Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 301/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 293 § 1, art. 306a § 1, § 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka (sprawozdawca) Sędziowie WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Asesor sądowy Agnieszka Kosowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 listopada 2022 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 marca 2022 r. nr SKO.41/1095/PO/2022 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 marca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie (dalej: "SKO") utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy Puławy z dnia 20 stycznia 2022 r., P.3140.1.2.2021KK odmawiające J. M. wydania zaświadczenia co do części wniosku dotyczącej pytania "jaki majątek z części nieruchomości wykazali M. B. W. i G. W. nabyty na podstawie postanowienia [...] z dnia [...] r.

o rozgraniczeniu działki [...] położonej w W. z nieruchomością działki gruntu położoną w W. o nr ewidencyjnym [...]".

Organ I instancji uznał, że z uwagi na przepisy art. 306a, art. 293 § 1 Ordynacji podatkowej nie może udzielić żądanych informacji.

W zażaleniu skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, względnie o wydanie zaświadczenia zgodnie

z jej wnioskiem, tj. "jaki majątek nabyli M. W. i G. W., zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w Puławach I Ns 777/01 z dnia 21 marca 2004 r. oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w Puławach I C 173/05". Podniosła, że nie zna takiego rozgraniczenia i wydania, żeby zaorać z całej działki nr ew. [...] pas 4 m i 2 m, pole ok. 250 m długości, gdy cała działka ma 350 m. Wskazała, że

w zaświadczeniu winno być wskazane od kiedy, za co i jaki podatek płacą M. W. i G. W.. W jej ocenie postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia jest rażącym naruszeniem prawa i prawa własności

z pominięciem wyroku I C 173/05. Argumentowała że zaświadczenie nie jest dla jej potrzeb, ale dla organów ścigania, a nadto, że wnioskowana treść nie jest objęta tajemnicą skarbową. Podniosła, że zabrano jej część majątku, a ona płaci podatki. Powołując się na swój interes prawny w walce o majątek, dołączyła do zażalenia szereg dokumentów.

SKO stwierdziło na wstępie, że zgodnie z art. 306a Ordynacji podatkowej organ podatkowy wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny

w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Natomiast stosownie do art. 293 § 1 Ordynacji podatkowej indywidualne dane zawarte

w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników objęte są tajemnicą skarbową. Tak więc tajemnica skarbowa dotyczy indywidualnych danych zawartych w deklaracjach podatkowych, w tym zeznaniach, wykazach, informacjach, do składania których zobowiązani są podatnicy oraz powoduje wyłączenie jawności indywidualnych danych zawartych w informacjach podatkowych składanych przez podatników. Regulacją tą objęto także wszelkie informacje pozyskiwane

i gromadzone przez organ podatkowy, w tym dane zawarte w informacjach podatkowych przekazywanych organowi podatkowemu przez podmioty inne niż podatnicy, w aktach postępowania podatkowego, czy dokumentacji rachunkowej organu podatkowego.

SKO wskazało, że skarżąca w dniu 27 września 2021 r. złożyła wniosek

o wydanie zaświadczenia:

- jaki majątek z części nieruchomości wykazali M. B. W. i G. S. W. zam. W. nabyty na podstawie postanowienia sygn. akt I NS 777/01 z dnia 21 marca 2004 r. o rozgraniczeniu działki położonej

w W. o nr ew. [...], dla której w Sądzie Rejonowym w P. prowadzona jest księga wieczysta o [...] z nieruchomością działki gruntu położonej w W. o nr. ew. [...] i wydanie części nieruchomości powodom M. i G. W. – wyrok I C 173/05 z dnia 11 września 2006 r.;

- od kiedy, za co i jaki płacę/płacą podatek z tej części nieruchomości w związku

z prowadzonym postępowaniem w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r.

Wniosła również o załatwienie sprawy do 31 grudnia 2021 r. z powodu jej skomplikowanego charakteru.

W powyższym kontekście SKO zwróciło uwagę, że jeśli chodzi o pierwszą część wniosku, zakres tajemnicy skarbowej zawarty został w art. 293 § 1 Ordynacji podatkowej i obejmuje on dane zawarte w deklaracjach oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów. Dodało, że na podstawie art. 293 § 2 pkt 4 Ordynacji podatkowej przepisy dotyczące tajemnicy skarbowej stosuje się do dokumentacji rachunkowej organu podatkowego.

SKO argumentowało, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z 5 sierpnia 2010 r.

o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1167) tajemnica skarbowa stanowi informację niejawną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy. Stosownie do treści art. 7 § 1 Ordynacji podatkowej podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu. Zakres podmiotowy podatku od nieruchomości wynika z art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego (w ściśle określnych w tym punkcie sytuacjach). Stwierdzono, że w odniesieniu do nieruchomości stanowiącej działkę [...] skarżąca nie ma przymiotu podatnika, o którym mowa w art. 293 Ordynacji podatkowej, a zatem nie może ubiegać się o udostępnienie jej danych dotyczących innych podatników.

SKO nie dopatrzyło się naruszenia art. 306a § 2 pkt 2 i art. 306b § 1 Ordynacji podatkowej. Podało, że zaświadczenie wydaje się osobie ze względu na jej interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stan prawny, przy czym interes prawny należy rozumieć jako obowiązujący przepis prawa materialnego,

z treści którego podmiot wywodzi swoje prawo do uzyskania zaświadczenia.

W sprawie dotyczącej nieruchomości stanowiącej własność M. W.

i G. W. przepisy prawa nie dają skarżącej uprawnienia do otrzymania zaświadczenia o wnioskowanej treści.

SKO wyjaśniło nadto, że w zakresie drugiej części wniosku, w dniu 20 stycznia 2022 r. organ I instancji wydał zaświadczenie P.3140.01.2022. Podał w nim, że J. M. figurowała w ewidencji podatkowej jako podatnik podatku rolnego: w 2006 i 2007 r. od nieruchomości rolnej o powierzchni 0,6854 ha fizycznych, - 2008-2009 r. od nieruchomości rolnej o powierzchni 0,6800 ha fizycznych, w latach 2010-2019 od nieruchomości rolnej o powierzchni 0,6854 ha fizycznych, w okresie od 2006 r. do 2019 r. jako podatnik podatku od nieruchomości za budynek mieszkalny

o powierzchni 70 m2 oraz budynek niemieszkalny o powierzchni 40 m2 (zgodnie ze złożoną informacją) oraz jako podatnik podatku leśnego za grunty leśne

o powierzchni 0,30 ha. W zakresie zapytania "od kiedy, za co i jaki płaci podatek z tej części nieruchomości" zaświadczono, na podstawie danych otrzymanych z ewidencji gruntów prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w Puławach, iż powierzchnia gruntów uległa zwiększeniu o 0,0054 ha.

SKO wskazało dalej, że w zażaleniu od postanowienia o częściowej odmowie wydania postanowienia skarżąca zarzuciła, iż mylnie zinterpretowano jej żądanie, gdyż jej intencją nie było uzyskanie zaświadczenia o płaconych przez nią podatkach. Wyjaśniło przy tym, że z uwagi na złożenie wniosku w formie pisma odręcznego, brak było pełnej czytelności umożliwiającej precyzyjne stwierdzenie, czy w jego drugiej części zawarto słowo "płacę" czy też słowo "płacą" - z uwagi na zbliżoną formę graficzną "ę" i "ą". Organ I instancji odczytał wniosek jako: "od kiedy, za co

i jaki płacę podatek", stąd wydał zaświadczenie odnoszące się do takiej treści wniosku.

Odnosząc się do wyjaśnień skarżącej, iż jej intencją było uzyskanie zaświadczenia "od kiedy, za co i jaki płacą podatek" – co dotyczyło M.

i G. W. – SKO uznało, że w tym zakresie organ I instancji wyda zaświadczenie lub postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia.

Nawiązując do twierdzeń skarżącej, że wniosek złożony został w związku

z prowadzonym wobec niej postępowaniem w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r. SKO wyjaśniło, że wydanie zaświadczenia jest czynnością materialno-techniczną, nie rozstrzyga o żadnych prawach lub obowiązkach i nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Postępowanie prowadzące do wydania zaświadczenia opiera się wyłącznie na danych posiadanych przez organ, stąd dodatkowe dokumenty przedkładane przez stronę nie mogą zostać uwzględnione. Również ewentualne zaświadczenie dotyczące nieruchomości stanowiącej działkę nr ew. [...] nie posiadałoby waloru dowodowego, nie wpłynęłyby na rozstrzygnięcie w przedmiocie opodatkowania nieruchomości, w skład której wchodzi działka nr ew. [...].

W skardze do Sądu skarżąca – domagając się uchylenia postanowień organów obu instancji oraz zobowiązania organu na podstawie art. 145a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") do wydania w określonym terminie zaświadczenia zgodnie z wnioskiem z dnia 27 września 2021 r., a także zasądzenia kosztów postępowania – zarzuciła naruszenie przepisów:

1. prawa materialnego, które miało wpływ na treść postanowienia, tj. art. 28 k.p.a.

i art. 306a § 2 w zw. z art. 293 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej przez uznanie, że nie miała interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia zgodnie z wnioskiem z 27 września 2021 r., podczas gdy dane, których udostępnienia domagała się mają istotny wpływ na jej sytuację własnościową i podatkową;

2. prawa procesowego, które miało wpływ na treść postanowienia, tj. art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewywiązanie się przez organy z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności poprzez niezebranie całego oraz nierozpatrzenie już zebranego materiału dowodowego

i niedokonanie jego wszechstronnej, całościowej oceny, a także nieodniesienie się do przedstawionych dokumentów, co doprowadziło do błędnego uznania, iż nie dysponuje ona interesem prawnym w sprawie.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w niniejszym postępowaniu organy przede wszystkim winny ustalić, czy miała interes prawny – na podstawie pełnego materiału dowodowego i całokształtu okoliczności zaistniałych w sprawie,

a nie na podstawie jednego przepisu Ordynacji podatkowej.

Wyjaśniła, że od kilkunastu miesięcy toczy się postępowanie o ustalenie wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r., a o jego wysokości zadecyduje przede wszystkim stan prawno-właścicielski, ustanowiony postanowieniem z dnia 21 marca 2004 r. Sądu Rejonowego w Puławach I Ns 777/01 i wyrokiem Sądu Rejonowego w Puławach I C 173/05. Mimo, że w świetle tych orzeczeń powierzchnia jej działki się zmniejszyła, to zgodnie z decyzją podatkową powierzchnia działki, podlegająca opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, istotnie się zwiększyła. Z tego powodu musi ustalić, czy organ podatkowy próbuje bezprawnie uzyskać większy podatek, czy też na skutek wspomnianych orzeczeń sądowych została pozbawiona własności części nieruchomości na rzecz M. W. i G. W.. Dlatego jest niezbędne wydanie zaświadczenia, jaki majątek z części nieruchomości wykazali oni na podstawie postanowienia I Ns 777/01 z dnia 21 marca 2004 r. o rozgraniczeniu działki nr [...] z działką nr [...]

w W.. Argumentowała, że mając wgląd w deklarację podatkową M. W. i G. W. będzie mogła ustalić, co dokładnie stało się z jej własnością i czy została jej pozbawiona. Stąd bezpośrednio wynika jej interes prawny w uzyskaniu wnioskowanego zaświadczenia, czego organy nie zbadały i nie wyjaśniły.

Końcowo skarżąca zarzuciła, że SKO nie wskazało, czy dołączyło złożone do sprawy dokumenty: wezwanie z dnia 21 grudnia 2021 r. i pismo z dnia 11 stycznia 2022 r. i czy przeprowadziło z nich dowód w celu zbadania, o ile jej działka się powiększyła i kto za to wszystko płaci podatki.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga na uwzględnienie nie zasługuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności

z prawem działalności administracji publicznej. Decyzja administracyjna podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym sąd ma nie tylko prawo, ale także i obowiązek dokonania oceny zgodności

z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie Sąd procedował w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.

Oceniając zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że nie naruszają one prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia druga część wniosku została odczytana jako dotycząca wydania zaświadczenia od kiedy i za co skarżąca "płaci podatek z tej części nieruchomości w związku z prowadzonym postępowaniem

w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r." Zaświadczenie o takiej treści zostało na jej rzecz wydane.

Jednocześnie wobec wyjaśnień skarżącej zawartych w zażaleniu, iż jej intencją było uzyskanie zaświadczenia "od kiedy, za co i jaki płacą podatek" – co dotyczyło M. i G. W. – SKO stwierdziło, iż w tym zakresie wniosek zostanie rozpoznany przez organ I instancji, który wyda zaświadczenie lub postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia.

Kontroli Sądu podlega zatem zaskarżone postanowienie SKO z dnia 24 marca 2022 r., którym utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji z dnia 20 stycznia 2022 r. wydane wobec skarżącej i odmawiające wydania jej zaświadczenia co do części wniosku dotyczącej pytania "jaki majątek z części nieruchomości wykazali M. B. W. i G. W. nabyty na podstawie postanowienia I NS 777/01 z dnia 21 marca 2004 r. o rozgraniczeniu działki [...] położonej w W. z nieruchomością działki gruntu położoną w W. o nr ewidencyjnym [...]".

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że zgodnie z art. 306a § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Z treści dalszych przepisów Ordynacji podatkowej: art. 306a § 3, art. 306a § 4, art. 306a § 5, art. 306b § 1, art. 306e § 1 należy wywieść, że ukształtowany charakter prawny zaświadczenia oznacza, iż odzwierciedla ono stan wiedzy organów odnośnie faktów czy stosunków prawnych, które wprost wynikają ze stosownych rejestrów, ewidencji i innych baz danych. W tym wypadku organ pełni funkcję dysponenta bazy danych, na podstawie których przepisy Ordynacji podatkowej nakazują mu wydawanie zaświadczeń. Nie działa więc w charakterze organu rozstrzygającego władczo o obowiązkach podatnika, wynikających z materialnych norm prawa podatkowego (art. 306a § 3). Zaświadczenie jest zatem aktem wiedzy organu

o określonych faktach lub stanie prawnym, a nie oświadczeniem kształtującym te fakty lub stan prawny.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że zaświadczenie ma charakter materialno-technicznej czynności urzędowej i sprowadza się do potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, o których informacje znajdują się w dyspozycji organu. Treść zaświadczenia nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej lub czegokolwiek rozstrzygać.

Sąd podziela stanowisko organów, że w sprawie dotyczącej nieruchomości stanowiącej własność M. W. i G. W. przepisy prawa nie dają skarżącej uprawnienia do otrzymania zaświadczenia o wnioskowanej treści.

Trzeba mieć bowiem na uwadze, że w myśl art. 293 § 1 Ordynacji podatkowej indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników objęte są tajemnicą skarbową. Tak więc tajemnica skarbowa dotyczy indywidualnych danych zawartych w deklaracjach podatkowych, w tym zeznaniach, wykazach, informacjach, do których składania zobowiązani są podatnicy oraz powoduje wyłączenie jawności indywidualnych danych, zawartych w informacjach podatkowych składanych przez podatników. Regulacją tą objęto także wszelkie informacje pozyskiwane i gromadzone przez organ podatkowy, w tym dane zawarte w informacjach podatkowych przekazywanych organowi podatkowemu przez podmioty inne niż podatnicy, aktach postępowania podatkowego czy dokumentacji rachunkowej organu podatkowego.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych tajemnica skarbowa stanowi informację niejawną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy (P. Pietrasz, Komentarz do art. 179 ustawy – Ordynacja podatkowa (w:) System Informacji Prawnej Lex).

W odniesieniu do nieruchomości stanowiącej działkę [...] skarżąca nie ma przymiotu podatnika, o którym mowa w art. 293 Ordynacji podatkowej, zatem nie może ubiegać się o udostępnienie jej danych innych podatników.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 306a § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Interpretując treść tego przepisu należy w pierwszej kolejności podkreślić, że zaświadczenia zawsze wydaje się na wniosek, nigdy zaś z urzędu, przy czym osobą ubiegającą się o wydanie zaświadczenia nie może być każdy, ale tylko ten, kto ma interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Jeżeli zatem odrębne ustawy wprowadzają obowiązek urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, to wówczas organ wydaje zaświadczenie, uwzględniając w jego treści regulacje wynikające z tych odrębnych przepisów. Zaświadczenie jest wydawane również w sytuacji, gdy wnioskodawca wykaże interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego i wówczas w treści zaświadczenia znajduje odzwierciedlenie treść wniosku podatnika.

Wskazanie na interes prawny oznacza, że żądający wydania zaświadczenia musi być legitymowany do jego uzyskania. Kryterium interesu prawnego stanowi nawiązanie do konstrukcji pojęcia strony, przyjętej w postępowaniu administracyjnym. W piśmiennictwie i orzecznictwie przyjęto, iż interes prawny to interes wynikający z prawa materialnego, zgodny z tym prawem i przez to prawo chroniony. Istnieje także zgodność stanowisk co do tego, że interes prawny nie może być wywodzony z faktu istnienia jakiegoś aktu prawnego czy jakiejś instytucji prawnej, lecz opierać powinien się na konkretnej normie prawa materialnego; normie dającej się określić i wyodrębnić spośród innych norm (por. J. Zimmermann: Glosa do wyroku NSA z dnia 2 lutego 1996 r. IV S.A. 846/95,OSP 1997,nr 4,s. 203 i n.).

Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie wskazuje się na pewne cechy wyróżniające interes prawny. Musi być on osobisty, własny, indywidualny oraz winien być konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić, aktualny i znajdujący swoją podstawę w przepisach prawa materialnego oraz potwierdzenie w okolicznościach faktycznych. O istnieniu interesu prawnego można mówić wówczas, gdy dany podmiot wnosi żądanie we własnym imieniu, zgłaszane żądanie oparte jest na konkretnej normie prawnej, a konieczność jego obiektywnego charakteru oznacza, że o istnieniu interesu prawnego decyduje nie przekonanie zainteresowanego, lecz ocena ustawodawcy. Kategoria interesu prawnego jest kategorią materialnoprawną

i dlatego dla wykazania takiego interesu należy wskazać przepis prawa materialnego zobowiązujący organ do wydania dokumentu lub uprawniający wnioskującego do jego otrzymania.

Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot (osoba) jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana wydaniem zaświadczenia, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skierowanego żądania

w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji.

W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że skarżąca nie ma interesu prawnego w żądaniu wydania zaświadczenia o treści

objętej wnioskiem. Nie wskazała bowiem przepisu prawa materialnego, z którego wynikałyby prawa lub obowiązki, kreujące jej interes prawny.

Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że skarżąca we wniosku domagała się wydania zaświadczenia "jaki majątek z części nieruchomości wykazali M. B. W. i G. S. W. zam. W. nabyty na podstawie postanowienia sygn. akt I NS 777/01 z dnia 21 marca 2004 r.

o rozgraniczeniu działki położonej w W. o nr ew. [...], dla której

w Sądzie Rejonowym w Puławach prowadzona jest KW o nr. [...],

z nieruchomością działki gruntu położone w W. o nr. ew. [...]

i wydanie części nieruchomości powodom M. i G. W. – wyrok o sygn. akt I C 173/05 z dnia 11 września 2006 r."

W zażaleniu dodatkowo wskazała że "zaświadczenie nie jest dla jej potrzeb, ale dla organów ścigania, a nadto, że wnioskowana treść nie jest objęta tajemnicą skarbową". Podniosła, że "zabrano jej część majątku, a ona płaci podatki".

Sposób uzasadniania wniosku o wydanie zaświadczenia wskazuje na istnienie jej interesu faktycznego, nie zaś interesu prawnego we wskazanym wyżej rozumieniu.

Podkreślenia wymaga, że posiadanie żądanego zaświadczenia nie jest

w szczególności warunkiem wszczęcia jakiegokolwiek postępowania. Odmowa wydania takiego zaświadczenia ogranicza wprawdzie podmiot w możliwości posłużenia się określonymi dowodami, nie ma to jednak znaczenia dla sprawy, gdyż wbrew twierdzeniom skarżącej możliwość wszczęcia postępowania przed organami ścigania nie jest uzależniona od uzyskania zaświadczenia, w tym zaświadczenia

o żądanej treści.

Odnosząc się do wniosku co do zastosowania art. 145a § 1 p.p.s.a. zauważyć trzeba, że zgodnie z tym przepisem w przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub pkt 2, jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia, wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, chyba że rozstrzygnięcie pozostawiono uznaniu organu.

Zastosowanie art. 145a § 1 p.p.s.a. ma charakter wyjątkowy i ogranicza się wyłącznie do sytuacji uwzględnienia skargi z powodu wydania decyzji z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub stwierdzenia jej nieważności w całości lub w części z przyczyn określonych w art. 156 § 1 k.p.a. lub

w innych przepisach. Nie dotyczy zatem sytuacji, w której Sąd skargi nie uwzględnił.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak

w sentencji wyroku.