Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 452/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: par. 12 ust 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1065
law: Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędziowie sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 maja 2021 r. sprawy ze skargi T T na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania T T, od decyzji Wojewody [...] (dalej: "organ I instancji") z dnia [...]września 2020 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że decyzją nr [...] z dnia [...] października 2019 r. Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił P F (dalej: "inwestor") pozwolenia na budowę obejmującego budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem usługowym, budynku garażowo-magazynowego wraz z niezbędną infrastrukturą i rozbiórkę budynku mieszkalnego przy ul. [...] , działka nr ew. [...] obręb [...]. Następnie pismem z dnia [...] marca 2020 r. T T (dalej: "wnioskodawca"), zwrócił się do Wojewody [...] z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższego rozstrzygnięcia na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie skarżącego przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem § 12 ust. 3, § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie.

Po przeanalizowaniu omawianego wniosku Wojewoda [...] decyzją z [...] września 2020 r. odmówił stwierdzenia nieważności powyższego rozstrzygnięcia. Odwołanie złożył następnie wnioskodawca, wnosząc o uchylenie omawianej decyzji. Jednocześnie zarzucił organowi niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, a także nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prowadzenia postępowania. W wyniku rozpatrzenia odwołania GINB wydał decyzję z [...] grudnia 2020 r., którą utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Wojewody [...].

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie nieważnościowe jest postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, lecz jako organ kasacyjny w oparciu o zebrany materiał dowodowy. Analizując kwestionowane rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta [...] , GINB nie stwierdził naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 raz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm. – według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), gdyż inwestor w toku prowadzonego postępowania złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a także uzyskał decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2018 r., znak: [...] (sprostowaną postanowieniami Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2019 r. oraz z [...] sierpnia 2019 r.) ustalająca warunki zabudowy dla działki nr ew. [...] , obręb [...]przy ul. [...]. Organ odwoławczy nie stwierdził również uchybienia przepisom art. 33 ust. 4 pkt 1, 2, 3 i 4 Prawa budowlanego, ze względu na dołączenie do wniosku zgody właściciela obiektu i szkic usytuowania obiektu budowlanego, a także opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych. GINB wskazał ponadto, że kontrolowane ustalenia projektowe nie naruszają rażąco ustaleń decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2018 r. o warunkach zabudowy. W szczególności nie stwierdził kwalifikowanych naruszeń wymogów dotyczących rodzaju zabudowy, linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy, wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, szerokości elewacji, geometrii dachu, ilości miejsc postojowych dla samochodów osobowych, czy też obsługi komunikacyjnej obiektu.

W dalszej części uzasadnienia GINB wyjaśnił, że w jego ocenie rozwiązania projektowe zatwierdzone kontrolowaną decyzją z dnia [...] października 2019 r. nie uchybiają w sposób rażący przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 – według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji). Odnosząc się do zarzutów wniosku o stwierdzenie nieważności oraz odwołania podkreślił, że kontrolowana decyzja nie narusza § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, w myśl którego dopuszcza się - uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 tego rozporządzenia - sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Dodał, że obowiązek sytuowania budynku tak aby przylegał całą powierzchnią ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę zawarty był w § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury obowiązywał od 8 lipca 2009 r. do 31 grudnia 2017 r. (został wprowadzony § 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 marca 2009 r., zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Kontrolowana w niniejszym postępowaniu decyzja została wydana [...] października 2019 r., zatem powyższy przepis nie ma do niej zastosowania. W odwołaniu wnioskodawca powołuje się na wyroki, które zapadły w sprawach, gdzie w dacie wydania pozwolenia nie było obowiązku przylegania ściany projektowanego budynku całą długością bądź powierzchnią do ściany już istniejącego obiektu, a pomimo tego sądy administracyjne uznały, że ściana powinna przylegać całą powierzchnia. Jest to jednak jedna z możliwych interpretacji, zaś o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy ma ono charakter oczywisty, jasny i bezsporny oraz nie dopuszcza możliwości odmiennej wykładni, a stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę niż status ostatecznej decyzji administracyjnej, a także kiedy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją.

Jednocześnie, wbrew twierdzeniom wnioskodawcy, projektowany budynek nie będzie powodował niezgodnego z przepisami zacienienia jego budynku. Zgodnie z

§ 60 ust. 1 i 2 omawianego rozporządzenia Ministra Infrastruktury, pokoje mieszkalne, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 7:00 – 17:00. W mieszkaniach wielopokojowych powyższe wymagania powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju. W projekcie budowlanym znajduje się analiza zacienienia w dniach 21 marca oraz 23 września dla obu projektowanych budynków, z której wynika, że projektowany budynek mieszkalny nie będzie powodował niedopuszczalnego zacienienia sąsiadującym z nim budynków. W dniach 21 marca oraz 23 września, będzie powodował zacienienie najbardziej zacienionej części północnej elewacji budynku wnioskodawcy od godziny 11.00, natomiast pozostała część północnej elewacji będzie zacieniona od godziny 15.00, zatem będzie spełniony warunek określony w omawianym przepisie. Równocześnie GINB podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania wnioskodawca nie przedstawił żadnego dokumentu, który mógłby skutecznie podważyć rzetelność wykonanych pomiarów i analiz przedłożonych przez inwestora.

Na zakończenie swoich rozważań organ odwoławczy podniósł, że sporna inwestycja nie narusza rażąco przepisów § 13 (przesłanianie obiektów budowlanych), § 19 (odległość wydzielonych miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 271 i n. (warunki ochrony przeciwpożarowej) omawianego rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Co więcej, Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] maja 2019 r., zezwolił na lokalizację dwóch zjazdów z drogi publicznej - ul. [...] na nieruchomość składającą się z działki nr ew. [...], obręb [...] w [...]. Ponadto GINB uznał, że projekt budowlany został sporządzony oraz sprawdzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności, a do projektu dołączono oświadczenia projektantów o wykonaniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł T T, domagając się jej uchylenia, uchylenia rozstrzygnięcia organu I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie skarżący zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie:

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, przez co wydano decyzję, która narusza słuszny interes obywateli,

- art. 8 k.p.a. poprzez nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa,

- art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy,

- art. 156 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i błędne uznanie, że nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji,

- § 12 ust. 3, § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie, poprzez uznanie, że niedochowanie wymagań wynikających z tych przepisów nie stanowi rażącego naruszenia prawa,

- art. 35 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 i 5 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że nie stanowią one podstawy rażącego naruszenia prawa.

W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego rozwinął powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.

Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2020r., utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...]września 2020r. w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...]z [...] października 2019r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą P F pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem usługowym, budynku garażowo-magazynowego wraz z niezbędną infrastrukturą i rozbiórkę budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...], działka nr ew. [...]obręb [...].

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2020 r. wydana została w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji , a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji- przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym.

Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bezsporne ustalenie wyłącznie kwestii, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Oznacza to, że w postępowaniu nadzorczym – odmiennie niż w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym - nie można rozpatrywać sprawy co do istoty. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem decyzja, a nie sprawa. W postępowaniu nadzorczym są rozpoznawane kwestie prawne, a organ nadzoru działa wyłącznie jako organ kasacyjny.

Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) .

Należy podkreślić, że rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, Lex nr 666071).

Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne efekty naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (p. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2013 r., sygn. I OSK 1683/11, LEX nr 1356965). Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne niedające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji.

Podkreślić przy tym trzeba, iż rozpatrując sprawę w omawianym trybie, organ orzekający obowiązany jest wziąć pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania badanej decyzji, a ewentualna późniejsza zmiana prawa czy zmiana okoliczności faktycznych, nie może mieć wpływu na dokonywaną przez niego ocenę. Dodać także należy, iż w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje oceny przez pryzmat akt postępowania zwykłego, nie przeprowadza zaś nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją będącą przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. Ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji, a nie w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania.

Zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji z dnia 29 października 2019r. ( tj. Dz.U z 2019r., poz.1186 ze zm. – data ogłoszenia 26 czerwiec 2019r.), pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli była ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 1); złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2).

Składając w dniu 17 sierpnia 2019r. wniosek o pozwolenie na budowę i rozbiórkę inwestor P F przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością oznaczoną jako działka nr ew. [...] na cele budowlane, powołując się na prawo własności potwierdzone w KW [...].

Inwestor jednocześnie przedłożył decyzję Prezydenta Miasta [...]z [...] grudnia 2018r., znak: [...] (sprostowaną postanowieniami Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2019 r. oraz z [...]sierpnia 2019 r.) ustalająca warunki zabudowy dla działki nr ew. [...], obręb [...], przy ul. [...].

Zgodnie z brzmieniem art. 35 ust 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektonicznobudowlanej dokonała sprawdzenia zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Powyższa analiza, po uzupełnieniu dokumentacji projektowej, potwierdziła zgodność zamierzenia inwestycyjnego tj. budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem usługowym, budynku garażowo-magazynowego wraz z niezbędną infrastrukturą i rozbiórkę budynku mieszkalnego przy ul. [...] na działce nr ew. [...] z ustalenia decyzji o warunkach zabudowy, zarówno w zakresie parametrów budowy, w tym wskaźnika powierzchni zabudowy, wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, szerokości elewacji frontowej, geometrii dachu i innych w tym w zakresie infrastruktury technicznej –zapewnienia miejsc postojowych.

Odnosząc się do zgodności przedmiotowego projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi ( art. 35 ust 2 Prawa budowlanego), należy w pierwszym rzędzie wskazać , że w dacie wydania kontrolowanej w trybie nadzoru decyzji obowiązywało rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065) , które w § 12 ust. 3 dopuszcza uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 tego rozporządzenia - sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Podkreślenia wymaga, że § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury obowiązujący do 31 grudnia 2017r. ( Dz.U z 2015r., poz.1422), rzeczywiście, jak podnosi skarżący, wskazywał na dopuszczalne sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej.

Nie ulega jednak wątpliwość, że to aktualne brzmienie przepisu § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065), obowiązywało w dacie zarówno zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jak i w chwili złożenia samego wniosku o pozwolenie na budowę.

Brzmienie przepisu, w ocenie Sądu, jest jasne i nie wymaga aby projektowana ścina przylegała całą swoją powierzchnią do ściany budynku istniejącego na działce sąsiedniej.

W odpowiedzi na przywoływane w skardze stanowisko zawarte literaturze czy orzecznictwie należy podkreślić, że wstępnym warunkiem uznania, że wystąpiło rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest stwierdzenie, że w zakresie objętym konkretną decyzją administracyjną obowiązywał niewątpliwy stan prawny.

Stan prawny sprawy powinien być możliwy do ustalenia na podstawie treści przepisów prawnych bez takich rozbieżności w wykładni, które mogą być usunięte tylko na zasadzie wyboru równorzędnych dla siebie rozwiązań prawnych, czyli konsekwencje prawne obowiązywania norm prawnych powinny być w nich wyrażone w sposób dostatecznie precyzyjny dla praktyki ich stosowania w określeniu praw lub stron postępowania administracyjnego (Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz. Barbara Adamiak/Janusz Borkowski, Wydawnictwo, Warszawa 2014, C.H.BECK 13 wydanie).

Skoro dla skarżącego rozumienie pojęcia "przylegania " zawartego § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065), może być różnie interpretowane to okoliczność ta już sama w sobie wyklucza traktowanie naruszenia tego przepisu w kategoriach rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W sposób rażący można bowiem naruszyć jedynie przepis prawa, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. W przeciwnym wypadku przy możliwej różnej interpretacji przepisu charakter naruszenia nie może być postrzegany jako rażący. Już to sprawia, że kontrolowane przez Sąd rozstrzygnięcie organu odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2019r. należy uznać za prawidłowe.

Jak wynika z zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki, przedmiotowy budynek usytuowany jest w pierzei ul. [...] , od strony zachodniej bezpośrednio przy granicy z zabudowaną budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym działka nr ew. [...]oraz od strony wschodniej bezpośrednio przy granicy z zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym działka nr ew. [...] ( należącą do skarżącego). Z projektu jasno wiec wynika, że projektowany budynek zarówno od strony wschodniej jak i zachodniej przylega ścianami do ścian budynków na działkach sąsiednich. Wysokość budynku wynosi 11.99 m co pozostaje w zgodzie z decyzją o warunkach zabudowy.

Sąd podziela także stanowisko organów, że projektowana inwestycja nie narusza rażąco § 19 (odległość wydzielonych miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) przywołanego powyżej rozporządzenia wykonawczego.

Załączona do projektu budowlanego analiza nasłonecznienia i przesłaniania ( s. 78-83 projektu), dowodzi, że wbrew zarzutom skargi, kontrolowana w trybie nadzoru decyzja z dnia [...] października 2019r. nie narusza także i to w stopniu rażącym § 13 (przesłanianie obiektów budowlanych), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 rozporządzenia. Zgodnie z powyższa analizą budynek powoduje znikome zacienienie budynku przy ul. [...] , tj. po godzinie 15:00 w dniach równonocy. W dniach 21 marca oraz 23 września, projektowany budynek będzie powodował zacienienie najbardziej zacienionej części północnej elewacji budynku skarżącego od godziny 11.00, natomiast pozostała część północnej elewacji będzie zacieniona od godziny 15.00, co spełnia wymogi rozporządzenia wykonawczego. Należy także podkreślić, że przedstawionej w projekcie budowlanym analizy przesłaniania i nasłonecznienia , skarżący będący stroną postępowania zwykłego o pozwoleniu na budowę, nie kwestionował i nie przedstawił organowi jakichkolwiek dowodów tym ustaleniom zaprzeczających.

W tym miejscu należy przywołać stanowisko orzecznictwa sądowoadministracynego, które Sąd orzekający podziela w całości, że decyzja administracyjna może zostać uznana za wydaną "z rażącym naruszeniem prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tylko wówczas, gdy w odniesieniu do niej spełnią się kumulatywnie następujące przesłanki: oczywistość naruszenia prawa polegająca na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną; przepis, który został naruszony, nie wymaga przy jego stosowaniu wykładni prawa; skutki, które wywołuje decyzja, są nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia tej decyzji" (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 8 maja 2014r. (III AUa 892/13, LEX nr 1483812). Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Nawet ustalenie faktu oczywistego naruszenia prawa nie przesądza jeszcze o uznaniu kwalifikowanego naruszenia prawa w sprawie, tj. takiego, które uzasadnia zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nadto, o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej.

Reasumując Sąd podziela stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2019r. nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.

Zdaniem Sądu, nie można zarzucić organowi odwoławczemu naruszenia przepisów prawa materialnego, ani procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

Tym samym w ocenie Sądu nie zasługuje także na aprobatę zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez niewszechstronne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. Organy przeprowadziły postępowanie nadzorcze wnikliwie i odniosły się do zarzutów skarżącego, zarówno zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności jak i w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zasługuje na aprobatę, zaś postawione w tej mierze zarzuty skargi stanowią jedynie polemikę z organem, uzasadnioną interesem skarżącego.

Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U 2019r., poz.2325).