Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 797/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 1 pkt 1,  ust. 3, art. 37
journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 października 2007 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Gd 797/07

UZASADNIENIE

Prezydent Miasta, decyzją z dnia 15 czerwca 2007r. odmówił przyznania skarżącej M. D., świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej w formie zasiłku stałego, z tego powodu, że miesięczny dochód skarżącej wynoszący 841,77 zł przekroczył kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej, które wynosiło 477 zł.

Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

W uzasadnieniu wskazała na swoją bardzo trudną sytuację życiową. Podniosła fakt, iż jest rencistką I grupy całkowicie niezdolną do pracy. Nie zgodziła się również z ustaleniem wysokości jej dochodu, gdyż jak podała kwota dodatku mieszkaniowego w wysokości 277 zł została niewłaściwie naliczona, poza tym był on przyznany na okres od 1 grudnia 2006 roku do 31 maja 2007 roku, a skarżąca i tak nie mogła z niego skorzystać. Skarżąca zarzuciła także organowi I instancji brak rzetelności oraz profesjonalizmu i dobrej woli przy rozpatrywaniu sprawy.

Organ II instancji decyzją z dnia 10 października 2007 roku utrzymał w mocy zaskarżona decyzję, podzielając w pełni argumentację organu I instancji. Podkreślił w uzasadnieniu przekroczenie przez skarżącą kryterium dochodowego.

W związku z powyższym skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zarzucając organowi II instancji złą wolę oraz brak poszanowania godności ludzkiej podczas rozpatrywania sprawy. Wniosła równocześnie o ponowne jej rozpoznanie.

W odpowiedzi na skargę, organ II instancji podtrzymał swoją dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 2 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

II SA/Gd 797/07

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz.U. Nr. 64, poz. 593 ze zm.), zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 pkt 1 prawa o pomocy społecznej w zw. z § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006 roku w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. Nr 135, poz. 950), nieprzekraczalna kwota kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej wynosiła 477 zł.

Obliczenia dochodu na potrzeby postępowania w sprawie przyznania zasiłku stałego dokonuje się - zgodnie z art. 8 ust. 3 prawa pomocy społecznej - sumując miesięczne przychody z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o:

1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych;

2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach;

3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób.

Skarżąca wniosek złożyła w maju 2007 roku. Organ I instancji zgodnie z treścią wyżej wskazanego przepisu ustalił, że dochód skarżącej wynosił 841,77 zł. Obliczył go dodając przychód osiągany z renty w wysokości 564,70 zł oraz z tytułu dodatku mieszkaniowego w wysokości 277,07 zł.

Z tego powodu, pomimo spełnienia przez skarżącą pozostałych ustawowych kryteriów niezbędnych do przyznania zasiłku stałego, organ I instancji nie mógł takiego zasiłku przyznać. Kryterium dochodowe zostało, bowiem przekroczone o 364,77 zł.

Zauważyć także należy, iż przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej nie przewidują wyjątków, pozwalających na odstąpienie od przedstawionych wyżej wymagań i przyznanie świadczenia w postaci zasiłku stałego. Tylko równoczesne spełnienie wszystkich ustawowych przesłanek daje możliwość przyznania zasiłku stałego.

Wskazać tu trzeba, że sądy administracyjne kontrolują legalność wydanych przez organy administracji publicznej decyzji, postanowień i innych aktów, badając czy organy naruszyły przepisy postępowania administracyjnego oraz czy właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego. W niniejszej sprawie nie można zarzucić organom naruszenia prawa, a tylko taki stan pozwaliłby Sadowi na wzruszenie zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, że sądy administracyjne nie mają kompetencji do merytorycznego orzekania, co oznacza, że w niniejszej sprawie Sąd nie mógł przyznać skarżącej świadczenia z pomocy społecznej, kierując się jej trudną sytuacją życiową i finansową.

Dlatego, mając na uwadze wyżej wskazane względy, Wojewódzki Sad Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.