Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 38/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie WSA Grażyna Firek WSA Barbara Pasternak (spr) Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2005 r. sprawy ze skargi K.K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

K.K. wniósł w dniu 21 czerwca 2004r. skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. W uzasadnieniu podał, że mimo wydania przez tenże organ, w dniu [...] marca 2003r. decyzji nr[...], nakazującej inwestorowi M.G. rozbiórkę robót budowlanych- rozpoczętej budowy ganku stanowiącego rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego na nieruchomości w miejscowości P., na działce nr ew. "1", oraz mimo niewykonania przez inwestora tej decyzji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. nie powiadomił odpowiedniego organu egzekucyjnego zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17.06.1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. z 2002 r. nr 110, poz.968, z poz. zm./, przez co rażąco narusza przepisy prawa administracyjnego, budowlanego i cywilnego. Nadto, zarzucił, że wobec dalszej treści w/w decyzji, a to stwierdzenia dokonania przez inwestora odstępstw istotnie odbiegających od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu, oraz w przepisach art. 50 ust. 1 pkt. 3 ustawy prawo budowlane, organ ten także zaniechał działań prawnych. Podał, że w ciągu 15 miesięcy złożył 5 odwołań - trzy do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jedno do Wojewody i jedno do Urzędu Wojewódzkiego, na co otrzymał jedynie dwa postanowienia, w których Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdza uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W dalszej części uzasadnienia skargi skarżący opisał przebieg postępowań, które toczyły się z jego wniosku, w związku z prowadzoną przez sąsiada M.G. budową domu jednorodzinnego, oraz ogrodzenia działki. Skarżący zażądał wyłączenia przez sąd Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. ze sprawy dotyczącej budowy domu przez M.G. w miejscowości P., przekazania sprawy innemu organowi administracji, oraz objęcia szczególnym nadzorem przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Wezwany przez Sąd do oświadczenia i wykazania, że na niezałatwienie sprawy w terminie przez PINB w M. składał zażalenie do WINB złożył pismo podtrzymujące argumenty zawarte w skardze, oraz kserokopie dwóch pism skierowanych do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego datowanych: 19.03.2003r. i 14.04.2003r., oraz kserokopie pism do Wojewody z dnia 5.05.2003r. i do Biura Dyrektora Generalnego Urzędu Wojewódzkiego z dnia 9.10.2003r. W odpowiedzi na skargę z dnia 22.11.2004r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. przedstawił szczegółowo przebieg wszystkich postępowań administracyjnych, które toczyły się z wniosku K.K., w związku z budową na sąsiedniej nieruchomości przez M.G. domu mieszkalnego oraz ogrodzenia działki, na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...].06.1997r. wydanej z upoważnienia Wójta gminy K. Osobiście obecny na rozprawie w dniu 15 listopada 2005r. oświadczył Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. oświadczył, że skarżący nie składał skargi na bezczynność do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Pismo WINB z dnia 20.07.2004r. zawiera informacje tego organu, że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.

Jeżeli organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje decyzji w przewidzianym prawem terminie, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, wówczas mamy do czynienia z prawną bezczynnością organu. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje w takim wypadku możliwość podjęcia określonych działań dyscyplinujących organ do załatwienia sprawy. Zgodnie bowiem z art. 37 ust. 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym przepisami kpa stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ, do którego zażalenie takie wpłynęło, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza organowi rozpoznającemu sprawę dodatkowy termin jej załatwienia oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości.

Wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 ustawy ppsa.

Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie brak dowodu na wyczerpanie postępowania zażaleniowego. Podstawą takiego ustalenia jest analiza przedłożonych przez skarżącego pism, oraz akt postępowań administracyjnych, które toczyły się z inicjatywy skarżącego. W istocie, załączone kserokopie pism są kserokopiami odwołań skarżącego od decyzji zapadłych w sprawach: [...] z dnia [...].03.2003r. wydanej przez PINB w M., oraz od decyzji tegoż organu z dnia 14.03.2003r. nr[...]. Wynika to wyraźnie z ich treści, a także z oświadczeń skarżącego w nich zawartych. Również żadne z pozostałych pism przedstawionych przez skarżącego nie jest zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie, wniesionym w trybie przepisu art. 37 kpa.

Niespełnienie przez skarżącego warunku określonego w art. 52 ustawy ppsa powoduje, że skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 tej ustawy.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji Postanowienia.