Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 164/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1a, art. 2 ust. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 1892
law: Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali
article: art. 71
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 145, art. 135, art. 205, art. 200
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 217, art. 218
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Asesor sądowy WSA Brygida Myszyńska – Guziur (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 marca 2022 r. sprawy ze skargi W. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego samodzielność lokalu I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz W. K. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W. K. (dalej jako "skarżący", "strona"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego samodzielność lokalu.

Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] r. skarżący wystąpił do Prezydenta Miasta L. z wnioskiem o wydanie zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokalu użytkowego - pracowni, mieszczącego się na strychu VI kondygnacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ulicy [...] w L.. Wraz z wnioskiem o wydanie zaświadczenia została przedłożona inwentaryzacja budowlana, składająca się z części opisowej oraz części graficznej - zawierającej rzuty kondygnacji budynku z oznaczeniem samodzielnego lokalu mieszkalnego nr [...] oraz pomieszczenia dotychczas do niego przynależnego (lokalu użytkowego – określenie w inwentaryzacji). Ponadto do wniosku został dołączony wypis z aktu notarialnego repertorium [...] nr [...] wskazujący na ustanowienie odrębnej własności lokalu mieszkalnego nr [...] o pow. użytkowej 74,6 m2, położonego na parterze, składającego się z trzech pokoi, kuchni, przedpokoju, łazienki i w.c., do którego przynależą: piwnica nr [...] o pow. 3,1 m2 oraz strych nr [...] o pow. użytkowej 21,10 m2 (usytuowany na VI kondygnacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego), składający się z jednego pomieszczenia i w.c. (przedłożony rysunek inwentaryzacji nr [...] nie wskazuje na istnienie w.c. - oznaczone jest jedynie podejście do instalacji kanalizacji sanitarnej).

Postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta L. odmówił wydania zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokalu użytkowego - pracowni w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ulicy [...] w L..

Organ I instancji stwierdził, że w ewidencji, rejestrach i zbiorach dokumentów Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta L. nie ma stosownego zezwolenia dokumentującego zmianę sposobu użytkowania pomieszczenia gospodarczego na inne cele. Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zachowania procedury prawnej wskazanej w art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego tj. zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania, a jeśli podział lokalu wiąże się z przebudową czy wykonaniem innych prac budowlanych niezbędne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Organ podkreślił, że procedura wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu, jako odrębna i oparta na innej podstawie prawnej, nie zastępuje procedury przewidzianej w art. 71 Prawa budowlanego i nie może służyć zmianie sposobu użytkowania tego lokalu. W świetle powyższego, ustanowienie w przedmiotowym budynku odrębnej własności lokalu użytkowego - pracowni pozostaje w ewidentnej sprzeczności z pozwoleniem na budowę i przyjęciem zgłoszenia budynku do użytkowania oraz narusza art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali. Jednocześnie organ I instancji wskazał, iż na podstawie wydanego w dniu [...] r. przez, Wydział Architektury i Administracji Budowlanej Urzędu Miasta L. zaświadczenia o samodzielności lokali, doszło do ustanowienia odrębnego prawa własności lokalu mieszkalnego nr [...] na parterze wraz z pomieszczeniami przynależnymi w kondygnacji piwnic i strychu o łącznej powierzchni użytkowej 98,80 m2, a także założenia dla tego lokalu księgi wieczystej. Złożony w sprawie wniosek skarżącego zawiera żądania potwierdzenia samodzielności lokalu użytkowego - pracowni o pow. użytkowej 21,1 m2, w kondygnacji strychu. W ocenie organu I instancji pomieszczenie wskazywane przez wnioskodawcę jako samodzielny lokal użytkowy, stanowi pomieszczenie przynależne do lokalu mieszkalnego nr [...] i w świetle zatwierdzonego projektu budowlanego przeznaczone jest na cele gospodarcze. Nie może być ono zatem odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych, albowiem dzieli los prawny nieruchomości lokalowej, w którego skład wchodzi.

W wyniku rozpatrzenia zażalenia strony, postanowieniem z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium powołało treść art. 217 § 1 i 2 oraz art. 218 §1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. – dalej powoływana jako "k.p.a.") oraz art. 2 ust. 1a, 2, 3 i 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz .U. z 2021 r, poz. 1048 – dalej jako "u.w.l.") i wskazało, że budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. [...] w L. został zrealizowany na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej w dniu [...] r., co oznacza, że wymóg art. 2 ust. 1a u.w.l. ma w niniejszym przypadku zastosowanie. Ocenie podlega zatem zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Ponadto ocenie podlega także samodzielność lokalu w sensie technicznym.

Organ odwoławczy wskazał, że na podstawie w/w pozwolenia na budowę, pomieszczenie objęte wnioskiem o wydanie zaświadczenia, zlokalizowane na VI kondygnacji budynku mieszkalnego (strych), zostało zaprojektowane, a następnie oddane do użytkowania z przeznaczeniem na cele gospodarcze. We wniosku o wydanie zaświadczenia skarżący żąda wydania potwierdzenia samodzielności przedmiotowego lokalu jako lokalu użytkowego - pracowni tj. lokalu o innym charakterze niż wynikający z w/w pozwolenia. Kolegium wskazało również, że na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] r. w budynku mieszkalnym nr [...], posadowionym na działkach nr [...] i [...] przy ul. [...] w L., wykonano roboty budowlane związane z adaptacją poddaszy na cele mieszkaniowe (potwierdzenie przyjęcia zgłoszenia o zakończeniu budowy i przystąpieniu do użytkowania z dnia [...] r.), jednakże w ewidencji, rejestrach i zbiorach dokumentów stanowiących zasób Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta L. brak jest stosownego zezwolenia na zmianę sposobu użytkowania przedmiotowego pomieszczenia na cel określony we wniosku. Kolegium zwróciło uwagę, że zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zachowania procedury wskazanej w art. 71 ust. 2 ustawy Prawo budowlane tj. zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania, natomiast procedura wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu, jest odrębna i oparta na innej podstawie prawnej. Podkreślono, że lokale samodzielne (mieszkalne lub użytkowe) muszą odpowiednio spełniać wymagania dotyczące np. oświetlenia dziennego, nasłonecznienia, oświetlenia sztucznego, ogrzewania, doprowadzania wody i inne, w celu spełniania warunku przeznaczenia na pobyt stały (czasowy) osób i zaspokajania ich potrzeb. W/w postępowanie ma na celu kontrolę spełnienia tychże wymogów. Zdaniem Kolegium wobec sprzeczności wskazanego przez stronę przeznaczenia lokalu (strychu) z przeznaczeniem określonym w/w pozwoleniami oraz z uwagi na brak zgody na zmianę sposobu jego użytkowania we wskazanym powyżej trybie, nie ma podstaw do stwierdzenia samodzielności objętego wnioskiem lokalu jako lokalu użytkowego — pracowni. Organ odwoławczy stwierdził również, że w związku z powyższym bez znaczenia pozostaje wydzielenie w/w lokalu trwałymi ścianami, co stanowi o samodzielności w sensie technicznym, bowiem samo wydzielenie w obrębie budynku nie czyni go w okolicznościach niniejszej sprawy samodzielnym lokalem użytkowym.

W skardze do tut. Sądu, strona wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego zarzuciła naruszenie:

norm prawa procesowego:

art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. w zw z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej weryfikacji i rozważenia prawidłowości przeprowadzenia postępowania pierwszoinstancyjnego i w konsekwencji pobieżną, niewnikliwą analizę materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, w szczególności dokumentacji dotyczącej prac przeprowadzonych przez Spółdzielnię [...] w dniu [...] r. co w konsekwencji spowodowało, że organ orzekający błędnie ustalił że, lokal będący przedmiotem niniejszego postępowania nie spełnia wymogu samodzielności;

art. 218 § 2 w zw. z art. 85 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego umożliwiającego wydanie wnioskowanego zaświadczenia, w tym niepodjęcie działań zmierzających w kierunku ustalenia stanu faktycznego wymagającego potwierdzenia zaświadczeniem;

art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie zaskarżonej decyzji i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji w sytuacji gdy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania i konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

II. norm prawa materialnego:

art. 2 ust. 2 u.w.l., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że pomimo iż lokal spełnia cechę samodzielności w sensie technicznym to wobec braku zgody na zmianę sposobu użytkowania lokalu organ nie może wydać zaświadczenia;

W uzasadnieniu skargi strona wyjaśniła, że do dnia [...] r. sporne pomieszczenie miało status pomieszczenia gospodarczego (strych-suszarnia). Nie istniało w sensie lokalu samodzielnego, nie istniały wtedy przegrody budowlane (ściany), o których mowa w art. 2 ust.2 u.w.l. W wyniku adaptacji z jednego dużego pomieszczenia gospodarczego, wydzielono i adaptowano do celów mieszkaniowych kilka odrębnych pomieszczeń, które po adaptacji spełniają rolę pomieszczeń przeznaczonych na cele mieszkaniowe. Przedstawiony stan faktyczny funkcjonuje do dnia dzisiejszego. Skarżący zakupił przedmiotowy lokal od Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w dniu [...] r. jako lokal z przeznaczeniem na pracownię twórcy. Skarżący wskazał, że aby spółdzielnia mogła sprzedać lokal skarżącemu z przeznaczeniem na pracownię, musiała dokonać adaptacji tego pomieszczenia w taki sposób aby spełniało ono warunki stawiane dla lokalu pracowni twórcy i w takim celu skarżący nabył przedmiotowy lokal i w taki sposób użytkuje go. Dodatkowo oprócz lokalu skarżącego, powstało w taki sposób kilka innych pomieszczeń, które adaptowano z tej samej przestrzeni wcześniejszego pomieszczenia gospodarczego jako spełniające rolę pomieszczeń mieszkalnych w rozumieniu art.2 ust. 1 u.s.m. Pomieszczenia te istnieją do dzisiaj i są tak używane przez sąsiadów skarżącego. Skarżący podkreślił, że Spółdzielnia wystąpiła o zmianę sposobu użytkowania, przyjęto zgłoszenie i nie wnoszono sprzeciwu przez stosowny nadzór budowlany na użytkowanie wszystkich adaptowanych lokali na użytkowanie z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe. Skarżący zwrócił uwagę, że samodzielność lokalu potwierdza także dokonana przez pracownię architektoniczną inwentaryzacja. Jego zdaniem nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, że wobec sprzeczności wskazanego przez stronę przeznaczenia lokalu (strychu) z przeznaczeniem określonym pozwoleniami oraz z uwagi na brak zgody na zmianę sposobu jego użytkowania we wskazanym trybie, nie ma podstaw do stwierdzenia samodzielności objętego wnioskiem lokalu jako lokalu użytkowego - pracowni. Powyższemu przeczą posiadane dokumenty, fakt adaptacji (czego organ nie kwestionuje) oraz oświadczenie uzyskane w Spółdzielni o złożeniu wniosku o zmianę sposobu użytkowania a także późniejsze dokumenty przyjmujące zmianę użytkowania adaptowanych pomieszczeń na cele mieszkaniowe.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie postanowienia następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

W wyniku przeprowadzonej według powyższych reguł kontroli, Sąd stwierdził konieczność uchylenia postanowień organów obu instancji.

Na wstępie wyjaśnić należy, że art. 2 u.w.l. stanowi, że:

1. Samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej "lokalami", mogą stanowić odrębne nieruchomości.

1a. Ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy.

1b. Przepisu ust. 1a nie stosuje się do budynków istniejących przed dniem [...] r. lub wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed tą datą.

1c. Odrębną nieruchomość w budynku mieszkalnym jednorodzinnym mogą stanowić co najwyżej dwa samodzielne lokale mieszkalne. Ograniczenie to nie ma zastosowania do budynków, które zostały wybudowane na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed dniem [...] r.

2. Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.

3. Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1a-2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia.

W odniesieniu do zaświadczenia, ogólne przepisy w tym zakresie znajdujemy w dziale VII k.p.a. Zgodnie z art. 217 § 1 i 2, zaświadczenie wydaje się na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie i wydaje się je, jeżeli:

1/ urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa,

2/ osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Zgodnie natomiast z art. 218 k.p.a., w wypadkach określonych w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (§ 1). Organ administracji publicznej przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (§2).

W doktrynie, zaświadczenie definiuje się jako czynność polegającą na urzędowym potwierdzeniu w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy dotyczącego faktów lub prawa, dokonaną przez właściwy organ administracji publicznej (por. K. Chorąży, Z. Kmiecik, Wydawanie zaświadczeń - kwestie nierozstrzygnięte w literaturze, Sam. Teryt. 2000/6, s. 70-71; zob. T. Woś (w:) Postępowanie administracyjne, red. T. Woś, Warszawa 2013, s. 72). Podobnie w orzecznictwie podaje się, że przedmiot postępowania o wydanie zaświadczenia jest wąski i ma specyficzny charakter. Nie obejmuje on kompetencji do orzekania przez organ w danej sprawie administracyjnej, tj. ustalania praw lub obowiązków administracyjnoprawnych podmiotów prawa, lecz sprowadza się wyłącznie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych. Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie aktem woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych już danych, a postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. Postępowanie to ogranicza się jedynie do takich czynności, które pozwolą na urzędowe rozpoznanie wniosku (NSA w wyroku 12 kwietnia 2018 r" II OSK 2527/17, LEX nr 2494340, podobnie WSA w Poznaniu w wyroku z 13 lipca 2016 r" IV SA/Po 1050/15, LEX nr 2097912). Biorąc pod uwagę specyfikę dość mocno sformalizowanego i uproszczonego postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia, strona ubiegająca się w nim o wydanie zaświadczeń o samodzielności lokali mieszkalnych i użytkowych, musi mieć na względzie, że art. 2 ust. 1a i art. 2 ust. 2 należy odczytywać łącznie - jedynie więc lokale, które spełniają łącznie określone w obu tych przepisach przesłanki, mogą zostać uznane za lokale samodzielne. Tym samym lokal musi być samodzielny w sensie technicznym, ale równocześnie musi spełniać przesłanki z art. 2 ust. 1a ustawy. W niniejszej sprawie skarżący zwrócił się z wnioskiem o wydanie zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokalu użytkowego - pracowni, mieszczącego się na strychu VI kondygnacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ulicy [...] w L.. Z akt sprawy wynika, że budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. [...] w L. został zrealizowany na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej w dniu [...] Ponadto na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] r. w budynku mieszkalnym nr [...], posadowionym na działkach nr [...] i [...] przy ul. [...] w L., wykonano roboty budowlane związane z adaptacją poddaszy na cele mieszkaniowe. Organ nadzoru budowlanego w dniu [...] r. przyjął zgłoszenie o zakończeniu budowy i przystąpieniu do użytkowania i nie wniósł sprzeciwu do użytkowania. W przedmiotowej sprawie organy obu instancji uznały, że brak jest stosownego zezwolenia na zmianę sposobu użytkowania spornego pomieszczenia na cel określny we wniosku tj. na lokal użytkowy – pracownię. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust.2 ustawy z dnia z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (DZ.U. z 2021 r., poz. 1208 ze zm.) lokalem mieszkalnym w rozumieniu ustawy jest również pracownia twórcy przeznaczona do prowadzenia działalności w dziedzinie kultury i sztuki. Natomiast zgodnie z art. 71 ust.6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, jeżeli zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę – rozstrzygniecie w sprawie zmiany sposobu użytkowania następuje w decyzji o pozwoleniu na budowę. Mając powyższe uregulowania na uwadze oraz decyzję z dnia [...] r. zatwierdzającą projekt i udzielającą pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych z adaptacją poddaszy na cele mieszkaniowe w budynku mieszkalnym nr [...], przy ul. [...] w L., doszło do zmiany sposobu użytkowania spornego lokalu, z gospodarczego na mieszkalny. W sytuacji jeżeli sporny lokal spełnia warunki określone w art. 2 ust.1a u.w.l. koniecznym będzie ustalenie czy spełnia on warunki bycia samodzielnym w sensie technicznym. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że mimo iż zaświadczenie wydane przez starostę polega na "urzędowym potwierdzeniu określonych faktów" - odmiennie, niż wynika to z art. 218 § 1 k.p.a. - opiera się najczęściej na określeniu stanu samodzielności lokalu nie na podstawie materiałów znajdujących się w wyłącznym posiadaniu organu, lecz również na podstawie dokumentacji przedstawionej przez ubiegającego się o wydanie zaświadczenia. Tym samym badanie czy lokal może być wykorzystywany zgodnie z przeznaczeniem nastąpić powinno również na podstawie dokumentacji przedstawionej przez wnioskodawcę. Jak już wyżej wskazano art. 2 ust. 1a i art. 2 ust. 2 u.w.l. należy odczytywać łącznie, zatem jedynie lokale, które spełniają łącznie określone w obu tych przepisach przesłanki, mogą zostać uznane za lokale samodzielne. Tym samym lokal musi być samodzielny w sensie technicznym, ale równocześnie musi spełniać przesłanki z art. 2 ust. 1a ww. ustawy. Podany w zaskarżonych postanowieniach powód odmowy wydania zaświadczenia, stanowiący zdaniem organów przeszkodę w jego wydaniu, jest – w świetle powyższych rozważań – przedwczesny. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ administracji, dokonana analizy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych w kontekście wniosku strony, z uwzględnieniem przywołanych wyżej przepisów prawa materialnego. O ile nie znajdzie uzasadnionych powodów do odmowy wydania wnioskowanego zaświadczenia, w przypadku spełnienia wszystkich przesłanek opisanych w art. 2 ust. 2 u.w.l. wyda wnioskowane zaświadczenie.

Mając powyższe rozważania na względzie zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania oraz przepisów ustawy o własności lokali oraz ustawy Prawo budowlane, co powoduje konieczność jego uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Wobec tego, że tymi samymi uchybieniami dotknięte jest postanowienie Prezydenta Miasta L., Sąd uchylił także i to postanowienie na postawie art. 135 p.p.s.a. uznając, że jest to konieczne dla końcowego załatwienia sprawy. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (DZ.U. z 2015 poz. 1800). Na koszty te składają się: uiszczony wpis od skargi w wysokości 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem w wysokości 480 zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.