Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 523/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1 pkt. 4
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 listopada 2022 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy Unisław decyzją z dnia 26 stycznia 2022 r., na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4, ust. 1b, ust. 3, ust. 3a, ust. 3b, ust. 4, art. 20 ust. 3, art. 24 ust. 4, art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111), zwanej dalej: "u.ś.r.", w związku z art. 104 § 1, art. 107§ 1 ustawy z 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021r. poz 735), zwanej dalej: "kpa", odmówił S. S., zwanemu dalej: "skarżącym" lub "stroną" świadczenia pielęgnacyjnego.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazano, że skarżący 24.01.2022 r. złożył wniosek o świadczenie pielęgnacyjne w związku ze sprawowaniem opieki nad matką W. S., której niepełnosprawność orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Chełmnie z dnia 27.09.2019r. ustalono na stałe.

Stwierdzono, że strona nie spełnia przesłanek określonych w u.ś.r., ponieważ niepełnosprawność matki powstała po 25 roku życia. Przytoczono treść art. 17 ust. 1 oraz art. 17 ust. 1 b u.ś.r.

W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżący wskazał, że jego matka jest osobą niepelnosprawną w znacznym stopniu i wymaga całodobowej opieki i pomocy w podstawowych czynnościach życiowych, co zmusiło go do rezygnacji z pracy w celu opieki nad matką. Strona dodała, że nie posiada uprawnień do świadczeń emerytalno – rentowych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu decyzją z dnia 18 marca 2022 r., na podstawie art. 17 ust. 1, ust. 1 b u.ś.r. oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe rozstrzygnięcie organ odwoławczy oparł zasadniczo o następujące ustalenia i rozważania:

Matka skarżącego legitymuje się orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Chełmnie z dnia 27.09.2019 r., o znacznym stopniu niepełnosprawności. Orzeczenie wydano na stałe. W orzeczeniu wskazano, że nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność, zaś ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 17.09.2019 r.

Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13, stwierdził, że art. 17 ust. 1b u.ś.r., w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Wobec powyższego w stosunku do opiekunów osób wymagających opieki, których niepełnosprawność powstała później, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności. Dlatego też w odniesieniu do tych osób, oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium.

Zachodzą jednak okoliczności, skutkujące koniecznością utrzymania zaskarżonej decyzji w mocy.

W świetle art. 17 ust. 1 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne może zostać przyznane, o ile w przypadku osoby wnioskującej o przyznanie świadczenia zaszła konieczność rezygnacji z zatrudnienia albo niemożność podjęcia zatrudnienia w związku z opieką nad osobą niepełnosprawną. Musi zatem istnieć związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją opiekuna osoby niepełnosprawnej z pracy zarobkowej i jej niepodejmowaniem, a sprawowaniem opieki. Wnioskujący musi zatem sprawować stałą opiekę nad osobą niepełnosprawną i być jej niezbędny w tak znacznym wymiarze, że w związku z tym rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a między obiema tymi okolicznościami zachodzi bezpośredni związek przyczynowo - skutkowy. Opieka w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r., musi być stała lub długoterminowa. Określenia "stała" lub "długoterminowa" wskazują na to, że nie może to być opieka świadczona niecodziennie, a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez część doby, zatem sporadycznie (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 grudnia 2021 r., III SA/Gd 865/21, CBOSA).

W niniejszej sprawie nie potwierdzono, że wnioskodawca był zmuszony do rezygnacji z pracy zarobkowej (niepodejmowania jej) w związku z opieką nad matką. Po pierwsze z akt sprawy wynika (wywiad z 11.02.2022 r.), że matka nie mieszka z synem i nie chce się do niego przeprowadzić. Uważa ona, iż jej stan zdrowia pozwala na samodzielną egzystencję. Syn pomaga jej w cięższych pracach typu przynoszenie opału, sprzątanie, wynoszenie śmieci, robienie zakupów, ale we wszystkich pozostałych kwestiach czynności wykonuje samodzielnie. Jest w stanie samodzielnie się ubrać, przygotować posiłek, wykonać czynności higieniczne i pielęgnacyjne. Powyższe ustalenia nie potwierdzają twierdzeń odwołującego, że jego mama wymaga całodobowej opieki i pomocy w podstawowych czynnościach życiowych. W. S. nie korzysta z opieki syna, która miałaby charakter stały lub długotrwały w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r. Niewątpliwie skarżący pomaga matce, ale nie opiekuje się nią w stopniu, który biorąc pod uwagę zasady doświadczenia życiowego, uniemożliwiałby mu podjęcie pracy, chociażby na część etatu. Nie sposób stwierdzić, że zakres tej opieki oraz bierność zawodowa strony mogą być zakwalifikowane odpowiednio jako przyczyna i skutek. W niniejszej sprawie nie ustalono, a strona również nie wykazała, że sprawowana opieka uniemożliwia odwołującemu uzyskanie własnego dochodu z tytułu świadczonej osobiście pracy, chociażby na część etatu.

W skardze złożonej do Sądu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji i zobowiązanie organu do wydania decyzji w określonym terminie ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcia;

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego mającego wpływ na wynik postępowania tj.:

1) art. 10 kpa, poprzez brak zawiadomienia skarżącego o możliwości wypowiedzenia się w przedmiocie zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji, co uniemożliwiło stronie wzięcia udziału w każdym stadium postępowania;

2) art. 7 kpa, w zw. z art. 77 § 1 kpa, i w zw. art. 80 kpa, poprzez niewywiązanie się przez organ z obowiązku przeprowadzenia przez organ wszelkich czynności mających na celu ustalenie stanu faktycznego w przedmiocie opieki sprawowanej przez stronę nad swoją matką, co skutkowało wydaniem nieprzychylnej decyzji;

3) art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy była ona błędna.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że naruszenie art. 10kpa, skutkowało niemożnością złożenia przez stronę wniosków dowodowych takich jak chociażby dowód z przesłuchania stron, zeznań świadków czy też dowód z opinii biegłego lekarza w specjalności geriatrii. Podniesiono, że przeprowadzenie powyższych dowodów doprowadziłoby do zgoła odmiennych wniosków w zakresie związku przyczynowo - skutkowego w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad matką strony, niż te, które wyciągnął organ przeprowadzając tylko jeden dowód w sprawie.

Zarzucono, że wywiad środowiskowy ma luki oraz nie odzwierciedla stanu faktycznego sprawy. Nie uwzględnia m.in. faktu, że matka strony jako osoba w podeszłym wieku (powyżej 80 roku życia) może mieć zaburzony odbiór rzeczywistości oraz zaburzoną percepcję, a tym samym jej twierdzenia należy interpretować z dużą dozą ostrożności.

Argumentowano, że skarżący był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w okresie od 9 czerwca 2021 r. do 19 grudnia 2021 r. na stanowisku ślusarz – monter, a pracę świadczył w oddalonej od miejsca zamieszkania o 15 km, D. , wobec czego czas, który skarżący musiał poświęcić na pracę oraz na dojazdy do pracy nie pozwalały mu sprawować opieki nad schorowaną matką i dlatego musiał rozwiązać stosunek pracy, aby móc stale opiekować się matką.

Wskazano, że matka skarżącego wymaga jego stałej pomocy w takich czynnościach dnia codziennego jak:

1) higiena osobista 1-2 x dziennie

2) prowadzenie toalety 5-7x dziennie

3) przygotowywanie ubrań i ubranie 1-2 x dzienne

4) ćwiczenia fizyczne np. rozruszanie stawów 2-3 x dziennie

5) mierzenie ciśnienia 1 -2 x dziennie

6) przygotowywania i podawania posiłków - 4-5 x dziennie

7) sprzątanie, pranie, pracowanie -1 x dziennie

8) wizyty lekarskie - według potrzeb

9) opłacanie rachunków - według potrzeb

10) robienie zakupów, realizacja recept - według potrzeb

11) załatwianie spraw urzędowych - według potrzeb

12) wyjścia do kościoła - według potrzeb

13) wyjścia na spacery -1 x dziennie

14) odśnieżanie - według potrzeb

15) czynności ogrodnicze - według potrzeb

16) czytanie książek, gazet - 1 - 2x dziennie

17) ćwiczenia rozwijające mowę, czytanie, pisanie, myślenie - codziennie

18) układanie do snu - codziennie

19) masaże, oklepywanie - 1-3 x dziennie

20) czuwanie podczas snu - dość często.

Wyjaśniono, że wbrew twierdzeniom zawartym w wywiadzie środowiskowym, matka strony wymaga stałej pomocy, która nie byłaby możliwa, gdyby skarżący był aktywny zawodowo, chociażby na pół etatu.

Wskazano, że urzędnik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Unisławiu podczas wizyty i w toku przeprowadzonych czynności bez oznajmienia skutków procesowych podała dokumenty oznajmiając jedno proste zdanie "proszę tu podpisać". Podpisując oświadczenie załączone do wywiadu środowiskowego skarżący nie był świadom tego co podpisuje oraz, że może złożyć wyczerpujące wyjaśnienia w przypadku wezwania przez organ w celu wypowiedzenia się w tej jak i w poprzednich kwestiach.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że informacje zawarte w przeprowadzonym rodzinnym wywiadzie środowiskowym nie wskazują, że skarżący był zmuszony do rezygnacji z pracy zarobkowej (niepodejmowania jej) w związku z opieką nad mamą. W sprawie istotne było, że matka strony nie mieszka z synem i nie chce się do niego przeprowadzić. Oświadczyła, że jej stan zdrowia pozwala na samodzielną egzystencję, a syn pomaga jej w cięższych pracach typu przynoszenie opału, sprzątanie, wynoszenie śmieci, robienie zakupów, ale we wszystkich pozostałych kwestiach, czynności wykonuje samodzielnie. Jest w stanie samodzielnie się ubrać, przygotować posiłek, wykonać czynności higieniczne i pielęgnacyjne. Stwierdzono, że w świetle tak jednoznacznego oświadczenia, nie sposób było uznać, że istnieją podstawy do przeprowadzenia dodatkowych czynności dowodowych. Podniesiono, że z akt sprawy nie wynikało, że osoba niepełnosprawna została ubezwłasnowolniona, a więc należało przyjąć, że jest ona umocowana do samodzielnego składania oświadczeń dotyczących jej osoby. Uznano, że bezpodstawne jest założenie skarżącego, że osoby starsze z założenia nie są w stanie obiektywnie opisywać rzeczywistość, a co więcej, ustalenia przeprowadzanych w toku postępowania wywiadów nie były kwestionowane przez stronę, a wręcz zostały przez skarżącego potwierdzone.

Wywodzono, że w świetle ustaleń wywiadów rodzinnych nie sposób uznać, że matka strony korzysta z opieki syna, która miałaby charakter stały lub długotrwały w rozumieniu art. 17 ust. 1 uś.r.

Argumentowano, że niewiarygodnymi są twierdzenia strony, podniesione w skardze, dotyczące okoliczności towarzyszących podpisaniu oświadczenia oraz zakresu sprawowanej opieki, albowiem na etapie prowadzonego postępowania administracyjnego, strona nie podnosiła ww. okoliczności, które służą jedynie podjęciu próby uzyskania świadczenia w związku z negatywnymi decyzjami organów obu instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Na wstępie, odnosząc się do stanowiska pełnomocnika skarżącego w przedmiocie żądania przeprowadzenia zdalnej rozprawy, to należy stwierdzić, że przeszkodą do tego był brak gotowości na to organu odwoławczego, albowiem organ ten zobowiązany do potwierdzenia możliwości w tym zakresie w zakreślonym przez Sąd terminie 7 dni, nie potwierdził ich, co zgodnie z rygorem wskazanym przez Sąd w piśmie z dnia 29.06.2022 r. (k.16 akt sądowych), skutkował skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzenie niejawne. Dlatego też niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Skarga okazała się niezasadna.

Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2022 r., poz. 329); dalej zwaną: "p.p.s.a.", nie potwierdza, aby w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu materialnemu, oraz prawu procesowemu, w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji.

Zagadnienie przesłanek do przyznania wnioskowanego przez skarżącego świadczenia regulują materialnoprawne przepisy u.ś.r., w szczególności art. 17 tej ustawy. Stosownie do treści art. 17 ust. 1 ww. ustawy, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Świadczenie przyznawane jest w celu zrekompensowania osobom zdolnym do pracy kosztów związanych z decyzją o rezygnacji z zatrudnienia, w szczególności utraconych przez nie dochodów (zob. B. Chludziński w: P. Rączka (red.), Świadczenia rodzinne. Komentarz, Lex el. 2021).

Rozpoznając niniejszą sprawę stwierdzić należy, że organy obu instancji przyjęły odmienne stanowiska w zakresie wykładni przepisów prawa materialnego w postaci art. 17 ust. 1 b u.ś.r. Przepis ten stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała:

1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub

2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia.

Organ odwoławczy trafnie zakwestionował błędne stanowisko organu I instancji, który przyjął jako podstawę odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia art. 17 ust. 1 b u.ś.r., który został uznany za naruszający Konstytucję wobec uzależnienia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od daty powstania niepełnosprawności.

Skutkiem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt K 38/13, jest brak możliwości stosowania art. 17 ust. 1 b u.ś.r., w zakwestionowanym przez Trybunał zakresie, począwszy od dnia ogłoszenia wyroku, to jest od dnia 23 października 2014 r., bowiem od tej chwili został ukształtowany nowy stan prawny, umożliwiający uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego na rzecz osoby niepełnosprawnej nienależnie od momentu powstania jej niepełnosprawności, przy spełnieniu innych koniecznych przesłanek do uzyskania ww. świadczenia.

Przedmiot sporu ostatecznie dotyczył rozstrzygnięcia zagadnienia, czy istnieje związek przyczynowy pomiędzy pozostawaniem przez skarżącego poza zatrudnieniem, a sprawowaniem przez niego opieki nad matką. Organ odwoławczy na podstawie rodzinnego wywiadu środowiskowego z dnia 11 lutego 2022 r., ustalił istotne dla sprawy okoliczności, a mianowicie, że skarżący pomaga matce jedynie w cięższych pracach typu przynoszenie opału, sprzątanie, wynoszenie śmieci, robienie zakupów, ale we wszystkich pozostałych kwestiach jego matka czynności wykonuje samodzielnie. Jest w stanie samodzielnie się ubrać, przygotować posiłek, wykonać czynności higieniczne i pielęgnacyjne. Nie chce nawet ona przeprowadzić się do skarżącego. Ustalenia te przesądzają w istocie o braku ww. związku przyczynowego pomiędzy pozostawaniem skarżącego poza zatrudnieniem, a sprawowaną opieką nad matką. Zgodzić się bowiem należy z organem odwoławczym, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobie sprawującej jakąkolwiek opiekę lub pomoc osobie tego wymagającej. Osobiste zaangażowanie w czynności opiekuńcze musi mieć bowiem takie nasilenie, które uniemożliwia podjęcie jakiejkolwiek pracy zarobkowej. W ten sposób rekompensuje się utratę możliwości uzyskania własnego dochodu niezbędnego do bieżącego funkcjonowania. Wnioskujący musi zatem sprawować stałą opiekę nad osobą niepełnosprawną i być jej niezbędny w tak znacznym wymiarze, że w związku z tym rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a między obiema tymi okolicznościami zachodzi bezpośredni związek przyczynowo - skutkowy.

Istotną w sprawie jest okoliczność, że organ odwoławczy wobec istotności powyższych ustaleń faktycznych dla sprawy, wydał zaskarżoną decyzję dopiero po upewnieniu się, że strona ustaleń tych nie kwestionuje. Powyższy fakt wynikał z dwóch okoliczności. Po pierwsze ze złożenia własnoręcznego podpisu przez skarżącego na kwestionariuszu wywiadu, a po wtóre na sporządzeniu odręcznego pisma przez skarżącego, w którym stwierdził, że informacje zawarte w wywiadzie środowiskowym przeprowadzonym dnia 11lutego 2022 r. są zgodne z prawdą i nic więcej nie chce dodać (k. 3 akt administracyjnych organu I instancji). W konsekwencji brak było potrzeby by organ przeprowadzał jakiekolwiek dodatkowe dowody na okoliczność faktów, które nie tylko nie były przez stronę zakwestionowane, ale potwierdzone.

Mając na względzie powyższe, zarzutów skargi nie sposób uznać za zasadne.

Skarżący zarzucając naruszenie art. 10 kpa, nie wskazał, jakie konkretnie dowody wykazałyby błędność ustaleń faktycznych dokonanych w zaskarżonej decyzji. Ogólne powoływanie się na istnienie możliwości przeprowadzenia dowodu z zeznań strony czy bliżej nieokreślonych z imienia i nazwiska świadków nie wykazuje konkretnego wpływu naruszenia art. 10 kpa na wynik sprawy, zwłaszcza, że skarżący nie zakwestionował treści swego własnego pisemnego oświadczenia, że potwierdza ustalenia wywiadu środowiskowego. W szczególności nie wskazał, że oświadczenie to nie wyszło spod jego ręki, czy też zostało sporządzone w warunkach dyskwalifikujących jego treść. Twierdzenie natomiast, że podpisując kwestionariusz wywiadu nie był świadomy tego, co podpisuje kłóci się z treścią jego odręcznego oświadczenia, w którym potwierdza ustalenia wywiadu. W konsekwencji powyższego zarzut ten Sąd ocenił jako niezasadny, podobnie jak również zarzut naruszenia art. 7 kpa, w zw. z art. 77 § 1 kpa, i w zw. art. 80 kpa, poprzez niewyczerpujące ustalenia faktyczne. Wbrew temu zarzutowi, organ dokonał wystarczających ustaleń faktycznych, wykazujących brak związku przyczynowego pomiędzy pozostawaniem strony bez zatrudnienia, a sprawowaniem opieki nad matką. Skoro skarżący potwierdził dane zawarte w wywiadzie, na których bezpośrednio oparł się organ, to brak było przyczyn do dokonywania jakichś bliżej nieokreślonych dalszych ustaleń, jak i powielania poszukiwania dodatkowych dowodów w sprawie. Wersji sprawowania opieki nad matką zawartej w skardze, skarżący nie przedstawił w toku postępowania, pomimo tego, że zapoznał się z treścią wywiadu, który uznał za odzwierciedlający rzeczywisty stan faktyczny.

Konsekwencją nieuwzględnienia powyżej omówionych zarzutów skargi jest również nieuwzględnienie zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 kpa.

W świetle powyższego zaszły przesłanki do oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.