Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 700/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2019-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6189 Inne o symbolu podstawowym 618
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1, art. 128 ust. 4, art. 129 ust. 5
journal: Dz.U. 2018 poz 121
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 lutego 2019 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za szkody powstałe wskutek założenia i przeprowadzenia linii elektroenergetycznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2014 r., znak [...], Starosta S. wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, po rozpatrzeniu wniosku spółki P. S.A. z siedzibą w L. (dalej powoływana też jako: "Spółka") ograniczył sposób korzystania z nieruchomości oznaczonej nr geod. [...], położonej w obrębie Z., gmina S., powiat S., województwo p., w związku z budową napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji stacja 110/20 kV H. -stacja 110/20 kV Strefa w S. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody P. z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...].

Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. znak [...] Starosta S. udzielił spółce P. S.A. zezwolenia na niezwłoczne zajęcie ww. nieruchomości.

Wnioskiem z dnia [...] listopada 2015 r. P. S.A. w L. wystąpiła do Prezydenta Miasta S. w dniu [...] listopada 2015 r. o ustalenie wysokości odszkodowania należnego na rzecz K. S. (powoływanego dalej jako: "Skarżący"), właściciela nieruchomości, stanowiącej działki oznaczone nr geod. [...], z tytułu szkód rzeczywistych na gruncie oraz zmniejszenia wartości nieruchomości w związku z założeniem i przeprowadzeniem napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji S.– S. Strefa.

W wyniku przeprowadzonego postępowania Prezydent Miasta S. wydał w dniu [...] czerwca 2018 r. decyzję nr [...], na mocy której ustalił na rzecz Skarżącego odszkodowanie za szkody powstałe wskutek założenia i przeprowadzenia przez ww. nieruchomość napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji stacja 110/20 kV H. - stacja 110/20 kV Strefa w S., w tym z tytułu szkód tymczasowych w produkcji rolniczej, posadowienia 1 słupa elektroenergetycznego na działce nr geod. [...] oraz zmniejszenia wartości nieruchomości na skutek realizacji urządzeń infrastruktury technicznej. Wysokość odszkodowania ustalono według stanu i przeznaczenia nieruchomości w dniu ograniczenia praw do nieruchomości, tj. [...] maja 2014 r. oraz według jej wartości w dniu wydania decyzji o odszkodowaniu na kwotę 24.720,00 zł. Organ zobowiązał jednocześnie P. do jednorazowej zapłaty ww. odszkodowania.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Skarżący zarzucając jej naruszenie:

(-) art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 129 ust. 5 pkt 3, art. 124, art. 128 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 121 ze zm., dalej jako: "u.g.n"), przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy zaistniały przesłanki bezprzedmiotowości postępowania, co skutkować powinno jego umorzeniem; (-) art. 129 ust. 5, art. 128 ust. 1 i 4 w zw. z art. 124 ust. 1, art. 124 ust. 4 i art. 132 ust. 6 u.g.n. poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, skutkujące wadliwym ustaleniem wysokości należnego właścicielowi odszkodowania w oderwaniu od przepisów u.g.n., za straty spowodowane zmniejszeniem wartości działek, dla których wydano decyzję opartą o art. 124 ust. 1 u.g.n.; (-) art. 129 ust. 5, art. 128 ust 1 i 4 w zw. \z art. 124 ust. 1, art. 124 ust. 4 i art. 132 ust. 6 u.g.n. poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie skutkujące wadliwym ustaleniem wysokości należnego właścicielowi odszkodowania, za straty tymczasowe, na skutek realizacji inwestycji; (-) art. 128 ust. 1 i 4 i art. 129 ust. 5 i art 124 ust. 1 u.g.n. w zw. z art. 130, art. 132 i art. 134 u.g.n., poprzez przyjęcie do akt sprawy operatów z dnia 18 kwietnia 2018 r. nieprzydatnych do załatwienia przedmiotowej sprawy, gdyż wymagane ustalenia na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami i przepisów odrębnych zastąpiono wybranymi fragmentami decyzji administracyjnych oraz opiniami przedstawicieli Inwestora, (-) art. 6, 7 i 8 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 , art. 80 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a., poprzez pominiecie, błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz (-) art. 21 ust 2, art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 1 Protokołu nr 1 do konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w zw. z art. 128 ust. 4, art. 132 ust. 6 u.g.n. w zw. z art. 140 Kodeksu cywilnego, a przez to uniemożliwienie zastosowanie konstytucyjnych gwarancji ochrony wolności i praw (art. 21 ust. 2 w związku z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP) służących podmiotowi wywłaszczonemu.

Wojewoda P. nie podzielił zarzutów odwołania i decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że wydanie decyzji odszkodowawczej było zasadne ze względu na brzmienie art. 124 ust. 1 i 4 u.g.n. oraz art. 128 ust. 4 u.g.n., których treść przemawia za zasadnością ustalenia odszkodowania za szkody powstałe wskutek ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, które powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód, a jeżeli wskutek takiego ograniczenia zmniejszyła się wartość nieruchomości, powiększa się je o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Odnosząc się do zarzutów Skarżącego, organ II instancji uargumentował brak zasadności wniosku o umorzenie postępowania w sprawie, wskazując, że nie zachodzą w niej przeszkody wydania decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty, tym bardziej, że funkcjonuje wyraźna podstawa prawna, uprawniająca do rozstrzygnięcia o żądaniu wnioskodawcy. W związku z tym organ wskazał, że postępowanie nie może zostać uznane za bezprzedmiotowe, tym bardziej, że niniejsza sprawa, jako wszczęta z wniosku P., mogłaby podlegać umorzeniu jedynie na wniosek wnioskodawcy.

Odnosząc się zaś do wysokości, ustalonego odszkodowania, organ odwoławczy podkreślił, że powinna ona obejmować dwa elementy: wartość poniesionych szkód oraz zmniejszenie wartości nieruchomości wskutek trwałego usytuowania na niej urządzeń przesyłowych. W tym zakresie organ powołał się na § 43 ust. 1 rozporządzenia, wskazujący na okoliczności, które podlegają uwzględnieniu przy określaniu wartości poniesionych szkód na nieruchomości oraz przy określaniu zmniejszenia wartości nieruchomości. Wskazał także na konieczność uzyskania opinii rzeczoznawcy majątkowego oraz przytoczył przepisy regulujące zasady sporządzania takiej opinii. Następnie organ dokonał analizy usytuowania nieruchomości, wskazując, że jest ona położona na obszarze objętym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy S., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] maja 2016 r., (dalej: "Studium"). Organ wskazał, że zgodnie ze Studium działki o nr [...] położone są na obszarze rolniczej przestrzeni produkcyjnej, w części na terenach kwalifikowanych do podwyższonej ochrony pod kątem występowania złóż kruszywa naturalnego i ochrony istniejących zasobów kopalin. Przez działki przebiega również gazociąg wysokiego ciśnienia oraz elektroenergetyczna linia napowietrzna 110 kV.

Organ wskazał, że w sporządzonym na potrzeby postępowania operacie szacunkowym, rzeczoznawca uwzględniając podstawowe dane wycenianej nieruchomości, a mianowicie położenie, funkcjonalność gruntu, parametry działki oraz dojazd, ustalił wartość rynkową 1 ha działki nr geod. [...] na 140.504,00 zł. Następnie, na podstawie danych GUS oraz informacji uzyskanej z P. Ośrodka Doradztwa Rolniczego, M. Ośrodka Doradztwa Rolniczego oraz W. Ośrodka Doradztwa Rolniczego, określił, że szkoda w utraconych pożytkach (uprawach) powstała na działce o nr geod. [...] wynosi łącznie 1.298 zł, natomiast koszty rekultywacji gruntu ustalono na 743,00 zł. Analogiczne parametry rzeczoznawca uwzględnił przy wycenie działki nr geod. [...] ustalając wartość rynkową 1 m2 na 14,82 zł. Następnie określił kwotę zmniejszenia wartości przedmiotowych nieruchomości w pasie technologicznym o pow. 0,3418 ha łącznie na 12.750,00 zł, w tym odszkodowanie za posadowienie słupa kratowego: 3024,00 zł. Szkoda w utraconych pożytkach (uprawach) powstała na działce o nr geod. [...] ustalona została na kwotę 4.538 zł, natomiast koszty rekultywacji gruntu ustalono na 2024,00 zł. Powyższe obliczenia organ odwoławczy uznał za spójne, logiczne i prawidłowe.

Za nieuzasadniony Wojewoda uznał z kolei zarzut nieuwzględnienia w procesie wyceny faktu uzyskania decyzji o warunkach zabudowy na obu nieruchomościach wskazując, że rzeczoznawca majątkowy określając cenę rynkową nieruchomości, przyjął do porównań właśnie transakcje nieruchomościami gruntowymi o przeznaczeniu pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne oraz zabudowę zagrodową

Odnosząc się do pozostałych zarzutów, w tym błędnego określenia szerokości pasa technologicznego organ wyjaśnił, że szerokość pasa technologicznego została ustalona w decyzji o graniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie wniosku inwestora i wynosi 14 m (po 7 m od osi linii). W identyczny sposób szerokość pasa technologicznego ustalono w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] grudnia 2013 r. Taki też obszar uwzględniono obliczając odszkodowanie za szkody powstałe w wyniku budowy linii elektroenergetycznej oraz ograniczenia wynikające z późniejszego jej funkcjonowania, w tym m.in. usuwania przyszłych awarii lub konserwacji przewodów. Stąd też zdaniem organu, w przedmiotowym postępowaniu brak jest podstaw do ustalenia odszkodowania za obszar obejmujący pas gruntu o szerokości 40 m, albowiem ustalone w zaskarżonej decyzji odszkodowanie za szkody i zmniejszenie wartości nieruchomości związane jest ściśle z realizacją inwestycji, a więc z tą częścią nieruchomości, na której inwestycja była realizowana. Organ II instancji zwrócił też uwagę, że ograniczenie w użytkowaniu we wskazanym przez Skarżącego obszarze o szerokości 40 m nie wynika ani z zapisów Studium, ani też decyzji lokalizacyjnej i wydanej na jej podstawie decyzji o ograniczeniu sposobu użytkowania z nieruchomości, dlatego też organ I instancji zasadnie przyjął za prawidłowo ustalone odszkodowanie obliczone dla pasa gruntu o szerokości 14 m.

W zakresie zarzuconej rzeczoznawcy wadliwości źródeł informacji, na których oparto wycenę szkód poczynionych w uprawach rolnych, organ stanął na stanowisku, że biegły w wycenie szkód winien opierać się na obiektywnych i udokumentowanych faktach, jakimi w niniejszej sprawie są: protokół z wizji na nieruchomości i opinia określająca wartość szkód w uprawach, sporządzona [...] września 2015 r., czyli zaraz po zakończeniu robót budowlanych, przez biegłego rzeczoznawcę majątkowego inż. "H. K.. Zgodnie z powyższą opinią szkody w uprawach wystąpiły jedynie w obrębie pasa technologicznego. Ponadto twierdzenie Skarżącego, iż plony zniszczono na całej powierzchni nieruchomości, nie zostało potwierdzone żadnymi dowodami, a w ocenie organu odwoławczego wysoce nieprawdopodobne jest zniszczenie plonów na nieruchomości o łącznej powierzchni prawie 16 ha, podczas gdy pas technologiczny na obu działkach obejmował teren o powierzchni 0,4656 ha, przy czym przez działkę nr geod. [...] przeciągnięto jedynie linię elektroenergetyczną bez budowy słupa.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów organ wyraźnie też podkreślił, że należy odróżnić ocenę wiarygodności dowodowej operatu szacunkowego od oceny prawidłowości tego operatu, która należy do organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych, zgodnie z art. 157 ust. 1 u.g.n. Podważenie metody wyceny prawidłowości zastosowanych w operacie szacunkowym współczynników korygujących czy przyjętych nieruchomości do porównania mogłoby nastąpić w ramach oceny dokonywanej przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych na podstawie art. 157 ust. 1 i 1a u.g.n. O taką zaś ocenę może wystąpić każdy, skoro powołany art. 157 ust. 1 u.g.n., nie zawiera w tym zakresie jakichkolwiek ograniczeń podmiotowych, przy czym jak zasygnalizował organ, że nie można oczekiwać takiego wystąpienia od organów administracji w sytuacji, gdy w ich ocenie zastosowane współczynniki nie wzbudziły wątpliwości, co do ich prawidłowości. Zdaniem Wojewody, skoro Skarżący zaniechał korzystania ze swych ustawowych uprawnień, poprzestając wyłącznie na polemice z ustaleniami poczynionymi przez organ I instancji w oparciu o dostępne i wszechstronnie ocenione dowody, to należy uznać, iż brak jest dostatecznego uzasadnienia, choćby w formie dokumentów potwierdzających tezy zawarte w odwołaniu, dla podważenia okoliczności stanowiących podstawę faktyczną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, złożył Skarżący zarzucając jej naruszenie:

1) art. 105 k.p.a., w zw. z art. 129 ust. 5, art. 124 ust. 4, art. 128 ust. 1 i 4, art. 124 ust. 1, art. 132 ust. 6 u.g.n. w zw. z art. 21 ust. 2, art. 64 ust. 2 i art. 7 Konstytucji RP, w zw. z art. 6, 7, 8, 75, 77, 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, gdyż organy obu instancji wykonujące zadanie z zakresu administracji rządowej zobowiązane są z urzędu sprawdzić czy wniosek Inwestora z dnia [...] listopada 2015 r. uzupełniony pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. nadawał się do wszczęcia sprawy administracyjnej mającej na celu wydanie decyzji o ustaleniu wysokości odszkodowania, z poszanowaniem konstytucyjnych zasad z art. 21 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP (gwarantującym ochronę własności i innych praw majątkowych) zmaterializowanych w przepisach art. 128 ust. 1 i 4 u.g.n. oraz poszanowania konstytucyjnych zasad z art. 7 Konstytucji RP (proklamującego zasadę praworządności) zmaterializowaną w art. 6, 7, 8 k.p.a.;

2) przez organ pierwszej instancji art. 129 ust. 1 u.g.n. w zw. z art. 19 k.p.a., poprzez wydanie decyzji [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. przez Starostę S. tj. przez organ bez właściwości w sprawach dotyczących wywłaszczeń na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. oraz naruszenie art. 156 § 1 pkt. 1 k.p.a. przez organ odwoławczy poprzez utrzymanie w mocy decyzji obarczonej przesłanką nieważności;

3) art. 129 ust. 5, art. 128 ust 1 i 4, w związku z art. 124 ust. 1 i 4, art. 130, art. 134 ust. 1, art. 151 ust. 1, art. 132 ust. 6, art. 4 pkt. 16 u.g.n., poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, skutkujące rażącym zaniżeniem wysokości należnego właścicielowi działek odszkodowania poprzez pominięcie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, za straty spowodowane zmniejszeniem wartości działek na skutek uprzedniego wydania decyzji opartej o art. 124 ust. 1 u.g.n.;

4) art. 151 ust. 1, art. 130, art. 134 ust. 1, art. 132 ust. 6 i art. 4 pkt. 16 u.g.n. oraz § 43 ust. 3 pkt 1 - 4, § 56 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. (z późniejszymi zmianami) w sprawie wyceny i sporządzania operatu szacunkowego w związku z art. 128 ust. 1 i 4 i art. 129 ust. 5 i art 124 ust. 1 u.g.n., poprzez ustalenie wysokości odszkodowania na podstawie przyjętych do akt sprawy operatów z dnia [...] kwietnia 2018 r. sprzecznych wewnętrznie, sprzecznych ze stanem faktycznym i obowiązującym prawem, a przez to nieprzydatnych do załatwienia przedmiotowej sprawy, poprzez zastąpienie wymaganych ustaleń przewidzianych w ustawie o gospodarce nieruchomościami i przepisach odrębnych (wielkość obszaru ograniczonego użytkowania, współczynnik korzystania) arbitralnie wybranymi fragmentami opinii przedstawicieli Inwestora zamieszczonymi we wniosku inicjującym;

5) art. 129 ust. 5, art. 128 ust 1 i 4, w związku z art, 124 ust. 1, art. 124 ust. 4 i art. 132 ust. 6 u.g.n., poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (w oderwaniu od przepisów u.g.n.), skutkujące drastycznym zaniżeniem wysokości należnego odszkodowania za straty tymczasowe spowodowane na skutek realizacji inwestycji;

6) art. 6, 7 i 8 k.p.a., art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie, błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji zaniechanie rzetelnej oceny wartości dowodowej operatu szacunkowego, zaniechanie rozpatrzenia wniosku strony, zaniechanie sporządzenia kompletnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji - co doprowadziło do naruszenia art. 21 ust 2, art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 1 Protokołu nr 1 do konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w związku z art. 128 ust. 4, art. 132 ust. 6 u.g.n. w zw. z art. 140 Kodeksu cywilnego, a przez to uniemożliwia zastosowanie konstytucyjnych gwarancji ochrony wolności i praw (art. 21 ust. 2 w związku z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP) służących podmiotowi wywłaszczonemu.

Mając na uwadze powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie przedmiotowego postępowania, ewentualnie o uchylenie w całości decyzji organu odwoławczego i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że większość z podniesionych w niej zarzutów, została uprzednio rozpatrzona w postępowaniu odwoławczym. Rozpatrując z kolei kwestię zarzutu niewłaściwej podstawy prawnej do wydania decyzji Starosty S. z dnia [...] czerwca 2018r., ustalającej odszkodowanie Skarżącemu za szkody powstałe wskutek założenia i przeprowadzenia przez ww. nieruchomość napowietrznej linii elektroenergetycznej 110kV, organ podkreślił, że nie znajduje on odzwierciedlenia, albowiem było to odrębne postępowanie, co potwierdza zarówno podstawa prawna decyzji, m.in. przepisy art. 128 ust.4 i art.129 ust.5 pkt 2, jak też rozstrzygnięcie (osnowa): pkt 1 - ustalenie odszkodowania, pkt 2 zobowiązanie Spółki P. S.A. w L. (inwestor) do jednorazowej zapłaty odszkodowania na rzecz Skarżącego. Zdaniem organu skoro w decyzji Starosty S. dnia [...] maja 2014 r. wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. o ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości, nie nastąpiło określenie odszkodowania zgodnie z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 128 ust 4 u.g.n., to w przedmiotowej sprawie znalazł zastosowanie art. 129 ust. 5 u.g.n., stanowiący podstawę do wydania przez Starostę S. decyzji z dnia [...] czerwca 2018 r., znak [...], utrzymanej w mocy skarżoną decyzją. Tym samym podstawa prawna dla działania organów administracji została ustalona w sposób prawidłowy.

W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2019r. Skarżący podtrzymując zarzuty skargi wniósł dodatkowo o przeprowadzenie dowodu z dokumentów: (-) decyzji organu I instancji z dnia [...] czerwca 2018 r. na okoliczność, że decyzję tę wydał organ bez właściwości rzeczowej; (-) urzędowego pisma z dnia [...] listopada 2015 r. (uzgodnienie Operatora sieci), na okoliczność że w otoczeniu przedmiotowej linii 110 kV na obszarze Gminy S. obowiązują ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości w pasie o szerokości 40 m; (-) wniosku inicjującego z dnia [...] listopada 2015 r. i jego uzupełnienia z dnia [...] grudnia 2015 r., na okoliczność, że uniemożliwił on organowi odwoławczemu zastosowanie ochronnych funkcji zawartych w art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n., gwarantujących wywłaszczonemu uprawnienie do uzyskania słusznego odszkodowania; (-) aktu notarialnego Rep. [...] dnia [...] września 2016 r., na okoliczność, że wywłaszczone działki mają wielorakie przeznaczenie i uzyskały wolnorynkową cenę na poziomie 82 zł za metr kwadratowy przy przeznaczeniu pod inną inwestycję liniową (bocznica kolejowa).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zasadności decyzji Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2018 r. (nr [...]), utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta S., działającego jako starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, z dnia [...] czerwca 2018 r., na mocy której ustalono na łączną kwotę 24.720,00 zł na rzecz Skarżącego, odszkodowanie z tytułu szkód powstałych wskutek założenia i przeprowadzenia przez nieruchomość oznaczoną nr geod. [...], położoną w obrębie Z. gmina S., powiat S., stanowiącą własność Skarżącego napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji stacja 110/20 kV H. - stacja 110/20 kV Strefa w S. (zwanej dalej: "linią przesyłową").

Względem wyżej opisanej nieruchomości, Prezydent Miasta S. wydał w dniu [...] maja 2014 r., na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., decyzję ograniczającą sposób korzystania z jej części, tj. w obszarze pasa technologicznego sięgającego po 7 m od osi linii w każdą stronę (o powierzchni 0,3418 ha), w którym obowiązują ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości polegające na obowiązku korzystania z tego pasa w sposób zgody z obowiązującymi przepisami prawa i normami dotyczącymi budowy oraz eksploatacji napowietrznych linii elektroenergetycznych. Ustanowione na mocy ww. decyzji ograniczenie sposobu korzystania z ww. nieruchomości polegało w szczególności na uprawnieniu P. do wstępu na nieruchomość, w celu wykonania w obszarze pasa technologicznego prac budowlano-montażowych oraz innych czynności związanych z budową wyżej opisanej linii przesyłowej, podwieszeniu napowietrznych przewodów linii oraz wybudowaniu jednego słupa oraz w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, usuwaniem awarii i eksploatacją tej linii (decyzja nr [...], zwana dalej: "decyzją ograniczającą", utrzymana w mocy decyzją Wojewody P. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...]).

Przedmiotem postępowania jest zatem ustalenie odszkodowania za szkody spowodowane ograniczeniem sposobu korzystania z ww. części, opisanej powyżej nieruchomości, stanowiącej własność Skarżącego. Odszkodowanie to przysługuje Skarżącemu na mocy art. 128 ust. 4 w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n., wedle których za szkody powstałe wskutek ograniczenia, w drodze decyzji, sposobu korzystania z nieruchomości, przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na niej m.in. przewodów służących do przesyłania energii elektrycznej, przysługuje odszkodowanie, które powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód, a jeżeli wskutek tego zdarzenia zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Odszkodowanie jest ustalane odrębną decyzją m.in. na wniosek podmiotu realizującego cel publiczny lub właściciela wywłaszczonej nieruchomości (vide: art. 129 ust. 5 u.g.n.).

Postępowanie toczące się w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem podmiotu realizującego cel publiczny (tj. P.) z dnia [...] listopada 2015 r. W treści tego wniosku wnioskodawca przytoczył decyzję ograniczającą, wydaną w celu zezwolenia mu na założenie i przeprowadzenie linii przesyłowej oraz jej funkcjonowanie po wybudowaniu, na części opisanej nieruchomości. Wnioskodawca powołał się na art. 124 ust. 4 i 128 ust. 4 u.g.n., wskazując, że jako Inwestor, jest on zobowiązany do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po założeniu i przeprowadzeniu linii, a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszt, do zapłaty przedmiotowego odszkodowania. Wnioskodawca wskazał, że w związku z wykonaniem prac objętych decyzją ograniczającą, zaproponował on Skarżącemu odszkodowanie z tytułu strat na gruncie, którego wysokości Skarżący nie zaakceptował. Jednocześnie wnioskodawca wskazał, że roboty budowlane prowadzone były na nieruchomości Skarżącego na podstawie decyzji z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej linii przesyłowej m.in. na ww. działce, utrzymanej w mocy decyzją Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...].

Mając zatem na uwadze treść ww. wniosku, nie ulega wątpliwości, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się z wniosku podmiotu realizującego cel publiczny, zaś jego przedmiotem było ustalenie odszkodowania za szkody poniesione przez Skarżącego wskutek dokonanego na przedmiotowej działce ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, które polegało m.in. na uprawnieniu wnioskodawcy do wstępu na grunt w celu wykonania prac związanych z budową linii przesyłowej.

Nie zasługują na uwzględnienie zatem te zarzuty i twierdzenia Skarżącego, które sprowadzają się do podważenia przedmiotowości prowadzonego postępowania, a w szczególności zaś te, które postulują konieczność ustalenia wysokości odszkodowania za wywłaszczenie własności nieruchomości lub innego prawa (art. 128 ust. 1 u.g.n.), a także za zmniejszenie wartości nieruchomości spowodowane skutkami wydania decyzji administracyjnej w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. W tym zakresie zauważyć należy, że zakres wniosku został wyraźnie sprecyzowany przez Inwestora, który z racji zainicjowania niniejszego postępowania, pozostaje jego dysponentem. Zawarta we wniosku z dnia [...] listopada 2015 r. treść żądania, określiła rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania, a także wyznaczyła właściwe normy prawa materialnego i procesowego, która są relewantne dla ustalenia podmiotowego i przedmiotowego zakresu tego postępowania. Podkreślić w tym miejscu wyraźnie należy, że organy prowadzące postępowanie, są tym żądaniem związane, bowiem wyłącznie strona składająca podanie, określa przedmiot swojego żądania i nim rozporządza. Innymi słowy, owo żądanie (wniosek) strony, wyznacza granice sprawy administracyjnej podlegającej załatwieniu w danym postępowaniu administracyjnym (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2018 r. VII SA/Wa 1463/17, Lex nr 2494829). Podkreślić przy tym należy, że nie jest dopuszczalne mieszanie trybów postępowania i traktowanie postępowania wszczętego na wniosek tak, jak postępowania wszczętego z urzędu (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2009 r. I OSK 554/08, Lex nr 518252).

Wyjaśnić również należy, że złożenie żądania organowi administracji, prowadzi do wszczęcia postępowania wyłącznie wówczas, gdy: żądanie to dotyczy sprawy załatwianej w drodze decyzji administracyjnej, wniosek został złożony przez osobę będącą stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. lub przepisu szczególnego, odpowiada on wymaganym warunkom formalnym i procesowym, a organ, do którego wniesiono podanie, jest w sprawie właściwy. Skoro zatem wniosek z dnia [...] listopada 2015 r. dotyczy instytucji prawnej unormowanej w art. 124 ust. 8 u.g.n., w przedmiocie której wydawana jest decyzja administracyjna (vide: art. 129 ust. 5 u.g.n.), został złożony przez stronę, której przysługuje prawo zainicjowania takiego postępowania (vide: art. 129 ust. 5 pkt 2 u.g.n.), nie zawierał braków formalnych oraz wpłynął do organu właściwego w sprawie (vide: art. 129 ust. 5 u.g.n. w zw. z art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym Dz.U. z 2017 r., poz. 1868 ze zm.), to stwierdzić należy, że spełnia on wszystkie ww. warunki.

O przedmiocie postępowania administracyjnego zawsze przesądza regulacja zawarta w przepisach materialnego prawa administracyjnego. Zauważyć w tym względzie należy, że ani analiza treści ww. wniosku, przeprowadzona w kontekście akt sprawy, ani też przepisy prawa, nie dopuszczają takiego rozwarstwienia żądań Inwestora, jak postuluje to w skardze Skarżący. Po pierwsze nie może być tu mowy o odszkodowaniu za wywłaszczenie własności nieruchomości, bowiem w przedmiotowej sprawie nie doszło do takiego wywłaszczenia, lecz do ograniczenia sposobu korzystania z jej części (kwestia uprzedniego wywłaszczenia części przedmiotowej nieruchomości w trybie uregulowanym przepisami tzw. specustawy drogowej, nie stanowi przedmiotu niniejszego postępowania). Po drugie treść wniosku wyraźnie wskazuje, że sprawa niniejsza dotyczy odszkodowania za szkody wyrządzone budową linii przesyłowej, uwzględniającego utratę wartości nieruchomości ze względu na realizację tej inwestycji. Tym samym treść wniosku P. nie budzi wątpliwości co do zakresu przedmiotowego niniejszego postępowania.

Dodać w tym względzie należy, że zgodnie z zasadą praworządności wyrażoną w art. 6 k.p.a., organy zobowiązane są działać na podstawie i w granicach prawa, a zatem mają na względzie nie tylko przepisy stanowiące bezpośrednią, materialnoprawną podstawę wydania decyzji oraz przepisy proceduralne, ale również pozostałe przepisy prawa, w tym normy nadrzędne, w szczególności zaś te sprecyzowane w Konstytucji RP. Z tego też względu wniosek P., nie musiał zawierać żądania wydania decyzji z poszanowaniem zasad rangi konstytucyjnej, które organy obowiązane są brać pod uwagę z urzędu, z którego to obowiązku wywiązały się. W związku zaś z tym, że podstawy prawne wydanych decyzji uzasadniały celowość rozpoznania sprawy przedmiotowego odszkodowania, zaś art. 128 ust. 4 u.g.n. rodził konieczność merytorycznego rozpatrzenia wniosku Inwestora, nie obarczonego brakami formalnymi oraz wniesionego przez podmiot posiadający przymiot strony, brak jest podstaw aby przyznać rację Skarżącemu, konsekwentnie postulującemu bezprzedmiotowość przeprowadzonego postępowania, uzasadniającą, w jego ocenie, umorzenie.

Za trafny nie można też uznać zarzutu skargi, jakoby decyzja z dnia [...] czerwca 2018r. została wydana przez organ niewłaściwy w sprawach dotyczących wywłaszczeń na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Zgodnie bowiem z art. 129 ust. 1 i 5 u.g.n. odszkodowanie ustala starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości lub wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu w przypadkach, o których mowa w art. 98 ust. 3, art. 106 ust. 1 i art. 124-126 lub na wniosek podmiotu realizującego cel publiczny lub właściciela wywłaszczonej nieruchomości lub gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie. Właściwym organem, o którym mowa w tym przepisie, jest zatem starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, będący organem umocowanym na podstawie art. 129 ust. 1 i 5 u.g.n. do ustalenia odszkodowania. Skoro więc w decyzji Starosty S. dnia [...] maja 2014 r., znak [...], wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. o ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości, nie nastąpiło określenie odszkodowania, to w myśl art. 129 ust. 1 w zw. z art. 128 ust 4 u.g.n., w przedmiotowej sprawie miał zastosowanie art. 129 ust. 5 u.g.n., stanowiący podstawę do wydania właśnie przez Starostę S. decyzji z dnia [...] czerwca 2018 r., znak [...], utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją.

Sąd nie podziela też zarzutów skargi dotyczących składników wyliczonej szkody. Podkreślić przy tym należy wyraźnie, że odszkodowanie przewidziane w art. 128 ust. 4 w zw. z art. 124 u.g.n. nie ma charakteru cywilnoprawnego. Wszelkie kwestie związane ze sposobem ustalania wysokości przedmiotowego odszkodowania zostały wyczerpująco unormowane w rozdziale 5 działu III u.g.n. Regulacja tam zawarta nie przewiduje żadnego odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów k.c. i nie daje podstaw do stosowania w drodze analogii rozwiązań cywilnoprawnych do instytucji prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 25.02.2009 r., I OSK 460/08, Lex nr 515984). Uszczerbek majątkowy (szkoda), jakiego doznaje właściciel na skutek ograniczenia jego prawa własności w trybie art. 124 u.g.n., jest wynikiem legalnego działania administracji, co w sposób oczywisty różni omawiane odszkodowanie od odszkodowania funkcjonującego w prawie cywilnym. Z tych też powodów, szkoda w postępowaniu administracyjnym nie może być wyliczana w ten sam sposób jak wyliczane jest, w postępowaniu cywilnym, wynagrodzenie za ustanowienie służebności przesyłu. Odszkodowanie administracyjne, z mocy art. 128 ust. 4 u.g.n., powinno odpowiadać tylko wartości poniesionych szkód, a ponadto, jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, powiększa się je o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Nie obejmuje ono więc m.in. rekompensaty za zgodę właściciela na funkcjonowanie linii energetycznej, czy z tytułu wpisania obciążenia do księgi wieczystej, ani też z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości (por. wyrok WSA w Białymstoku z 27.06.2017 r., II SA/Bk 224/17, Lex nr 2322942). Powyższego stanowiska nie zmienia przy tym fakt, że odszkodowanie, o którym mowa w art. 128 ust. 4 u.g.n., oparte jest w istocie na zasadach prawa cywilnego, tj. powinno odpowiadać różnicy między stanem obecnym a stanem hipotetycznym, który by istniał, gdyby nie zdarzenie będące źródłem szkody oraz powinno rekompensować jedynie te szkody, które pozostają w związku przyczynowym ze zdarzeniem je wywołującym. (por. wyrok WSA w Warszawie z 20 listopada 2017 r., IV SA/Wa 1617/17, Lex nr 2432889).

Nie ma przy tym racji Skarżący, że odszkodowanie powinno obejmować wszystkie szkody wynikające z założenia i przeprowadzenia linii elektroenergetycznej, a nie tylko szkody tymczasowe i utratę wartości nieruchomości. Podkreślenia przy tym wymaga, że wprawdzie z art. 124 ust. 4 u.g.n. wynika, że wartość poniesionych szkód spowodowanych działaniami, o których mowa w art. 124 ust. 6 u.g.n., określa się po wystąpieniu szkody, to jednak przepis ten dotyczy innej kwestii, niż określanie na mocy § 43 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia, zmniejszenia wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 128 ust. 4 u.g.n., (w którym uwzględnia się m.in. skutki spowodowane obowiązkiem udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n.). Skutki te, o ile zaistnieją, muszą zostać wyliczone przy określeniu obniżenia wartości nieruchomości, natomiast rzeczywiste każdorazowe wyrządzenie szkód spowodowanych działaniami, o których mowa w art. 124 ust. 6 u.g.n., określane będzie po wystąpieniu szkody i rodzić będzie odpowiedzialność odszkodowawczą względem osoby uprawnionej.

Odszkodowanie za szkody powstałe wskutek ww. ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości ustala się i wypłaca według zasad i trybu uregulowanych w rozdziale 4 wspomnianej uprzednio ustawy o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.). Zgodnie z art. 134 ust. 1 u.g.n. podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi, z zastrzeżeniem art. 135 u.g.n., wartość rynkowa nieruchomości. Przy jej określaniu uwzględnia się natomiast w szczególności: jej rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami (vide: art. 134 ust. 2 u.g.n.). Stosownie natomiast do art. 154 ust. 1 u.g.n., wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy sporządzający opinię określającą wartość nieruchomości, na podstawie której następuje ustalenie wysokości odszkodowania (vide: art. 130 ust. 2 u.g.n.), uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych.

Szczegółowe zasady wyceny nieruchomości przeznaczonych dla różnych celów, jako przedmiotu różnych praw oraz w zależności od rodzaju nieruchomości i jej przeznaczenia, w tym również rodzaje metod i technik wyceny nieruchomości oraz sposoby określania ich wartości przy zastosowaniu poszczególnych podejść, metod i technik wyceny, reguluje powołane wyżej rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (rozporządzenie), a w szczególności istotny dla rozstrzygnięcia tej sprawy § 43 ust. 1 tego aktu, stanowiący, że przy określaniu wartości poniesionych szkód na nieruchomości, o których mowa w art. 128 ust. 4 u.g.n., uwzględnia się w szczególności: (pkt 1) stan zagospodarowania nieruchomości na dzień wydania decyzji odpowiednio o wywłaszczeniu, ograniczeniu sposobu korzystania albo zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości oraz stan zagospodarowania nieruchomości na dzień zakończenia działań uzasadniających wydanie tej decyzji; (pkt 2) utratę pożytków w okresie od dnia wydania decyzji do dnia zakończenia działań uzasadniających jej wydanie. Według zaś § 43 ust. 3 rozporządzenia, przy określaniu zmniejszenia wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 128 ust. 4 u.g.n., uwzględnia się: (pkt 1) zmianę warunków korzystania z nieruchomości; (pkt 2) zmianę przydatności użytkowej nieruchomości; (pkt 3) trwałe ograniczenie w sposobie korzystania z nieruchomości; (pkt 4) skutki spowodowane obowiązkiem udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że skoro ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości (vide: art. 130 ust. 2 u.g.n.), to operat szacunkowy stanowi istotny dowód w takiej sprawie. Taki operat został sporządzony na potrzeby niniejszego postepowania w dniu [...] kwietnia 2018 r. przez rzeczoznawcę majątkowego A. W. Zauważyć w tym miejscu należy, że operat szacunkowy, sporządzony dla potrzeb postępowania odszkodowawczego, pomimo, że jest dowodem koniecznym, podlega - stosownie do dyspozycji art. 77 k.p.a. - swobodnej ocenie organu administracji, a więc takiej jakiej podlega każdy inny dowód (por. m.in.: wyrok NSA z dnia 9 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2470/12, Legalis nr 1042530, czy wyrok NSA z dnia 4 października 2006 r. sygn. I OSK 417/06, Lex nr 281387). Pomimo zatem, że operat taki jest autorską opinią specjalisty posiadającego w tym kierunku stosowną wiedzę oraz uprawnienia, to sporządzający go rzeczoznawca nie ma jednak pełnej swobody w określaniu wartości nieruchomości. Musi bowiem mieć na względzie regulacje prawne, normujące zasady oraz wytyczne dokonywanej wyceny. W takim też zakresie podlega on ocenie dokonywanej przez organy w toku postępowania administracyjnego, kontrolowanej następnie przez sąd administracyjny. Podkreślić przy tym należy, że przeprowadzona ocena nie może dotyczyć kwestii wiadomości specjalnych, które posiada biegły oraz organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych, mająca jako jedyna, uprawnienie do dokonania merytorycznej oceny prawidłowości sporządzonego przez uprawnionego rzeczoznawcę operatu szacunkowego (vide: art. 157 ust. 1 u.g.n.). Ani zatem organy, ani sąd administracyjny, nie mogą ingerować w merytoryczną treść operatu, natomiast rzeczą organów jest zbadanie, czy został on sporządzony zgodnie z przepisami prawa (m.in. z tymi wcześniej powołanymi), czy opiera się on na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości oraz czy jest on logiczny i zupełny.

W wyniku przeprowadzonej kontroli tut. Sąd uznał, że organy obu instancji słusznie uznały, że sporządzony w niniejszej sprawie operat szacunkowy został sporządzony w sposób prawidłowy, a tym samym mógł stanowić dowód na okoliczność ustalenia wysokości odszkodowania w niniejszej sprawie. Przede wszystkim jest on bowiem kompletny i logiczny, spełnia warunki formalne, odpowiada powołanym wyżej przepisom prawa, a przy tym został oparty na prawidłowych i rzetelnych danych stanowiących podstawę oszacowania wartości nieruchomości oraz zawiera wyczerpujące uargumentowanie wynikających z niego wniosków.

Jego analiza doprowadziła tut. Sąd do wniosku, że sporządzający go rzeczoznawca majątkowy, zasadnie ustalił stan przedmiotowej nieruchomości na dzień [...] maja 2014 r. oraz stan jej zagospodarowania zarówno na dzień [...] maja 2014 r., jak i na dzień [...] lutego 2018 r., który słusznie uznał za dzień zakończenia prac budowlanych na działce o nr [...]. Ponadto biegła dokonała wyczerpującego opisu stanu techniczno-użytkowego, a także stanu zagospodarowania i stopnia wyposażenia nieruchomości w urządzenia infrastruktury technicznej oraz opisała zakres szkód spowodowanych przedmiotowym ograniczeniem, posiłkując się danymi GUS oraz informacjami uzyskanymi z P. Ośrodka Doradztwa Rolniczego, M. Ośrodka Doradztwa Rolniczego oraz W. Ośrodka Doradztwa Rolniczego. Biegła, prawidłowo także określiła przeznaczenie rolnicze części nieruchomości podlegającej ograniczeniu, opierając się na Studium, wskazała na obszerny katalog źródeł danych o nieruchomości, powołała podstawy prawne oraz podstawy metodologiczne operatu oraz dokonała szczegółowego opisu stanu prawnego wynikającego z księgi wieczystej oraz decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, a także dokonała jej wyczerpującej charakterystyki w kontekście, położenia i otoczenia, określając jej lokalizację jako atrakcyjną. Ponadto biegła wyczerpująco oraz logicznie uzasadniła wybór podejścia porównawczego przy zastosowaniu metody porównywania parami, którą w sposób zrozumiały i czytelny zdefiniowała, opisując jednocześnie procedurę przyjętą przy wykorzystaniu tej metody szacowania.

Sąd nie podziela przy tym zarzutu Skarżącego odnośnie nieuwzględnienia w procesie wyceny faktu uzyskania decyzji o warunkach zabudowy na obu nieruchomościach. Rzeczoznawca majątkowy w operacie szacunkowym dot. działki nr geod. [...] wskazał bowiem wprost, iż wprawdzie w dniu [...] stycznia 2015 r. Wójt Gminy S. wydał decyzję o warunkach zabudowy dla tej nieruchomości (zabudowa zagrodowa), jednakże teren realizacji zabudowy znajduje się poza granicami pasów technologicznych infrastruktury technicznej (str. 8-9 operatu). W przypadku natomiast działki nr geod. [...] Wójt Gminy S. decyzją z [...] marca 2017 r. ustalił warunki zabudowy dla zabudowy zagrodowej oraz budowy zjazdu z drogi gminnej wewnętrznej i takie też przeznaczenie, z uwagi na to, że zakres zabudowy obejmuje pas technologiczny infrastruktury technicznej, uwzględnił rzeczoznawca majątkowy określając cenę rynkową nieruchomości i przyjmując do porównań transakcje nieruchomościami gruntowymi o przeznaczeniu pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne oraz zabudowę zagrodową.

Dokonując z kolei określenia zmniejszenia wartości nieruchomości, biegła wyczerpująco wyjaśniła, dlaczego wzięła w tym zakresie pod uwagę, jedynie skutki spowodowane obowiązkiem udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności stanowiących przedmiot ograniczenia, dokonując w oparciu o nią stosownych wyliczeń. W tym celu biegła dokonała charakterystyki i analizy rynku dokonując szczegółowo uzasadnionego wyboru pięciu nieruchomości, najbardziej podobnych do wycenianej, których właściwości zostały poddane przez niego analizie. Uwzględniając podstawowe dane wycenianej nieruchomości, a mianowicie położenie, funkcjonalność gruntu, parametry działek oraz dojazd, rzeczoznawca ustaliła wartość rynkową 1 ha działek nr geod. [...]. Następnie, na podstawie tak ustalonej wartości 1 ha działki o nr [...], przy zastosowaniu przepisu § 43 ust. 1 rozporządzenia, określiła kwotę zmniejszenia wartości przedmiotowej nieruchomości w pasie technologicznym o pow. 0,1248 ha łącznie na 3.367,00 zł, uwzględniając w tym także skutki spowodowane obowiązkiem udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności wynikających z art. 124 ust. 6 u.g.n. W przypadku zaś działki o nr [...] określono kwotę zmniejszenia wartości przedmiotowej nieruchomości w pasie technologicznym o pow. 0,3418 ha łącznie na 12.750,00 zł, w tym odszkodowanie za posadowienie słupa kratowego: 3024,00 zł. W powyższej kwocie biegła uwzględniła także skutki spowodowane obowiązkiem udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności wynikających z art. 124 ust. 6 u.g.n.

Dokonując zaś wyceny szkód, biegły wyjaśnił, na podstawie wskazanego przez niego w tym zakresie materiału dowodowego, że na jej wysokość składają się: szkoda w utraconych pożytkach (uprawach) z nieruchomości oraz szkoda związana z koniecznością przeprowadzenia rekultywacji. Biegła przedstawiła przy tym treść poczynionych obliczeń oraz podstawy przyjętych w tym celu danych. Ustalając zaś informacje związane z wartością zniszczonych plonów rzeczoznawca majątkowy słusznie oparła na: opinii określającej wartość szkód w uprawach, sporządzonej [...] września 2015r. przez biegłego rzeczoznawcę majątkowego inż. H. K., potwierdzającą, że szkody w uprawach wystąpiły jedynie w obrębie pasa technologicznego oraz na kalkulacjach rolniczych P. Ośrodka Doradztwa Rolniczego, M. Ośrodka Doradztwa Rolniczego oraz W. Ośrodka Doradztwa Rolniczego, danych GUS oraz analizy rynku. W tym kontekście jako nieudowodnione należy uznać zarzuty Skarżącego jakoby plony zniszczono na całej powierzchni nieruchomości.

W tym względzie Sąd nie podziela też zarzutów Skarżącego dotyczących błędnego przyjęcia przez biegłego do obliczenia szkody, jedynie części nieruchomości w granicach pasa technologicznego o szerokości 7 m od osi linii w każdą stronę, podczas gdy odszkodowanie powinno być ustalone za obszar obejmujący pas gruntu o szerokości 40 m, a także za inne szkody, np. krajobrazowe, powstałe na całej nieruchomości Skarżącego. Odnosząc się do powyższego zarzutu należy podkreślić, że powierzchnia pasa technologicznego została określona w decyzji ograniczającej z dnia [...] maja 2014 r. znak [...] na podstawie wniosku inwestora i wynosi 14 m (po 7 m od osi linii). Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy decyzją Wojewody P. z dnia [...] lipca 2014 r., znak [...]., a strona nie zaskarżyła jej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W ten sposób powyższa decyzja stała się ostateczna i wiąże erga omnes, co dotyczy zarówno zawartego w decyzji rozstrzygnięcia, jak i pozostałych obligatoryjnych elementów jej treści. W identyczny sposób szerokość pasa technologicznego ustalono w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] grudnia 2013 r., znak [...]. Biegła związana była zatem treścią powyższych decyzji i przedmiotowych ustaleń nie mogła oprzeć na innych okolicznościach, w tym na dołączonym na etapie postępowania sądowego - piśmie Inwestora z dnia [...] listopada 2015 r. znak [...]. Jak wynika bowiem z art. 128 ust. 4 u.g.n., odszkodowanie przysługuje za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 120 i 124-126; odszkodowanie powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód; jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Ustawodawca wyraźnie wskazuje, iż mowa jest o szkodach powstałych wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 120 i 124-126. W niniejszej sprawie, jak słusznie podkreślił organ, zdarzeniem takim jest budowa linii elektroenergetycznej, tym samym ustalone w zaskarżonej decyzji odszkodowanie za szkody i zmniejszenie wartości nieruchomości powinno być związane ściśle z realizacją tej inwestycji, a więc z tą częścią nieruchomości, na której ww. inwestycja była realizowana.

W konsekwencji brak jest podstaw do ustalenia odszkodowania za obszar obejmujący pas gruntu o szerokości 40 m, a tym bardziej całej nieruchomości. Wbrew bowiem sugestii Skarżącego, biegłemu nie można zarzucić dowolności w ustaleniu powierzchni, na której nastąpiło ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Powierzchnia ta, została bowiem wskazana wprost w decyzji ograniczającej jako obszar pasa technologicznego sięgający po 7 m od osi linii przesyłowej w każdą stronę, a tym samym nie może być mowy o dokonanej przez biegłego, dowolnej interpretacji ww. zapisów. Ponadto, jak słusznie zauważył Wojewoda P. w zaskarżonej decyzji, ograniczenia w użytkowaniu we wskazanym przez Skarżącego obszarze o szerokości 40 m próżno też szukać w zapisach Studium, czy też ustaleniach decyzji lokalizacyjnej.

W tym względzie podkreślić należy wyraźnie, że zgodnie z art. 130 ust. 1 u.g.n. wysokość odszkodowania ustala się według stanu i przeznaczenia nieruchomości z chwili ograniczenia praw, a nie z chwili sporządzania opinii. Słusznie zatem organy przyjęły, w ślad za operatem rzeczoznawcy majątkowego, że w grę mogło wchodzić odszkodowanie liczone dla części nieruchomości, na której nastąpiło ograniczenie. Jak trafnie bowiem podniesiono w wyroku NSA z dnia 4 października 2016 r., sygn. akt I OSK 897/16 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), ustalanie odszkodowania z tytułu ograniczenia korzystania z nieruchomości jest sytuacją szczególną, w której nie zawsze można brać pod uwagę całą nieruchomość, tak jak w przypadku wywłaszczenia nieruchomości polegającego na odjęciu tytułu własności. Istotna jest ta część nieruchomości, która została objęta ograniczeniem wynikającym z inwestycji liniowej.

Na rzeczoznawcy sporządzającym operat szacunkowy, ciąży obowiązek takiego sformułowania opracowywanego dokumentu, by wprost i w sposób nie budzący wątpliwości wynikało z niego, że odpowiada on wymogom określonym w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. W realiach niniejszej sprawy powyższe oznacza, że operat szacunkowy określający wartość odszkodowania z tytułu ustanowienia ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości Skarżącego, powinien być sporządzony w sposób pozwalający na jednoznaczne ustalenie, że uwzględniono w nim wszystkie okoliczności, konieczne do wyliczenia należnego skarżącemu odszkodowania, w tym te wpływające na zmniejszenie wartości nieruchomości, wskazane w § 43 ust. 3 pkt 1-4 rozporządzenia. W tym zakresie, w ocenie Sądu, biegły podołał ww. wymogom, a przy tym w sposób logiczny i przekonywujący uzasadnił swoje stanowisko.

Sąd podziela zatem wniosek organów obu instancji, że sporządzony w sprawie operat szacunkowy nie zawiera nieprawidłowości, które uniemożliwiałyby jego wykorzystanie w celu ustalenia wysokości odszkodowania. Opinia biegłego spełnia wszystkie wymogi formalne określone w powołanym wyżej rozporządzeniu oraz opiera się na rzetelnych danych dotyczących szacowanej nieruchomości. Biegły w sposób precyzyjny oraz logiczny dobrał do porównania nieruchomości podobne oraz zasadnie ustalił dla nich współczynniki korygujące. Operat nie zawiera także żadnych wad świadczących o naruszeniu przez rzeczoznawcę przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że dokonana przez biegłego wycena odszkodowania nie budzi zastrzeżeń, zaś przeprowadzona przez organy, ocena dowodowa operatu szacunkowego, jest rzetelna wyczerpująca oraz nie nosi znamion dowolności. Pozwoliło to na obdarzenie operatu pełną mocą dowodową oraz przyjęcie go za podstawę ustalenia wysokości, należnego Skarżącemu odszkodowania. Tym samym przeprowadzona przez organy ocena operatu szacunkowego nie budzi wątpliwości tut. Sądu. Z kolei zastrzeżenia strony, w istocie sprowadzają się do kwestionowania jego merytorycznej treści, która jako taka, pozbawiona jest mocy przekonywania, tym bardziej, że Skarżący nie przedstawił żadnego dowodu, który skutecznie podważyłby prawidłowość sporządzenia ww. operatu, zaś biegły w toku postępowania, szczegółowo i wyczerpująco odniósł się do przedstawionych przez skarżącą zastrzeżeń. Z tego też względu podniesioną przez nią argumentację należało uznać za wysoce stronniczą i pozbawioną mocy przekonywania, która nie może prowadzić do pozbawienia mocy dowodowej, prawidłowo sporządzonego dokumentu. Skoro zatem operat szacunkowy będący podstawą ustalenia odszkodowania został sporządzony w niniejszej sprawie zgodnie z obowiązującymi, powołanymi wyżej przepisami, brak jest podstaw do uznania, że odszkodowanie zostało ustalone w sposób nieprawidłowy.

W związku z powyższym, niezasadne okazały się wszystkie zarzuty podniesione przez Skarżącego, a więc i te odnoszące się do wydania decyzji w oparciu o wadliwie sporządzony operat szacunkowy. Ponadto Sąd nie podziela zarzutu dotyczącego naruszenia art. 21 i art. 64 Konstytucji RP oraz art. 1Protokołu Nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w związku z art. 128 ust. 4, art. 132 ust. 6 u.g.n. bowiem normy z tych przepisów wynikające, organy orzekające w sprawie miały na względzie w całym toku ponownie przeprowadzonego postępowania. Sąd nie podziela również zarzutów naruszenia prawa procesowego, wymienionych w punkcie 6 skargi. Wskazane przepisy nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji jest bowiem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. W ocenie Sądu, organy nie dopuściły się naruszenia ww. przepisów. Decyzja organu II instancji zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy, w tym przytoczenie przepisów prawnych mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie oraz rzeczowe uzasadnienie faktyczne i prawne. Organ dokonał przy tym prawidłowej wykładni powołanych przepisów, przytoczył najistotniejsze dla rozstrzygnięcia sprawy konkluzje, wynikające z operatu szacunkowego oraz dokonał jego oceny w kontekście obowiązujących przepisów prawa. Stawianie zaś w skardze zarzutów niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wybiórczej oceny materiału dowodowego, czy też naruszenia zasady działania w granicach prawa i na podstawie prawa, przy braku określenia, na czym konkretnie naruszenia te miałyby polegać, uznać należy za gołosłowne i pozbawione mocy przekonywania. Istotne w tym względzie jest, że wbrew twierdzeniom Skarżącego, organy obu instancji powołały w podstawach prawnych wydanych decyzji art. 128 ust. 4 u.g.n. Powiązanie tego przepisu z art. 124 ust. 1 u.g.n. - wobec okoliczności przedmiotowej sprawy, w szczególności zaś wobec zakresu i sposobu ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości przez Skarżącego oraz powiązanych z tym ograniczeniem szkód na gruncie, o których mowa we wniosku Inwestora – pomimo braku powołania tego przepisu w podstawach prawnych decyzji, nie budzi wątpliwości tut. Sądu. W tym względzie należy zauważyć, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd może uwzględnić skargę tylko wtedy, gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dostrzeżone ww. naruszenie, takiego wpływu nie miało.

Reasumując, stwierdzić należy, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, albowiem w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym jak i prawnym, właściwie zastosowano, stanowiące podstawę wydanych decyzji, przepisy prawa materialnego, nie dopuszczając się przy tym naruszenia przepisów proceduralnych. Również Sąd, działając z urzędu poza granicami skargi, nie dostrzegł żadnych uchybień, które powodowałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi.