Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1413/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 § 1 i § 4, art. 120, art. 121, art. 122 art. 180, art. 181, art. 187, art. 191 i art. 193
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2011 r. sprawy ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia odpowiedzialności podatkowej płatnika z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2007 i 2008 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Z akt sprawy wynikało, w sierpniu 2008 r. została przeprowadzona przez [...] Urząd Skarbowy w W. kontrola w spółce z o.o. M. z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Spółka"), której przedmiotem była prawidłowość wywiązywania się z obowiązków płatnika w zakresie naliczania, deklarowania i odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2007 r. oraz za okres styczeń - czerwiec 2008 r. Kontrola została zakończona protokołem kontroli podpisanym w dniu 1 września 2008 r.

2. W toku kontroli ustalono, że w dniu 31 stycznia 2008 r. Spółka przesłała pocztą do [...] Urzędu Skarbowego w W. deklarację roczną o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy za 2007 r. PIT-4R, w której wykazała pobrany podatek do przekazania do urzędu skarbowego za poszczególne miesiące roku podatkowego w łącznej kwocie 432.268,00 zł. Stwierdzono, iż kontrolowany podmiot naliczał zaliczki na podatek dochodowy od wypłat dokonywanych swoim pracownikom zatrudnionym na podstawie umów o prace oraz Prezesowi Zarządu z tytułu pełnienia przez niego funkcji członka zarządu. Zaliczki na podatek naliczane były na listach płac sporządzonych za poszczególne miesiące, a podstawę wyliczenia kwot pobranych zaliczek stanowiły wynagrodzenia brutto pomniejszone o składki na ubezpieczenie społeczne za poszczególne miesiące kontrolowanego okresu. Z analizy zapisów na koncie księgowym wynikło, iż Spółka za kontrolowany okres - do dnia wszczęcia kontroli - nie uiściła na rzecz urzędu skarbowego pobranych zaliczek na podatek dochodowy od wypłaconych należności. Ponadto stwierdzono, że w kontrolowanym okresie prezes zarządu Spółki J. B. pobrał gotówką tytułem zaliczek na wynagrodzenia z tytułu pełnienia funkcji członka zarządu w 2007 r. w miesiącu styczniu 62.722,00 zł, w miesiącu lutym 34.613,20 zł oraz w miesiącu kwietniu 2008 r. 19.900,00 zł. W oświadczeniu złożonym w dniu 28 sierpnia 2008 r. Spółka potwierdziła, iż oprócz wynagrodzeń z listy płac z tytułu pełnienia funkcji członka zarządu, J. B. pobrał wynagrodzenie w kwotach: 59.000,00 zł, 19.900,00 zł, 3.722,00 zł, 4.758,00 zł, 14.713,20 zł nieujętych na listach płac, a tym samym Spółka nie naliczyła i nie pobrała zaliczki na podatek dochodowy od tych wypłat. Wykryte w toku kontroli nieprawidłowości dotyczyły nie wpłacenia przez kontrolowaną jednostkę pobranych od podatników w 2007 r. zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz nienaliczenia i niepobrania zaliczek na ten podatek od należności wypłaconych J. B. tytułem zaliczek na wynagrodzenia z tytułu pełnienia funkcji członka zarządu w miesiącach: styczeń i luty 2007 r. oraz w miesiącu kwietniu 2008r. Kwoty wypłaconych zaliczek z powyższego tytułu nie zostały uwzględnione w deklaracji rocznej PIT-4R, ani w informacji o dochodach i pobranych zaliczkach PIT-11, sporządzonej dla J. B.. W dniu 1 września 2008 r. kontrolowanej Spółce został doręczony protokół kontroli, w którym stosownie do art. 291 § 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm. – dalej: "ustawa Ord. pod."), pouczono Spółkę o prawie przedstawienia zastrzeżenia lub wyjaśnienia w stosunku do ustaleń w nim zawartych. Spółka nie skorzystała z przysługującego jej prawa i nie zakwestionowała ustaleń zawartych w protokóle.

3. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. stwierdził odpowiedzialność podatkową Spółki jako płatnika i określił wysokość niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w kwocie 299.890,00 zł od dokonanych wypłat w okresie styczeń-sierpień, listopad-grudzień 2007 r. oraz umorzył postępowanie wszczęte postanowieniem z dnia 5 listopada 2008 r. w sprawie stwierdzenia odpowiedzialności podatkowej płatnika z tytułu niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych w części dokonanych wypłat za miesiące wrzesień - październik 2007 r.

4. Od powyższej decyzji Spółka w dniu 12 marca 2009r. wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w W. zarzucając: naruszenie przepisów prawa proceduralnego: tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187, art. 191 i art. 193 ustawy Ord. pod. - wobec naruszenia zasad postępowania podatkowego określonych w tych przepisach mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy oraz naruszenie prawa określonego w art. 30 § 1 i § 4 ustawy Ord. pod. poprzez wadliwą subsumcję przedmiotowego stanu faktycznego (niedostateczne zebranie materiału dowodowego i nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności), co spowodowało niewłaściwe zastosowanie tego przepisu. W świetle powyższego wniesiono o uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ podatkowy na podstawie art. 233 § 2 ustawy Ord. pod. W uzasadnieniu Spółka stwierdziła, że Naczelnik Urzędu nie podjął czynności zmierzających do zebrania całego materiału dowodowego w sprawie, tj. nie przesłuchał w charakterze świadka Prezesa Spółki J. B., o co Spółka (reprezentowana przez pełnomocnika) wniosła odrębnym pismem oraz świadka w osobie głównego księgowego Spółki. Zarzuciła również, iż organ podatkowy nie wystąpił do Strony o ewentualne przedstawienie dowodów w sprawie, które pozwoliłyby ekskulpować się Spółce od odpowiedzialności podatkowej. Ponadto Spółka podniosła, że organ podatkowy nie podjął próby ustalenia charakteru rodzaju formy prawnej zatrudnienia J. B. oraz charakteru zaliczek jemu wypłaconych. Strona stwierdziła w odwołaniu, że zaliczki były ponoszone na poczet bieżących wydatków, a nie na poczet wynagrodzenia. Według Strony nie została także dokonana ocena kwestii winy podatnika. Powyższe okoliczności spowodowały niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy.

5. Dyrektor Izby Skarbowej w W. po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] maja 2009 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] stycznia 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej podjęte przez organ podatkowy pierwszej instancji rozstrzygnięcie oparte zostało o niepełny materiał dowodowy, bez czynnego udziału Strony w postępowaniu. Na podstawie analizy znajdujących się w aktach sprawy dokumentów nie można było bowiem jednoznacznie stwierdzić, jaka kwota z wypłaconych należności z kasy dotyczyła faktycznie należności z tytułu pełnienia J. B. funkcji członka zarządu. Wyjaśnienia wymagała również wysokość uzyskanego przez ww. przychodu, a przede wszystkim podstawa wyliczenia zaliczki. Dyrektor Izby Skarbowej podniósł również, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego powinien dokonać oceny kwestii winy podatnika i stwierdzić, czy w sprawie nie zachodzą przesłanki wyłączenia odpowiedzialności płatnika wynikające z treści art. 30 § 5 ustawy Ord. pod. Ponadto w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej organ podatkowy pierwszej instancji przyjął inną podstawę wyliczenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, niż to wynikało z ustaleń dokonanych w toku kontroli oraz nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący charakteru wypłat z kasy Spółki na rzecz J. B..

6. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego, w dniu 30 listopada 2009 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego wydał decyzję, w której stwierdził odpowiedzialność podatkową Spółki jako płatnika i określił wysokość niepobranych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za styczeń 2007 r. w kwocie 11.917,00 zł, za luty 2007 r. w kwocie 3.699,00 zł, pobranych a niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wypłat dokonanych w miesiącach luty - kwiecień i sierpień 2007 r. w łącznej kwocie 168.390,46 zł oraz umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia odpowiedzialności podatkowej płatnika z tytułu niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych w części dotyczącej dokonanych wypłat za miesiące maj-lipiec i wrzesień-grudzień 2007 r.

7. Kwestionując ustalenia zawarte w powyższej decyzji Spółka złożyła w ustawowym terminie odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa proceduralnego, tj: art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187, art. 191 i art. 193 ustawy Ord. pod. wobec naruszenia zasad postępowania podatkowego określonych w tych przepisach mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy oraz naruszenie prawa określonego w art. 30 § 1 i § 4 ustawy Ord. pod. poprzez wadliwą subsumcję przedmiotowego stanu faktycznego (niedostateczne zebranie materiału dowodowego i nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności), co spowodowało niewłaściwe zastosowanie tego przepisu. Mając powyższe na względzie, Strona wniosła o uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji.

8. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] marca 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że w myśl art. 8 ustawy Ord. pod. płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej z przytoczonej definicji wynika, że płatnik jest podmiotem, który na mocy przepisów prawa podatkowego, mimo że nie jest podatnikiem, to jest zobowiązany do wykonania obowiązków obciążających podatnika - obliczenia podatku i jego wpłaty do organu podatkowego. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że zgodnie z art. 30 § 1 i § 3 ustawy Ord. pod., płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek niepobrany lub podatek pobrany, a niewpłacony całym swoim majątkiem. Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że płatnik nie wykonał należycie obowiązków określonych w art. 8, wydaje decyzję o odpowiedzialności płatnika, w której określa wysokość należności z tytułu niepobranego lub pobranego a niewpłaconego podatku, co stanowi art. 30 § 4 ustawy Ord. pod. Z odpowiedzialności tej płatnika zwalnia jedynie wina podatnika za niedobranie podatku. Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że z akt sprawy wynika, że Spółka w styczniu i lutym 2007r. nie uwzględniła w listach płac wynagrodzeń członka zarządu J. B., wypłaconych z kasy w gotówce tytułem zaliczek na wynagrodzenia za pełnienie funkcji członka zarządu, od których nie pobrała oraz nie odprowadziła zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych do właściwego urzędu skarbowego. W wyniku uchylenia przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] stycznia 2009 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. pismem z dnia 1 lipca 2009 r. oraz ponownie pismem z dnia 15 lipca 2009 r., mając na względzie konieczność przesłuchania J. B. - Prezesa zarządu Spółki zwrócił się do jej pełnomocnika o wskazanie miejsca jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na brak informacji o jego miejscu zamieszkania na terytorium kraju. Z danych identyfikacyjnych i adresowych osoby fizycznej w systemie SerCe wynikało natomiast, iż od dnia 1 stycznia 2009 r. J. B. posiada adres rejestracyjny - Stany Zjednoczone Ameryki. W odpowiedzi na powyższe wezwania pełnomocnik Strony, pismem z dnia 6 sierpnia 2009 r. (wpływ do Urzędu Skarbowego - 12 sierpnia 2009 r.), poinformował, że nie jest mu znany aktualny adres pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej J. B.. Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. (doręczonym dnia 21 października 2009r.) pełnomocnikowi Strony wyznaczono siedmiodniowy termin do przedłożenia wyjaśnień i dowodów, tj.: podania danych personalnych głównego księgowego pełniącego w 2007 r. obowiązki wraz z aktualnym miejscem jego zamieszkania z uwagi na konieczność przesłuchania tej osoby w charakterze świadka, przedstawienia dowodów potwierdzających, że w zakresie zaniechania poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wynagrodzenia wypłaconego J. B. w miesiącach styczeń i luty 2007 r. wina nie leży po stronie Spółki oraz o wskazanie podstawy prawnej, na jakiej powyższe świadczenia zostały wypłacone, przedstawienia dokumentów dotyczących rozliczenia zaliczek wypłaconych J. B. oraz dowodów potwierdzających wydatkowanie tych zaliczek na rzecz bieżących wydatków Spółki. Przedmiotowe postanowienie pełnomocnik pozostawił bez odpowiedzi, nie przekazując żądnych informacji. W świetle powyższych okoliczności Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż w toku prowadzonego postępowania podatkowego pełnomocnik Strony nie wykazał, że wymienione w oświadczeniu Spółki z dnia 28 sierpnia 2008 r. wypłaty określone jako zaliczki na poczet wynagrodzenia członka zarządu zostały wydatkowane na bieżące wydatki Spółki i nie stanowiły wynagrodzenia J. B. z tytułu pełnienia funkcji członka zarządu, co podnosił w odwołaniu. Pełnomocnik nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o pokryciu z tych zaliczek bieżących wydatków Spółki. Nie wskazał także adresu zamieszkania J. B. oraz nie dostarczył danych personalnych głównego księgowego Spółki, niezbędnych do przeprowadzenia przez organ podatkowy pierwszej instancji dowodu z zeznania wyżej wymienionych osób w charakterze świadków. Wobec faktu niedostarczenia przez Spółkę niezbędnych danych do przeprowadzenia dowodu z zeznania świadków oraz mając na względzie treść oświadczenia Spółki z dnia 28 sierpnia 2008 r., a także z uwagi na nieprzedstawienie dowodów wydatkowania wypłaconych J. B. zaliczek na bieżące wydatki Spółki, Dyrektor Izby Skarbowej potwierdził stanowisko organu pierwszej instancji zawarte w zaskarżonej decyzji, iż w przedmiotowej sprawie zaliczki wskazane w oświadczeniu z dnia 28 sierpnia 2008 r. stanowią wynagrodzenie J. B. z tytułu pełnienia przez niego funkcji członka zarządu, od których niepobrane zostały zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych, oraz uznaje brak winy podatnika za niepobranie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w świetle art. 30 § 5 ustawy Ord. pod. Dyrektor Izby Skarbowej przyznał rację organowi podatkowemu pierwszej instancji, który w świetle powyższych okoliczności za kluczowy dowód w sprawie przyjął oświadczenie Spółki z dnia 28 sierpnia 2008 r. złożone w trakcie postępowania kontrolnego, z którego wynikało, że tytułem wypłaty J. B. wynagrodzeń z kasy Spółki w styczniu i lutym 2007 r. było sprawowanie funkcji członka zarządu. Spółka była więc świadoma, że od wypłaconych świadczeń określonych jako zaliczki na wynagrodzenie miała obowiązek pobrać zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych. W konsekwencji Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż wina za niepobranie powyższej zaliczki leży po stronie Spółki, a nie po stronie podatnika J. B.. Podkreślił, iż do protokołu kontroli Spółka nie złożyła żadnych zastrzeżeń, co może świadczyć, iż akceptowała ustalenia w nim zawarte. Pełnomocnik Strony nie skorzystał z przysługującego mu prawa wynikającego z art. 200 ustawy Ord. pod. do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, ani też nie udzielał odpowiedzi na zadawane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego pytania. W tej sytuacji, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, zasadnie przyjęto, iż podstawą do podjęcia rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji był protokół kontroli podatkowej przeprowadzonej w dniach 14 sierpnia 2008 r. oraz 26 - 29 sierpnia 2008r. przez pracownika [...] Urzędu Skarbowego w W. wraz z załącznikami, tj.: listami płac dotyczącymi wynagrodzenia członka zarządu J. B. z tytułu pełnionej funkcji za 2007 r.; potwierdzeniami wypłaty wynagrodzeń członkowi zarządu J. B. za 2007 r.; historią rachunku nr [...] w P. SA. z dnia 1 września 2008r.; oświadczeniem Spółki z dnia 28 sierpnia 2008 r. dotyczącym wynagrodzeń członka zarządu nieobjętych listami płac; wyjaśnieniem Spółki z dnia 29 sierpnia 2008 r. dotyczącym wypłacenia zaliczek na poczet wynagrodzeń; zestawieniem listy płac i umów zleceń za styczeń-grudzień 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej przytoczył przebieg postępowania przed organem pierwszej instancji. Potwierdził stanowisko Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. zawarte w decyzji z dnia [...] listopada 2009 r. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej organ podatkowy pierwszej instancji dokonał właściwej oceny materiału dowodowego oraz właściwie zinterpretował i zastosował przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że Spółka nie wywiązała się z obowiązków płatnika, jakie nakładają na nią przepisy ustawy Ord. pod. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187, art. 191 i art. 193 ustawy Ord. pod. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż organ pierwszej instancji dokonał wyczerpującego rozpatrzenia całego zebranego materiału dowodowego. W trakcie toczącego się postępowania podatkowego przed organem pierwszej instancji doszło do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz w sposób wyczerpujący zostały wyjaśnione wszelkie okoliczności dotyczące postępowania. Dyrektor izby Skarbowej podkreślił, iż jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego jest zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 122 ustawy Ord. pod. Jej treść oznacza, że obowiązkiem organu podatkowego jest ustalenie stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Zasada prawdy obiektywnej została skonkretyzowana w art. 187 § 1 ustawy Ord. pod., który nakłada na organ podatkowy obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Tym samym organ prowadzący postępowanie obowiązany jest zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności, z którymi na gruncie obowiązujących przepisów wiążą się skutki prawne. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego ma kluczowe znaczenie dla stosowania przepisów prawa podatkowego materialnego. Podstawą prawidłowego zastosowania prawa materialnego jest bowiem wcześniejsze, prawidłowe i dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych w sprawie okoliczności faktycznych odpowiadających prawdzie, czyli zgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy. Zasadą jest, że ciężar dowodzenia w postępowaniu dowodowym spoczywa na organie podatkowym. Nie można jednak nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających stanowisko Strony, jeżeli argumentów w tym zakresie nie dostarczyła sama, a z ustaleń organów wynikają wnioski przeciwne do sformułowanych przez nią twierdzeń. W sytuacji bowiem, gdy Strona powołuje się w trakcie postępowania na określone okoliczności faktyczne, zobowiązana jest przedstawić organom podatkowym materiał dowodowy, który uzasadnia jej twierdzenia. Fakty, co do których Strona nie przedstawiła lub nie wskazała dowodów na ich poparcie, będą uznane w świetle wyników postępowania za nieistniejące. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, Dyrektor Izby Skarbowej w W. zauważył, iż w toku postępowania podatkowego organu pierwszej instancji pełnomocnik Strony nie wykazał, iż wymienione w oświadczeniu Spółki z dnia 28 sierpnia 2008 r. wpłaty określone jako zaliczki na poczet wynagrodzenia członka zarządu zostały wydatkowane na bieżące wydatki Spółki i nie stanowiły wynagrodzenia J. B. z tytułu pełnienia funkcji członka zarządu. Pełnomocnik nie dostarczył żadnych dowodów świadczących o wydatkowaniu wypłaconych J. B. zaliczek na bieżące wydatki Spółki. Z tego względu argumenty podnoszone w odwołaniu, jakoby błędnie określono wysokość niepobranych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu wypłat dokonanych w okresie styczeń-luty 2007 r., ponieważ nie były to wypłaty na poczet wynagrodzenia, lecz na poczet bieżących wydatków ponoszonych na rzecz Spółki, pozostają gołosłowne. W konsekwencji, za dowód w sprawie przyjęto oświadczenie Spółki z dnia 28 sierpnia 2008 r. W myśl art. 180 § 1 ustawy Ord. pod. za dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z oświadczenia tego bezspornie wynikało, że wskazane w nim wypłaty stanowiły wynagrodzenia z tytułu pełnienia przez J. B. funkcji członka zarządu, od których nie pobrano zaliczek na podatek dochodowy. Spółka była zatem świadoma, że od wypłaconych świadczeń określonych jako zaliczki na wynagrodzenia miała obowiązek pobrać zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych. Chybiony przy tym pozostaje zarzut pełnomocnika Strony zawarty w odwołaniu, jakoby powoływanie się przez organ podatkowy na oświadczenie Spółki z dnia 28 sierpnia 2008 r. złożone w trakcie postępowania kontrolnego przez A. K. było niezasadne, ponieważ powyższy pracownik Spółki nie był osobą upoważnioną do reprezentowania podatnika, a tym samym do składania oświadczeń na podstawie art. 281 a § 1 ustawy Ord. pod. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że ze znajdującego się w aktach sprawy oświadczenia wynikało, że Spółka upoważniła A. K. do jej reprezentowania w trakcie kontroli. Oświadczenia tego Spółka nie kwestionowała w toku prowadzonego postępowania. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej nie można także podzielić zarzutu odwołania dotyczącego zaniechania przeprowadzenia przez organ podatkowy pierwszej instancji dowodu z tytułu przesłuchania świadka w osobie Prezesa zarządu Spółki J. B.. Zdaniem pełnomocnika Strony, organ podatkowy ma do dyspozycji szerokie możliwości do doręczeń pism świadkowi, o których mowa w Dziale IV w Rozdziale 5 Ordynacji podatkowej, z których nie skorzystał w celu skutecznego doręczenia wezwania. W tym miejscu Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że złożenie przez podatnika wniosku dowodowego z przesłuchania świadka bez wskazania jego aktualnego miejsca zamieszkania, nie może stanowić o zwolnieniu Strony z obowiązku wykazania się aktywnością w dążeniu do przeprowadzenia tego dowodu. O przeprowadzenie powyższego dowodu wystąpił sam pełnomocnik, nie podając danych osoby, która ma być przesłuchiwana. Danych tych nie dostarczył mimo skutecznego doręczenia wezwania w tym zakresie. Wobec faktu, iż J. B. nie przebywa na terytorium Polski (od 1 stycznia 2009r. adresem jego miejsca zamieszkania są Stany Zjednoczone Ameryki), nie było możliwe jego przesłuchanie w charakterze świadka. Dyrektor Izby Skarbowej jeszcze raz podkreślił, iż organ podatkowy nie jest jedynym podmiotem zobowiązanym do gromadzenia materiału dowodowego. Podatnik ma również obowiązek uczestniczyć w gromadzeniu informacji mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz wnosząc o przeprowadzenie dowodów w sprawie dokładnie je precyzować. Końcowo Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, iż wydając zaskarżoną decyzję i stwierdzając odpowiedzialność podatkową płatnika organ podatkowy pierwszej instancji uwzględnił kwoty faktycznie dokonanych przez Spółkę wpłat z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Stąd też powstały rozbieżności między ustaleniami zawartymi w protokole kontroli a zaskarżoną decyzją.

9. Strona skargą z dnia 4 maja 2010 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2010 r. oraz poprzedzającej decyzji organu pierwszej instancji wraz z orzeczeniem co do istoty sprawy. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa proceduralnego mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, tj.: art. 120, art. 121, art. 122 art. 180, art. 181, art. 187, art. 191 i art. 193 ustawy Ord. pod. oraz zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 30 § 1 i § 4 ustawy Ord. pod. poprzez wadliwą subsumcję przedmiotowego stanu faktycznego (niedostateczne zebranie materiału dowodowego i nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności) co spowodowało - niewłaściwe zastosowanie tego przepisu. Spółka stwierdziła, że organy podatkowe nie wywiązały się z dyrektyw postępowania wynikających z powołanych przepisów. Nie wyczerpano po raz kolejny, bowiem wszystkich możliwości dowodowych zmierzających do ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, które poddawane były następnie weryfikacji na podstawie przepisów procesowych oraz kodeksu spółek handlowych. Naczelnik nie przeprowadził dowodu z tytułu przesłuchania świadka w osobie Prezesa Zarządu Spółki J. B., stwierdzając, że według danych identyfikacyjnych i adresowych osoby fizycznej wynika, że adresem zamieszkania świadka są Stany Zjednoczone Ameryki. Następnie organ przywołał pismo pełnomocnika Strony, stwierdzające że nie znany jest mu adres zamieszkania świadka. Natomiast Spółka zauważyła, że organ podatkowy ma do dyspozycji szerokie możliwości do doręczeń pism świadkowi o których mowa w Dziale IV w Rozdziale 5 ustawy Ord. pod. z których nie skorzystał w celu skutecznego doręczenia wezwania. Jednocześnie dane adresowe Prezesa Zarządu Spółki są dostępne w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego mając na uwadze przepisy art. 17 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym. (Dz. U. Nr 121 poz. 769 z późn. zm. – dalej: "UKRS"), który stanowi, że - domniemywa się, ze dane wpisane do rejestru są prawdziwe. I dalej czytamy w art. 18 UKRS podmiot wpisany do rejestru ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną zgłoszeniem do rejestru nieprawdziwych danych. Natomiast odnośnie głównego księgowego pełniącego w 2007 r. obowiązki organ zwrócił się do pełnomocnika strony o wskazanie aktualnego adresu zamieszkania. Organ podatkowy, i tej kwestii zaniechał podjęcia czynności procesowych do zebrania pełnego materiału dowodowego, ponieważ Urząd powinien być w posiadaniu danych określonych na mocy art. 31 ustawy Ord. pod. - gdzie osoby prawne będące płatnikami są obowiązane wyznaczyć osoby, do których obowiązków należy obliczanie i pobieranie podatków oraz terminowe wpłacanie organowi podatkowemu pobranych kwot, a także zgłosić właściwemu miejscowo Oranowi podatkowemu imiona, nazwiska i adresy tych osób. Jeżeli organ nie posiadał tych danych to powinien w trakcie postępowania kontrolnego lub na etapie postępowania podatkowego uzupełnić o brakujące dowody w celu uzyskania oceny co do prawidłowego stanu faktycznego. W ocenie Strony, z przyczyn podniesionych powyżej, należy uznać za uzasadniony, zarzut prowadzenia postępowania podatkowego z naruszeniem art. 180 i art. 187 ustawy Ord. pod. poprzez niedostateczne zebranie materiału dowodowego i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozpoznawanej sprawy. Spółka wskazała, że organ podatkowy jako dowód w sprawie przyjął jej oświadczenie z dnia 28 sierpnia 2008 r. złożone w trakcie postępowania kontrolnego przez A. K.. Strona zauważyła, że powoływanie się przez organ na powyższy dowód nie jest zasadny, ponieważ powyższy pracownik Spółki był osobą upoważnioną do reprezentowania podatnika ale już nie do składania oświadczeń na podstawie art. 281a § 1 ustawy Ord. pod. Przy braku zgody Zarządu Spółki na składanie oświadczeń, dowód taki nie powinien być w ogóle wzięty pod uwagę, a jeżeli już to oświadczenie przyjęto, to bezwzględnie nie może być wykorzystywany w żaden sposób w sprawie. Zgodnie z art. 180 ustawy Ord. pod. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z powyższego przepisu wynika zatem, iż bezwzględnie nie można powoływać się i wykorzystywać dowodów przeprowadzonych z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Strony błędnie określono także wysokość niepobranych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące I-II/2007, ponieważ nie były to wypłaty na poczet wynagrodzenia tylko zaliczki na poczet wynagrodzenia, lecz na poczet ponoszonych bieżących wydatków które dokonywane były na rzecz Spółki. Zdaniem Spółki Naczelnik powinien w trakcie uzupełniającego postępowania kontrolnego lub na etapie postępowania podatkowego sam z własnej inicjatywy uzupełnić o brakujące dowody w celu uzyskania oceny co do prawidłowego stanu faktycznego. W opinii Strony Naczelnik ponownie w swojej decyzji wbrew zaleceniom organu nadrzędnego w ogóle nie rozpatrzył kwestii charakteru, rodzaju zawartej formy prawnej zatrudnienia J. B., która łączyła Spółkę oraz członka zarządu. Organ jedynie przywołuje stwierdzanie, że członek zarządu otrzymywał wynagrodzenie z tytułu pełnionej funkcji. Mając na uwadze powyższe Strona zauważyła, że organ nie podjął w ogóle próby ustalenia stanu faktycznego, w niniejszej sprawie, ponieważ z gromadzonego materiału nie wiemy na jakiej podstawie prawnej wypłacane było tzw. wynagrodzenia dla członka zarządu oraz czy w ogóle występował obowiązek podatkowy z tytułu wypłaty tzw. "wynagrodzenia". Dyrektor Izby wskazał ponadto, że organ podatkowy przyjął inną podstawę wyliczenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w decyzji, niż to wynika z ustaleń dokonanych w toku kontroli co powoduje, że decyzja jest sprzeczna wewnętrznie. Organ podatkowy w swojej decyzji wskazał bardzo szeroki obowiązek pobrania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych przez płatnika od dokonanych wypłat ze stosunku pracy oraz od należności, o których mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 z późn. zm. – dalej: "p.d.o.f.") nie wskazując jaki stosunek łączył prawny Prezesa zarządu ze Spółką. Strona zauważyła, ze osoby będące członkami zarządu mogą wykonywać pewne czynności i otrzymywać z tego tytułu pewne przychody związku z pozostawieniem z tą osobą prawną w stosunku pracy, umowy zlecenia, umowy o dzieło, kontraktu menadżerskiego, czy też w związku z pełnieniem tej funkcji za wynagrodzeniem lub bez wynagrodzenia na podstawie samego aktu ustanowienia (art. 195 § 3 Kodeksu spółek handlowych) bez nawiązania odrębnego stosunku zatrudnienia. Dlatego też konieczne było dokładanie określenie i sprecyzowanie, jakim tytułem prawnym dokonywane były dane wypłaty. Ma to znaczenie przede wszystkim w związku z oceną prawa do zwolnienia podatkowego danego rodzaju przychodów, jak również na odmienne ustalanie kosztów uzyskania przychodów oraz zasady poboru zaliczek na podatek dochodowy. Spółka powołała się na pismo Ministra Finansów z dnia 14 kwietnia 1994 r., Nr PO 5/6-804-0463/94. Wskazała, że zaliczki od wynagrodzeń za udział w posiedzeniu zarządu należy pobierać w wysokości i na zasadach określonych w art. 41 p.d.o.f. Do wynagrodzeń otrzymywanych z tytułu umowy o dzieło lub umowy zlecenia ma zastosowanie art. 13 pkt 8 (obecnie ustawodawca przewiduje odrębną kategorię przychodów, a mianowicie przychody uzyskiwane na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze - por. art. 13 pkt 9 p.d.o.f.). Zaliczki na podatek dochodowy od ww. wynagrodzeń należy pobierać w wysokości i na zasadach określonych w art. 41 p.d.o.f. Po zakończeniu roku podatkowego, ww. przychody podlegają kumulacji w celu łącznego opodatkowania wg skali podatkowej określonej w art. 27 ust. 1 p.d.o.f. W ocenie Strony J. B. pełnił funkcję członka zarządu bez wynagrodzenia na podstawie samego aktu ustanowienia, a dokonywane wpłaty miały charakter zaliczek nie na poczet wynagrodzenia lecz na poczet ponoszonych bieżących wydatków które dokonywane były na rzecz Spółki jak również w niektórych przypadkach zwrot wydatków w związku z pełnieniem funkcji w organie zarządczym podmiotu. W związku z powyższym obowiązek podatkowy z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłacanych kwot nie występował. W opinii Spółki zanim organ odrzucił wniosek, że zaliczki wypłacane J. B. miały charakter zaliczek na poczet ponoszonych bieżących wydatków, powinien on sprawdzić w uzupełniającym postępowaniu dowody. Zaniechanie przez organ podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy Strona powołuje się na ważne dla niej okoliczności, skutkuje wadliwością decyzji. Spółka na poparcie swego stanowiska powołała się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 lutego 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1618/09 oraz wyrok NSA z dnia 20 marca 2007 r., sygn. akt I FSK 416/06 (LEX nr 354681).

10. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

11. W rozpoznawanej sprawie Sąd przyjmując kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego określone przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie stwierdzenia odpowiedzialności podatkowej płatnika została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Sąd w przedmiotowej sprawie uznał, iż wydane w sprawie decyzje organów podatkowych obu instancji są zgodne z prawem. W ocenie Sądu organy podatkowe wydając zaskarżone rozstrzygnięcia nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów określonych dyspozycją przepisu art. 191 § 1 ustawy Ord. pod.

12. Odnosząc się do zarzutów skargi w przedmiocie kwestii związanych z zaliczkami z tytułu wypłat na rzecz prezesa Skarżącej spółki podnieść należy, iż z akt sprawy wynikało jednoznacznie, iż prezes Spółki J. B. pobrał gotówką z kasy tytułem zaliczek na wynagrodzenia z tytułu pełnienia funkcji członka zarządu w 2007 r. w miesiącu styczniu kwotę 62.722,00 zł, w miesiącu lutym 34.613,20 zł oraz w miesiącu kwietniu 2008 r. 19.900,00 zł. W oświadczeniu złożonym w dniu 28 sierpnia 2008 r. Spółka potwierdziła, iż oprócz wynagrodzeń z listy płac z tytułu pełnienia funkcji członka zarządu, J. B. pobrał wynagrodzenie w kwotach: 59.000,00 zł, 19.900,00 zł, 3.722,00 zł, 4.758,00 zł, 14.713,20 zł nieujętych na listach płac. W ocenie Sądu w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego można przyjąć, iż zasadne było stanowisko organów podatkowych, iż zaliczki wskazane w oświadczeniu Spółki z dnia 28 sierpnia 2008 r. stanowią wynagrodzenie J. B. z tytułu pełnienia przez niego funkcji członka zarządu, od których niepobrane zostały zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Stosownie bowiem do dyspozycji przepisu art. 10 ust. 1 pkt 2 p.d.o.f. źródłem przychodów jest działalność wykonywana osobiście. W myśl art. 13 pkt 7 cytowanej wyżej ustawy, za przychody z działalności wykonywanej osobiście uważa się przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych. Zgodnie zaś z art. 11 ust. 1 ustawy przychodami z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartości otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Z dyspozycji art. 41 ust. 1 powołanej wyżej ustawy wynika, że osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b), najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy, płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) -na rachunek urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Mając na uwadze powyższe przepisy, a także okoliczności rozpoznawanej sprawy Sąd przyznał rację organom podatkowym, iż Spółka z tytułu wypłat zaliczek na wynagrodzenie za pełnienie funkcji członka zarządu Spółka miała obowiązek pobrać podatek dochodowy od osób fizycznych w wysokości 19%, W ocenie Sądu uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie jest spójne i logiczne, a zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że Spółka nie wywiązała się z obowiązków płatnika, jakie nakładają na nią przepisy ustawy Ordynacja podatkowa.

13. Za kluczowy dowód w sprawie należy przyjąć tak jak wskazywały organy obu instancji - oświadczenie Spółki z dnia 28 sierpnia 2008 r. złożone w trakcie postępowania kontrolnego, z którego wynikało, że tytułem wypłaty J. B. wynagrodzeń z kasy Spółki w styczniu i lutym 2007 r. było sprawowanie przez niego funkcji członka zarządu. Spółka była więc świadoma, że od wypłaconych świadczeń określonych jako zaliczki na wynagrodzenie miała obowiązek pobrać zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych. W konsekwencji uznać należało, iż wina za niepobranie powyższej zaliczki leży po stronie Spółki, a nie po stronie podatnika – prezesa przedmiotowej Spółki J. B.. W ocenie Sądu w świetle ujawnionych w sprawie dowodów zarzuty Spółki co do braku możliwości badania informacji uzyskanej od Spółki w przedmiocie wydatkowania kwot przekazanych prezesowi Skarżącej należy uznać za niezasadne.

14. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187, art. 191 i art. 193 ustawy Ord. pod., Sąd uznał, iż organy podatkowe dokonały wyczerpującego rozpatrzenia całego zebranego materiału dowodowego. W trakcie toczącego się postępowania podatkowego doszło do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz w sposób wyczerpujący zostały wyjaśnione wszelkie okoliczności dotyczące postępowania. Tym samym Sąd uznał, iż nie zasługiwały one na uwzględnienie. Podnieść należy, iż co do zasady obowiązek zebrania całego materiału dowodowego ma kluczowe znaczenie dla stosowania przepisów prawa podatkowego materialnego. Podstawą prawidłowego zastosowania prawa materialnego jest bowiem wcześniejsze, prawidłowe i dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych w sprawie okoliczności faktycznych odpowiadających prawdzie, czyli zgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy. Zasadą jest, że ciężar dowodzenia w postępowaniu dowodowym spoczywa na organie podatkowym. Sąd jednakże przyznał rację organowi odwoławczemu, iż nie można nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających stanowisko Strony, jeżeli argumentów w tym zakresie nie dostarczyła sama, a z ustaleń organów wynikają wnioski przeciwne do sformułowanych przez nią twierdzeń. W sytuacji bowiem, gdy Strona powołuje się w trakcie postępowania na określone okoliczności faktyczne, zobowiązana jest przedstawić organom podatkowym materiał dowodowy, który uzasadnia jej twierdzenia. Fakty, co do których Strona nie przedstawiła lub nie wskazała dowodów na ich poparcie, będą uznane w świetle wyników postępowania za nieistniejące. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, należy zauważyć, iż w toku postępowania podatkowego pełnomocnik Strony nie wykazał, iż wymienione w oświadczeniu Spółki z dnia 28 sierpnia 2008 r. wpłaty określone jako zaliczki na poczet wynagrodzenia członka zarządu zostały wydatkowane na bieżące wydatki Spółki i nie stanowiły wynagrodzenia J. B. z tytułu pełnienia funkcji członka zarządu. Pełnomocnik nie dostarczył nadto żadnych dowodów świadczących o wydatkowaniu wypłaconych J. B. zaliczek na bieżące wydatki Spółki. Z tego też względu można stwierdzić, iż stanowisko Skarżącej, jakoby błędnie określono wysokość niepobranych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu wypłat na rzecz prezesa Skarżącej, ponieważ nie były to wypłaty na poczet wynagrodzenia, lecz na poczet bieżących wydatków ponoszonych na rzecz Spółki, pozostają gołosłowne.

15. Sąd podzielił także stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej odnośnie kwestii związanej z brakiem możliwości wzięcia pod uwagę dowodu z przesłuchania prezesa zarządu Skarżącej przebywającego poza granicami kraju. Przyznać należy rację Dyrektorowi Izby Skarbowej, że złożenie przez Skarżącą wniosku dowodowego w przedmiocie przesłuchania świadka bez wskazania jego aktualnego miejsca zamieszkania, nie może stanowić o zwolnieniu Strony z obowiązku wykazania się aktywnością w dążeniu do przeprowadzenia tego dowodu. O przeprowadzenie powyższego dowodu wystąpił sam pełnomocnik Strony, nie podając miejsca zamieszkiwania osoby, która ma być przesłuchiwana. Danych tych nie dostarczył mimo skutecznego doręczenia wezwania organu w tym zakresie. Wobec ustaleń, iż J. B. nie przebywa na terytorium Polski (od 1 stycznia 2009 r. adresem jego miejsca zamieszkania są Stany Zjednoczone Ameryki), nie było możliwe jego przesłuchanie w charakterze świadka. W ocenie Sądu brak możliwości przesłuchania świadka nie może powodować braku możliwości wydania decyzji merytorycznej. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż zgodnie z przyjętymi poglądami piśmiennictwa, a także ugruntowaną linią orzecznictwa sądowego organy podatkowe nie są jedynymi podmiotami zobowiązanymi do gromadzenia materiału dowodowego. Skarżąca miała również prawo i obowiązek uczestniczyć w gromadzeniu informacji mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz wnosząc o przeprowadzenie dowodów w sprawie dokładnie je precyzować. Zdaniem składu orzekającego w sprawie wobec ujawnienia zaległości podatkowych Spółki, także w interesie świadka – byłego jej prezesa zarządu było stawienie się przed organem podatkowym celem przedstawienia stosownych zeznań.

16. Sąd po zbadaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uznając iż ustalenia i wnioski organów podatkowych nie przekraczały granic swobodnej oceny dowodów a postępowanie w sprawie było prowadzone w zgodzie z ogólnymi zasadami postępowania - na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji; oddalając skargę Skarżącej jako niezasługującą na uwzględnienie.