Postanowienie NSA, sygn. akt I OW 175/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Wskazano organ właściwy do rozpoznania sprawy

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rajewska (spr.) Sędziowie sędzia NSA Marek Stojanowski sędzia del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant asystent sędziego Katarzyna Myślińska po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2012r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w L. o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Naczelnikiem Pierwszego Urzędu Skarbowego w L. a Starostą Powiatu Ś. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku R. S. w sprawie zwrotu wydatków i wynagrodzenia za usunięcie z drogi oraz dozór pojazdu marki Łada nr rej. [...] postanawia: wskazać Starostę Powiatu Ś. jako organ właściwy do rozpoznania wniosku


UZASADNIENIE

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w L., powołując się na art. 4 i art. 15 § 1 pkt. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – dalej powoływana jako P.p.s.a.), wniósł o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego zaistniałego pomiędzy Naczelnikiem Pierwszego Urzędu Skarbowego w L. a Starostą Powiatu Ś. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku R. S. w sprawie zwrotu wydatków i wynagrodzenia za usunięcie z drogi pojazdu marki Łada nr rej. [...] oraz za dozór w okresie od daty usunięcia do daty odbioru pojazdu z parkingu.

W uzasadnieniu wniosku Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w L. wskazał, że stosownie do art. 130 a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 Prawo o ruchu drogowym -w wersji obowiązującej od dnia 12 czerwca 2009 r.- pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 oraz ust. 2 i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Zgodnie z przepisami § 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz.U. z 2007 r, Nr 1191, poz.1377) w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w art. 130 a ust. 10 ustawy, jednostka prowadząca parking strzeżony, powiadamia o tym -nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu- właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. Podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w ust. 2, przesyła niezwłocznie do właściwego urzędu skarbowego kopię powiadomienia, o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 2 wraz z potwierdzeniem jego doręczenia. Zgodnie z przepisem § 8 ust. 1 o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa orzeka naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego.

W przedmiotowej sprawie samochód marki Łada nr rej. [...] został odholowany z drogi w dniu 21 grudnia 2009 r., czyli w chwili, gdy art. 130 a ustawy nie utracił jeszcze mocy obowiązującej (12 czerwca 2009 r.). Jednostka prowadząca parking dopełniła obowiązku wynikającego z § 7 ust. 2 wyżej wymienionego rozporządzenia o powiadomieniu właściwego urzędu skarbowego o upływie terminu do odbioru pojazdu. Natomiast podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, nie przesłał powiadomienia, o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt. 2 wraz z potwierdzeniem odbioru, tym samym nie wywiązywał się z obowiązku wynikającego z § 7 ust. 3 rozporządzenia. W tym stanie faktycznym i prawnym Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w L. nie mógł wydać decyzji o przejęciu przedmiotowego pojazdu na rzecz Skarbu Państwa.

Uchylony art. 130 a ust. 10 został na nowo uregulowany w dniu 4 września 2010 r., na podstawie którego starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach określonych w ust. 1 i ust. 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu. Biorąc jednak pod uwagę, że pojazd został usunięty przed dniem wejścia w życie powyższej zmiany, zastosowanie będzie miał art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, zgodnie z którym w przypadkach, w których termin określony w art. 130 a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, upłynął przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i nie zostało wszczęte postępowanie w sprawie przejęcia własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, przepis art. 11 stosuje się odpowiednio, a zatem przepadek pojazdów orzeka się na rzecz powiatu.

Skoro Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w L. nie prowadził postępowania w sprawie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa pojazdu marki Łada nr rej. [...], a wniosek R. S. dotyczący zwrotu wydatków i wynagrodzenia za usunięcie z drogi oraz dozór tego samochodu został złożony do Starosty Powiatu Ś. w dniu 13 sierpnia 2012 r., czyli w okresie obowiązywania art. 130 ust. 10 h Prawa o ruchu drogowym, to organem właściwym do załatwienia tego rodzaju wniosku jest starosta.

W odpowiedzi na powyższy wniosek Starosta Ś. domagał się wskazania Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w L. jako organu właściwego do rozpoznania sprawy. Stwierdził, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w dniu 27 sierpnia 2009 r. został zawiadomiony o przechowywaniu pojazdu. Zobowiązany był zatem wszcząć wówczas postępowanie oraz orzec o przejęciu pojazdu na rzecz skarbu Państwa. Na skutek zaniedbania organu koszty przechowywania samochodu wzrosły z kilkuset do kilkudziesięciu tysięcy złotych.

Starosta podniósł ponadto, że art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi kto ponosi koszty przechowywania pojazdów, powstałe w sytuacji, gdy okres 6 miesięcy upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie powołanej ustawy, ale nie wskazuje, kto w imieniu Skarbu Państwa ma ponosić te koszty. Żaden inny przepis również nie stanowi, kto ponosi koszty przechowywania samochodów, które z mocy prawa miały przejść na rzecz Skarbu Państwa, ale nie doszło do faktycznego ich przejęcia na skutek niewykonania prawa przez Naczelników Urzędów Skarbowych.

W tej sytuacji skoro żaden przepis nie wskazuje starosty jako organu właściwego do ponoszenia omawianych kosztów, to organ ten nie może być uznany za właściwy do orzekania o takich kosztach. Skutki finansowe zaniedbań popełnionych przez inny organ nie mogą bowiem obciążać starosty.

Nie ma więc żadnych podstaw prawnych, aby Starosta Ś. było organem właściwym do rozpatrzenia wniosku R. S. i aby Powiat Ś. ponosił z tego tytułu znaczne wydatki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne rozpoznają – na podstawie art. 4 P.p.s.a. – spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami jednostek samorządu terytorialnego a organami administracji rządowej. Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 P.p.s.a. sprawy te rozpoznaje Naczelny Sąd Administracyjny, a do ich rozstrzygania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym.

Przez spór kompetencyjny, w znaczeniu przewidzianym w art. 4 P.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej uważają się za właściwe w sprawie (spór pozytywny) lub też każdy z organów uważa się za niewłaściwy do jej załatwienia (spór negatywny).

W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia ze sporem negatywnym, który powstał pomiędzy Naczelnikiem Pierwszego Urzędu Skarbowego w L. a Starostą Powiatu Ś., albowiem żaden z organów nie uważa się za właściwy do załatwienia wniosku R. S. o zwrot wydatków i wynagrodzenia za usunięcie z drogi pojazdu oraz jego dozór.

Stosownie do treści art. 130 a ust. 10 h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10 d i 10 i cytowanej ustawy. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Przepis ten został dodany przez art. 1 pkt. 10 lit. k ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 152, poz. 1018), zmieniającej z dniem 4 września 2010 r. ustawę Prawo o ruchu drogowym. W tej ostatnio powoływanej ustawie zmieniającej zamieszczone zostały również regulacje międzyczasowe. Nowela ta w art. 13 rozstrzygnęła o kosztach przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130 a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu dotychczasowym. Podkreślić przy tym należy, że rozstrzygając o kosztach, ustawodawca wskazał ogólnie na Skarb Państwa, bez wskazania statio fisci. Jednocześnie jednak nie rozstrzygnięto w sposób odmienny, niż wskazany w znowelizowanym przepisie art. 130 a ust. 10 h ustawy Prawo o ruchu drogowym, o organie orzekającym w tego rodzaju przypadkach. Zgodnie z tym przepisem decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta (zdanie drugie powyższego przepisu). Taki też pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny między innymi w postanowieniach z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt I OW 95/12, z dnia 13 lipca 2012 r., sygn. akt I OW 93/12, który to pogląd Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela.

Uwzględniając powyższe regulacje stwierdzić należy, że organem właściwym w rozpoznawanej sprawie jest Starosta Powiatu Ś. Wniosek o zwrotu wydatków i wynagrodzenia za usunięcie z drogi pojazdu oraz za jego dozór sporządzony został złożony w dniu 13 sierpnia 2012 r. (data wpływu do Starostwa Powiatowego w Ś.). Oznacza to, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte po nowelizacji art. 130 a ustawy Prawo o ruchu drogowym i dodaniu do niego ust. 10 h w obowiązującym nadal brzmieniu. Ten zaś przepis wprost wskazuje starostę jako organ właściwy do załatwienia tego rodzaju wniosków.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił natomiast wniosku Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w L. o zwrot kosztów postępowania. W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje bowiem zasada, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej, o czym stanowi art. 199 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 200, 201, 203 i 204 tej ustawy i tylko w tych przypadkach sąd może orzekać o zwrocie kosztów postępowania między stronami, co wynika z art. 209 ustawy. Żaden ze wskazanych przepisów nie przewiduje możliwości zwrotu kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym z wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego poniesionych przez organ biorący udział w tym postępowaniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OW 94/08 LEX nr 575377).