Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 57/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-05-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 178, art. 194 § 1, art. 197 § 2, art. 260 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Po 57/16 utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego tutejszego sądu z dnia 29 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Po 57/16 – oddalające wniosek o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie niewyrażenia zgody na zwolnienie zajętej wierzytelności; postanawia odrzucić zażalenie.


UZASADNIENIE

Skarżący pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazane w rubrum niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. Następnie skarżący złożył sporządzony na urzędowym formularzu w dniu 17 lutego 2016 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Po rozpoznaniu wniosku skarżącego referendarz sądowy tutejszego Sądu postanowieniem z dnia 29 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Po 57/16 oddalił wniosek. Pismem z dnia 07 kwietnia 2016 r. skarżący wniósł sprzeciw na wyżej wymienione postanowienie referendarza sądowego wnosząc o jego uchylenie. Po rozpoznaniu sprzeciwu skarżącego WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Po 57/16 utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Odpis postanowienia tutejszego Sądu z dnia 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Po 57/16 został doręczony skarżącemu w dniu 25 kwietnia 2016 r. (k. 87 akt sądowych). Pismem z dnia 27 kwietnia 2016 r. skarżący wniósł zażalenie na wskazane powyżej postanowienie tutejszego Sądu wnosząc o jego uchylenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Stosownie do postanowień art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a."), do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. Zgodnie zaś z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Drugi ze wskazanych przepisów stosowany odpowiednio w odniesieniu do postępowania wywołanego zażaleniem skarżącego na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Po 57/16 – obliguje Sąd rozpoznający niniejszą sprawę do odrzucenia zażalenia.

Z uwagi na postanowienia art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wskazane w art. 194 § 1 pkt 1 – 10 p.p.s.a. Jeżeli zatem ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach), wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego [tak: postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt II FZ 196/11, dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. Należy przy tym zauważyć, że stosownie do postanowień art. 260 § 1 p.p.s.a. – w brzmieniu znajdującym zastosowanie w sprawie – rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Z przytoczonego przepisu wynika, że rolą WSA jest merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu, a więc definitywne rozstrzygnięcie kwestii z zakresu prawa pomocy będącej przedmiotem sprzeciwu [tak: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2015 – komentarz do art. 260 p.p.s.a, dostępny w bazie danych Legalis]. Aktualne brzmienie przytoczonego przepisu jest wynikiem wejścia w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r. ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658). Zaznaczyć również należy, że przepis art. 260 p.p.s.a., przed dniem wejścia w życie wskazanej powyżej ustawy stanowił, że w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Mając na uwadze aktualne brzmienie art. 260 p.p.s.a., należy stwierdzić, że w chwili obecnej na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje zażalenie do NSA. Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżącemu nie przysługiwało prawo wniesienia zażalenia na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Po 57/16 utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 29 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Po 57/16 – oddalające wniosek o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Z uwagi na powyższe rozpoznawane zażalenie należało odrzucić jako niedopuszczalne.

W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 oraz art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.