Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1134/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c)
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 187, art. 122
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz (spr.) Sędzia NSA Janusz Zajda Sędzia NSA Marzenna Zielińska Protokolant Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 17 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 kwietnia 2007 r. sygn. akt V SA/Wa 100/07 w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie uznania odprawy celnej czasowej za ostateczną, wymiaru należności celnych oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt V SA/Wa 100/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę D. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2006 r., nr [...], w przedmiocie odmowy uznania odprawy celnej czasowej za całkowicie zlikwidowaną i dopuszczenia towaru do obrotu na polskim obszarze celnym oraz wymierzenia należności celnych, podatkowych i opłaty manipulacyjnej dodatkowej.

Sąd uznał za miarodajne następujące ustalenia faktyczne dokonane przez organy celne:

W dniu [...] kwietnia 1996 r. na podstawie dokumentu SAD/DOC nr [...] dopuszczono do czasowego obrotu na polskim obszarze celnym mienie przesiedlenia, między innymi samochód marki NISSAN PRIMERA KOMBI (60 pozycja na spisie rzeczy mienia przesiedlenia) stanowiące własność D. K.. W decyzji Naczelnika Urzędu Celnego nr [...], z dnia [...] kwietnia 2003 r. oznaczono termin powrotnego wywozu do dnia 26 sierpnia 2003 r.

W dniu [...] czerwca 2003 r. dokonano powrotnego wywozu rzeczy mienia przesiedlenia na podstawie dokumentu SAD [...] - poz. z listy 1-59 – z wyjątkiem samochód marki Nissan Primera Kombi z pozycji 60. W dniu 20 sierpnia 2003 r. wpłynął do Urzędu Celnego wniosek strony o uznanie ww. odprawy celnej za całkowicie zlikwidowaną w związku z tym, iż przedmiotowy pojazd opuścił polski obszar celny. Jako dowód strona przedstawiła tłumaczenie przysięgłe z języka niemieckiego informacji Urzędu Skarbowego Norymberga - Centrum o przypadającej wkrótce wymagalności podatku od pojazdów samochodowych z dnia 27 stycznia 1999 r. i czterech późniejszych, a także tłumaczenie przysięgłe z języka niemieckiego informacji Wydziału Komunikacji [...] o ostatecznym wymeldowaniu pojazdu w dniu 22 lipca 2002 r. oraz umowy sprzedaży przedmiotowego samochodu J. B..

Naczelnik Urzędu Celnego w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] odmówił uznania odprawy celnej czasowej nr [...] z dnia [...] kwietnia 1996 r. za całkowicie zlikwidowaną, uznał ww. odprawę celną czasową za ostateczną, wymierzył należności celne i podatkowe ciążące na samochodzie osobowym i opłatę manipulacyjną dodatkową za złamanie warunku powrotnego wywozu, a także dopuścił towar do obrotu na polskim obszarze celnym.

Dyrektor Izby Celnej w W., po rozpoznaniu odwołania D. K., decyzją z dnia [...] października 2006 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w W. z dnia [...] kwietnia 2004 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że odprawa czasowa pozwala na wykorzystanie rzeczy przywiezionych z zagranicy, np. samochodów osobowych do użytku osobistego czy zawodowego, bez konieczności uiszczania należności podatkowych, ale nakłada na strony pewne obowiązki. Należy do nich m.in. zgłoszenie organom celnym wywozu samochodu z polskiego obszaru celnego. W razie, gdy strona nie wykona tego obowiązku, jest narażona na konsekwencje prawne, w tym wszczęcie postępowania wyjaśniającego w sprawie mającego na celu ustalenie czy samochód został wywieziony z polskiego obszaru celnego czy też nie.

Organ wskazał, iż dowodem powrotnego wywozu mogą być w szczególności dokumenty wymienione w § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Współpracy Gospodarczej z Zagranicą z dnia 22 sierpnia 1990 r. w sprawie dozoru i kontroli celnej oraz poboru opłat. Z przepisu tego wynika, że dowodem powrotnego wywozu mogą być także inne dokumenty oraz że ocena tego czy dokumenty te udowadniają fakt wywozu z polskiego obszaru celnego należy do organu celnego i mieści się w ramach tzw. swobodnej oceny dowodów.

Zdaniem organu odwoławczego za dowód wywozu nie można uznać wezwania z Urzędu Skarbowego Norymberga - Centrum o konieczności uiszczenia podatku od pojazdów samochodowych. Dyrektor Izby Celnej w W. podkreślił, że samochód był wtedy zarejestrowany na terenie Niemiec, więc oczywistym było uiszczenie określonych należności podatkowych. Sam fakt skorzystania z odprawy czasowej, a więc czasowy wywóz pojazdu z terenu Niemiec nie powoduje wyrejestrowania pojazdu. Zdaniem organu odwoławczego także informacji o ostatecznym wymeldowaniu pojazdu na terenie Niemiec w dniu [...] lipca 2002 r. nie można traktować jako dowodu na wywóz pojazdu, gdyż do wykonania takiej czynności nie jest niezbędną obecność pojazdu na terenie Niemiec. Nie jest także dowodem umowa sprzedaży, albowiem pojazd nie musiał znajdować się na terenie Niemiec w chwili zawierania umowy.

Według organu odwoławczego dowodem wywozu pojazdu z kraju na teren Niemiec mógłby być dokument rejestracji pojazdu w niemieckim urzędzie komunikacji przez osobę, która jak twierdzi strona dokonała od niej zakupu pojazdu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę na powyższą decyzję podzielił pogląd Dyrektora Izby Celnej w W., że to w interesie strony leży, aby zgłosiła organom celnym wywóz pojazdu, tak jak uczyniła w przypadku pozostałych rzeczy osobistego użytku.

Odnosząc się do zarzutu nieuznania przedstawionych przez skarżącego dowodów na okoliczność powrotnego wywozu towaru, Sąd I instancji powołał treść § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Współpracy Gospodarczej z Zagranicą z dnia 22 sierpnia 1990 r. w sprawie dozoru i kontroli celnej oraz poboru opłat (Dz. U. nr 61, poz. 357 ze zm.). Z przepisu tego wynika, że dowodem powrotnego wywozu mogą być także inne dokumenty. Ocena tego czy dokumenty te udowadniają fakt wywozu pojazdu z polskiego obszaru celnego należy do organu celnego i mieści się w ramach tzw. swobodnej oceny dowodów. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie organ dokonał tej oceny zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi. W szczególności należy podkreślić, iż organ celny oparł się na całym zebranym materiale dowodowym oraz na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego. Organ dokonał również oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Sąd I instancji podzielił pogląd Dyrektora Izby Celnej w W., że strona nie udowodniła w sposób niebudzący wątpliwości, że samochód został wywieziony poza polski obszar celny.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. organ odwoławczy słusznie wskazał, iż za dowód wywozu nie można uznać wezwania z Urzędu Skarbowego Norymberga - Centrum o konieczności uiszczenia podatku od pojazdów samochodowych, informacji o ostatecznym wymeldowaniu pojazdu na terenie Niemiec w dniu [...] lipca 2002 r. oraz umowy sprzedaży samochodu. Przedstawione przez stronę skarżącą dokumenty nie stanowią potwierdzenia, że przedmiotowy samochód znajdował się na terenie Niemiec a tym samym nie można ich traktować jako dowodu na wywóz pojazdu.

Za bezzasadny Sąd uznał zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia przepisów postępowania tj. błędnego zastosowania art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, poprzez niewykorzystanie wszystkich dostępnych środków dowodowych zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy. Organ II instancji prawidłowo bowiem uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wystarczy do zakończenia postępowania i wydania decyzji. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie było potrzeby przeprowadzania dowodu w postaci przesłuchania świadka J. B. na okoliczność zawarcia umowy sprzedaży przedmiotowego samochodu, albowiem organ nie kwestionował zawarcia takiej umowy, a jedynie uznał, że jej zawarcie nie może być dowodem na wywóz pojazdu z polskiego obszaru celnego.

D. K. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w W. do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 18 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne (t.j. Dz.U. z 1994 r. nr 71, poz. 312 ze zm.) w zw. z art. 289 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (t.j. z 2001 r. nr 75, poz. 802 ze zm.) i art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz.U. nr 68, poz. 623) poprzez uznanie, że D. K. nie wywiózł z powrotem za granicę towaru będącego przedmiotem czasowego przywozu;

2. naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Współpracy Gospodarczej z Zagranicą z dnia 22 sierpnia 1990 r. - w sprawie dozoru i kontroli celnej oraz poboru opłat (Dz.U. Nr 61, poz. 357 ze zm.) poprzez nieuznanie przedstawionych przez skarżącego dowodów na okoliczność powrotnego wywozu towaru;

3. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a które polegało na obrazie art. 145 § 1 pkt llit c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo błędnego zastosowania przez organy celne art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. ,nr 137, poz. 926 ze zm.) i niewykorzystanie przez te organy wszystkich dostępnych środków dowodowych zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy.

W uzasadnieniu D. K. podał, że zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. – Prawo celne (tj. Dz.U. z 1994 r., nr 71, poz. 312 ze zm.) jeżeli w ustalonym terminie podmiot zobowiązany nie wywiózł z powrotem za granicę lub nie przywiózł z powrotem do kraju towaru będącego przedmiotem czasowego przywozu lub wywozu, albo zostały naruszone inne warunki ustalone w odprawie celnej, odprawa taka staje się odprawą ostateczną, a podmiot ten jest zobowiązany do uiszczenia cła przywozowego i opłaty manipulacyjnej dodatkowej. Przepis ten zakłada tym samym poddanie danych przedmiotów zwykłej procedurze celnej w wypadku naruszenia przez stronę warunków czasowego przywozu. Sytuacja taka w niniejszej sprawie nie miała miejsca.

Kasator podniósł, że dla oceny zaistnienia sytuacji opisanej w treści art. 18 ustawy - Prawo celne organ winien zastosować § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Współpracy Gospodarczej z Zagranicą z dnia 22 sierpnia 1990 r. - w sprawie dozoru i kontroli celnej oraz poboru opłat (Dz.U. nr 61, poz. 357 ze zm.), z uwzględnieniem ogólnych zasad postępowania dowodowego zawartych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Konstrukcja § 12 ust. 3 rozporządzenia kreuje swobodną teorię dowodową, opartą jednocześnie na zasadzie oficjalności działań organu celnego. Tym samym organ, w toku postępowania zmierzającego do ustalenia wywozu towarów z polskiego obszaru celnego, nie jest ograniczony, w jakikolwiek sposób, w zakresie dopuszczanych środków dowodowych. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "w szczególności" świadczy, iż wymienione w treści § 12 ust. 3 rozporządzenia środki dowodowe mają charakter jedynie przykładowy. Zarówno Naczelnik Urzędu Celnego oraz orzekający w II instancji Dyrektor Izby Celnej w W. nie wykorzystał innych środków dowodowych, mimo iż sam sygnalizował pojawiające się w sprawie wątpliwości.

Wnoszący skargę kasacyjną wskazał, że organy celne nie przeprowadziły dowodu w postaci przesłuchania strony, czy też zeznań świadków (w szczególności Pana J. B.), które to dowody pozwoliłyby na kompleksową ocenę zaistniałego stanu faktycznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. powielił wcześniejszy błąd organów administracji celnej i uznał, że przedstawiona przez stronę dokumentacja nie pozwala na stwierdzenie faktycznego wywozu przedmiotowego samochodu z polskiego obszaru celnego. Tym samym Sąd I instancji zaakceptował przyjętą przez Dyrektora Izby Celnej, niedopuszczalną w procedurze celnej i podatkowej, legalną teorię dowodów. Przedstawiona przez stronę dokumentacja świadczy, iż od połowy 2002 r., a więc na rok przed terminem zamknięcia procedury tymczasowego przywozu, samochód osobowy należący do D. K. przebywał w Niemczech. Organ administracji celnej dokonując oceny zebranego w toku postępowania materiału dowodowego winien skorzystać z wszelkich dostępnych środków dowodowych.

Autor skargi kasacyjnej podniósł, że jeżeli organ celny napotkał jakiekolwiek okoliczności, które wzbudziły jego uzasadnione wątpliwości to jego obowiązkiem było dopuszczenie z urzędu wszystkich dostępnych środków dowodowych. Obowiązek ten wynika wprost z dyspozycji art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r., nr 137, poz. 926 ze zm.), zgodnie z którym, organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepis ten konkretyzuje i rozwija zasadę prawdy obiektywnej z art. 122 Ordynacji podatkowej w ten sposób, że formułuje regułę przeprowadzania postępowania dowodowego, nazwaną zasadą zupełności (kompletności). Materiał dowodowy jest zupełny, jeśli zebrano i rozpatrzono wszystkie dowody, przeprowadzono wnioski dowodowe, a udowodniony stan faktyczny stanowi pełną, spójną i logiczną całość. Pomimo wskazanych wyżej uchybień proceduralnych, których dopuścił się organ celny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. nie uchylił kwestionowanej decyzji i uniemożliwił tym samym przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego. W argumentacji Sądu I instancji zachodzi wewnętrzna sprzeczność. Z jednej bowiem strony Sąd wskazał, iż strona "nie udowodniła w sposób nie budzący wątpliwości, że samochód został wywieziony poza obszar celny", z drugiej zaś stanął na stanowisku, że "zebrany w sprawie materiał dowodowy wystarczy do zakończenia postępowania i wydania decyzji". Tym samym Sąd wyraził wątpliwość co do okoliczności faktycznych sprawy, a jednocześnie nie uznał za konieczne uzupełnienie materiału dowodowego. Ma to znaczenie tym większe, iż w toku całego postępowania toczącego się przed organami celnymi nie wykazane zostały jakiekolwiek okoliczności, które wskazywałyby, iż przedmiotowy pojazd znajdował się na polskim obszarze celnym po upłynięciu terminu procedury odprawy czasowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Zasada ta, wynikająca z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), dalej: p.p.s.a., oznacza, iż to podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia determinują zakres jego kontroli.

Naczelny Sąd Administracyjny, poza wypadkami nieważności postępowania, która w tej sprawie nie zachodzi, nie może z urzędu kontrolować orzeczenia w celu ustalenia innych - poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej - wad zaskarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeśli nie zostały objęte podstawami i zarzutami kasacji.

Z urzędu Sąd ten bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, przesłanki której w sposób enumeratywny wymienia art. 183 § 2 powołanej ustawy. Stwierdzić w tym miejscu należy, że w sprawie niniejszej nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania.

Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2/ na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpatrywanym przypadku skargę kasacyjną oparto zarówno na zarzutach naruszenia prawa materialnego, jak i na zarzucie naruszenia przepisów postępowania - w sposób mający, w ocenie strony, istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do zarzutów kasacji według kolejności ich zgłoszenia, a więc najpierw do zarzutów naruszenia prawa materialnego należy podnieść, że zarzuty te zostały wadliwie skonstruowane, przy czym są to wady zasadnicze, uniemożliwiające kontrolę kasacyjną w zakresie tych zarzutów. Autor skargi kasacyjnej upatruje błędne zastosowania przepisów prawa materialnego w zaakceptowaniu przez Sąd I instancji ustaleń zaskarżonej decyzji, że materiał dowodowy nie dostarczył podstaw do uznania, że D. K. wywiózł powrotnie za granicę samochód oraz, że przedstawione przez stronę dowody nie dokumentują powrotnego wywozu samochodu.

Wprawdzie jedną z postaci naruszenia prawa materialnego jest jego błędne zastosowanie czyli "podciągnięcie" niewadliwie ustalonego stanu faktycznego do niewłaściwego przepisu prawa materialnego, ale treść uzasadnienia zarzutów wskazuje, że autor skargi kasacyjnej nie zarzuca błędu subsumcji lecz uważa, że Sąd niezasadnie zgodził się z oceną materiału dowodowego i poczynionymi na tej podstawie ustaleniami organu co do tego, że powrotny wywóz samochodu nie został udowodniony.

Tak sformułowany zarzut kasacyjny niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w rzeczywistości stanowi zarzut wadliwie ustalanych okoliczności faktycznych, a te nie mogą być podważane przez powołanie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 14 października 2004 r., ONSAiWSA 2005/4/67, wyrok NSA z dnia 6 lipca 2004 r., sygn. akt FSK 192/04, ONSAiWSA 2004/3/68). Tak więc zarzuty naruszenia prawa materialnego nie stanowią uzasadnionej podstawy skargi kasacyjnej.

Objęte skargą kasacyjną zarzuty naruszenia prawa procesowego dotyczą uchybienia przepisowi postępowania sądowoadministracyjnego - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo błędnego zastosowania przez organy celne art. 187 Ordynacji podatkowej i nie wykorzystanie wszystkich środków dowodowych zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy.

Z podsumowania uzasadnienia powyższego zarzutu wynika, że - w ocenie strony - Wojewódzki Sąd Administracyjny wadliwie oparł się na ustaleniach stanu faktycznego, dokonanych przez organ celny w sposób nieprawidłowy, naruszający zasadę prawdy obiektywnej (art.122 Ordynacji podatkowej), uchybiający postanowieniom art. 187 Ordynacji podatkowej, przez nie zebranie całości materiału dowodowego i bez jego wyczerpującego rozpatrzenia w granicach prawa do swobodnej oceny.

Wedle autora skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób autorytatywny zaakceptował dokonaną przez organy administracji ocenę, iż dostarczone przez stronę dokumenty nie są wystarczające dla wykazania, że skarżący dokonał powrotnego wywozu, czasowo odprawionego samochodu, a ponadto niezasadnie podzielił ocenę, iż dowód z przesłuchania nabywcy samochodu na okoliczność zawarcia umowy sprzedaży nie jest przydatny dla dokonania ustaleń czy doszło do powrotnego wywozu samochodu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż zarzuty te nie są uprawnione.

W rozpoznawanej sprawie jest okolicznością niesporną, że na podstawie dokumentu SAD z [...] czerwca 2003 r. dokonano powrotnego wywozu przywiezionych przez stronę zagranicy i uprzednio czasowo odprawionych przedmiotów w wyjątkiem spornego samochodu. Kluczową okolicznością, która przesądzała o prawidłowości zapadłego w postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięcia było to, czy zgromadzone dowody pozwalają na wyciagnięcie wniosku, że odprawiony czasowo samochód także opuścił polski obszar celny. Dowody te, wskazane przez skarżącego i dopuszczone w administracyjnym postępowaniu, obejmowały wezwanie z Urzędu Skarbowego w Norymberdze dotyczące konieczności uiszczenia podatku od samochodu, informacje o ostatecznym wymeldowaniu pojazdu na terenie Niemiec w lipcu 2002 r. oraz umowę, na mocy której skarżący sprzedał sporny samochód J. B..

Do tych dokumentów szczegółowo odniósł się Wojewódzki Sąd Administracyjny, podzielając stanowisko organu odwoławczego który uznał, że żaden z nich nie stanowi dowodu na powrotny wywóz samochodu z Polski, gdyż do wezwania podatkowego dotyczącego samochodu, który jako czasowo wywieziony, był na terenie Niemiec zarejestrowany, do wymeldowania pojazdu, a wreszcie i do sprzedaży nie było konieczne by samochód znajdował się na terenie Niemiec. W świetle powyższego, Sąd I instancji zasadnie przyjął, że dokonane przez organy administracji ustalenia są niewadliwe i zostały oparte na prawidłowej ocenie całokształtu materiału dowodowego. Nie można także zakwestionować oceny Sądu I instancji co do tego, że dowód ze świadka na okoliczność zawarcia umowy sprzedaży samochodu nie jest w sprawie przydatny, gdyż fakt zawarcia umowy nie był podważany, natomiast nie stanowi dowodu na wywóz samochodu z polskiego obszaru celnego.

Dokonana przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną odmienna ocena dowodów i wyprowadzanie na jej podstawie własnych wniosków co do stanu faktycznego sprawy w świetle tego, co powiedziano wyżej, nie stanowi usprawiedliwionej podstawy skargi kasacyjnej.

Biorąc powyższe pod uwagę, należało na mocy art. 184 p.p.s.a. oddalić skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.