Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 548/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.1-4
journal: Dz.U. 2016 poz 617
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - tekst jedn.
article: art.2 ust.2, art.7 pkt7
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 listopada 2020 r. sprawy ze skargi D. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 maja 2020 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 12 maja 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze– dalej jako "SKO", działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm. – dalej jako "O.p."), art. 4, art. 6 ust. 1 i art. 12 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2020 r., poz. 333 – dalej jako "u.p.r."), art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019, poz. 1170 – dalej jako "u.p.o.l."), art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2020 r. poz. 276 – dalej jako "u.p.g.k."), po rozpoznaniu odwołania D.L. – dalej jako "Skarżący" od decyzji Burmistrza Gminy (dalej jako "Burmistrz") z dnia 23 grudnia 2019 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

Decyzją z dnia 23 grudnia 2019 r. Burmistrz ustalił należne od Skarżącego łączne zobowiązanie pieniężne w kwocie 393 zł obejmujące podatek rolny w kwocie 393 zł i podatek od nieruchomości w kwocie 0,00 zł należny za 2017. W ocenie Burmistrza, przedmiotem opodatkowania są użytki rolne o powierzchni 7,5681 ha (do opodatkowana powierzchnia przeliczeniowa 2,9965 ha), nieużytki o powierzchni 429 m2 oraz podatek od nieruchomości w wysokości 0,00 zł.

W wniesionym odwołaniu Skarżący zarzucił organowi pierwszej instancji oszustwo podatkowe z uwagi na to, że organ za 2018 i 2019 nie uwzględnił tego, że sprawa jest bezprzedmiotowa, bowiem żądano zapłacenia podatku od A. L., która tych gruntów nie posiadała. Organ posiada złożoną przez Skarżącego informację o gruntach i mają ona wpływ na wynik sprawy. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji, a uzasadniając swoje stanowisko wyjaśnił, że A. L. zmarła i w stosunku do niej zobowiązanie podatkowe nie istnieje i z tego względu obciąża Skarżącego, który nie widzi jednak podstaw do płacenia podatku, który został już uregulowany. Skarżący posiada upomnienie adresowane do A. L. dotyczące zobowiązania podatkowego za 2016 i 2017 r. i uważa, że organ pierwszej instancji kolejny raz usiłuje obciążyć go tym podatkiem.

Decyzją z dnia 12 maja 2020 r. SKO utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu SKO wskazało, że Skarżący jest właścicielem nieruchomości o łącznej powierzchni 7.5681 ha obejmujących działkę nr [...] o powierzchni 1.5000 ha oznaczoną w rejestrze gruntów symbolem RIVb i RV i działkę nr [...] o powierzchni 6.1110 ha oznaczoną jako RIVb, RV, PsV, Br-RV i N. W maju 2018 r. Skarżący złożył informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Odwołujący się jest również właścicielem działki nr [...] ale nie stanowi ona przedmiotu opodatkowania w niniejszym postępowaniu. Z ewidencji gruntów i budynków wynika, że Skarżący jest również właścicielem trzech budynków o powierzchni [...] położonych na działce nr [...]. Powierzchnia tych budynków nie została opodatkowana, gdyż na podstawie art. 7 ust. 4 u.p.o.l. są one zwolnione z opodatkowania z uwagi na to, że są to budynki położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. W kwestionowanej decyzji budynki te nie zostały wymienione ale jak przyjęło SKO, nie stanowi to uchybienia mającego wpływ na treść orzeczenia.

SKO wyjaśniło, że w złożonej informacji o gruntach Skarżący wskazał, że działki, o których mowa wyżej nabył w 2012 r. Informacja o gruntach złożona została z zaznaczeniem, że obowiązek podatkowy wygasł w 2011 r. z uwagi na to, że działki te nie są użytkowane. Skarżący nie posiada sprzętu rolniczego do ich uprawy i gruntu rolnego nie uprawia, co stanowi podstawę do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego. Skoro działki te nie są użytkowane, to jak wynika z zapisów dokonanych w złożonej informacji w sprawie gruntów i informacji dotyczącej budynków, Skarżący uważa je za nieużytki zwolnione od podatku od nieruchomości na zasadzie art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l.

Organ odwoławczy wskazał również, że organ pierwszej instancji przyjął, że wskazane informacje zostały wypełnione błędnie, dlatego wezwał odwołującego się do ich prawidłowego uzupełnienia. Odwołujący się pismem z dnia 9 lipca 2019 r. wyjaśnił, że odmawia uzupełnienia wskazanych wyżej informacji o gruntach z uwagi na powołany wyżej art. 7 ust. 1 pkt 10 oraz art. 2 ust. 2 u.p.o.l. W tej sytuacji Burmistrz ustalił wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na podstawie posiadanych danych z ewidencji gruntów i budynków oraz na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 29 października 2010 r. sygn. akt [...] dotyczące działu spadku, podziału majątku po A. L. i J. L. i zniesieniu współwłasności. Postanowienie to jest prawomocne od 15 czerwca 2012 r.

SKO stwierdziło, że dane z ewidencji gruntów stanowią w myśl art. 21 u.p.g.k. podstawę do wymiaru podatków. Przepis ten stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Zdaniem SKO, organy podatkowe dokonując wymiaru podatku rolnego (od nieruchomości, leśnego) mają obowiązek korzystać z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Organ podatkowy, dokonując ustaleń w sprawie podatku jest związany zarówno zakresem przedmiotowym jaki i podmiotowym zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego i stanowią dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone.

Mając powyższe na uwadze, SKO stwierdziło, że na podstawie posiadanych danych organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił podatek rolny w wysokości 393 zł przyjmując do opodatkowania 2,9965 ha powierzchni przeliczeniowej gruntu i stawkę podatku w wysokości 131,10 zł za 1 ha przeliczeniowy. Podatek od nieruchomości od powierzchni 429 m2 ustalony został w wysokości 0,00 zł z uwagi na to, że dotyczy ona nieużytku skalsyfikowanego w ewidencji gruntów i budynków i oznaczonego symbolem N i zwolnionego z opodatkowania.

Przyjmując te dane organ pierwszej instancji prawidłowo, zdaniem organu odwoławczego, ustalił wskazane wyżej łączne zobowiązanie podatkowe. Zobowiązanie podatkowe ustalone zostało w oparciu o przepisy ustawy o podatku rolnym i ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W dalszej części uzasadnienia decyzji organ odwoławczy powołał treść art. 4 u.p.r., w którym określono podstawę opodatkowania podatkiem rolnym oraz art. 12 wskazanej ustawy dotyczący zwolnień się od podatku rolnego.

SKO wyjaśniło przy tym, że wysokość podatku rolnego ustalona została podstawie art. 6 ust. 1 u.p.r. Podatek rolny za wskazany rok podatkowy wynosi:

- od 1 ha przeliczeniowego gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 – równowartość pieniężną 2,5 q żyta,

- od 1 ha gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 - równowartość pieniężną 5 q żyta - obliczone według średniej ceny skupu żyta za 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy.

Corocznie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłasza na podstawie art. 6 ust. 2 u.p.r. komunikat w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok podatkowy.

Uwzględniając tę kwotę, jako stawkę podatku rolnego i 2,9965 ha, jako ilość hektarów przeliczeniowych organ ustalił wysokość podatku rolnego za wskazany rok podatkowy.

SKO stwierdziło, że organ pierwszej instancji nie uwzględnił żądania Skarżącego i nie uznał by grunty stanowiące przedmiot opodatkowania mogły być z tego opodatkowania zwolnione, jak część działki nr [...] o powierzchni 429 m2 stanowiąca nieużytek oznaczony w ewidencji gruntów i budynków symbolem N. Tylko bowiem grunty tak oznaczone traktowane są jako nieużytki i zwolnione z opodatkowania na podstawie powołanego wyżej art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. Sam fakt nieużytkowania rolnego gruntów rolnych nie stanowi o tym, że grunty te stają się nieużytkami.

SKO powołało treść rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów (Dz.U. 2019 r., poz. 393) i stwierdziło, że skoro tylko powierzchnia 429 m2 stanowi nieużytki zapisane w ewidencji gruntów i oznaczone symbolem N, to nie można przyjąć by pozostała część gruntów stanowiąca własność Skarżącego była również nieużytkami.

Zdaniem SKO, dopóki zapis w ewidencji nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca. Nawet uzgodnienie treści ewidencji ze stanem rzeczywistym nie będzie miało skutku wstecznego. W każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków, rozstrzygające znaczenie mają zapisy wynikające z ewidencji. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do pominięcia tych danych w postępowaniu podatkowym i przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów.

Przepis art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. zwolnieniem przedmiotowym obejmuje podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wyłącznie te grunty niezajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, które jako nieużytki, grunty zakrzewione lub zadrzewione na użytkach rolnych lub lasy zostały w taki sposób sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków.

Zdaniem SKO, stanowisko Skarżącego wynika z nieprawidłowego zrozumienia pojęcia "nieużytek" stosowanego w postępowaniu podatkowym na podstawie przepisów ustawy o geodezji i kartografii i powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów. Odwołujący się nieprawidłowo interpretuje powołane wyżej przepisy uznając, że skoro grunt rolny jest nieużywany to stanowi nieużytek zwolniony z opodatkowania.

Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję SKO z dnia 12 maja 2020 r., zarzucając:

1. wystąpienie przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. w związku z:

- art. 190 § 1, art. 192, art. 200 § 1 w związku z art. 123 § 1 O.p.,

- art. 122 w związku z art. 180 § 1 w związku z art. 194 § 3 O.p. w związku z art. 21 ust. 1 u.p.g.k.

(Strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu podatkowym m.in. na skutek pominięcia zgłaszanych przez Skarżącego dowodów i jego twierdzeń dotyczących aktualnego stanu gruntu - odmiennego od klasyfikacji wynikającej z ewidencji gruntów i budynków, brak prawidłowych zawiadomień o możliwości wypowiedzenia się w sprawie materiałów dowodowych przed wydaniem decyzji w niniejszej sprawie),

2. naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest : art. 2a, art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 i § 2, art. 188, art. 190 § 1 i § 2, art. 191, art. 192, art. 210 § 1 punkty 5 i 6, art. 210 § 4, art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie,

3. art. 122 w związku z art. 180 § 1 w związku z art. 194 § 3 O.p. w związku z art. 21 u.p.g.k. poprzez niewłaściwe zastosowanie,

4. naruszenia przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, to jest:

- art. 21 ust. 1 u.p.g.k. w związku z art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 u.p.r. i art. 6 ust. 7 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię,

- art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 6a ust. 6 ust. 6, art. 6c ust. 1, art. 7 ust. 10, art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r. w związku z art. 21 ust. 1 u.p.g.k.,

5. naruszenie przepisów art. 15 zzs ust. 1 i 9 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 568) - wydanie przedmiotowej decyzji ostatecznej przed 24 maja 2020 r. nie było dopuszczalne, gdyż nie jest ona decyzją w całości uwzględniającą żądanie strony.

Mając na uwadze powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od organu administracyjnego na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadnienie skargi stanowi rozwinięcie sformułowanych zarzutów.

Skarżący stwierdził przede wszystkim, że nie posiada on żadnych gruntów, od których powinien płacić podatek rolny, ani żadnych sprzętów rolniczych. Skarżący nie jest podatnikiem podatku rolnego w rozumieniu art. 3 ust. 1 u.p.r. Skarżący wyjaśnił, że jego matka zmarła, dlatego obowiązek podatkowy w ogóle nie powstał, a jeżeli hipotecznie założyć, iż zobowiązanie podatkowe powstało, to wygasło w dacie śmierci matki. Grunty nie były użytkowane rolniczo przez matkę i nie są użytkowane rolniczo przez Skarżącego.

W ocenie Skarżącego w niniejszej sprawie zaistniała wyjątkowa sytuacja, w której klasyfikacja gruntów i budynków nie ma wiążącego znaczenia dla wymiaru podatku rolnego, ponieważ dane wynikające z ewidencji dotyczące nieruchomości Skarżącego przyjęte do wymiaru podatku rolnego są niezgodne ze stanem faktycznym, przy czym Skarżący podjął działania mające na celu ich uaktualnienie.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za wskazany rok podatkowy, a spór sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy Skarżący w ustalonym stanie faktycznym jest podatnikiem podatku rolnego, w sytuacji, w której dane wynikające z ewidencji dotyczące nieruchomości Skarżącego przyjęte do wymiaru podatku rolnego są niezgodne ze stanem faktycznym, bowiem zgodnie z twierdzeniami Skarżącego wskazanych gruntów rolnych nie uprawia, tymczasem organy podatkowe przyjęły, że rozstrzygające znaczenie mają zapisy wynikające z ewidencji gruntów i budynków, a organy ustalające wysokość zobowiązań nie są uprawnione do pominięcia tych danych w postępowaniu podatkowym i przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów.

W sporze tym rację Sąd przyznał organom podatkowych.

Jako podstawę prawną orzeczenia organ wskazał art. 6c u.p.r. dotyczący łącznego zobowiązania pieniężnego. Przepis ten stanowi, że osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem ust. 2. Przepisy art. 6a ust. 6a i 10a stosuje się odpowiednio (ust. 1). Łączne zobowiązanie pieniężne należne od przedmiotów opodatkowania stanowiących współwłasność lub znajdujących się w posiadaniu dwóch lub więcej osób fizycznych ustala się w odrębnej decyzji (nakazie płatniczym), który wystawia się na któregokolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy). Jeżeli gospodarstwo rolne prowadzi w całości jedna z tych osób, nakaz płatniczy wystawia się na tę osobę (ust. 2).

Stosownie do art. 6c ust. 1 u.p.r. do ustalenia przez organ podatkowy w jednej decyzji łącznego zobowiązania pieniężnego może dojść wówczas, gdy na osobie fizycznej ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego, dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy. Tym samym łączne zobowiązanie pieniężne może zostać wymierzone, gdy na tym samym podatniku ciążą zobowiązania podatkowe z tytułu podatku rolnego oraz jednocześnie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego albo podatku rolnego oraz jednocześnie podatku od nieruchomości i podatku leśnego.

W niniejszej sprawie Skarżący jest właścicielem nieruchomości, której opodatkowanie jest uregulowane w różnych ustawach - u.p.r. oraz u.p.o.l. Skarżący jest właścicielem gruntów rolnych – działki nr [...]. Działka ta składa się z gruntów zakwalifikowanych jako grunty orne klasy IVb i klasy V, łąki lub pastwiska klasy V, grunty rolne zabudowane oraz nieużytki.

W myśl art. 4 ust. 1 u.p.r. podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego; dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 3 ust. 1. u.p.r. podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące m.in. właścicielami gruntów, posiadaczami samoistnymi gruntów, użytkownikami wieczystymi gruntów, posiadaczami gruntów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, po spełnieniu określonych w ustawie warunków. W świetle natomiast art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r. zwalnia się od podatku rolnego m.in. użytki rolne klasy V, VI i VIz oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych.

Skarżący podlega podatkowi rolnemu, bowiem jest zobowiązany do zapłaty podatku od gruntów rolnych klasy IVb, i od tych właśnie gruntów został Skarżącemu wymierzony podatek.

Wskazywana przez Skarżącego okoliczność, że nie użytkuje on gruntów ornych klasy IVb z uwagi na brak sprzętu rolniczego nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z przepisami prawa, dla wymiaru podatku nie jest bowiem w tym przypadku istotny fakt i sposób korzystania z nieruchomości, a jedynie jej klasyfikacja w ewidencji gruntów i budynków oraz okoliczność, że Skarżący jest właścicielem nieruchomości.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 u.p.g.k., organ podatkowy jest związany przy wymiarze podatku zapisami w ewidencji gruntów i budynków i nie jest uprawniony do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd w świetle którego, stosownie do przywołanych regulacji, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09 - orzeczenia sądów administracyjnych powoływane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że co do zasady, o sposobie kwalifikacji gruntu dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, rolnym i leśnym decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Dopóki w ewidencji wpisany jest określony sposób klasyfikacji gruntu, dopóty organ jest zobligowany do jego przyjmowania podczas ustalania rodzaju i wysokości podatku od tego gruntu. Odstępstwa od bezwzględnego związania zapisami ewidencji gruntów i budynków mogą dotyczyć wyłącznie informacji o względnej mocy wiążącej, tj. takich, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 O.p.), dotyczących przykładowo własności nieruchomości (prawa użytkowania wieczystego), co przekłada się na ustalenie podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, rolnym i leśnym. Drugą grupę stanowią dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, którymi organ podatkowy jest bezwzględnie związany.

Organ podatkowy – przy wymiarze podatku rolnego, leśnego oraz podatku od nieruchomości związany jest zatem zawartymi w ewidencji gruntów i budynków informacjami o przeznaczeniu gruntów i danych tych nie może korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie.

W przedmiotowej sprawie, organy podatkowe dokonując wymiaru podatku zasadnie zatem odwołały się do danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Biorąc pod uwagę treść art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r. i przewidziane w nim zwolnienie nie doszło do powstania zobowiązania podatkowego w podatku rolnym od gruntów rolnych klasy V. Organ w wydanej decyzji prawidłowo nie wymierzył Skarżącemu podatku w tym zakresie.

W skład działki nr [...] wchodzą także nieużytki. Kwestię opodatkowania tego rodzaju nieruchomości reguluje u.p.o.l. Ustawa ta w art. 1a ust. 3 pkt 3 stanowi, że przez nieużytki rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. W art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. ustawodawca zwolnił od podatku od nieruchomości grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Organ nie wymierzył Skarżącemu podatku od tej części nieruchomości, bowiem Skarżący nie prowadzi na nieużytku działalności gospodarczej.

Z ewidencji gruntów i budynków wynika, że Skarżący jest również właścicielem trzech budynków o powierzchni [...] położonych na działce nr [...]. Powierzchnia tych budynków nie została opodatkowana, gdyż na podstawie art. 7 ust. 4 u.p.o.l. są one zwolnione z opodatkowania z uwagi na to, że są to budynki położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej.

W ocenie Sądu, co już zostało wskazane powyżej, stosownie do art. 21 ust. 1 u.p.g.k., podstawą wymiaru podatków, w tym i podatku rolnego są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. W rozpatrywanej sprawie decydujące znaczenie dla ustalenia powierzchni gruntu, podlegającego opodatkowaniu ma wpis w ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej dla podatnika przez Starostwo. Dokument ten wiąże organ podatkowy. Natomiast jeżeli podatnik nie zgadza się z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków, to ma możliwość wszczęcia stosownej procedury ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym jest starosta, a dopiero w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. Wskazać w tym miejscu należy, że w trakcie postępowania, Skarżący nie zaoferował nowych dowodów, które potwierdzałyby prezentowane stanowisko. W związku z tym, przeprowadzenie tego rodzaju postępowania w postępowaniu podatkowym nie jest możliwe, gdyż organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji. Stąd, zarzuty co do braku przeprowadzenia w toku postępowania prawidłowego postępowania dowodowego są nieuzasadnione.

Co już wskazano powyżej, ocena i kontrola rzetelności danych zawartych w ewidencji nie leży w zakresie kompetencji organu podatkowego, dlatego też odmawia mu się prawa do dokonywania samodzielnych ustaleń jeśli chodzi o dane dotyczące konkretnych działek, jakie uwidaczniane są w ewidencji gruntów i budynków.

W ocenie Sądu, w toku ustalania danych decydujących o wysokości zobowiązania podatkowego organ prawidłowo wziął pod uwagę również dostępną informację podatkową złożoną przez podatnika. Przy czym informacja o nieruchomościach, jaką podatnik - będący osobą fizyczną, jest zobowiązany złożyć winna odzwierciedlać rzeczywisty stan nieruchomości. Zatem to na podatniku spoczywa obowiązek powiadamiania organu podatkowego o zmianach dotyczących podlegających opodatkowaniu gruntów rolnych, które mają wpływ na wysokość opodatkowania. W przeciwnym razie organ będzie brał pod uwagę informacje przekazane przez podatnika w poprzednich latach podatkowych. W niniejszej sprawie organy podatkowe uwzględniły, oprócz danych zawartych w ewidencji gruntów, również informację złożoną przez podatnika. Za podstawę opodatkowania przyjęły powierzchnię gruntów rolnych w oparciu o ujawnione dane.

W ocenie Sądu organ podatkowy pierwszej instancji ustalił podstawę opodatkowania w sposób, który znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym oraz na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Zastosował również prawidłowe stawki podatku, zgodnie z tymi ustalonymi w uchwale Rady Gminy. W tym stanie sprawy SKO miało pełne podstawy, aby zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji utrzymać w mocy. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze organ odwoławczy w sposób wyczerpujący odniósł się do zarzutów, jakie Skarżący podniósł w odwołaniu. SKO wyjaśniło, na podstawie jakich dowodów uznało, że zobowiązanie podatkowe w niniejszej sprawie zostało ustalone w prawidłowej wysokości.

Sąd stanął na stanowisku, że organ prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie i podejmował wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy; uzasadnienie faktyczne i prawne jest prawidłowe i wyczerpujące, a także wyjaśnia stronie zasadność przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy.

Końcowo, odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 15 zzs ust. 1 i 9 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. Sąd stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie, albowiem działanie SKO nie ograniczyło prawa Skarżącego do skorzystania z przewidzianych środków prawnych, ani tez nie naraziło Skarżącego na zagrożenie zdrowia i życia, na co zasadnie wskazało SKO w odpowiedzi na skargę.

Nie sposób zgodzić się także z zarzutem strony skarżącej, odnośnie naruszenia art. 2a O.p. W przedmiotowej sprawie nie było podstaw do zastosowania zasady in dubio pro tributario, gdyż nie zaistniały wątpliwości co do treści przepisów prawa. Należy również zaakcentować, że zasada in dubio pro tributario nie może być rozumiana w ten sposób, iż w przypadku wątpliwości interpretacyjnych organy podatkowe są zobowiązane przyjąć punkt widzenia podatnika. Zasada ta bowiem ma zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy wykładnia przepisu prawa przy zastosowaniu wszystkich jej aspektów (językowego, systemowego, funkcjonalnego) nie daje zadowalających rezultatów, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.