Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1702/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Hasła tematyczne: Komunalizacja mienia
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 ust 1
journal: Dz.U. 1990 nr 32 poz 191
law: Ustawa z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych.
article: art. 6
journal: Dz.U. 1985 nr 22 poz 99
law: Ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Runge -Lissowska Sędziowie: sędzia NSA Anna Łukaszewska- Macioch sędzia del. WSA Jolanta Rudnicka (spr.) Protokolant Anna Krakowiecka po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Polskich Kolei Państwowych Spółka Akcyjna w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 551/07 w sprawie ze skargi Polskich Kolei Państwowych Spółka Akcyjna na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 czerwca 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 551/07 oddalił skargę Spółki Akcyjnej Polskie Koleje Państwowe z siedzibą w Warszawie na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał następujący stan faktyczny sprawy:

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. utrzymał w mocy własną decyzję nr [...] z [...] października 2005 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody P. z [...] maja 2000 r., nr [...] stwierdzającej nabycie przez Gminę Miasto J. z mocy prawa, nieodpłatnie, własności zabudowanej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] m².

W uzasadnieniu decyzji Minister podał, że Skarb Państwa uzyskał w drodze zasiedzenia tytuł własności do nieruchomości stanowiącej przedmiot komunalizacji w dniu 31 grudnia 1982 r., na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w J. z dnia [...] marca 1999 r., sygn. akt [...]. W dacie komunalizacji działka nr [...] była faktyczne użytkowana przez PKP. Na przedmiotowej nieruchomości działało przedszkole kolejowe. PKP nie legitymuje się decyzją o oddaniu tej nieruchomości w zarząd lub użytkowanie. Zasadne byłoby stanowisko co do braku podstaw do komunalizacji z mocy prawa tej nieruchomości, gdyby w dacie komunalizacji, tj. w dniu 27 maja 1990 r. pozostawała ona w prawnym zarządzie przedsiębiorstwa państwowego PKP. Organ nadzoru zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 38 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99 ze zm.) dowodem potwierdzającym istnienie prawa zarządu mogła być decyzja o oddaniu gruntu w zarząd, zawarta za zezwoleniem organu administracji umowa o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi, bądź umowa o nabyciu nieruchomości. Oznacza to, że prawo zarządu do gruntu państwowego nie mogło powstać w sposób dorozumiany.

Minister podkreślił, że dla komunalizacji nieruchomości użytkowanej bez tytułu prawnego nie ma znaczenia jaki organ administracji państwowej pełnił funkcję organu założycielskiego dla przedsiębiorstwa. Decyzja o ustaleniu opłat za zarząd nie jest wystarczającym dowodem ustanowienia zarządu w sensie prawnym. W orzecznictwie sądowym prezentowane jest stanowisko, że dowody, na podstawie których możliwe jest stwierdzenie istnienia prawa zarządu do celów uwłaszczenia osób prawnych nie mają zastosowania w postępowaniu komunalizacyjnym. Komunalizacja nieruchomości nie stoi na przeszkodzie do ubiegania o nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntu i własności budynków na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, której przepisy dotyczą zarówno nieruchomości państwowych jak i komunalnych.

Organ odwoławczy uznał, że brak po stronie PKP tytułu prawnego do spornego gruntu powoduje, że odpowiada on przesłance określonej w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) i tym samym podlega komunalizacji z mocy prawa.

Odnosząc się do zarzutu, że kwestionowana decyzja Wojewody P. została wydana z naruszeniem przepisów ustawy z 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" Minister wskazał, że decyzja komunalizacyjna została wydana przed wejściem w życie tej ustawy, a ponadto komunalizacji z mocy prawa dokonuje się według stanu na dzień 27 maja 1990 r., a wojewoda deklaratoryjną decyzją fakt ten jedynie potwierdza.

W ocenie organu odwoławczego także przywołany w odwołaniu wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 kwietnia 2005 r., sygn. K 30/03, publ. OTK-A 2005/4/35, nie znajduje zastosowania w tej sprawie, gdyż odnosi się do przepisów, które weszły w życie po wydaniu decyzji przez Wojewodę P. Ponadto Trybunał Konstytucyjny w tym wyroku jednoznacznie stwierdził, że art. 1 pkt 19 i art. 5 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o zmianie ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" oraz o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 80, poz. 720) - nie dotyczy komunalizacji z mocy prawa, o której mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy komunalizacyjnej, ponieważ ta z woli ustawodawcy nastąpiła z dniem 27 maja 1990 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Polskie Koleje Państwowe SA wniosły o uchylenie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2007 r. Skarżąca Spółka podała, że bezspornie działka nr [...] pozostawała we władaniu PKP i działało tam przedszkole kolejowe. W dacie 27 maja 1990 r. były ponoszone przez PKP opłaty z tytułu zarządu, co oznacza, iż nieruchomość należała do skarżącej w sensie prawnym. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że sporna nieruchomość w dniu wejścia w życie ustawy z 10 maja 1990 r. należała do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. Stan prawny nieruchomości w dniu 27 maja 1990 r. był bowiem nieuregulowany. Nietrafne jest, według skarżącej, stanowisko, że dla komunalizacji nieruchomości użytkowanej przez przedsiębiorstwo państwowe bez tytułu prawnego nie ma znaczenia, jaki organ administracji państwowej pełnił funkcję organu założycielskiego.

Odpowiadając na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie.

Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 551/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę PKP, wskazując, że prawidłowe jest stanowisko Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, iż w sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody P. z dnia [...] maja 2000 r. Sąd podzielił stanowisko organów orzekających w sprawie, że kwestionowana w postępowaniu nadzorczym decyzja Wojewody P. z dnia [...] maja 2000 r. nie narusza art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych.

Sąd pierwszej instancji, powołując się na uchwałę Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 grudnia 1992 r., sygn. akt W. 13/91 wskazał, że termin normatywny "należące do" użyty w art. 5 ust. 1 powołanej wyżej ustawy w odniesieniu do nieruchomości stanowiących mienie ogólnonarodowe (państwowe), będących w dyspozycji przedsiębiorstw państwowych oznacza, że przedsiębiorstwa te wykonywały w stosunku do nieruchomości różnego rodzaju uprawnienia o charakterze cywilnoprawnym, co nie wyłącza, że grunty te z punktu widzenia uprawnień administracyjnych o charakterze władczym "należały" do terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego.

W ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił, że skarżąca Spółka nie posiadała tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości. Powoływanie się na fakt, że wnosiła opłaty za zarząd tą nieruchomością nie ma znaczenia prawnego przy ocenie decyzji komunalizacyjnej. Decyzja o opłatach jest jednym z dokumentów, które wymieniało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 marca 1993 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu i mogła stanowić w postępowaniu uwłaszczeniowym podstawę do przyjęcia stanowiska, że zarząd taki w dniu 5 grudnia 1990 r. Taka decyzja, w ocenie Sądu pierwszej instancji, nie ma jednak żadnego znaczenia dla komunalizacji nieruchomości. Sąd, przywołując wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 1996 r., sygn. akt I SA 282/95 i z dnia 25 listopada 2003 r., sygn. akt I SA 687/02, podzielił wyrażony w nich pogląd, że dla komunalizacji nieruchomości użytkowanej przez przedsiębiorstwo państwowe bez tytułu prawnego nie ma znaczenia, jaki organ administracji pełnił funkcję organu założycielskiego.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2007 r. skargę kasacyjną złożyła Spółka Akcyjna Polskie Koleje Państwowe, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie prawa materialnego - art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym oraz ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegającą na przyjęciu, że przedmiotowa nieruchomość należała, w sensie prawnym, do organów wymienionych w tym przepisie,

2) naruszenie przepisów postępowania poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego mające wpływ na treść orzeczenia, w szczególności niewyjaśnienie, jakim celom służyła nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r. oraz błędne przyjęcie, iż sprawa w postępowaniu administracyjnym nadawała się do rozstrzygnięcia co do jej istoty pomimo niewyjaśnienia przez organ administracji wszystkich istotnych okoliczności w sprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że przedmiotowa działka pozostawała we władaniu PKP, bowiem działało tam przedszkole kolejowe. W latach pięćdziesiątych Skarb Państwa oddał sporną nieruchomość w użytkowanie PKP, które wyremontowały posadowiony na niej budynek, dokonały jego rozbudowy i przeznaczyły na przedszkole kolejowe. PKP ponosiło opłaty z tytułu zarządu, a to – zdaniem skarżącej, oznacza, że nieruchomość należała w sensie prawnym do PKP. Skarżąca zarzuca Sądowi pierwszej instancji błędne przyjęcie, że sporna nieruchomość należała w dniu 10 maja 1990 r. do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego skoro w tej dacie stan prawny nieruchomości był nieuregulowany. Sąd Rejonowy w J. postanowieniem z dnia [...] marca 1999 r. stwierdził nabycie własności przez Skarb Państwa w drodze zasiedzenia, co potwierdza, iż nieruchomość ta w dniu 27 maja 1990 r. nie należała w sensie prawnym do organów wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym oraz ustawę o pracownikach samorządowych. Organy wymienione w tym przepisie nie mogły, zdaniem skarżącej, wykonywać czynności władczych wobec nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym.

W skardze kasacyjnej podkreślono, że Skarb Państwa do 1999 r. nie miał formalnego tytułu prawnego do nieruchomości, a zatem nie mógł jej przekazać w zarząd PKP, lecz uznawał fakt pozostawania tej nieruchomości najpierw w użytkowaniu PKP, a następnie w zarządzie PKP, naliczając z tego tytułu opłaty roczne.

Skarżąca wywodziła, powołując się na art. 16 ustawy z dnia 27 kwietnia 1989 r. o przedsiębiorstwie państwowym "Polskie Koleje Państwowe", że mienie PKP stanowi wydzieloną część mienia ogólnonarodowego, a Przedsiębiorstwo to wykonuje wszelkie uprawnienia w stosunku do mienia będącego w jego dyspozycji. Celem ustawodawcy tworzącego taką regulacje było, według strony skarżącej, wydzielenie z całego majątku ogólnonarodowego części mienia PKP dla prawidłowego funkcjonowania tego przedsiębiorstwa. Wobec powyższego nietrafne jest stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, że dla komunalizacji nieruchomości użytkowanej przez przedsiębiorstwo państwowe bez tytułu prawnego nie ma znaczenia, jaki organ administracji pełnił funkcję organu założycielskiego.

W ocenie skarżącej, skoro organem założycielskim przedsiębiorstwa państwowego PKP był organ naczelny, to ze względu na treść art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 maja 1990 r., nieruchomości należące do tego przedsiębiorstwa pozostawały w jego dyspozycji i nie były mieniem należącym do rad narodowych. Skoro nieruchomość pozostawała w wyłącznym władztwie PKP, jako wydzielona część mienia ogólnonarodowego, to organy administracji terenowej nie mogły wykonywać czynności władczych wobec tej nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do treści art.183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, a zatem sprawa mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną.

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają miedzy innymi wymienione w art. 176 P.p.s.a. podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 P.p.s.a. mogą stanowić:

1)naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na obu podstawach wskazanych w art. 174 P.p.s.a. W związku z tym, w pierwszej kolejności wymaga oceny zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania, gdyż zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego może podlegać ocenie, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwa zastrzeżeń.

Skarga kasacyjna, jako sformalizowany środek zaskarżenia powinna odpowiadać wymaganiom określonym w art.176 ustawy P.p.s.a., zaś przy zarzucie naruszenia przepisów postępowania w skardze kasacyjnej należy powołać naruszony przez Sąd przepis postępowania, wskazać na czym polegało naruszenie prawa, a nadto wykazać, iż naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

Postawiony w skardze kasacyjnej zarzut nie odpowiada tym wymogom, gdyż autor skargi kasacyjnej, będąc profesjonalnym pełnomocnikiem, nie wskazał żadnego przepisu ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który został naruszony przez Sąd pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi nie jest uprawniony, przy tak ogólnym sformułowaniu zarzutów, do dokonywania kwalifikacji prawnej i określenia, które przepisy ustawy P.p.s.a. mogłyby mieć zastosowanie, jako naruszone przez Sąd.

Wadliwe sformułowanie zarzutu uniemożliwia więc dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku w zakresie prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, co oznacza, że przyjęty przez Wojewódzki Sąd Administracyjny stan faktyczny nie został podważony.

Oceniając zarzut naruszenia prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny odmówił mu trafności.

Skarżąca zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych ( Dz.U. Nr 32, poz. 191 ze zm.), zaś z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że zarzut dotyczy pkt 1 art. 5 ust.1 wymienionej ustawy i dlatego tak sformułowany zarzut podlegał rozpoznaniu. Wnosząca skargę kasacyjną zarzuca Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnemu błędne przyjęcie, że sporna nieruchomość należała w sensie prawnym do terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego w sytuacji, gdy stan prawny nieruchomości w dniu 27 maja 1990 r. był nieuregulowany, gdyż dopiero postanowieniem Sądu Rejonowego w J. z dnia [...] marca 1999 r. Skarb Państwa nabył własność spornej nieruchomości w drodze zasiedzenia.

Zacząć zatem należy od wskazania, że skarżąca błędnie interpretuje skutki prawne nabycia własności nieruchomości w drodze zasiedzenia. Przypomnieć wypada, że nabycie nieruchomości przez zasiedzenie ma charakter nabycia pierwotnego, a okoliczność ta wpływa na kształtowanie się skutków, jakie wynikają z nabycia w tym trybie. Posiadacz władający rzeczą staje się jej właścicielem z chwilą upływu terminu zasiedzenia i z tą też chwilą następuje utrata własności przez dotychczasowego właściciela. Jak wynika z postanowienia Sądu Rejonowego w J. z dnia [...] marca 1999 r. sygn. akt [...] Skarb Państwa nabył własność przedmiotowej nieruchomości w dniu [...] grudnia 1982 r. A zatem w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, czyli w dniu 27 maja 1990 r. Skarb Państwa był właścicielem spornej nieruchomości. Niesłuszne jest więc stanowisko skarżącej, że nieruchomość miała nieuregulowany stan prawny a w konsekwencji, że jako mająca taki status nie należała do terenowego organu administracji państwowej i organy te nie mogły wykonywać czynności władczych wobec tej nieruchomości.

Trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji, oceniając materiały postępowania komunalizacyjnego, że PKP na dzień 27 maja 1990 r. nie legitymowało się tytułem prawnym do gruntu. Zgodnie bowiem z art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości ( Dz.U. Nr 22, poz. 99 ze zm.) dowodem potwierdzającym istnienie prawa zarządu państwowej jednostki organizacyjnej mogły być: 1) decyzja o oddaniu w zarząd, 2) zawarta za zezwoleniem tego organu umowa o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi, 3) umowa o nabyciu nieruchomości.

Trzeba też przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego istnienia zarządu nie można domniemywać ( wyroki: NSA z dnia 10 czerwca 1998 r., sygn. akt I SA 1989/97, publ. Lex nr 45054; z dnia 5 listopada 1999 r., sygn. akt I SA 2240/98, publ. Lex nr 47368; z dnia 2 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 1295/05, publ. Lex nr 194864). Niesłuszne jest również stanowisko skarżącej, że skoro ponosiła opłaty z tytułu zarządu, to nieruchomość należała w sensie prawnym do PKP. W tej kwestii wielokrotnie już wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny, podnosząc, że samo ustalenie przedsiębiorstwu państwowemu opłat za korzystanie z gruntu nie stwarzało podmiotowi zobowiązanemu do ich ponoszenia tytułu prawnego w postaci użytkowania lub zarządu (por. wyroki NSA: z dnia 5 listopada 1999 r., sygn. akt I SA 2240/98, publ. Lex nr 47368; z dnia 5 maja 1998 r., sygn. akt I SA 1988/97, publ. Lex nr 45038 ).

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również wyrażonego w skardze kasacyjnej poglądu, że tytuł prawny do spornej nieruchomości przysługiwał PKP na podstawie art. 16 ustawy z dnia 27 kwietnia 1989 r. o przedsiębiorstwie państwowym "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. nr 26, poz. 138). Wymaga bowiem podkreślenia, że akty regulujące status prawny przedsiębiorstwa państwowego PKP oraz akty ustawowe i wykonawcze, na podstawie których przeprowadzono nacjonalizację kolei mają charakter ogólnych aktów normatywnych i nie regulowały stanu prawnego konkretnej nieruchomości, mogły jedynie stanowić podstawę do podejmowania aktów indywidualnych dotyczących poszczególnych składników mienia ogólnonarodowego. A co do spornej nieruchomości PKP nie wykazało, aby dysponowało indywidualnym aktem, w formie decyzji, umowy lub protokołu zdawczo – odbiorczego, dotyczącym przedmiotowej nieruchomości.

Błędny jest także pogląd wyrażony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej co do zastosowania w tej sprawie art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy komunalizacyjnej. Przepis ten wyłącza komunalizację mienia ogólnonarodowego należącego do przedsiębiorstw państwowych lub jednostek organizacyjnych wykonujących zadania o charakterze ogólnokrajowym. Określenie "należące do" oznaczało, że przedsiębiorstwo legitymowało się tytułem prawnym, a nie tylko faktycznym władaniem. Ponadto przedsiębiorstwo państwowe powinno być umieszczone, zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy komunalizacyjnej, w wykazie określonym przez Radę Ministrów. Realizując ten obowiązek Rada Ministrów w dniu 9 lipca 1990 r. wydała rozporządzenie w sprawie wykazu przedsiębiorstw państwowych i jednostek organizacyjnych, których mienie nie podlega komunalizacji (Dz.U. Nr 51, poz.301). W wykazie tym przedsiębiorstwo państwowe Polskie Koleje Państwowe nie zostało wymienione.

Przedstawiona argumentacja prowadzi do wniosku, że zaskarżony wyrok nie narusza prawa i z tego względu uznając skargę kasacyjną za niezasadną, należało ją, na podstawie art.184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalić.