Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1150/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie WSA Małgorzata Brachel-Ziaja / spr. / Wojciech Jakimowicz Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi W. K. i K. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 18 maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. znak:[...] Starosta B. działając na podstawie art. 104 i art. 146 § 2 w związku z art. 151 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) w związku ze sprzeciwem z dnia 10 marca 2005 r. Prokuratora Okręgowego w K. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej decyzji Starosty B. znak: [...] z dnia 4 października 2001 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych z zapleczem, myjni samochodowej stanowiska tankowania LPG, wewnętrznego układu komunikacyjnego na działkach 1 i 2 przy ulicy [...] oraz przyłączy; wody na działkach nr 3, 4, 2 kanalizacji sanitarnej na działkach nr 2, 1 wraz z szczelnym zbiornikiem na ścieki sanitarne, kanalizacji opadowej na działkach nr 4 , 2 1 , gazu na działce 2 i wewnętrznej instalacji gazowej - stanowiących własność A. i H.K.

Decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. znak: [...] - wydaną po rozpatrzeniu odwołania Prokuratora Okręgowego w K. oraz W. i K.K. - Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 29 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1113/10 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody ze względu na fakt, że w wydaniu tej decyzji brała udział osoba podlegająca wyłączeniu na podstawie art. 24 § 3 k.p.a.

Wojewoda decyzją z [...] maja 2011 r. znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję Starosty B. z dnia [...] grudnia 2005 r. znak: [...] w całości i stwierdził, że decyzja Starosty z dnia [...] października 2001 r. znak: [...] została wydana z naruszeniem prawa oraz odmówił jej uchylenia z przyczyn określonych w art. 146 § 1 k.p.a.

Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania i stwierdził, że w niniejszej sprawie istniała podstawa do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., bowiem decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję, która została następnie uchylona. Decyzja o pozwoleniu na budowę, w sprawie której wznowiono postępowanie została wydana w oparciu o decyzję Burmistrza Miasta B. z dnia [...] października 2000 r. znak [...] która została wyeliminowana z obrotu prawnego

Zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 3-8 k.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Przepis ten, określając początek biegu wskazanego w nim terminu posługuje się pojęciem dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji, nie uzależnia zatem rozpoczęcia biegu tego terminu od tego, czy decyzja doręczona została wszystkim stronom. Powołany przepis wskazuje w sposób jednoznaczny, że upływ określonych w nim terminów stanowi negatywną przesłankę do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji. Zakaz merytorycznego orzekania w sprawie jest przy tym bezwarunkowy, tj. niezależny od okoliczności, które spowodowały upływ pięcioletniego terminu.

W niniejszej sprawie od dnia doręczenia decyzji Starosty B. z dnia 4 października 2001 r. znak: [...] do momentu orzekania przez Wojewodę upłynęło ponad 9 lat, czyli mamy do czynienia ze skutkiem przedawnienia, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. Skoro przedawniła się możliwość uchylenia decyzji Starosty B. z dnia 4 października 2001 r. znak: [...], to należy wydać rozstrzygnięcie w trybie art. 151 § 2 k.p.a. stanowiącego, że w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

Odnosząc się do zarzutu popełnienia przestępstwa przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, jak i decyzji o pozwoleniu na budowę, a w konsekwencji do istnienia podstawy do wznowienia w oparciu o przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy wyjaśnił, że popełnienie przestępstwa winno być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, a więc brak podstaw do uznania, że w tej sprawie spełniona została przesłanka z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. W niniejszej sprawie zapadł wyrok Sądu Rejonowego w Tarnowie z dnia 18 stycznia 2009 r. sygn. akt II K 77/07, który został uchylony wyrokiem Sądu Okręgowego w Krośnie II Wydział Karny z dnia 5 stycznia 2010 r. sygn. akt II Ka 260/09 a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia sądowi pierwszej instancji.

Powyższą decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie W.K. i K.K. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją Starosty z [...] października 2001 r., a także merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd. Skarżący podnieśli, że organy rozstrzygające niniejszą sprawę celowo przedłużały postępowanie, bezprawnie odmawiając im prawa strony i dopiero sąd przyznał, iż skarżącym przysługiwały prawa strony i powinni brać udział w postępowaniach o ustalenie warunków zabudowy oraz o pozwolenie na budowę. W tym czasie biegł pięcioletni termin, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. Aktualnie mimo, iż przyznano skarżącym prawa strony postępowania, a w związku z wydaniem przedmiotowych decyzji postawiono urzędnikom zarzuty W. I K.K. nie są w stanie doprowadzić do wyeliminowania tych decyzji z obrotu prawnego. Ich zdaniem taka sytuacja to kpina z prawa i procedur, bowiem gry proceduralne doprowadzają do uniemożliwienia merytorycznego rozpoznania sprawy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty podniesione w skardze nie mogą odnieść skutku.

Ani stan faktyczny, ani też ocena prawna zastosowana przez Wojewodę nie budzą wątpliwości. Poza sporem pozostaje fakt, iż w niniejszej sprawie istniały podstawy do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty B. o pozwoleniu na budowę z dnia 4 października 2001 r. znak: [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., bowiem wyeliminowano z obrotu prawnego decyzję o ustaleniu warunków zabudowy, w oparciu o którą wydano to pozwolenie na budowę. Niesporne jest również, iż od czasu doręczenia stronom decyzji o pozwoleniu na budowę upłynęło ponad 5 lat.

Wskazane przez organ odwoławczy przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 146 i art. 151 § 2 uniemożliwiają w takiej sytuacji merytoryczne rozpoznanie sprawy. Problem ten został w zaskarżonej decyzji szeroko omówiony. Powołane przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i ani organ administracji, ani sąd administracyjny nie może odmówić ich zastosowania czy też wydać rozstrzygnięcia niezgodnego z ich treścią. Zgodnie z art. 146 k.p.a. na obecnym etapie postępowania nie mogło nastąpić uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast stosownie do art. 151 § 2 k.p.a. Wojewoda rozstrzygając niniejszą sprawę musiał ograniczyć się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji - co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy podkreślić, że skutek upływu wskazanego wyżej pięcioletniego okresu jest niezależny od przyczyn takiego stanu rzeczy, a w szczególności od tego kto i dlaczego doprowadził do zaistnienia takiej sytuacji. Nawet gdyby upływ terminu został spowodowany działaniem organów administracji, nie byłoby możliwości wydania rozstrzygnięcia innego niż wskazane w art. 151 § 2 k.p.a.

Skoro więc zaskarżona decyzja okazała się prawidłowa, skargę w niniejszej sprawie należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).