Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 467/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Stahl /spr./ Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. NSA Leszek Kiermaszek Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 października 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 815/06 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. [...] w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, 2. zasądza od Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. [...] w Krakowie na rzecz P. L. kwotę 550 (pięćset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 24 października 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 815/06 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. [...] w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, uchylił zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącej Wspólnoty kwotę 757 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że decyzją z dnia [...] marca 2006r. nr [...] Prezydent Miasta Krakowa działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzjach o warunkach zabudowy (Dz.U Nr 164, poz. 1589) oraz na podstawie art. 104 k.p.a., w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy z wniosku P. L. i R. L. z dnia [...] grudnia 2003r. -ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na parterze i garażem podziemnym, na działce nr [...] obr. [...] K. przy ul. [...] w Krakowie wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...],[...],[...],[...],[...] obr. [...] K.". Jak wynika z uzasadnienia decyzji, teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następne ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W dniu [...] grudnia 2004r. Prezydent Miasta Krakowa wydał decyzję ustalającą warunki zabudowy dla powyższej inwestycji. W wyniku odwołania od ww. decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia [...] marca 2005r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji, wskazując, iż:

1. opinia Zarządu Dróg i Komunikacji w Krakowie zawarta w piśmie z dnia [...] czerwca 2004r. nie została wydana w wymaganej przez art. 53 ust. 4 pkt 9 i ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym formie postanowienia,

2. w zaskarżonej decyzji brak jest wyczerpującego przedstawienia problemu warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego tj.: brak szczegółowego uzasadnienia dla przyjętego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki zaś analiza architektoniczno-urbanistyczna obszaru wyznaczonego wokół terenu inwestycji jest zbyt ogólna; wątpliwości organu II instancji wzbudziły również ustalone gabaryty i wysokość projektowanej zabudowy,

3. w zaskarżonej decyzji brak jest wyczerpującego przedstawienia problemu warunków ochrony środowiska, a szczególności:

- organ l instancji wobec negatywnej opinii WGKiOŚ winien był wskazać konkretne przesłanki i przepisy prawa, które mogłyby stanowić podstawę do wydania decyzji pozytywnej; organ l instancji powinien dokładnie zważyć interesy inwestora i mieszkańców oraz interes publiczny-ogólny,

- przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ l instancji powinien ustalić warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, w szczególności wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki/terenu, szerokość elewacji frontowej itp., uwzględniając konieczność zapewnienia "oszczędnego korzystania z terenu" w trakcie przygotowywania i realizacji inwestycji (wynikającą z art.74 ustawy Prawo ochrony środowiska), także w przypadku braku możliwości zapewnienia ochrony elementów przyrodniczych -konieczności zapewnienia kompensacji przyrodniczej (art.75 ww. ustawy). Równocześnie Kolegium podzieliło argumentację organu l instancji, że decyzją o warunkach zabudowy nie rozstrzyga się o kwestii ewentualnego usunięcia drzew i krzewów, kolidujących z zamierzeniem inwestycyjnym, gdyż jest przedmiotem odrębnego postępowania, prowadzonego na podstawie art. 83 in. ustawy - Prawo ochrony środowiska.

W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ usunął wskazane wyżej nieprawidłowości postępowania, w szczególności wystąpił do zarządcy drogi o uzgodnienie inwestycji w formie postanowienia. W związku z powyższym uzyskano postanowienie Zarządu Dróg i Komunikacji w Krakowie z dnia [...] września 2005r. utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] grudnia 2005 r. Ponadto została też uzupełniona analiza urbanistyczno-architektoniczna obszaru wokół terenu inwestycji. W toku postępowania, stosownie do art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzyskano następujące uzgodnienia i opinie:

1. postanowienie Zarządu Dróg i Komunikacji w Krakowie z dnia [...] września 2005r. uzgadniające w/w inwestycję w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2005r.,

2. postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia [...] czerwca 2004r. uzgadniające w/w inwestycję w zakresie zadań rządowych,

3. postanowienie Marszałka Województwa Małopolskiego dnia [...] czerwca 2004r. uzgadniające w/w inwestycję w zakresie zadań samorządowych o znaczeniu ponad lokalnym,

4. opinię Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska UMK z dnia [...] kwietnia 2004 r. w zakresie obsługi komunikacyjnej i układu drogowego,

5. opinię Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska UMK z dnia [...] maja 2004r. w zakresie ochrony środowiska,

6. opinię Zarządu Dróg i Komunikacji w Krakowie z dnia [...] czerwca 2004r.,

7. uchwałę nr [...] Rady Dzielnicy [...] z dnia [...] sierpnia 2004r.

W oparciu o powyższe organ przyjął, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dodatkowo organ l instancji stwierdził, iż projekt decyzji został sporządzony przez architekta wpisanego na listę izby samorządu zawodowego architektów, w toku zaś ponownego rozpatrzenia sprawy strony nie wniosły uwag i zastrzeżeń.

W odwołaniu od powyższej decyzji Wspólnota Mieszkaniowa Budynku przy ul. [...] w Krakowie, zarzuciła jej naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż planowana inwestycja nie narusza praw osób trzecich, naruszenie § 77 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż planowany dojazd do ul. [...] w Krakowie jest dostosowany do wymagań ruchu na drodze, naruszenie § 113 powyższego rozporządzenia poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż planowany dojazd do ul. [...] w Krakowie jest usytuowany w miejscu nie zagrażającym bezpieczeństwu ruchu, naruszenie § 155 pkt 3 tego rozporządzenia poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż planowany dojazd do ul. [...] w Krakowie nie powoduje wydłużenia czasu dojazdu służb ratowniczych oraz że nie ogranicza dostępu od zaopatrzenia wodnego dla celów ratowniczych, naruszenie § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz. 690 ze zm.) poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż nowy planowany budynek jest w odległości umożliwiającej prawidłowe oświetlenie budynku nr [...] przy ul. [...] w Krakowie, naruszenie § 323 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż nowy budynek przy ul. [...] nie będzie stanowił zagrożenia dla zdrowia sąsiadów mieszkających w blokach przy ul. [...][...] i [...], a także będzie umożliwiał im pracę, odpoczynek, i sen w zadawalających warunkach.

W uzasadnieniu odwołania Wspólnota Mieszkaniowa wskazała, że w 2005r. wystąpiła do Sądu Rejonowego dla Krakowa-K. w Krakowie, Wydział l Cywilny z wnioskiem o stwierdzenie, że użytkownik wieczysty działki nr [...] objętej KW nr [...] (Wspólnota) nabył przez zasiedzenie z dniem [...] maja 2004r. służebność przechodu i przejazdu pasem o szerokości 6 m biegnącym centralnie od ul. [...] w kierunku budynku mieszkalnego przy ul. [...] w Krakowie, przez działkę nr [...] objętą KW nr [...] (sygnatura akt sądowych: [...]). Następnie Wspólnota Mieszkaniowa Budynku przy ul. [...] w Krakowie, zmieniła treść wniosku i wniosła o ustanowienie służebności drogowej (drogi koniecznej) prowadzącej przez nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...], nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] - na rzecz każdoczesnego użytkownika wieczystego nieruchomości położonej w Krakowie przy ul. [...] oznaczonej jako działka nr [...]. Wskazane służebności będą przebiegać przez działkę, na której ma stanąć planowana inwestycja, co oznacza, że wybudowanie budynku przez wnioskodawcę w sposób oczywisty narusza prawa członków Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w Krakowie, albowiem uniemożliwi im korzystanie ze służebności w razie ustanowienia jej przez Sąd i niniejsze postępowanie zgodnie z art. 97 § 1 k.p.a. powinno być co najmniej zawieszone do czasu zakończenia w/w postępowań. Dodatkowo zauważono, że zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony oraz do wymagań ruchu pieszych. Zaproponowana natomiast lokalizacja zjazdu przyszłej inwestycji, stanowi zagrożenie dla ruchu drogowego. Dla mieszkańców pobliskich budynków jest to główna trasa i mają oni ogromne problemy z bezpiecznym dotarciem ul. [...] do swoich domów. Bezspornym jest również to, że wzrost ruchu spowodowany wybudowanym zjazdem na ul. [...] uniemożliwi, a co najmniej znacznie utrudni dostęp służbom ratowniczym do budynków tam znajdujących się szczególności do bloku nr [...] przy ul. [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją dnia [...] maja 2006 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że organ I instancji usunął wszelkie wskazane decyzją z dnia [...] marca 2005r. uchybienia, uzyskał wszelkie niezbędne opinie i uzgodnienia i spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy. Przeprowadzona zaś analiza zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. W kwestii ustanowienia służebności drogowej, Kolegium wskazało, że ustalenie jej przebiegu mogłoby stanowić zagadnienie prejudycjalne, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., ale co najwyżej na drugim etapie procesu inwestycyjnego. Nie ma jednak podstaw do uznania, że zachodzą podstawy do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, tym bardziej, że w niniejszej sprawie w toku postępowania przed organem l instancji wniosek taki nie został złożony. W odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej, Kolegium wskazało, że argumenty te będą stanowić przedmiot wnikliwego badania dopiero w kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, czyli na etapie wydawania pozwolenia na budowę.

W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie Wspólnota Mieszkaniowa Budynku przy ul. [...], wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] marca 2006r. oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż planowana inwestycja nie narusza praw osób trzecich; art. 8 w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż niniejsze postępowanie nie powinno być zawieszone, § 77 i § 113 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż planowany dojazd do ul. [...] w Krakowie jest dostosowany do wymagań ruchu na drodze i jest usytuowany w miejscu nie zagrażającym bezpieczeństwu ruchu. W uzasadnieniu skargi wskazano, że za nieprawidłowe uznać należy postępowanie organu administracyjnego, który pomimo posiadania informacji, iż toczy się postępowanie sądowe o ustanowienie służebności na działce, na której ma stanąć planowana inwestycja, nie zawiesił postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Takim działaniem doprowadził do sytuacji, że wnioskodawca uzyskał już ostateczną decyzję odnośnie warunków zabudowy w/w inwestycji i będzie podejmował dalsze działania prawne w celu rozpoczęcia jej realizacji, natomiast z drugiej strony w razie ustanowienia służebności nie będzie mógł zrealizować powyższego zamierzenia inwestycyjnego, a tym samym może zostać wszczętych szereg zbędnych postępowań administracyjnych. Ponadto, zdaniem skarżącej Wspólnoty, organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do merytorycznych zarzutów podniesionych w odwołaniu, iż jest de facto niemożliwym, aby planowany dojazd do ul. [...] dostosować do wymagań ruchu drogowego oraz że wybudowanie budynku wielorodzinnego w w/w miejscu nie spowoduje wydłużenia czasu dojazdu służb ratowniczych oraz że nie ograniczy dostępu do zaopatrzenia wodnego dla celów ratowniczych.

W odpowiedzi na skargę, organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględniając skargę wniesioną przez Wspólnotę Mieszkaniową Budynku przy ul. [...] w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 października 2007 r. wskazał na następujące okoliczności.

Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie lokalizacji inwestycji następuje na wniosek inwestora, który powinien zawierać charakterystykę inwestycji obejmującą określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawcy uzyskali tzw. warunki przyłącz wydane przez Zakład Energetyczny w Krakowie S.A. Rejon Dystrybucji K. w dniu [...] listopada 2003r. z klauzulą, iż zachowują ważność na okres 2 lat od ich wydania czyli do [...] listopada 2005r.; wstępne warunki techniczne przyłączenia do miejskiej sieci ciepłowniczej wydane w dniu [...] listopada 2003r. przez Miejskie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej SA w Krakowie z klauzulą, iż są to warunki wstępne i pozostają ważne przez okres jednego roku czyli do [...] listopada 2004r. Ponadto, jak zauważył Sąd, organy obu instancji pominęły, iż stanowisko Miejskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej S.A. wyrażone w tym piśmie wskazuje na występującą kolizję projektowanego obiektu z istniejącą siecią niskich parametrów, która przebiega pomiędzy budynkami przy ul. [...][...] i [...]. W piśmie tym zawarta była informacja o konieczności przełożenia przedmiotowej sieci poza obrys obiektu na odległość min. 3 m. Dodatkowo, jak zauważył Sąd, w aktach sprawy znajduje się informacja techniczna sporządzona przez Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji S.A. w Krakowie z dnia [...] grudnia 2003r. w sprawie określenia informacji technicznej w zakresie możliwości doprowadzenia wody i odprowadzania ścieków dla projektowanej zabudowy mieszkalno-usługowej dz. nr [...] przy ul. [...] w Krakowie. Informacja ta nie odnosi się do zamierzonej inwestycji na działce nr [...] lecz do zupełnie innej działki.

Kolejnym dokumentem, na jaki zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji jest opinia Urzędu Miasta Krakowa-Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2004r., w której opiniuje się negatywnie proponowaną zabudowę tylko na działkach oznaczonych nr [...],[...],[...] obr. [...] K., zaś co do pozostałych działek objętych wnioskiem brak jest jakiegokolwiek stanowiska organu. Tymczasem dokument ten stanowił przedmiot analizy organu l instancji, który oparł na nim swoje rozstrzygnięcie mimo jego niekompletności i de facto nie wyrażenia przez podmiot opiniujący swojej opinii w tym zakresie.

Kolejnym uchybieniem, jakie zostało dostrzeżone przez Sąd pierwszej instancji jest naruszenie przez organ l instancji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, wyrażonej w art. 10 kpa. Jak wynika z treści zawiadomienia o spotkaniu, dołączonych do niego dowodów doręczenia i protokołu znajdującego się na karcie 203, w dniu [...] września 2004r. w siedzibie Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Krakowa odbyło się spotkanie, na którym obecni byli: A. J., P. L., E. G. (przedstawiciel Dzielnicy [...]) i R. L. Spotkanie odbyło się w sprawie inwestycji pn.: budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze i garażem podziemnym na działce nr [...] obr. [...] K. przy ul. [...] w Krakowie oraz infrastrukturą techniczną również na działkach nr [...],[...],[...] obr. [...] Kraków. O terminie spotkania nie zostały poinformowane pozostałe strony postępowania, tym samym zostały one pozbawione czynnego udziału w postępowaniu, co stanowi naruszenie fundamentalnej zasady wyrażonej w art. 10 k.p.a.

Następnym dostrzeżonym przez Sąd uchybieniem jest niewskazanie w części tekstowej warunków zabudowy oraz wynikach analizy urbanistyczno-architektonicznej stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji z dnia [...] marca 2006r. tzw. obszaru analizowanego, który zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalenia sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, definiowany jest jako teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania. Zgodnie zaś z § 3 cyt. rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt. 1 ustawy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działek objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Jak jednak zauważył Sąd pierwszej instancji, Wspólnota Mieszkaniowa Budynku położonego przy ul. [...] w Krakowie w piśmie z dnia [...] marca 2004r. skierowanym do Urzędu Miasta Krakowa zakwestionowała granicę działki nr [...] obr. [...] K., jednakże organ nie udzielił żadnej odpowiedzi i nie zajął żadnego stanowiska w sprawie. W decyzji organu l instancji również brak jest odniesienia do tej kwestii.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego P. L., reprezentowany przez radcę prawnego, podniósł następujące zarzuty:

naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię polegającą na mylnym uznaniu, że art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyznacza obligatoryjną treść decyzji o warunkach zabudowy, do której należą warunki wynikające z warunków technicznych wydawanych przez odpowiednie podmioty świadczące określone usługi,

naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez uchylenie decyzji w związku z błędnym uznaniem, że wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w sytuacji, w której w aktach sprawy nie znajdują się aktualne warunki przyłączy stanowi inne naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy,

naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji w związku z błędnym uznaniem, że wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w sytuacji, w której w aktach sprawy nie znajduje się informacja techniczna sporządzona przez Miejskie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej SA w Krakowie dotycząca działki o nr ewid. [...], lecz dotycząca działki [...] stanowi inne naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy,

naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji w związku z błędnym uznaniem, że wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w sytuacji, w której w aktach sprawy nie znajduje się opinia Urzędu Miasta Krakowa - Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska, która dotyczyłaby wszystkich działek objętych wnioskiem o wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy stanowi inne naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy,

naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji w związku z błędnym uznaniem, że naruszenie w przedmiotowej sprawie art. 10 k.p.a. poprzez brak zagwarantowania wszystkim stronom możliwości uczestnictwa w spotkaniu stanowi inne naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy,

naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji poprzez niewłaściwe uznanie, że w postępowaniu nie uwzględniono wynikającej z pisma Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w Krakowie z dnia [...] grudnia 2003 r. konieczności przełożenia sieci poza obrys obiektu na odległość min. 3 m.,

naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji ze względu na brak wskazania przez organ w treści decyzji oraz w załączniku nr 1 do decyzji tzw. obszaru analizowanego, w sytuacji w której został on wskazany na mapie ewidencyjnej stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji;

naruszenia przepisów postępowania tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niepełne i zbyt ogólnikowe uzasadnienie wyroku pozbawione w szczególności wskazania okoliczności świadczących o tym, że stwierdzone uchybienia miały istotny wpływ na wynika sprawy,

naruszenia przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 !it. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., poprzez uchylenie decyzji, pomimo braku naruszeń przepisów postępowania.

Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wspólnota Mieszkaniowa Budynku przy ul. [...] w Krakowie wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie choć nie wszystkie jej zarzuty są uzasadnione. Za częściowo uzasadniony należy uznać zarzut odnoszący się do naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80,poz. 717 ).W sytuacji gdy inwestor w dacie składania wniosku złożył dokumenty dotyczące warunków technicznych przyłączy (a postępowanie z wniosku inwestora toczy się od 17 grudnia 2003 r. - data wniosku) , to okoliczność, że niektóre uzgodnienia i warunki techniczne przyłączy na ostatnim etapie postępowania straciły ważność nie może prowadzić do wniosku, że zaskarżona decyzja jest w tym zakresie obarczona istotną wadliwością i narusza powołany przepis. Należy także podzielić stanowisko skargi kasacyjnej w kwestii dotyczącej kolizji projektowanego obiektu z istniejącą siecią niskich parametrów ( załącznik nr 1 pkt 4a do decyzji z dnia [...] marca 2006 r.) w sytuacji gdy organ o tej kolizji wiedział (pismo Miejskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej SA w Krakowie) i do niej się odniósł. Istotnie, z informacji technicznej Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji SA w Krakowie z [...] grudnia 2003 r. dotyczącej możliwości doprowadzenia wody i odprowadzania ścieków dla projektowanej inwestycji wynika że dotyczy ona działki nr [...] a nie działki nr [...]. Została ona jednak wydana dla tego samego zamierzenia inwestycyjnego a działki te bezpośrednio sąsiadują i w tej sytuacji wymaga rozważenia czy istotnie (bo dla działki nr [...] byłaby zapewne wydana podobna informacja) brak ten miał istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy również podzielić stanowisko, że w sytuacji gdy organ wydający opinię (i nie wypowiadający się negatywnie o możliwości zabudowy na działce nr [...]) jest tożsamy z organem wydającym decyzję to brak odrębnej opinii dotyczącej tej konkretnej działki nie stanowi istotnej wadliwości postępowania.

Brak udział stron w postępowaniu stanowi istotną wadliwość postępowania i przesłankę wznowienia postępowania. W rozpoznawanej sprawie strona nie podnosiła tego zarzutu i wniosła skargę do sądu administracyjnego. Powodem stwierdzenia tego rodzaju wadliwości przez Sąd I instancji było niepowiadomienie strony wnoszącej skargę do sądu o zorganizowanym przez organ spotkaniu o charakterze informacyjnym radnego (radnych) z inwestorem. Ma rację wnoszący skargę kasacyjną gdy zarzuca niewyjaśnienie czy w istocie fakt niepowiadomienia o tym spotkaniu z uwagi na jego przedmiot i osoby w nim uczestniczące pozbawił stronę przeciwną jakichkolwiek uprawnień w toku długo toczącego się postępowania i może być uznany za naruszenie prawa mające istotny wpływ na wynik sprawy.

Za wymagające oceny - w kontekście istotnego wpływu na treść decyzji -naruszenie prawa należy również uznać podniesiony przez Sąd zarzut braku wskazania w części tekstowej decyzji oraz w wynikach analizy urbanistyczno-architektonicznej (załącznik nr 1) obszaru analizowanego w sytuacji gdy obszar ten został wskazany na mapie ewidencyjnej stanowiącej załącznik graficzny do zaskarżonej decyzji.

Brak rozważenia czy podniesione wyżej braki i wadliwości miały – w okolicznościach rozpoznawanej sprawy – istotny wpływ na treść decyzji czyni uzasadnionymi zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 ze zm.).

Z uwagi na powyższe , na podstawie art. 185 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pow. ustawy.