Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 75/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2013-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Stwierdzono prowadzenie postępowania w sprawie w sposób przewlekły
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 35 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Rektora Uniwersytetu Medycznego w B. w przedmiocie informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie bezczynności; 2. stwierdza, że wystąpiła w sprawie przewlekłość postępowania Rektora Uniwersytetu Medycznego w B. – bez rażącego naruszenia prawa, 3. zasądza od Rektora Uniwersytetu Medycznego w B. na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 23 kwietnia 2013 roku Pan T. K. zwrócił się w formie wiadomości e-mail do Kancelarii Ogólnej Uniwersytetu Medycznego w B. o udzielenie informacji, czy organ ten "współpracuje z panem K. Z., zamieszkałym w B., w każdym przedmiocie swej działalności lub działalności komórek pomocniczych tutejszego organu, czy to w sposób ciągły, czy to w sposób dorywczy na zasadzie zlecenia dzieła, bądź innej".

Wezwanie to udzielenia odpowiedzi na powyższe pytanie w formie pisemnej, Pan T. K. ponowił w dniu 21 maja 2013 roku, wnosząc jednocześnie o wyjaśnienie braku udzielenia mu odpowiedzi.

W dniu 4 lipca 2013 roku skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Kanclerz Uniwersytetu Medycznego w B., pismem z dnia 12 lipca 2013 roku, poinformował skarżącego, że z uwagi na ochronę danych osobowych, organ nie może udzielić odpowiedzi na żądane przez niego informacje

Następnie Rektor Uniwersytetu Medycznego w B. w dniu 23 sierpnia 2013 roku odpowiedział skarżącemu na żądane przez niego pytanie.

Skargę na bezczynność organu wywiódł Pan T. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając nie udzielenie informacji dotyczącej pracownika mimo dwukrotnego zwracania się o wyjaśnienie tej kwestii. Podkreślił także, że organ niewłaściwie zinterpretował przepisy ustawy d ochronie danych osobowych.

W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu w B. wniósł o umorzenie postępowania w sprawie sądowej, bowiem skarżący otrzymał odpowiedź na żądane przez niego pytania (pismo z dnia 23 sierpnia 2013 roku).

W odpowiedzi na odpowiedź organu skarżący przedstawił, w piśmie

z dnia 6 września 2013 roku i 5 listopada 2013 roku szereg zarzutów dotyczących odpowiedzi Kanclerza Uniwersytetu Medycznego w B., która jego zdaniem, powinna być decyzją. Narzucił także naruszenie przez organ art. 35 § 1, art. 35 § 2, art. 36 § 1 i art. 104 § 1 kpa poprzez ich pominięcie. Wniósł również o ukaranie urzędników odpowiedzialnych za powyższe uchybienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 roku poz. 270) sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast stosownie do art. 161 § 1 ww. ustawy sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 2 tego przepisu lub gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe - pkt 3.

Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi, jeżeli po wniesieniu skargi zaistnieją okoliczności powodujące niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania sprawy. Postępowanie staje się bezprzedmiotowe niewątpliwie w przypadku wydania przez organ administracji aktu lub interpretacji lub dokonania czynności po wniesieniu skargi na bezczynność organu, lecz przed jej rozpoznaniem przez

sąd.

Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która została

w momencie orzekania już dokonana, nawet jeśli przekroczony został, przez organ termin przewidziany do jej dokonania. Przy ocenie zasadności skarg, na bezczynność decydujący jest bowiem stan z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności do tego momentu czyni, postępowanie w sprawie bezczynności bezprzedmiotowym (vide: uchwała składu 7 sędziów NSA

z dnia 26 listopada 2008 roku, sygn. akt l OPS 6/08 oraz postanowienia Sądów Administracyjnych w Warszawie - l SAB/Wa 119/10, l SAB/Wa 149/10, l SA/Wa 109/10 - dostępne w systemie prawnym LEX).

Odnosząc powyższe wywody prawne do niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że postępowanie sądowe na bezczynność Rektora Uniwersytetu Medycznego w B. stało się bezprzedmiotowe, bowiem organ pismem z dnia 23 sierpnia 2013 roku (wystanym tego samego dnia) udzielił, szczegółowej odpowiedzi na wszystkie pytania żądane przez skarżącego.

Okoliczności powyższej Pan T. K. nie kwestionował w żadnym z pism procesowych. Dlatego tez Sąd w pkt 1 wyroku zawarł postanowienie o umorzeniu postępowania w zakresie bezczynności organu.

Sąd także, analizując treść pisma skarżącego z dnia 6 września 2013 roku k. 17 akt sądowych) oraz z 5 listopada 2013 roku (k. 33 akt sądowych) uznał, że zawiera ono zarzut przewlekłego postępowania. Mając na uwadze, ze okres między zgłoszeniem wniosku (23 kwiecień 2013 roku), a pozytywnym jego załatwieniem (pismo organu z dnia 23 sierpnia 2013 roku) wynosił 4 miesiące, a więc bezsprzecznie doszło do przewlekłości mimo, ze art. 35 § 1 kpa zobowiązuje organ do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Sąd jednak uznał, że przewlekłość powyższa nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Obligatoryjność orzeczenia w tym zakresie wynika z woli ustawodawcy, który znowelizował przepis art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez dodanie zapisu: "Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłość postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa".

Sąd stwierdził, ze w konkretnej sprawie trudno uznać, że przewlekłość postępowania w sprawie nosiła cechy rażącego naruszenia prawa, bowiem pismo Rektora Uniwersytetu Medycznego w B. z dnia 23 sierpnia 2013 roku, w pełni uwzględniające żądania strony skarżącej, sanowało błędną treść pisma kanclerza Uczelni z dnia 12 lipca 2013 roku.

W świetle powyższych okoliczności Sąd nie znalazł podstaw zastosowania z urzędu art. 149 2 ustawy z dnia 3 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny.

Mając powyższe okoliczności na względzie Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 161 1 pkt 3, art. 149 § 1 i art. 232 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku, poz. 270).