Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 2944/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2004-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 620  Ochrona zdrowia, w tym sprawy dotyczące chorób zawodowych, zakładów opieki zdrowotnej, uzdrowisk, zawodu lekarza, pielęg
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Józefczyk /spr/ Sędzia WSA Robert Sawuła Asesor WSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant ref. staż. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości – A. SA na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2001 r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej skargę oddala


UZASADNIENIE

SA/Rz 2944/01

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] lutego 2001 r. NR [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Syndyka masy upadłościowej "A." S.A. w upadłości, utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego o stwierdzenie choroby zawodowej.

Jako podstawę prawną powołano przepis art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych /Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm./.

Z akt administracyjnych oraz uzasadnienia decyzji wynika, że w dniu [...] marca 2001 r. Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał decyzję stwierdzającą istnienie u J. B. choroby zawodowej z poz. 15 wykazu chorób zawodowych /uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu/. W decyzji uwzględniono wyniki ponownego dochodzenia epidemiologicznego przeprowadzonego przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego po uchyleniu poprzedniej decyzji tegoż organu.

W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że J. B. zatrudniony był w A. w latach 1951 – 1991 kolejno na stanowiskach: ślusarz, ślusarz-blacharz, mistrz i starszy mistrz, kierownik oddziału W-41, kierownik zmianowy W-41, kierownik zmianowy na wydziale W-42.

Obecnie pomiary hałasu przeprowadzono na stanowiskach pracy J. B. i świadczą one o istnieniu przekroczeń poziomu najwyższego dopuszczalnego natężenia hałasu. Organ prowadzący postępowanie wobec braku pomiarów i badań warunków środowiska pracy z okresu zatrudnienia przeprowadził na tą okoliczność inne dowody a to: z zeznań świadków, a ustalone wyniki pomiarów /85 do 102 dB/ świadczą o znacznym narażeniu zawodowym na hałas w miejscu pracy J. B.

W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania wydane zostały dwa orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, a to wydane przez Wojewódzką Przychodnię Przemysłową – Poradnię Chorób Zawodowych w R. z dnia 12 grudnia 1997 r. i wydane przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia 31 V 1999 r.

W ostatnim z nich stwierdzono, iż mimo odbiorczego uszkodzenia słuchu o wielkości 38 dB nie rozpoznano choroby zawodowej ze względu na brak narażenia na hałas zawodowy o przekroczonych normatywach higienicznych i brak danych o stanie narządu słuchu z okresu zatrudnienia.

Po przeprowadzeniu dodatkowego dochodzenia epidemiologicznego przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego uzyskano dane z zakładu pracy skarżącego – protokół postępowania wyjaśniającego z 4 VIII 1999 r. o wynikach pomiarów hałasu na stanowiskach pracy J. B. oraz jego oświadczenie z 13 VIII 1999 r. o dokładnym przebiegu pracy zawodowej w A. w okresie od 1951 r. do 1991 r. W protokole zakładu pracy z dnia 20 VIII 1999 r. in fine należy zauważyć, "na podstawie akt osobowych nie można stwierdzić poziomu ekspozycji zawodowej na hałas z powodu braku określenia miejsca pracy zainteresowanego oraz czasu ekspozycji zawodowej".

Świadczy to o naruszeniu podstawowych obowiązków zakładu pracy wobec pracownika narażonego na czynniki szkodliwe na stanowisku pracy.

Na podstawie tak uzupełnionego materiału dowodowego Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wydał ponownie orzeczenie lekarskie, w którym zmienił swoje dotychczasowe stanowisko i rozpoznał zawodowe uszkodzenie słuchu.

Wobec tego Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał w dniu [...] III 2001 r. decyzję omówioną na wstępie.

Od tej decyzji odwołanie złożył pracodawca, w imieniu którego działa Syndyk masy upadłościowej.

W odwołaniu zarzucił organowi błędne ustalenia dotyczące ekspozycji zawodowej zainteresowanego na hałas.

Podnosi, iż zakład pracy przyznał, że jedynie w latach 1951 – 1976 skarżący podczas pracy zawodowej narażony był na ponadnormatywny hałas oraz powołuje się na upływ 24 lat od ustania ekspozycji na hałas do chwili wydania przez Instytut Medycyny Pracy w S. orzeczenia o chorobie zawodowej.

Po rozpoznaniu odwołania Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji dodatkowo naprowadził, iż Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w swym orzeczeniu rozpoznał u J. B. odbiorcze uszkodzenie słuchu, a więc takie, które może być wywołane nadmiernym hałasem w miejscu pracy. Organ I instancji ustalił, iż w jego miejscu pracy panował hałas o natężeniu mogącym wywołać chorobę zawodową. Podnoszone przez pracodawcę okoliczności, iż prowadzone postępowanie nie dało odpowiedzi na pytanie "czy hałas był stały czy ciągły, czy ekspozycja miała miejsce przez 8 godzin czy krócej" nie są okolicznościami, które mogły by przesądzać o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

W protokole z dnia 4 VIII 1999 r. przedstawiciel zakładu pracy podał dane świadczące o narażeniu zainteresowanego na hałas przez cały okres zatrudnienia.

Decyzję tą do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżył Syndyk działający im. A. S.A. w upadłości.

W jej motywach ponownie wskazał na okoliczności podniesione w odwołaniu wnosząc o jej uchylenie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z mocy art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153 poz. 1269/ stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej /§ 1/. Kontrola ta wykonywana jest co do zasady pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /§ 2/.

Jej zakres wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawa prawna /§ 1/.

Uwzględnić skargę może tylko wówczas, gdy stwierdzi naruszenie prawa w stopniu określonym w art. 145 § 1 cyt. ustawy.

W przedmiotowej sprawie zostały wydane trzy orzeczenia lekarskie. W dwu z nich a to w orzeczeniu Wojewódzkiej Przychodni Przemysłowej – Poradni Chorób Zawodowych w R. z dnia 12 XII 1997 r. oraz przez Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z 31 V 1997 r. W tym ostatnim stwierdzono, iż mimo stwierdzenia u badanego uszkodzenia słuchu, które ma charakter odbiorczy o wielkości 38 dB nie rozpoznano choroby zawodowej ze względu na brak narażenia na hałas zawodowy o przekroczonych normatywach higienicznych i brak danych o stanie narządu słuchu z okresu zatrudnienia.

Po przeprowadzeniu dodatkowego dochodzenia epidemiologicznego uzyskano dane z zakładu pracy o wynikach pomiarów hałasu na jego stanowiskach pracy oraz jego oświadczenie o dokładnym przebiegu pracy zawodowej w A. od 1951 r. do 1991 r.

Po takim uzupełnieniu Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wydał orzeczenie lekarskie, w którym rozpoznał u J. B. zawodowe uszkodzenie słuchu.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami organ inspekcji sanitarnej wydaje decyzję w oparciu o opinię specjalistycznej placówki.

Jeżeli wyniki dochodzenia epidemiologicznego i specjalistycznego badań potwierdzą uszkodzenie słuchu mające charakter zawodowy rola inspektora sanitarnego się kończy.

Zarzut skarżącego, iż Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wydał dwa orzeczenia różniące się od siebie w swych ostatecznych wnioskach, a ostatecznie swoje orzeczenie oparł na jednym z nich, nie znajduje uzasadnienia.

Sąd nie podziela zarzutu skarżącego.

Z przepisów rozporządzenia wynika, iż placówka wydaje orzeczenie w oparciu o wyniki badań i z uwzględnieniem dochodzenia epidemiologicznego. W każdym z tych orzeczeń Instytutu stwierdzono "odbiorcze uszkodzenie słuchu na poziomie 38 dB".

Uzupełnione postępowanie epidemiologiczne pozwoliło przyjąć, iż uszkodzenie to ma związek z wykonywaną przez J. B. pracą zawodową.

Przeprowadzone dochodzenie epidemiologiczne bardzo szczegółowo odniosło się do wszystkich "zdobytych" informacji. Uwzględniono adnotacje lekarzy w czasie, gdy zgłaszał się J. B. mówiąc o swoich dolegliwościach związanych z pogarszaniem się słuchu w okresie zatrudnienia.

A więc w opinii będącej u podstaw zaskarżonej decyzji uwzględniono ten element, a to: dochodzenie epidemiologiczne, stan słuchu podczas pracy zawodowej, których wcześniej brakowało.

Z tych względów na zasadzie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ Sąd skargę oddalił.