Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 126/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 4 ust.1 pkt 9 lit d
journal: Dz.U. 2004 nr 142 poz 1514
law: Ustawa z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn - tekst jednolity.
article: art. 122, art. 187, art. 191, art. 210
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 126/12 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 kwietnia 2012r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędziowie: WSA Paweł Dąbek, WSA Inga Gołowska (spr.), Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2012r., sprawy ze skargi W. S., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 15 grudnia 2011r. Nr [...], w przedmiocie podatku od spadków i darowizn, I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. określa, że wymienione w pkt I decyzje nie mogą być wykonane do chwili prawomocności wyroku, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 3.365 zł ( trzy tysiące trzysta sześćdziesiąt pięć złotych).


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 15 grudnia 2011r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art.233§1 pkt 2 lit. a ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005r. nr 8, poz.60, ze zm. dalej-O.p.), uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z 16 października 2009r. nr [...], [...] ustalającą podatek z tytułu dziedziczenia po zmarłej W.S. w kwocie 50.254,00 zł i ustalił wysokość zobowiązania w podatku od spadków i darowizn w kwocie 31.581,00 zł.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Sąd Rejonowy w postanowieniu z 2 czerwca 2004r. sygn. akt: [...] stwierdził, że spadek po zmarłej dnia 3 kwietnia 2004r. W.S. na podstawie ustawy nabył syn W.S. w całości. Zgodnie z zeznaniem podatkowym złożonym w dniu 3 kwietnia 2009r. do spadku należy udział wynoszący 99/400 części nieruchomości objętej księgą wieczystą nr [...], zabudowanej wpisanym do rejestru zabytków budynkiem mieszkalnym położonym w K. przy ul. Z. o wartości 710.919 zł.

W toku postępowania podatkowego wartość spadku ustalono w kwocie 751.308 zł w trybie przewidzianym w art.8 ustawy z 28 lipca 1983r. o podatku od spadków i darowizn (tekst jedn. Dz. U. z 2004r. Nr 142, poz.1514 ze zm. dalej-u.p.s.d.-w brzmieniu obowiązującym w dniu nabycia spadku) która została przyjęta do ustalenia podstawy opodatkowania. Po odliczeniu od w/w wartości spadku kwoty wolnej od podatku właściwej dla I grupy podatkowej oraz równowartości ulgi mieszkaniowej Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z 16 października 2009r. nr [...], [...] ustalił podatek z tytułu dziedziczenia w kwocie 50.254,00 zł.

Od powyższej decyzji zostało wniesione odwołanie zawierające zarzuty naruszenia art.120 w zw. z art.195, art.191 w zw. z art.194§1, art.122 w zw. z art.187§1 O.p. oraz art. 4 ust.1 pkt 9 lit. d u.p.s.d.

Uchylając zaskarżoną decyzję i określając nową wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie 31.581,00 zł. organ odwoławczy stwierdził, że stosownie do art.3 ust. 1 ustawy z 16 listopada 2006r. o zmianie ustawy o podatku od spadków i darowizn oraz podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. nr 222, poz. 1629), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2007r., do nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych, które nastąpiło przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy o podatku od spadków i darowizn w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życia noweli. Zgodnie z art. 4 ust.1 pkt 9 lit.d u.p.s.d. zwalnia się od podatku nabycie w drodze spadku przez osoby zaliczone do l i II grupy podatkowej zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków, jeżeli nabywca zabezpiecza je i konserwuje zgodnie z obowiązującymi przepisami.

W aktach sprawy znajduje się zaświadczenie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z 1 czerwca 2009r. nr [...], w którym stwierdza się, że przedmiotowa kamienica jest wpisana do rejestru zabytków pod nr [...] na podstawie decyzji z 6 lutego 1992r. Ponadto w zaświadczeniu stwierdzono, że "w związku z samowolnie wykonanymi na przełomie lat 1999/2000 i w roku 2005r. pracami budowlanymi oraz w związku z prowadzonym obecnie przez PINB postępowaniem administracyjnym, tutejszy Urząd nie może potwierdzić, że ww. nieruchomość jest utrzymywana zgodnie z wymogami i zaleceniami konserwatorskimi."

W związku z wątpliwościami dotyczącymi spełniania przez nabywcę warunków uzasadniających skorzystanie z wyżej przytoczonego zwolnienia od podatku Dyrektor Izby Skarbowej pismem z 23 grudnia 2009r. nr [...] wystąpił do Konserwatora Zabytków w K. z prośbą o wyjaśnienie treści w/w zaświadczenia.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej ustalenie przesłanek uprawniających spadkobiercę do skorzystania ze zwolnienia od podatku wymienionego w art. 4 ust. 1 pkt 9 lit. d u.p.s.d. stanowiło zagadnienie wstępne dla celów rozpatrywanej sprawy, stąd też postanowieniem z 26 stycznia 2010r. nr [...] zawieszono postępowanie odwoławcze. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że został poinformowany przez Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w K., pismem z 30 grudnia 2010r. nr [...] o przebiegu postępowania w sprawie samowolnych prac budowlanych w przedmiotowym budynku oraz o fakcie, że samowolne prace nie zostały przeprowadzone przez W.S. ani przez jego spadkodawcę.

Przechodząc do rozważań prawnych stwierdzono, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem ulgi i zwolnienia są wyjątkiem od konstytucyjnej zasady powszechności opodatkowania sformułowanej w art. 84 Konstytucji RP i jako takie podlegają ścisłej interpretacji, z wyłączeniem wykładni rozszerzającej zakres ich stosowania. Zwolnienie podatkowe jest swojego rodzaju przywilejem, a warunki korzystania którego określa ustawodawca.

Stosownie do przywołanego wyżej przepisu ustawy o podatku od spadków i darowizn zwalnia się od podatku nabycie w drodze spadku zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków przez osoby zaliczone do I i II grupy podatkowej, jeżeli nabywca zabezpiecza je i konserwuje zgodnie z obowiązującymi przepisami. Stan masy spadkowej (fizyczny i prawny) ustalany jest zgodnie z art. 7 ust. 1 u.p.s.d. na dzień nabycia spadku, to jest na dzień śmierci spadkodawcy (art. 924 i 925 Kodeksu cywilnego).

W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że budynek będący przedmiotem spadku został wpisany do rejestru zabytków, jednakże aby nabywca (spadkobierca) mógł skorzystać ze zwolnienia podatkowego musi być spełniona także druga przesłanka, to jest nabywca musi zabezpieczać i konserwować zabytek zgodnie z obowiązującymi przepisami t.j. ustawą z 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2003r. Nr 162, poz. 1568 ze zm.).Stosownie do art. 5 tej ustawy o ochronie zabytków opieka nad zabytkiem sprawowana przez jego właściciela lub posiadacza polega, w szczególności, na zapewnieniu warunków:

1) naukowego badania i dokumentowania zabytku;

2) prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy zabytku;

3) zabezpieczenia i utrzymania zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie;

4) korzystania z zabytku w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości;

5) popularyzowania i upowszechniania wiedzy o zabytku oraz jego znaczeniu dla historii i kultury.

Ponadto w art. 28 tej ustawy nałożono na właściciela i użytkownika zabytku obowiązek niezwłocznego zawiadomienia właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków o wydarzeniach mogących mieć wpływ ujemny na stan i zachowanie zabytku.

Przenosząc powyższe unormowania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważono, że w art.4 ust.1 pkt 9 lit. d u.p.s.d. ustawodawca nie precyzuje czy chodzi o działania mające wymiar materialny (np. pokrywanie przez nabywcę z własnych środków finansowych kosztów remontów), czy też o każde inne zachowanie spadkobiercy mające na celu ochronę i konserwację zabytku (np. podejmowanie starań mających na celu pozyskanie od innych podmiotów środków na renowację budynku czy też chodzi o działania w celu zapobieżenia dewastacji zabytku).

Powołując się następnie na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 27 kwietnia 2011r. sygn. akt: I SA/Kr 256/112, stwierdzono, że ustawodawca uzależnił przedmiotowe zwolnienie podatkowe od zabezpieczania i konserwowania przez nabywcę zabytku nieruchomego wpisanego do rejestru zabytków zgodnie z obowiązującymi przepisami. Fakt zabezpieczania i konserwowania jednak wymaga stosownych ustaleń, które muszą poczynić organy podatkowe. W kontekście powyższych uregulowań stwierdzono, że samowolne prace w przedmiotowym budynku nie zostały przeprowadzone przez podatnika ani przez jego spadkodawcę, a przedłożona przez podatnika obszerna korespondencja świadczy o tym, że spadkodawca, będący jednym ze współwłaścicieli powiadamiał właściwe służby o wykonywaniu przez jednego ze współwłaścicieli samowolnych robót budowlanych. W świetle powyższego stwierdzono, że spadkobierca spełnia warunki wymienione w cyt. wyżej art. 4 ust. 1 pkt 9 lit. d u.p.s.d. co uzasadnia skorzystanie przez niego ze zwolnienia podatkowego. W konsekwencji organ przyjął za podstawę opodatkowania kwotę 758.708,00 zł, na którą złożyła się wartość spadku w wysokości 751.308,00 zł oraz wartość darowizny z 3 grudnia 1999r. w wysokości 7.400,00 zł. Po odjęciu wartości budynku objętej omówionym powyżej zwolnieniem podatkowym oraz kwoty wolnej od podatku właściwej dla I grupy podatkowej i zastosowaniu skali podatkowej określonej w art.15 ust. 1 u.p.s.d. obliczono, że należny podatek wynosi 31.581,00 zł.

Od powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej W.S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się jej uchylenia wraz z poprzedzającą decyzją organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1.art. 187§1 i art. 191 O.p. poprzez przyjęcie, że jedynie budynek stanowiący część składową nieruchomości, której udział w ramach spadku nabył skarżący został wpisany do rejestru zabytków w sytuacji, gdy zaświadczenie Konserwatora Zabytków w K. z 1 czerwca 2009r. nr [...] zawiera informację, że ochroną konserwatorską objęta jest całość spadkowej nieruchomości, tj. również nieruchomość gruntowa, na której budynek jest posadowiony, a zatem doszło w niniejszej sprawie do sprzeczności istotnych, stanowczych ustaleń organu II instancji ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów;

2.art. 122 oraz art. 187§1 O.p. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co polegało na zaniechaniu poczynienia prawidłowych ustaleń w przedmiocie zakresu objęcia przedmiotu spadku nabytego przez skarżącego wpisem do rejestru zabytków;

3.art. 122, art. 187§1 i art. 191 O.p. poprzez przyjęcie, bez przeprowadzenia w tym zakresie stosownego postępowania dowodowego, że jedynie budynek stanowiący część składową nieruchomości, której udział w ramach spadku nabył skarżący został wpisany do rejestru zabytków, co zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej uzasadnia jedynie częściowe zwolnienie skarżącego od podatku od spadków i darowizn;

4.art. 122, art. 187§1 i art. 191 lit. d O.p. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, sprowadzające się do przyjęcia, że przepis ten uzasadnia jedynie częściowe zwolnienie skarżącego od podatku od spadków i darowizn, podczas gdy przepis ten zastosowany w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym i prawnym winien skutkować zakwalifikowaniem skarżącego do kategorii podmiotów korzystających ze zwolnienia od podatku od spadków i darowizn w całości.

W uzasadnieniu skargi zarzucono, że organ podatkowy nie przeprowadził dodatkowego postępowania dowodowego co do zakresu ochrony konserwatorskiej, podczas gdy zważywszy na treść zaświadczenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K., organ powinien podjąć co najmniej wątpliwości, jaka część nieruchomości jest wpisana do rejestru zabytków. Tymczasem organ odwoławczy wykroczył poza granice swobodnej oceny dowodów, opierając ustalenia faktyczne jedynie na wybranym fragmencie przedmiotowego zaświadczenia, potwierdzającym przyjętą z góry tezę. Jeżeli dokument zawiera na pozór sprzeczne ze sobą informacje, organ podatkowy jest zobowiązany wyczerpująco uzasadnić, dlaczego dał wiarę jednemu z zawartych tam twierdzeń.

Skarżący zwrócił uwagę, że organ odwoławczy nie zasięgnął informacji na temat zakresu objęcia wpisem do rejestru zabytków przedmiotowej nieruchomości, podczas gdy z załącznika do decyzji z 6 lutego 1992 r. o wpisie do rejestru zabytków wynika, że granice ochrony pokrywają się z granicami działki, tj. nieruchomości gruntowej. Zdaniem skarżącego oznacza to, że nieruchomością wpisaną do rejestru zabytków jest budynek wraz z gruntem, co znajduje odzwierciedlenie w wymienionym zaświadczeniu, mającym w niniejszej sprawie decydujące znaczenie. Wskazano też na przepisy Kodeksu cywilnego, w postaci art. 46§1 i art. 47 z których wynika, że budynki znajdujące się na powierzchni danej nieruchomości gruntowej stanowią jedynie jej część składową, która nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych. Zacytowano wyrok Sądu Najwyższego, z którego wynika, że zabytkowa budowla, jako część składowa gruntu nie może być samoistnym przedmiotem sprzedaży, gdyż można ją zbyć jedynie jako całą nieruchomość z gruntem.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Jego zdaniem wpisem do rejestru zabytków objęty jest wyłącznie budynek stanowiący część składową nieruchomości, a zabytek nieruchomy nie może być rozumiany jako nieruchomość w sensie cywilnoprawnym. Wobec tego w niniejszej sprawie zwolnieniem objęte jest wyłącznie nabycie budynku, ponieważ tylko ta część składowa nieruchomości jest wpisana do rejestru zabytków. Stwierdzono ponadto, że decyzja o wpisie do rejestru zabytków ma charakter konstytutywny. Organ odwoławczy wskazał że po uzupełnieniu materiału dowodowego odnośnie zachowania spadkobiercy mającego na celu ochronę i zabezpieczenie substancji zabytkowej, organ doszedł do wniosku, że skarżący spełnia warunki przedmiotowego zwolnienia podatkowego. Odnosząc się do zarzutów względem postępowania dowodowego stwierdzono, że zebrany został obszerny materiał dowodowy, który pozwalał na wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia, a organy podjęły wszelkie czynności mające na celu wyjaśnienie stanu faktycznego. Organy podatkowe nie uchybiły więc obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a dokonane ustalenia faktyczne są usprawiedliwione i nie przekraczają granic swobodnej oceny dowodów. W ocenie Dyrektora nie był zrozumiały fakt przedłożenia dopiero na etapie postępowania zaświadczenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z 29 grudnia 2011r. zawierającego odmienną treść od dotychczas wydawanych przez ten organ, a wydanego już po dacie wydania i doręczenia zaskarżonej decyzji, podczas gdy strona miała możliwość zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej-p.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3§2 p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145§1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145§1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133§1 p.p.s.a.) i rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134§1 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z treścią art. 135 p.p.s.a., Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej wskazane zasady Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, skarga zasługuje na uwzględnienie.

Istota problemu jaki zarysował się w sprawie, sprowadza się do kwestii czy zwolnieniem z podatku od spadków i darowizn objęta będzie cała nieruchomość tj. zarówno nieruchomość gruntowa i posadowiony na niej budynek czy jedynie budynek stanowiący część składową nieruchomości, której udział w ramach spadku nabył Skarżący.

Zagadnienie czy Skarżący ,,zabezpiecza i konserwuje" nieruchomość nie były kontrowersyjne w sprawie albowiem przyjęto, że ta przesłanka zwolnienia z opodatkowania została spełniona przez podatnika. Nie jest również kwestionowane to, że nieruchomość położona w K. przy ul. Z. została wpisana do Rejestru Zabytków 6 lutego 1992r. Nr Rej. [...], Dodatkowo jest usytuowana w granicach historycznego zespołu miasta Krakowa, uznanego za pomnik historii, Zarządzeniem Prezydenta RP z 8 września 1994r. (M.P. Nr 50, poz. 418) a także znajduje się w obrębie układu urbanistycznego miasta K. w granicach rdzenia Twierdzy K., który decyzją Konserwatora Zabytków w K. z 10 stycznia 2007r. został wpisany do Rejestru Zabytków (A-69/M).

Przyczyna kontrowersji tkwi w tym, że w aktach administracyjnych znajduje się kilka zaświadczeń wydanych na przestrzeni kilku lat, różnym podmiotom przez Konserwatora Zabytków w K. W aktach sprawy znajdują się cztery zaświadczenia: z 9 lutego 1998r., 15 lipca 2004r., 18 października 2004r. i 1 czerwca 2009r. Trzy pierwsze zasadniczo nie różnią się między sobą gdyż przedmiot objęty wpisem do Rejestru Zabytków został określony jak: budynek-kamienica i oficyna, kamienica położona wraz z oficynami w granicach działki, budynek. W zaświadczeniu czwartym tj. z 1 czerwca 2009r. nr [...] zamieszczono z kolei informację, że ochroną konserwatorską objęto całość nieruchomości gruntowej oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...].

Stwierdzenia zawarte w tym ostatnim Zaświadczeniu, spowodowały, że Dyrektor Izby Skarbowej, zwrócił się w grudniu 2009r. z wnioskiem do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. o wyjaśnienie rozbieżności w treści zaświadczenia z 1 czerwca 2009r. z pozostałymi. Konserwator udzielił odpowiedzi, w której nie zakwestionował treści zaświadczenia z 1 czerwca 2009r.

Ostatecznie, organ odwoławczy przyjął, że zwolnieniem objęty będzie tylko i wyłącznie udział w nieruchomości tj. w budynku z pominięciem gruntu.

Zdaniem Sądu działanie organu odwoławczego było nieprawidłowe.

Organ odwoławczy wydając rozstrzygnięcie nie uwzględnił zaświadczenia z 1 czerwca 2009r. i nie podał powodów dlaczego to właśnie zaświadczenie nie mogło być uwzględnione. Organ nie podał, czy i w oparciu o które z pozostałych zaświadczeń wydał decyzję. Nie wiadomo czy uwzględnił zaświadczenie drugie, pierwsze czy trzecie. Ponadto, z wyjaśnień udzielonych przez Konserwatora nie wynikało, aby zaświadczenia z 1 czerwca 2009r. było sprzeczne z pozostałymi.

Godzi się także zauważyć, na co słusznie wskazuje autor skargi, że do akt sprawy został dołączony załącznik do decyzji z 6 lutego 1992r. o wpisie do rejestru zabytków z które wynika, że granice ochrony pokrywają się z granicami działki, tj. nieruchomości gruntowej. Z treści zaskarżonej decyzji nie wynika jednak aby organ wziął pod uwagę również i ten dokument.

Oznacza to, że zaistniałe w sprawie wątpliwości zostały rozstrzygnięte na niekorzyść podatnika.

Reasumując, należy skonstatować, że organ odwoławczy nieprawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, pominął część dowodów zgromadzonych w sprawie (jeżeli były nieprzydatne należało dać temu wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięcia) i nie wskazał, które dokumenty wziął pod uwagę ( i dlaczego) podejmując decyzję. Rozstrzygnięcie organu uznać należy za arbitralne. Dostrzeżone uchybienia stanowiły naruszenie art. 122, art. 187, art. 191, art. 210§4 O.p.

W toku ponownego rozpoznania sprawy organy winny-uwzględnić dokonaną przez Sąd ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu wyroku jak również organ winien jednoznacznie wskazać, które dowody (dokumenty) wziął pod uwagę i z jakich powodów, a które nie i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji administracyjne. W razie dostrzeżenia takiej potrzeby, powinien uzupełnić postępowanie dowodowe. Organ winien podjąć niezbędne działania w celu jednoznacznego wyjaśnienia wątpliwości co do treści zaświadczeń a w szczególności zaświadczenia z 1 czerwca 2009r. Jeżeli zajdzie taka konieczność, zwrócić się do właściwych organów nadzoru konserwatorskiego celem wyjaśnienia zaistniałego stanu rzeczy.

Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji

Stwierdzenie przez Sąd, że na podstawie art. 152 p.p.s.a. uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu oznacza, że decyzje te nie wywołują skutków prawnych, które wynikają z ich rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający te decyzje nie jest jeszcze prawomocny.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie korzystając z uprawnienia jakie daje art. 135 p.p.s.a. uznał, że w świetle podstawowego celu sądowej kontroli wykonywania administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne, ma obowiązek wydania orzeczenia usuwającego z obrotu prawnego akt niezgodny z prawem a za taki należy uznać również decyzję z 16 października 2009r. wydaną przez organ I instancji. Art. 135 p.p.s.a. uszczegóławia zasadę niezwiązania wojewódzkich sądów administracyjnych granicami skargi, upoważniając ten Sąd do orzekania także o aktach lub czynnościach niezaskarżonych rozpoznawaną skargą ale wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, sprawy administracyjnej.

O kosztach postępowania, orzeczono stosownie do zasady sformułowanej w art. 200 p.p.s.a.