Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1473/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 79 ust. 4
journal: Dz.U. 2010 nr 220 poz 1447
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jednolity
article: Art. 92c ust. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt III SA/Kr 1473/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 lutego 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędziowie: WSA Waldemar Michaldo (spr.), WSA Urszula Zięba, Protokolant: specjalista Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2017 r., sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w B na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 11 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zwany dalej WITD decyzją z dnia [...] 2016r. nr [...] działając na zasadzie art.93 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414, z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie u.t.d. - nałożył na A Sp. z o.o. z siedzibą w B karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło niepoddanie się lub uniemożliwienie kontroli w części lub w całości. Powyższe naruszenie stwierdzono w związku z bezskuteczną próbą podjęcia kontroli w siedzibie ww. przedsiębiorcy w dniu 28 grudnia 2015 r. oraz w dniu 4 stycznia 2016 r., co zostało potwierdzone przez organ w protokole kontroli z dnia 7 stycznia 2016 r. Jako podstawę wymierzenia kary za ww. naruszenie organ I instancji wskazał lp 1.5 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Równocześnie WITD po analizie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie uznał, iż w przypadku ukaranego przedsiębiorcy nie zachodzą przesłanki wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika, o których mowa w art.92b oraz art.92c ust.1 u.t.d.

Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego zwanego dalej GITD zarzucając organowi I instancji wydanie decyzji w oparciu o sfałszowane dokumenty. W odwołaniu podniesiono m.in., że w pismach do Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wskazano, że w okresie od 24 grudnia 2015 r. do dnia 11 stycznia 2016 r. spółka nie pracuje, ma przerwę urlopową mimo to nie wyznaczono innego terminu kontroli. Odwołująca się spółka wskazała, że wydana decyzja opiera się na nieprawdzie i sfałszowanych dokumentach, a tym samym WITD, który ją wydał oraz podlegli mu inspektorzy dopuścili się przestępstwa polegającego na potwierdzeniu nieprawdy w dokumentach urzędowych. Jednocześnie Spółka wskazała, że osoby pełniące obowiązki Zastępcy Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz Głównego Inspektora Transportu Drogowego wiedziały o nieprawidłowościach i w nich uczestniczyły.

Decyzją z dnia 11 sierpnia 2016 r. znak [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji, podając w uzasadnieniu tej decyzji następujące jej motywy:

Stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie.

Zgodnie z art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć:

1) 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

20.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

25.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 51 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

30.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

40.000 złotych - dla podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym.

Stosownie do art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. l oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

Zgodnie z art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy.

W myśl art. 85 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy o transporcie drogowym kontrolę przedsiębiorcy przeprowadza się po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli. Osoby upoważnione do przeprowadzenia kontroli mają prawo do: żądania od przedsiębiorcy i jego pracowników pisemnych lub ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów i innych nośników informacji oraz udostępnienia wszelkich danych mających związek z przedmiotem kontroli; wstępu na teren przedsiębiorcy, w tym do pomieszczeń, gdzie prowadzi on działalność gospodarczą, w dniach i godzinach, w których jest lub powinna być wykonywana ta działalność, oraz wstępu do pojazdów użytkowanych przez przedsiębiorcę.

Czynności kontrolne przeprowadza się w obecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego wyznaczonej.

Konsekwencją powyższego rozwiązania jest treść Ip. 1.5 załącznika nr 3 do ww. ustawy, który karą pieniężną w wysokości 10 000 złotych sankcjonuje niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub części.

Rozpoznając odwołanie organ odwoławczy ustalił następujący stan faktyczny sprawy :

Organ odwoławczy przypomniał, iż pismem z dnia 3 grudnia 2015 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił przedsiębiorstwo "A" sp. z o.o. o zamiarze wszczęcia kontroli. Powyższe zawiadomienie zostało prawidłowo doręczone na adres Spółki w dniu 7 grudnia 2015r.

W przedmiotowym piśmie poinformowano przedsiębiorcę o planowanej w dniu 28 grudnia 2015 r. kontroli.

Pismem z dnia 15 grudnia 2015 r. prokurent Spółki J. G. zwrócił się z prośbą o wyznaczenie innego terminu kontroli, argumentując, że w dniu planowanej kontroli pracownicy Spółki będą przebywać na zaplanowanych urlopach wypoczynkowych. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nie przychylił się do wniosku prokurenta. Prokurent Spółki ponowił swoją prośbę, niemniej jednak stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego pozostało w kwestii terminu przeprowadzenia kontroli niezmienione, o czym Spółka została powiadomiona za pośrednictwem faxu oraz listem poleconym.

W dniu 28 grudnia 2015 r. o godzinie wskazanej w zawiadomieniu o zamiarze wszczęcia kontroli inspektorzy transportu drogowego M. K. i R. P. posiadając imienne upoważnienie do przeprowadzenia kontroli przybyli pod adres firmy wskazany w Krajowym Rejestrze Sądowym tj. na ul. S w B. Przy bramie wjazdowej na teren posesji inspektorzy zastali mężczyznę, któremu przedstawili się wskazując, że są inspektorami transportu drogowego okazując mu jednocześnie legitymacje służbowe i informując o celu wizyty. Pomimo wezwania ze strony inspektorów, mężczyzna nie podając swoich danych osobowych, odmówił wpuszczenia ich na teren siedziby Spółki, grożąc iż jeżeli ci będą chcieli wejść, wezwie Policję. Mężczyzna poinformował inspektorów o tym, że wszyscy pracownicy Spółki przebywają na urlopie. Inspektorzy próbowali wejść na teren siedziby Spółki niemniej jednak mężczyzna się temu wyraźnie sprzeciwił.

W dniu 4 stycznia 2016 r. inspektorzy M. K. i R. P. ponownie podjęli próbę rozpoczęcia czynności kontrolnych w siedzibie Spółki. Po przybyciu na miejsce zastali zamkniętą bramę wjazdową. Po kilku minutach bramę otworzył prokurent J. G. Inspektorzy przedstawili się i poinformowali, że chcieliby wręczyć upoważnienie do przeprowadzenia kontroli. Niemniej jednak nie zostali oni wpuszczeni na teren siedziby Spółki.

Powyższe ustalenia organ odwoławczy poczynił w oparciu o protokół z czynności sporządzony w dniu 7 stycznia 2016 r. oraz w oparciu o notatki urzędowe inspektora R. P.

Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, że Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego prawidłowo nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. za naruszenie polegające na niepoddaniu się lub uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli w całości lub części. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wg. organu odwoławczego wynika bowiem niezbicie, że pomimo prawidłowego poinformowania strony o zamiarze podjęcia kontroli w jej siedzibie oraz podejmowanych przez inspektorów prób wejścia do siedziby Spółki w celu rozpoczęcia czynności kontrolnych, przeprowadzenie kontroli zostało przez stronę udaremnione.

Organ odwoławczy zaznaczył, że w myśl art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym osoby upoważnione do przeprowadzenia kontroli mają prawo do wstępu na teren przedsiębiorcy, w tym do pomieszczeń, gdzie prowadzi on działalność gospodarczą, w dniach i godzinach, w których jest lub powinna być wykonywana ta działalność. W myśl art. 80 ust. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej kontrolowany jest obowiązany do pisemnego wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania go w trakcie kontroli, w szczególności w czasie jego nieobecności.

Tymczasem nieobecność strony i nieustanowienie osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy podczas jej nieobecności w trakcie kontroli skutkowało dopuszczeniem się przez stronę naruszenia polegającego na niepoddaniu się lub uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli w całości lub w części. Strona w sposób skuteczny uniemożliwiła inspektorom wejście do siedziby jej przedsiębiorstwa, a tym samym kontrola w przedsiębiorstwie nie doszła w ogóle do skutku.

GITD wskazał ponadto , że argumenty strony jakoby w dniu planowanej kontroli pracownicy Spółki mieli przebywać na urlopach wypoczynkowych, nie stanowi żadnego usprawiedliwienia dla zachowania przedsiębiorcy. Otóż w przypadku uzyskania informacji o zamiarze przeprowadzenia kontroli w określonym czasie, bezwzględnym obowiązkiem przedsiębiorcy było takie przeorganizowanie pracy swoich pracowników, aby możliwym było jej dokonanie. Nic nie stało na przeszkodzie, aby przedsiębiorca przesunął termin urlopu pracownikowi. Taką możliwość daje pracodawcy regulacja zawarta w art. 164 § 2 kp. w myśl ,której przesunięcie terminu urlopu jest także dopuszczalne z powodu szczególnych potrzeb pracodawcy, jeżeli nieobecność pracownika spowodowałaby poważne zakłócenia toku pracy. Przedsiębiorca zdaniem GITD mógł również upoważnić do reprezentowania go w czasie kontroli osobę niebędącą jego pracownikiem. Tymczasem strona nie podjęła w tym zakresie żadnych działań, co skutecznie uniemożliwiło przeprowadzenie kontroli.

Reasumując powyższe rozważania GITD stwierdził, iż przedsiębiorca uniemożliwił uprawionemu do tego organowi przeprowadzenia kontroli w przedsiębiorstwie m.in. poprzez niewyznaczenie osoby upoważnionej, która reprezentowała by przedsiębiorcę podczas jego nieobecności, a także poprzez podjęcie działań mających na celu uniemożliwienie inspektorom wejście na teren siedziby Spółki. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy zważył, iż organ I instancji prawidłowo ocenił zgromadzony materiał dowodowy i stwierdził naruszenie lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Od powyższej decyzji GITD z 11 sierpnia 2016 sygn. akt [...] A Sp z.o.o. działająca poprzez prokurenta wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając wskazanej decyzji :

naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

-art. 79 ust. 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (dalej "usdg") poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że kontrola może odbyć się w dowolnym terminie przypadającym na okres urlopowy tj. 24 grudnia 2015r. do 11 stycznia 2016r. kiedy spółka nie pracuje ma przerwę urlopową i tylko wtedy kontrola może zostać przeprowadzona;

-art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego błędną interpretację i uznanie, że przebywanie personelu przedsiębiorcy na planowanym urlopie nie stanowią okoliczności świadczącej o tym, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie rzekomego naruszenia uzasadniającego nałożenie kary pieniężnej.

Mając na uwadze powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zasądzenie kosztów postępowania w całości, oraz wstrzymanie jej wykonania.

W uzasadnieniu przedmiotowej skargi strona skarżąca podniosła, że w niniejszej sprawie, w dniu wyznaczonym jako dzień wszczęcia kontroli, personel przedsiębiorcy przebywał na wcześniej planowanym urlopie wypoczynkowym bowiem był to dzień 28 grudnia 2015r. Spowodowane było to "dostosowaniem się do strony rosyjskiej" gdzie są wykonywane przewozy. Okoliczność ta stanowi przesłankę, o której mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. uzasadniającą odstąpienie od nałożenia kary jeżeli uznano by, że miało miejsce rzekome naruszenie. Strona skarżąca podniosła m.in., iż spółka dołączyła do akt sprawy pisma o wyznaczenie innego terminu kontroli a nie w okresie świątecznym ale spotkała się z odmową organu. W ocenie autora skargi nieprawdą jest, że w aktach sprawy brak dowodu na okoliczność, że strona nie wnosiła o wyznaczenie innego terminu. Wniosek taki został złożony w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu kontroli w załączeniu. Wtedy też skarżąca wniosła o wyznaczenie innego terminu kontroli, który zostałby wyznaczony w uzgodnieniu z przedsiębiorcą. Jednakże w tym zakresie uzyskała nieuzasadnioną odmowę. Skarżąca zaznaczyła, że art. 79 ust. 4 usdg nie uprawnia organu do wszczynania kontroli poza terminem wskazanym w zawiadomieniu, a art. 7 kpa, na który powołuje się organ nie może znaleźć tutaj zastosowania. Zdaniem strony skarżącej organ odwoławczy naruszył również przepisy postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wydaną decyzję. Przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, organ I instancji naruszył zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 kpa. W ocenie autora skargi przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszony został również art. 77 kpa mówiący, że organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zdaniem strony skarżącej materiał dowodowy nie został należycie zebrany i rozpatrzony w wyniku czego organ administracji bezpodstawnie przyjął odpowiedzialność skarżącego za niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli. Organ I instancji poczynił jedynie hipotetyczne i wyłącznie teoretyczne ustalenia w sprawie, nie mające żadnego związku z rzeczywistym stanem rzeczy. Natomiast, organ odwoławczy błędów tych nie poprawił.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje :

Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 - dalej jako p.p.s.a.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że decyzja ta jest prawidłowa, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 79 ust. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.; dalej: usdg) poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że kontrola może odbyć się w dowolnym terminie przypadającym na okres urlopowy tj. 24 grudnia 2015r. do 11 stycznia 2016r. kiedy spółka nie pracuje ma przerwę urlopową i tylko wtedy kontrola może zostać przeprowadzona należy stwierdzić, że jest on bezzasadny. Ze wskazanego przepisu wynika, że kontrolę wszczyna się nie wcześniej niż po upływie 7 dni i nie później niż przed upływem 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli. Jeżeli kontrola nie zostanie wszczęta w terminie 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, wszczęcie kontroli wymaga ponownego zawiadomienia. W realiach stanu faktycznego sprawy organ wyznaczając termin kontroli dochował warunków wskazanego przepisu. Prawidłowo poinformowano także Spółkę o nie uwzględnieniu wniosku o przesunięcie terminu kontroli. Należy podkreślić, iż rozstrzygnięcie o uwzględnieniu lub nie przedmiotowego wniosku mieści się w granicach uznawania administracyjnego organu. Ze wskazanego przepisu nie wynika niemożność wszczęcia kontroli w trakcie przebywania pracowników przedsiębiorcy na urlopach. W tym miejscu należy przypomnieć, iż celem funkcjonowania Inspekcji Transportu Drogowego ( zwanej dalej ITD ) jest m.in.:

• poprawa bezpieczeństwa w transporcie drogowym ( w tym zmniejszenie liczby wypadków śmiertelnych w ruchu lądowym );

• poprawa warunków socjalnych w transporcie drogowym;

• ograniczenie degradacji dróg;

• zwiększenie poziomu przestrzegania prawa przez kierowców i przedsiębiorców wykonujących przewozy drogowe

• ochrona rynku transportowego przed naruszeniami zasad uczciwej konkurencji;

• ochrona środowiska naturalnego.

Działania ITD służą również ochronie praw i interesów przewoźników jako podmiotowi uczestniczących w krajowym i międzynarodowym transporcie drogowym. Jako podmiot profesjonalnie uczestniczący w transporcie drogowym strona skarżąca musi respektować powszechnie obowiązujące przepisy prawa, w tym wynikający z nich obowiązek poddania się kontroli.

W tym miejscu należy przypomnieć, iż w myśl art. 85 ust. 2 pkt 2 u.t.d. osoby upoważnione do przeprowadzenia kontroli mają prawo do wstępu na teren przedsiębiorcy, w tym do pomieszczeń, gdzie prowadzi on działalność gospodarczą, w dniach i godzinach, w których jest lub powinna być wykonywana ta działalność. W myśl art. 80 ust. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej kontrolowany jest obowiązany do pisemnego wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania go w trakcie kontroli, w szczególności w czasie jego nieobecności.

Obowiązek przestrzegania prawa dotyczy każdego i wynika z art. 83 Konstytucji RP. Przebywanie pracowników Spółki na urlopie nie stanowi przesłanki niedopuszczalności przeprowadzenia kontroli przez organy państwa.

Pojęcie swobody działalności gospodarczej obejmuje podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej, które są wolne dla każdego na równych prawach, z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa (zgodnie z art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej). Wolność ta nie ma charakteru absolutnego i nie oznacza przyzwolenia ustawodawcy na całkowicie dowolne postępowanie przedsiębiorcy w tym wypadku przewoźnika drogowego, przejawiające się w uniemożliwianiu wykonywania ustawowych zadań organowi państwa jakim jest Inspekcja Transportu Drogowego.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego błędną interpretację i uznanie, że przebywanie personelu przedsiębiorcy na planowanym urlopie nie stanowi okoliczności świadczącej o tym, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie rzekomego naruszenia uzasadniającego nałożenie kary pieniężnej należy stwierdzić, że jest on również bezzasadny .

Skarżąca Spółka nie wykazała wystąpienia okoliczności ujętych art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., tj. wystąpienia nadzwyczajnych, niespodziewanych okoliczności, które miałyby bezpośredni wpływ na powstanie stwierdzonego naruszenia, a których doświadczony i profesjonalny podmiot organizując międzynarodowy przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. We wskazanym przepisie chodzi o okoliczności o charakterze wyjątkowym i nadzwyczajnym, a więc o sytuacje powstałe w warunkach niezależnych od przedsiębiorcy, np. klęski żywiołowe, katastrofy czy wprowadzenie na danym obszarze stanów nadzwyczajnych. Wystąpienia tego rodzaju zdarzeń nie wykazano w niniejszej sprawie, stąd też na skarżącej Spółce spoczywały konsekwencje materialnoprawne zaistniałego naruszenia. Takie stanowisko zajmuje orzecznictwo sądowe (np. NSA w wyroku z 17 listopada 2010 r. sygn. akt II GSK 967/09 ; NSA w wyroku z 20 lipca 2016 r. sygn. akt II GSK 399/15, WSA w Szczecinie w wyroku z 18 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 819/14), gdzie także podkreślono, że art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, w których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Ciężar wykazania zaistnienia zdarzeń lub okoliczności, których nie mógł on przewidzieć spoczywać będzie na podmiocie wykonującym transport drogowy (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 2016 r. sygn. akt. II GSK 399/15). Podmiot ten powinien przedstawić odpowiednie dowody dla wykazania, że mimo zachowania należytej staranności nie można było uniknąć zdarzenia lub okoliczności, z którym prawo wiąże naruszenie przepisów. W ocenie Sądu przebywanie pracowników skarżącej spółki na urlopie nie kwalifikuje się do wyjątkowych sytuacji opisanych w ww. przepisie. Okoliczności tej nie można uznać za wyjątkową czy też za taką, której przedsiębiorca nie mógł przewidzieć. W sytuacji kiedy Spółka została pisemnie poinformowana o terminie zaplanowanej kontroli, a także o nieuwzględnieniu przez organ I instancji wniosku o zmianę jej terminu obowiązkiem strony skarżącej było zapewnie na czas kontroli (pomimo zaplanowanych urlopów pracowników), osób, które umożliwią inspektorom ITD jej przeprowadzenie. Trafnie zauważył organ II instancji, iż strona skarżąca mogła w tym zakresie skorzystać z regulacji art. 164 § 2 Kodeksu pracy, zgodnie z którym przesunięcie terminu urlopu jest także dopuszczalne z powodu szczególnych potrzeb pracodawcy, jeżeli nieobecność pracownika spowodowałaby poważne zakłócenia toku pracy. Podobnie nic nie stało na przeszkodzie, aby strona skarżąca dla potrzeb kontroli ustanowiła reprezentującego ją pełnomocnika. Wskazane postawy to tylko dwie przykładowe możliwości jakie w analizowanym przypadku podmiot organizując międzynarodowy przewóz drogowy, przy zachowaniu nawet zwykłej staranności i przezorności mógłby podjąć w celu usunięcia przeszkody tamującej przeprowadzenie zaplanowanej kontroli.

Jeszcze raz należy więc podkreślić, iż to na Spółce, a nie na organie istniał obowiązek wykazania zaistnienia przesłanek egzoneracyjnych. Tym samym także zarzut naruszenia przepisów postępowania, a to art. 7 w zw., z art. 77 kpa z tego powodu należy uznać za chybiony. W ocenie Sądu organy obu instancji zgromadziły dostępny materiał dowodowy w sposób wyczerpujący i dokonały jego wszechstronnej, swobodnej oceny w oparciu o jednoznacznie ustalony stan faktyczny, zapewniając stronie skarżącej prawo do czynnego udziału w postępowaniu. Zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych udowodnienie okoliczności egzoneracyjnych spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu, w postaci uwolnienia się od odpowiedzialności za naruszenie przepisów (patrz: wyroki NSA z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK 989/08 oraz wyrok z 9 listopada 2011r. Sygn. akt IIGSK 1117/10). W aktach postępowania brak jest również w ocenie Sądu dowodów na zarzucane przez Spółkę sfałszowanie dokumentów przez funkcjonariuszy ITD. Jeśli według strony skarżącej doszło do sfałszowania dokumentów to ma ona możliwość złożenia stosownego zawiadomienia do organów ścigania.

Reasumując w ocenie Sądu w dyspozycji art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie mieszczą się w ogóle takie sytuacje, które wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych w zarządzanym przedsiębiorstwie. Spółka prowadząca międzynarodowy transport drogowy powinna tak ukształtować wewnętrzna organizację kierowanego przez nią przedsiębiorstwa aby - przy użyciu odpowiednich środków zarządzania przedsiębiorstwem - nie dochodziło do łamania przepisów znajdujących w tym zakresie zastosowanie. Warunkiem zwolnienia się z odpowiedzialności administracyjnej jest nie tylko brak możliwości przewidzenia zdarzeń i okoliczności, powodujących naruszenie, ale ponadto występujący jednocześnie brak wpływu na powstanie naruszenia .

|Należy podkreślić, że przepis art. 92 ust. 1 u.t.d. wyraźnie statuuje odpowiedzialność obiektywną. Nie wystarczy zatem wykazanie braku|

|winy (czego strona skarżąca również nie uczyniła), lecz wymagane jest pozytywnie udowodnione podjęcie wszystkich niezbędnych i |

|dostępnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa( por. wyrok WSA w Lublinie sygn .akt III SA/Lu 738/11 z dnia |

|13.03.2012 r.) |

Końcowo należy odnotować, iż z uwagi na charakter przypisanego stronie skarżącej naruszenia prawidłowo w kontrolowanych decyzjach wskazano jako podstawę wymierzenia kary za przedmiotowe naruszenie lp 1.5 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Wskazana regulacja za naruszenie polegające na niepoddaniu się lub uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli w całości lub w części przewiduję wysokość kary pieniężnej w kwocie 10.000 zł, która to nie podlega możliwości miarkowania.

Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę zgodnie z dyspozycją art. 151 p.p.s.a.