Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Ka 2695/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Asesor WSA Małgorzata Walentek Asesor WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.) Protokolant Magdalena Kurpis po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2005 r. sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...], nr [...] oraz z dnia [...] nr [...], nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej i wymiaru wartości celnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzjami z [...] r. nr [...] , nr [...] oraz z [...] r. nr [...], nr [...] udzielone zostało pozwolenie dla Spółki z o.o. "A" w S. na korzystanie w terminie od [...] 2000 r. do [...] 2000 r. z procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń. Wśród wymienionych w pozwoleniu towarów, które miały zostać poddane procesowi uszlachetniania czynnego, wymieniono między innymi przędzę nitkowaną z włókien naturalnych i chemicznych w ilości 20.000 kg.

W dniach [...] i [...] 2000 r., działając za pośrednictwem "B" S.C. K.D., J.K. z siedzibą w S. spółka "A" dokonała w Oddziale Celnym w S. zgłoszeń celnych, wnioskując o objęcie procedurą celną uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń sprowadzony towar, który określono jako przędza nitkowana z włókien naturalnych i chemicznych. Zgłoszenia te zostały zarejestrowane pod pozycjami ewidencji [...] (zgłoszenie z [...]),[...] (zgłoszenie z [...] ), [...] (zgłoszenie z [...] ). Zgłoszenia te zostały przyjęte, towar objęto wnioskowaną procedurą.

W określonym w pozwoleniu z [...] 2000 r. terminie spółka "A" dokonała powrotnego wywozu produktów kompensacyjnych uzyskanych z przędzy ujętej w zgłoszeniu celnym [...] , [...] , [...] , – między innymi wg zgłoszeń celnych [...] z [...] 2000 r., [...] z 2000 r., [...] z [...] 2000 r. oraz [...] z [...] 2000 r.

W dalszej kolejności, [...] 2000 r spółka "A" złożyła rozliczenie pozwolenia nr [...] , z którego wynikało, że przekroczona została ilość towarów, jakie spółka mogła przywieźć w ramach pozwolenia na korzystanie z procedury uszlachetniania czynnego w okresie od [...] do [...] 2000 r. W związku z tym, postanowieniami z [...] r. wszczęte zostały postępowania w sprawie przekroczenia ilości towaru określonego w pozwoleniu i zgłoszonego do procedury uszlachetniania czynnego wg jednolitych dokumentów [...],[...] oraz [...] . Po jego zakończeniu Dyrektor Urzędu Celnego w K. wydał decyzje z [...] r. o numerach [...],[...],[...], którymi uznał zgłoszenia celne – odpowiednio [...] (zgłoszenie z [...] ), [...] (zgłoszenie z [...] ) i [...] (zgłoszenie z [...] ), za nieprawidłowe. Postanowił jednocześnie towar w części przekraczającej limit wynikający z pozwolenia objąć procedurą dopuszczenia do obrotu oraz określił kwotę wynikającą z długu celnego.

W wyniku odwołania spółki "A" Dyrektor Izby Celnej w K. decyzjami z [...] 2002 r. o numerach [...],[...] oraz [...] uchylił wskazane tu decyzje Dyrektora Urzędu Celnego w K. i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik Urzędu Celnego w T. decyzjami z [...] r. o numerach [...],[...] i [...] orzekł jak poprzednio Dyrektor Urzędu Celnego w K., to znaczy uznał zgłoszenia celne – odpowiednio [...] (zgłoszenie z [...] ), [...] (zgłoszenie z [...] ) oraz [...] (zgłoszenie z [...]), za nieprawidłowe. Postanowił jednocześnie towar objąć procedurą dopuszczenia do obrotu oraz określił kwotę wynikającą z długu celnego.

W wyniku odwołania wniesionego przez spółkę "A" Dyrektor Izby Celnej w K. decyzjami z [...] r o numerach [...],[...] i [...]utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji.

Wcześniej jednak, bo postanowieniami z [...] r. o numerach [...],[...],[...] oraz [...] Naczelnik Urzędu Celnego w T. wszczął postępowania w sprawie objęcia procedurą wywozu towarów, którym nadano przeznaczenie powrotnego wywozu na jednolitych dokumentach [...] z [...] r., [...] z [...] r., zgłoszenia [...] z [...] r. i [...] z [...] r. Po ich zakończeniu decyzją z [...] r. uznał:

- zgłoszenie celne z [...] r. nr [...] za nieprawidłowe i postanowił objąć procedurą wywozu część produktów wytworzonych z towarów, które wprowadzono na polski obszar celny według SAD nr [...],[...],[...] a następnie decyzją nr [...] objęto procedurą dopuszczenia do obrotu (decyzja o nr [...].

Decyzją z [...] uznał:

- zgłoszenie celne z [...] r. nr [...] za nieprawidłowe i postanowił objąć procedurą wywozu część produktów wytworzonych z towarów, które wprowadzono na polski obszar celny według SAD nr [...] , a następnie decyzjami nr [...] i [...] objęto procedurą dopuszczenia do obrotu.

Z kolei decyzjami z [...] r. nr [...] uznał:

- zgłoszenie celne o nr [...] z [...] r. za nieprawidłowe i postanowił objąć procedurą wywozu całość produktów wytworzonych z towarów wprowadzonych na polski obszar celny według SAD nr [...],[...] i [...] a następnie decyzjami nr [...],[...] i [...]objęto procedurą dopuszczenia do obrotu,

- zgłoszenie celne o nr [...] z [...] r. za nieprawidłowe i postanowił objąć procedurą wywozu całość produktów wytworzonych z towarów wprowadzonych na polski obszar celny według SAD nr [...],[...] i [...] a następnie decyzjami nr [...] , [...] i [...], objęto procedurą dopuszczenia do obrotu,

W uzasadnieniach tych decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że objęcie towarów wprowadzonych na polski obszar celny zgłoszeniami nr [...],[...],[...]i [...] procedurą dopuszczenia do obrotu musiało skutkować w stosunku do uzyskanych z nich towarów, a wywożonych poza polski obszar celny objęciem ich procedurą wywozu. Dopuszczenie towaru do obrotu, nadaje mu bowiem status towaru krajowego, a wyprowadzenie takich towarów poza polski obszar celny następuje poprzez objęcie ich procedurą wywozu.

Jako podstawę prawną tych rozstrzygnięć Naczelnik Urzędu Celnego w T. wskazał: art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 65 § 4 pkt 2 lit. a i c, art. 83 § 1 i § 3, art. 166, art. 167, art. 184 pkt 1, art. 185 i art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (tekst jednolity w Dz.U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802) oraz § 193 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych.

W wyniku odwołań wniesionych przez spółkę "A" Dyrektor Izby Celnej w K. decyzjami z [...] r. nr [...],[...]oraz decyzjami z dnia [...] i [...] utrzymał w mocy ww. decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w T.. Organ odwoławczy podkreślił w uzasadnieniach swych decyzji, że wnioskiem z [...] r. strona skarżąca zwróciła się do Dyrektora Urzędu Celnego w K. o dokonanie kontroli zgłoszenia celnego SAD nr [...] i zmianę klasyfikacji ujętych w nich towarów, co miało wykazać, że nie przekroczyła limitu towaru określonego w pozwoleniu z [...] 2000 r., jednakże postępowanie to zostało umorzone z uwagi na jego bezprzedmiotowość (towar był już wywieziony poza polski obszar celny). Decyzja o umorzeniu stała się ostateczna, gdyż strona nie wniosła od niej odwołania. Nie można, zatem na obecnym etapie postępowania kwestionować ustaleń, co do rzeczywistej ilości towaru przywiezionego wg zgłoszenia celnego nr [...] . Faktyczną ilość towaru określono bowiem zgodnie z prawem na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu celnym oraz wynikach rewizji celnej.

Następnie Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że decyzjami pierwszoinstancyjnymi z [...] r. o numerach [...],[...], utrzymanymi w mocy przez organ odwoławczy decyzjami z [...] r. nr [...], nr [...],[...] nr [...], nr [...], towary objęte zgłoszeniem do procedury uszlachetniania czynnego zostały objęte procedurą dopuszczenia do obrotu, a zgodnie z obwiązującymi przepisami Kodeksu celnego produkty wywożone za granicę, wytworzone z towarów dopuszczonych do obrotu, winny być objęte procedurą wywozu, a nie powrotnego wywozu. Prawidłowo zatem wydano zaskarżone orzeczenie w oparciu o art. 65 § 4 pkt 2 lit. a i c oraz art. 83 § 1 i § 3 Kodeksu celnego.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy podniósł, że w sprawie tej, zgodnie z art. 120 Ordynacji podatkowej, organy celne działały na podstawie przepisów prawa materialnego i procesowego, dokonały oceny wszystkich dowodów przedłożonych przez spółkę "A"

W skardze na powyższe decyzje Dyrektora Izby Celnej w K. spółka "A" zarzuciła temu organowi naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego - art. 65 § 4 pkt 2 lit. a i c oraz art. 83 § 1 i § 3 ustawy Kodeks celny poprze błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie,

2. przepisów proceduralnych - art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 125 § 1 oraz art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

W uzasadnieniu skargi podniosła, iż w zgłoszeniach celnych z [...] r., [...] r., [...]r. oraz [...]r. nr [...], nr [...], nr [...], nr [...]i nr [...] w sposób omyłkowy wpisany został kod towaru, co miało wpływ na ustalenie ilości towaru objętego pozwoleniem na korzystanie z procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń. W związku z tym spółka wystąpiła o "dokonanie korekty" tych pomyłek. W wyniku tego wystąpienia zostały wydane decyzje, którymi organy celne uznały, że "została przekroczona ilość towarów przywożonych" i w związku z tym w stosunku do nadwyżki towarów winna zostać zastosowana procedura dopuszczenia do obrotu, nadwyżka ta nie mogła być objęta procedurą uszlachetniania czynnego, gdyż w tym zakresie strona nie dochowała warunków pozwolenia na stosowanie tej procedury. Z tym stanowiskiem organów strona skarżąca nie zgodziła się pisząc, że zgodnie z art. 83 § 1 i 3 Kodeksu celnego po zwolnieniu towarów może być dokonana kontrola zgłoszenia celnego i w razie stwierdzenia, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty organ celny podejmuje działania w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane. Nie można stawiać stronie skarżącej zarzutu, iż jej działanie spowodowało zastosowanie przez organ celny przepisów prawa celnego w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane. Sprowadzenie towaru nastąpiło zgodnie z warunkami pozwolenia, a jedynie omyłka pisarska w zakresie kodu taryfowego doprowadziła do rozbieżności pomiędzy warunkami pozwolenia, a treścią zgłoszeń celnych. W tym zakresie organy celne nie przeprowadziły jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego, jak strona napisała, z obawy przed upływem terminu przedawnienia prawa do wydania decyzji, uznającej zgłoszenie celne za nieprawidłowe.

Następnie strona stwierdziła, że organy celne nie mogą, w tej sprawie powoływać się na art. 72 § 1 Kodeksu celnego i w oparciu o częściową rewizję ustalać ilości sprowadzonego do kraju towaru, bowiem podniesione przez stronę zarzuty i przedstawione dowody jednoznacznie wskazują, że "nie istniały podstawy do stwierdzenia, iż wspomniane zgłoszenia celne były nieprawidłowe".

W konkluzji strona skarżąca stwierdziła, że braki w zgromadzonym materiale dowodowym stanowią o naruszeniu w postępowaniu art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej i jednocześnie art. 120, art. 121 i art. 122 tej ustawy.

W oparciu o tak postawione zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. oraz poprzedzających je decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w T..

Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o oddalenie skargi nie znajdując w niej podstaw do zmiany swego stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, który stał się właściwy do rozpoznania tej skargi z mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) zważył, co następuje;

Zaskarżonymi tu decyzjami organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w T., którymi organ ten objął procedurą wywozu towary, którym nadano wcześniej przeznaczenie celne powrotnego wywozu na j.d.a. SAD o numerach: [...] z [...] r., [...] z [...] r., [...] z [...] r. oraz [...] z [...] r.

Tak więc ocena legalności zaskarżonych decyzji, jakiej Sąd dokonuje z mocy art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju Sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), polegać będzie na udzieleniu odpowiedzi na pytanie, czy zmiana przeznaczenia celnego towarów z powrotnego wywozu na procedurę wywozu była zgodna z prawem. W ocenie Sądu orzekając w ten sposób organy celne wydały decyzje zgodne z prawem. Zasadnicze znaczenie ma tu ustalenie charakteru towaru, któremu nadano wcześniej przeznaczenie powrotnego wywozu, w szczególności, czy był to towar, któremu takie przeznaczenie można było nadać, czy też nie. Otóż nie może ulegać wątpliwości, że był to towar krajowy w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 18 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (tekst jednolity w Dz.U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.), czyli towar wyprodukowany na polskim obszarze celnym z towarów przywiezionych spoza polskiego obszaru celnego i dopuszczonych do obrotu. Fakt, iż był to towar sprowadzony spoza polskiego obszaru celnego i dopuszczony do obrotu, a nie objęty procedurą uszlachetniania czynnego, wynikał z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w T. z [...] r. nr [...],[...] i [...], którymi organ ten uznał zgłoszenia celne nr [...] z [...] r., nr [...] z [...] r. i nr [...] z [...] r. za nieprawidłowe, stwierdzając jednocześnie, że objęcie zgłaszanych towarów procedurą uszlachetniania czynnego nie jest możliwe i obejmując ów towar procedurą dopuszczenia do obrotu. W toku instancji decyzje te zostały utrzymane w mocy decyzjami Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] r. nr [...] i [...], które spółka "A" zaskarżyła do sądu administracyjnego, a którą to skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wyrokiem z 15 listopada 2004 r. w sprawie o sygn. akt 3/I S.A./Ka 1603-1607/03.

Skoro zatem towar, któremu strona nadała przeznaczenie powrotnego wywozu był towarem krajowym, to nie mógł być objęty przeznaczeniem powrotnego wywozu, gdyż, zgodnie z art. 166 § 1 Kodeksu celnego, wywóz towaru krajowego następuje w procedurze wywozu. Powrotny wywóz dotyczy towarów niekrajowych (art. 184 Kodeksu celnego).

Decyzje organów celnych pozostają zatem w zgodzie z przepisami prawa materialnego. Zauważyć przy tym należy, że argumentacja skargi mija się z przedmiotem rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonych tu decyzjach. Strona skarżąca podważa w niej ustalenia organów celnych co do kwestii, czy naruszyła warunki ilościowe pozwolenia na korzystanie z procedury uszlachetniania czynnego i w konsekwencji, czy uznanie zgłoszeń celnych o numerach: [...] z [...] r., [...] z [...] r., [...] z [...] r. oraz [...] z [...] r. za nieprawidłowe i objęcie towaru procedurą dopuszczenia do obrotu było uzasadnione. Trzeba zatem podkreślić, że te kwestie nie rozstrzygały się w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonych tu decyzji. Postępowanie to było konsekwencją uznania tego towaru we wcześniejszym postępowaniu za dopuszczony do obrotu, co przesądziło o statusie towaru objętego zgłoszeniami do powrotnego wywozu nr [...] z [...] r., [...] z [...] r., [...][...] r. oraz [...] z [...] r. jako towaru krajowego.

Ponieważ także zarzuty skargi natury proceduralnej mijają się z przedmiotem rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonych decyzjach Sąd ograniczy się do stwierdzenia, iż nie dopatruje się w postępowaniu organów celnych poprzedzającym wydanie zaskarżonych decyzji takich naruszeń procedury, które mogły by mieć wpływ na wynik sprawy.

Mając to wszystko na uwadze Sąd oddalił skargę spółki "A" w trybie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.