Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 147/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26 art. 27, art. 58 par. 1 pkt 5, art. 247
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 15, art. 20-22
journal: Dz.U. 2014 poz 121
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewody D. z dnia [...] 2013 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia: I. odrzucić skargę; II. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy.


UZASADNIENIE

[...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Wojewody D. z dnia [...] 2013 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego.

W toku postępowania ustalono, że skarżący jest ubezwłasnowolniony częściowo, zaś jego opiekunem prawnym jest [...].

W dniu 7 maja 2014 r. opiekun prawny skarżącego wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych.

Pismem z dnia 22 maja 2014 r. Sąd wezwał opiekuna prawnego skarżącego o podpisanie skargi - w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia.

Wyżej wymieniona nie odpowiedziała na wezwanie Sądu, nie podpisała skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 26 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., zdolność do czynności w postępowaniu w sprawach sądowoadministracyjnych (zdolność procesową) mają osoby fizyczne posiadające pełną zdolność do czynności prawnych, a osoba fizyczna ograniczona w zdolności do czynności prawnych ma zdolność do czynności w postępowaniu w sprawach wynikających z czynności prawnych, których może dokonywać samodzielnie.

Zgodnie z art. 15 k.c. osoba ubezwłasnowolniona częściowo ma ograniczoną zdolność do czynności prawnych.

Osoba częściowo ubezwłasnowolniona może bez zgody przedstawiciela ustawowego zawierać jedynie umowy należące do umów powszechnie zawieranych w drobnych bieżących sprawach życia codziennego, może bez zgody przedstawiciela ustawowego rozporządzać swoim zarobkiem - chyba że sąd opiekuńczy inaczej postanowił, oraz w pewnych wypadkach ma pełną zdolność do czynności prawnych dotyczących przedmiotów oddanych jej do swobodnego użytku (art. 20 – 22 k.c.).

W myśl art. 27 p.p.s.a. osoba fizyczna niemająca zdolności do czynności w postępowaniu może je podejmować tylko przez swojego przedstawiciela ustawowego. Przepis ten dotyczy nie tylko osób niemających w ogóle zdolności do czynności prawnych, lecz odnosi się także do sytuacji, gdy chodzi o sprawy wynikające z czynności, których określona osoba nie może dokonać samodzielnie. Przepis ten odnosi się więc i do częściowo ubezwłasnowolnionego w sprawach wynikających z czynności, których on samodzielnie nie może dokonać.

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarżący nie mógł działać sam, a jedynie przez swego przedstawiciela ustawowego, albowiem przedmiotowe postępowanie nie jest postępowaniem w sprawie wynikającej z czynności prawnych, których osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych może dokonywać samodzielnie. Skargę mógł w imieniu skarżącego wnieść jedynie jego przedstawiciel ustawowy który tego nie uczynił, jak również nie potwierdził przedsięwziętej przez skarżącego czynności procesowej polegającej na wniesieniu skargi.

W tej sytuacji Sąd, na mocy art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy, orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia.

Z kolei, z przepisu art. 247 p.p.s.a. wynika, iż prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.

Za skargę oczywiście bezzasadną uważa się także skargę podlegającą odrzuceniu.

W związku z tym na podstawie cytowanego przepisu prawa należało oddalić wniosek skarżącego o udzielenie pomocy prawnej.