Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1786/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6554
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16 ,  art. 20a,
journal: Dz.U. 2004 nr 62 poz 574
law: Ustawa z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2014 r. sprawy ze skargi A. K., T. K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ... maja 2013 r. nr ... w przedmiocie specjalnego zezwolenia połowowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Po rozpoznaniu odwołania złożonego przez T. K. i A.K. armatorów jednostki ... od decyzji Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w G. z dnia ... lutego 2013 r. znak ... odmawiającej wydania specjalnego zezwolenia połowowego na 2013 r. na prowadzenie połowów na Zalewie Wiślanym statkiem ... Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia ... maja 2013 r. znak ... utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu własnej decyzji organ odwoławczy przywołał m.in. następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Strony pismem z dnia ... stycznia 2013 r. złożyły wniosek o wydanie specjalnego zezwolenia połowowego na 2013 r. na połowy na Zalewie Wiślanym statkiem ... We wniosku wykazały zainteresowanie połowami następujących gatunków ryb: śledzia, leszcza, sandacza oraz gatunków nielimitowanych.

Ponadto zwróciły się wpisanie w specjalnym zezwoleniu połowowym następujących narzędzi połowowych [...].

Okręgowy Inspektor Rybołówstwa Morskiego w G. w dniu ... lutego 2013 r. wydał decyzję, którą odmówił wydania Stronom specjalnego zezwolenia połowowego.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu od w/w decyzji organ II instancji wskazał, że art. 93 Konstytucji RP dotyczy aktów wewnętrznych administracji (uchwał i zarządzeń), które nie mogą być podstawą decyzji wobec obywateli, zatem nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Natomiast zarządzenia Okręgowych Inspektorów Rybołówstwa Morskiego są wydawane jako akty prawa miejscowego - zarządzenia. Zarządzenia te posiadają oparcie w upoważnieniach ustawowych - ustawie o rybołówstwie -art. 18 i art. 32.

Zgodnie z tymi przepisami:

- właściwy okręgowy inspektor rybołówstwa morskiego może określić corocznie, w drodze zarządzenia, organizmy morskie objęte ogólną kwotą połowową, a także, po zasięgnięciu opinii organizacji społeczno-zawodowych rybaków, sposób i warunki wykorzystania tej kwoty na akwenach wodnych, o których mowa w art. 16 ust. 4 pkt 2 ;

- właściwy okręgowy inspektor rybołówstwa morskiego, po zasięgnięciu opinii jednostki badawczo-rozwojowej lub szkoły wyższej wskazanej przez ministra właściwego do spraw rybołówstwa, organizacji społeczno-zawodowych rybaków oraz właściwego miejscowo wojewody, określi, w drodze zarządzenia:

1) stałe obwody ochronne lub obwody ochronne na czas określony oraz szczegółowe warunki prowadzenia w nich połowów,

2) wymiary i okresy ochronne organizmów morskich na morskich wodach wewnętrznych,

3) szczegółowy sposób wykonywania rybołówstwa morskiego na morskich wodach wewnętrznych, w tym:

a) rodzaj i ilość narzędzi połowowych oraz ich konstrukcję,

b) porządek przy połowach oraz oznakowanie narzędzi połowowych,

c) sposób zajmowania miejsc przez rybaków

- mając na względzie ochronę i racjonalne wykorzystanie żywych zasobów morza.

Zarządzenia te jako akty prawa miejscowego są wymienione w konstytucyjnym katalogu aktów prawa powszechnie obowiązującego. (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP).

W związku z powyższym zarządzenia okręgowych inspektorów rybołówstwa morskiego mogą stanowić podstawę decyzji wobec obywateli - armatorów statków rybackich, co potwierdza art. 94 Konstytucji RP stanowiący, że organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów.

Organ odwoławczy podkreślił, że Zalew Wiślany jest to niewielki akwen z wyjątkowo wrażliwym ekosystemem. Podlega on szczególnej ochronie, a ograniczenia w wykonywaniu rybołówstwa morskiego na tym obszarze wprowadził Okręgowy Inspektor Rybołówstwa Morskiego w G., zgodnie z:

- zarządzeniem Nr 2 Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w G. z dnia ... sierpnia 2004 r. w sprawie ochrony rybołówstwa, porządku przy połowach oraz oznakowania sprzętu rybackiego na Zalewie Wiślanym (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego Nr 111, poz. 1965 z późn. zm.; Dz. Urz. Woj. Warmińsko-Mazurskiego Nr 122, poz. 1575 z późn. zm.) oraz

- zarządzeniem Nr 2 Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w G. z dnia ... listopada 2012 r. w sprawie określenia organizmów morskich objętych ogólną kwotą połowową w 2013 r. na Zalewie Wiślanym oraz sposobu i warunków podziału tej kwoty (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2012 r. poz. 3716; Dz. Urz. Woj. Warmińsko-Mazurskiego z 2012 r. poz. 3090).

Regulacje te, jako akty prawa miejscowego regulują kwestię dostępu do żywych zasobów Zlewu Wiślanego oraz możliwości wystawiania narzędzi połowowych na tym obszarze.

Ponadto, skoro Strony zarzucają rzekomą niekonstytucyjność ww. przepisów mogą samodzielnie skorzystać z instytucji wskazanej w art. 79 ust. 1 Konstytucji RP. (wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji).

Organ II instancji wskazał również, że wniosek o wydanie specjalnego zezwolenia połowowego zgodnie z art. 16 ust. 6 ustawy o rybołówstwie, należy składać w terminie do dnia 31 października roku poprzedzającego rok, na który to zezwolenie ma zostać wydane. W niniejszej sprawie Strony wprowadziły statek ... do rybołówstwa morskiego w ramach pozostałej części zdolności połowowej (GT) po wycofanym statku ..., który był eksploatowany wyłącznie na wodach Morza Bałtyckiego.

W niniejszej sprawie Strony złożyły wniosek o wydanie specjalnego zezwolenia połowowego dla statku ... w dniu ... stycznia 2013 r., jednakże Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi uznał, że na obszar Morza Bałtyckiego, możliwym jest zastosowanie art. 16 ust. 7 ustawy o rybołówstwie, gdyż z innego tytułu, tj. jako nowy statek rybacki - statek ..., może wejść do wykonywania rybołówstwa morskiego w ramach części zdolności połowowej po wycofanym statku ... na obszarze Morza Bałtyckiego.

W związku z czym, zgodnie z wnioskiem, Stronom wydano Specjalne Zezwolenie Połowowe nr ... na statek ... na obszar Morza Bałtyckiego, uprawniające do połowów w 2013 r. następujących gatunków organizmów morskich: gładzicy oraz gatunków nielimitowanych. Zatem Strony otrzymały prawo (na podstawie Specjalnego Zezwolenia Połowowego nr ...) do połowów na obszarze Morza Bałtyckiego, jednak prawo to nie jest tożsame z prawem do połowów na obszarze Zalewu Wiślanego.

Organ odwoławczy przypomniał, że strony pismem z dnia ... stycznia 2013 r. wniosły o przekazanie następujących narzędzi połowowych ze statku ... na statek [...], którego T. K. jest armatorem, jest statkiem wykorzystywanym do połowów zarówno na wodach Zalewu Wiślanego, jak i wodach Morza Bałtyckiego. Na rok 2013 armator tego statku otrzymał Specjalne Zezwolenie Połowowe Nr ... (uprawniające do połowów: śledzia stada centralnego, szprota, gładzicy oraz gatunków nielimitowanych na Morzu Bałtyckim) oraz Specjalne Zezwolenie Połowowe Nr ... (uprawniające do połowów na Zalewie Wiślanym: śledzia, sandacza, leszcza oraz gatunków nielimitowanych). Narzędzia połowowe, jakie wpisane są w obydwu specjalnych zezwoleniach połowowych dla statku [...].

Zdaniem organu II instancji analiza zarówno stanu faktycznego, jak i obowiązujących przepisów wykazała, że nie jest możliwym przekazanie narzędzi połowowych z jednego statku rybackiego na drugi, chociaż byłby to statek tego samego armatora.

Zwłaszcza, że chodzi o przeniesienie narzędzi połowowych ze statku operującego równocześnie na Zalewie Wiślanym i Morzu Bałtyckim (...) na statek wprowadzony w ramach zdolności po statku wyłącznie morskim, ale mającym operować nie tylko na Morzu Bałtyckim, ale również na Zalewie Wiślanym. Zatem armatorzy statku rybackiego ... nie posiadają historycznych praw połowowych do wystawiania narzędzi połowowych na obszarze Zalewu Wiślanego. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 3 ustawy o rybołówstwie, historyczne prawa połowowe obejmują prawo do prowadzenia połowów określonego gatunku organizmów morskich lub wystawiania albo używania określonej liczby narzędzi połowowych danego rodzaju, wynikające z udokumentowanych połowów prowadzonych przez armatora w przeszłości, w określonym czasie.

Historyczne prawa połowowe nie podlegają przekazaniu, w związku z czym stosownie do art. 19 ustawy o rybołówstwie zarówno okręgowi inspektorzy rybołówstwa morskiego, jak również minister właściwy do spraw rybołówstwa mogą te prawa jedynie uwzględniać,(co w niniejszej sprawie odzwierciadla wydane Stronom Specjalne Zezwolenie Połowowe 679/2013) na połowy na Morzu Bałtyckim. Natomiast Okręgowy Inspektor Rybołówstwa Morskiego w G. nie mógł uwzględnić historycznych praw połowowych Stron do wystawiania określonego rodzaju narzędzi połowowych, bowiem Strony tych praw nie posiadają.

Organ podkreślił również, że strony w przeszłości nigdy przy użyciu statku ... ani statku wycofanego – ..., w ramach którego części zdolności połowowej został wprowadzony statek ..., nie prowadziły połowów na Zalewie Wiślanym, w związku z czym nigdy na tym obszarze nie wystawiały żadnych narzędzi połowowych.

Zatem Strony nie posiadają na statku ... żadnych praw historycznych do prowadzenia połowów i wystawiania narzędzi połowowych na obszarze Zalewu Wiślanego.

Poza tym Strony były świadome, że otrzymywały możliwości dysponowania niewielką częścią zdolności połowowej po statku ..., który operował wyłącznie na wodach Morza Bałtyckiego, zatem specjalne zezwolenie połowowe na obszar Zalewu Wiślanego nie mogło być wydane.

Decyzję organu odwoławczego zaskarżyli T. K. i A. K. zarzucając jej:

I. naruszenie prawa materialnego, tj.

1. art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 19.02.2004 r. o rybołówstwie poprzez przyjęcie przez organ pozaustawowych przesłanek limitujących prawa do uzyskania specjalnego zezwolenia połowowego;

2. art. 20a ustawy z dnia 19.02.2004r. o rybołówstwie poprzez jego pominięcie, podczas gdy przepis ten uprawnia armatorów do przenoszenia kwot połowowych pomiędzy statkami, a tym samym i przenoszenia na te statki narzędzi połowowych;

3. § 3 ust. 2 zarządzenia nr 2 Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w G. z dnia ...08.2004r. w sprawie ochrony rybołówstwa, porządku przy połowach oraz oznakowania sprzętu Rybackiego na Zalewie Wiślanym poprzez błędną jego wykładnię wyrażającą się w uznaniu, iż przepis ten wyłączał możliwość wydania specjalnego zezwolenia połowowego na rzecz skarżących, czy też zmiany w zakresie przypisania dla statków rybackich rodzaju i ilości narzędzi połowowych,

4. art. 155- k.p.a. poprzez jego pominięcie, podczas gdy przepis ten uprawnia do zmian ostatecznych decyzji, a tym samym i ostatecznych specjalnych zezwoleń połowowych.

II. naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, tj.

5. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia wszechstronnego postępowania dowodowego, brak oparcia decyzji na materiale zgromadzonym w sprawie i brak jego oceny opartej na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego, w tym pominięcie części dostępnych dla organu administracyjnego dowodów, czego konsekwencją było wydanie wadliwej decyzji;

6. art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego, które nie pogłębiło zaufania obywateli do organów Państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli,

7. art. 11 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego, które nie wyjaśniło stronom zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu

8. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów skarżącego.

Podnosząc powyższe zarzuty wnieśli o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;

2. zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

A nadto o:

3. zwrócenie się do Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w G. o udzielenie informacji, czy w stosunków do innych armatorów praktykowane były czynności polegające na wyrażaniu zgody na przenoszenie narzędzi połowowych pomiędzy statkami, a jeżeli - tak to załączenie dokumentów związanych z tymi postępowaniami.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, m.in., że Ustawa o rybołówstwie co do zasady limitacje specjalnych zezwoleń połowowych łączy z kwotami połowowymi. Również wniosek o wydanie specjalnego zezwolenia nie wymaga wskazywania ilości narzędzi połowowych a jedynie ich rodzaj. Żaden przepis o charakterze ustawowym, czy też wynikający z rozporządzenia nie wprowadza ograniczeń specjalnych zezwoleń z uwagi na maksymalną liczbę zestawów połowowych. Konsekwencją prawną takich rozwiązań ustawowych jest art. 20a ustawy o rybołówstwie, który pozwała na dzielenie kwot połowowych na m.in. w części na inne statki tego samego armatora. Przepis ten nie mówi nic odnośnie zestawów połowowych, albowiem nie przewiduje on limitacji połowu, czy też przenoszenia uprawnień połowowych z uwagi na ten element.

Ponadto art. 32 ustawy o rybołówstwie umożliwia określanie w formie zarządzenia jedynie rodzaj i ilość narzędzi połowowych. W związku z tym delegacja ustawowa nie uprawniała właściwych okręgowych inspektorów rybołówstwa morskiego do wprowadzania limitów połowowych opartych na nieznanej ustawie (w tym zakresie) konstrukcji liczby zestawów połowowych. Tym bardziej, iż art. 1 ust. 1 ustawy o rybołówstwie jednoznacznie wskazuje, iż to ona reguluje nadawanie uprawnień do wykonywania rybołówstwa, a nie wewnętrzne przepisy OIRB.

Skoro więc art. 20a ustawy o rybołówstwie dopuszcza przekazywanie, dzielenie kwot połowowych pomiędzy statkami tego samego armatora tym samym dopuszczalne prawnie było umożliwienie skarżącym przeniesienie (wykorzystanie) kwot połowowych na gatunki nielimitowane na statek ... w celu połowu na Zalewie Wiślanym oraz wykorzystanie w tym celu narzędzi połowowych innego statku . Zdaniem skarżącego zarządzenie OIRM w ramach delegacji ustawowej, może jedynie określać sposób wykonywania rybołówstwa morskiego poprzez określenie ilości i rodzaju narządzi połowowych. Przepisy zarządzenia nie mogą uchylać, uniemożliwiać realizacji uprawnień armatorów w zakresie wykonywania przez nich praw połowowych wynikających z przepisów ustawy i przyznanych im specjalnych zezwoleń połowowych.

Skoro więc skarżący dysponują:

- ważnymi licencjami na statki rybackie ... i ...,

- dysponują specjalnymi zezwoleniami połowowymi,

mają pełne prawo do domagania się wykonywania praw połowowych w ramach przyznanych uprawnień i przenoszenia ich pomiędzy statkami.

Podkreślono również, iż skarżący mieli wykorzystywać narzędzia połowowe w ramach swojego limitu, a więc przy takiej samej ilości narzędzi połowowych wykorzystywane byłyby jedynie dwa statki rybackie. W związku z tym liczba narządzi połowowych w ramach przyznanego limitu na statek ... zmniejszyłaby się w zakresie, w jakim narzędzia te przekazane byłby na statek ....

W związku z powyższym skoro przepisy prawa regulują możliwość przenoszenia kwot połowowych na statki tego samego armatora, to tym samym jest oczywiste, iż możliwe jest określenie prawne rodzaju narzędzi połowowych na danym statku i ich "przeniesienie na inny statek". Przeciwna wykładnia tych przepisów doprowadzałaby do wyłączania przenoszenia praw połowowych w następstwie niższych rangą normatywną aktów prawnych, z przekroczeniem delegacji ustawowej.

Według skarżących nie było poza tym przeciwwskazań prawnych, aby w ramach art. 155 k.p.a. zmienić specjalne zezwolenie połowowe w zakresie określenia narzędzi połowowych przez ich zmniejszenie, co umożliwiałoby wpisanie tych narzędzi na inną jednostkę tego samego armatora.

Według skarżących historyczne prawa połowowe nie stanowiły w niniejszej sprawie przeszkody do uwzględnienia wniosku.

Poza tym żaden z organów nie wskazał w decyzji przepisu prawa powszechnie obowiązującego, z którego wynikałby brak możliwości prawnej (zakaz) uwzględnienia wniosku.

Podstawą takiej odmowy był § 3 ust. 2 zarządzenia nr 2 OIRM z dnia 24.08.2004 r., a także art. 16 ust. 1 i 4 ustawy o rybołówstwie jednak te przepisy nie wyłączały i nie wyłączają możliwości uwzględniania wniosku skarżących.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Sąd zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem kwestionowana decyzja nie narusza prawa.

Art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie (Dz.U. nr 62/2004 poz. 574) stanowi, że wykonywanie rybołówstwa morskiego w danym roku kalendarzowym wymaga uzyskania specjalnego zezwolenia połowowego, które jest wydawane na wniosek armatora na statek rybacki, na który wydano licencję.

Właściwość organów uprawnionych do wydawania specjalnych zezwoleń połowowych określa art. 16 ust. 4 w/w ustawy. Otóż wskazuje on na:

1. ministra ds. rybołówstwa – w przypadku połowów w polskiej wyłącznej strefie ekonomicznej, na morzu terytorialnym w Zatoce Puckiej i w Zatoce Gdańskiej oraz poza polskimi obszarami morskimi.

2. okręgowego inspektora rybołówstwa morskiego na połowy w Zalewie Wiślanym, w Zalewie Szczecińskim, na obszarze Zalewu Kamieńskiego i Jeziora Dąbie.

Z kolei art. 20 a ustawy stanowi, że kwoty połowowe określone w specjalnym zezwoleniu połowowym mogą być przekazywane w całości lub w części innym armatorom oraz na inne statki rybackie tego samego armatora (ust. 1).

Co istotne kwota połowowa może być przekazana jedynie na rzecz podmiotów, którym przyznano kwotę połowową na ten sam gatunek organizmów morskich, których dotyczy przekazanie (ust. 2).

Przekazanie kwoty połowowej następuje:

1. Na wniosek armatora zainteresowanego przekazaniem, a w przypadku przekazania kwot połowowych innym armatorom na wspólny wniosek do organu, który wydał specjalne zezwolenie połowowe;

2. Po wyrażeniu zgody przez organ, o którym mowa w pkt. 1.

W ocenie Sądu analiza obu w/w przepisów pozwala na uznanie, iż dotyczą one wyłącznie przekazywania kwot połowowych, natomiast nie dotyczą przekazywania narzędzi połowowych, nie są one bowiem przez przepisy te wymieniane.

Niewątpliwie również obu w/w pojęć nie należy utożsamiać. Czym innym są bowiem kwoty połowowe, a czym innym narzędzia połowowe. Poza tym o ile dany podmiot posiada określoną kwotę połowową to oczywistym jest, że musi (a przynajmniej powinien) posiadać także narzędzia pozwalające na odłowienie wskazanych w jej ramach organizmów morskich.

Powyższe oznacza, iż wniosek stron zawarty w piśmie z dnia ... stycznia 2013 r. o przekazaniu narzędzi połowowych tamże wymienionych ze statku ... na statek ...nie mógł zostać uwzględniony. Takiej możliwości nie przewidują bowiem ani cytowane wcześniej przepisy ustawy o rybołówstwie, ani też żaden inny przepis tej ustawy.

Podkreślenia wymaga również, że w przedmiotowej sprawie strony wprowadziły do rybołówstwa morskiego statek ..., ale w ramach pozostałej części zdolności połowowej po statku ..., który (co istotne) był eksploatowany tylko na wodach Morza Bałtyckiego.

Organ zatem zasadnie uznał, iż statek ... może wejść do wykonywania rybołówstwa morskiego wyłącznie na wodach Bałtyku (statek ... z racji uzyskanego zezwolenia połowowego tylko tam był eksploatowany). Zatem zasadne było wydanie stronom specjalnego zezwolenia połowowego nr ... (na statek ...) uprawniającego do połowów na obszarze Morza Bałtyckiego, które nie obejmowało prawa połowów na obszarze Zalewu Wiślanego, albowiem takowego prawa statek ... nie posiadał.

Konsekwencją powyższego jest także konieczne uznanie, że armatorzy statku ... nie mieli historycznych praw połowowych do wystawienia narzędzi połowowych na obszarze Zalewu Wiślanego. Takim prawem jest bowiem prawo do prowadzenia połowów określonego gatunku organizmów morskich lub wystawiania albo używania określonej liczby narzędzi połowowych danego rodzaju wynikające z udokumentowanych połowów prowadzonych przez armatora w przeszłości w określonym czasie (art. 2 pkt 3 ustawy o rybołówstwie).

W ocenie Sądu to o czym wyżej mowa przemawia za bezzasadnością zarzutu naruszenia zarówno art. 16 ust. 1, jak i art. 20 a ustawy o rybołówstwie.

Sąd uznaje za bezpodstawny także zarzut naruszenia §3 ust. 2 zarządzenia nr 2 Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w G. w sprawie ochrony rybołówstwa, porządku przy połowach oraz oznakowaniu sprzętu rybackiego na Zalewie Wiślanym (Dz. Urz. Woj. Warmińsko Mazurskiego nr 122/2004 poz. 1575).

Przepis ten stanowi, że na Zalewie Wiślanym łączna ilość sprzętu połowowego określonego w specjalnych zezwoleniach połowowych nie może przekroczyć liczby 1680 zestawów żaków, wontonów sznurów haczykowatych oraz manc.

Przepis ten nie mógł zostać naruszony w sprawie skarżących albowiem odnosi się on do łącznej ilości sprzętu połowowego na Zalewie Wiślanym, która zgodnie z ustaleniami organu została wyczerpana.

Niezależnie od tego podkreślić trzeba, iż tenże przepis nie przewiduje możliwości przekazywania sprzętu połowowego z jednego statku na drugi. Nie może być więc podstawą żądania skarżących.

Jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 155 kpa to także i on nie jest zasadny.

Przepis ten stanowi, że decyzja ostateczna na mocy, której strona nabyła prawo może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniana przez organ administracji publicznej, który ją wydał jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.

Autor skargi prezentuje pogląd, iż powyższy przepis mógł być podstawą zmiany specjalnego zezwolenia połowowego w zakresie określenia narzędzi połowowych przez ich zmniejszenie co umożliwiałoby wpisanie tych narzędzi na inną jednostkę tego samego armatora (str. 4 uzasadnienia skargi).

Analizując akta sprawy w tym w szczególności treść wniosku inicjującego postępowanie oraz decyzję podjętą w I instancji stwierdzić należy, iż właśnie tą decyzją odmówiono wydania specjalnego zezwolenia połowowego na 2013 r. na prowadzenie połowów ryb statkiem rybackim ... na Zalewie Wiślanym.

Organ II instancji utrzymał tą decyzje w mocy. W związku z tym brak było podstaw prawnych, aby w toku postępowania przed tymi organami zakreślonego stosownym żądaniem stron organy mogły zmienić swoje decyzje w oparciu o art. 155 kpa. Co nie mniej istotne ani we wniosku wszczynającym postepowanie, ani w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący nie żądali zastosowania art. 155 kpa, a zarzut niezastosowania tego przepisu pojawia się dopiero w skardze.

Jeśli chodzi o zarzuty skargi dotyczące naruszenia wskazanych tamże przepisów proceduralnych to są one bezpodstawne. W postepowaniu przed organami zgromadzono bowiem wystarczającą ilość dowodów, które zostały poddane należytej analizie i ocenie. Ocena ta nie nosi cech dowolności. Podkreślenia wymaga nadto, iż organ. II instancji odniósł się do wszystkich zarzutów sformułowanych w odwołaniu.

Konsekwencją takiego stanu rzeczy była również rzetelna i przekonująca analiza mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego.

Niejako na marginesie wyjaśnić należy, iż Sąd nie mógł uwzględnić wniosku zawartego w skardze ze względu na treść art. 106 § 3 ppsa. Poza tym przedmiotem rozważań w niniejszej sprawie nie mogła być ocena prawidłowości zachowania OIRB w G. wobec innych armatorów, a do tego w istocie zmierzał ów wniosek.

Podstawą wyroku jest art. 151 ppsa.