Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1117/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję tego samego organu
Powołane przepisy: article: art. 5
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Mirosław Bator SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Jacek Bursa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Instytutu Chemii Fizycznej Polskiej Akademii Nauk w Warszawie na decyzję Nr 10/ZRP/2020 Dyrektora Narodowego Centrum Nauki w Krakowie z dnia 11 sierpnia 2020 r. znak : ZRP.0151.40.2020 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją tego samego organu; II. zasądza od Dyrektora Narodowego Centrum Nauki w Krakowie na rzecz strony skarżącej Instytutu Chemii Fizycznej Polskiej Akademii Nauk w Warszawie kwotę 697,00 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia11 sierpnia 2020 r Nr [...] Dyrektor [....] na podstawie art. 5 ust 1 i 2 oraz art. 17 ust 1 w zw. z art. 16 ust 1 z art. 5 ust 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 381 ust 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz. U. z 2020 r poz. 85 ze zm.) po rozpoznaniu złożonego przez Instytut [...] wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy rozstrzygniętej decyzją Dyrektora [....] o nr [...] z dnia 14 lipca 2020 r utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję dotyczącą odmowy udostępnienia informacji publicznej, w zakresie wniosku z dnia 26 maja 2020 r o udzielenie informacji publicznej, w którym domagano się wskazania odcięcia punktowego, to jest wyraźnej informacji - jaki minimalny wynik punktowy uzyskały wnioski zakwalifikowane do II Etapu oceny w konkursie "OPUS 18" oraz ile zakwalifikowanych wniosków, z ogólnej liczby zakwalifikowanych uzyskało ten minimalny wynik.

Stwierdzono, że złożony wniosek spełnia warunki wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w rozumieniu art. 10 ust 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jednak organ powołał się na art. 5 tej ustawy odwołując się do tajemnicy przedsiębiorcy, która znajduje zastosowanie w relacji wnioskodawca a inne podmioty składające wnioski o przyznanie finansowania w konkursie (OPUS 18). Organ wskazał, że informacje mogą stanowić źródło o charakterze biznesowym, bowiem w konkursach organizowanych przez [...] wnioski o przyznanie finansowania składane są przez podmioty, które prowadzą działalność badawczą, a każdy wniosek podlega procedurze eksperckiej, wynikającej z dokumentacji konkursowej, sporządzonej zgodnie z normami wynikającymi z ustawy o NCN. Stosownie do § 7 ust 7 Załącznika nr 1 do Zarządzenia nr 62/2019 Dyrektor [....] w sprawie szczegółowego trybu oceny wniosków z dnia 16 września 2019 r, które regulowało tryb oceny w konkursie OPUS 18, ocena merytoryczna wniosków o finansowanie projektów badawczych przebiega w dwóch etapach :

1. W I etapie wnioski poddawane są ocenie kwalifikacyjnej, dokonywanej na podstawie danych zawartych we wniosku i załącznikach do wniosku z wyłączeniem szczegółowego opisu projektu badawczego. Ocena kwalifikacyjna odbywa się w drodze:

a) Opinii indywidualnych, sporządzonych niezależnie przez dwóch ekspertów;

b) Oceny zespołu dokonywanej podczas I sesji, polegającej na dyskusji opinii indywidulanych oraz na ustaleniu kwalifikacji listy rankingowej;

-do II etapu kierowane są wnioski, których łączna kwota planowanych nakładów nie powinna przekraczać dwukrotnej wysokości środków finansowych przeznaczonych przez Radę na dany konkurs w ramach poszczególnych paneli dziedzinowych;

2. w II etapie wnioski poddawane są ocenie specjalistycznej, dokonywanej na podstawie danych zawartych we wniosku i załącznikach do wniosku z wyłączeniem skróconego opisu projektu badawczego. Ocena specjalistyczna odbywa się w drodze:

a) opinii indywidualnych, sporządzonych niezależnie przez co najmniej dwóch recenzentów.

b) oceny zespołów wykonywanej podczas II sesji, polegającej na dyskusji opinii indywidualnych oraz na ustaleniu listy rankingowej.

Punktacja sporządzona na podstawie opinii indywidualnych stanowi wyłącznie punkt wyjścia do dalszej dyskusji. Decydująca w perspektywie przyznania finansowania wartość stanowi pozycja projektu na liście rankingowej. Zdaniem organu informacja o punktacji przyznanej danemu wnioskowi mogłaby narazić wnioskujące jednostki na straty wizerunkowe. Organ powołuje się na art. 381 ust 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r prawo o szkolnictwie wyższym i nauce wskazując, że pojęcie opinia ma szeroki zakres i obejmuje informacje o których mowa we wniosku o udzielnie informacji publicznej. Ustawodawca posłużył się szerokim pojęciem tego terminu "opinia", tak aby zapewnić najszerszy zakres ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa. Niecelowym byłoby kazuistyczne wyliczanie wszelkich, poszczególnych elementów wniosku takich jak ; opinia ekspertów, dyskusja zespołu, punktacja, miejsce na liście rankingowej, skoro można posłużyć się pojemnym pojęciem "opinii".

Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Instytut [...], domagając się jej uchylenia wraz z poprzedzająca ją decyzją tego samego organu oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżonej decyzji zarzucił:

- naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia, co do podstawy faktycznej i prawnej odmowy udzielenia informacji publicznej, bowiem wniosek obejmował dostęp do informacji publicznej o zróżnicowanej treści i organ powinien uzasadnić decyzję w odniesieniu do każdej z nich;

- naruszenie art. 5 ust 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie , że wniosek dotyczył informacji niejawnych lub innej tajemnicy ustawowo chronionej albo dotyczył prywatności osoby fizycznej lub tajemnicy przedsiębiorcy;

- naruszenie art. 17 ust 1 w zw. z art. 16 ust 1 i art. 5 ust 2 ustawy o dostępie o informacji publicznej w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 381 ustawy prawo o szkolnictwie wyższym i nauce przez ich niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej w związku z błędnym przyjęciem, że wniosek obejmował informację stanowiącą tajemnicę przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a jednocześnie polegająca na ograniczeniu w zakresie jej udostępnienia jako tajemnica przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, do której odsyła art. 381 ust 1 PSWiN;

- naruszenie art. 381 § 1 w zw. z art. 365 pkt 12 PSWiN przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że wnioskowana przez skarżącego informacja dotycząca minimalnej liczby punktów otrzymanej przez wnioski zakwalifikowane w konkursie do Etapu II konkursu "OPUS 18" oraz liczby wniosków, które taką liczbę punktów otrzymały dotyczy "wniosku, opinii, umowy lub raportu lub Mapy" w rozumieniu art. 381 § 1 PSWiN, gdy tymczasem nie należy ona do żadnej z podanych kategorii, ale stanowi informację publiczną dotyczącą procedury konkursowej w ramach wydatkowanych środków publicznych przez Narodowe Centrum Nauki;

- art. 31 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r o Narodowym centrum Nauki (t.j. Dz. U. z 2019 r poz. 1384) poprzez jego błędną (niezgodną z art. 61 ust 1 Konstytucji RP) wykładnię i przyjęcie, że jest to lex specialis względem art. 381 ust 1 PSWiN oraz regulacja prawna w jakikolwiek sposób ograniczająca dostęp do informacji publicznej, tj zawierającą dalej idące ograniczenia niż wynikające z art. 381 PSWiN oraz art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdy tymczasem jest to jedynie norma określająca sposób ogłoszenia wyników konkursu oraz wskazująca podmiot obowiązany do wykonania tego zadania w ramach NCN.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor [....] wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał twierdzenia wynikające z zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.

Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.

Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).

Na mocy powołanego wyżej art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 października 2020 r. (k – 42-43) niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, według tak określonych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że decyzja ta nie jest prawidłowa i podlega uchyleniu wraz z poprzedzającą ją decyzją tego samego organu.

W sprawach dotyczących dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, Dz.U.2019.1429 t.j. z dnia 2019.07.31, dalej zwanej "u.d.i.p."), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy).

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Odwołując się do tego przepisu oraz art. 6 u.d.i.p. należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2002 r. w sprawach o sygn. akt II SA 181/02, II SA 1956/02 i II SA 2036-2037/02). Informację publiczną stanowi m.in. treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Informację publiczną stanowi także m.in. informacja o organach i osobach sprawujących w nich funkcje, trybie działania, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw. Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.

Rzeczą podmiotu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w określony przepisami u.d.i.p. sposób, czyli:

< udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo

< odmowa jej udostępnienia lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie

< poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.

Wydając zaskarżoną decyzję Dyrektor [....] prawidłowo przyjął, że określona we wniosku informacja nosi cechy informacji publicznej, a on sam jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia takiej informacji. Stanowisko takie znajduje oparcie w przepisach u.d.i.p. (art. 4 ust. 1 pkt 4 oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c, pkt 3 lit a,b,d,e.

Stosownie do przepisów ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r (Dz.U.2019.1384 t.j. z dnia 2019.07.25) [...] jest agencją wykonawczą w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 869), powołaną do wspierania działalności naukowej w zakresie badań podstawowych (art. 1 ust 2 ustawy). Do zadań Rady [...] należy między innymi: ustalanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na realizację projektów badawczych w ramach poszczególnych dyscyplin lub grup dyscyplin (art. 18 pkt 3 ustawy), określanie tematyki projektów badawczych i warunków przeprowadzania konkursów na ich realizację ( art. 18 pkt 4 ustawy).

Co do zasady przebieg postępowania konkursowego związanego z dysponowaniem majątkiem publicznym jest informacją publiczną. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 31 stycznia 2018 r., sygn. I OSK 1227/16 (dostępnym w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych) "Informację publiczną stanowi (...) treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów (w tym prywatnych), których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. ....Ważne jedynie jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez tego adresata wniosku i odnosiły się do niego bezpośrednio".

Podstawą prawną zaskarżonej decyzji był art. 5 ust. 1 i ust 2 u.d.i.p., zgodnie z którym: "Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. (ust 1) Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust 2)".

W okolicznościach niniejszej sprawy Dyrektor [....], jako przyczynę uznania treści żądanej informacji za tajemnicę przedsiębiorstwa przyjął przesłankę wyrażoną w art. 381 § 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U.2020.85 t.j. z dnia 2020.01.20). Stosownie do tej normy prawnej : Wnioski, opinie, umowy i raporty dotyczące zadań finansowanych ze środków finansowych, o których mowa w art. 365 pkt 4 lit. b oraz pkt 5, 7, 11 i 12, oraz dotyczące Mapy stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Jak stanowi art. 365 pkt 12 tej ustawy - Środki finansowe na szkolnictwo wyższe i naukę przeznacza się między innymi na zadania finansowane przez NCN.

W zaskarżonej decyzji i odpowiedzi na skargę powołał się na pojęcie "opinii", do której odwołuje się art. 381 ust. 1 ustawy prawo o szkolnictwie wyższym, nadając mu bardzo szerokie znaczenie, które jednak nie przystaje do okoliczności sprawy. Taka wykładnia normy prawnej a następnie jej nieprawidłowe zastosowanie ogranicza dostęp do informacji publicznej, wbrew konstytucyjnym uprawnieniom do uzyskania informacji publicznej, do których odwołuje się art. 61 ust 1 i ust 2 Konstytucji RP. Nie jest zgodna z dopuszczalnymi ograniczeniami, o jakich mowa w art. 61 ust 3 Konstytucji RP. W art. 381 ust 1 ustawy prawo o szkolnictwie wyższym wskazane zostały rodzaje dokumentów, które ze względu na swoją treść zostały wyłączone z zakresu informacji publicznej podlegającej udostępnieniu na podstawie ich ustawowej kwalifikacji, jako tajemnica przedsiębiorstwa w rozumieniu ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Dyrektor [....], nie dostrzega, że wniosek strony skarżącej o udzielnie informacji publicznej nie dotyczy wniosków, opinii, umów czy raportów, o których mowa w art. 381 ust 1 ustawy, a jest wyłącznie konkretnym zapytaniem o postępowanie konkursowe, to jest o pułap punktowy wyznaczający ramy kwalifikacji danego wniosku do oceny w ramach Etapu II oraz liczbę wniosków, które tę liczbę osiągnęły. Do tak sformułowanego wniosku nie ma zastosowania powoływany przez organ art. 381 ust 1 ustawy prawo o szkolnictwie wyższym, bowiem nie dotyczy on "opinii", do której odwołuje się bezpośrednio przepis ustawy. Powoływany przez organ art. 31 ustawy o [...] określa sposób zamieszczenia informacji o wnioskach złożonych w konkursach na realizację projektów badawczych i wynikach tych konkursów na stronie podmiotowej Centrum w BIP. Wbrew twierdzeniom organu nie jest to podstawa prawna ograniczająca dostęp do informacji publicznej.

Należy podkreślić, że dla wyłączenia możliwości udostępnienia danej informacji publicznej (art. 5 ust 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej) nie jest wystarczające określenie tej informacji, jako tajemnicy przedsiębiorstwa przez podmiot będący dysponentem tej informacji. Ograniczenie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej wyłącznie do tego argumentu przesądza o konieczności jej uchylenia wraz z poprzedzającą ją decyzją tego samego organu – z uwagi na niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia kwestii a także dodatkowo w okolicznościach rozpatrywanej sprawy błędną wykładnią art. 381 ust 1 ustawy prawo o szkolnictwie wyższym.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1010 z późn. zm.) naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa jest czynem nieuczciwej konkurencji. Nie oznacza to jednak, że strona uprawniona, czy organ może dowolnie definiować, co wchodzi w zakres tajemnicy przedsiębiorstwa.

Tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa. Definicja legalna pojęcia "tajemnicy przedsiębiorstwa" została zawarta w art. 11 ust. 2 powołanej wcześniej ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Zgodnie z tym przepisem przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności. Na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis, stosowanych technologii, urządzeń) oraz formalny – wola utajnienia danych informacji (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r. o sygn. akt I OSK 193/13).

Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 25 stycznia 2019 r., sygn. II SA/Kr 1466/18 za orzecznictwem sądowoadministracyjnym (dostępnym w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych): "Przypomnieć należy, iż zarówno w sytuacji, gdy chodzi o tajemnicę przedsiębiorcy, jak i tajemnicę przedsiębiorstwa, odmowa udostępnienia informacji publicznej wymaga: po pierwsze odniesienia się do definicji legalnej tajemnicy przedsiębiorstwa, następnie zbadania treści żądanej informacji w świetle przesłanek zamieszczonych w tej definicji, a dopiero w następstwie tego – wykazania, że zaistniały przesłanki, niezbędne dla wydania decyzji odmownej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. Ewentualne przesłanki nieudzielenia informacji publicznej muszą być przez podmiot obowiązany omówione i wyjaśnione w sposób wyczerpujący. Dopiero taka argumentacja, w połączeniu z udostępnionymi sądowi administracyjnemu materiałami źródłowymi, umożliwi temu sądowi ocenę zasadności zastosowanych przesłanek ograniczenia prawa dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r. o sygn. akt I OSK 192/13). (...) W zakresie przesłanki formalnej przedsiębiorca musi zamanifestować w sposób zewnętrzny wolę zachowania określonych informacji w poufności. W zakresie zaś przesłanki materialnej, informacja ta, objęta manifestacją przedsiębiorcy, musi być tego rodzaju, że ma obiektywnie charakter informacji technicznej, technologicznej, organizacyjnej lub innej posiadającej realnie określoną wartość gospodarczą, wykluczającą możliwość udostępnienia informacji i przeważającą nad zasadą jawności. Wykazanie przesłanki materialnej względem objętych osnową decyzji informacji, musi nastąpić w uzasadnieniu decyzji odmownej. Natomiast organ nie można przyjmować a priori, twierdząc, że istota materii przesądza, iż określone jedynie w sposób dalece generalny informacje mają taką wartość dla przedsiębiorcy. Ocena tego rodzaju informacji powinna być dokonana i przedstawiona w uzasadnieniu decyzji w sposób umożliwiający kontrolę stanowiska organu przez sąd administracyjny".

Podzielając całkowicie powyższe rozważania należy wskazać, że zaskarżona decyzja powyższych wymagań nie spełnia. Dyrektor [....] , jako jedyne kryterium uznania danej informacji za tajemnicę przedsiębiorstwa przyjął wyłącznie relację - skarżący a pozostali uczestnicy konkursu, pomijając całkowicie oba aspekty definicji tego pojęcia.

Analogiczne stanowisko zostało zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2013 r., sygn. I OSK 511/13: "Zauważyć należy, iż na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis sposobu wykonania usługi, jej koszt) oraz formalny - wola utajnienia danych informacji".

Odmawiając udostępnienia informacji publicznej błędnie, zatem przyjęto, że wystarczająca jest sama wola utajnienia pewnych informacji, a przy tym błędnie zinterpretowano art. 381 ust 1 ustawy – prawo o szkolnictwie wyższym. Jak wynika z powyższego nie wszystkie informacje mogą zostać w taki sposób utajnione, a jedynie te, które mieszczą się w zakresie określonym przez art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji..

Zgodzić należy się z zarzutami skargi, że w żadnej części uzasadnienia decyzji organ nie wskazał, że informacja o minimalnej liczbie punktów przyznanej wnioskom zakwalifikowanym do II etapu konkursu "OPUS 18" oraz liczba wniosków, które otrzymały tę minimalną liczbę punktów miały stanowić tajemnicę przedsiębiorcy, w szczególności w nawiązaniu do pojęcia tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

Trafnie dostrzeżono w skardze, że brak jest istotnej argumentacji odwołującej się do definicji tajemnicy przedsiębiorstwa oraz do relacji pomiędzy nią a tajemnicą przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza naruszenie przez organ art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2020.256 t.j. z dnia 2020.02.18.) w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Dyrektor [....] będzie zobowiązany do ponownego przeanalizowania, czy wnioskowane informacje nadają się do udostępnienia, będąc jednocześnie związanym wyrażoną w niniejszym wyroku oceną prawną. Na obecnym etapie postępowania Sąd mógł jedynie wskazać, jakie okoliczności powinny zostać wyjaśnione przy ponownym rozpoznawaniu wniosku strony skarżącej. Dotychczasowe stanowisko organu nie jest prawidłowe, bowiem wnioskowane informacje dotyczą przebiegu konkursu NCN i zastosowanej w nim procedury. Konkursy organizowane przez [...] związane są z wydatkowaniem środków publicznych a prawo do żądania informacji publicznej mieści się w społecznej kontroli zachowania transparentności i przejrzystości zastosowanej procedury.

Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane wyżej okoliczności, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję tego samego organu – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a i c" p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w z w. z art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od Dyrektora [....] na rzecz strony skarżącej kwotę 697 zł.