zawierania z pracodawcą umowy o organizację przygotowania zawodowego młodocianego w formie nauki zawodu. Zdaniem odwołującego, w świetle powyższego zarzut o braku umowy ze szkołą jest bezzasadny. Ponadto strona odwołująca podniosła, iż dopełniła wszelkich starań, aby pomóc młodocianym w przystąpieniu do egzaminu. Młodociani nie złożyli deklaracji o zdawanie egzaminu w trybie rozporządzenia MEN z dnia 30 kwietnia 2007 r., lecz skorzystali z prawa przystąpienia do egzaminu czeladniczego na podstawie § 6 pkt 5 rozporządzenia MEN z dnia 12 października 2005 r. w sprawie egzaminów na tytuły czeladnika i mistrza w zawodzie, przeprowadzanych przez komisje egzaminacyjne izb rzemieślniczych.

Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P.utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, że Zakład Doskonalenia Zawodowego w Ł. Centrum Kształcenia Zawodowego w P. - Oddział Terenowy zawarł z R. W. umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego odbywanego przez naukę zawodu w dniu 1 września 2004 r. Z przedłożonego przez Zakład Doskonalenia Zawodowego w Ł. Centrum Kształcenia Zawodowego w P. - Oddział Terenowy świadectwa ukończenia szkoły zawodowej, wydanego w dniu 22 czerwca 2007 r., wynika, że R.W. dokształcał się w Zasadniczej Szkole Zawodowej Centrum Kształcenia Zawodowego w P. - Oddział Terenowy, o trzyletnim okresie nauczania, w zawodzie stolarz, którą to szkołę ukończył w roku szkolnym 2006/2007. Zgodnie z § 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania nauka zawodu młodocianego kończy się egzaminem, przy czym młodociany zatrudniony u pracodawcy niebędącego rzemieślnikiem, dokształcający się w zasadniczej szkole zawodowej zdaje egzamin potwierdzający kwalifikacje zawodowe bezpośrednio po uzyskaniu świadectwa ukończenia zasadniczej szkoły zawodowej, zgodnie z przepisami dotyczącymi warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych. Te przepisy, w okresie odpowiednim do rozpatrywanej sprawy, zawarte były w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 7 września 2004 r., zastąpionym z dniem 1 września 2007 r. przez rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 kwietnia 2007 r. (Dz. U. Nr 83, poz. 562 ze zm.). Kwestie dotyczące egzaminu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe uregulowane zostały w rozdziale 6 ww. rozporządzenia z dnia 7 września 2004 r. (tak samo jest w ww. rozporządzeniu z dnia 30 kwietnia 2007 r.). Egzamin potwierdzający kwalifikacje zawodowe, zwany w rozporządzeniu "egzaminem zawodowym", jest formą oceny poziomu opanowania wiadomości i umiejętności z zakresu danego zawodu, ustalonych w standardach wymagań będących podstawą przeprowadzania egzaminu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe, określonych w odrębnych przepisach. Egzamin zawodowy jest przeprowadzany jeden raz w ciągu roku szkolnego - w okresie od czerwca do sierpnia, w terminie ustalonym przez dyrektora Komisji Centralnej. Termin egzaminu zawodowego dyrektor Komisji Centralnej ogłasza na stronie internetowej Komisji Centralnej, nie później niż na 4 miesiące przed terminem egzaminu zawodowego. Zdający, który zamierza przystąpić do egzaminu zawodowego, składa pisemną deklarację dotyczącą przystąpienia do egzaminu zawodowego w danym zawodzie. Zdający, który zamierza przystąpić do egzaminu zawodowego bezpośrednio po ukończeniu szkoły, składa deklarację dyrektorowi szkoły, a absolwent, który ukończył szkołę we wcześniejszych latach - dyrektorowi szkoły, którą ukończył. Zdający, który zdał egzamin zawodowy, otrzymuje dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe, wydany przez komisję okręgową, zgodnie z odrębnymi przepisami.

Organ odwoławczy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie młodociany nie zdał egzaminu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe bezpośrednio po uzyskaniu świadectwa ukończenia zasadniczej szkoły zawodowej, zgodnie z przepisami dotyczącymi warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych. Zdał natomiast w dniu 30 czerwca 2007 r. egzamin czeladniczy przed Komisją Egzaminacyjną Izby Rzemieślniczej w Ł., uzyskując tytuł czeladnika w zawodzie ślusarz. Obowiązujące przepisy w zakresie nauki zawodu młodocianego stanowią o zdawaniu przez młodocianego egzaminu kwalifikacyjnego na tytuł czeladnika przeprowadzanego przez komisje egzaminacyjne izb rzemieślniczych, zgodnie z przepisami dotyczącymi egzaminów kwalifikacyjnych na tytuły czeladnika i mistrza w zawodzie, jednakże dotyczy to wyłącznie sytuacji, gdy młodociany zatrudniony jest u pracodawcy będącego rzemieślnikiem (§ 11 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania). Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje. Stosownie do § 6 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 października 2005 r. w sprawie egzaminów na tytuły czeladnika i mistrza w zawodzie, przeprowadzanych przez komisje egzaminacyjne izb rzemieślniczych, do egzaminu czeladniczego izba rzemieślnicza dopuszcza osobę, która spełnia jeden z następujących warunków: 1) ukończyła naukę zawodu u rzemieślnika oraz dokształcanie teoretyczne w szkole lub w formach pozaszkolnych; 2) posiada świadectwo ukończenia gimnazjum albo ośmioletniej szkoły podstawowej oraz uzyskała umiejętności zawodowe w zawodzie, w którym zdaje egzamin, w formie pozaszkolnej; 3) posiada świadectwo ukończenia gimnazjum albo ośmioletniej szkoły podstawowej oraz co najmniej dwuletni lub trzyletni staż pracy w zawodzie, w którym zdaje egzamin -odpowiednio do okresu kształcenia w danym zawodzie przewidzianego w klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego, określonej w odrębnych przepisach; 4) posiada świadectwo ukończenia gimnazjum albo ośmioletniej szkoły podstawowej oraz co najmniej dwuletni lub trzyletni staż pracy w zawodzie, w którym zdaje egzamin - odpowiednio do okresu nauki w danym zawodzie ustalonym przez Związek Rzemiosła Polskiego, jeżeli zawód nie występuje w klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego, o której mowa w pkt 3; 5) posiada świadectwo ukończenia szkoły ponadgimnazjalnej albo dotychczasowej szkoły ponadpodstawowej, prowadzącej kształcenie zawodowe o kierunku związanym z zawodem, w którym zdaje egzamin; 6) posiada tytuł zawodowy w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, w którym zdaje egzamin, oraz po uzyskaniu tytułu zawodowego co najmniej półroczny staż pracy w zawodzie, w którym zdaje egzamin.

Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. do osób, których przygotowanie zawodowe odbywa się przez naukę zawodu odnosi się tylko pkt 1 § 6 tego rozporządzenia, stanowiąc, że chodzi o ukończenie nauki zawodu u rzemieślnika. W myśl przepisów tego rozporządzenia ukończenie nauki zawodu u innych podmiotów nie pozwala na dopuszczenie przez izbę rzemieślniczą danej osoby do egzaminu czeladniczego. Przypadki, o których mowa w § 6 ust. 2 - 6 nie odnoszą się do sytuacji związanych z "ukończeniem nauki zawodu". Stanowią natomiast o dopuszczeniu przez izbę rzemieślniczą do egzaminu czeladniczego osób, które posiadają stosowne świadectwa ukończenia szkół, bądź stosowny tytuł zawodowy.

Organ II instancji stwierdził, że w omawianym przypadku wnioskujący o dofinansowanie nie przedstawił stosownego dyplomu (wydanego przez komisję okręgową) potwierdzającego spełnienie warunku określonego w ust. 1 pkt 2 art. 70b tej ustawy. Dyplomu tego, w odniesieniu do ww. młodocianego - nie może zastąpić świadectwo czeladnicze wydane w trybie innych przepisów i przez inny organ. W tej sytuacji dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego nie przysługuje.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, przyznanie należnego dofinansowania w kwocie 7706,96 zł wraz z odsetkami ustawowymi do dnia zapłaty, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem strony skarżącej decyzja SKO w P. została wydana niezgodnie z obowiązującym prawem, bowiem art. 70 b ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty mówi o egzaminie, zgodnym z odrębnymi przepisami. Z kolei § 11 w pkt 2 rozporządzenia RM w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania mówi już o egzaminie potwierdzającym kwalifikacje zawodowe, który w tym wypadku winien odbywać się w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych. Strona skarżąca podniosła, że młodociany ukończył przygotowanie zawodowe i otrzymał na świadectwie ukończenia zasadniczej szkoły zawodowej ocenę klasyfikacyjną z tego przygotowania. Młodociani (i uczniowie zasadniczej szkoły zawodowej) nie mają natomiast obowiązku przystępowania do egzaminu przed Okręgową Komisją Egzaminacyjną w celu potwierdzenia swoich kwalifikacji zawodowych, przystępują do zdawania egzaminu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe, pod warunkiem, że w odpowiednim terminie zadeklarowali wolę zdawania takiego egzaminu Skarżący podniósł, że nie mógł, kierując się choćby dobrze pojętym interesem młodocianego, czy własnym, zmuszać go do zdawania takiego egzaminu. W rozpatrywanym przypadku młodociany nie złożył dyrektorowi ZSZ deklaracji o zamiarze przystąpienia do egzaminu zawodowego bezpośrednio po ukończeniu szkoły. Poprzez fakt ten nie pozbawił się możliwości potwierdzenia kwalifikacji w zawodzie ślusarza bezpośrednio po uzyskaniu świadectwa ukończenia zasadniczej szkoły zawodowej, gdyż zdał egzamin potwierdzający kwalifikacje zawodowe, co zostało udokumentowane świadectwem czeladniczym. Zdaniem strony skarżącej, w opisanym przypadku zostały spełnione przesłanki z art. 70b ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty, albowiem młodociany ukończył naukę zawodu oraz bezpośrednio po uzyskaniu świadectwa ukończenia ZSZ zdał egzamin potwierdzający kwalifikacje zawodowe.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wnosiło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie :

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Przeprowadzone w tych ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji wykazało, że są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie. Skarga zatem została uwzględniona.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.).

Zgodnie z art. 70 b ust. 1 powołanej ustawy pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli:

1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określone w odrębnych przepisach;

2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z odrębnymi przepisami.

Wysokość kwoty dofinansowania kosztów kształcenia jednego młodocianego pracownika zależy od okresu kształcenia wynikającego z umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego i wynosi: 1) w przypadku nauki zawodu: a) 4.587 zł - przy okresie kształcenia wynoszącym 24 miesiące, b) 7.645 zł - przy okresie kształcenia wynoszącym 36 miesięcy; 2) w przypadku przyuczenia do wykonywania określonej pracy - 240 zł za każdy pełny miesiąc kształcenia (art. 70b ust. 2).

Stosownie do treści ust. 6 art. 70 b ustawy, dofinansowanie przyznaje wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce zamieszkania młodocianego pracownika, w drodze decyzji, po stwierdzeniu spełnienia warunków określonych w ust. 1. Dofinansowanie jest przyznawane na wniosek pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od ukończenia przez młodocianego pracownika nauki zawodu lub przyuczenia do wykonywania określonej pracy. Do wniosku należy dołączyć kopie:

1) dokumentów potwierdzających spełnienie warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1;

2) umowy o pracę z młodocianym pracownikiem w celu przygotowania zawodowego;

3) dyplomu, świadectwa lub zaświadczenia potwierdzającego spełnienie warunku określonego w ust. 1 pkt 2 (art. 70 b ust. 7).

Dofinansowanie z budżetu państwa kosztów kształcenia młodocianych pracowników odbywa się w ramach dotacji celowej na zadania własne (art. 70b ust. 9).

Warunkiem skutecznego ubiegania się o dofinansowanie kosztów kształcenia jest więc łączne spełnienie przez wnioskodawcę wymienionych w przepisach art. 70 b ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz ust. 7 ustawy o systemie oświaty przesłanek.

W niniejszej sprawie strona skarżąca wystąpiła z wnioskiem o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika, z którym zawarła w dniu 1 września 2004 r. umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego. W sprawie poza sporem jest, że młodociany pracownik był zatrudniony u pracodawcy niebędącego rzemieślnikiem, oraz że ukończył naukę zawodu, co potwierdza świadectwo ukończenia zasadniczej szkoły zawodowej z dnia 22 czerwca 2007 r. (k.25 – akta sądowe), a ponadto zostało udokumentowane zakończenie nauki zawodu przez młodocianego pracownika egzaminem przed komisją egzaminacyjną izby rzemieślniczej z wynikiem pozytywnym i uzyskanie świadectwa czeladnika w zawodzie ślusarza.

W istocie przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest interpretacja przesłanki określonej w pkt 2 art. 70 b ust. 1 ustawy o systemie oświaty. W odniesieniu do młodocianego pracownika są to takie okoliczności, jak ukończenie nauki zawodu oraz zdanie egzaminu, zgodnie z odrębnymi przepisami.

Kluczowe znaczenie dla ustalenia pojęcia "zdał egzamin" mają przepisy odrębnych aktów, do których odwołanie zawiera art. 70 b ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty.

Zgodnie z art. 191 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) młodociany nie posiadający kwalifikacji zawodowych może być zatrudniony tylko w celu przygotowania zawodowego.

Na podstawie art. 191 § 3 i art. 195 § 2 Kodeksu pracy wydane zostało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 roku w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz.U. Nr 60, poz. 278 ze zm.).

Sąd uznał za zasadny postawiony w skardze zarzut błędnej wykładni przez organy administracji art. 70b ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty. Nie jest bowiem do zaakceptowania interpretacja powyższego przepisu przyjęta przez organy administracji orzekające w niniejszej sprawie, że w sytuacji, gdy młodociany po ukończeniu nauki zawodu u pracodawcy niebędącego rzemieślnikiem nie przystąpi bezpośrednio po zakończeniu nauki do egzaminu potwierdzający kwalifikacje zawodowe, zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków i sposobów oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 83, poz. 562 ze zm.), a zda egzamin na tytuł czeladnika, zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 października 2005 roku w sprawie egzaminów na tytuły czeladnika i mistrza w zawodzie, przeprowadzanych przez komisje egzaminacyjne izb rzemieślniczych (Dz.U. z 2005 roku Nr 215, poz. 1820), to pracodawcy nie przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia tego młodocianego.

Przepis § 11 ust. 2 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych wprawdzie określa, że w sytuacji, gdy młodociany był zatrudniony u pracodawcy niebędącego rzemieślnikiem i dokształcał się w zasadniczej szkole zawodowej, zdaje egzamin potwierdzający kwalifikacje zawodowe, bezpośrednio po uzyskaniu świadectwa ukończenia zasadniczej szkoły zawodowej, zgodnie z przepisami dotyczącymi warunków i sposobów oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych, a więc stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 kwietnia 2007 r.

Zdaniem Sądu, powyższe przepisy nie wyczerpują jednak katalogu przepisów odrębnych, określonych w art. 70 b ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty. Młodociany pracownik zatrudniony u pracodawcy niebędącego rzemieślnikiem, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, może bowiem zdać egzamin na tytuł czeladnika zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 października 2005 roku, tym bardziej, że w § 6 tego rozporządzenia ustawodawca przewidział możliwość dopuszczenia przez izbę rzemieślniczą do egzaminu czeladniczego nie tylko osobę, która ukończyła naukę zawodu u rzemieślnika, ale także osobę, która posiada świadectwo ukończenia szkoły ponadgimnazjalnej albo dotychczasowej szkoły ponadpodstawowej, prowadzącej kształcenie zawodowe o kierunku związanym z zawodem, w którym zdaje egzamin (§ 6 pkt 5 rozporządzenia).

A zatem warunek zdania egzaminu, zgodnie z odrębnymi przepisami, wskazany w art. 70 b ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty, będzie spełniony także wówczas, gdy młodociany zatrudniony u pracodawcy niebędącego rzemieślnikiem zda egzamin na tytuł czeladnika. Zdaniem Sądu, w przypadku młodocianego zatrudnionego u pracodawcy niebędącego rzemieślnikiem, przepisami odrębnymi, w rozumieniu art. 70 b ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty, nie są bowiem jedynie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania oraz przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków i sposobów oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych. Zawarte w art. 70 b ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty sformułowanie "i zdał egzamin, zgodnie z odrębnymi przepisami" odnosi się do wszystkich tych odrębnych przepisów, które pozwalają młodocianemu zdać egzamin po zakończeniu nauki. Gdyby ustawodawca zakładał zdanie egzaminu przez młodocianego wyłącznie zgodnie z § 11 pkt 1- 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania, wskazałby to wprost w art. 70 b ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty. Skoro tego nie uczynił, to brak jest podstaw do stosowania wykładni przyjętej przez organy administracji w niniejszej sprawie.

Na podkreślenie zasługuje również to, że rozporządzenie w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w Kodeksie pracy, a nie w ustawie o systemie oświaty, oraz że rozporządzenie nie przewiduje żadnych konsekwencji w przypadku zdania, przez młodocianego zatrudnionego u pracodawcy niebędącego rzemieślnikiem, egzaminu czeladniczego przed komisją egzaminacyjną izby rzemieślniczej.

Zauważyć należy, że skoro pracodawca niebędący rzemieślnikiem nie może zmusić młodocianego, z którym zawarł umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, do zdania egzaminu zgodnie z przepisami dotyczącymi warunków i sposobów oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych, to nie może być obciążony negatywnymi konsekwencjami czegoś, co nie jest zależne od niego. Ponadto skoro istnieje możliwość zdania egzaminu na podstawie innych przepisów, a ustawa nie precyzuje jakie konkretnie przepisy powinny mieć zastosowanie, to tym bardziej nie można interpretować, iż w tym konkretnym przypadku chodzi wyłącznie o egzamin zdany zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 kwietnia 2007 r.

W ocenie Sądu, przepis art. 70 b ustawy o systemie oświaty ma na celu umożliwienie młodocianym pracownikom naukę zawodu.

Zapewnienie młodym ludziom zdobywającym wykształcenie zawodowe, możliwości nauki zawodu stanowi realizację konstytucyjnego prawa do nauki wyrażoną w art. 70 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z preambułą do ustawy o systemie oświaty, oświata w Rzeczypospolitej Polskiej stanowi wspólne dobro całego społeczeństwa; kieruje się zasadami zawartymi w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także wskazaniami zawartymi w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, Międzynarodowym Pakcie Praw Obywatelskich i Politycznych oraz Konwencji o Prawach Dziecka. Nauczanie i wychowanie - respektując chrześcijański system wartości - za podstawę przyjmuje uniwersalne zasady etyki. Kształcenie i wychowanie służy rozwijaniu u młodzieży poczucia odpowiedzialności, miłości ojczyzny oraz poszanowania dla polskiego dziedzictwa kulturowego, przy jednoczesnym otwarciu się na wartości kultur Europy i świata. Szkoła winna zapewnić każdemu uczniowi warunki niezbędne do jego rozwoju, przygotować go do wypełniania obowiązków rodzinnych i obywatelskich w oparciu o zasady solidarności, demokracji, tolerancji, sprawiedliwości i wolności.

Zwrócić należy uwagę, że określona w ustawie o systemie oświaty pomoc finansowa dla pracodawców zatrudniających osoby młodociane jest formą zachęty do zatrudniania takich osób oraz oznacza wyrównanie szans rynkowych tych pracodawców w konkurencji z innymi, zatrudniającymi osoby wykwalifikowane. W tej sytuacji rozbieżności w interpretacji przepisów nie powinny powodować utraty przez pracodawcę przysługującego mu prawa.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 6 lutego 2007 r. w sprawie o sygn. akt P 25/06, OTK - A 2007/2/9 stwierdził, że dla demokratycznego państwa prawnego istotne jest, aby prawo, przez niespójną regulację, nie tworzyło pułapek dla jego odbiorców i aby zarówno ustawodawca, jak i stosujący prawo mogli, nawet dokonując podstawowych zabiegów wykładni, tak samo rozumieć te same normy prawne, bez konieczności wchodzenia w spór z urzędem weryfikującym postępowanie adresatów prawa.

Art. 70 b ustawy o systemie oświaty został dodany przez art. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. Nr 145, poz. 1532). W opinii Biura Legislacyjnego Kancelarii Senatu z dnia 5 maja 2004 r. do ustawy o zmianie ustawy o systemie oświaty (druk senacki nr 692) czytamy, że ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty, została uchwalona w oparciu o projekt rządowy. Jedyna zmiana wprowadzana tą nowelizacją dotyczy dofinansowania kosztów kształcenia młodocianych, poniesionych przez pracodawców, którzy zawarli z młodocianymi umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego. Rozwiązanie prawne przewidujące dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego ma zastąpić dotychczasową ulgę uczniowską, którą regulowała ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Ustawa wprowadza rozwiązanie prawne, na podstawie którego pracodawcy zatrudniający pracowników młodocianych w celu przygotowania zawodowego, uzyskają dofinansowanie kosztów kształcenia.

W opinii prawnej dnia 11 marca 2004 r. dotyczącej projektu ustawy o zmianie ustawy o systemie oświaty (druk sejmowy nr 25620) czytamy natomiast, że nowelizacja polega na dodaniu do ustawy o systemie oświaty art. 70b, a zmiana ta, to zgodnie z treścią uzasadnienia, konsekwencja usunięcia w przepisach podatkowych mechanizmów stosowania ulg podatkowych, które przysługiwały pracodawcom za wyszkolenie młodocianych pracowników. Te fiskalne zachęty służyły promocji zatrudniania młodocianych pracowników i ich kształcenia, rekompensując w części koszty, jakie ciążą na pracodawcy. W związku ze zniesieniem przedmiotowych ulg, projektodawcy proponują wprowadzenie systemu bezpośredniego dofinansowania pracodawców zawierających z młodocianymi umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego. W powyższej opinii czytamy również, że celem regulacji jest zachęcenie pracodawców do zatrudniania młodocianych.

Z powyższego wynika, że zmiana ustawy o systemie oświaty, polegająca na dodaniu art. 70 b miała być formą zachęty dla pracodawców do zatrudniania młodocianych pracowników, zaś interpretacja przyjęta przez organ może wywołać odmienne skutki, niezgodne z wolą ustawodawcy. Dlatego też nie do zaakceptowania jest bardzo formalistyczna interpretacja przepisu ustawy o systemie oświaty, przyjęta przez organy w niniejszej sprawie, nie znajdująca zresztą oparcia nawet w literalnej wykładni art. 70 b ust. 1 pkt 2.

Ustawodawca wprowadzając regulację dotyczą wspierania pracodawców zakładał, iż przyznanie dofinansowania dotyczyć będzie tych pracodawców, którzy w sposób skuteczny i efektywny prowadzą kształcenie młodocianych pracowników (albowiem warunkiem dofinansowania jest m.in. uzyskanie przez młodocianego pracownika po zakończeniu kształcenia, pozytywnego wyniku zewnętrznego egzaminu zawodowego).

Skoro w niniejszej sprawie młodociany pracownik ukończył naukę zawodu i zdał egzamin na tytuł czeladnika w zawodzie ślusarza z wynikiem pozytywnym, to pracodawcy przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego na podstawie art. 70 b ustawy o systemie oświaty. Organ administracji decydujący o przyznaniu dofinansowania i sprawdzający zgodnie z art. 70b ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty, czy młodociany pracownik zdał egzamin zgodnie z odrębnymi przepisami, nie jest uprawniony do wkraczania w kompetencje komisji egzaminacyjnej izb rzemieślniczych. Świadectwo czeladnicze, jako wyraz dopuszczenia danej osoby do egzaminu jest dla organu wiążące. Niezasadne jest więc stanowisko organu administracji, że ukończenie nauki zawodu u innych podmiotów nie pozwala na dopuszczenie przez izbę rzemieślniczą danej osoby do egzaminu czeladniczego.

Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. nie wynika, czy kwestionowało również w sprawie przesłankę wynikającą z art. 70 b ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty. Stanowisko organu II instancji w tej kwestii ma o tyle istotne znaczenie, że strona skarżąca w odwołaniu odnosiła się do stanowiska organu I instancji przedstawionego w uzasadnieniu decyzji, a dotyczącego niezawarcia umowy o praktyczną naukę zawodu pomiędzy szkołą a pracodawcą. Ponadto organ I instancji w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że w sprawie nie zostały spełnione warunki z art. 70 b ustawy, co należy rozumieć, że kwestionuje spełnienie obu przesłanek określonych w art. 70b ustawy o systemie oświaty, chociaż nie wyjaśnił tego w sposób zrozumiały w uzasadnieniu decyzji.

Podsumowując Sąd stwierdził, iż w trakcie rozpatrywania niniejszej sprawy organy administracji publicznej naruszyły także przepisy postępowania administracyjnego. Niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania.

Powyższe oznacza, że w sprawie doszło do naruszenia art. 70b ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty, poprzez błędną jego wykładnię, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy oraz do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny ponownie ocenić zebrany materiał dowodowy.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 tej ustawy.

T.P.