Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1008/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Planowanie przestrzenne
Prawo miejscowe
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę w części
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 5a, art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
article: art. 9 ust. 4, art. 14 ust. 5, art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Dnia 25 lipca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień, Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, Protokolant Sekretarz sądowy Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2017 roku sprawy ze skargi G. G. na uchwałę Rady Miejskiej w Tuszynie z dnia 18 czerwca 2004 roku nr XVIII/116/04 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Tuszyn 1) oddala skargę w odniesieniu do działki o numerze ewidencyjnym [...] w miejscowości Zofiówka, gmina Tuszyn; 2) odrzuca skargę w pozostałej części. a.bł.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 15 listopada 2016 r. G. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Tuszynie z dnia 18 czerwca 2004 r. nr XVIII/116/04 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Tuszyn w części dotyczącej działek o nr ewidencyjnym nr [...], [...] i [...] położonych w Zofiówka. Wniosła o stwierdzenie, że uchwała w zaskarżonym zakresie została podjęta niezgodnie z prawem oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przypisanych. Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie art. 21, art. 64, art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 438 z późn. zm) oraz art. 6 § 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) poprzez zakwalifikowanie działek o nr ewid. 19, 20 i 21/4 położonych w Zofiówce pod zabudowę mieszkaniową i letniskową. Zarzuciła także, że przy uchwalaniu zaskarżonego aktu doszło do naruszenia procedury planistycznej. W uzasadnieniu skargi wskazała, że według miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego (gminy Tuszyn zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta i Gminy Tuszyn z dnia 11 lipca 1990 r. nr IV/21/90) teren wspomnianych działek w Zofiówce był przeznaczony w części pod poszerzenie drogi 05TDW, w części pod zabudowę mieszkaniową zagrodową, w części pod fermę hodowlaną ze strefą ochronną 100m, w części pod uprawy rolne i w części pod las. Zapisy obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie odpowiadają natomiast stanowi faktycznemu istniejącemu na terenie przedmiotowych nieruchomości. Na terenie działek nr [...], [...] i [...] od ponad 40 lat prowadzona jest działalność w zakresie hodowli zwierząt. Wybudowane zostały wiaty służące zadaszeniu klatek hodowlanych, chłodnie oraz budynki produkcyjne. Skarżąca planuje zmodernizować i rozbudować infrastrukturę prowadzonej fermy, jednak bez zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest to możliwe. Wobec tego pismami z dnia 31 stycznia 2014, z dnia 8 października 2015 r. oraz z dnia 12 stycznia 2016 r. skarżąca oraz współwłaściciele przedmiotowych nieruchomości wzywali Radę Miejską w Tuszynie do podjęcia uchwały o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Tuszyn w części odnoszącej się do działek nr [...], [...], [...], zlokalizowanych przy ul. A 106/108 w Z. - poprzez przeznaczenie ich pod zabudowę zagrodową z możliwością prowadzenia i rozwoju fermy hodowlanej oraz produkcji karmy dla zwierząt. Skarżąca wyjaśniła, że razem z współwłaścicielami nieruchomości wskazywali, iż planowana modernizacja przyczyni się do podniesienia walorów środowiskowych przedsiębiorstwa, a powrót do uprzedniego przeznaczenia terenu nie naruszy wymagań dotyczących ładu przestrzennego. Brak zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego spowoduje natomiast, iż dotychczasowa hodowla przestanie mieć ekonomiczny sens, a tym samym pozbawi całą rodzinę środków do życia, a zatrudnionych w gospodarstwie osób - miejsc pracy. Na powyższe pisma wnioskodawcy nie otrzymali jednak od gminy żadnej odpowiedzi. Skarżąca wskazała, że na posiedzeniu w dniu 7 marca 2016 r. Komisja Rozwoju Społeczno-Gospodarczego i Budżetu Rady Miejskiej w Tuszynie wydała opinię w sprawie uwag zgłoszonych na podstawie art. 11 pkt 11 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do wyłożonego do publicznego wglądu projektu zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Tuszyn. Komisja pozytywnie zaopiniowała nieuwzględnienie uwag m.in. skarżącej dotyczących działek nr [...], [...] i [...] w Zofiówce jednocześnie pozytywnie opiniując przystąpienie do zmiany w planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczenia ich pod zabudowę zagrodową z możliwością prowadzenia i rozwoju fermy hodowlanej oraz produkcji karmy dla zwierząt. Ostatecznie skarżąca wezwała gminę Tuszyn do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, jednakże nie uzyskała żadnej odpowiedzi. Zdaniem skarżącej zaskarżona uchwała została obarczona błędem w zakresie zakwalifikowania działek nr [...], [...] i [...] pod zabudowę mieszkaniową i letniskową, który to błąd doprowadził do znacznego ograniczenia jej prawa własności w dysponowaniu nieruchomością na cele zgodne z faktycznym przeznaczeniem tj. prowadzoną działalnością.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Tuszynie wniosła o odrzucenie skargi z uwagi na wniesienie przez nieuprawniony podmiot, odrzucenie skargi z uwagi na przekroczenie terminu do jej wniesienia, ewentualnie o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej i bezpodstawnej. Organ zakwestionował powoływaną przez skarżącą okoliczność, iż jest ona właścicielką czy współwłaścicielką działek, o których mowa w skardze. Ponadto, wskazał, że skarżąca nie wykazała naruszenia własnego interesu prawnego bądź uprawnienia poprzez uchwalenie zaskarżonej uchwały. Skarżąca nie dotrzymała nadto terminów przewidzianych w art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 16 września 2016 roku, było w rzeczywistości trzecim wezwaniem skarżącej. G. G. razem z innymi osobami kilkukrotnie wzywała Radę Miejska w Tuszynie do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Tuszyn w części odnoszącej się do działek nr [...], [...] i [...] położonych w Zofiówce przy ul. A 106/108 poprzez zmianę ustalenia przeznaczenia działek. Pierwsze takie pismo zostało skierowane do organu w dniu 31 stycznia 2014 r. Zdaniem organu skarżącej przysługiwała skarga do sądu w terminie 60 dni od dnia doręczenia tego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca jednak w tym terminie skargi nie wniosła, a jedynie ponowiła wezwanie pismami z dnia 8 października 2015 r. oraz 12 stycznia 2016 r. W opinii organu skarga powinna zostać odrzucona jako wniesiona z uchybieniem terminu. W dalszej kolejności organ wyjaśnił, że zaskarżona uchwała została podjęta w wyniku realizacji ustawowego upoważnienia, z zachowaniem wszystkich wymogów procedury. Zarzut naruszenia art. 21, 31 ust. 3 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej uznał za niezasadny, bowiem prawo własności nie daje właścicielowi pełni władzy nad rzeczą. Elementem ustawowej definicji tego prawa, zawartej w art. 140 Kodeksu cywilnego jest bowiem możliwość korzystania i rozporządzania rzeczą przez właściciela w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa. Każdy zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnoszący się do danej nieruchomości w jakiś sposób ogranicza zakres korzystania z tej nieruchomości przez jej właściciela, co jednak nie może zostać uznane za naruszenie konstytucyjnej ochrony prawa własności. Ustalenia planu, zdaniem organu, nie mogą być dowolne i muszą uwzględniać nie tylko interes społeczny, ale także interes właścicieli nieruchomości objętych planem. Władztwo planistyczne nie jest więc nieograniczone, a jego wykonywanie musi podlegać kontroli z punktu widzenia prawidłowego wyważenia interesu publicznego oraz indywidualnych interesów właścicieli działek. Wbrew stanowisku skarżącej organ uznał, że w sprawie nie doszło do takiej nieuzasadnionej ingerencji w jej uprawnienia. Zarzut naruszenia art. 6 § 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie mógł się z kolei ostać, ponieważ ustawa ta nie była przy podejmowaniu uchwały w ogóle stosowana.

W piśmie z dnia 26 stycznia 2017 r. pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że skarżąca jest właścicielką działki o nr [...], działki o nr [...] i [...] należą natomiast do jej syna i synowej.

W piśmie z dnia 19 kwietnia 2017 r. pełnomocnik skarżącej podniósł, że zaskarżona uchwała sprzeczna jest z zapisami obowiązującego w dacie jej uchwalania Studium, dopuszczającym w strefie mieszkalnej zabudowę zagrodową, usługową, w tym usługi związane z obsługą rolnictwa, składy i magazyny związane z obsługą rolnictwa. Zdaniem strony zapisy zaskarżonej uchwały są zbyt rygorystyczne, co narusza granice przyznanego gminie władztwa planistycznego, a takie ustalenia miejscowego planu w sposób rażący naruszają interes prawny skarżącej przez nadmierne ograniczenie możliwości zagospodarowania należącej do niej nieruchomości.

Na rozprawie w dniu 25 lipca 2017 r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę i stwierdził, że nie wie dlaczego w piśmie z dnia 19 kwietnia 2017 r. wskazano symbole "M" i "MN" dla działki skarżącej oraz powołano się w tym zakresie na sprzeczność Planu ze Studium.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu w odniesieniu do działki o nr ewid. [...] w miejscowości Zofiówka, gmina Tuszyn, a w pozostałej części odrzuceniu.

W niniejszej sprawie skarżąca kwestionuje uchwałę Rady Miejskiej w Tuszynie z dnia 18 czerwca 2004 roku nr XVIII/116/04 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Tuszyn.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotowa skarga została wniesiona w terminie, bowiem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało doręczone organowi w dniu 19 września 2016 r., a skargę złożono w dniu 15 listopada 2016 r. tj. z zachowaniem terminu 60 dni w sytuacji, w której organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 53 § 2 p.p.s.a.).

Wniosek organu o odrzucenie skargi jako wniesionej po upływie terminu z powodu uprzedniego wyczerpania trybu zaskarżenia jest niezasadny. Powoływane przez organ pisma z dnia 31 stycznia 2014 r. i z dnia 12 stycznia 2016 r. zawierały bowiem żądanie zmiany przeznaczenia terenu w "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Tuszyn". Pisma z dnia 8 października 2015 r. również nie sposób uznać za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, gdyż treść tego pisma wyraźnie wskazuje na intencję wnioskodawców jaką było wszczęcie procedury planistycznej w celu zmiany obowiązującego planu, a nie realizacja uprawnienia wynikającego z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm., dalej jako: "u.s.g."), poprzedzającego wniesienie skargi do sądu administracyjnego.

W dalszej kolejności wskazać należy, że skarga w przedmiotowej sprawie wywiedziona została w oparciu o art. 101 ust. 1 u.s.g. Zgodnie z powołanym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Podkreślenia wymaga, że na gruncie powyższej regulacji "legitymacja skargowa" została ukształtowana przez ustawodawcę w sposób szczególny. W przeciwieństwie bowiem do legitymacji w postępowaniach administracyjnych (uregulowanych np. w Kodeksie postępowania administracyjnego lub Ordynacji podatkowej) - w których stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie - uprawnionym do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być jedynie taki podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały zaskarżonym aktem naruszone. Strona skarżąca powinna wykazać, że zaskarżona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. uchwała organu gminy narusza sferę gwarantowanych jej ustawami uprawnień, przy czym stan owego naruszenia powinien być aktualny i nie może odnosić się do przyszłych i ewentualnych sytuacji (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2015 r., o sygn. akt II FSK 817/14; dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Granice zaskarżenia, wyznaczone w cytowanym art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym naruszeniem interesu prawnego wskazują zaś, iż sąd może dokonywać oceny zaskarżonej uchwały tylko w zakresie wyznaczonym granicami przysługującego stronie skarżącej interesu prawnego, chyba że została naruszona procedura planistyczna. W treści skargi skarżąca jedynie ogólnikowo powołała się na naruszenie procedury planistycznej i nie wskazała na czym to naruszenie miało polegać. Niemniej jednak Sąd dokonując kontroli przedłożonych do akt dokumentów stwierdza, że procedura planistyczna w sprawie została przeprowadzona prawidłowo, stosownie do przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym, w dalszej kolejności należało dokonać kontroli zaskarżonej uchwały pod kątem zarzutów skargi.

W treści skargi G. G. wskazała, że kwestionuje zaskarżoną uchwałę w części dotyczącej działek o nr ewidencyjnych nr [...], [...] i [...] położonych w Zofiówce i stanowiących jej własność. W toku postępowania sądowego pełnomocnik skarżącej wyjaśnił jednak, że własność skarżącej stanowi jedynie działka o nr ewid. [...], natomiast działki o nr ewid. [...] i [...] należą do syna i synowej, którzy dotychczas nie zaskarżyli przedmiotowej uchwały. Uwzględniając te wyjaśnienia nie sposób zatem uznać, aby zapisy zaskarżonej uchwały, w zakresie w jakim odnoszą się do działek nr [...] i [...], w jakikolwiek sposób naruszały interes prawny skarżącej. G. G. nie legitymuje się bowiem tytułem prawnym do tych nieruchomości. W przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego naruszenie interesu prawnego wykazać może tymczasem właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości, przepisy prawa chronią bowiem jedynie prawa właścicielskie (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2016 r. sygn. akt II OSK 1418/14, LEX nr 2114312). Wobec tego uznać należy, że skarżąca nie ma interesu prawnego w odniesieniu do działek nr ewid. [...] i [...] i skarga w tym zakresie podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a.).

Interesem prawnym w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały G. G. legitymuje się natomiast jako właścicielka działki nr ewid. [...] położonej na obszarze objętym zapisami kwestionowanego planu. W tym zakresie skarżąca twierdzi, że zapisy obowiązującego planu naruszają jej interes prawny z uwagi na przeznaczenie terenu jej działki pod zabudowę mieszkaniową i letniskową, co nie odpowiada stanowi faktycznemu istniejącemu na terenie tej nieruchomości (hodowla zwierząt), nadto uniemożliwia zmodernizowanie i rozbudowę infrastruktury prowadzonej fermy. Co więcej, zdaniem skarżącej uchwalony Plan jest sprzeczny z zapisami Studium.

Z akt sprawy wynika, że działka skarżącej nr [...], zlokalizowana jest w miejscowości Zofiówka, gmina Tuszyn ul. A 106/108 (Rozdz. III § 22 Planu Obręb [...]). Położona jest na obszarze oznaczonym w Planie symbolami 1MN,ML. Zaskarżona uchwała w § 30 przewiduje dla terenu 1MN,ML, obręb [...], przeznaczenie podstawowe - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa letniskowa z dopuszczalnym przeznaczeniem uzupełniającym – usługi bytowe towarzyszące zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej w zakresie handlu detalicznego i rzemiosła usługowego, wolnostojące lub wbudowane w bryłę budynku mieszkalnego; zabudowa gospodarcza; garaże). Plan wskazuje możliwość dokonywania adaptacji istniejącej zabudowy z możliwością rozbudowy, wymiany i uzupełnień oraz realizacji nowej zabudowy.

Pierwotnie pełnomocnik strony skarżącej stał na stanowisku, że uchwalony Plan jest sprzeczny z zapisami Studium, bowiem przewiduje odmienne wykorzystanie znacznych obszarów objętych planem. W piśmie z dnia 19 kwietnia 2017 r. wskazał, że działka skarżącej w Studium zlokalizowana jest w całości w granicach strefy mieszkalnej, składającej się z terenów budownictwa wiejskiego i podmiejskiego, jednorodzinnego i letniskowego (M, MN, MNL). W jego ocenie, określone w Planie przeznaczenie terenu 1MN,ML jest niezgodne z ustaleniami Studium, które dopuszcza w strefie mieszkalnej zabudowę zagrodową, usługową w tym usługi związane z obsługą rolnictwa, składy i magazyny związane z obsługą rolnictwa.

Stanowisko powyższe nie znajduje jednak potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, co zresztą przyznał na rozprawie w dniu 25 lipca 2017 r. sam pełnomocnik strony skarżącej.

Z obowiązującego w dacie uchwalenia zaskarżonej uchwały Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Tuszyn (załącznika do uchwały Rady Miejskiej w Tuszynie z dnia 31 sierpnia 2001 r. nr XXXIV/235/2001), nadesłanego do sprawy przez Radę Miejską w Tuszynie wynika że w celu ochrony przed niezorganizowaną działalnością inwestycyjną mieszkaniowo-letniskową, a także wskazania konieczności podjęcia działań planistycznych kompleksowych z priorytetem ładu przestrzennego wyznacza się strefę kontynuacji istniejącej funkcji rekreacyjno-letniskowej, w której dla obszaru [...] ustala się następujący kierunek działań – podjęcie prac planistycznych kierunkujących przekształcenia funkcjonalno-przestrzenne na rozwój funkcji rekreacyjno-letniskowej o charakterze miasta ogrodu (rozdz. V § 2 pkt 7 ppkt 1), przy czym zgodnie z § 3 rozdz. V Studium pojęcie miasta ogrodu należy rozumieć jako obszar komponowany z zachowaniem równowagi pomiędzy terenami mieszkaniowymi – prywatnymi (wielkość działek ok. 2000 m²), a przestrzeniami społecznymi tj. obszarami sieci komunikacyjnej, usług, placami, parkami.

Na mapie stanowiącej załącznik graficzny do Studium teren ten oznaczono na mapie kolorem beżowo-pomarańczowym jako "strefę kontynuacji istniejącej funkcji rekreacyjno-letniskowej".

Nie ma wątpliwości, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Obowiązkiem organu wykonawczego gminy jest wykonanie analizy dotyczącej m.in. stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań planistycznych z ustaleniami studium przed podjęciem przez radę uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co wynika z treści art. 14 ust. 5 tej ustawy. W konsekwencji, sporządzenie projektu panu miejscowego następuje m.in. zgodnie z zapisami studium (art. 15 ust. 1 tej ustawy), zaś zgodnie z art. 20 ust. 1 zd. 1 ustawy plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium (według stanu prawnego obowiązującego w dacie uchwalenia zaskarżonej uchwały).

Analiza zapisów wspomnianego Studium oraz miejscowego Planu nie daje podstawy do stwierdzenia o ich niezgodności, a tym samym do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały. Uchwalony Plan przewiduje bowiem przeznaczenie działki skarżącej pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę letniskową. Takie też przeznaczenie dopuszczone zostało w Studium uwarunkowań. Dopuszczalne przeznaczenie uzupełniające stanowi z kolei uszczegółowienie zapisów zawartych w Studium i nie prowadzi do zmiany kierunków zagospodarowania tam wskazanych. Podkreślenia przede wszystkim wymaga, że zarówno Studium jak i uchwalony Plan nie przewidują, jak tego oczekuje strona skarżąca, na terenie stanowiącym własność skarżącej, zabudowy zagrodowej. Uchwalając zaskarżony akt Rada Miejska związana była wskazanymi ustaleniami dla działki nr [...] zawartymi w Studium. Jak słusznie zauważył pełnomocnik strony skarżącej, w takim przypadku gdy danego przeznaczenia terenu nie przewiduje Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, zmiana przeznaczenia terenu w planie miejscowym (uchwalonym w zgodności z zapisami Studium), może być dokonana przez gminę wyłącznie po uprzedniej zmianie studium, z zachowaniem trybu, w jakim studium jest uchwalane (por. wyrok NSA z dnia 10 listopada 2016 r. sygn. akt II OSK 296/15, Lex nr 2170805). Wobec powyższego argumenty strony skarżącej dotyczące niezgodności zapisów Planu o przeznaczeniu terenu jej działki pod zabudowę mieszkaniową i letniskową ze Studium nie są zasadne. W tym zakresie trudno też zarzucić organowi przekroczenie granic przyznanego gminie władztwa planistycznego. Zarzut niezgodności takiego przeznaczenia działki skarżącej w sposób niezgodny ze stanem faktycznym oraz brak możliwości zmodernizowania i rozbudowy infrastruktury prowadzonej fermy nie mogły ponadto wpłynąć na ocenę zapisów zaskarżonej uchwały pod kątem wymogu z art. 20 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w odniesieniu do działki o nr ewid. [...] w miejscowości Zofiówka (pkt 1 wyroku), a w pozostałej części, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g., skargę odrzucił (pkt. 2 wyroku).

AC