Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 913/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Asesor Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.), Protokolant referendarz sądowy Magdalena Sieniuć, po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi U.P. na decyzję Spółdzielni Mieszkaniowej A w Ł. z dnia [...] [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji l. nakazuje Spółdzielni Mieszkaniowej A w Ł. udostępnienie U.P. Uchwały Rady Nadzorczej Nr [...] z dnia [...] w sprawie zasad rozliczania ciepła w lokalach nieopomiarowanych oraz Uchwały Rady Nadzorczej Nr [...] z dnia [...] w sprawie wysokości opłaty za CO w lokalach nieopomiarowanych, wskazania wysokości uiszczanej przez Spółdzielnię stawki za ciepło wytwarzane i przesyłane przez Zespół Elektrociepłowni w Ł. od sezonu grzewczego 1999/2000 do dnia 13 września 2004 r. oraz podania zasad rozliczania kosztów zużycia energii cieplnej w skali całej spółdzielni i w poszczególnych blokach; 2. odrzucić skargę w pozostałym zakresie; 3. zasądza na rzecz U.P. kwotę 200,00 (dwieście) złotych od Spółdzielni Mieszkaniowej A tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 29 kwietnia 2004r. U.P. wniosła o:

"1. treść Uchwały Zebrania Przedstawicieli z dnia [...] w sprawie instalacji podzielników kosztów centralnego ogrzewania,

2. treść Uchwały, która ustaliła zapis regulaminu GZM, stanowiącego podstawę do obliczenia maksymalnego, jednostkowego zużycia ciepła, tutaj dodatkowe pytanie - dlaczego stawka obliczana jest na podstawie maksymalnego zużycia z lat poprzednich?,

3.treść Uchwały Rady Nadzorczej nr [...] z dnia [...] dotyczącej ustalenia stawki za centralne ogrzewanie dla mieszkań nieopomiarowanych w wysokości 5,07 zł za m2 z uzasadnieniem, proszę podać jaka to wskazówka art. 45 a Prawa energetycznego, na którą powołuje się Pan mgr inż. B.M. w skierowanym do mnie piśmie, stanowiła podstawę do ustalenia tej stawki?,

4.dane, które potwierdzają ograniczenie kosztów ponoszonych przez Spółdzielnię na rzecz dostawcy ciepła, od sezonu grzewczego 1999/2000 do chwili obecnej,

5.stawki, które płaci Spółdzielnia za ciepło wytworzone i przesłane przez Zespół Elektrociepłowni w Ł., od sezonu grzewczego 1999/2000 do chwili obecnej".

Powołując się na otrzymane ze Spółdzielni dane, z których wynikało, iż najwyższa stawka za ogrzewanie lokali w budynku nr 75 wynosi 3,20 zł za m2, zażądała uzasadnienia ustalonych dla jej mieszkania kosztów ogrzewania w kwocie 5,07 zł za m2. Wyraziła również obawę, iż tak wysoka stawka stanowi formę nacisku, której celem jest zmuszenie jej do zainstalowania podzielników ciepła.

W odpowiedzi na to wystąpienie, Spółdzielnia Mieszkaniowa A w dniu 27 maja 2004r. wyjaśniła, iż zgodnie ze statutem Spółdzielni, w zakresie udostępniania dokumentów, wnioskodawczyni przysługuje "prawo wynikające z

punktów 5 - 8 § 11 w/w dokumentu. Unormowania tam zawarte wynikają m.in. z braku możliwości spółdzielni, w zakresie korespondowania z zainteresowanymi osobami, na oczekiwanym przez Panią poziomie szczegółowości. Rozbudowany system przedstawicielski i wynikające z niego kompetencje poszczególnych organów Spółdzielni (Rada Nadzorcza Spółdzielni, Grupy Członkowskie, Zebranie Przedstawicieli Spółdzielni, obligatoryjne okresowe lustracje, coroczne badania bilansu przez zewnętrznych biegłych rewidentów) pozwalają sprawować na bieżąco i okresowo funkcje kontrolno - nadzorcze". Spółdzielnia Mieszkaniowa A podniosła nadto, iż zryczałtowana stawka kosztów w wysokości 5,07 zł za m2 dla mieszkań nie wyposażonych w podzielniki ciepła dotycząca wszystkich lokali w zasobach Spółdzielni, niezależnie od budynku, w tym także lokalu zajmowanego przez U.P., została określona na podstawie kosztów zużycia energii cieplnej w jednym z mieszkań, którego właściciel posiadając podzielniki, wykorzystywał moc cieplną grzejników w sposób dość niekontrolowany.

U.P. pismem z dnia 28 czerwca 2004r. wyjaśniła, iż swoje żądanie udostępnienia dokumentów wnosi na podstawie ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej. Powołała się na treść wyroku NSA z 20 czerwca 2002r., II SAB 113/02, wedle którego spółdzielnie mieszkaniowe należą do grupy podmiotów obowiązanych do udostępniania informacji publicznej. W piśmie tym zakwestionowała przyjęty przez Spółdzielnię sposób ustalania stawki za ogrzewanie w wysokości 5,07 zł za m2 dla mieszkań nie wyposażonych w podzielniki. Zdaniem wnioskodawczyni sposób ustalania kosztów zużycia ciepła podany przez Spółdzielnię w piśmie z 27 maja 2004r. jest niezgodny z art. 4 ust. 62 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Z tego względu zażądała dokonania kalkulacji wysokości opłat za CO w jej mieszkaniu oraz oświadczyła, iż do czasu otrzymania tej kalkulacji będzie uiszczała opłatę z tego tytułu w wysokości 3,20 zł za m2.

Ustosunkowując się do powyższego pisma SM A w dniu 15 lipca 2004r. wyjaśniła, iż uczestnicy Zgromadzenia Przedstawicieli w 1999r. zobowiązali Zarząd Spółdzielni m.in. do rozważenia możliwości zakupu bądź dzierżawy (wraz z instalacją) podzielników ciepła w budynkach osiedla. Wykonując to zobowiązanie Rada Nadzorcza w dniu [...] podjęła Uchwałę Nr [...], którą to uchwałą dokonała zmiany § 16 regulaminu i określiła m.in. zasady rozliczania ciepła w lokalach nieopomarowanych. Stosownie do powołanego przepisu lokale nie wyposażone w podzielniki są rozliczane w okresie bieżącego roku rozliczeniowego z uwzględnieniem ich powierzchni użytkowej i stawki zatwierdzonej przez Radę Nadzorczą. Stawka ta jest obliczana na podstawie maksymalnego, jednostkowego zużycia ciepła (w pomieszczeniach opomiarowanych) i jest ustalana z początkiem każdego roku na podstawie zużycia lat poprzednich. SM A powołując się na Uchwałę Nr [...] z dnia [...] podała, iż Rada Nadzorcza tej spółdzielni zatwierdziła zmianę opłaty za CO dla mieszkań nieopomiarowanych z 3,90 zł za m2 na 5,07 zł za m2 od dnia 1 stycznia 2003r. Zauważyła, iż stawka 5,07 zł za m2 dotycząca lokali nie wyposażonych w podzielniki jest stawką wynikową, a podstawą do jej naliczenia stanowią Uchwały Nr [...] i [...] Rady Nadzorczej, które bazują na maksymalnym zużyciu ciepła w lokalach opomiarowanych w Spółdzielni. Poinformowano wnioskodawczynię, iż oryginały tych dokumentów udostępniane są w siedzibie Spółdzielni.

SM A nie godząc się na zaproponowaną przez U.P. stawkę za dostarczane do jej lokalu ciepło w kwocie 3,20 zł za m2, zaproponowała wnioskodawczyni założenie podzielników ciepła w celu definitywnego rozwiązania problemu. Poinformowała wnioskodawczynię, iż stosownie do art. 4 ust. 8 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 r., Nr 4, poz. 27) wystąpienie na drogę postępowania wewnątrzspółdzielczego lub sądowego nie zwalnia wnioskodawczyni z obowiązku wnoszenia opłat w ustalonej przez spółdzielnie wysokości.

W zakończeniu pisma SM A podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wyrażone, w załączonych do akt administracyjnych pismach z dnia 24 lutego 2004r., z dnia 22 marca 2004r., z dnia 13 kwietnia 20004r. i z dnia 27 maja 2004r. oraz uznała to stanowisko za ostateczne.

Pismem z dnia 31 sierpnia 2004r. U.P. ponowiła swoje żądanie w kwestii rozliczenia kosztów zużycia ciepła w jej lokalu w kwocie 3,20 zł za m2, a ponadto wniosła o udzielenie informacji:

"- czy koszty zużycia energii cieplnej rozliczane są globalnie w skali całej Spółdzielni, czy rozliczenie dokonywane jest na poszczególne bloki,

- czy uzyskana nadwyżka z opłat z mojego lokalu zmniejsza koszty innych członków (w skali bloku czy w skali całej Spółdzielni) czy wchodzi w skład uzyskanych przez Spółdzielnię nadwyżek z działalności".

Powołując się na art. 12 ust. 2 ustawy z 6 września 2002r. o dostępie do informacji publicznej zażądała dostarczenia kserokopii treści Uchwały Rady Nadzorczej Nr [...] i Nr [...] oraz "danych dotyczących taryfy dostawcy".

Pismem z dnia 14 września 2004r. SM A podtrzymała swoje stanowisko przedstawione w dniu 15 lipca 2004r.

Na powyższe rozstrzygnięcie U.P. wniosła skargę. W skardze tej podniosła, iż SM A w sposób uporczywy odmawia jej prawa zapoznania się z Uchwałą Rady Nadzorczej Nr [...] z dnia [...] oraz Nr [...] z dnia [...], regulaminem w sprawie gospodarowania zasobami mieszkaniowymi i zasad rozliczania kosztów GZM, protokołem Komisji Przetargowej z wyboru firmy instalującej podzielniki ciepła a następnie rozliczającej koszty zużycia energii cieplnej na indywidualnych użytkowników, uchwałą Zebrania Przedstawicieli z dnia [...] w sprawie instalacji podzielników ciepła, danymi z których wynika, iż nastąpiło ograniczenie kosztów za dostawę ciepła od sezonu grzewczego 1999/2000 do 13 września 2004r. oraz odmową podania stawki, którą Spółdzielnia płaci za ciepło wytwarzane i przesyłane przez Zespół Elektrociepłowni w Ł. od sezonu grzewczego 1999/2000 do 13 września 2004r. oraz uzasadnienia zastosowania stawki za zużycie ciepła w kwocie 5,07 zł za m2 powierzchni w mieszkaniu skarżącej. Spółdzielni Mieszkaniowej A zarzuciła także brak odpowiedzi na pytania zawarte w dotychczasowej korespondencji.

W odpowiedzi na skargę, radca prawny A.Z. reprezentujący SM A wniósł o odrzucenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając to stanowisko, podniósł, iż żądania skarżącej nie odpowiadają ani przedmiotowo, ani podmiotowo uregulowaniom przepisów ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem pełnomocnika, SM A nie mieści się w sformułowanej w art. 4 ust. 1 powołanej ustawy definicji podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, nie jest władzą publiczną i nie wykonuje zadań publicznych. Powołując się na przepis art. 1 ust. 1, art. 2 i art. 3 i art. 6 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, stwierdził, iż spółdzielnie mieszkaniowe powoływane są w celu zaspokajania potrzeb mieszkaniowych i innych potrzeb członków oraz ich rodzin poprzez dostarczanie im lokali mieszkaniowych, nie zaś w celu wykonywania zadań publicznych czy dysponowania majątkiem publicznym, majątek spółdzielni stanowi własność prywatną, żądana przez skarżącą informacja nie ma znamion informacji publicznej, a uchwały Rady Nadzorczej nie mają charakteru dokumentu urzędowego, gdyż w świetle prawa spółdzielczego nie mają charakteru oświadczenia woli lub wiedzy podpisanego przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu Karnego. Z tego wywiódł on, iż żądanie udostępnienia informacji zostało skierowane do podmiotu, który nie jest zobowiązany do jego spełnienia, co oznacza, iż kognicja sądu administracyjnego w przedmiotowej sprawie jest wyłączona.

W uzasadnieniu odpowiedzi pełnomocnik SM A, przyjmując założenie, iż Spółdzielnia mogłaby być podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej, stwierdził, iż skargę na odmowę udzielenia takiej informacji można byłoby wnieść, stosownie do art. 52 § 1, § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a jeśli ustawa nie przewidywała takich środków po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę powołano się na art. 17 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wywodząc, iż wnioskodawczyni przed wniesieniem skargi winna wystąpić z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, a organem właściwym do rozpoznania tego wniosku była, stosownie zaś do art. 46 § 1 pkt. 2 i 6 ustawy Prawo spółdzielcze, Rada Nadzorcza. W analizowanej sprawie skarżąca, w ocenie pełnomocnika SM A, nie wyczerpała środków zaskarżenia, skargę należy zatem uznać za niedopuszczalną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga zgodnie z art. 151 ustawy podlega oddaleniu.

Dostęp do informacji publicznej gwarantuje ustawa z dnia 2 kwietnia 1997r. Konstytucja Rzeczpospolitej Polskiej, (Dz. U. Nr 78, poz. 438, sprost. Dz. U. z 2001r. Nr 28, poz. 319) w art. 61 oraz ustawa z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) w art. 2 i art. 4. Z powołanych przepisów wynika, iż każdy ma prawo dostępu do informacji publicznej, zaś obowiązane do udostępnienia tej informacji są, poza "władzami publicznymi", inne podmioty, wykonujące zadania publiczne, a wśród nich "podmioty reprezentujące inne osoby prawne lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym".

Z ustaleń poczynionych w analizowanej sprawie wynika, iż U.P. w swojej skardze porusza dwojakiego rodzaju kwestie, a mianowicie po pierwsze zagadnienie odmowy udzielenie informacji publicznej, po drugie sprawę indywidualną. Pierwsza z tych kwestii obejmuje udostępnienie Uchwały Rady Nadzorczej Nr [...] z dnia [...] w sprawie zasad rozliczania ciepła w lokalach nieopomiarowanych, Uchwały Rady Nadzorczej Nr [...] z dnia [...] w sprawie wysokości opłaty za CO w lokalach nieopomiarowanych, wskazanie wysokości uiszczanej przez Spółdzielnię stawki za ciepło wytwarzane i przesyłane przez Zespół Elektrociepłowni w Ł. od sezonu grzewczego 1999/2000 do dnia 13 września 2004r. oraz podanie zasad rozliczania kosztów zużycia energii cieplnej w skali całej spółdzielni i w poszczególnych blokach, udostępnienie regulaminu w sprawie zasad gospodarowania zasobami mieszkaniowymi i zasad rozliczania kosztów GZM, protokołu Komisji Przetargowej z wyboru firmy B instalującej podzielniki ciepła, Uchwały Zebrania Przedstawicieli z dnia [...] w sprawie instalacji podzielników ciepła oraz udostępnienie danych poświadczających o ograniczeniu kosztów dostawy ciepła od sezonu grzewczego 1999/2000 do dnia 13 września 2004r. Druga z poruszanych kwestii obejmuje zaś żądanie uzasadnienia zastosowanej stawki za zużycie energii cieplnej w kwocie 5,07 zł za m2 powierzchni w zajmowanym przez U.P. mieszkaniu nr 9 położonym w bloku nr 75 przy ul. C 5 w Ł. oraz wskazania zasad rozliczania nadwyżki powstałej z tytułu uiszczanych przez skarżącą opłat za ogrzewanie tego lokalu. Spośród tych dwóch grup zagadnień do kognicji sądu administracyjnego należy wyłącznie pierwsza, gdyż tylko ona mieści się w pojęciu informacji publicznej. Z tego względu dalsze rozważania Sądu ograniczone zostały do żądań U.P. mieszczących się w tej grupie zagadnień.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż, wbrew twierdzeniom Spółdzielni Mieszkaniowej A w Ł., ustawa z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej ma zastosowanie również do spółdzielni mieszkaniowych. W tej kwestii Sąd podziela wyrażony już w dotychczasowym orzecznictwie sądowym pogląd (por. wyrok NSA z 20 czerwca 2002r., II SAB 113/02, LEX nr 78061), wedle którego spółdzielnie mieszkaniowe należą do grupy podmiotów reprezentujących inne osoby prawne lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 tej ustawy.

Za niesłuszny uznano też zarzut strony przeciwnej, iż żądane przez U.P. informację nie mają charakteru publicznego, a uchwały Rady Nadzorczej nie są dokumentem urzędowym w myśl art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Okoliczność ta nie znajduje uzasadnienia, w ocenie Sądu, w powoływanej przez stronę przeciwną ustawie prawo spółdzielcze, na gruncie której, zdaniem strony przeciwnej, Uchwały Rady Nadzorczej nie mają charakteru oświadczenia woli lub wiedzy podpisanego przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu Karnego. Podnoszone przez spółdzielnię zarzuty nie znajdują potwierdzenia także w znajdujących się w aktach administracyjnych licznych pismach spółdzielni, stanowiących odpowiedź na żądania U.P. udostępnienia informacji publicznej. W szczególności z zawartego w piśmie z dnia 15 lipca 2004r. sformułowania "oryginały Uchwały Nr [...] i Nr [...] Rady Nadzorczej udostępniane są w siedzibie spółdzielni" oraz zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na nie wyczerpanie przez skarżącą środka zaskarżenia stosownie do art. 17 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wynika, że spółdzielnia uznawała się za podmiot obowiązany do udzielania żądanych przez U.P. informacji. Pismami tymi potwierdzono więc istniejący po stronie Spółdzielni Mieszkaniowej A obowiązek udostępnienia żądanych informacji. W przeciwnym razie już w pierwszym piśmie do U.P. zawiadomiono by wnioskodawczynię o tym, iż jej żądania nie znajdują podstaw w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Rozpoznając skargę U.P. na odmowę udzielenia informacji publicznej Sąd uznał za zasadny jedynie zarzut skarżącej w części dotyczącej odmowy sporządzenia kopii Uchwały Rady Nadzorczej Nr [...] z dnia [...] w sprawie zasad rozliczania ciepła w lokalach nieopomiarowanych oraz Uchwały Rady Nadzorczej Nr [...] z dnia [...] w sprawie wysokości opłaty za CO w lokalach nieopomiarowanych, wskazania wysokości uiszczanej przez Spółdzielnię stawki za ciepło wytwarzane i przesyłane przez Zespół Elektrociepłowni w Ł. od sezonu grzewczego 1999/2000 do dnia 13 września 2004r. oraz podania zasad rozliczania kosztów zużycia energii cieplnej w skali całej spółdzielni i w poszczególnych blokach.

W tej kwestii Spółdzielnia Mieszkaniowa A, wbrew postanowieniom przepisu art. 14 ust. 1 powołanej ustawy, nie udostępniła bowiem U.P. informacji w sposób żądany przez skarżącą. Stosownie do treści tegoż przepisu udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba ze środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Sporządzenie kopii, jak tego żądała U.P., nie przekraczało, w ocenie Sądu, możliwości technicznych spółdzielni, kserokopiarki są bowiem obecnie urządzeniami powszechnie dostępnymi. Zamiast sporządzić żądaną kopię, skarżącej wskazano, iż z treścią uchwał Nr [...] i [...] możne ona zapoznać się w siedzibie spółdzielni, do pozostałych zaś żądań w ogóle nie ustosunkowano się.

Z ustaleń poczynionych w analizowanej sprawie wynika nadto, iż spółdzielnia uchybiła postanowieniom przepisu art. 17 i art. 16 powołanej ustawy. Stosownie do pierwszego z tych przepisów, do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, nie będących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji (oraz o umorzeniu postępowania w tym przedmiocie), stosuje się odpowiednio art. 16 tej samej ustawy. Wedle tego drugiego zaś odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji następuje w drodze decyzji, do której stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) - k.p.a. Z treści zaskarżonego przez U.P. pisma wynika, iż spółdzielnia nie uwzględnia żądania wnioskodawczyni w przedmiocie udzielenia informacji poprzez sporządzenie kopii uchwały i wskazanie danych. Pismo to, pomimo nie posiadania formy przewidzianej w art. 107 k.p.a. dla decyzji administracyjnej, stanowi, w ocenie Sądu, decyzję, gdyż zawiera ono cztery podstawowe elementy, a mianowicie rozstrzygnięcie, wskazuje wnioskodawcę oraz upoważniony do jego podjęcia organ, oraz zawiera podpis osoby reprezentującej organ (por. wyrok NSA z 20 lipca 1981r., SA 1163/81, OSPiKA 1982, Nr 9-10, poz. 169 wraz z glosą J. Borkowskiego czy wyrok SN z dnia 28 listopada 1990r., III ARN 30/90, OSP 1991, Nr 7-8, poz. 171 z glosą W. Tarasa, OSP 1992, Nr 5, poz. 237).

Zarzut strony przeciwnej nie wyczerpania przez skarżącą U.P. środków zaskarżania w przedmiocie analizowanych tu żądań i zgłoszony wniosek o odrzucenie skargi, należy uznać za bezzasadny. Odnosząc się do tego zarzutu zauważono, iż Spółdzielnia Mieszkaniowa A, wbrew ciążącemu na niej obowiązkowi, w piśmie z dnia 15 lipca 2004r. nie poinformowała U.P. o przysługujących jej środkach zaskarżenia, terminie i sposobie jego wniesienia. W konkluzji pisma stwierdzono jedynie, iż przedstawione w sprawie przez spółdzielnie stanowisko jest ostateczne. Mając to na uwadze, jak również zawarte w piśmie z dnia 31 sierpnia 2004r. sformułowanie "otrzymane pismo z dnia 15 lipca 2004r. w dalszym ciągu nie wyjaśnia mi wątpliwości", Sąd przyjął, iż pismo U.P. z dnia 31 sierpnia 2004r. stanowiło w istocie wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, o którym stanowi przepis art. 17 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podkreślić wszak należy, iż w demokratycznym państwie prawa wszelkie wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny (por. wyrok NSA z 23.09.1982r., II SA 1031/82, ONSA 1982, Nr 2, poz. 91 czy wyrok NSA z 19.07.1983r., II SA 668/83, ONSA 1983, Nr 2, poz. 60). W analizowanej sprawie interes społeczny nie sprzeciwia się rozstrzygnięciu sprawy na korzyść U.P. Dodać również trzeba, iż konsekwencji wadliwego działania organów lub innych podmiotów zobowiązanych, w tej konkretnej sprawie, działania Spółdzielni Mieszkaniowej A, nie można przerzucać na podmiot uprawniony do żądania informacji publicznej.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, iż Spółdzielnia Mieszkaniowa A naruszyła przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędną wykładnię art. 4 i art. 6 oraz nie zastosowanie przepisów procesowych - art. 14, art. 16 i art. 17 powołanej ustawy, a także art. 107 k.p.a. Dlatego w tym zakresie należało zobowiązać Spółdzielnię Mieszkaniową A do udzielenia informacji w sposób wskazany przez skarżącą.

Sąd odrzucił natomiast skargę U.P. w części dotyczącej uzasadnienia zastosowanej stawki za zużycie energii cieplnej w kwocie 5,07 zł za m2 powierzchni w zajmowanym przez U.P. mieszkaniu nr 9 położonym w bloku nr 75 przy ul. A 5 w Ł. oraz wskazania zasad rozliczania nadwyżki powstałej z tytułu uiszczanych przez skarżącą opłat za ogrzewanie tego lokalu. Żądane powyżej informacje, w ocenie Sądu, nie mają charakteru informacji publicznej, nie dotyczą one bowiem faktów, lecz stosowania prawa w indywidualnej sprawie na podstawie ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Z tego względu zarzut skarżącej U.P. w tej części nie może być rozpatrywany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Powyższe roszczenia mogą być natomiast dochodzone przez skarżącą w trybie określonym w ustawie o spółdzielniach mieszkaniowych.

Na marginesie powyższych rozważań zauważyć nadto należy, iż spółdzielnia udzieliła skarżącej informacji dotyczącej uzasadnienia zastosowanej stawki za zużycie energii cieplnej w kwocie 5,07 zł za m2 powierzchni w zajmowanym przez U.P. mieszkaniu nr 9 położonym w bloku nr 75 przy ul. A 5 w Ł. Okoliczność tą potwierdzają znajdujące się w aktach administracyjnych liczne pisma kierowane przez spółdzielnię do skarżącej.

W tej części należało zatem zastosować przepis art. 58 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do powołanego przepisu sąd odrzuca skargę, jeśli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. We wskazanym zakresie skarga U.P. jest więc niedopuszczalna z powodu braku właściwości sądu administracyjnego.

Skarga U.P. w części dotyczącej nieudostępnienia regulaminu w sprawie zasad gospodarowania zasobami mieszkaniowymi i zasad rozliczania kosztów GZM, protokołu Komisji Przetargowej z wyboru firmy B instalującej podzielniki ciepła, Uchwały Zebrania Przedstawicieli z dnia [...] w sprawie instalacji podzielników ciepła, udostępnienia danych poświadczających o ograniczeniu kosztów dostawy ciepła od sezonu grzewczego 1999/2000 do dnia 13 września 2004r., również podlega odrzuceniu. W tym zakresie skarga jest niedopuszczalna, ponieważ powyższe żądania nie były przedmiotem pism U.P. z dnia 28 czerwca 2004r. i z dnia 31 sierpnia 2004r. Żądania te, z wyjątkiem udostępnienia protokołu Komisji Przetargowej z wyboru firmy B instalującej podzielniki ciepła, skarżąca podnosiła wprawdzie w piśmie z dnia 29 kwietnia 2004r., niemniej jednak rozstrzygnięć spółdzielni w tych kwestiach nie kwestionowała wnosząc o ponowne rozpoznanie sprawy, a następnie uzyskanej odpowiedzi nie zaskarżyła do sądu administracyjnego w terminie 30 dni. Zamiast tego po upływie miesiąca od dnia otrzymania negatywnej odpowiedzi w tym zakresie, wyrażonej w piśmie z dnia 27 maja 2004r., nie godząc się z tą odpowiedzią, złożyła kolejne pismo, w którym zgłosiła nowe żądania (pismo z dnia 28 czerwca 2004r.). Z tego względu kolejne pismo w sprawie należało uznać jako nowy wniosek w nowej sprawie, nie zaś jako wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Podkreślić również należy, iż żądanie udostępnienia protokołu Komisji Przetargowej z wyboru firmy B instalującej podzielniki ciepła zostało zgłoszone dopiero w skardze. Z tych względów skarga we wskazanym zakresie jest niedopuszczalna, została ona bowiem wniesiona pomimo nie wyczerpania przez skarżącą środków zaskarżenia. W świetle regulacji prawnej art. 52 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do sądu administracyjnego zaś można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym w sprawie organem. W sprawie niniejszej, skarżącej przysługiwał środek zaskarżenia, o którym stanowi art. 17 ust. 2 w związku z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tego środka zaskarżenia, skarżąca nie wyczerpała przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. W tej części ma więc zastosowanie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy, wedle którego sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Podstawę orzeczenia o kosztach stanowi przepis art. 200 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Stosownie do treści tegoż przepisu w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Ponieważ zaskarżona decyzja zawierała wady w istotny sposób wpływające na rozstrzygnięcie sprawy, co stanowiło z kolei podstawę do nakazania udzielenia żądanej przez U.P. informacji, Spółdzielnia Mieszkaniowa A obowiązana jest wypłacić na rzecz skarżącej U.P. tytułem poniesionych przez nich kosztów postępowania kwotę 200,00 (dwustu) złotych.

Mając na uwadze fakt, iż zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem art. 4, art. 6, art. 14, art. 16 i art. 17 ustawy o dostępie do informacji publicznej, uznać należy, iż decyzja ta jest niezgodna z prawem i podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).