Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 4/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od środków transportowych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8 pkt 1, art. 9 ust. 1, 4, 4a, 5
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Sędziowie NSA Danuta Małysz, WSA Grzegorz Wałejko (sprawozdawca), Protokolant Referent Paulina Zając, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2010 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania A. M. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za rok 2010.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] Burmistrz Miasta określił A. M. zobowiązanie podatkowe w podatku od środków transportowych za rok 2010 w kwocie 760 zł z tytułu posiadania pojazdu - samochodu ciężarowego STAR [...] o nr rejestracyjnym [...]. Jako podstawę decyzji organ pierwszej instancji wskazał przepisy art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 47 § 3 w zw. z art. 207 i art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – cyt. dalej jako Ordynacja podatkowa, art. 8 art. 9 ust. 1 i 6 oraz art. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), cyt. dalej jako u.p.o.l., a ponadto uchwałę Rady Miejskiej w Ś. nr XLIII/252/2009 z dnia 29 października 2009 r. w sprawie określenia wysokości rocznych stawek podatku od środków transportowych obowiązujących na terenie Gminy Miejskiej Ś. (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego z 2009 r. Nr 139, poz. 2954).

Organ pierwszej instancji na podstawie otrzymanego z Wydziału Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego w Ś. wykazu pojazdów podlegających opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych ustalił, że skarżącego obciąża obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych z tytułu posiadania wymienionego wyżej zarejestrowanego samochodu ciężarowego Star 29 mieszczącego się w przedziale dopuszczalnej masy całkowitej powyżej 3,5 tony i poniżej 12 ton. Skarżący mimo wezwania nie złożył deklaracji na podatek od środków transportowych.

Od powyższej decyzji A. M. odwołał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania. W odwołaniu skarżący zarzucał organowi podatkowemu błędną interpretację art. 9 ust. 1 u.p.o.l. Wyjaśnił, że był właścicielem samochodu ciężarowego STAR o nr rejestracyjnym [...]. W dniu 31 lipca 1991 r. samochód został czasowo wyrejestrowany z ewidencji, a następnie przekazany do stacji demontażu i zezłomowany. Zdaniem skarżącego, skoro w myśl art. 9 ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych ciąży na właścicielach środków transportowych, a on nie posiada samochodu od 1991 r., to na skarżącym nie ciąży obowiązek podatkowy z tytułu podatku od środków transportowych.

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji uznając, że została ona wydana bez naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 maja 2012 r. w sprawie I SA/Lu 259/12 uchylił decyzję Kolegium uznając, że organ odwoławczy doręczając podatnikowi decyzję z pominięciem doradcy podatkowego umocowanego do działania w imieniu podatnika naruszył art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej i pozbawił stronę udziału w postępowaniu podatkowym w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym Sąd uznał, że kontrola zasadności zastosowania w zaskarżonej decyzji przepisów prawa materialnego byłaby przedwczesna.

Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, powołując się na zebrany w sprawie materiał dowodowy ustaliło, że A. M. jest właścicielem zarejestrowanego środka transportowego. Zgodnie bowiem z zaświadczeniem z dnia 29 sierpnia 2011 r. wydanym przez Wydział Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego w Ś., pojazd skarżącego figuruje w ewidencji Wydziału jako pojazd aktywny i brak jest danych o sprzedaży bądź kasacji tego pojazdu. Powyższe potwierdza pochodząca ze Starostwa Powiatowego w Ś. informacja podatkowa za miesiąc czerwiec 2011 r. o pojazdach podlegających opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych, będących własnością mieszkańców Gminy Ś. Organ podatkowy nie kwestionował faktu podawanego przez podatnika, że w dniu 31 lipca 1991 r. pojazd został czasowo wycofany z ruchu. W kontekście powyższego organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 9 ust. 4a u.p.o.l. obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został dopuszczony ponownie do ruchu po upływie okresu, na jaki została wydana decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu. Jednak ponowne dopuszczenie pojazdu do ruchu nie wiąże się z ponowną rejestracją, a wynika wprost z okresu wskazanego w decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. W związku z tym, mając na względzie okres czasowego wycofania pojazdu z ruchu, organ ustalił, że obowiązek podatkowy powstał z dniem 1 sierpnia 1992 r.

Odnosząc się do twierdzenia podatnika, że brak obowiązku podatkowego wynika z faktu zezłomowania pojazdu i tym samym utraty jego posiadania, organ drugiej instancji wyjaśnił, że okoliczność zezłomowania pojazdu nie ma znaczenia, jeżeli właściciel pojazdu nie złoży do Wydziału Komunikacji stosownego wniosku i zaświadczenia o złomowaniu oraz nie zostanie wydana decyzja o wyrejestrowaniu pojazdu. Dowodem dopuszczenia pojazdu do ruchu jest dowód rejestracyjny wskazujący równocześnie właściciela pojazdu - art. 9 ust. 4b u.p.o.l. w związku z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.- Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.), wobec czego należy przyjąć, że do czasu kiedy właściciel pojazdu nie złoży wniosku o wyrejestrowanie pojazdu i w następstwie tego nie zostanie wydana decyzja o jego wyrejestrowaniu, to ciążyć będzie na nim obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. Obowiązek ten bowiem nie jest uzależniony od fizycznego posiadania pojazdu i wygasa on dopiero z chwilą wyrejestrowania pojazdu. Podatnik wniosku o wyrejestrowanie pojazdu nie składał.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie A. M. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie następujących przepisów prawa:

- art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nie przeprowadzenie postępowania dowodowego na wskazywaną przez stronę okoliczność nieistnienia (zezłomowania) samochodu ciężarowego Star nr rej. [...],

- art. 8 u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że okoliczność nieistnienia samochodu nie ma wpływu na jego opodatkowanie podatkiem od środków transportu,

- art. 9 ust. 1 u.p.o.l. poprzez opodatkowanie podatkiem od środków transportowych w sytuacji, gdy skarżący nie jest właścicielem środka transportu, a jedynie figuruje w ewidencji pojazdów jako właściciel fizycznie nieistniejącego już samochodu.

W uzasadnieniu skargi A. M. wywodził, że skoro prawo własności środka transportu stanowi podstawową przesłankę powstania obowiązku podatkowego, to zobowiązanie w podatku od środków transportowych nie może zostać nałożone na podmiot, który nie jest właścicielem środka transportowego, lub przestał nim być z powodu zbycia pojazdu albo utraty własności w inny sposób, w tym poprzez unicestwienie pojazdu. Przedmiotowego w sprawie samochodu nie można wyrejestrować, a przyjęcie stanowiska organu oznaczałoby nałożenie na skarżącego nieograniczonego w czasie obowiązku uiszczania podatku, wyłącznie w oparciu o dane z ewidencji pojazdów.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, argumentując jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Niesporne są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy elementy ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego. Według danych organu rejestrującego, którym, zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), jest właściwy ze względu na miejsce zamieszkania skarżącego Starosta Powiatowy w Ś, A. M. w 2010 roku figurował jako zarejestrowany zgodnie z przepisami o ruchu drogowym właściciel samochodu ciężarowego STAR [...] nr rej. [...]. Okoliczności tej skarżący nie kwestionował. Skarżący nie wnosił o wyrejestrowanie pojazdu i nie złożył organowi rejestrującemu dokumentu świadczącego o zezłomowaniu pojazdu. Według treści skargi skarżący nikomu nie zgłosił faktu zezłomowania pojazdu. W związku tym nie została wydana decyzja o wyrejestrowaniu pojazdu. Nie jest też kwestionowane twierdzenie podatnika, że w dniu 31 lipca 1991 r. pojazd został czasowo wycofany z ruchu. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w zaświadczeniu Starosty Powiatowego w Ś., powołującego się na dane w posiadanym rejestrze. Nie jest kwestionowane twierdzenie skarżącego, że od 1991 r. nie posiada przedmiotowego samochodu, chociaż w toku postępowania niejednolicie przedstawiał okoliczności przekazania pojazdu na złom. Z akt sprawy wynika, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji skarżący wyjaśnił, że po "czasowym wyrejestrowaniu" pojazdu nie został on ze względu na wysokie koszty naprawy ponownie "zarejestrowany" i był zezłomowany. Ta sama okoliczność wynika z odwołania z uściśleniem, że samochód był przekazany do stacji demontażu i miało to miejsce w 1991 r. Według treści skargi pojazd był zabrany z miejsca jego postoju przez osoby zajmujące się skupem złomu. Różnice te nie są jednak istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie jest istotne w jaki sposób skarżący wyzbył się posiadania zarejestrowanego na niego pojazdu, skoro nie doszło do wyrejestrowania pojazdu.

W związku z powyższym bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez nie przeprowadzenie postępowania dowodowego na okoliczność nieistnienia (zezłomowania) samochodu.

Bezzasadne są także zarzuty naruszenia prawa materialnego. Według obecnego stanu prawnego oraz stanu obowiązującego w roku 2010 opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają między innymi samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony i poniżej 12 ton ( art. 8 pkt 1 u.p.o.l.). Obowiązek podatkowy w zakresie tego podatku ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych (art. 9 ust. 1 zdanie 1 u.p.o.l.). Obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego - od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty ( art. 9 ust. 4 u.p.o.l.), a także od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został dopuszczony ponownie do ruchu po upływie okresu, na jaki została wydana decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu (art. 9 ust. 4a u.p.o.l.). Obowiązek podatkowy wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu ... (art. 9 ust. 5 in principio u.p.o.l.).

Wprawdzie organ odwoławczy stwierdził, powołując się na art. 9 ust. 4a u.p.o.l., że obowiązek podatkowy skarżącego powstał ponownie od dnia 1 sierpnia 1992 r., to jest od dnia następnego po upływie okresu wycofania pojazdu z ruchu, to jednak przepis ten, według którego obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został dopuszczony ponownie do ruchu po upływie okresu, na jaki została wydana decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu, nie ma w sprawie zastosowania. Przepis 9 ust. 4a został bowiem dodany do u.p.o.l. ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 92, poz. 884) i obowiązuje od dnia 1 stycznia 2005 r. W stanie prawnym poprzedzającym wejście w życie tego przepisu czasowe wycofanie pojazdu z ruchu nie zwalniało właściciela pojazdu od ustawowego obowiązku uiszczenia podatku od środka transportowego (por. wyrok NSA we Wrocławiu z dnia 26 stycznia 1993 r. w sprawie SA/Wr 1468/92, publ. ONSA z 1993 r. Nr 3, poz. 76, wyrok NSA we Wrocławiu z dnia 15 maja 1996 r. w sprawie SA/Wr 2458/95, publ. Prawo Gospodarcze z 1993 r. Nr 10, str. 28, wyrok NSA w Katowicach z dnia 8 kwietnia 1998 r. w sprawie I SA/Ka 1539/96, publ. SIP Lex nr 654260). Należy przy tym wyjaśnić, że czasowe wycofanie pojazdu z ruchu, z którego skorzystał skarżący, miało inny charakter niż obecnie. Nie miało wyraźnej podstawy ustawowej w przepisach ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 6, poz. 35 ze zm.), lecz przewidziane było przepisami rozporządzenia wydanego na podstawie art. 62 ustawy. Organ rejestracyjny nie decydował o tym wycofaniu w formie decyzji, lecz wydawał właścicielowi pojazdu zaświadczenie potwierdzające fakt czasowego wycofania pojazdu z ruchu, określając w nim dane dotyczące właściciela i pojazdu oraz okres, na który pojazd ten został wycofany. Samo czasowe wycofanie pojazdu z ruchu następowało przez złożenie przez właściciela pojazdu dowodu rejestracyjnego do depozytu organu rejestracyjnego (§ 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 29 grudnia 1983 r. w sprawie rejestracji, ewidencji i oznaczania pojazdów - Dz. U. z 1984 r. Nr 1, poz. 2 ze zm., a następnie § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 14 kwietnia 1993 r. w sprawie rejestracji, ewidencji i oznaczania pojazdów – Dz. U. Nr 37, poz. 164 ze zm.).

Przepisy obowiązującej od dnia 1 stycznia 1998 r. ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) ani przepisy kolejnych rozporządzeń w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, początkowo nie przewidywały instytucji czasowego wycofania pojazdu z ruchu. Taka możliwość została ponownie wprowadzona mocą wspomnianej wcześniej ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, którą dodano obowiązujący od dnia 1 stycznia 2005 r. art. 78 a Prawa o ruchu drogowym, według którego czasowego wycofania pojazdu z ruchu dokonuje starosta wydając decyzję o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Z wprowadzeniem tej możliwości skorelowana została zmiana u.p.o.l., do której to ustawy wprowadzony został wymieniony wcześniej przepis art. 9 ust. 4a oraz zmieniony został przepis art. 9 ust. 5 przez dodanie, że obowiązek podatkowy wygasa także w razie wydania decyzji organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, a nie tylko w razie wyrejestrowania środka transportowego (co do powiązania tych regulacji zob. uzasadnienie rządowego projekt ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – druk nr 2580, IV kadencja Sejmu, http://orka.sejm.gov.pl/proc4.nsf/opisy/2580.htm).

Należy zatem stwierdzić, że inaczej niż przyjął to organ podatkowy, obowiązek podatkowy skarżącego w podatku od środków transportowych w rozpoznawanej sprawie nie powstał na nowo z dniem 1 sierpnia 1992 r., lecz trwa nieprzerwanie od momentu pierwotnego powstania obowiązku podatkowego obciążającego skarżącego (podatek od środków transportowych obowiązuje od roku podatkowego 1991 – zgodnie z art. 23 u.p.o.l., a wcześniej obowiązywał podatek drogowy). Czasowe wycofanie pojazdu z ruchu w dniu 31 lipca 1991 r. nie zwalniało skarżącego od obowiązku podatkowego. Dla sytuacji prawnej skarżącego nie ma żadnego znaczenia ani przewidziane w art. 9 ust. 5 u.p.o.l. od dnia 1 stycznia 2005 r. wygaśnięcie obowiązku podatkowego na skutek wydania decyzji organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, ani przewidziane w art. 9 ust. 4a u.p.o.l. powstanie obowiązku podatkowego po upływie okresu, na jaki została wydana decyzja o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Zarówno wygaśnięcie, jak i powstanie obowiązku podatkowego związane z jest z wprowadzoną ponownie od dnia 1 stycznia 2005 r. instytucją czasowego wycofania pojazdu z ruchu i ma ścisły związek z decyzją organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Wydanie takiej decyzji możliwe było dopiero od dnia 1 stycznia 2005 r. po ponownym wprowadzeniu, tym razem mocą ustawy omawianej instytucji. Wygaśnięcie i powstanie obowiązku podatkowego nie ma natomiast związku z wycofaniem pojazdu z ruchu i upływem okresu tego wycofania na podstawie mających zastosowanie w sytuacji skarżącego, obowiązujących przed dniem 1 stycznia 1998 r. przepisów rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 29 grudnia 1983 r. w sprawie rejestracji, ewidencji i oznaczania pojazdów.

Spór w niniejszej sprawie wymaga rozstrzygnięcia zagadnienia, czy środek transportowy zarejestrowany na skarżącego podlega podatkowi od środków transportowych, mimo że skarżący nie posiada pojazdu, bowiem pojazd ten nie istnieje po zezłomowaniu.

Ze stanowiska skarżącego wynika, że twierdzenie o wygaśnięciu obowiązku podatkowego wywodzi z utraty przez niego atrybutu właściciela środka transportowego, bowiem pojazd nie istnieje – a także z samego nieistnienia przedmiotu opodatkowania.

Zdaniem organów podatkowych, decydująca jest okoliczność, że pojazd nie został wyrejestrowany i skarżący nadal, według ewidencji Wydziału Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego w Ś., wykazywany jest jako właściciel zarejestrowanego środka transportowego.

Należy w związku z tym stwierdzić, że art. 8 u.p.o.l. określa zakres przedmiotowy podatku od środków transportowych, wymieniając w zamkniętym katalogu poszczególne kategorie środków transportowych. Natomiast art. 9 ust. 1 ustawy wskazuje, że obowiązek podatkowy w zakresie tego podatku ciąży zasadniczo na właścicielach środków transportowych. Przepisy te jednak nie rozstrzygają kiedy wygasa obowiązek podatkowy, którym objęty został konkretny środek transportowy mieszczący się w katalogu pojazdów wymienionych w art. 8 ustawy, należący do właściciela środka transportowego. W tym zakresie rozstrzygająca jest treść art. 9 ust. 3 i 5 u.p.o.l. Obowiązek podatkowy obciążający właściciela pojazdu wygasa jedynie na skutek zaistnienia trzech okoliczności. Po pierwsze - w razie zbycia pojazdu, bowiem stosownie do art. 9 ust. 3 u.p.o.l., w przypadku zmiany właściciela zarejestrowanego środka transportowego obowiązek podatkowy ciąży na poprzednim właścicielu jedynie do końca miesiąca, w którym nastąpiło przeniesienie prawa własności. W tym przypadku z wygaśnięciem obowiązku podatkowego poprzedniego właściciela powiązane jest powstanie obowiązku podatkowego obciążającego nabywcę środka transportowego – zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.o.l. Po drugie i trzecie – obowiązek podatkowy wygasa na skutek wyrejestrowania pojazdu lub czasowego wycofania pojazdu z ruchu, bowiem zgodnie z art. 9 ust. 5 u.p.o.l. obowiązek podatkowy wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu.

W rozpoznawanej sprawie jest oczywiste, że skarżący na nikogo nie przeniósł prawa własności środka transportowego z skutkiem wygaśnięcia swojego obowiązku podatkowego i obciążenia tym obowiązkiem nabywcy, skoro wyzbył się jedynie posiadania pojazdu z przeznaczeniem go na zezłomowanie. Nie wydano też decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Jak wcześniej wyjaśniono, taka decyzja mogła być wydana dopiero od 1 stycznia 2005 r. Skarżący nie twierdził, że po tym dniu pojazd był czasowo wycofany z ruchu. Nie doszło także do wyrejestrowania pojazdu. Okoliczności te są przesądzające dla stwierdzenia, że obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych nadal obciąża skarżącego.

Opisane wyżej ukształtowanie przez ustawodawcę wygaśnięcia obowiązku podatkowego w zakresie podatku od środków transportowych sprawia, że niekiedy obowiązek ten obciąża podatnika, mimo że środek transportowy już nie istnieje na skutek zniszczenia (np. zezłomowania) i mimo, że właściciel środka transportowego utracił atrybut właściciela w rozumieniu przepisów prawa rzeczowego, na skutek nie istnienia przedmiotu własności. Przepisy art. 8 i art. 9 ust 1 u.p.o.l. nie mogą być odczytywane jako derogujące treść art. 9 ust. 5 u.p.o.l. w razie jeżeli środek transportu przestaje istnieć, a właściciel pojazdu zaniedba jego wyrejestrowania. Tym bardziej, że znaczenie tych przepisów może być – jak wcześniej wspomniano – odczytane tylko jako określające zakres przedmiotowy podatku od środków transportowych (art. 8 u.p.o.l.) oraz wskazujące na kim ciąży obowiązek podatkowy w zakresie tego podatku (art. 9 ust. 1 u.p.o.l.). W takim przypadku nie ma kolizji między tymi przepisami oraz art. 9 ust. 3 i 5 u.p.o.l., rozstrzygającymi kiedy wygasa obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że w przypadku właściciela środka transportowego, oprócz przeniesienia własności środka transportowego i czasowego wycofania pojazdu z ruchu, tylko wyrejestrowanie pojazdu prowadzi do wygaśnięcia obowiązku podatkowego. Obowiązek podatkowy nie wygasa w przypadku złego stanu technicznego pojazdu, faktycznego braku możliwości korzystania z posiadanego środka transportu, fizycznej likwidacji poprzez jego rozmontowanie, pocięcie i sprzedaż na złom, utylizacji pojazdu (wykorzystanie odpadów jako surowców wtórnych do dalszego przerobu), wywozu z kraju, czy też jego kradzieży. Konieczność opłacania podatku od środków transportowych nie jest bowiem uzależniona od użytkowania pojazdu ani od jego fizycznego posiadania, Jeżeli właściciel nie złoży stosownego wniosku, a starosta nie wyda decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu, obowiązek podatkowy dalej istnieje (np. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2008 r. w sprawie II FSK 520/07, publ. SIP Lex nr 534644, wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2011 r. w sprawie II FSK 1161/10, publ. SIP Lex nr 1089034, wyrok NSA z dnia 25 maja 2011 r. w sprawie II FSK 108/10, publ. SIP Lex nr 818674, wyrok NSA z dnia 27 maja 2011 r. w sprawie II FSK 129/10, publ.SIP Lex nr 1164140, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 8 stycznia 2008 r. w sprawie I SA/Wr 1822/06, pub.SIP Lex nr 492023, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21 sierpnia 2012 r. w sprawie I SA/Bd 615/12, publ. SIP Lex nr 1219566).

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela przytoczone wyżej poglądy, a w szczególności, że sama fizyczna likwidacja pojazdu, poprzez jego zezłomowanie, nie powoduje wygaśnięcia obowiązku zapłaty podatku od środków transportowych. Należy podkreślić, że dopiero wydanie przez właściwego starostę decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu spowoduje, że z końcem miesiąca, w którym dokonano wyrejestrowania pojazdu, nastąpi wygaśnięcie obowiązku podatkowego. Dopóki właściciel nie złoży wniosku o wyrejestrowanie pojazdu i - w konsekwencji - nie zostanie wydana decyzja o jego wyrejestrowaniu, dopóty ciążyć będzie na właścicielu obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 8 kwietnia 2004 r. w sprawie I SA/Po 1911/02, wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 grudnia 2004 r. w sprawie III SA/Wa 332/04, wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006 r. w sprawie II FSK 330/05 - dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).

W takiej sytuacji, w rozpoznawanej sprawie bez znaczenia jest, że skarżący od wielu lat nie posiada pojazdu, którego wyzbył się z przeznaczeniem na zezłomowanie. Skoro pojazd nie został wyrejestrowany, obciąża skarżącego obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych.

Dodać należy, że bezzasadne jest zawarte w skardze stwierdzenie podatnika, że opodatkowanego samochodu nie można wyrejestrować, a przyjęcie stanowiska organu oznaczałoby nałożenie na skarżącego nieograniczonego w czasie obowiązku uiszczania podatku, wyłącznie w oparciu o dane z ewidencji pojazdów. Wprawdzie skarżący nie jest w stanie doprowadzić do wyrejestrowania pojazdu na podstawie art.79 ust. 1 pkt 1 i 6 Prawa o ruchu drogowym, ze względu na brak odpowiednich zaświadczeń o demontażu pojazdu lub o przyjęciu niekompletnego pojazdu. Jednak skarżący może wystąpić do właściwego organu rejestrującego w celu wyrejestrowania pojazdu, dokumentując trwałą i zupełną utratę posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności, co umożliwia art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W takim przypadku dodatkowym warunkiem wyrejestrowania pojazdu jest wniesienie przez właściciela pojazdu opłaty na rzecz gminy na realizację zadań związanych z utrzymaniem czystości i porządku w gminach (art.79 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym).

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności oraz stwierdzając brak podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.