Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1103/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie tego samego organu
Powołane przepisy: article: art. 165a , art.14b par 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 1103/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 października 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Sędziowie: WSA Maja Chodacka (spr.), WSA Paweł Dąbek, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2014 r., sprawy ze skargi Gminy K., na postanowienie Ministra Finansów, z dnia 10 kwietnia 2014 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, , I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie, z dnia 13 lutego 2014 r.,, II. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane do chwili, uprawomocnienia się wyroku,, III. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej koszty, postępowania w kwocie 100 zł (sto złotych).,


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej, działając w imieniu Ministra Finansów na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 221 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) po rozpatrzeniu zażalenia, wniesionego przez Gminę K. na postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia czy opłaty za przedszkole i wyżywienie w przedszkolu i usługi związane z wydawaniem obiadów w stołówce szkolnej dla uczniów i nauczycieli są wyłączone z podatku od towarów i usług na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług oraz czy opłaty za posiłki wydawane dla pracowników niepedagogicznych szkoły korzystają ze zwolnienia od podatku VAT - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Jak wynika z uzasadnienia, do organu wpłynął wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług rri.in. w zakresie ustalenia czy opłaty za przedszkole i wyżywienie w przedszkolu i usługi związane wydawaniem obiadów w stołówce szkolnej dla uczniów i nauczycieli są wyłączone z podatku od towarów i usług na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o VAT oraz czy opłaty za posiłki wydawane dla pracowników niepedagogicznych szkoły korzystają ze zwolnienia od podatku VAT.

Postanowieniem z 13 lutego 2014 r. znak [...] Dyrektor Izby Skarbowej, działający w imieniu Ministra Finansów odmówił wszczęcia postępowania.

Na powyższe postanowienie Gmina K. wniosła zażalenie, w którym zarzuciła naruszenie art. 14 b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Organ po rozpoznaniu zażalenia stwierdził, iż tylko w sytuacji, gdy z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej występuje podmiot zainteresowany organ podatkowy może wydać na jego wniosek interpretację indywidualną, natomiast w sytuacji braku uznania, że Wnioskodawca jest zainteresowanym organ podatkowy zobligowany jest do dokonania odmowy wszczęcia postępowania - z uwagi na wystąpienie innych przesłanek uniemożliwiających wydanie interpretacji indywidualnej.

W piśmie z dnia 23 stycznia 2014r. - uzupełniającym wniosek - Wnioskodawca przedstawił informacje, z których jednoznacznie wynika, że Zespół Szkół oraz Przedszkole w K. traktowane są przez Wnioskodawcę jako odrębne od Gminy podmioty. Wnioskodawca wskazał, że opłaty za przedszkole oraz wyżywienie w przedszkolu pobierane są przez Publiczne Przedszkole w K., które jest odrębną jednostką budżetową. Opłaty za wyżywienie w stołówce szkolnej pobierane są przez Zespół Szkół w K., który posiada odrębny NIP, ale nigdy nie został zarejestrowany jako podatnik VAT, gdyż korzystał ze zwolnienia podmiotowego z podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Przedstawiony opis sprawy wskazuje, że Gmina nie pobiera opłat, o których mowa we wniosku i nie uwzględnia tych opłat we własnym obrocie, co oznacza, że po stronie Gminy nie wystąpią żadne konsekwencje podatkowe z tytułu wykonywania czynności za które pobierane są opłaty.

Konsekwentnie skoro Gmina jako podatnik VAT nie świadczy usług przedszkolnych i wyżywienia w przedszkolu oraz nie świadczy usług wydawania obiadów w stołówce szkolnej, to nie można uznać, że jest podmiotem zainteresowanym w zakresie opodatkowania tych usług, w rozumieniu art. 14 b § 1 ustawy ordynacja podatkowa.

Zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej pytanie dotyczyło ustalenia czy opłaty za przedszkole i wyżywienie w przedszkolu i usługi związane z wydawaniem obiadów w stołówce szkolnej dla uczniów i nauczycieli są wyłączone z podatku od towarów i usług na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług oraz czy opłaty za posiłki wydawane dla pracowników niepedagogicznych szkoły korzystają ze zwolnienia od podatku VAT, w stanie faktycznym przedstawionym przez Wnioskodawcę, opodatkowanie ww. czynności, nie wpływa na sytuację podatkową Gminy (tj. relację Gminy z organem podatkowym), kształtuje jedynie jej sytuację ekonomiczną czy finansową, a to nie przekłada się na rozliczenie podatku należnego w deklaracji podatkowej Gminy.

Gmina może być podmiotem "zainteresowanym" w powyższym zakresie jedynie w sytuacji gdy faktycznie uzna, że jej jednostki organizacyjne nie są odrębnymi podmiotami, czyli to Gmina będzie świadczącym ww. usługi ze wszystkimi tego konsekwencjami Wypada jednak zauważyć, że aby Gmina mogła dostosować się do nowych zasad rozliczania podatku VAT, konieczne są duże zmiany o charakterze organizacyjnym. Rozstrzygnięta musi być nie tylko kwestia formalnej konsolidacji, ale także kwestia odpowiedzialności za podejmowane przez gminę i jej jednostki budżetowe czynności.

Zauważono, że mimo konstytucyjnego wyposażenia w osobowość prawną, ustawy nie traktują konsekwentnie jednostki samorządu terytorialnego jako spójnego podmiotu. Jednostki organizacyjne: jednostki budżetowe i zakłady budżetowe, choć nie posiadają osobowości prawnej, dysponują przypisanymi ustawowo atrybutami finansowej i administracyjnej samodzielności. Regulacje te sprawiają, że poszczególne jednostki organizacyjne funkcjonują w stanie oddzielenia od własnej jednostki samorządu terytorialnego. Organizacyjne władztwo organów samorządowych jest pozorne, skoro ustawy automatycznie przekazują typowe jego kompetencje z poziomu samorządu do każdej jednostki organizacyjnej.

Dla uznania jednostek organizacyjnych gminy oraz gminy za jeden podmiot, potrzebne jest usytuowanie kompetencji zarządczych na poziomie całego samorządu, a w ślad za tym pozostawienie odpowiedzialności za funkcjonowanie adekwatnej, efektywnej i skutecznej kontroli zarządczej tylko na poziomie jednostek samorządu terytorialnego. O delegowaniu uprawnień w obrębie wspólnoty (w tym do jej instytucji) i ich cofnięciu powinny decydować władze samorządowe.

W obecnym stanie prawnym, ponieważ pracodawcą dla pracowników jednostek organizacyjnych nie jest wójt (burmistrz, prezydent miasta), to nie jest on również zobowiązany do odprowadzenia składek na ubezpieczenie społeczne i zaliczek na PIT od zatrudnionych osób. Płatnikiem jest indywidualnie każda z instytucji (obecnie jednostki budżetowe i zakłady budżetowe).

Kolejna kwestia to sposób, w jaki GUS ujmuje w REGON samorządy. Zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej, jednostką lokalną jest zorganizowana całość (zakład, oddział, filia) położona w miejscu zidentyfikowanym odrębnym adresem, pod którym lub z którego prowadzona jest działalność przez co najmniej jedną osobę pracującą.

Tym samym, problem nie dotyczy zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie Gminy, a dotyczy sfery opodatkowania odrębnych podmiotów, które faktycznie świadczą ww. usługi i to wyłącznie one mogą być "zainteresowanymi"' w uzyskaniu informacji o opodatkowaniu lub wyłączeniu z opodatkowania świadczonych usług, ponieważ ma to wpływ tylko i wyłącznie na ich sytuację podatkowoprawną. Należy zauważyć, że w razie ewentualnego postępowania podatkowego odpowiedzialność podatkową będzie ponosił Dyrektor Zespołu Szkół lub Przedszkola, a nie Wójt Gminy.

Sam fakt, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z 24 czerwca 2013 r. I FPS 1/13 uznał, że "w świetle art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U Nr 54, poz. 535 ze zm. ) jednostki budżetowe gminy nic są podatnikami podatku od towarów i usług" jeszcze nie oznacza, że Wnioskodawca jest zainteresowanym w rozumieniu przepisu art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Pytanie oraz stanowisko przedstawione do tego pytania, dotyczy kwestii opodatkowania czynności wykonywanych przez ww. jednostki, a nie przez Gminę.

Orzeczenia sądów, zatem także i uchwały podjęte przez NSA, nie stanowią źródła prawa. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Sądy administracyjne są związane w sposób pośredni uchwałą podjętą przez NSA, ale tylko do momentu, w którym podjęta zostanie w takiej samej sprawie odmienna uchwała.

Ma to o tyle znaczenie w rozpatrywanej sprawie, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem sygn. I FSK 311/12 zdecydował o skierowaniu do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego o następującej treści: "Czy w świetle art. 4 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana Dz.Urz. UE C 83 z dnia 30 marca 2010 r., s. 13 i nast.) jednostka organizacyjna gminy (lokalnego organu władzy w Polsce) może być uznana za podatnika VAT w sytuacji,. Gdy wykonuje czynności w charakterze innym niż organ władzy publicznej w rozumieniu art. 13 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE z dnia 11 grudnia 2006 r. Nr L 347, s. 1 i nast. Ze zm.). pomimo, że nie spełnia warunku samodzielności (niezależności) przewidzianego w art. 9 ust. 1 tej dyrektywy?".

W związku ze skierowaniem pytania prejudycjalnego. przyjąć należy, że NSA nadal ma wątpliwości co do prawidłowości swojego stanowiska przedstawionego w uchwale z 24 czerwca 2013 r.

Konfrontując zaprezentowany przez stronę skarżącą opis sprawy z przedstawionymi wyjaśnieniami, organ nie podziela stanowiska strony skarżącej, w myśl którego Gminie przysługiwało prawo złożenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie pytania i stanowiska, o takiej treści w jakiej złożyła. W ocenie organu przy tak sformułowanej treści pytania i stanowiska, z których jasno wynika, że to nie Gmina świadczy usługi, organ nie miał podstaw prawnych do wydania dla Strony Skarżącej interpretacji indywidualnej w tym zakresie. Tym samym organ był zobowiązany dokonać odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji na podstawie art. 165a § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej.

W skardze zarzucono naruszenie art. 14b § 1 i art. 165a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, polegające na nieuznaniu gminy za zainteresowanego oraz podatnika podatku od towarów i usług.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca powołała się na treść przywołanej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z 24 czerwca 2013 r. I FPS 1/13.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów.

W pierwszym rzędzie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wobec powyższego, każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać pod kątem jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Również zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.

Kontrolując zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, działającego z upoważnienia Ministra Finansów w oparciu o wyżej wskazane reguły, Sąd uznał, że narusza ono prawo w sposób powodujący konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skarga zasługuje na uwzględnienie.

Strony powołują się na treść podjętej w dniu 24 czerwca 2013 r. uchwały, gdzie Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 7 sędziów, po rozpoznaniu zagadnienia prawnego, stwierdził, że "w świetle art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. dalej ustawa o VAT) gminne jednostki budżetowe nie są podatnikami podatku od towarów i usług."

W motywach uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że gmina jako podstawowa jednostka samorządu terytorialnego ma osobowość prawną i jej przysługuje prawo własności i inne prawa majątkowe. Natomiast czynności podejmowane przez gminne jednostki budżetowe na podstawie umów cywilnoprawnych, które mogą być opodatkowane podatkiem od towarów i usług, realizowane są w związku z zadaniami publicznymi należącymi do właściwości gminy, wykonywanymi przez te jednostki. Gminna jednostka budżetowa stanowi jednostkę organizacyjną, niemającą osobowości prawnej zaliczoną do jednostek sektora finansów publicznych. Cechą charakterystyczną jednostek budżetowych jest to, że nie ma ona własnego mienia i dysponuje jedynie wyodrębnioną i przekazaną w zarząd częścią majątku jednostki samorządu terytorialnego (w tym przypadku – gminy), która jest wyposażona w osobowość prawną. Jednostka budżetowa mimo wyodrębnienia organizacyjnego, nie prowadzi działalności gospodarczej niezależnie od gminy, której majątkiem, w tym środkami finansowymi dysponuje. Wszelkie czynności wykonywane na podstawie umów cywilnoprawnych, które mogą być opodatkowane podatkiem od towarów i usług, jednostka wykonuje w imieniu i na rzecz gminy, w ramach limitu środków przyznanych im na dany rok w uchwale budżetowej. Ponadto gminna jednostka budżetowa nie odpowiada za szkody wyrządzone swoją działalnością. Taka odpowiedzialność ciąży na gminie. Nie ponosi również ryzyka związanego z podejmowaniem czynności opodatkowanych z uwagi na brak związku pomiędzy jej wydatkami, a dochodami. Bez względu na wypracowany dochód, otrzyma taką ilość środków finansowych na swoje wydatki jaka była uchwalona w budżecie gminy. Dlatego też w przypadku gdy w ramach ubocznej działalności gminnej jednostki budżetowej dojdzie do podjęcia czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług podatnikiem będzie gmina.

Sąd nie mógł odstąpić od oceny prawnej wyrażonej w powołanej uchwale, o ile nie zamierzał wystąpić z ponownym pytaniem. Zgodnie z art. 269 § 1 zd. pierwsze ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określającym tryb odstąpienia od stanowiska wyrażonego w takiej uchwale, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi, jednak w rozpoznawanej sprawie Sąd w pełni podzielił poglądy wyrażone w powołanej uchwale.

NSA podkreśla w swoim orzecznictwie (wyrok NSA z dnia 27 listopada 2013r. I FSK 1781/12), że nieprzedstawienie przez sąd orzekający zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia w drodze kolejnej uchwały oznacza, że sąd ów jest związany poglądami wyrażonymi w uchwale. Podkreślono w tym wyroku, że art. 269 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W ocenie Sądu, organ podatkowy naruszył art. 14 b oraz art. 165a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz. 749 z zm.). Zgodnie z art. 14b § 1 przywołanej ustawy Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Z powołanego przepisu wynika, że wskazany organ wydaje indywidualną interpretację, w której dokonuje wykładni prawa podatkowego tylko w sytuacji, gdy ze stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku wynika, że podmiot występujący z tym wnioskiem znajduje się lub może znaleźć się w opisanej sytuacji faktycznej.

Chodzi o sformułowanie - "zainteresowany". Ustawodawca w Ordynacji podatkowej nie zawarł ustawowej definicji tego wyrażenia. Rozumienie użytego sformułowania wywoływało dyskusje i kontrowersje w nauce i orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Z ugruntowanego obecnie nurtu orzeczniczego wynika, że osoba zainteresowana to każda osoba, która chce uzyskać interpretację przepisów prawa podatkowego w celu ułożenia swoich interesów w sferze prawa publicznego; innymi słowy zainteresowanym jest ten, kto zwraca się o wydanie interpretacji w swojej indywidualnej sprawie (wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2012r. II FSK 1294/2010 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W uzasadnieniu tego wyroku, zaakcentowano, że znaczenie prawne indywidualnej interpretacji prawa podatkowego sprowadza się przede wszystkim do możliwości zrealizowania i wykorzystania związanej z nim ochrony prawnej przez występującego z wnioskiem zainteresowanego. Do katalogu podmiotów, które mogą być "zainteresowanymi" w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej należą między innymi: podatnicy, płatnicy, inkasenci, osoby trzecie odpowiedzialne za zobowiązania podatników - niezależnie od tego, czy interpretacja dotyczy ich obecnej czy też przyszłej sytuacji, a także osoby, u których wystąpiła lub może wystąpić zaległość podatkowa (B.Brzeziński, N.Kalinowski, M.Masternak, A.Olesińska, J.Orłowski. Ordynacja podatkowa. Komentarz. Wyd. TNOiK, Toruń 2007, str. 77, 78; S.Babiarz, B.Dauter. G.Gruszczyński, R.Hauser, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek. Ordynacja podatkowa. Komentarz. Wyd. VI, LexisNexis, Warszawa 2010, str. 110).

Ze swej istoty wydanie interpretacji indywidualnej powinno oznaczać, że zainteresowany pozna zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle stanu faktycznego opisanego we wniosku, jak również to, że ów zainteresowany będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi. W interesie wnioskodawcy i w zgodzie z funkcjami interpretacji indywidualnej jest przedstawienie wyczerpującego i dokładnego opisu zaistniałych lub przyszłych zdarzeń, w sposób, który je właściwie konkretyzuje. Bez niego mogłaby bowiem zostać zrealizowana wyłącznie funkcja informacyjna i to w znacznym uproszczeniu, a nie funkcja gwarancyjna interpretacji indywidualnej (wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014r. II FSK 201/2013 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl cbo/query).

W ocenie Sądu, mając na uwadze stan faktyczny opisany we wniosku oraz pytanie tam zawarte, Gmina K. jest podmiotem legitymowanym do wystąpienia z wnioskiem o interpretację w zakresie podatku od towarów i usług.

Zainteresowanym w przedmiocie interpretacji indywidualnej jest podmiot, który zwraca się o wydanie interpretacji indywidualnej w celu prawidłowej, tj. zgodnej z obowiązującymi przepisami, realizacji swoich praw i obowiązków w sferze prawa podatkowego, zatem ma swe źródło w przepisach prawa, co w konsekwencji wymaga stwierdzenia na tle przepisów prawa materialnego istnienia związku między sferą praw i obowiązków zainteresowanego a stanem faktycznym przedstawionym w złożonym wniosku.

Okoliczność zarejestrowania jednostki budżetowej, jako podatnika podatku od towarów i usług, składania przez niego deklaracji VAT i uiszczania tego podatku nie mają wpływu na status podatnika. W literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że subiektywne przekonanie danego podmiotu o tym że jest podatnikiem albo też chęć uzyskania statusu podatnika, pomimo braku takiego przekonania (z różnych przyczyn), jak również zaakceptowanie takiego statusu przez organ podatkowy czy skarbowy nie kreuje takiego statusu w sensie obiektywnym. Art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowi, między innymi, że określanie podmiotów opodatkowania następuje w drodze ustawy. Jak już wspomniano kilkakrotnie NSA w uchwale z 24 czerwca 2013r. przesądził, że gminne jednostki budżetowe nie są podatnikami podatku od towarów i usług.

Jednostka budżetowa zgodnie z powołaną uchwałą nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług, tym samym nie jest podmiotem uprawnionym w świetle powołanych wyżej przepisów do wystąpienia do organu o wydanie indywidualnej interpretacji w przedmiocie prawa do odliczenia podatku naliczonego, które to prawo przysługuje wyłącznie podatnikom podatku od towarów i usług. W związku z tym, że w przedmiotowej sprawie, wnioskodawca posiadał statusu zainteresowanego, organ powinien przystąpić do merytorycznej oceny wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji.

Organ interpretacyjny zgodnie z art. 165a § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej zobligowany jest do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie interpretacji indywidualnej, gdy wniosek o jej wydanie został wniesiony przez osobę niebędącą zainteresowaną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie tej sprawie nie może być wszczęte.

Podsumowując, analiza przepisów ustawy Ordynacja podatkowa związanych z procedurą w zakresie wydawania interpretacji indywidualnych, w tym art. 165a Ordynacji podatkowej w kontekście sprecyzowanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej pytań prowadzi do wniosku, że żądanie strony skarżącej powinno być rozstrzygnięte w interpretacji indywidualnej wydawanej w trybie art. 14b § 1Ordynacji podatkowej.

Należy odnotować końcowo, że sam fakt, iż Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 10 grudnia 2013r. I FSK 311/12, skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujące pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego: "Czy w świetle art. 4 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana - Dz.Urz. UE z 2012r., Nr C326, s. 13 i nast.) jednostka organizacyjna gminy (lokalnego organu władzy w Polsce) może być uznana za podatnika VAT w sytuacji, gdy wykonuje czynności w charakterze innym niż organ władzy publicznej w rozumieniu art. 13 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE z 2006r., Nr L347, s. 1 i nast. ze zm.), pomimo, że nie spełnia warunku samodzielności (niezależności) przewidzianego w art. 9 ust. 1 tej dyrektywy?" – w związku z treścią przywołanego już art. 269 § 1 zd. pierwsze ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie ma wpływu na zmianę poglądów prawnych wyrażonych wyżej.

W związku z dostrzeżonymi naruszeniami przepisów art. 165a oraz art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, orzekł jak w sentencji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Działając zaś na podstawie art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł o wyeliminowaniu z obrotu prawnego także postanowienia poprzedzającego zaskarżone postanowienie, gdyż było to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy, której dotyczyła skarga.

W przedmiocie kosztów postępowania sądowego orzeczono w oparciu o treść art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.