Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1919/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33  ust. 3 i  ust. 4  pkt 4
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Jacek Fronczyk, Przemysław Szustakiewicz, Protokolant specjalista Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2011 r. sprawy ze skargi M.B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 33 ust. 4 pkt 4 w związku z art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], orzekającą o utracie przez M. B. statusu osoby bezrobotnej z dniem 5 marca 2010 r.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

M. B. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy [...] w dniu 19 lutego 2010 r., w tym dniu też M. B. został poinformowany o obowiązku zgłoszenia się w urzędzie pracy w dniu 5 marca 2010 r.

Prezydent [...] w dniu [...] lutego 2010 r. wydał, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, decyzję, w której orzekł o uznaniu M. B. z dniem 19 lutego 2010 r. za osobę bezrobotną oraz odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4c i art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Prezydent [...] orzekł o utracie przez M. B. statusu osoby bezrobotnej z dniem 5 marca 2010 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że M. B. nie stawił się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie swego niestawiennictwa.

Wojewoda [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdził, że odwołanie M. B. nie zasługuje na uwzględnienie i wskazaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Organ II instancji wyjaśnił, że stosownie do treści art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Natomiast zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4, starosta pozbawia statusu bezrobotnego, bezrobotnego który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Organ podniósł, że wskazane przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący.

Organ wskazał, że z dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania wynika, że M. B. zapoznał się z datą obowiązkowej wizyty w urzędzie pracy wyznaczoną na dzień 5 marca 2010 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem na dokumencie "Karta Wizyt w Centrum Aktywizacji Zawodowej". Ponadto został pouczony o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych przez urząd terminach, o obowiązku powiadomienia o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, jak również o konsekwencjach wynikających z niedopełnienia powyższych obowiązków. Organ uznał, że skoro M. B. złożył podpis na dokumencie, w którym został podany termin kolejnej wizyty w urzędzie, to zapoznał się z jego treścią i przyjął tę treść do wiadomości, tym samym został prawidłowo zawiadomiony o kolejnej dacie stawienia się w urzędzie. Organ podał, że w wyznaczonym terminie M. B. nie zgłosił się, a w terminie 7 dni nie powiadomił o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Zatem organ był zobowiązany do wydania decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego.

Decyzja Wojewody [...] stała się przedmiotem skargi M. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W skardze tej skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 9 kpa, art. 14 kpa. Wskazał, że postępowanie administracyjne prowadzone jest w formie pisemnej, nie otrzymał w związku z tym urzędowego druku z datą stawienia się w urzędzie, który pozwala na bezpłatny przejazd w tym dniu. Podniósł, że o fakcie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej dowiedział się dopiero, gdy przedstawił orzeczenie o niepełnosprawności. Ponadto zarzucił organowi zbyt wolne postępowanie, bowiem wydanie decyzji o utracie statusu bezrobotnego dopiero w dniu 17 sierpnia 2010 r. pozbawiło go możliwości ponownego ubiegania się o zasiłek, z uwagi na brak ustawowego okresu składkowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Z powyższego wynika, że sąd administracyjny nie jest kolejną instancją odwoławczą od ostatecznej decyzji administracyjnej, a - jak wspomniano wyżej - ocenia ten akt pod względem legalności. Należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako: p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, iż skarga wniesiona przez M. B. nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd nie stwierdził bowiem, aby zaskarżona decyzja Wojewody [...] oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta [...] o utracie statusu bezrobotnego, zostały wydane z naruszeniem prawa.

Materialnoprawną przesłankę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 33 ust. 3 oraz ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którymi bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia (art. 33 ust. 3 ustawy). Starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy (art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy).

Nie ulega zatem wątpliwości, że ustawodawca nakładając na bezrobotnego obowiązek zgłaszania się we właściwym urzędzie pracy - niewywiązanie się z tego obowiązku obwarował jednocześnie swojego rodzaju sankcją w postaci czasowego pozbawienia statusu osoby bezrobotnej i tym samym przywilejów, jakie się z tym statusem wiążą. Co więcej, jest to przepis obowiązujący w sposób bezwzględny i wypełnienie jego dyspozycji nakłada na organ obowiązek wydania decyzji zgodnej z treścią cytowanego przepisu. Ustawodawca nie pozostawił tu miejsca na działanie organu administracji w granicach uznania.

Nie ulega także wątpliwości, że warunkiem zastosowania tejże sankcji jest pouczenie skarżącego o nałożonym na niego obowiązku w sposób umożliwiający mu jego późniejsze wykonanie. Spór do jakiego doszło między skarżącym a organem administracji sprowadza się w istocie do oceny sposobu pouczenia skarżącego przez urzędnika w dniu 19 lutego 2010 r. o konieczności stawienia się w urzędzie w dniu 5 marca 2010 r.

Ze skargi wynika, że skarżący oczekiwał na zawiadomienie o terminie kolejnej wizyty w urzędzie. Z taką postawą skarżącego nie można się zgodzić.

Z treści art. 9 k.p.a. wynika zasada, zgodnie z którą organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Nie sposób jednak wyprowadzić stąd wniosku, że organ otrzymując od strony potwierdzenie zapoznania się z dokumentem poprzez złożenie na nim własnoręcznego podpisu, zobowiązany jest do podjęcia jakiś dodatkowych, nadzwyczajnych działań zmierzających do potwierdzenia, że strona rzeczywiście zapoznała się z jego treścią. Przyjąć należy, że składając podpis pod dokumentem strona jest świadoma jego treści i znaczenia. Organ ma uzasadnione prawo pozostawać w zaufaniu do wagi podpisu składanego przez stronę postępowania. Ponadto Sąd wyjaśnia, że ustalenie terminu wizyty bezrobotnego w urzędzie pracy nie jest sprawą indywidualną, rozstrzyganą w formie decyzji, dlatego też organ nie był zobowiązany w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego do powiadomienia bezrobotnego o terminie następnej wizyty w formie pisemnej. Tym samym przyjąć należy, że umieszczenie informacji o dacie kolejnej wizyty w urzędzie pracy w karcie wizyt, pod którym bezrobotny złożył własnoręczny podpis, było skuteczne.

Odnosząc się do argumentu, że w dniu wizyty w urzędzie pracy, bezrobotny uprawniony jest do bezpłatnego przejazdu środkami lokalnego transportu zbiorowego, to należy stwierdzić, że na podstawie uchwały Rady [...] z dnia 11 kwietnia 2005 r. nr [...] w sprawie uprawnienia określonych grup bezrobotnych do bezpłatnych przejazdów środkami lokalnego transportu zbiorowego w [...], osoby bezrobotne zarejestrowane w Urzędzie Pracy [...], bez przysługującego prawa do zasiłku, są uprawnione do bezpłatnych przejazdów w dniu wyznaczonego terminu obowiązkowej wizyty w Urzędzie. Dowodem poświadczającym prawo do bezpłatnych przejazdów jest zaświadczenie wydane przez Urząd Pracy [...]. Jednak warunkiem jego uzyskania jest wniosek osoby bezrobotnej o wydanie takiego zaświadczenia, uprawniającego do bezpłatnego przejazdu w dniu kolejnej wyznaczonej wizyty w urzędzie.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzył się zatem naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.