Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 675/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21
journal: Dz.U. 2000 nr 100 poz 1086
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak (spr.), Sędziowie NSA Przemysław Dumana,, Anna Wiciak, Protokolant Aleksander Batoryna, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi J. T. i J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. – w dalszej części uzasadnienia określane słowem "Kolegium" – utrzymało w mocy na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2006 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005 r. z późn. zm. ) decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia J. i J. T. wysokości podatku od nieruchomości za 2007 r. w wysokości [...]zł.

Uzasadniając rozstrzygnięcie, Kolegium w pierwszej kolejności odwołało się do treści art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. Nr 9, poz. 84 z 2002 r. z późn. zm. ) – w dalszej części uzasadnienia określaną skrótem "uopol" – podnosząc, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki lub ich części, grunty oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie do regulacji zawartej w treści art. 3 ust. 1 ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nie posiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3.

Wymienione wyżej osoby przez sam fakt posiadania nieruchomości mają obowiązek uiszczania należności z tytułu podatku od nieruchomości. Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 6 uopol, z zastrzeżeniem ust. 11, osoby fizyczne są zobowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust.3

Wymiaru podatku od nieruchomości organ pierwszej instancji dokonał przyjmując za podstawę opodatkowania grunty o powierzchni 0,1132 ha, stanowiące własność podatników, przy zastosowaniu stawki w wysokości 0,29 zł. za metr kwadratowy powierzchni tych gruntów ustalonej uchwałą nr 11/III/2006 Rady Miasta C. z dnia 11 grudnia 2006 r. w sprawie podatku od nieruchomości. Kolegium wyjaśniło przy tym, że zasadnicze znaczenie dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma ustalenie kompetencji organów podatkowych w odniesieniu do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, którą stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 uopol stanowi powierzchnia gruntów. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera procedury ustalania tych powierzchni, gdyż ich ustalanie odbywa się na zasadzie określonej w treści art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U. Nr 110, poz. 1086 z późn. zm. ), zgodnie z którym "podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków". Jak podniosło Kolegium przepis ten wskazuje w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości na wiążący charakter danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków w postępowaniu podatkowym, a co za tym idzie na niedopuszczalność dokonywania dla potrzeb tego postępowania odrębnych ustaleń w zakresie danych dotyczących nieruchomości. Odwołując się do wypisu z ewidencji gruntów i budynków z dnia 13 kwietnia 2007 r. Kolegium wskazało, że podatnicy są współwłaścicielami działek gruntu o numerach [...],[...] oraz [...] położonych w C. przy ul. [...] o łącznej powierzchni 0,1132. Organ podatkowy określił wysokość należnego podatku, przyjmując powierzchnię wynikającą z w/w rejestru, a zatem decyzja tego organu nie narusza prawa i z tego też względu Kolegium uznało bezzasadność argumentów podnoszonych w odwołaniu, wyjaśniając stronom, że dopóki nie zostaną skutecznie zakwestionowane dane wynikające z ewidencji gruntów, dopóty nie można skutecznie zarzucić organom podatkowym błędnych ustaleń co do powierzchni gruntów przyjętych do obliczenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W sytuacji, gdy istnieją rozbieżności pomiędzy tymi danymi, a stanem faktycznym, to na podatniku ciąży obowiązek doprowadzenia do ich zgodności z tym stanem.

Decyzja Samorządowego Kolegium odwoławczego została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze podniesiono, że na nieruchomości bezprawnie wybudowano – bez uzyskania pozwolenia na budowę – komorę i kanał CO. Nieruchomość ta jest w świetle przepisów zabudowana, a zatem przyjęcie przez organy podatkowe za podstawę opodatkowania gruntów jest niezgodne ze stanem faktycznym. Kontynuując skarżący wskazali, iż sporna nieruchomość zgodnie z aktem notarialnym sporządzonym w dniu [...] przed notariuszem Z. J. posiadała powierzchnię 1.400,00 m. kw., która to powierzchnia została także przyjęta w postanowieniu Sądu Rejonowego z dnia 5 grudnia 1989 r. o nabyciu spadku z wniosku J. T. Powierzchnia ta została dwukrotnie bezprawnie zmieniona przez jak to nazwali skarżący "urzędowych oszustów", pierwszy raz w 1986 r. na powierzchnię 1.155,00 m. kw., a następnie w 2001 r. na powierzchnię 1.132,00 m. kw. Jak podnieśli skarżący, podatek został określony od nieruchomości zabudowanej komorą i kanałem centralnego ogrzewania. Skarżący wnieśli naliczenie podatku od 1.400,00 m. kw. nieruchomości niezabudowanej oraz o natychmiastowe wyburzenie kanału i komory wzniesionej na gruncie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu objętej skargą decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył co następuje.

Skarga zasadna nie jest.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem legalności, a więc zgodności działań administracji z obowiązującym prawem.

W sytuacji, gdy sąd administracyjny stwierdzi, iż wydana decyzja narusza prawo, to zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) uchyla decyzję w części lub całości. Uchylenie decyzji następuje w przypadku gdy, doszło do naruszenia prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu, decyzja organu odwoławczego nie zawiera uchybień, które mogły by uzasadniać jej uchylenie.

Zarzuty skargi dotyczą głównie, jak nazwali to skarżący "bezprawnego zmniejszenia powierzchni nieruchomości" oraz "bezprawnego wybudowania komory i kanału CO" na nieruchomości stanowiącej ich własność. Zarzuty te nie mogą być przedmiotem oceny decyzji w sprawie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości. Skarżący nie kwestionują, że przysługuje im prawo własności do nieruchomości, nie kwestionują też danych wykazanych w ewidencji gruntów i budynków. Uznają jednak, że dane te – jako niezgodne z Księgą Wieczystą i z postanowieniem Sądu o nabyciu spadku – są wynikiem bezprawnego zmniejszenia powierzchni nieruchomości.

Rację należy przyznać Kolegium, wskazującemu , iż stosownie do regulacji zawartej w treści art. 3 ust. 1 uopol podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nie posiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3.

Wymienione wyżej osoby przez sam fakt posiadania nieruchomości mają obowiązek uiszczania należności z tytułu podatku od nieruchomości.

Podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości w odniesieniu do gruntów stanowi ich powierzchnia, co wynika z art. 4 ust. 1 pkt 1 uopol. Zasadnie Kolegium wskazało, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera procedury ustalania tych powierzchni, gdyż ich ustalanie odbywa się na zasadzie określonej w treści art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U. Nr 110, poz. 1086 z późn. zm. ), zgodnie z którym "podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków". Przepis ten nakłada na organy podatkowe obowiązek posługiwania się w procesie wymiaru podatku danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków, przy czym redakcja przepisu przesądza o tym, że dane te mają wiążący charakter w postępowaniu podatkowym. Skład orzekający w niniejszej sprawie, podziela zaprezentowany przez Kolegium w uzasadnieniu decyzji pogląd, iż wiążąca moc danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków oznacza niedopuszczalność dokonywania dla potrzeb postępowania podatkowego odrębnych ustaleń w zakresie danych dotyczących nieruchomości. Oznacza to także, że dopóki nie zostaną skutecznie zakwestionowane dane wynikające z ewidencji gruntów, dopóty nie można skutecznie zarzucić organom podatkowym błędnych ustaleń co do powierzchni gruntów przyjętych do obliczenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W sytuacji, gdy istnieją rozbieżności pomiędzy tymi danymi, a stanem faktycznym, to na podatniku ciąży obowiązek doprowadzenia do ich zgodności z tym stanem.

W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe przyjęły, że skarżący są współwłaścicielami działek gruntu o numerach [...],[...] oraz [...] położonych w C. przy ul. [...] o łącznej powierzchni 0,1132. Dane zarówno co do numerów dziełek, jak i powierzchni zgodne są z załączonym do akt administracyjnych wypisem z ewidencji gruntów i budynków z dnia 13 kwietnia 2007 r. Z wypisu tego wynika także, iż działki te położone są na terenie zurbanizowanych terenów niezabudowanych sklasyfikowanych jako "Bp". Wymiaru podatku od nieruchomości organ pierwszej instancji dokonał przyjmując za podstawę opodatkowania grunty o powierzchni 0,1132 ha, przy zastosowaniu stawki w wysokości 0,29 zł. za metr kwadratowy powierzchni tych gruntów ustalonej uchwałą nr 11/III/2006 Rady Miasta C. z dnia 11 grudnia 2006 r. w sprawie podatku od nieruchomości w 2007 roku. Organ podatkowy pierwszej instancji określił zatem wysokość należnego podatku, przyjmując za podstawę dane wynikającą z w/w rejestru, a zatem decyzja tego organu nie narusza prawa i z tego też względu zasadnie Kolegium – utrzymując decyzję Prezydenta Miasta C. w mocy – odmówiło słuszności argumentom podnoszonym w odwołaniu. Z tych samych przyczyn nie mogą być uznane za zasadne zarzuty podniesione w skardze, gdyż jak wcześniej wskazano, dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są dla organu podatkowego wiążące.

Reasumując, w ocenie Sądu, organy podatkowego zasadnie określiły skarżącym zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2007 r.

Sąd uznał również, że organy nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wniosek organu odwoławczego wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów, więc nie stanowi naruszenia prawa. Sąd ocenił także zupełność uzasadnień zaskarżonych decyzji i stwierdził ich zgodność z przepisami prawa.

Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ), orzekł jak w sentencji wyroku.