Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 610/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2008-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit.c, art 152, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorza Jankowski /spr./, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk Meder, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2008 r. sprawy ze skargi W. F. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Policji z dnia [...] o Nr [...], II. orzeka , że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Komendanta Policji na rzecz skarżącego W. F. kwotę [...] ( [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W. F., aspirant sztabowy - zastępca Komendanta Komisariatu Policji, w związku z nabytymi prawami emerytalnymi złożył w dniu 26 czerwca 2006 r. Komendantowi Powiatowemu Policji raport o zwolnieniu go ze służby z dniem 31 sierpnia 2006 r.

Komendant Powiatowy Policji działając na podstawie art. 41

ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 45 ust. 3 oraz art. 111 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r.

o Policji (Dz.U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) oraz § 1 i § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz.U. Nr 86, poz. 789 ze zm.) i § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, oraz trybu jej obliczania i wypłacania policjantom (Dz.U. z 2002 r., Nr 100, poz. 913 ze zm.), rozkazem personalnym z dnia [...] zwolnił W. F. ze służby w Policji z dniem 31 sierpnia 2006 r. Na podstawie art. 107 § 4 K.p.a. odstąpiono od sporządzenia uzasadnienia przedmiotowego rozkazu.

Pismem z dnia 29 sierpnia 2006 r. W. F. od wyżej wymienionego rozkazu złożył odwołanie, zarzucając, że raport o zwolnienie go ze służby w Policji w związku z nabytymi uprawnieniami emerytalnymi złożył pod presją Komendanta Powiatowego Policji. Podniósł ponadto, że w dniu 7 lipca 2006 r. skierował do Komendanta Powiatowego Policji raport informujący o podjęciu leczenia w związku z wypadkiem, któremu uległ podczas pełnienia służby w dniu 6 lipca 2006 r. oraz oświadczenie, że wycofuje swój raport z dnia 26 czerwca 2006 r. dotyczący zwolnienia ze służby.

Komendant Wojewódzki Policji, po rozpatrzeniu odwołania W. F., rozkazem personalnym z dnia [...] utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji. W uzasadnieniu swego rozkazu Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że raport W. F. z dnia 26 czerwca 2006 r. został przedłożony Komendantowi Powiatowemu Policji w dniu 27 czerwca 2006 r., który wyraził zgodę na zwolnienie go ze służby z dniem 31 sierpnia 2006 r. i następnie zaskarżonym rozkazem zwolnił go ze służby zgodnie ze złożonym raportem.

Odnosząc się do faktu cofnięcia przez W. F. w dniu 7 lipca 2006 r. raportu o zwolnienie ze służby, organ stwierdził, że strona nie powoływała się w tym raporcie na jakiekolwiek wady oświadczenia woli, czy też na presję lub groźby ze strony przełożonego. Zgromadzona w sprawie dokumentacja nie daje podstaw do uznania zarzutów W. F. zawartych w odwołaniu, a dotyczących presji ze strony przełożonego, za w pełni wiarygodne. Komendant wskazał, że o właściwych relacjach miedzy Komendantem Powiatowym a W. F. świadczy okoliczność, że na wniosek Komendanta Powiatowej Policji skarżący został awansowany na stopień aspiranta sztabowego Policji z dniem 24 lipca 2006 r. oraz podwyższony został mu dodatek funkcyjny z dniem 1 sierpnia 2006 r. (rozkazem personalnym z dnia [...]). Podstawą do uznania na podstawie art. 87 Kodeksu cywilnego bezskuteczności oświadczenia woli stanowi groźba bezprawna, czyli stan, w którym zainteresowany mógł obawiać się, że jemu samemu lub innej osobie grozi poważne niebezpieczeństwo osobiste lub majątkowe. Oświadczenie woli W. F. o cofnięciu raportu dotyczącego zwolnienia ze służby, zdaniem organu, nie było skuteczne, ponieważ zgodnie z art. 61 § 1 Kodeksu cywilnego, który ma zastosowanie w sprawie, odwołanie oświadczenia woli jest dokonane wówczas, jeśli doszło do adresata jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej. Natomiast zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, zaprzestanie świadczenia służby na skutek choroby nie stanowi przeszkody do zwolnienia policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 tejże ustawy, jeżeli funkcjonariusz zgłosi na piśmie zamiar wystąpienia ze służby z uwagi na nabycie uprawnień emerytalnych.

Na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji W. F. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której zarzucił jej rażące naruszenie prawa polegające na zwolnieniu go ze służby, pomimo że skutecznie cofnął raport o zwolnienie go ze służby. Wskazał, że zwolnienie ze służby nastąpiło w trakcie pobytu na zwolnieniu lekarskim. Raport złożył pod wpływem presji i gróźb ze strony przełożonych. Wyjaśnił, że chciano go obarczyć odpowiedzialnością za przekroczenie przez innych funkcjonariuszy uprawnień polegających na nieuzasadnionym "zwróceniu zatrzymanego wcześniej prawa jazdy". Podkreślił też w skardze, że skoro złożenie przez niego wniosku o zwolnienie nastąpiło pod wpływem groźby i presji, to zgodnie z art. 87 Kodeksu cywilnego, oświadczenie jego jest dotknięte nieważnością. W jego ocenie, uzyskanie uprawnień emerytalnych nie jest jednoznaczne ze zwolnieniem ze służby i w świetle obowiązujących przepisów istnieje możliwość wycofania wniosku o przejście na emeryturę. Z treści art. 116 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2004 r., Nr 39, poz. 353 ze zm.) wynika bowiem, że postępowanie w sprawie świadczeń emerytalnych wszczyna się na wniosek zainteresowanego, a sam wniosek może być cofnięty do czasu uprawomocnienia się decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżonemu rozkazowi nie można zarzucić naruszenia prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) skargę oddalił.

W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że podstawę zaskarżonego rozkazu stanowi art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), według którego, "Policjanta zwalnia się ze służby w terminie 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby".

W sprawie bezsporne jest, że w wyniku żądania skarżącego zgłoszonego

w pisemnym raporcie z dnia 26 czerwca 2006 r. nastąpiło zwolnienie go ze służby. Sąd stwierdził również, że nie doszło do skutecznego cofnięcia przez skarżącego żądania zwolnienia ze służby, mimo złożenia przez niego w dniu 7 lipca 2006 r. raportu cofającego poprzedni raport o zwolnienie. Zdaniem Sądu, przepisy ustawy

o Policji nie regulują kwestii cofnięcia przez policjanta pisemnego zgłoszenia

o zwolnienie ze służby, stąd też co do takiej sytuacji mają zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego.

Sąd podzielił pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji o braku podstaw do uznania skuteczności cofnięcia przez skarżącego raportu dotyczącego zwolnienia ze służby. W omawianym zakresie zastosowanie ma art. 61 § 1 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z tym przepisem, oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Odwołanie tego oświadczenia jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie

z tym oświadczeniem.

W ocenie Sądu, skarżący nie przedstawił także okoliczności, które wyczerpywałyby przesłanki przewidziane w art. 82-88 Kodeksu cywilnego uzasadniające uchylenie się od skutków oświadczenia woli zawartego w raporcie

z dnia 26 czerwca 2006 r. Nie można uznać za wystarczające twierdzenia skarżącego, że został zmuszony do złożenia raportu o zwolnieniu ze służby pod wpływem groźby. Z akt sprawy wynika, że żądanie zwolnienia ze służby wynikało

z osiągnięcia przez niego wieku emerytalnego.

Od powyższego wyroku W. F. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną, którą zaskarżył wskazany wyrok w całości. Skarżący jako podstawy kasacyjne wskazał: naruszenie art. 16 § 1 ustawy – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na wydaniu orzeczenia sądu przez skład, w którym dwóch jego członków nie było sędziami, art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" powołanej ustawy przez nieuznanie, że w zaistniałym stanie faktycznym

i prawnym organ drugiej instancji naruszył przepisy postępowania, w szczególności art. 15 K.p.a. i art. 130 § 4 K.p.a. przez przyjęcie, że była zgoda wszystkich stron na wykonanie decyzji. Zarzucił także naruszenie art. 10 K.p.a. przez jego niezastosowanie oraz art. 138 § 1 K.p.a. przez nieuchylenie decyzji organu pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia celem przeprowadzenia postępowania dowodowego.

W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych.

Komendant Wojewódzki Policji w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 16 § 1 ustawy – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegającego na udziale

w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji asesorów, którzy nie są sędziami, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że, wbrew poglądowi skarżącego, zaskarżony wyrok został wydany we właściwym składzie trzech sędziów. Jeden

z członków tego składu był sędzią zawodowym, dwóch pozostałych natomiast - asesorami sądowymi, którym Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego, działając na podstawie art. 26 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) powierzył pełnienie czynności sędziowskich.

Sąd drugiej instancji wskazał dodatkowo, że w związku ze statusem prawnym asesorów sądowych w polskim systemie prawnym Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 29 października 2007 r., SK 7/06 (OTK - A - 2007, nr 9, poz. 108) stwierdził niekonstytucyjność art. 135 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 z późn. zm.), przewidującego możliwość powierzenia asesorowi sądowemu pełnienia funkcji sędziowskich, z tym że jednocześnie odroczył o osiemnaście miesięcy utratę mocy obowiązującej tego przepisu. Trybunał Konstytucyjny stwierdził w uzasadnieniu wymienionego wyroku, że dotychczasowe czynności asesorów sądowych nie podlegają wzruszeniu na podstawie art. 190 ust. 4 Konstytucji RP. Stanowisko zajęte przez Trybunał Konstytucyjny odnosi się co prawda do przepisów regulujących instytucję asesora sądu powszechnego, należy jednak przyjąć, a to ze względu na podobieństwo unormowań, że jest ono miarodajne także w odniesieniu do instytucji asesora przewidzianej w ustawie - Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nawet stwierdzenie niezgodności z Konstytucją przepisu przyznającego kompetencje do powierzania asesorowi sądowemu pełnienia czynności sędziowskich na czas oznaczony,

nie może stanowić podstawy do kwestionowania udziału asesora, za zgodą

kolegium właściwego sądu, w wydawaniu wyroków w okresie obowiązywania niekonstytucyjnego przepisu. Prowadzi to do wniosku, że udział w składzie orzekającym asesorów sądowych, którym na podstawie art. 26 § 2 ustawy - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych powierzono pełnienie czynności sędziowskich nie może być traktowany jako sprzeczny z przepisami prawa. Tym samym brak jest przesłanek do uznania, że w związku z opisaną sytuacją procesową zaistniała przyczyna nieważności postępowania przewidziana w art. 183 § 2 pkt 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Ustosunkowując się natomiast do pozostałych zarzutów kasacyjnych, Sąd drugiej instancji stwierdził, że są one uzasadnione.

Sąd ten podkreślił, że stosunek służbowy policjantów ma charakter administracyjnoprawny i tym samym zasadniczo różni się od stosunku pracy

o charakterze cywilnoprawnym. Szczególna regulacja dotycząca całokształtu stosunku służbowego policjanta znajduje się w tzw. ustawie pragmatycznej, a zatem w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Do postępowania natomiast w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych stosować należy przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (art. 1 pkt 1 K.p.a.).

Z niekwestionowanych przez żadną ze stron ustaleń Sądu pierwszej instancji wynika, że postępowanie w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji

na postawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji wywołane zostało jego pisemnym zgłoszeniem (raportem) z dnia 26 czerwca 2006 r., skierowanym do Komendanta Powiatowego Policji. W tym też dniu nastąpiło wszczęcie tego postępowania administracyjnego przez Komendanta Powiatowego Policji (art. 61 § 1 i 3 K.p.a.). Oznacza to, że w dacie złożenia przez skarżącego raportu o cofnięciu poprzedniego raportu (z dnia 26 czerwca 2006 r.), postępowanie o zwolnienie go ze służby w Policji było w toku. Cofnięcia bowiem dokonał w dniu 7 lipca 2006 r.

Kolejny raport skarżącego podlegał rozpoznaniu przez Komendanta Powiatowego Policji wyłącznie w ramach przepisów o postępowaniu administracyjnym. W żadnym wypadku nie wchodziły w rachubę przepisy prawa cywilnego materialnego, skoro sytuację materialnoprawną skarżącego kształtowały przepisy administracyjnoprawne. Skarżący jako strona wszczętego z jego inicjatywy postępowania administracyjnego z chwilą cofnięcia raportu dotyczącego zwolnienia ze służby w Policji przestał być zainteresowany kontynuacją tego postępowania

i uzyskaniem merytorycznego załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej.

W związku z nową sytuacją obowiązkiem organu było dokonanie oceny pierwszego raportu z punktu widzenia przesłanek określonych w art.105 § 2 K.p.a.,

a zatem w aspekcie ewentualnego umorzenia postępowania. Rozważenia wymagała miedzy innymi kwestia, czy umorzenie postępowanie nie byłoby sprzeczne

interesem społecznym.

W zaistniałych okolicznościach sprawy organ pierwszej instancji wydając rozkaz (decyzję) w dniu [...], nie mógł, bez jednoczesnego naruszenia art. 107 § 4 K.p.a, przyjąć, że uwzględnia w całości żądanie strony i odstąpić z tej przyczyny od sporządzenia uzasadnienia rozkazu. Organ drugiej instancji wydając zaskarżoną decyzję nie tylko nie dostrzegł wadliwości postępowania przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji, chociaż miała ona wpływ na wynik postępowania, lecz przeciwnie, również we własnym działaniu wadliwie zastosował podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy, albowiem zaakceptował stanowisko organu niższej instancji co do cywilistycznego charakteru oświadczenia skarżącego o cofnięciu raportu w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Potraktował więc tym samym organy administracji publicznej w sferze ich działania władczego jako strony równorzędne względem skarżącego. Na gruncie przepisów kodeksu cywilnego oświadczenia woli są bowiem kierowane do innego podmiotu prawa cywilnego i to zainteresowanego w sensie materialnoprawnym treścią składanego wobec niego oświadczenia woli. Decyzja administracyjna jest natomiast jednostronną czynnością prawną organu administracji publicznej, a sposób jej wydania regulują w odniesieniu do osoby skarżącego, jako jej adresata, przepisy ustawy o Policji i Kodeksu postępowania administracyjnego. Ocena skuteczności cofnięcia przez stronę postępowania administracyjnego wniosku wszczynającego to postępowanie nie wymaga korzystania z przepisów dotyczących stosunków cywilnoprawnych, gdyż w Kodeksie postępowania administracyjnego zawarte są stosowne uregulowania.

W związku z powyższym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji nie uczynił zadość obciążającej go powinności dokonania kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 134 § 1 ustawy – Prawo

o postępowaniu przed sadami administracyjnymi), bowiem oddalił skargę, mimo że zaskarżona decyzja naruszała przepisy o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Należało ją zatem uchylić (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Wojewódzki Sąd Administracyjny po ponownym rozpoznaniu sprawy zw a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z określenia "związany wykładnią prawa" należy wyprowadzić wniosek, że sąd wojewódzki nie jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa (J.P. Tarno, Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, str. 490). W pozostałym zakresie jednakże ocena wyrażona przez Naczelny Sąd Administracyjny wiąże sąd rozpoznający sprawę ponownie. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa istnieje tylko wtedy gdy: a) stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny b) po wydaniu orzeczenia NSA zmieni się stan prawny (J.P. Tarno, dz. cyt. i powołane tam orzeczenie Sądu Najwyższego).

Wojewódzki Sąd Administracyjny, odnosząc przedstawione wyżej rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyżej przywołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu muszą być prowadzone

w oparciu o stanowisko Sądu wyższej instancji.

W związku z powyższym Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ ocena legalności zaskarżonego aktu, dokonana stosownie do postanowień art. 184 zdanie pierwsze Konstytucji RP, art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, doprowadziła Sąd do wniosku, że zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, zostały wydane z naruszeniem prawa, uzasadniającym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego.

Przede wszystkim należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny

w wyroku, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie przez W. F., przesądził, że udział w składzie orzekającym Sądu pierwszej instancji asesorów sądowych, którym na podstawie art. 26 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych powierzono pełnienie czynności sędziowskich, nie może być traktowany jako sprzeczny z przepisami prawa. Tym samym brak jest przesłanek do uznania, że w związku z opisaną sytuacją procesową zaistniała przyczyna nieważności postępowania przewidziana w art. 183 § 2 pkt 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Jednocześnie, w ocenie tutejszego Sądu – rozstrzygającego w granicach danej sprawy lecz niebędącego, na podstawie art. 134 § 1 ustawy – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - istnieją podstawy, aby stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Analiza treści zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji prowadzi do wniosku, że organy orzekające w niniejszej sprawie błędnie przyjęły, że do oświadczenia skarżącego o cofnięciu raportu w przedmiocie zwolnienia go ze służby w Policji mają zastosowanie przepisy Kodeksu

cywilnego. Ocena skuteczności cofnięcia przez stronę postępowania administracyjnego wniosku wszczynającego to postępowanie nie wymaga

bowiem korzystania z przepisów dotyczących stosunków cywilnoprawnych, gdyż

w Kodeksie postępowania administracyjnego zawarte są stosowne uregulowania.

W zaistniałych okolicznościach sprawy organ pierwszej instancji wydając zatem decyzję w dniu [...], nie mógł, bez jednoczesnego naruszenia art. 107 § 4 K.p.a, przyjąć, że uwzględnia w całości żądanie strony i odstąpić z tej przyczyny od sporządzenia uzasadnienia decyzji. Organ drugiej instancji wydając natomiast zaskarżoną decyzję nie tylko nie dostrzegł wadliwości postępowania przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji, chociaż miała ona wpływ na wynik postępowania, lecz przeciwnie, również we własnym działaniu wadliwie zastosował podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy, albowiem zaakceptował stanowisko organu niższej instancji co do cywilistycznego charakteru oświadczenia skarżącego o cofnięciu raportu w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w jej całokształcie i przy poszanowaniu zagwarantowanymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego praw stron postępowania, konieczne będzie zatem dokonanie oceny pierwszego raportu

z punktu widzenia przesłanek określonych w art.105 § 2 K.p.a., a zatem w aspekcie ewentualnego umorzenia postępowania. Rozważenia wymaga miedzy innymi kwestia, czy umorzenie postępowanie nie byłoby sprzeczne z interesem społecznym.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd, zarówno zaskarżoną decyzję, jak i decyzję organu pierwszej instancji, uchylił. Konsekwencją uchylenia decyzji jest stwierdzenie z urzędu, że decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku (art. 152 powołanej wyżej ustawy) oraz orzeczenie obowiązku zwrotu przez organ na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania sądowego (art. 200 powołanej wyżej ustawy).