Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 645/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 64
journal: Dz.U. 2019 poz 1507
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - teskt jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2020 r. sprawy ze skargi G. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy całkowitego i częściowego zwolnienia z ponoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta B. przez Kierownika Działu Pomocy Instytucjonalnej Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. z dnia [...] maja 2020 r., znak: [...] o odmowie G. R. (dalej powoływanej też jako "Skarżąca") całkowitego i częściowego zwolnienia z ponoszenia opłaty za pobyt matki Z. L. w Domu Pomocy Społecznej w B., przy ul. Ś. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.

Wnioskiem z dnia 12 lutego 2020 r. G. zwróciła się o całkowite zwolnienie z ponoszenia opłaty za pobyt matki Z. L. w Domu Pomocy Społecznej w B. przy ul. Ś.

Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] maja 2020 r. odmówił Skarżącej całkowitego i częściowego zwolnienia z ponoszenia opłaty za pobyt matki Z. L. w Domu Pomocy Społecznej w B. wskazując na brak szczególnych okoliczności w sytuacji Skarżącej przemawiających za zastosowaniem powyższych zwolnień.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła G. R. zarzucając organowi I instancji:

1. pogwałcenie zasad kwalifikacji i dowolność interpretacji zapisów ustawy o pomocy społecznej w ustalaniu wskazań do umieszczenia Z. L. w DPS;

2. brak rzetelnej i pełnej informacji udzielanych przez pracowników MOPS o Z. L. i G. R. na temat zasad obowiązującego prawa, sposobu finansowania umieszczanych w DPS osób;

3. niedopełnienie przez pracowników MOPS obowiązku ustalenia faktycznego (rzeczywistego) stanu majątkowego Z. L. przy kierowaniu jej do DPS. Nieprzeprowadzenie starannej, wnikliwej analizy faktycznego stanu majątkowego, posiadanych środków finansowych, innych dóbr i posiadanych przez Z. L. nieruchomości;

4. brak rzetelności przy ustalaniu zdolności i możliwości samodzielnego opłacania kosztów pobytu Z. L. w wybranym przez nią DPS;

5. nie wzięcie pod uwagę przez pracowników MOPS innych możliwych rozwiązań w zapewnieniu niezbędnej pomocy Z. L, np. w formie usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania.

6. brak bezstronności, rzetelności i obiektywizmu przy ocenie przedstawionej sytuacji w jakiej się znajduję, zgromadzonej dokumentacji. Brak profesjonalizmu pracownika MOPR w tej kwestii.

Powołując się na przepisy ustawy o pomocy społecznej Skarżąca wyjaśniła, że jej matka nie wymaga całodobowej opieki, ponieważ może samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu przy zapewnieniu pomocy w formie usług opiekuńczych. Ponadto, jak wskazała, jej matka jest sama w stanie pokrywać koszty swojego pobytu w DPS z uwagi na posiadanie "m.in. akcji Zakładu Energetycznego o wartości min. 40.000 zł, ogródka działkowego o wartości ok. 15.000 zł i środków pieniężnych - zgromadzonych wraz z nieżyjącym już ojcem, J.L." Obszernie opisując sytuację finansową Z. L. oraz swoją sytuację finansową i zdrowotną Skarżąca wniosła o wezwanie K. U. F. i ustawowe zobowiązanie jej do wnoszenia opłaty za pobyt jej babki Z. L. w DPS w 5/6 jej części wraz z D. C. - S. Podała, że na dzień dzisiejszy może dobrowolnie pokrywać 1/6 wartości kosztu pobytu Z.L. w DPS w S. lub L. Z.". Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenia konieczności pokrywania wysokości 5/6 miesięcznej dopłaty za pobyt Z. L. przez K. F. (wnuczkę) i D. C. –S (córkę) w DPS przy ul. Z. lub też przeniesienie Z.i L. do jednego z DPS o niższych kosztach utrzymania z zachowaniem tych samych proporcji partycypacji w kosztach dopłaty, tj. 5/6 K. F. i D. C. S. oraz 1/6 kosztu dopłaty przez G. R.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., po przeanalizowaniu argumentacji powyższego odwołania decyzją z [...] lipca 2020r. nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Kolegium w pierwszej kolejności wskazało, że podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowi art. 64 ustawy o pomocy społecznej, który przewiduje, że osoby wnoszące opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej można zwolnić, na ich wniosek, częściowo lub całkowicie z tej opłaty pod wskazanymi w nim warunkami określonymi w ust.1-6. Kolegium zwróciło uwagę, że brzmienie tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, co do uznaniowości jego stosowania. Fakultatywność orzeczenia o zwolnieniu z odpłatności zależna jest od sytuacji osobistej, majątkowej, dochodowej i rodzinnej osoby zobowiązanej do opłat za pobyt w dps. Przy czym organ może też uwzględnić inne okoliczności niż wskazane w przepisie art. 64 ust. 1-6 u.p.s., uznając je za szczególnie uzasadnione. Muszą to być jednak okoliczności szczególnie uzasadnione i związane z wyjątkową lub trudną sytuacją podmiotu ubiegającego się o zwolnienie.

Dokonując oceny wniosku Skarżącej w kontekście opisanych zasad Kolegium przypomniało, że na mocy ostatecznej decyzji z dnia [...] stycznia 2020 r., znak: [...] ustalona została Skarżącej opłata za pobyt matki Z. L. w Domu Pomocy Społecznej w B. przy ul. Ś. od dnia 6 września 2019 r., tj. od dnia przyjęcia, do dnia 3 października 2020 r. w wysokości 1/3 (proporcjonalnie do liczby osób obowiązanych) różnicy między średnim miesięcznym kosztem utrzymania mieszkańca w DPS, a opłatą wnoszoną przez mieszkankę. Dalej, na podstawie wywiadu środowiskowego oraz dokumentacji zgromadzonej w sprawie Kolegium ustaliło, iż Skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest zatrudniona w S. P. Sp. z o.o. od 11 września 2017r. na czas nieokreślony ze stałym miesięcznym wynagrodzeniem. W styczniu i marcu 2020r. dochód Skarżącej wyniósł 10 958,74 zł, co przekracza kwotę 300 % kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej o kwotę 8.855,74 zł.

W lutym 2020r. Skarżąca otrzymała z kolei bonus roczny w wysokości 29 296,71 zł, a zatem łączny dochód wyniósł 40 255,45 zł, co przekracza kwotę 300% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej o kwotę 38 152,45 zł. Na tej podstawie SKO doszło do wniosku, ze sytuacja finansowa zobowiązanej jest stabilna. Tym bardziej, że ustalona Skarżącej opłata od 1 października 2019 r. do 31 marca 2020 r., w kwocie 680,38 zł miesięcznie oraz od 1 kwietnia 2020 r. do 30 kwietnia 2020 r., stanowi niespełna 8% kwoty przekroczenia 300% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej w styczniu i marcu 2020 r. oraz niespełna 2% w lutym 2020 r.

Dalej Kolegium przeanalizowało stałe miesięczne obciążenia finansowe zadeklarowane przez Skarżącą w kwocie 10 350,00 zł (kredyt 4 000,00 zł, opłaty stałe 1 500,00 zł, leki badania śr. 500,00 zł, środki czystości śr. 100,00 zł, jedzenie 1 000,00 zł, odzież 500,00zł, inne 500,00 zł, psy 1 500,00 zł, pomoc w domu śr. 450,00 zł, pomoc w ogrodzie 300,00 zł), wyliczając, że do dyspozycji Skarżącej po uregulowaniu zadeklarowanych miesięcznych obciążeń finansowych pozostała kwota 608,74 zł w styczniu i marcu 2020r., a w lutym 2020 r. – kwota 29 905,45 zł.

Za wymagający analizy w kontekście złożonego wniosku Kolegium uznało stan zdrowia Skarżącej, podkreślając, że choruje przewlekle (kilkakrotnie operowana, stan po chemioterapii) i ma orzeczony przez Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w B.- znaczny stopień niepełnosprawności na okres od 12 sierpnia 2014 r. do 30 września 2020 r., ze wskazaniem odpowiedniego zatrudnienia - warunki pracy chronionej. Tym niemniej, jak podkreśliło SKO, pomimo złego stanu zdrowia Skarżąca pokonuje powstałe trudności we własnych zakresie i pozostaje zatrudniona od września 2017r. Podsumowując SKO zgodziło się ze stanowiskiem organu I instancji, że w przypadku Skarżącej nie zachodzi szczególna okoliczność, spowodowana stanem zdrowia, która uzasadnia zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów pobytu w domu pomocy społecznej matki Skarżącej.

Skargę na powyższą decyzję SKO wywiodła sądu administracyjnego Skarżąca zarzucając jej naruszenie:

1. art. 32. Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej tj. wszyscy są wobec prawa równi, wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne, oraz nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny;

2. brak kompetencji pracowników MOPR i SKO do oceny przesłanek medycznych, stopnia i ciężkości nasilenia występujących schorzeń u Skarżącej, a więc przekroczenie uprawnień -poprzez wypowiadanie się na temat stanu zdrowia Skarżącej i rokowań jego poprawy w przyszłości w kontekście stwierdzenia, iż u Skarżącej "nie wystąpiły nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji strony...",

3. pogwałcenie zasad kwalifikacji i dowolność interpretacji zapisów ustawy o pomocy społecznej w sprawie ustalenia zasad odpłatności i osób do tego zobowiązanych polegające na pominięciu, nieuwzględnienie i zbagatelizowaniu w ocenie tegoż wniosku - wieku, niepełnosprawności, stanu zdrowia oraz faktu, iż Skarżąca jest osobą samotną (prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe),

4. pogwałcenie zasad kwalifikacji i dowolność interpretacji zapisów ustawy o pomocy społecznej w ustalaniu wskazań do umieszczenia Z. L. w DPS oraz ustalenia zasad odpłatności i osób do tego zobowiązanych,

5. brak rzetelnej i pełnej informacji udzielanych przez pracowników MOPS Z. L. i G. R. na temat zasad, obowiązującego prawa, sposobu finansowania umieszczanych w DPS osób,

6. niedopełnienie przez pracowników MOPS obowiązku ustalenia faktycznego (rzeczywistego) stanu majątkowego Z. L. przy kierowaniu jej do DPS. Nieprzeprowadzenie starannej, wnikliwej analizy faktycznego stanu majątkowego, posiadanych środków finansowych, innych dóbr i posiadanych przez Z. L. nieruchomości,

7. brak rzetelności przy ustalaniu zdolności i możliwości samodzielnego opłacania kosztów pobytu Z. L. w wybranym przez nią najdroższym w B. DPS;

8. nie wzięcie pod uwagę przez pracowników MOPS innych możliwych rozwiązań w zapewnieniu niezbędnej pomocy Z. L., np. w formie usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania,

9. brak bezstronności, rzetelności i obiektywizmu przy ocenie sytuacji medyczno- ekonomicznej Skarżącej (ponoszonych wydatków, dokumentacji medyczna). Nieuprawnione wypowiadanie się w kwestiach medycznych,

10. niemające podstawy/racji prawnej powoływanie się przez SKO w interpretacji art. 64 ustawy o pomocy społecznej na "uznaniowy charakter" tego artykułu.

Powołując się na powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji lub jej zmianę i orzeczenie konieczności pokrywania wysokości 5/6 miesięcznej dopłaty za pobyt Z. L. przez K. F. (wnuczka) i D. C. S. (córka) w DPS przy ul. Z. lub też przeniesienie Z. L. do jednego z DPS o niższych kosztach utrzymania z zachowaniem tych samych proporcji partycypacji w kosztach dopłaty tj. 5/6 K. F. + D. C.-S., 1/6 kosztu dopłaty G. R..

W uzasadnieniu Skarżąca powołując się na przepisy ustawy o pomocy społecznej wskazała, że jest osobą z orzeczonym stopniem niepełnosprawności w stopniu znacznym (choroba nowotworowa, ciężka polineuropatia po przebytej chemioterapii), ma kilka chorób o niepełnym rokowaniu i jest osobą samotną w wieku 63 lat, stąd też dopłatę do kosztów pobytu Z. L. w DPS uważa za niedopuszczalną i naruszającą w sposób rażący art. 32 Konstytucji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu, bowiem kontrolowana decyzja nie jest dotknięta wadami podniesionymi w skardze, jak również innymi, które sąd administracyjny jest obowiązany uwzględniać z urzędu jako niezwiązany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."). W toku przeprowadzonej z urzędu kontroli wydanych w sprawie decyzji organu pierwszej i drugiej instancji, w oparciu o art. 64 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1507 z późn. zm.), skład orzekający nie stwierdził naruszeń prawa, których rodzaj lub stopień uzasadniałyby ich wzruszenie na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. W ocenie sadu dokonane przez organy ustalenia faktyczne są wystarczające i znajdują potwierdzenie w aktach administracyjnych, a dokonana w sprawie wykładnia przepisów prawa materialnego, tj. art. 64 ustawy o pomocy społecznej jest prawidłowa

Na wstępie wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 poz. 374 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenie niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Stosownie do treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020r., poz. 1758 ze zmianą wynikającą z rozporządzenia Rady Ministrów z 16 października 2020r. – Dz. U. z 2020r. poz. 1829), począwszy od 17 października 2020r. miasto na prawach powiatu Białystok, będące siedzibą tutejszego sądu, zostało objęte strefą czerwoną. Powyższe oznacza, że odpowiednie zastosowanie ma również zarządzenie nr 39 Prezesa NSA z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym (§ 1 w zw. § 3 tego rozporządzenia). W konsekwencji wyznaczone dotychczas rozprawy w WSA w Białymstoku zostały odwołane z uwagi na realnie istniejące zagrożenie dla zdrowia osób uczestniczących w rozprawie, a sprawy wyznaczone na rozprawę w dniu 10 listopada 2020r., zostały zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 października 2020r., skierowane do rozpatrzenia na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów stosownie do treści wspomnianego wyżej art. 15 zzs4 ust. 3 wspomnianej na wstępie ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVI-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie stała się decyzja SKO w B. z dnia [...] lipca 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję z dnia 12 maja 2020r. o odmowie całkowitego i częściowego zwolnienia Skarżącej z ponoszenia opłaty za pobyt jej matki Z. L. w Domu Pomocy Społecznej w B., przy ul.

Podstawę materialnoprawną obu wydanych w niniejszej sprawie decyzji stanowił przepis art. 64 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej przewiduje możliwość zwolnienia osoby wnoszącej opłatę lub obowiązanej do wnoszenia opłaty za pobyt mieszkańca domu w domu pomocy społecznej częściowo lub całkowicie, na ich wniosek, po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego w szczególności, jeżeli:

1. wnoszą opłatę za pobyt innych członków rodziny w domu pomocy społecznej, ośrodku wsparcia lub innej placówce;

2. występują uzasadnione okoliczności, zwłaszcza długotrwała choroba, bezrobocie, niepełnosprawność, śmierć członka rodziny, straty materialne powstałe w wyniku klęski żywiołowej lub innych zdarzeń losowych;

3. małżonkowie, zstępni, wstępni utrzymują się z jednego świadczenia lub wynagrodzenia;

4. osoba obowiązana do wnoszenia opłaty jest w ciąży lub samotnie wychowuje dziecko;

5. osoba obowiązana do wnoszenia opłaty lub jej rodzic przebywała w rodzinie zastępczej, rodzinnym domu dziecka lub placówce opiekuńczo-wychowawczej, na podstawie orzeczenia sądu o ograniczeniu władzy rodzicielskiej osobie kierowanej do domu pomocy społecznej lub mieszkańcowi domu;

6. osoba obowiązana do wnoszenia opłaty przedstawi wyrok sądu oddalający powództwo o alimenty na rzecz osoby kierowanej do domu pomocy społecznej lub mieszkańca domu.

Powyższy przepis jest podstawą wykonywania przez właściwe w sprawie organy kompetencji uznaniowej, której istota polega na tym, że organ administracji publicznej zachowuje w granicach wyznaczonych przez przepisy prawa oraz cel upoważnienia ustawowego swobodę w zakresie wyboru sposobu zachowania kompetencyjnego, rodzaju podejmowanego rozstrzygnięcia lub wariantu następstw prawnych określonych w dyspozycji konkretyzowanej normy. Przy czym, co warto podkreślić, organ rozpoznając wniosek o zwolnienie opłaty za pobyt mieszkańca w placówce, nie ma obowiązku przyznania zwolnienia, ale ma takie prawo. Kontrolne kompetencje sądu administracyjnego ograniczone są zaś do zbadania, czy przy wydaniu decyzji o przyznaniu zwolnienie, lub odmowie jego przyznania, nie doszło do przekroczenia granic swobodnego uznania. Swoboda decyzyjna organów w sprawie, o której mowa w art. 64 ustawy o pomocy społecznej jest jednak, co trzeba z całą mocą podkreślić, związana nie tylko z orzekaniem w warunkach uznania administracyjnego, lecz także z upoważnieniem do swobodnej oceny stanu faktycznego sprawy w zakresie sytuacji (osobistej, majątkowej, dochodowej, rodzinnej) osoby wnoszącej opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej i ubiegającej się o całkowite lub częściowe zwolnienie od obowiązku ponoszenia tej opłaty. W przypadku wystąpienia szczególnych okoliczności związanych z sytuacją osoby zobowiązanej do ponoszenia opłaty, organ dokonuje oceny tych okoliczności zgodnie z wymaganiami art. 7 k.p.a., tzn. mając na względzie nie tylko słuszny interes osoby wnioskującej o zwolnienie, ale także interes społeczny. Niezasadne zwolnienie jest sprzeczne z zasadą pomocniczości, przerzuca bowiem na jednostki samorządu terytorialnego i obywateli koszty utrzymania osób, które są samowystarczalne pod względem finansowym lub mogą być utrzymywane przez swoich krewnych.

Dokonana pod tym kątem analiza zaskarżonej decyzji nie pozostawia wątpliwości, co do zachowania wszelkich reguł i zasad dotyczących podejmowania decyzji uznaniowych. Organy orzekając w przedmiocie odmowy całkowitego lub częściowego zwolnienia Skarżącej z obowiązku ponoszenia opłaty za pobyt jej matki w domu pomocy społecznej, wydały decyzje w zgodzie nie tylko z przepisami procesowymi (w tym przeprowadzając postępowanie wyjaśniające w sposób wyczerpujący i zupełny, jak również dokonując wszechstronnej i wnikliwej oceny zebranego materiału procesowego), lecz także nie naruszyły przepisów prawa materialnego będącego podstawą wydania kwestionowanej decyzji.

Nie można zatem zgodzić się z podstawowym zarzutem skargi jakoby organy orzekające w sprawie nie kwalifikując sytuacji strony skarżącej jako nadzwyczajnej, uzasadnionej na gruncie art. 64 ustawy o pomocy społecznej, naruszyły granice swobodnej oceny prawnej stanu faktycznego i art. 32 Konstytucji RP. Organy rozważyły bowiem szczegółowo wszystkie istotne, w tym podnoszone przez samą stronę skarżącą w toku postępowania okoliczności związane z jej sytuacją osobistą, majątkową i zdrowotną, dokonując w tym zakresie racjonalnej i weryfikowalnej oraz należycie uzasadnionej oceny. Uwzględniając fakt, iż Skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest zatrudniona na czas nieokreślony, a jej dochód w styczniu i marcu 2020r. wyniósł 10 958,74 zł, przez co przekroczył kwotę 300 % kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarujące, a w lutym 2020r. Skarżąca otrzymała bonus roczny w wysokości [...]zł i łączny dochód w tym miesiącu wyniósł [...] zł, przez co przekroczył kwotę 300% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej o kwotę [...] zł, Kolegium zasadnie przyjęło, że sytuacja finansowa zobowiązanej jest stabilna. Tym bardziej, co też trafnie podkreśliło Kolegium, że ustalona Skarżącej opłata od 1 października 2019 r. do 31 marca 2020 r., w kwocie 680,38 zł miesięcznie oraz od 1 kwietnia 2020r. do 30 kwietnia 2020 r., stanowiła niespełna 8% kwoty przekroczenia 300% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej w styczniu i marcu 2020 r. oraz niespełna 2% w lutym 2020 r. W sposób obiektywny organy oceniły też ponoszone przez Skarżącą - wydatki stałe dochodząc do prawidłowej konkluzji, że nie stawią one Skarżącej w wyjątkowej sytuacji względem innych osób. Po uregulowaniu zadeklarowanych miesięcznych obciążeń finansowych wynika bowiem wprost, że do dyspozycji Skarżącej pozostała kwota: 608,74 zł w styczniu i marcu 2020r. oraz kwota 29 905,45 zł w lutym 2020 r.

Nie można też zgodzić się ze Skarżącą jakoby organy nie uwzględniły przy rozpatrywaniu wniosku o zwolnienie z kosztów pobytu w dps stanu jej zdrowia, który jest ciężki. Dokonując badania pod tym kątem zakwestionowanych decyzji należy stwierdzić, że ani organ I instancji, ani II instancji nie kwestionowały okoliczności związanych ze stanem zdrowia Skarżącej, który niewątpliwie jest ciążki. Tym niemniej, jak trafnie oceniono w zaskarżonej decyzji Skarżąca we własnym zakresie pokonuje te trudności, co zdecydowanie zasługuję na uznanie i aprobatę, i pomimo wielu chorób oraz orzeczonego do dnia 30 września 2020 r. znacznego stopnia niepełnosprawności, pozostaje wciąż w stosunku pracy, uzyskując stałe miesięczne dochody, których tylko niewielką część będzie zobowiązana przeznaczyć na pokrycie kosztów utrzymania swojej matki w DPS.

W kontekście zarzutów skargi, w szczególności naruszenia art. 32 Konstytucji RP należy zgodzić się z organem odwoławczym, że interes Skarżącej nie może uzyskać przewagi nad interesem społecznym związanym z partycypacją rodziny w kosztach pobytu jej członka w domu pomocy społecznej. Nie można bowiem doprowadzać do sytuacji, w której obowiązki członków rodziny (w tym zakresie córki) w zakresie pokrywania kosztów pobytu w domu pomocy społecznej jej matki byłyby w sposób zbyt swobodny i nieznajdujący uzasadnienia w wyjątkowych okolicznościach przerzucane na jednostki samorządu terytorialnego, powodując nadmierne obciążenie sektora finansów publicznych, a w konsekwencji całego społeczeństwa, czego zdaje się nie zauważać Skarżąca. Wniosek o zwolnienie z odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej jest bowiem de facto wnioskiem o udzielenie pomocy ze środków publicznych, co biorąc pod uwagę stabilność sytuacji materialnej, w jakiej znajduję się Skarżąca wydaje się dalece nieuzasadnione.

Odnosząc się z kolei do zawartego w skardze wniosku o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez orzeczenie konieczności ponoszenia opłaty za pobyt matki Skarżącej w DPS w części 5/6 przez K. F. (wnuczkę) i D. C. (córkę) należy przypomnieć, że przedmiotem sprawy nie jest decyzja ustalająca odpłatność za pobyt matki Skarżącej w domu pomocy społecznej, ani też zasady obciążenia tą odpłatnością Skarżącej. W związku z tym sąd, w obecnie rozpatrywanej sprawie nie może dokonywać oceny słuszności nałożenia obowiązku ponoszenia odpłatności za pobyt marki Skarżącej w domu pomocy społecznej tylko na nią, a nie także na jej rodzeństwo, czy też wnuczkę. Przedstawione w tym zakresie okoliczności nie mają zatem znaczenia dla prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Reasumując, zdaniem sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.