Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 875/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6059 Inne o symbolu podstawowym 605
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39, art. 107 § 1, 109, 112, 134, 126, 141 § 1, 144, 268 a
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi G. S. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r., Minister Spraw Wewnętrznych stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] listopada 2014 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r., nr [...], utrzymującego w mocy postanowienie Wójta Gminy L. z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści.

Stan sprawy przedstawiał się następująco:

W dniu 16 października 2014 r. J.S. i G.S. złożyli wniosek do organu w formie dokumentu elektronicznego opatrzonego podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP, o stwierdzenie nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r., utrzymującego w mocy postanowienie Wójta Gminy L. z dnia [...] czerwca 2014 r. o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści.

Minister Spraw Wewnętrznych postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. W pouczeniu postanowienia organ wskazał, że strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do Ministra w terminie 14 dni od daty otrzymania niniejszej decyzji, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 127 §3 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a.

Rozstrzygnięte to zostało doręczone stronie w dniu 18 listopada 2014 r. za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

Ponadto omawiane postanowienie zostało również doręczone stronie za pośrednictwem poczty w dniu 25 listopada 2014 r.

G.S. (dalej również jako: "skarżący") w dniu 9 grudnia 2014 r. złożył za pośrednictwem elektronicznej platformy usług administracji publicznej (ePUAP) wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem Ministra z dnia [...] listopada 2014 r.

Mister rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdził, że pouczenie zawarte w zaskarżonym postanowieniu jest błędne, bowiem termin

złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wynosi nie 14, a 7 dni - na podstawie art. 141 § 1 i 2 oraz art. 127 § 3 w zw. z art. 144 K.p.a. Jednakże, mając na uwadze treść art. 112 K.p.a., badając w niniejszej sprawie, czy strona wniosła środek odwoławczy w terminie, należy przyjąć termin 14-dniowy, wynikający z błędnego pouczenia.

Minister stwierdził, że przeprowadzone postępowanie wstępne wykazało, że postanowienie Ministra z dnia [...] listopada, zostało skutecznie doręczone stronie w dniu 18 listopada 2014 r., o czym świadczy wygenerowane automatycznie z systemu informatycznego Urzędowe Poświadczenie Doręczenia. Czternastodniowy termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upłynął zatem w dniu 2 grudnia 2014 r. Tymczasem przedmiotowy wniosek skarżący złożył za pośrednictwem elektronicznej platformy usług administracji publicznej (ePUAP) w dniu 9 grudnia 2014 r., czyli z przekroczeniem terminu.

Jednocześnie organ podkreślił, że dokonanie doręczenie postanowienia w formie papierowej za pośrednictwem poczty w dniu 25 listopada 2015 r., miało charakter jedynie informacyjny. Jest to kolejne, późniejsze doręczenie, które nie powoduje ponownego otwarcia dla strony terminu do zaskarżenia rozstrzygnięcia.

Podsumowując organ stwierdził, że skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z uchybieniem terminu, dlatego też, na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 K.p.a., organ zobowiązany był do stwierdzenia uchybienia terminu do dokonania tej czynności.

G.S. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] stycznia 2015 r., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W ocenie skarżącego, postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] listopada 2014 r. doręczone za pomocą środków komunikacji elektronicznej jest dotknięte wadami formalnymi tj. brakiem tego postanowienia we wzorze/formularzu usługi centralnej elektronicznej Platformy Usług Administracji Publicznej oraz brakiem bezpiecznego podpisu elektronicznego weryfikowanego za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu przez rozwiązania techniczne ePUAP, co skutkuje jego nieważnością.

Wobec powyższego skarżący twierdzi, że nie uchybił 14 - dniowemu terminowi (podanemu mylnie w pouczeniu) do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdyż w stosunku do wersji papierowej postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] listopada 2014 r. odebranej 25 listopada 2014 r., termin został dotrzymany.

W złożonej skardze podniósł następujące zarzuty:

1. niezrozumienia, niewłaściwego stosowania lub niestosowania zasad funkcjonowania elektronicznej platformy usług administracji publicznej, określonych w ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne;

2. niezrozumienia, niewłaściwego stosowania lub niestosowania zasad funkcjonowania centralnego repozytorium wzorów dokumentów elektronicznych, określonych w ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne;

3. niezrozumienia, niewłaściwego stosowania lub niestosowania aktów wykonawczych do ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne tj. § 19 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania pism w formie dokumentów elektronicznych, doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz. U.

2011 r. Nr 206, poz. 1216) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie zakresu i warunków korzystania z elektronicznej platformy usług administracji publicznej (Dz, U. 2011 r. Nr 93, poz. 546);

4. naruszenia art. 124 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niezrozumienie, niewłaściwą interpretację oraz niewłaściwe stosowanie;

5. naruszenia art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez dążenie do nakładania na użytkownika ePUAP-u obowiązków nieprzewidzianych prawem;

6. naruszenia art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez jego niestosowanie;

7. naruszenia art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Uzasadniając podniesione zarzuty skarżący wskazał w szczególności, że to rozwiązania techniczne ePUAP zapewniają niezaprzeczalność wystawionych poświadczeń przedłożenia i doręczenia oraz weryfikują podpis elektroniczny, a nie użytkownik. Podnosi przy tym, że żaden przepis polskiego prawa nie zobowiązuje użytkownika e-PUAP-u do bycia informatykiem, posiadania umiejętności pobierania programów i ich instalowania.

Główne zarzuty skargi opierają się na twierdzeniu skarżącego, że rozstrzygnięcia Ministra Spraw Wewnętrznych oraz pozostałe pisma do niego kierowane są jedynie projektami, gdyż nie są opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Podniósł przy tym, że przedmiotowe pisma podpisane są przez "twór wirtualny edok.msw.gov.pl", zweryfikowanym przez ePUAP ważnym niekwaiifikowanym podpisem elektronicznym.

W treści uzasadnienia złożonej skargi, skarżący podważył również kompetencje do wypowiadania się przez M.H. - Zastępcę Dyrektora Departamentu Spraw Obywatelskich MSW w sprawach rozwiązań technicznych i zasad działania e-PUAP.

Skarżący kwestionował ponadto, udzielone dyrekcji Departamentu Spraw Obywatelskich MSW, na podstawie art. 268a K.p.a., upoważnienia Ministra Spraw Wewnętrznych do załatwiania, w imieniu organu, m.in. spraw z zakresu ewidencji ludności i dowodów osobistych, w tym w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Powołując się na analogiczny do przepisu art. 268a K.p.a. przepis art. 143 § !a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, podnosił, że do podpisywania pism w formie dokumentu elektronicznego podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu konieczne jest jednoznaczne; uwidocznienie tego faktu w upoważnieniu. Skarżący podważa również zakres rzeczowy upoważnień, wskazując, że "sprawy z zakresu ewidencji ludności i dowodów osobistych, rejestracji stanu cywilnego, zmiany imienia i nazwiska, paszportów i postępowań mandatowych w żaden sposób nie są powiązane z wnioskiem o stwierdzenie nieważności z powodu naruszenia przepisów o właściwości."

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, uznając jej zarzuty za nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2104 r., 1647) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej "P.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] stycznia 2015 r. o stwierdzeniu - na podstawie art. 134 K.pa. w zw. z art. 126 oraz w zw. z art. 141 § 1 i art. 144 K.p.a. - uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] listopada 2014 r.

W tym miejscu wskazać należy, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy powinien być wniesiony do właściwego organu odwoławczego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 141 § 1 i § 2 K.p.a. i art. 127 § 3 K.pa. w zw. z art. 144 K.p.a.). W rozpoznawanej sprawie organ w pouczeniu zawartym w postanowieniu wydanym w pierwszej instancji, błędnie wskazał zarówno termin złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - 14 dni, jak i podstawę prawną - art. 127 § 3 K.pa. w zw. z art. 129 § 2 K.p.a. W związku z powyższym, mając na uwadze treść art. 112 K.p.a., zgodnie z którym: "Błędne pouczenie co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia", w ocenie Sądu, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy byłby w przypadku skarżącego skuteczny, gdyby został złożony z zachowaniem błędnie wskazanego w pouczeniu, czternastodniowego terminu. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę podziela poglądy wyrażone w orzecznictwie dotyczące braku konieczności składania wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, jeżeli strona działała zgodnie z pouczeniem zawartym w zaskarżonym rozstrzygnięciu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2000 r., sygn. akt IV SA 1899/98; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt II GSK 169/08; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2010 r. I OSK 840/10). Na takim stanowisku stanął również Minister Spraw Wewnętrznych w zaskarżonym postanowieniu.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie terminu skutecznego doręczenia postanowienia z dnia [...] listopada 2014 r. Według organu skuteczne doręczenie nastąpiło w dacie 18 listopada 2014 r. za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Zdaniem skarżącego, natomiast, bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia powinien biec od daty doręczeniu mu kwestionowanego postanowienia w formie papierowej za pośrednictwem poczty, tj. w dniu 25 listopada 2014 r.

Z dyspozycji art. 39 K.p.a. wynika wprost, że organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Stosownie zaś do normy art. 391 § 1 K.p.a. doręczenie następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania: 1) wystąpił do organu administracji publicznej o doręczenie albo 2) wyraził zgodę na doręczenie mu pism za pomocą tych środków.

Decyzja wydana w formie dokumentu elektronicznego powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu lub podpisem osobistym (art. 107 § 1 K.p.a.) Zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy o podpisie elektronicznym bezpieczny podpis elektroniczny to podpis elektroniczny, który spełnia następujące warunki: a) jest przyporządkowany wyłącznie do osoby składającej ten podpis, b) jest sporządzany za pomocą bezpiecznych urządzeń i danych służących do składania podpisu elektronicznego, podlegających wyłącznej kontroli osoby składającej podpis elektroniczny, c) jest powiązany z danymi, do których został dołączony, w taki sposób, że jakakolwiek późniejsza zmiana tych danych jest rozpoznawalna.

Decyzję doręcza się stronom na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej (art. 109 § 1 K.p.a.).

Zatem wyznaczone ścisłe ramy wykorzystania przez organ administracji środków komunikacji elektronicznej do doręczania stronom wszelkich pism (w tym i decyzji i postanowień) w formie dokumentów elektronicznych uzasadniają przyjęcie tezy, iż ten środek komunikacji może być wykorzystany tylko gdy strona złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej, albo wystąpi do organu administracji publicznej o takie doręczenie i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny czy też wyrazi zgodę na doręczanie pism w postępowaniu za pomocą tych środków i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny, ale jednocześnie jeżeli takie możliwości techniczne posiada organ administracji, by w takiej właśnie formie doręczać rozstrzygnięcie w sprawie.

Z powyższych regulacji wynika, że doręczenie pism dokonywane w formie elektronicznej zastępuje doręczenie w sposób tradycyjny, a organ prowadzący postępowanie jest związany oświadczeniem strony w sprawie doręczania pism drogą elektroniczną. Doręczenie dokonywane w formie elektronicznej zastępuje doręczenie tradycyjne, stąd doręczenie orzeczenia dodatkowo drogą pocztową, jak miało to miejsce w rozpatrywanej sprawie, nie powoduje otwarcia dla strony terminu do jego zaskarżenia.

W rozpatrywanej sprawie skarżący wystąpił z wnioskiem o kierowanie do niego korespondencji za pomocą środków komunikacji elektronicznej na podstawie art. 391 K.p.a., co zobowiązało organ do dokonywania doręczeń w takiej właśnie formie.

W tej sytuacji należy stwierdzić, że datą doręczenie skarżącemu postanowienia wydanego w pierwszej instancji był 18 listopada 2015 r., tj. dzień doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w formie elektronicznej. Prawidłowe są również ustalenia organu, że wskazany w pouczeniu czternastodniowy termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, upłynął w dniu 2 grudnia 2014 r. Zatem złożenie tego wniosku przez skarżącego w dniu 9 grudnia 2014 r. nastąpiło z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności.

W ocenie Sądu zarzuty skarżącego podniesione w skardze dotyczące wadliwości doręczania pism i orzeczeń organu za pomocą środków komunikacji elektronicznej, są nieuzasadnione.

Jak wynika z akt sprawy i wyjaśnień organu zawartych w odpowiedzi na skargę, rozstrzygnięcia organu kierowane do skarżącego zostały opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu, a następnie, na podstawie art. 391 § 1 K.p.a., doręczone mu za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2013 r. poz. 1422). Mechanizmy, które w niniejszej sprawie zastosowano za pomocą funkcjonującego w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych systemu e-dok przy podpisywaniu pism podpisem kwalifikowanym oraz ich doręczaniu skarżącemu postępowania za pośrednictwem e-PUAP, są zgodne z wymogami określonymi w ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne oraz w aktach wykonawczych do tej ustawy.

System e

Dok jest to system informatyczny służący do elektronicznego zarządzania dokumentacją (EZD) w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych. Podstawą prawną jego funkcjonowania jest Zarządzenie Nr 63 Dyrektora Generalnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia 31 grudnia 2013 r. w sprawie elektronicznego zarządzania dokumentacją w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 5 wskazanego aktu prawa system e-Dok umożliwia wykonanie wszystkich czynności kancelaryjnych w ramach EZD, w tym w szczególności umożliwia podpisywanie dokumentów elektronicznych odpowiednim podpisem elektronicznym. Jednocześnie w załączniku do wspomnianego zarządzenia, określony został szczegółowo zestaw procedur, co dodatkowo potwierdza, że system e-Dok zapewnia również komunikację z e-PUAP.

Wszystkie czynności kancelaryjne (w tym czynność złożenia podpisu elektronicznego), dokonane w toku rozpatrywania sprawy w systemie e-Dok są odnotowane w elektronicznej metryce sprawy, która znajduje się w aktach postępowania.

Nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 14 K.p.a., bowiem w ocenie Sądu, zarówno postanowienie z dnia [...] listopada 2014 r., jak i [...] styczna 2015 r. zostały opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Pismo - rozstrzygniecie organu – [...] z dnia [...] listopada 2014r. zostało podpisane certyfikatem kwalifikowanym, wystawionym na M.H. przez Unizeto, ważnym do dnia 21 marca 2015 r. oraz zostało opatrzone komunikatem z ePUAP o Urzędowym

Poświadczeniu Doręczenia - UPD. Następnie po wysłaniu do adresata przez platformę ePUAP zostało załączone do koperty, która z kolei dodatkowo została opatrzona certyfikatem niekwalifikowanym (poświadczenie edok.msw.gov.pl), wystawionym również przez Unizeto.

Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 6 K.p.a. "poprzez dążenie do nakładania przez użytkownika ePUAP'u obowiązków nieprzewidzianych prawem". Skarżący stwierdził, że żaden przepis prawa nie zobowiązuje użytkownika ePUAP'u do bycia informatykiem, posiadania umiejętności pobierania dodatkowych programów i ich instalowania. Odnosząc się do tych twierdzeń należy wskazać, że informacje o możliwości zweryfikowania ważności podpisu kwalifikowanego dostępnym w internecie oprogramowaniem, mają jedynie charakter informacyjny i nie nakładają na stronę obowiązku weryfikowania tego podpisu. Pokreślić należy, że to strona decyduje o tym, czy pisma, orzeczenia w postępowaniu administracyjnym, mają być do niej kierowane za pomocą środków komunikacji elektronicznej, czy też w tradycyjny sposób (art. 391 § 1 K.p.a.). Jest to uprawnienie, z którego strona może zrezygnować i w przypadku rezygnacji organ doręczy pismo w sposób określony dla pisma w formie innej niż forma dokumentu elektronicznego.

Ponadto skarżący, powołując się na art. 268a K.pa. i art. 143 § 1a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) stwierdził, że M.H. oraz K.G. powinny mieć wyraźne upoważnienie do podpisywania pism w formie dokumentu elektronicznego. W ocenie Sądu, nie można zgodzić się z powyższą tezą. Zgodnie z art. 268a K.p.a. organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwienia spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, w a szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Przepis ten nie przewiduje wymogu udzielania odrębnego upoważnienia do podpisywania w imieniu organu rozstrzygnięć w formie elektronicznej. Udzielone na podstawie omawianego przepisu upoważnienia dla M.H. oraz K.G., zdaniem Sądu, obejmują zarówno podpisywanie rozstrzygnięć w formie pisemnej, jak i w formie dokumentu elektronicznego. Należy także zaznaczyć, że w przedmiotowej sprawie, powołany przez skarżącego przepis art. 143 § 1a Ordynacji podatkowej przewidujący udzielenie wyraźnego upoważnienia do podpisywania pism podpisem elektronicznym, nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. W przedmiotowej sprawie

przepisy proceduralne określa Kodeks postępowania administracyjnego, a nie Ordynacja podatkowa.

Niezasadny jest także zarzut skarżącego, że zakres rzeczowy omawianych upoważnień (dot. spraw z zakresu ewidencji ludności i dowodów osobistych, rejestracji stanu cywilnego, zmiany imienia i nazwiska, paszportów) w żaden sposób nie jest powiązany z wnioskiem skarżącego o stwierdzenie nieważności orzeczenia z powodu naruszenia przepisów o właściwości. Należy podkreślić, że przedmiotem sprawy było wydanie zaświadczenia ze zbiorów meldunkowych. Ta kategoria spraw niewątpliwie należy do spraw z zakresu ewidencji ludności i dowodów osobistych.

Reasumując, zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego Sąd uznał za nieuzasadnione. Również z urzędu nie dopatrzył się innych uchybień, skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonych rozstrzygnięć z obrotu prawnego. Organ prawidłowo ustalił, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] listopada 2014 r. skarżący złożył po terminie do dokonania tej czynności, zatem był zobowiązany do stwierdzenia złożenia tego wniosku z uchybieniem terminu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.