Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1030/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 4.
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: par. 98 ust. 1 pkt 1, par. 2 oraz par. 100.
journal: Dz.U. 2005 nr 243 poz 2063
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw  płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie2)
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 10.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska,, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 lutego 2013 r. sprawy ze skargi W. K. i L. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. M. pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych na terenie już istniejącej stacji LPG, na działkach nr 48/1, 47 położonych przy ul. Z. w L. - obejmującej budowę: zbiornika podziemnego paliw V=25 m3, dystrybutora paliw płynnych, studzienki zlewowej i odbioru oparów, wysepki dystrybutorowej, zadaszenia nad stanowiskami tankowania, zewnętrznych instalacji technologicznych paliw i kanalizacji deszczowej. Zdaniem organu przedstawiony przez inwestorkę projekt budowlany jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, jest kompletny, posiada także wymagane opinie i sprawdzenia oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zmianami ), a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy. Został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. W aktach sprawy znajdują się zaświadczenia o przynależności projektantów wszystkich branż do właściwych izb samorządu zawodowego, aktualne na dzień opracowania projektu. Projekt zawiera oświadczenia projektantów, wymagane w myśl art. 20 ust. 4 ustawy o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, został pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, rzeczoznawcę do spraw sanitarno-higienicznych oraz przez Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Miasta. Do projektu dołączone zostały, w myśl art. 34 ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostawy mediów. Inwestorka złożyła również oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ zaznaczył, że decyzja jest zgodna z ostateczną decyzją Prezydenta Miasta nr 361/11 z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla realizacji stacji paliw płynnych na terenie istniejącej stacji LPG. Zwrócono uwagę, że projekt zawiera rysunek obrazujący strefy ograniczonej możliwości zabudowy, związane z istniejącą stacją paliw gazu propan-butan oraz strefy związane z projektowanymi urządzeniami stacji paliw płynnych. Zostały one określone zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), według którego budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinien być wznoszony poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych, w tym przypadku z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 243, poz. 2063 ze zm.). Według organu zachowana została, wynikająca z § 124 ust. 1 pkt 3 i 4 tego rozporządzenia, odległość 30m od odmierzacza gazu na stanowisku tankowania pojazdów samochodowych oraz zbiorników gazu płynnego do budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz 60 m do obiektów użyteczności publicznej, budynków mieszkalnych wielorodzinnych i zamieszkania zbiorowego. Zachowano także, stosownie do § 98 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, 10m od odmierzacza paliw płynnych, przyłącza spustowego, króćca pomiarowego i przewodu oddechowego stacji paliw płynnych do budynków o konstrukcji niepalnej. Zdaniem organu zaprojektowane usytuowanie instalacji i urządzeń technologicznych np. rurociągów oddechowych w odległości 5 m od granicy z sąsiednia działką budowlaną nr 50/1, której współwłaścicielem jest odwołujący, powoduje, że na sąsiedniej działce budynek o konstrukcji niepalnej może być usytuowany w odległości 5 m od granicy, czyli większej niż 3-4 m, dopuszczalnej w świetle § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. Organ zaznaczył, że istniejąca stacja gazu propan-butan wprowadza na działki sąsiednie znacznie większą strefę ograniczonej zabudowy, a zatem strefa od nowo-projektowanych urządzeń zawiera się w strefie istniejącej. Wobec powyższego projektowana inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zabudowie sąsiednich nieruchomości większych, niż istniejące. W ocenie organu rozwiązania projektowe są zgodne z charakterystyką inwestycji, określoną w karcie informacyjnej, stanowiącej załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia 17 stycznia 2011r. Skoro natomiast spełnione zostały wymogi zawarte w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, o czym stanowi art. 35 ust.4 ustawy. Zdaniem Wojewody zapewniono udział w postępowaniu wszystkim jego stronom. Doręczono zawiadomienia o wszczęciu postępowania oraz postanowienie z dnia 15 maja 2012 r., którym zobowiązano inwestorkę do usunięcia budowlanej braków i nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji. Fakt nie powiadomienia ponownie wszystkich stron postępowania, po otrzymaniu uzupełnionej dokumentacji, nie może stanowić, w ocenie organu, o uchybieniu art. 10 kpa. Skoro wiadomy był termin wyznaczony w postanowieniu, można było zapoznać się z aktami w Wydziale Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta także po ich uzupełnieniu. Organ uznał również, że dla sprawy nie ma znaczenia prawidłowość decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. M. pozwolenia na budowę stacji dystrybucji gazu płynnego propan-butan, gdyż jest to odrębna inwestycja.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W. K. i L. K. zarzucili decyzji Wojewody rażące naruszenie art. 10 kpa, nakazującego zapewnienie stronom czynny udział w postępowaniu oraz możliwość, przed wydaniem decyzji, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Obowiązku tego zaniechano wobec W. K., przez co uniemożliwiono mu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i wypowiedzenia się co do całości materiału dowodowego po uzupełnieniu braków i nieprawidłowości w dokumentacji projektowej. Skarżący jako błędne określili stanowisko Wojewody wobec toczącego się postępowania o stwierdzenie nieważności pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanej w 1997r. Jeśli bowiem okazałoby się, że jest ona nieważna, organ, ustalając ingerencję budowy na nieruchomości sąsiednie, musiałby odnieść się do diametralnie innych przesłanek. Ich zadaniem rozstrzyganie o udzieleniu pozwolenia na budowę stacji w sytuacji, gdy istnieje uzasadnione podejrzenie, iż pierwotne pozwolenie może być uchylone ( wobec faktu, że postępowanie toczyło się z udziałem osoby nieżyjącej od czterech lat ) należy uznać co najmniej za przedwczesne.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, powtarzając te same argumenty, które przedstawił w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Rację mają skarżący dowodząc naruszenia art.10 kpa, według którego organy administracji publicznej zobowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z akt wynika, że po zawiadomieniu skarżących pismem z dnia 23 sierpnia 2012r. o wyznaczeniu nowego terminu do załatwienia sprawy na dzień 24 września 2012r., przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie wezwano skarżących do zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Wbrew jednak ich zapatrywaniu uchybienie powyższemu obowiązkowi przez organ II instancji nie może automatycznie prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie sądowym zgodnie bowiem przyznaje się, że wspomniane naruszenie kwalifikowane jest jako naruszenie przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U z 2012r., poz. 270 ze zm.) tylko wówczas, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazuje się zatem, że dla skuteczności podnoszonego zarzutu strona powinna wskazać czynności procesowe, których na skutek zaniechania organu nie była w stanie wykonać ( wyroki NSA z dnia 2 września 2009r. II OSK 1316/08 Legalis, 23 października 2008r. I OSK 1757/07 Legalis, 18 maja 2006 r., II OSK 831/05 Legalis, uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2005r. FPS 6/04 ONSAiWSA 2005/4/66 ). Z treści skargi nie sposób wywieść, jakich konkretnie czynności procesowych skarżący nie mogli dokonać przez zarzucane uchybienie. Zarzut ten sprowadza się jedynie do wskazania na samo uchybienie, co, jak już podano, nie może zostać uznane za wystarczające. Zwrócić również należy uwagę i na to, że wprawdzie to obowiązkiem organów jest takie prowadzenie postępowania, aby strony były zawiadamiane o podejmowanych czynnościach, tak aby strony nie poniosły szkody z tego tytułu, to przecież nie zwalnia ich to w całości od podejmowania samodzielnych czynności pozwalających na zachowanie swoich praw. Z akt sprawy wynika, że skarżący otrzymali przecież informację nie tylko o wszczęciu postępowania w sprawie wniosku inwestorki, ale także postanowienie Prezydenta Miasta z [...] o zobowiązaniu jej do uzupełnienia braków w dokumentacji budowlanej. Mogli zatem postarać się o uzyskanie dostępu do akt sprawy, tym bardziej po otrzymaniu wspomnianego już pisma z 23 sierpnia 2012r. W świetle akt sprawy uzasadniony jest natomiast pogląd, że naruszenie dyspozycji art.10 kpa przez organ II instancji nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Przedłożony projekt budowlany jest kompletny, sporządzony przez projektantów, których uprawnienia zostały potwierdzone odpowiednimi zaświadczeniami Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w L. W aktach znajdują się, stosownie do art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zmianami), ich oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, oświadczenie PGE Dystrybucja S.A z dnia 11 czerwca 2012r. o zapewnieniu dostawy energii elektrycznej oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci dystrybucyjnej, oświadczenie Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągowego i Kanalizacji w L. w sprawie dostawy wody i odprowadzenia ścieków. Zawiera także uzgodnienie z tym przedsiębiorstwem w zakresie zabezpieczenia przed wtórnym zanieczyszczeniem wody w sieci i potwierdzenie wykonania zgodnie z warunkami technicznymi ( k.40 verte). Projekt został zaopiniowany przez Rzeczoznawców do spraw sanitarno – higienicznych pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych ( k. 10 i 62 projektu ), Rzeczoznawców Do Spraw Zabezpieczeń Przeciwpożarowych pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej ( k. 10 i 27 projektu ) oraz Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Miasta ( k. 74 ). Do wniosku o pozwolenie na budowę dołączono oświadczenie o prawie do dysponowania na cele budowlane działkami 47 i 48/1 oraz decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...], utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze o warunkach zabudowy dla realizacji stacji paliw płynnych na istniejącej stacji LPG, w tym realizacji podziemnego zbiornika magazynowego paliw płynnych, dystrybutora paliw płynnych, dystrybutora LPG, rurociągów technologicznych i armatury, rozbudowy zadaszenia nad stanowiskiem tankowania samochodów oraz likwidacji dwóch nadziemnych zbiorników gazu i realizacji podziemnego zbiornika gazu. Akta sprawy zwierają ponadto decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] o stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego m.in. na budowie stacji paliw płynnych na istniejącej stacji paliw LPG na działkach 47 i 48/1. utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]. Ustalenia projektowe zarówno co do usytuowania nowego zbiornika na benzynę i olej napędowy jak i jego technologii odpowiadają przepisom rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie ( Dz. U Nr 243, poz. 2063 ). Pojemność projektowanego zbiornika ma wynosić 25 m3, jest zatem mniejsza niż maksymalne 100m3 określone w § 98 ust.2. Prawidłowo zapisano m.in. sposób oddzielenia stacji od krawędzi jezdni zgodnie z § 100 rozporządzenia, odległość od budynku obsługi stacji, wynosząca 5,5m, a więc o metr więcej, niż wynosi strefa zagrożenia wybuchem ( § 98 ust.1 pkt.1 ) określona w pkt.10.1 tomu2 projektu, odległość od istniejących zbiorników gazu płynnego – 7,5m ( według § 124 ust.1 ma to być 6m, przy czym dla zbiornika podziemnego, jak w tym przypadku 3m – ust.2 pkt. 3 ) oraz wysokości zadaszenia określone w § 106 rozporządzenia. Wbrew oczekiwaniom skarżącym, zachowano także odległość od granicy działki 50/1 stanowiącej ich własność. Ponieważ, jak wynika z mapy, jest ona niezabudowana, stosownie do § 98 ust.1 pkt.5 powinna ona wynosić nie mniej, niż 5m od odmierzacza paliwa, przyłącza spustowego, króćca pomiarowego i przewodu oddechowego. Według mapy dla celów projektowych ( k.10 projektu zagospodarowania terenu stacji ) odległość ta wynosi 5,5m. Nie można podzielić przy tym zastrzeżeń skarżących, według których dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji istotne znaczenie ma, będące w toku, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu M. M. pozwolenia na budowę na tych samych działkach stacji dystrybucji gazu płynnego. Już z tekstu projektu budowlanego można wywieść, że jest to odrębna inwestycja, której warunki techniczne oparte są na samodzielnych przepisach powołanego już rozporządzenia z 21 listopada 2005r., w tym z zachowaniem odległości od działek sąsiednich. Nawet ewentualna nieważność decyzji z 1997r. nie będzie miała wpływu na ocenę legalności teraz projektowanej budowy. Co więcej, z treści art. 35 ust. 4 ustawy prawo budowlane płynie jasny przekaz o obowiązku wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w ust.1 oraz art. 32 ust.4. W tym kontekście trudne do zrozumienia byłoby stanowisko, według którego dla zakwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej w oparciu o niewadliwy projekt budowlany wystarczające byłoby powołanie się na inne postępowanie o niewiadomym terminie zakończenia i trudnym do przewidzenia skutku, nie pozostające z nim w żadnym związku.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zmianami ) skargę należało oddalić.