Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 904/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Asesor WSA Artur Kot (sprawozdawca), Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi D. .Spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

1.1. Decyzją z [...] stycznia 2007 r., po rozpatrzeniu odwołania "D." Sp. z o. o. z siedzibą w W., Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej:

"organ odwoławczy" lub "Dyrektor Izby Skarbowej") uchylił w całości decyzję

Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. (dalej: "organ I instancji"

lub "Dyrektor UKS") z [...] listopada 2005 r., określającą dla skarżącej wysokość

zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 rok w kwocie

330.279 zł i orzekł co do istoty sprawy, określając Spółce wysokość zobowiązania

w kwocie 324.432 zł. W zeznaniu podatkowym (CIT - 8 za 2001 r.) Spółka

deklarowała wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób

prawnych w kwocie 62.414 zł.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał przepisy

art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), a także art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego

1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm. - zwanej dalej: "u.p.d.o.p.").

1.2. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy przedstawił przebieg

postępowania w sprawie oraz powołał się na ustalenia faktyczne dokonane

przez organ I instancji w trakcie kontroli i postępowania podatkowego. Wyjaśnił,

że poprzednie decyzje Dyrektora UKS z [...] czerwca 2004 r. i [...] lipca 2005 r. zostały uchylone w całości, a sprawa przekazana temu organowi do ponownego

rozpatrzenia, kasacyjnymi decyzjami Dyrektora Izby Skarbowej z [...] września 2004 r. i [...] października 2005 r. Powodem takich rozstrzygnięć były uchybienia procesowe organu I instancji.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania w sprawie, decyzją z [...] listopada 2005 r. Dyrektor UKS określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie mniejszej od kwoty wynikającej z jego pierwszej decyzji w niniejszej sprawie. Uznał bowiem, że część pierwotnie kwestionowanych przez organ

wydatków Spółki zasadnie została przez nią zaliczona do kosztów uzyskania przychodów (opłaty leasingowe i poszczególne kwoty dotyczące usług marketingowych świadczonych na rzecz skarżącej przez T.

Sp. z o. o. z siedzibą w W.).

1

Sygn. akt III SA/Wa 904/07

1.3. Dyrektor UKS podtrzymał jednak swoje stanowisko co do tego, że skarżąca

bezpodstawnie zaliczyła w ciężar kosztów podatkowych poszczególne kwoty

związane z nieudokumentowanymi kosztami delegacji prezesa jej zarządu (P.

K.) oraz wydatki dotyczące usług medycznych świadczonych na rzecz tegoż

prezesa zarządu Spółki, który nie był jej pracownikiem. Odmówił zaliczenia

do kosztów uzyskania przychodów poszczególnych kwot związanych z importem

usług marketingowych świadczonych jakoby na rzecz Spółki przez prezesa jej

zarządu, gdyż poza fakturą na kwotę netto 370.000 zł nie zostały przedstawione

dowody, iż usługi marketingowe zostały rzeczywiście wykonane (s. 9-12 decyzji

Dyrektora UKS z [...] listopada 2005 r.). Pomimo inicjatywy ze strony organu, Spółka

nie przedstawiła bowiem żadnych analiz, opracowań lub innych dowodów

świadczących o wykonaniu na jej rzecz usług marketingowych przez prezesa

zarządu, poza czynnościami związanymi z pełnioną przez niego funkcją.

Nie przedstawiła nadto dowodu zapłaty należności wynikającej ze spornej faktury.

Organ I instancji uznał także, iż Spółka bezpodstawnie zaliczyła do kosztów podatkowych poszczególne kwoty związane z opłatami za licencję na produkcję napojów energetycznych (s. 15 - 19 decyzji Dyrektora UKS z [...] listopada 2005 r.). Nie przedstawiła bowiem dowodów poniesienia wydatków oraz umowy licencyjnej

na produkcję napojów energetycznych, a umowa zawarta z podmiotem amerykańskim (E. LLC) [...] grudnia 1999 r., dotycząca używania znaku towarowego, nie może zdaniem organu stanowić wystarczającej podstawy

do zaliczenia w ciężar kosztów podatkowych poszczególnych kwot wynikających

ze spornych faktur.

1.4. Po rozpatrzeniu odwołania sporządzonego przez doradcę podatkowego

reprezentującego interesy skarżącej (pismo z [...] grudnia 2005 r.) i uzupełnieniu

materiału dowodowego, Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że organ I instancji

bezpodstawnie odmówił Spółce prawa zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów

wydatków poniesionych w związku z podróżami służbowymi prezesa jej zarządu

oraz wydatkami dotyczącymi usług medycznych świadczonych na jego rzecz.

Organ odwoławczy podzielił natomiast stanowisko Dyrektora UKS co do tego, że skarżąca bezpodstawnie zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów poszczególne kwoty wynikające z faktur dotyczących importu usług marketingowych świadczonych jakoby przez prezesa jej zarządu (370.000 zł) oraz opłat licencyjnych na rzecz podmiotu amerykańskiego (493.000 zł). Wskazał, że Spółka nie

Przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających wykonanie na jej rzecz usług

2

Sygn. akt III SA/Wa 904/07

marketingowych przez prezesa zarządu. Odnośnie opłat licencyjnych podniósł zaś, że nie istnieje podmiot amerykański wskazany w treści spornych faktur. Wynika to

z informacji otrzymanych od amerykańskiej administracji podatkowej. Pomimo bowiem tego, że podmiot o nazwie E. LLC został formalnie zarejestrowany w USA, to jednak nie złożył wniosku o nadanie Numeru Identyfikacji Podatkowej i nie składał deklaracji podatkowych. Wskazany adres jest natomiast adresem agenta, który jedynie odbiera i wysyła oficjalne dokumenty. Nie prowadzi jednak interesów w imieniu rzekomego kontrahenta skarżącej. Administracja podatkowa USA nie natrafiła na żaden znak, że wskazany podmiot kiedykolwiek rzeczywiście funkcjonował w obrocie gospodarczym.

2.1 Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca, która pismem z [...] marca 2007 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję organu odwoławczego. Występując o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, pełnomocnik skarżącej postawił zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania (art. 121, art. 180 oraz art. 187 Ordynacji podatkowej), jak i zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.). W jego ocenie postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone w sposób wybiórczy i pozbawiony bezstronności. Naruszenie prawa materialnego nastąpiło natomiast poprzez nieuzasadnione jego zdaniem zakwestionowanie prawa Spółki do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów zarówno wydatków związanych z zakupem licencji na produkcję napojów energetycznych, jak i wydatków związanych z zakupem usług marketingowych od P. K. (prezesa zarządu skarżącej).

2.2. Uzasadniając swoje stanowisko autor skargi powtórzył zasadnicze elementy argumentacji i zarzuty prezentowane w trakcie postępowania podatkowego, odnośnie spornych wydatków za usługi marketingowe i opłaty licencyjne. Podniósł,

że kwestionowane przez organy wydatki zostały poniesione przez Spółkę w celu uzyskania przychodu. Aktywność P. K. wykonującego postanowienia umowy łączącej go ze Spółką miała wpływ na zwiększenie jej przychodów ze sprzedaży napojów energetycznych na terenie Węgier, Czech i Austrii. Cel umowy został zatem osiągnięty pomimo braku materialnych substratów działalności P. K. (prezesa zarządu skarżącej). Dodał, że pomimo tego, iż jedynym materialnym dowodem wykonania przez P. K. usług marketingowych na rzecz Spółki są tylko umowy, faktury i wypłacone premie, to z uwagi na dokonaną zapłatę i osiągnięty cel, kwota 370.000 zł powinna zostać zaliczona do kosztów podatkowych.

3

Sygn. akt III SA/Wa 904/07

Pełnomocnik skarżącej podobną argumentację przedstawił odnośnie opłat licencyjnych, które w jego ocenie także powinny zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Podniósł, że organ odwoławczy "dosyć swobodnie" przyjął, że zapłata dokonana na rzecz podmiotu amerykańskiego tytułem realizacji umowy

z [...] grudnia 1999 r., nie może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów. Powołał się nadto na oświadczenie podpisane przez J. H. związanego

z podmiotem amerykańskim, do którego to oświadczenia nie odniósł się organ odwoławczy kwestionując jednocześnie istnienie kontrahenta skarżącej (podmiotu amerykańskiego). Wywiódł, że skoro skarżąca produkowała i sprzedawała napoje energetyczne korzystając ze znaku towarowego podmiotu amerykańskiego oraz dostarczonych przez ten podmiot informacji na temat technologii produkcji napoju, to organy bezpodstawnie odmawiają skarżącej prawa do zaliczenia w ciężar kosztów podatkowych opłat związanych z nabyciem licencji na używanie logo "W."

i know-how w zakresie produkcji napojów energetycznych.

W celu potwierdzenia zasadności swojej argumentacji, autor skargi powołał się na pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 20 kwietnia 2006 r. (I SA/Wr 587/04). Dodał, że organ podatkowy nie podjął próby zweryfikowania oświadczenia J. H., jednocześnie ignorując jego treść. Nie wezwał nadto P. K. w celu jego przesłuchania. Naruszył tym samym wskazane w skardze przepisy postępowania podatkowego.

3. Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Zauważył, że skarżąca nie występowała z wnioskiem o przesłuchanie przedstawiciela E. LLC. Organ wystąpił natomiast do administracji podatkowej USA z wnioskiem

o udzielenie informacji na temat tegoż podmiotu, wskazanego w treści faktur dotyczących opłat licencyjnych, działając zgodnie z żądaniem pełnomocnika skarżącej. Uzyskane informacje stanowiły podstawę do potwierdzenia zasadności stanowiska organu I instancji odnośnie braku podstaw do zaliczenia kwot związanych z opłatami licencyjnymi w ciężar kosztów uzyskania przychodów Spółki. Dodał,

że skarżąca była wielokrotnie wzywana do przedstawienia dowodów potwierdzających wykonanie na jej rzecz usług marketingowych przez P. K. Spółka nie przedstawiła jednak stosownych dowodów potwierdzających wykonanie usług marketingowych na jej rzecz przez P. K. (prezesa jej zarządu), który wbrew zarzutom skargi był przesłuchany [...] grudnia 2004 r. Stosowny protokół

znajduje się w aktach sprawy.

4

Sygn. akt III SA/Wa 904/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

4. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270

ze zm. - powoływanej dalej jako "u.p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

5.1. Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nie znalazł podstaw

do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 134 § 2 u.p.p.s.a., tylko wówczas mógłby zaś uwzględnić skargę, unikając naruszenia zakazu reformationis in peius w sytuacji, gdy wydane orzeczenie prowadziłoby

do pogorszenia sytuacji strony skarżącej. Sąd uznał bowiem zarzuty skarżącej

za oczywiście bezzasadne odnośnie opłat licencyjnych oraz za bezzasadne

odnośnie usług marketingowych. Nie dopatrzył się jednocześnie wystarczających podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na uchybienia procesowe

organów podatkowych, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie dostrzegł także naruszenia przez organ odwoławczy przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania podatkowego. Nie zostały zatem zdaniem Sądu spełnione przesłanki do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, przewidziane w art. 145 § 1 - 2 u.p.p.s.a.

Dodać należy, że wyrokiem z 9 kwietnia 2008 r. (III SA/Wa 983/07) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółki na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r.

5

Sygn. akt III SA/Wa 904/07

5.2. W sytuacji, gdy w skardze zarzucono zarówno naruszenie przepisów prawa

materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności

rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem

po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez organ odwoławczy jest

prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania

procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane przez organ

przepisy prawa materialnego. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów

postępowania należy jednak przywołać treść art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., gdyż

postępowanie podatkowe prowadzone jest w określonym zakresie, w celu

rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, jeżeli nie występują ku temu przeszkody. Zarzuty

naruszenia przepisów postępowania wiążą się przy tym z zarzutami naruszenia

tegoż przepisu materialnoprawnego.

Dodać należy, że organy podatkowe nie są obowiązane prowadzić postępowania podatkowego w sposób nieograniczony. Obowiązane są ustalić tylko te okoliczności faktyczne, które pozwolą na rozstrzygnięcie sprawy. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania powinny zatem zmierzać do wykazania, że z powodu wskazanych uchybień organu podatkowego możliwe byłoby inne rozstrzygnięcie danej sprawy.

5.3. Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. (w brzmieniu obowiązującym w 2001 r.),

kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia

przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (zdanie pierwsze).

W realiach niniejszej sprawy nie znajdują zastosowania zarówno wyjątki wskazane

w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p., jak też art. 15 ust. 1 w pozostałym zakresie. Obowiązkiem

organów podatkowych było zatem ustalenie, czy poszczególne wydatki zaliczone

przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów zostały rzeczywiście poniesione,

a także czy ich poniesienie nastąpiło "w celu" osiągnięcia przychodów.

6.1. Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowane są poglądy, które podziela skład orzekający Sądu w niniejszej sprawie, iż kosztem uzyskania przychodów mogą być wydatki związane z marketingiem bądź innymi usługami, ale podatnik powinien wykazać w sposób wiarygodny potwierdzenie ich wykonania (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2004 r.,

FSK 356/04, PP 2005/9/56 oraz wyrok NSA 8 grudnia 2006 r., II FSK 1503/05,

Lex nr 261995). Jeżeli w trakcie postępowania organy podatkowe kwestionują zasadność zaliczenia poszczególnych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, to na podatniku ciąży obowiązek wykazania, że poniesione wydatki związane są

z usługami marketingowymi wykonanymi na rzecz podatnika.

6

Sygn. akt III SA/Wa 904/07

6.2. W niniejszej sprawie organy wzywały skarżącą do przedstawienia dowodów,

iż sporna kwota wynikająca z faktury wystawionej dla P. K. dokumentuje

import wykonanej usługi marketingowej. Bezsporne jest, że skarżąca nie

przedstawiła dowodów potwierdzających wykonie przez P. K. usług

marketingowych, poza jego oświadczeniem z [...] września 2004 r. Podkreślenia

wymaga nadto, że P. K. reprezentował Spółkę jako prezes jej zarządu także

poza granicami kraju. Wykonywał na rzecz Spółki czynności o charakterze

marketingowym w ramach swoich obowiązków związanych z pełnioną funkcją

prezesa jej zarządu. Organ odwoławczy uwzględnił argumentację skarżącej,

iż wydatki związane z podróżami służbowymi prezesa jej zarządu należy zaliczyć

do kosztów uzyskania przychodów, pomimo uchybień związanych z ich

udokumentowaniem. Należy zatem uznać, że w sytuacji, gdy prezes zarządu Spółki

działał w jej imieniu poza granicami kraju, wykonując z pozycji prezesa zarządu

także czynności o charakterze marketingowym, a skarżąca nie wykazała,

że świadczył on inne usługi marketingowe wykraczające poza zakres jego

obowiązków służbowych, to brak było podstaw do zaliczenia spornej kwoty w ciężar

kosztów uzyskania przychodów.

6.3. Istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w omawianym zakresie

nie miały uchybienia organu odwoławczego, który nie zajął wyraźnego stanowiska

co do tego, czy sporny wydatek został rzeczywiście poniesiony przez Spółkę

(w znaczeniu kasowym). Organ I instancji stwierdził zaś, że Spółka nie przedstawiła

dowodów potwierdzających zarówno wykonanie usług marketingowych odrębnych

od czynności związanych z pełnioną przez P. K. funkcją prezesa jej zarządu,

jak też nie przedstawiła dowodów poniesienia związanych z tym wydatków.

6.4. W związku z powyższym, zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przepisów

postępowania (art. 121, art. 180 i art. 187 Ordynacji podatkowej) należało uznać

za chybione, gdyż organy podjęły stosowną inicjatywę zmierzającą do ustalenia

prawdy obiektywnej. Zaskarżona decyzja została zdaniem Sądu wydana w granicach

art. 191 Ordynacji podatkowej. P. K. został nadto przesłuchany w charakterze

świadka, a fotokopie protokołów przesłuchań zostały doręczone pełnomocnikowi

skarżącej w załączeniu do pisma Dyrektora UKS z [...] czerwca 2005 r. Tym samym

nie ma zastosowania w niniejszej sprawie pogląd wyrażony w powołanym

przez skarżącą wyroku WSA we Wrocławiu z 20 kwietnia 2006 r. (I SA/Wr 587/04, niepubl.).

7

Sygn. akt III SA/Wa 904/07

Naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, tj. przepisu, który nie został wskazany w skardze, nie miało zaś istotnego wpływu na wynik sprawy. Niezasadne okazały się także zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia prawa materialnego,

tj. art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.

7.1. Odnośnie poszczególnych kwot zaliczonych przez Spółkę z tytułu opłat

licencyjnych, zauważyć na wstępie należy, że skarżąca nie przedstawiła dowodów

potwierdzających poniesienie wydatków z tym związanych. W orzecznictwie

sądowoadministracyjnym (zob. wyrok NSA z 30 listopada 2006 r., II FSK 1388/05,

Lex nr 263871) akcentuje się zaś, że wykładnia językowa i systemowa art. 15 ust. 1

u.p.d.o.p. prowadzi do wniosku, że za koszt poniesiony należy uznać:

- koszt faktycznie zrealizowany w znaczeniu kasowym (rozchód pieniężny) oraz

- każdy faktycznie dokonany odpis niebędący wydatkiem, powodujący zmianę

w strukturze aktywów lub pasywów osoby prawnej, w tym również stanu środków

pieniężnych na rachunkach bankowych (kontach lub subkontach) przedsiębiorstwa.

7.2. Skoro z materiału dowodowego wynika, że do 2007 r. skarżąca nie wykazała

(także przed Sądem), iż poniosła w 2001 r. wydatki związane z opłatami licencyjnymi

(w znaczeniu kasowym albo poprzez zmianę struktury jej aktywów bądź pasywów),

to uznać należy, że sporna kwota została bezpodstawnie zaliczona do kosztów

uzyskania przychodów. Podkreślenia wymaga, że organy podatkowe mają prawo

kwestionować zasadność zaliczenia określonej kwoty w ciężar kosztów uzyskania

przychodów, jeżeli po upływie kilku lat od dokonania czynności (nabycia towaru

lub usługi) podatnik nie wykaże, że poniósł wydatek z tym związany (wywiązał się

ze zobowiązań będących konsekwencją nabycia towaru lub usługi). Szczególnie

wówczas, gdy kontrahent podatnika nie funkcjonuje w obrocie gospodarczym i brak

jest jakichkolwiek podstaw do wniosku, że podatnik rzeczywiście poniesie sporne

wydatki.

7.3. W związku z powyższym, a także w świetle dokonanych przez organ

odwoławczy ustaleń co do tego, że amerykański kontrahent skarżącej w istocie nie

funkcjonował i nie funkcjonuje w obrocie prawnym (informacja od administracji

podatkowej USA w załączeniu do pism Izby Skarbowej w P. z [...] października 2006 r. oraz [...] listopada 2006 r.; zob. k. 1306 - 1307 oraz 1312 - 1316 akt administracyjnych), zarzuty skargi w tym zakresie należy uznać za oczywiście

bezzasadne. Zarówno co do naruszenia przepisów postępowania (art. 121, art. 180

i art. 187 Ordynacji podatkowej), jak i przepisów prawa materialnego (art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.).

8

Sygn. akt III SA/Wa 904/07

Uchybienia organu odwoławczego dotyczące uzasadnienia zaskarżonej decyzji, tj. naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej z uwagi na brak stanowiska

co do "poniesienia" spornych wydatków, nie miały także w omawianym zakresie istotnego wpływu na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a.,

Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.

9