Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1176/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 19  ust. 13 pkt 4
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Protokolant Asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2010 r. sprawy ze skargi Z. Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację, 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 1176/09

UZASADNIENIE

W dniu [...] A spółka z o.o. złożyło wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania wykonywanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym czynności polegających na usuwaniu pojazdów z drogi i ich przechowywaniu na parkingu strzeżonym przed przejściem ich własności na rzecz Skarbu Państwa (przed upływem 6 miesięcy).

We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka - jako jednostka wyznaczona przez Starostę Powiatu do usuwania pojazdów na zlecenie Policji lub innych uprawnionych służb - prowadzi parking strzeżony, na którym umieszczane są pojazdy usunięte z drogi publicznej do czasu uiszczenia opłaty za ich usunięcie i parkowanie w trybie art. 130a i 50a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Pojazdy usunięte w przedmiotowym trybie i nieodebrane przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia z mocy prawa przechodzą na własność Skarbu Państwa.

Wskazano, że parking strzeżony prowadzony przez wnioskodawcę cechuje się swoją specyfiką, z tego względu, że umieszczane są na nim pojazdy uszkodzone, zniszczone w wypadkach drogowych, niesprawne technicznie, spalone, niezdolne do samodzielnego poruszania się.

Podniesiono, że spółka prowadząca parking nie zna właścicieli pojazdów usuniętych z drogi publicznej, ani nie dysponuje możliwościami ustalenia właścicieli pojazdów.

Spółka powiadamia o upływie okresu 6 miesięcy, w czasie którego pojazdy umieszczone były na parkingu strzeżonym, co jest równoznaczne z przejściem własności usuniętego pojazdu z mocy samego prawa na rzecz Skarbu Państwa -reprezentowanego przez właściwego naczelnika urzędu skarbowego i tym samym wzywa Urząd Skarbowy do niezwłocznego odbioru pojazdów.

Właściwy naczelnik urzędu skarbowego wszczyna postępowanie egzekucyjne w administracji celem ustalenia kosztów należnych wnioskodawcy z tytułu dozoru mienia Skarbu Państwa po okresie 6 miesięcy w trybie art. 102 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.).

W toku prowadzenia postępowania likwidacyjnego, organ skarbowy przyznaje wnioskodawcy jako dozorcy wynagrodzenie za dozór mienia Skarbu Państwa co następuje w zależności od konkretnego przypadku przed albo po odebraniu pojazdu z parkingu.

Po przejściu własności pojazdów na rzecz Skarbu Państwa z mocy samego prawa (art. 130a ust. 10 ustawy prawo o ruchu drogowym) i po uzyskaniu przez wnioskodawcę od uprawnionych służb informacji na temat właścicieli pojazdów (jako osób zobowiązanych do pokrycia opłat w zakresie objętym przedmiotem ustawy Prawo o ruchu drogowym), spółka występuje przeciwko wskazanym osobom z roszczeniem o zapłatę na drodze cywilnej. Sąd powszechny zasądza na rzecz wnioskodawcy należności od osób fizycznych z tytułu opłat za usunięcie i umieszczenie pojazdu przez okres 6 miesięcy. Niejednokrotnie okazuję się, że wskazane przez upoważnione do tego służby osoby, jako właściciele pojazdów wykazują, że przed wytoczeniem powództwa zbyły pojazd na rzecz innych osób. Występują również sytuacje, że właściciel zmarł, jest nieznany i nie można go ustalić. Zawierane są również ugody z właścicielami pojazdów. Egzekucja przeciwko właścicielem pojazdów okazuje się częściowo skuteczna albo bezskuteczna i jest umarzana.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1. Kiedy i czy w ogóle powstaje obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług co do zasądzonych od osób fizycznych w orzeczeniach sądowych opłat z tytułu umieszczenia na zlecenie Policji i parkowania przez okres 6 miesięcy (przed przejściem własności na rzecz Skarbu Państwa) usuniętych dojazdów na parkingu strzeżonym wnioskodawcy? Czy też w tym zakresie opłaty są zwolnione od opodatkowania podatkiem od towarów i usług lub/w ogóle nie podlegają opodatkowaniu tym podatkiem? Jeżeli zaś przedmiotowe opłaty miałyby podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, to czy przy zastosowaniu stawki: 0%, 3%, 7%, 22% zarówno na gruncie ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 50, poz. 11 ze zm.), jak i ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.)?

2. Czy obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług, w przypadku upływu okresu 6 miesięcy od usunięcia pojazdu z drogi publicznej i przejścia jego własności na rzecz Skarbu Państwa z mocy prawa, a zatem chodzi o nałożone na wnioskodawcę czynności usuwania pojazdów i ich umieszczanie na parkingu strzeżonym wykonywane na zlecenie Policji w oparciu o obowiązki wynikające z przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym - powstaje z chwilą odbioru pojazdu z parkingu wnioskodawcy, czy z innym momentem, jeżeli tak, to z jakim, mając na uwadze okoliczności, że wnioskodawca nie ma ani wpływu, ani informacji w zakresie ewentualnych zmian podmiotowych właścicieli spornych pojazdów umieszczonych na terenie parkingu strzeżonego?

3. Czy przejście własności pojazdów z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa po upływie 6 miesięcy, w sytuacji braku odbioru pojazdu przez podmiot uprawniony oraz pomimo braku możliwości dochodzenia przez wnioskodawcę na drodze cywilnej zapłaty należności za parkowanie za okres pierwszych 6 miesięcy (z uwagi na brak danych właścicieli) oraz brak przewidzianego w ustawie trybu i organu administracyjnego, od którego możliwe byłoby uzyskanie przez wnioskodawcę należnych jej opłat za parkowanie usuniętych i umieszczonych na zlecenie Policji pojazdów przez okres pierwszych 6 miesięcy, skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług za opłaty za okres 6 miesięcy (po jego zakończeniu, czy z każdym kolejnym dniem jego trwania), czy też opłaty te stają się należne z chwilą ich zapłaty na rzecz wnioskodawcy do wysokości wpłaconych kwot?

4. Czy od niezapłaconych opłat za parkowanie pojazdów usuniętych z drogi publicznej i umieszczonych na parkingu strzeżonym wnioskodawcy przez okres 6 miesięcy według stawek określonych w uchwale Rady Powiatu w ogóle powstaje obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług?

Zdaniem spółki:

Ad 1.

Opłaty należne od właścicieli pojazdów usuniętych i umieszczonych na zlecenie uprawnionych służb w trybie ustawy Prawo o ruchu drogowym (art. 130a i 50a) obliczone według stawek określonych przez Radę Powiatu za okres pierwszych 6 miesięcy w ogóle nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i tym samym nie ma obowiązku wystawienia faktury dla takich czynności.

Ad. 2.

Gdyby obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług miał powstawać, w przypadku upływu 6 miesięcy od usunięcia pojazdu z drogi publicznej i przejścia jego własności na rzecz Skarbu Państwa z mocy prawa (a zatem chodzi o nałożone na wnioskodawcę czynności usuwania pojazdów i ich umieszczanie na parkingu strzeżonym wykonywane na zlecenie Policji w oparciu o obowiązki wynikające z mocy ustawy prawo o ruchu drogowym), to powstawałby z chwilą odbioru pojazdu z parkingu.

Ad 3.

Przejście własności pojazdów z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa po upływie 6 miesięcy w sytuacji braku odbioru pojazdu przez podmiot uprawniony oraz pomimo braku możliwości dochodzenia przez spółkę na drodze cywilnej zapłaty należności za parkowanie za okres pierwszych 6 miesięcy (z uwagi na brak danych właścicieli) oraz braku przewidzianego w ustawie trybu i organu administracyjnego, od którego możliwie byłoby uzyskanie należnych jej opłat za parkowanie usuniętych i umieszczonych na zlecenie Policji pojazdów przez okres pierwszych 6 miesięcy, może skutkować powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług za przedmiotowe opłaty za okres 6 miesięcy dopiero z chwilą zapłaty opłat na rzecz spółki do wysokości wpłaconych kwot i dopiero z tą chwilą te opłaty stają się należne.

Ad 4.

W przypadku nieotrzymania przez Wnioskodawcę opłaty za usunięcie i umieszczenie pojazdu usuniętego na zlecenie Policji z drogi publicznej według stawek określonych przez Radę Powiatu za okres pierwszych 6 miesięcy nie powstaje obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług.

W wydanej w dniu 28 sierpnia 2009 r. interpretacji indywidualnej Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu - działając w imieniu Ministra Finansów uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.

Organ stwierdził, że zarówno na gruncie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, jak i na gruncie ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym czynności polegające na umieszczaniu na zlecenie Policji na parkingu strzeżonym przed przejściem ich własności na rzecz Skarbu Państwa (przed upływem 6 miesięcy) podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako odpłatne świadczenie usług według stawki podstawowej 22%. Natomiast obowiązek podatkowy w przedmiotowej sprawie powstaje w sposób określony odpowiednio w art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, tj. z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7. dniu, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi. Podkreślono, iż o wykonaniu usługi można mówić dopiero z upływem okresu 6 miesięcy od usunięcia pojazdu z drogi publicznej (przejścia własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa z mocy prawa). Jeżeli zostanie wykonana usługa i wystawiona faktura potwierdzająca jej wykonanie, wówczas powstanie obowiązek podatkowy. Również, jeżeli zostanie zapłacona opłata przed wydaniem pojazdu, powstanie obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług. Faktura powinna zawierać dane podmiotów rzeczywiście uczestniczących w tych transakcjach, a zatem Wnioskodawca może wystawić fakturę dopiero wtedy, gdy podmioty te są znane. Zaznaczono również, ze kwestia uiszczenia, czy też braku uiszczenia opłaty nie ma wpływu na powstanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług.

W dniu 17 września 2009 r. do spółka wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa.

Strona skarżąca podniosła, iż skarżone rozstrzygnięcie pozbawione jest przymiotu legalności wobec pominięcia w dacie wydawania rozstrzygnięcia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt P 4/06.

Wskazano, iż w wyroku tym TK przesądził o niekonstytucyjności art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym w zakresie, w jakim dopuszcza odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w wyniku ponownej analizy sprawy, stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej w przedmiotowej sprawie.

W dniu 12 listopada 2009 r. spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na indywidualną interpretację prawa podatkowego z dnia 28 sierpnia 2009 r.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 187 oraz art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 Ordynacji podatkowej, mającą istotny wpływ na treść rozstrzygnięć poprzez niesłuszne uchylenie się od podjęcia wszelkich niezbędnych kroków celem wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia prawdziwej podstawy faktycznej wydanego rozstrzygnięcia w tej sprawie, w tym w szczególności w zakresie dowolnego nie ustosunkowania się do zarzutów i stanowiska Spółki przedstawionego w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa w indywidualnej pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 28 sierpnia 2009 r.

Wskazując na powyższe zarzuty strona wniosła uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej interpretacji.

Ponadto z uwagi na obszerność argumentacji do której organ administracji publicznej się nie ustosunkował, a która w całości przyjmowana jest również jako uzasadnienie dla przedłożonej skargi, Skarżąca odwołuje się w tym zakresie do stanowiska przedstawionego w przedmiotowym wezwaniu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając w imieniu Ministra Finansów, wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji.

Odnosząc się do zarzutów skargi organ podniósł, że w punkcie II sentencji wyroku Trybunał Konstytucyjny wskazał, iż przepisy wymienione w części l w punktach 1 i 2, w zakresie tam wskazanym, tracą moc obowiązującą z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej.

Wyjaśniono, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego został opublikowany w Dzienniku Ustaw z 2008 r. z dnia 11 czerwca 2008 r. Zatem termin ten upłynął 12 czerwca 2009 r. Natomiast wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 25 maja 2009 r. został złożony w dniu 29 maja 2009 r. i odnosił się do stanu faktycznego, a nie zdarzenia przyszłego, tak więc rozstrzygnięcie zawarte w wydanej interpretacji indywidualnej z dnia 28 sierpnia 2009 r. powinno opierać się na istniejącym w momencie złożenia stanie prawnym, a wtedy to zaskarżone przepisy miały moc obowiązującą.

Wobec powyższego zarzut nieuwzględnienia w rozstrzygnięciu wydanej w dniu 28 sierpnia 2009 r. interpretacji indywidualnej, wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2009 sygn. akt P 4/06 jest, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej nieuzasadniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje:

Zarzuty podnoszone w skardze są bezzasadne.

Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Normatywny przedmiot interpretacji indywidualnej stanowią zatem "przepisy prawa podatkowego". Definicja tego pojęcia została określona w art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym, ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego - rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych.

Powyższe oznacza, że organowi wolno dokonać wykładni tylko tych przepisów, które zawierają akty prawne wymienione rodzajowo w art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Występując z wnioskiem o udzielenie interpretacji spółka wskazała, że pojazdy nieodebrane przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od usunięcia z drogi przechodzą na własność Skarbu Państwa. W tej sytuacji nieuzasadnione jest zarzut, że Minister Finansów w zaskarżonej interpretacji pominął wyrok Trybunału Konstryucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r. sygn. akt P 4/06. Minister Finansów trafnie podniósł, że Trybunał Konstytucyjny w omawianym wyroku wskazał, iż przepisy wymienione w części l w punktach 1 i 2, w zakresie tam wskazanym, tracą moc obowiązującą z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej

Wyrok Trybunału Konstytucyjnego został opublikowany w Dzienniku Ustaw z 2008 r. z dnia 11 czerwca 2008 r. Zatem termin ten upłynął 12 czerwca 2009 r. Natomiast wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 25 maja 2009 r. został złożony w dniu 29 maja 2009 r. i odnosił się do stanu faktycznego, a nie zdarzenia przyszłego, tak więc rozstrzygnięcie zawarte w wydanej interpretacji indywidualnej z dnia 28 sierpnia 2009 r. powinno opierać się na istniejącym w momencie złożenia stanie prawnym i faktycznym, a wtedy to zaskarżone przepisy miały moc obowiązującą.

Składający wniosek o udzielenie interpretacji indywidualnej jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego (art. 14 b § 3 Ordynacji podatkowej). W sprawach dotyczących interpretacji przepisów prawa podatkowego Minister Finansów nie prowadzi postępowania dowodowego, jest związany stanem faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę i nie ma żadnych uprawnień ani możliwości do dokonywania odmiennych od wskazanych przez stronę ustaleń faktycznych.

Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie może być utożsamiane z odwołaniem z art. 220 Ordynacji podatkowej. Minister Finansów nie był więc zobowiązany do ponownego merytorycznego rozpatrywania wniosku o interpretację indywidualną, a jak już wyżej wskazano nie miał też możliwości ustosunkowania się do stanu fatycznego, który nie został przedstawiony we wniosku spółki.

Na rozprawie przed WSA strona skarżąca dodatkowo podniosła, że pomiędzy spółką a właścicielem pojazdu nie zachodzi stosunek cywilnoprawny tylko administracyjnoprawny. Okoliczność ta nie ma jednak znaczenia dla istoty sprawy. Niewątpliwie czynności wykonywane przez spółkę są usługami w rozumieniu zarówno aktualnie obowiązującej ustawy jak i poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (DZ. U. Nr 11 poz 50 ze zm.). Konsekwencją świadczenia usług jest ich opodatkowanie (powstanie obowiązku podatkowego).

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Definicję usługi na gruncie ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. zawierał przepis art. 4 ust 2 tej ustawy.

Prowadząc parking strzeżony spółka dokonuje określonego świadczenia na rzecz właścicieli pojazdów. Świadczenie to polega na przechowywaniu samochodu, a także jego zabezpieczeniu przed kradzieżą i zniszczeniem. Okoliczność, czy podstawą świadczenia stanowi umowa cywilnoprawna czy też stosunek administracyjnoprawny nie ma znaczenia dla powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług. Należy także zauważyć, że strona skarżąca występując z wcześniejszym wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji nie kwestionowała, że wykonywane przez nią na rzecz właścicieli pojazdów usługi, co do zasady podlegają opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług (interpretacja z dnia [...] nr [...] wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. z upoważnienia Ministra Finansów utrzymana w mocy wyrokiem WSA w Ł. z [...] sygn. akt [...]).

Zaskarżona interpretacja podlega jednak uchyleniu jakkolwiek nie z powodów podnoszonych przez stronę skarżącą. Badając zgodność z prawem zaskarżonego aktu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podana podstawą prawną (art. 134 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).

Wydając zaskarżoną interpretację Ministra Finansów wskazał, że w przedstawionym przez stronę stanie faktycznym obowiązek podatkowy powstaje w sposób określony odpowiednia w art. 19 ust 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz art. 6 ust 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym tj. z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7 dniu licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi. Tymczasem przedmiotem działalności spółki są usługi dozoru i przechowywania mienia a dla tego rodzaju usług ustawodawca przewidział szczególny moment powstania obowiązku podatkowego. Stosownie do art. 19 ust. 13 pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż z upływem terminu płatności określonego w umowie lub fakturze - z tytułu świadczenia na terytorium kraju usług najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze, a także usług ochrony osób oraz usług ochrony, dozoru i przechowywania mienia, usług w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego oraz usług stałej obsługi prawnej i biurowej.

Odpowiednikiem cytowanego przepisu na gruncie ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, jest art. 6 ust. 8b pkt 4, zgodnie z którym obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż z upływem terminu płatności - z tytułu świadczenia w kraju usług najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze, a także usług ochrony osób oraz usług ochrony, dozoru i przechowywania mienia, usług w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego oraz usług stałej obsługi prawnej i biurowej, z zastrzeżeniem pkt 5 i 6.

Oba cytowane przepisy łączą powstanie obowiązku podatkowego z otrzymaniem zapłaty lub upływem terminu płatności.

Pominięcie treści podanych przepisów w zaskarżonej interpretacji oznacza naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść zaskarżonego aktu.

Jak już wcześniej wskazano to wnioskodawca jest zobowiązany do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego, który powinien być dokładny i jednoznaczny. W rozpatrywanej sprawie wnioskodawca przedstawił natomiast szereg różnych stanów faktycznych związanych z wykonywaniem usług dozoru i przechowywania mienia świadczonych na rzecz właścicieli pojazdów. W przedstawionym stanie faktycznym można wyróżnić sytuacje gdy : 1) właściciel jest znany a prowadzona przeciwko niemu egzekucja jest skuteczna lub bezskuteczna; 2) toczy się spór co do zobowiązanego do zapłaty (właściciel pojazdu); 3) właściciel zmarł lub jest nieznany.

W pierwszej kolejności należało więc wyjaśnić i przyporządkować poszczególne pytania do określonych stanów faktycznych. Jeżeli wnioskodawca występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji odnoszącej się do różnych stanów faktycznych to w istocie nie mamy do czynienia z jednym wnioskiem ale z wieloma wnioskami odnoszącymi się do różnych stanów faktycznych. Treść odpowiedzi na poszczególne pytania (wnioski) może być przecież zróżnicowana z uwagi na odmienny stan faktyczny. Brak powiązania określonych stanów faktycznych z treścią poszczególnych pytań (w szczególności pytania nr 2-4) stanowi naruszenie art. 14 b § 3 oraz 169 § 1 w związku z art. 14 h ustawy Ordynacja podatkowa.

Z powyższych przyczyn, wobec naruszenia wskazanych przepisów na podstawie art. 146 § 1 ustawy o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało uchylić zaskarżoną interpretację. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 i 205 § 2 w/w ustawy.

Rozpoznając ponownie wnioski o udzielenie interpretacji indywidualnej Minister Finansów w pierwszej kolejności na podstawie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej z związku z art. 14 h tej ustawy wezwie wnioskodawcę do precyzyjnego określenia stanu faktycznego (stanów faktycznych) w odniesieniu do poszczególnych pytań co pozwoli na ustalenie z iloma wnioskami wystąpiła skarżąca spółka. Udzielając pisemnej interetacji przepisów prawa podatkowego należy w szczególności uwzględnić treść przepisów art. 19 ust 13 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. oraz art. 6 ust 8b pkt 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r.

TF