Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1615/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16, 126, 156 par. 1 i 2, art. 145
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 35,32 ust 1, art. 72
journal: Dz.U. 2021 poz 247
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), , Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Protokolant starszy referent Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2021 r. sprawy ze skargi M S i P S na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]czerwca 2021 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy", "GINB") zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania M S i P S od decyzji Wojewody [...] (dalej: "Wojewoda", "organ I instancji") z dnia [...] kwietnia 2020 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji

Jako podstawę prawną organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a.").

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Kwestionowaną decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę "Farmy Wiatrowej [...] " - elektrowni wiatrowej nr [...] (elektrownia wiatrowa [...] o mocy 2,0MW, wysokość całkowita - 150,00m, średnica łopat/śmigieł - 100,00 m) wraz z placem montażowym, drogą dojazdową oraz zjazdem z drogi publicznej, na działkach nr ew. [...],[...],[...] oraz [...], obręb [...], w miejscowości [...], gmina [...].

Pismem z dnia 13 września 2019 r. M S i P S (dalej jako skarżący) złożyli wniosek o podjęcie działań z urzędu i stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] ze względu na rażące naruszenie prawa polegające na wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę w oparciu o bezskuteczne decyzje przedłużające ważność decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja środowiskowa została oparta na postanowieniach "przedłużających ważność" decyzji środowiskowej, które były albo bezskuteczne albo zostały uchylone przez Sąd i to przed wydaniem decyzji, której stwierdzenia nieważności z urzędu domagają się wnioskodawcy. Nadto zwrócili uwagę na fakt nieprawidłowych doręczeń postanowień w przedmiocie "przedłużenia ważności" decyzji środowiskowej załączonych następnie do wniosku o wydanie pozwoleń na budowę, co spowodowało istotne naruszenie przepisów procesowych w zakresie doręczeń.

Wojewoda [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji o pozwoleniu na budowę.

Inwestor [...] Sp. z o.o. pismami z dnia 27 i 28 listopada 2019 r. złożył w niniejszej sprawie obszerne wyjaśnienia.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r., znak: [...], powołując się na art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...].

Wojewoda wskazał, że w niniejszej sprawie rozważenia wymaga, czy kwestionowana decyzja została wydała w oparciu o ważną i będącą w obrocie prawnym decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach.

Organ I instancji stwierdził, że Wójt Gminy [...] decyzją środowiskową z dnia [...] września 2010 r. (znak [...]) ustalił uwarunkowania środowiskowe dla przedsięwzięcia polegającego na budowie "Farmy Wiatrowej [...] wraz z infrastrukturą techniczną niezbędną do prawidłowego funkcjonowania przedsięwzięcia i GPZ" na terenie gminy [...] . Decyzja ta stała się ostateczna w dniu [...] listopada 2010 r. W dniu 22 października 2014 r. inwestor zwrócił się do Wójta o przedłużenie ważności decyzji środowiskowej. Organ postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. przedłużył ważność decyzji środowiskowej na podstawie art. 72 ust. 4 i 4a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 247 ze zm., dalej: u.i.ś.). Postanowienie to zostało uchylone w dniu [...] września 2015 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we [...] (dalej "SKO we [...] "). Inwestor pismem z dnia 18 maja 2015 r. doprecyzował wniosek z dnia 22 października 2014 r., wnosząc o zajęcie stanowiska stanowiącego, że realizacja inwestycji, dla której została wydana decyzja środowiskowa, przebiega etapowo oraz nie zmieniły się warunki w niej określone. Wójt Gminy [...] postanowieniem z dnia[...] czerwca 2015 r. (znak: [...]) na podstawie art. 72 ust. 4 u.i.ś. zajął stanowisko, iż realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia przebiega etapowo.

Na to postanowienie zostało złożone zażalenie. SKO we [...] postanowieniem z dnia [...] września 2015 r., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2015 r.

Rozstrzygnięcie SKO we [...] zostało zaskarżone skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 14 czerwca 2016 r sygn. akt II SA/Bd 1345/15 - uchylił zaskarżone postanowienie SKO we [...] z dnia [...] września 2015 r., oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2015 r.

Wojewoda podniósł, że bardzo istotną kwestią dla niniejszej sprawy jest fakt, że przepis art. 72 ust. 3 i 4 u.i.s. w 2015 r. był wielokrotnie nowelizowany. Pierwsza nowelizacja dokonana została ustawą z dnia 24 lipca 2015 r. Weszła ona w życie w dniu 4 września 2015 r. wydłużając okres, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach może zostać wykorzystana, z 4 do 6 lat. W przypadku inwestycji realizowanych etapowo termin ten został przedłużony z dotychczasowych 6 do 10 lat. Aby skorzystać z dłuższego terminu, przed upływem 6 lat należało uzyskać postanowienie stwierdzające, że przedsięwzięcie realizowane jest etapowo. Powyższa nowelizacja obowiązywała kilka dni, ponieważ 15 września 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, która po raz kolejny znowelizowała wspomniany przepis. Kolejna nowelizacja tego przepisu weszła w życie w dniu 24 grudnia 2015 r. na podstawie nowelizacji z dnia 9 października 2015 r. Ustawa ta jedynie nieznacznie - redakcyjnie zmieniła brzmienie znowelizowanych już dwukrotnie art. 72 ust. 3 i 4.

Organ I instancji przyznał, że WSA w Bydgoszczy w uzasadnieniu ww. wyroku z dnia 14 czerwca 2016 r. stwierdził, że "Fakt ten jednak nie ma znaczenia dla sprawy, albowiem czteroletni termin wskazany w art. 72 ust. 4 u.i.ś., w jego redakcji przed dniem [...] 2015 r. jest terminem prawa materialnego, co oznacza, że nie może być on przedłużony, przywrócony, ani w inny sposób reaktywowany przez czynność prawną, w tym złożenie odwołania od aktu wydanego z przekroczeniem tego terminu. Z tych samych też przyczyn, terminu tego nie może reaktywować fakt wprowadzenia przepisu przejściowego począwszy od 24 grudnia 2015 r" który w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 9 października 2015 r., o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 1936), stanowi, że do terminu, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana przed dniem wejścia w życie ww. ustawy może być załączona do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 u.i.ś. w art. 1, oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. la ustawy zmienianej w art. 1, stosuje się przepisy art. 72 ust. 3 i 4 u.i.ś. w art. 1 w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Dlatego też wydanie postanowienia z dnia [...] 2015 r., przez organ I instancji z przekroczeniem czteroletniego terminu jest bezskuteczne, co oznacza, że organ II instancji rozpoznając zażalenie na w w. orzeczenie winien był uchylić je i na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzyć postępowanie.".

Wojewoda wskazał jednakże, że jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w innym wydanym wyroku dnia 15 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 429/16, zatem zaledwie miesiąc po wyroku przytoczonym powyżej wskazał, że "Sąd nie podzielił również stanowiska skarżącego stowarzyszenia o utracie 4 - letniego terminu ważności przez decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] r. w dniu [...] i tym samym bezprzedmiotowości rozstrzygnięć organów obu instancji w przedmiocie zmiany decyzji środowiskowej. Z uwagi na brak istnienia w obrocie prawnym decyzji środowiskowej w dacie wydania decyzji zmieniającej. Zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1, oraz zgłoszenia, o którym mowa w ust. la. Złożenie wniosku lub dokonanie zgłoszenia następuje w terminie 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, z zastrzeżeniem ust. 4 i 4b. Przepis ten w zacytowanym brzemieniu wszedł w życie na skutek zmiany dokonanej przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. (Dz.U, z 2015 r., poz. 1211) zmieniającej ustawę o udostępnieniu informacji o środowisku z dniem 4 września 2015 r., zmiany dokonanej przez art. 32 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. (Dz.U. z 2015 r., poz. 1265) zmieniającej ustawę o udostępnieniu informacji o środowisku z dniem 15 września 2015 r. oraz zmiany dokonanej przez art. 1 pkt 34 lit. e ustawy z dnia 24 grudnia 2015 r. (Dz.U. z 2015 r., poz. 1936) zmieniającej ustawę o udostępnieniu informacji o środowisku w zakresie wskazanego przepisu i art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 24 grudnia 2015 r. z dniem 23 grudnia 2015 r. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 24 grudnia 2015 r. do terminu, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy może być załączona do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. la ustawy zmienianej w art. 1, stosuje się przepisy art. 72 ust. 3 i 4 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Skoro więc decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] stanowiąca przedmiot spornej zmiany, stała się ostateczna w dniu [...] r., a więc została ostatecznie wydana przed dniem 23 grudnia 2015 r., to tym samym może być ona dołączona do wniosku o wydanie decyzji inwestycyjnych przez okres 6 lat i tym sam mogła stanowić ona przedmiot zmiany decyzji środowiskowej zarówno w dniu wydania decyzji przez organ I instancji tj. [...] r., jak i organ drugiej instancji tj.[...] r".

Wojewoda przytoczył także treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 85/16. Ponadto wskazał na treść pisma Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2016 r. o znaku [...] w którym wskazano, że gdyby nawet przed wejściem w życie omawianej nowelizacji upłynął termin 4-letni, przewidziany w wcześniejszym brzmieniem art. 72 ust. 3 ustawy, to byłby on bez znaczenia, ponieważ po upływie 4 lat decyzja nie wygasłaby, tj. nie straciłaby "ważności", ale jedynie nie mogłaby być, do czasu wejścia w życie nowych przepisów, dołączana do wniosków o pozwolenie na budowę lub innych decyzji wy mienionych w art. 72 ust. 1 ustawy. Omawiana ustawa nowelizująca nie zawiera żadnego przepisu przejściowego, który wykluczałby z zakresu art. 7 ust. 1 decyzje, których 4-letni termin "używalności" upłynął przed wejściem w życie nowelizacji.

Nadto zdaniem Wojewody powszechne i ugruntowane jest stanowisko doktryny, że w decyzjach środowiskowych nie określa się terminu ważności, a co za tym idzie decyzje te nie wygasają ze względu na upływ określonego czasu.

Organ I instancji podkreślił, że podziela powyższe stanowisko. Wskazał, że w niniejszej sprawie decyzja środowiskowa Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2010 r., stała się ostateczna w dniu [...] listopada 2010 r. Inwestor złożył w dniu 11 lutego 2016 r. wniosek o pozwolenie na budowę. Zatem niezależnie od postanowień Wójta Gminy [...] wydanych na podstawie art. 72 ust. 4 u.i.ś. w celu przedłużenia możliwości wykorzystania decyzji środowiskowych w celu realizacji inwestycji, następnie uchylanych przez SKO i WSA w Bydgoszczy, po nowelizacjach z 2015 r. należało przyjąć, że okres ten się z mocy prawa wydłużył z 4 do 6 lat, zatem do dnia 15 listopada 2016 r., zgodnie z art. 72 ust. 3 u.i.ś., inwestor mógł złożyć skutecznie wniosek o pozwolenie na budowę z dołączoną decyzją środowiskową Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2010 r. Z tego względu, postanowienia Wójta Gminy [...], w dacie złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę były zbędne i kwestie związane z ich bytem prawnym nie mają znaczenia dla niniejszej sprawy.

Od powyższej decyzji skarżący złożyli odwołanie.

Skarżący podnieśli, że organ zupełnie wadliwie, powołując się na kolejne nowelizacje ustawy, przyjął, iż ważność decyzji środowiskowej z dnia [...] września 2010 r. została wydłużona do 6 lat od jej ostateczności, czyli do 16 listopada 2016 r. i uznał, iż w tym czasie została wydana decyzja Starosty [...] . Jednak ta uproszczona interpretacja pominęła fakt, iż przepisy ustawy nowelizujące i wydłużające terminy wskazane w art. 72 ust. 3 i 4 u.i..ś. nie mogą mieć zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem pierwsza z nich miała miejsce w dniu 24 lipca 2015 r. i weszła w życie 4 września 2015 r., a następna weszła w życie z dniem 24 grudnia 2015 r., a więc w czasie, gdy upłynęły już obowiązujące dotychczas terminy dla zachowania ważności przedmiotowej decyzji (wówczas był to termin 4-letni z możliwością przedłużenia o 2 lata przy zachowaniu określnego warunku). Ważność decyzji środowiskowej wygasła zanim weszły w życie ww. ustawy zmieniające. Stąd zgodnie z zasadą lex retro non agit owe ustawy nie mogą mieć zastosowania do decyzji środowiskowych, których ważność już wygasła z mocy prawa. Nie mogło dojść niejako na podstawie tych ustaw do "wznowienia"' ich ważności. Dlatego przepisy wydłużające terminy wskazane w art. 72 ust. 3 i 4 u.i.o.ś. nie mogą mieć zastosowania w sprawie. Termin przewidziany w art. 72 ust. 4 w zw. z art. 72 ust. 3 u.i.ś. jest terminem prawa materialnego i jako taki wyznacza okres, w którym może nastąpić ukształtowanie praw lub obowiązków jednostki w ramach administracyjno-prawnego stosunku materialnego (B. Adamiak, Glosa do wyroku NSA z dnia 26 sierpnia 1999 r., sygn. akt V SA 708/99, OSP 2000, Nr 9, poz. 134, s. 451). Tak orzekł Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w wyroku z dnia 5 listopada 2019 r. (II SA/Ol 446/19; LEX nr 2761973).

Skarżący podkreślili, że zarówno wniosek o wydanie decyzji złożony przez stronę, ale i sama decyzja zostały wydane w sytuacji, gdy nie było ważnej decyzji środowiskowej mogącej stanowi postawę jej wydania. Dlatego zachodzi przesłanka z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. dla stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji

Po rozpoznaniu ww. odwołania GINB wydał w dniu [...] czerwca 2021 r. zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy powtórzył argumentację organu I instancji. Odnosząc się do zarzutów skarżących, stwierdził, że nie mają racji skarżący podnosząc, że decyzja środowiskowa wygasła, bowiem w brzmieniu sprzed nowelizacji art. 72 ust. 3 u.i.ś. wyznaczał 4-letni termin na złożenie wniosku od dnia, kiedy decyzja środowiskowa stała się ostateczna. Zdaniem GINB określony w ustawie termin (przed nowelizacją czteroletni, po nowelizacji sześcioletni) nie określa terminu ważności decyzji środowiskowej, po którego upływie decyzja środowiskowa wygasa, a jedynie określa termin, jaki ma inwestor na złożenie wniosku o pozwolenie na budowę. Skoro termin ten został przez ustawodawcę wydłużony, to bezsprzecznie od momentu wejścia w życia ww. nowelizacji ustawy z dnia 3 października 2008 r., inwestora obowiązuje termin sześcioletni, a nie czteroletni na złożenie wniosku o pozwolenie na budowę, licząc od dnia kiedy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stanie się ostateczna. Nie budzi żadnych wątpliwości, że ów termin został przez inwestora zachowany. Powyższy pogląd podziela również NSA w wyroku z 19 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 85/16.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli M S i P S, zarzucając:

1. naruszenie prawa, tj. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę wydanej przez Starostę [...] dla [...] Sp. z o.o. w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., mimo iż wydana została z rażącym naruszeniem prawa:

a) przepisu prawa materialnego, tj. art. 72 ust.3 i 4 u.i ś. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż strona złożyła wniosek o pozwolenie na budowę w ustawowym terminie. Przy czym nieprawidłowe było przyjęcie przez organ, iż zastosowanie w sprawie ma termin 6-letni od daty. kiedy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, zamiast wówczas obowiązującego terminu 4-letniego. Przepisy ustawy nowelizujące i wydłużające terminy wskazane w art. 72 ust. 3 i 4 u.i.o.ś. nie mogą mieć zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem weszły w życie z dniem 24 grudnia 2015 r.. a więc w czasie, gdy upłynął już obowiązujący dotychczas 4-letni termin prawa materialnego. Nadto w niniejszej sprawie dla zachowania 6-letniego terminu na złożenie wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę strona winna była uzyskać od organu, który wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, stanowisko, że realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz nie zmieniły się warunki określone w tej decyzji w terminie 4 lat od dnia, tj. do 15 listopada 2014 r., czyli koniecznym było wydanie postanowienia, o którym mowa w art. 72 ust. 4 ww. ustawy, przez organ I instancji w terminie przed upływem czterech lat uostatecznienia się decyzji środowiskowej, co nie miało miejsca. Dowolna interpretacja zastosowania przepisów pozostaje w sprzeczności z zasadą lex retro non agit i stanowi rażące i oczywiste naruszenia prawa. Terminy wskazane w art. 72 ww. ustawy są bowiem terminami prawa materialnego - nie mogą być zatem ani przedłużone ani też przywrócone, a ich upływ powoduje, że strona traci prawo do wystąpienia z wnioskiem.

b) przepisów postępowania, tj. art. 8 k.p.a. polegające na działaniu wbrew zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów poprzez przedstawianie przez organ zupełnie odmiennego stanowiska co do tego samego problemu prawnego w tożsamej sprawie. Nadto kwestii nieprawidłowych doręczeń postanowień przedłużających ważność decyzji środowiskowej.

2. naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak rozważenia i ustosunkowania się do wszystkich zarzutów odwołania w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji. Ponownie GINB. tak jak uprzednio organ niższego rzędu, nie odniósł się do faktu przedstawiania przez organ zupełnie odmiennego stanowiska co do tego samego problemu prawnego w tożsamej sprawie i w ogóle nie odniósł się do podniesionego przez pełnomocnika zarzutu - kwestii nieprawidłowych doręczeń postanowień przedłużających ważność decyzji środowiskowej. Naruszenie to przeniknęło więc do kolejnej decyzji i mogło mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia. W każdym razie pominięcie odniesienia się przez organ do tak istotnego zarzutu sprawia, iż strona nie uzyskała wiedzy o ewentualnej argumentacji organu w tym przedmiocie.

W związku z powyższym skarżący wnieśli o uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji Starosty [...] i oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Skarżący powtórzyli argumentację zawartą w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

W piśmie procesowym z dnia 28 października 2021 r. uczestnik postępowania - [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] – zawarł obszerne stanowisko popierające argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów prawa.

Na wstępie należy wskazać, iż przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2021 r. znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r., znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę "Farmy Wiatrowej [...] " - elektrowni wiatrowej nr [...] (elektrownia wiatrowa [...] o mocy 2,0MW, wysokość całkowita - 150,00m, średnica łopat/śmigieł - 100,00 m) wraz z placem montażowym, drogą dojazdową oraz zjazdem z drogi publicznej, na działkach nr ew. [...] , [...],[...] oraz [...] obręb [...], w miejscowości [...], gmina [...].

Decyzja ta wydana została w postępowaniu nadzorczym prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne, tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w tym trybie decyzji, czy postanowienia na zasadzie art. 126 k.p.a. - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a.

Wskazać należy, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych, o której mowa w art. 16 k.p.a. toteż może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności jest zatem ustalenie wad decyzji, które pozwalają na stwierdzenie nieważności z powodu wad istniejących od dnia jej wydania. Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. do stwierdzenia nieważności decyzji, organ orzekający w tym zakresie bada stan faktyczny, jak i prawny z daty wydania decyzji. Przedmiotem postępowania w- sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy, a jedynie ustalenie, czy decyzja nie jest dotknięta kwalifikowanymi wadami prawnymi.

Podkreślić należy, iż kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia opiera się na tych samych dowodach, które były podstawą wydania pierwotnej decyzji. Nowy materiał dowodowy wniesiony do sprawy, na ogół pozostaje bez wpływu na kontrolę zaistnienia przesłanek wskazanych w 156 § 1 k.p.a.. Nowe dowody i okoliczności wykazane w toku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, nie będące częścią akt sprawy na dzień wydania decyzji, co do zasady zgodnie z art. 145 k.p.a. mogą stanowić podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Właściwy organ orzeka o stwierdzeniu nieważności badanej decyzji tylko wówczas gdy stwierdzi, iż wystąpiła jedna z przesłanek ściśle określonych w art. 156 § 1 k.p.a. i jednocześnie nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności określonych w art. 156 § 2 k.p.a. ustawy, a więc nie upłynął termin dopuszczalności stwierdzenia nieważności badanego rozstrzygnięcia, ani też rozstrzygnięcie to nie wywołało nieodwracalnych skutków prawnych.

W niniejszej sprawie skarżący wnosili o stwierdzenie nieważność kwestionowanej decyzji Starosty [...] w związku z zaistnieniem przesłanki zawartej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż rażące naruszenie prawa, o którym mowa w 156 § 1 k.p.a., określane jest w doktrynie i orzecznictwie jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W orzecznictwie zgodnie zauważa się, iż rażące naruszenie prawa występuje w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. O rażącym naruszeniu prawa można mówić w razie oczywistego naruszenia prawa, tj. takiego, gdy dane rozstrzygnięcie stoi w oczywistej sprzeczności z jasno sformułowanym przepisem prawa, a więc takim, który nie wymaga dalszych wyjaśnień. W wyroku z 31 stycznia 2006 r. (sygn. akt I OSK 883/05, lex nr 299873), Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż "Rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" nie jest słuszne. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa". I dalej: "Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji, gdy ma charakter rażący. A zatem dla uznania, że wystąpiło owo kwalifikowane "naruszenie prawa", konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter rażący". W przywołanym wyroku Sąd zaznaczył też, iż rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Zaznaczył przy tym, że nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Jednocześnie dodać należy, iż w orzecznictwie zwraca się uwagę i podkreśla, że ani oczywistość naruszenia przepisu, ani jego charakter nie są wystarczające do uznania, że miało miejsce rażące naruszenie prawa. Obok oczywistego naruszenia prawa i charakteru przepisu, który został naruszony, jako kryterium rażącego naruszenia prawa winny być traktowane społeczno-gospodarcze skutki wywołane wadliwą decyzją. Na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę m.in. w wyroku z 25 września 2007 r. (sygn. akt II OSK 1111/06, lex nr 494728), w którym to wskazał, iż "O tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za "rażące" należy uznać wyłącznie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Utożsamianie zatem tego pojęcia z każdym naruszeniem jest oczywiście wadliwe. Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Przy kwalifikowaniu naruszenia prawa do kategorii naruszenia rażącego chodzi nie o sam fakt zachowania się organu niezgodnie z normą prawną, lecz o skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać."

W niniejszej sprawie kwestionowana decyzja dotyczy pozwolenia na budowę. Stosownie zaś do art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 741; dalej: "p.b."), w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania przedmiotowej decyzji przez Starostę [...] , pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:

1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz.U. z 2013 r. poz. 934 i 1014 oraz z 2015 r. poz. 1642), jeżeli są one wymagane;

2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W myśl zaś art. 32 ust. 1 p.b. pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim:

1) przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów:

3) wyrażeniu zgody przez ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa - w przypadku budowy gazociągów o zasięgu krajowym lub jeżeli budowa ta wynika z umów międzynarodowych.

W myśl art. 35 ust. 1 p.b. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W ocenie Sądu z akt sprawy wynika, że inwestor spełnił wszystkie wymogi stawiane przez ustawę - Prawo budowlane niezbędne dla uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Bezsporne jest, że inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę z [...] stycznia 2016 r. złożył stosowne oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomościami (działki nr ew. [...],[...],[...] oraz [...], obręb [...]) na cele budowlane. Ponadto inwestor uzyskał decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2011 r, znak: [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie Parku [...] , składającego się z 4 elektrowni wiatrowych o mocy do 2,5 MW każda, przewidzianych do realizacji na terenie gminy [...] , powiat [...], w niżej podanych obrębach ewidencyjnych oznaczonych nr działek dla poszczególnych nr wież: [...] - (nr wieży) dz. nr ew.: ([...])[...],[...]; (EW [...])[...],[...] oraz działki nr ew. [...],[...],[...],[...] ; [...] - (nr wieży) dz. nr ew. (EW [...])[...]; (EW [...])[...],[...]; budowy zjazdów z drogi gminnej (działka nr ew. [...] w obrębie [...] i drogi powiatowej (działka nr ew. [...]) w obrębie [...] (przeniesionej decyzją Wójta Gminy [...] z [...] stycznia 2015 r., znak: [...], na rzecz [...] Sp. z o.o.).

Także bezsporne w sprawie jest, że decyzją z [...] września 2010 r., znak: [...] Wójt Gminy [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji polegającej na budowie "Farmy Wiatrowej [...] wraz z infrastrukturą techniczną niezbędną do prawidłowego funkcjonowania przedsięwzięcia i GPZ" na terenie gminy [...], powiat [...], w niżej podanych obrębach ewidencyjnych oznaczonych numerami działek, dla poszczególnych numerów wież: [...] - (nr wieży) dz. nr ew.: ([...] [...]; ([...])[...][...],[...],[...]; ([...])[...],[...] (([...] [...]; ([...])[...][...],[...],[...]; ([...])[...],[...] ([...] [...]; ([...])[...][...],[...],[...]; ([...])[...],[...] - (nr wieży) dz. nr ew.: ([...] [...]; ([...])[...][...],[...],[...]; ([...])[...],[...] ) ([...] [...]; ([...])[...][...],[...],[...]; ([...])[...],[...] na działce nr ew. ([...] [...]; ([...])[...][...],[...],[...]; ([...])[...],[...] (przeniesionej decyzją Wójta Gminy [...];z [...]; marca 2015 r., znak: [...];, na rzecz [...];sp. z o.o.). Przedmiotowa decyzja stała się ostateczna z dniem 15 listopada 2010 r.

Wskazać należy, że skarżący nie negują stanowiska organów, iż omawiana inwestycja nie narusza ww. decyzji Wójta Gminy [...];.

Sporne natomiast jest, czy inwestor mógł złożyć wniosek o pozwolenie na budowę załączając do niego ww. decyzję środowiskową Wójta Gminy [...];, a tym samym czy kwestionowana decyzja Starosty [...];została wydana w oparciu o ważną i będącą w obrocie prawnym decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach.

W tym miejscu wskazać należy, że w dacie wydania ww. decyzji Wójta Gminy [...];obowiązywał art. 72 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W myśl ust. 3 tego przepisu decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1 (m.in. do decyzji o pozwoleniu na budowę). Złożenie wniosku następuje w terminie 4 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, z zastrzeżeniem ust. 4 i 4b. Natomiast w myśl ust. 4 tego przepisu złożenie wniosku może nastąpić w terminie 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, o ile strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub podmiot, na który została przeniesiona ta decyzja, otrzymali, przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 3, od organu, który wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, stanowisko, że realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz nie zmieniły się warunki określone w tej decyzji. Zajęcie stanowiska następuje w drodze postanowienia.

Art. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1211) dokonano nowelizacji ww. ustawy w zakresie art. 72 ust. 3 i 4. Nadano im brzmienie:

"3. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1, oraz do zgłoszeń, o których mowa w ust. 1a. Złożenie wniosku lub dokonanie zgłoszenia następuje w terminie 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, z zastrzeżeniem ust. 4 i 4b.

4. Złożenie wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1, lub dokonanie zgłoszeń, o których mowa w ust. 1a, może nastąpić w terminie 10 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, o ile strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub podmiot, na który została przeniesiona ta decyzja, otrzymali, przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 3, od organu, który wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, stanowisko, że realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz, że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia zawarte w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub postanowieniu, o którym mowa w art. 90 ust. 1, jeżeli było wydane. Zajęcie stanowiska następuje w drodze postanowienia na podstawie informacji na temat stanu środowiska i możliwości realizacji warunków wynikających z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach."

Powyższa nowelizacja nie zawierała przepisów intertemporalnych, weszła w życie w dniu 4 września 2015 r.

Ponownie ww. przepis został znowelizowany ustawą z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1936 ze zm.). Art. 72 ust. 3 i 4 u.i.ś. został zmieniony art. 1 pkt 34 lit. e poprzez wskazanie konieczności załączenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach także do zgłoszenia o który mowa w ust. 1a tego przepisu. Bez zmiany pozostawiono terminy 6 i 10 lat za załączenie decyzji do wniosku o pozwolenie na budowę. Jednakże w art., 7 ust. 1 tej nowelizacji wskazano, że do terminu, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy może być załączona do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1, stosuje się przepisy art. 72 ust. 3 i 4 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. W świetle art. 14 ustawy nowelizacyjnej powyższa zmiana weszła w życie w dniu 24 grudnia 2015 r.

Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony przez organy obydwu instancji, który zawarł także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 85/19, że od dnia 4 września 2015 r., w którym weszła w życie ww. ustawa nowelizująca z dnia 24 lipca 2015 r. okresy wynikające z art. 72 ust. 3 i 4 ustawy środowiskowej odpowiednio wydłużono do 6 i 10 lat. Brak zaś w tym zakresie przepisów intertemporalnych oznacza, że ustawowo wydłużono inwestorom uprawnienia wynikające z uzyskanych ostatecznych decyzji środowiskowych (także i postanowień wydawanych na podstawie ust. 4 art. 72), co akcentował ustawodawca w uzasadnieniu projektu ww. ustawy nowelizującej, wskazując, że zmiany w art. 72 mają na celu wydłużenie okresu wykorzystania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (Sejm RP VII kadencji, Nr druku: 3388).

Podkreślić dodatkowo należy, że w kolejnej ustawie nowelizującej z dnia 9 października 2015 r. w art. 7 wprost wskazano, że do terminu, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy może być załączona do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu , stosuje się owe 6 i 10-letnie terminy. Zdaniem Sądu powyższy przepis wskazuje, że omawiane przedłużone terminy odnoszą się do wszystkich decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanych przed dniem wejścia w życie omawianej nowelizacji, tj. przed 24 grudnia 2015 r.

Jeszcze raz wskazać należy, że decyzja Wójta Gminy [...];z dnia [...];września 2010 r. znak [...]; o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna z dniem 15 listopada 2010 r. Po ww. nowelizacjach okres na załączenie decyzji do wniosku o pozwolenie na budowę został wydłużony do 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, zatem w niniejszej sprawie termin ten upływał w dniu 15 listopada 2016 r. Inwestor wniosek o pozwolenie na budowę wraz z załączoną decyzją środowiskową złożył w dniu 11 lutego 2016 r., a więc w terminie wskazanym w art. 72 ust. 3 u.i.ś.

Odnosząc się do zarzutów skarżących, Sąd podziela stanowisko organu, że określony w ustawie termin (przed nowelizacją czteroletni, po nowelizacji sześcioletni) nie określa terminu ważności decyzji środowiskowej, po którego upływie decyzja środowiskowa wygasa, a jedynie określa termin, jaki ma inwestor na złożenie wniosku o pozwolenie na budowę z załączoną do niego decyzją środowiskową. Termin ten został przez ustawodawcę wydłużony, i od momentu wejścia w życie już pierwszej z ww. nowelizacji inwestora obowiązuje termin sześcioletni, a nie czteroletni na złożenie wniosku o pozwolenie na budowę, licząc od dnia kiedy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stanie się ostateczna.

Mają rację skarżący, że ww. terminy są terminami prawa materialnego. Lecz terminy prawa materialnego co prawda nie mogą zostać wydłużane czy też przedłużane przez organy administracji, to mogą zostać zmieniane w drodze ustawy i z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

W ocenie Sądu, w świetle powyższego, dla udzielenia pozwolenia na budowę nie miały znaczenia postanowienie SKO we [...]; z dnia [...]; września 2015 r., oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy [...];z dnia [...]; czerwca 2015 r. jak też uchylający je wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 14 czerwca 2016 r sygn. akt II SA/Bd 1345/15.

Jednakże nie może ujść uwadze Sądu, że w świetle ww. wyroku wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 14 czerwca 2016 r sygn. akt II SA/Bd 1345/15 można stwierdzić rozbieżność w orzecznictwie co do kwestii zastosowania przedłużonych terminów wynikających z art. 72 ust. 3 i 4 u.i.ś. Jednakże w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że pojawiające się w orzecznictwie rozbieżności na tle interpretacji określonego przepisu, jak wielokrotnie podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny, nie mogą stanowić podstawy stwierdzenia "rażącego naruszenia prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. przykł. wyroki NSA z: 21 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1268/07, 3 marca 2016 r. sygn. akt II OSK 1625/14 i 13 marca 2019 r. sygn. akt II OSK 547/18, cbois).

Podsumowując, słusznie w zaskarżonej decyzji wskazano, że kontrolowana decyzja Starosty [...];z dnia [...]; czerwca 2016 r. nie naruszała rażąco przepisów prawa obowiązującego w dacie jej wydania, nie wydano ją z naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej, nie dotyczy sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, jak również nie skierowano jej do osoby niebędącej stroną sprawie, nie była niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Nie jest też dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z mocy prawa.

Tytułem dopełnienia argumentacji Sądu należy dodać, że wbrew zarzutom formułowanym w rozpatrywanej skardze nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji. W szczególności w postępowaniu nie doszło do naruszenia art. 8, art. 107 § 3 w zw. z art. 149 k.p.a. Materiał zgromadzony w sprawie jest kompletny i został oceniony i uwzględniony w zaskarżonej decyzji w sposób prawidłowy.

Mając na uwadze powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a jako, że nie miała usprawiedliwionych podstaw.