Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA 2855/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka (spr.), Sędzia NSA Jan Rudowski, Asesor sądowy WSA Sylwester Golec, Protokolant Aneta Witkowska, po rozpoznaniu w dniu 03.06.2004 r. sprawy ze skargi Biura [...] C. Sp. z o.o. w W. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2002 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt.2 lit. a., art. 21 § 1 i 3, art. 51 § 1, art. 53 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa [Dz.U. Nr 137 poz.926 ze zm.), art. 2 ust. 1, art. 4 pkt 1 i 2, art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 08.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) Izba skarbowa w W. uchyliła decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...].08.2002 r. nr [...] w części określającej: wysokość zobowiązania podatkowego, zaległości podatkowej, odsetek za zwłokę oraz dodatkowe zobowiązanie podatkowe za: luty, marzec, kwiecień, październik i listopad 1997 r. Biura [...] "C." Sp. z o.o. i określiła wysokość tych należności oraz utrzymała tą decyzję w mocy w części określającej: wysokość zobowiązania podatkowego, zaległości podatkowej, odsetek za zwłokę oraz wysokość dodatkowego zobowiązania podatkowego za: styczeń, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, grudzień 1997 r.

W odwołaniu od decyzji Inspektora podatnik zarzuca niewłaściwą interpretację opinii klasyfikacyjnej Urzędu Statystycznego w W. - nr [...] z dnia [...].10.1999 r., naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, nieścisłości w kwalifikacji dokumentów finansowych i pomyłki rachunkowe w obliczeniach na niekorzyść Strony, co spowodowało określenie zobowiązania podatkowego, zaległości podatkowej i odsetek od tej zaległości, a także ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego w zawyżonych kwotach.

Podnosi, że według tej klasyfikacji usługi wykonywane na stałe zlecenie towarzystw ubezpieczeniowych, mieszczą się pod symbolem PKWiU 67.20.10 "usługi związane z ubezpieczeniami i funduszami emerytalno -rentowymi", w związku z tym korzystają ze zwolnienia od podatku VAT i właśnie taki charakter mają usługi świadczone przez Spółkę, co wskazuje, że Spółka prawidłowo zakwalifikowała je do KWiU 67.20.10. jako czynności zwolnione od podatku od towarów i usług. W tym zakresie powołał się na umowę z dnia 10.04.1995 r. zawartą przez działającą w imieniu francuskich towarzystw ubezpieczeniowych Organizację Na Rzecz Poszukiwania i Odzyskiwania Ubezpieczonych Pojazdów A. i działającą w imieniu C. Sp. z o.o., firmę C. S.A. Umowa ta, według Spółki, zawiera stałe zlecenie towarzystw ubezpieczeniowych zrzeszonych w organizacji A. na wykonywanie usług. W związku z tym, zdaniem pełnomocnika, zostały spełnione wszystkie przesłanki do uzyskania zwolnienia przedmiotowego w podatku od towarów i usług.

Natomiast zdaniem Inspektora stronami w/w umowy były A. oraz C., zatem C. Sp. z o.o. nie posiadała bezpośredniej umowy z organizacją A., a czynności poszukiwania i identyfikacji skradzionych pojazdów były wykonywane na zlecenie C. S.A. w P.

W odwołaniu podniesiono również zarzut, że inspektor naruszył art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym gdyż kwoty wymienione w decyzji, stanowią wyłącznie zwrot poniesionych przez Spółkę kosztów poszczególnych operacji, które oznaczone były w dokumentacji jako zwrot kosztów dokumentowane dowodami ich poniesienia i zwracane przez organizację A. w kwocie nominalnej. Nie stanowiły one sprzedaży usług, a więc i obrotu w rozumieniu art. 15 ust. 1 cyt. ustawy.

Izba Skarbowa w W. rozpoznając odwołanie stwierdziła, czynności wykonywane przez Spółkę "C." polegały na:

- poszukiwaniu i identyfikacji skradzionych pojazdów oraz ich prawnemu

odzyskiwaniu,

-odsyłaniu do kraju pochodzenia odzyskanych pojazdów,

- pośrednictwie w sprzedaży na miejscu (na terenie Polski) odzyskanych pojazdów.

Czynności wykonywane były na rzecz organizacji Ubezpieczycieli Francuskich na Rzecz Identyfikacji, Poszukiwania i Odzyskania Ubezpieczonych Pojazdów (A.) z siedzibą w P. i Towarzystwem Międzynarodowych Szkód Ubezpieczeniowych C. z siedzibą także w P.

Wskazała, że ustalenie skutków prawno-podatkowych spornych czynności wykonywanych przez Stronę zależy wprost od odpowiedniego zaklasyfikowania tych czynności do odpowiedniej grupy usług, powołując się na art. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym zgodnie z którym ustawodawca posługując się pojęciem "towar" lub "usługa" i wymieniając czynności podlegające VAT nakazuje odnieść te pojęcia do odpowiednich klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce państwowej (art. 4 pkt 1 i 2 ustawy).

Stwierdziła, że zgodnie z powołaną opinią Urzędu Statystycznego usługi obejmujące czynności wykonywane przez Spółkę nie na stałe zlecenie towarzystwa ubezpieczeniowego mieszczą się pod symbolem KWiU 74.60.11 "Usługi detektywistyczne". Jednocześnie opinia klasyfikacyjna stwierdzała, że czynność sprzedaży odzyskanych pojazdów nie na stałe zlecenie towarzystw ubezpieczeniowych należy zaklasyfikować do grupy usług opatrzonych symbolem KWiU 50.10.30 "usługi pośrednictwa w sprzedaży pojazdów mechanicznych".

Z powyższego wynika, że czynności te mogą być zakwalifikowane w pozycji KWiU 67.20.10 i co za tym idzie skorzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług po spełnieniu obu warunków - muszą być wykonywane na stałe zlecenie, jak i na rzecz towarzystw ubezpieczeniowych.

Izba zauważa, iż wskazana umowa z dnia 10.04.1995 r. została na podstawie zawartej umowy postanowiono, że C. zobowiązuje się do prowadzenia poszukiwań i identyfikacji, odzyskiwania, sprzedaży lub odprowadzania do kraju pochodzenia skradzionych pojazdów, jak również do wszelkich czynności w interesie A. i jej członków na terytorium Polski, za pośrednictwem swej filii C.

W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz z treści umowy z dnia 10.04.1995 r. zawartej pomiędzy Organizacją Ubezpieczycieli Francuskich na rzecz Identyfikacji, Poszukiwania i Odzyskiwania Ubezpieczonych Pojazdów A. z siedzibą pod adresem : [...] P. a Towarzystwem Międzynarodowych Szkód Ubezpieczeniowych C. z siedzibą pod adresem [...] P. wynika natomiast, że "C." Sp. z o.o. nie posiadała bezpośredniej umowy z organizacją A. Wskazana bowiem umowa zawarta została przez C. S.A. w P., a wykonywane przez "C." sporne czynności poszukiwania i identyfikacji skradzionych pojazdów wykonywane były na zlecenie C. S.A. w P., która zawierała umowy w imieniu wszystkich biur sieci C.

Podkreśliła, iż Organizacja Ubezpieczycieli Francuskich A. jest ciałem utworzonym przez francuskich Ubezpieczycieli w celu zwalczania skutków kradzieży ubezpieczonych pojazdów oraz oszustw gospodarczych i organizacja ta nie jest towarzystwem ubezpieczeniowym. Skoro wykonywane przez Spółkę "C." Sp. z o.o. w okresie styczeń - grudzień 1997 r. sporne czynności nie były wykonywane na stałe zlecenie towarzystw ubezpieczeniowych, to przedmiotowe usługi nie mogą być sklasyfikowane do odpowiedniej grupy KWiU 67.20.10 i w konsekwencji nie mogą korzystać ze zwolnienia przedmiotowego VAT na podstawie art. art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT.

Izba Skarbowa podkreśla, iż nie można zgodzić się także ze stanowiskiem pełnomocnika, iż kwoty zawarte na fakturach wystawionych na rzecz A., stanowią jedynie zwrot kosztów poniesionych podczas odzysku pojazdów, nie stanowią obrotu i nie powinny być obciążone podatkiem VAT.

Podkreśliła, że art. 15 ust. 1 ustawy o VAT stanowi, iż podstawą opodatkowania jest obrót. Obrotem jest natomiast kwota należna z tytułu sprzedaży towarów i usług, pomniejszona o kwotę należnego podatku.

Jeżeli na podstawie zawartej umowy z dnia 10.04.1995 r. usługobiorcy spornych czynności przysługuje zwrot określonych wydatków oraz wypłata stosownego honorarium, to za kwotę należną z tytułu świadczenia usługi o, której mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, uznać należy wszystkie należności wynikające z tej umowy.

Przedmiotowe faktury zawierają wyszczególnienie kolejnych czynności wykonywanych na rzecz A. w ramach świadczenia usługi odzyskiwania skradzionych pojazdów tj. koszty identyfikacji, tłumaczenia, transportu, opłaty bankowe i.t.p., lecz niedopuszczalne jest potraktowanie każdej z tych czynności jako odrębnej usługi, odmiennie klasyfikowanej i opodatkowanej. Strona przy wystawianiu w/w faktur również nie potraktowała kosztów bankowych jako oddzielnie klasyfikowanych usług bankowych, zastosowała natomiast jednolitą klasyfikację do całości usługi "usługi związane z ubezpieczeniami".

W odwołaniu zarzucono także błędne zaliczenie do podstawy naliczania podatku kwoty 120.439,49 zł. wynikającej z faktury nr [...], dotyczącej zwrotu rocznych kosztów działania dwóch pracowników na terenie Polski, poniesionych zgodnie z zawartą z A. umową.

Zdaniem Izby, stanowisko pełnomocnika Strony nie znajduje w tej kwestii uzasadnienia. Faktura ta została wystawiona w związku z wykonywanymi usługami odzysku pojazdów na rzecz A. Podobnie jak w przypadku w/w kosztów bankowych należy uznać, iż skoro usługodawcy spornych czynności przysługuje zwrot określonych wydatków oraz wypłata stosownego honorarium, to za kwotę należną z tytułu świadczenia usługi, o której mowa w art. 15 ust. 1 cyt. ustawy, należy uznać wszystkie należności przysługujące za wykonaną usługę, natomiast sposób fakturowania, w tym wypadku jednorazowo na koniec roku, nie może mieć wpływu na ustalenie podstawy opodatkowania.

Za nieuzasadniony uznała zarzut, iż inspektor w decyzji dowolnie przyjął kwoty z rachunków wystawionych przez Spółkę, podkreślając , iż ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika, ze każdą fakturę C. na rzecz A. wystawiano zarówno w walucie francuskiej jak i polskiej. Na fakturach umieszczano dekrety ołówkiem lub długopisem, zgodnie z którymi poszczególne faktury ujmowano w księgach rachunkowych .W decyzji zostały przyjęte wartości faktur w PLN z dekretów na fakturach, a w przypadku gdy dekretów nie odnaleziono, kwoty PLN z faktur. Ponadto stwierdziła, że Strona miała możliwość na każdym wcześniejszym etapie postępowania, a w szczególności w czasie postępowania kontrolnego, skorygowania ewentualnych nieścisłości w kwotach z kontrolowanych faktur.

W związku natomiast z zarzutami błędnego zaliczenia do podstawy opodatkowania naliczania podatku Izba Skarbowa dokonała stosownych korekt w obliczeniu należności.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Izby Skarbowej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z powodu naruszenia przepisów prawa materialnego :art. 7 ust.l pkt 2 i art. 15 ust.l ustawy o podatku od towarów i usług...podtrzymując zarzuty podniesione w postępowaniu odwoławczym .

W piśmie procesowym z dnia 5 września 2003r. Skarżąca w wniosła o uzupełnienie materiałów o dodatkowy dokument jak również o uwzględnienie dodatkowych zarzutów dotyczących zaskarżonej decyzji, a mianowicie naruszenia art.l20,art.l22,art.l24,art. 180 § l, art. 191 Ordynacji podatkowej oraz art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Zdaniem Skarżącej w sprawie nie zebrano kompletnego materiału dowodowego, a sprawę załatwiono w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny. W sprawie pominięto jako dowód umowę założycielską "[...] C." z dnia 25 lutego 1995r. ,dokumentu ,który w sposób nie budzący wątpliwości kreuje Skarżącą jako podmiot prowadzący działalność w dziedzinie ubezpieczeń. Izba Skarbowa bazuje na braku statusu ubezpieczyciela przez C., pomijając że Skarżąca świadczy usługi pomocnicze w stosunku do ubezpieczeń i funduszy emerytalnych, stanowiących

szeroki katalog usług w dziedzinie ubezpieczeń. Przy kolejnym piśmie procesowym z dnia 29.03.2004r. Skarżąca przesyła opinię Urzędu Statystycznego w L. z dnia 17.02.2004r.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie ,podtrzymując zajęte stanowisko. Odnosząc się natomiast do treści pisma procesowego z dnia 29.03.2004r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. wyjaśnił, że zaklasyfikowanie czynności wykonywanych przez Spółkę do właściwej kategorii usług było przedmiotem dwukrotnej opinii Głównego Urzędu Statystycznego z dnia – [...] maja 1995 r. (na żądanie spółki) oraz z dnia [...] października 1999 r. (w toku postępowania na żądanie Izby Skarbowej). Z opinii tych wynika, iż czynności wykonywane przez spółkę mogły być klasyfikowane symbolu PKWiU 67. 20. 10 - usługi związane z ubezpieczeniami i funduszami "emerytalno - rentowymi" pod warunkiem ich wykonywania na stałe zlecenie towarzystw ubezpieczeniowych. W innym przypadku powinny być klasyfikowane jako "usługi detektywistyczne" opodatkowane podatkiem od towarów i usług.

W przedmiotowej kwestii wypowiedział się także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10. 12. 2003 r. (sygn. akt III SA 3483/01).

Przedstawiona przez Skarżącą klasyfikacja dokonana przez Urząd Statystyczny w L. udzielona została na podstawie przedstawionego przez Spółkę opisu świadczonych usług. W zapytaniu do urzędu statystycznego Spółka scharakteryzowała świadczone usługi w sposób nierzetelny i nie do końca zgodny ze stanem faktycznym, wskazała m.in., iż przedmiotowe usługi wykonuje w ramach umów o współpracę z określonymi towarzystwami ubezpieczeniowymi, wykonuje je na rzecz i w imieniu określonego towarzystwa ubezpieczeniowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona.

W ocenie Sądu, nie zasługują zarzuty podniesione w skardze zarzuty. Kwestia czy usługa świadczona przez skarżącą spółkę, a polegająca na poszukiwaniu i identyfikacji skradzionych pojazdów oraz ich prawnym odzyskiwaniu, odsyłaniu do kraju pochodzenia odzyskanych pojazdów, pośredniczenia w sprzedaży na miejscu (na terenie Polski) odzyskanych pojazdów, jest usługą zwolnioną od podatku od towarów i usług (VAT), czy też jest usługą zwolnieniem tym nie objętą, była przedmiotem szczegółowego badania przez organy podatkowe obu instancji. Sąd uznał za uprawnione stanowisko zajęte przez organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym od podatku od towarów i usług (VAT) zwolnione zostało świadczenie usług wymienionych w załączniku nr 2 do w/w ustawy zawierającym katalog tych usług, których określenia dokonano z odesłaniem do klasyfikacji usług wydanych na podstawie przepisów o statystyce państwowej. Zwalniając niektóre usług od podatku VAT ustawodawca podatkowy nie określił zatem wprost w ustawie zakresu przedmiotowego tego zwolnienia lecz odesłał do klasyfikacji usług, będącej zbiorem tzw. norm technicznych stanowiących usystematyzowany wykaz czynności świadczonych przez jednostki gospodarki narodowej na rzecz innych jednostek tej gospodarki oraz na rzecz ludności (gospodarstw domowych) mających na celu zapewnienie jednolitości grupowania czynności usługowych w różnych badaniach i opracowaniach statystycznych dotyczących usług i opierających swą budowę na kryterium przedmiotu, w myśl którego to kryterium o zaliczaniu usług do określonej grupy klasyfikacyjnej decydować powinien jej charakter. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że normami prawnymi w ścisłym tego słowa znaczeniu, zawarte w klasyfikacji usług normy techniczne stały się swoistymi normami podatkowymi w zakresie podatku od towarów i usług nie tylko wskutek postanowień cytowanego art. 7 ust. 1 pkt 2, ale także na skutek postanowień art. 4 pkt 2, art. 18 ust. 2 czy też art. 54 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, a także na skutek postanowień załączników nr 2,3,4,5 tejże ustawy. /Szerzej na ten temat wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 3 kwietnia 2001 r. K 32/99 publ. OTK 2001/3/53 - stwierdzając dopuszczalność na podstawie art. 217 Konstytucji stosowania klasyfikacji statystycznych dla celów określenia przedmiotu opodatkowania w podatku VAT./

Obowiązująca w dniu wejścia w życie ustawy o podatku od towarów i usług Klasyfikacja Usług (KU) zastąpiona została z dniem 1 lipca 1994 r. Klasyfikacją Wyrobów i Usług wprowadzoną zarządzeniem nr 47 Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 29 lutego 1993 r., a od 1 lipca 1997 r. Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług /PKWiU/ wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. i stosowaną do 30 czerwca 1999 r. równolegle z systematycznym wykazem wyrobów (SWW) oraz Klasyfikacją Wyrobów i Usług (KWiU).

W okresie, który dotyczy rozpoznawanej sprawy obowiązywał oparty o treść art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy załącznik nr 2, w którym w poz. 13 zwolniono od podatku usługi pośrednictwa finansowego (Sekcja J 65-67) z wyłączeniem m.in. pośrednictwa w zakresie ubezpieczeń. Zgodnie z obowiązującą w tym czasie klasyfikacją (KWiU) zarządzenie nr 47 Prezesa GUS z dnia 29 grudnia 1993 r. zwolnieniem tym objęte zostały usługi ubezpieczeniowe dział 66 w tym usługi ubezpieczeniowe inne niż ubezpieczenia na życie (klasa 66.03) oraz usługi pomocnicze w stosunku do tych usług (dział 67 - grupa 67.2, klasa 67.20). Z kolei warunki i zasady podejmowania i prowadzenia działalności w zakresie ubezpieczeń majątkowych i osobowych regulowały przepisy ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz.U.Nr 59, poz. 344 ze zm.).

Skarżąca Spółka nie prowadziła działalności ubezpieczeniowej określonej w tej ustawie, a jedynie wykonywała niektóre czynności, które klasyfikowała jako czynności pomocnicze w stosunku do usług ubezpieczeniowych (67.20 KWiU).

W świetle regulacji zawartych w ustawie o podatku od towarów i usług obowiązek prawidłowego zaklasyfikowania wykonanej usługi do określonego grupowania Klasyfikacji Wyrobów i Usług (KWiU) spoczywał na wykonawcy usługi, na którym też ciąży obowiązek wskazania w wystawionej przez siebie fakturze VAT symbolu usługi określonej w tej klasyfikacji w przypadku sprzedaży w kraju usługi zwolnionej od podatku lub opodatkowanej stawka preferencyjną - § 20 ust. 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 grudnia 1994 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U.Nr 133, poz. 688 ze zm.) według stanu obowiązującego w 1995 r.

Zaklasyfikowanie czynności wykonywanych przez Spółkę do właściwej kategorii usług było przedmiotem opinii Głównego Urzędu Statystycznego na żądanie spółki oraz z dnia [...] października 1999 r. w toku postępowania podatkowego, na żądanie Izby Skarbowej.

Z opinii tych wynika, iż czynności wykonywane przez Spółkę mogły być klasyfikowane do symbolu PKWiU 67.20.10 - usługi związane z ubezpieczeniami i funduszami emerytalno-rentowymi pod warunkiem ich wykonywania na stałe zlecenie towarzystw ubezpieczeniowych. W innym przypadku powinny być klasyfikowane do symbolu 74.60.11 "usługi detektywistyczne" opodatkowane podatkiem od towarów i usług.

W tej sytuacji trafnie organ odwoławczy zmierzał do ustalenia czy świadczone przez skarżącą Spółkę usługi były wykonywane na podstawie stałego zlecenia towarzystwa ubezpieczeniowego.

W oparciu o przedstawione umowy, a w szczególności umowę z dnia 10 kwietnia 1995 r. zawartą pomiędzy Organizacją Ubezpieczycieli Francuskich na rzecz Identyfikacji, Poszukiwania i Odzyskiwania Ubezpieczonych Pojazdów A. z siedzibą w P. oraz Towarzystwem Międzynarodowych Szkód Ubezpieczeniowych C. z siedzibą w P. organ doszedł do prawidłowych w ocenie Sądu wniosków, iż czynności te nie były realizowane na stałe zlecenie towarzystw ubezpieczeniowych. Zarówno Organizacja A. jak i Towarzystwo C. nie były towarzystwami ubezpieczeniowymi, Zatem zarówno bezpośredni zleceniodawca dla skarżącej Spółki - Towarzystwo C. jak i pierwotny zleceniodawca Organizacja A. nie będąc towarzystwami ubezpieczeniowymi nie mogły zlecić wykonywania usług pomocniczych dla usług ubezpieczeniowych, których bezpośrednio same nie realizowały. Przedłożona przez skarżącą opina klasyfikacyjna w toku postępowania sądowego odnosi się do stanu faktycznego gdy usługi wykonywane są na zlecenie towarzystw ubezpieczeniowych, a zatem nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Na uwzględnienie nie zasługiwał również drugi z zarzutów podniesionych w skardze. Stosownie bowiem do trafnie powołanego przez organy podatkowe przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym podstawą podatkowania tym podatkiem jest obrót, zaś obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży towarami pomniejszona o kwotę podatku. Kwotą należną z tytułu sprzedaży towarów jest kwota, która obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy - w tym wypadku poniesionych w związku ze świadczeniem tych usług.

Skoro zatem jak trafnie wywiodły organy obu instancji z postanowień umowy z dnia 10 kwietnia 1995 r. skarżącej Spółce z tytułu wykonywanych usług przysługiwał zwrot poniesionych wydatków oraz wypłata honorarium, to cała otrzymywana z tego tytułu należność stanowiła obrót w rozumieniu powołanego przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług podlegający opodatkowaniu przy zastosowaniu właściwej stawki określonej w art. 18 tej ustawy, w tym wypadku stawki 22%.

Z tych wszystkich względów stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji.