Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 887/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-12-06 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odmówiono sprostowania postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 156 par.1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek - Zalewska po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S. na pismo Starosty z dnia [...] nr [...] w przedmiocie udostępnienia kopii pisma Starosty z dnia [...] nr [...] dotyczącego wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego - w zakresie wniosku o sprostowanie uzasadnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 887/17 p o s t a n a w i a odmówić sprostowania uzasadnienia postanowienia.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 5 listopada 2017 r. (k.24), skarżący P. S. wniósł o sprostowanie omyłek w uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 887/17 o odrzuceniu jego skargi na pismo Starosty z dnia [...], nr [...] w przedmiocie udostępnienia kopii pisma Starosty z dnia [...] nr [...] dotyczącego wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego.

W uzasadnieniu wniosku podniósł, że Sąd odnosił się w tym postanowieniu do wyłączenia pracownika z postępowania rozgraniczeniowego, co nie było przedmiotem postępowania (sprawa wyłączenia pracownika została załatwiona przez organ oddzielnym pismem) oraz omyłkowo wskazał, że " po ustaniu własności lub władania na rzecz Skarbu Państwa lub Powiatu w sprawie nieruchomości [..]", podczas gdy bezsporne jest, że działka ta jest własnością Skarbu Państwa. Skarżący obawia się, że omyłka ta może mieć wpływ na inne postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz.1369 ze zm.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał (...) Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty (zob. postanowienie NSA z dnia z dnia 3 września 2013 r., II OZ 665/13, postanowienie NSA z dnia 14 października 2014 r., II GZ 633/14).

Sytuacja taka w niniejszej sprawie nie występuje.

We wniosku o sprostowanie skarżący domaga się w istocie zmiany treści uzasadnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 887/17. "Omyłki" na które wskazuje, nie są bowiem oczywistymi omyłkami w wyżej przytoczonym rozumieniu, o czym świadczy choćby sposób ich opisywania przez skarżącego. Skarżący domaga się w istocie modyfikacji uzasadnienia, co jest możliwe wyłącznie we właściwym środku zaskarżenia na postanowienie tj. w skardze kasacyjnej (o czym został pouczony przy doręczeniu mu kwestionowanego postanowienia, k.21). Uzupełnienie uzasadnienia wyroku nie jest natomiast dopuszczalne (por. postanowienie SN z dnia 4 kwietnia 1974r., I PZP 16/74, LEX nr 14250).

Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji.