Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 3006/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Hasła tematyczne: Służba celna
Skarżony organ: Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 4-6
journal: Dz.U. 2016 poz 1799
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej - tekst jedn.
article: art. 12 ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 288
law: Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,  Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony  Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi A. G. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści oddala skargę


UZASADNIENIE

Szef Krajowej Administracji Skarbowej (Szef KAS) postanowienie z [...] maja 2021 r., nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1

w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735; dalej Kpa.), po rozpoznaniu zażalenia A.G. (dalej: wnioskodawczyni, skarżąca) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. (Dyrektor IAS) z [...] marca

2021 r., nr [...], o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez 5 lat służby przy wykonywaniu zadań określonych odpowiednio w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, w tym służby w Służbie Celno-Skarbowej, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin

(t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 723, ze zm.; dalej "ustawa zaopatrzeniowa"), utrzymał

w mocy ww. postanowienie wydane przez organ I instancji.

Wydaniu powyższych rozstrzygnięć towarzyszył następujący stan sprawy.

Dyrektor IAS postanowieniem z [...] grudnia 2020 r. nr [...] odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści, stwierdzając, że wykonywane przez wnioskodawczynię zadania w okresie służby w Służbie Celnej nie mieszczą się w katalogu tzw. zadań policyjnych, ponieważ miały głównie charakter orzeczniczy i administracyjny. Dyrektor IAS wyjaśnił, iż jedynie zadania w okresach zastępowania kierownika Referatu Przeznaczeń Celnych i Spraw Karnych Skarbowych są zadaniami policyjnymi, bowiem łączą się ze sprawowaniem nadzoru w sprawach karnych skarbowych. Okres pełnienia służby przy wykonywaniu zadań policyjnych określono łącznie na 26 dni, natomiast staż służby w Służbie Celno-Skarbowej wyniósł 3 miesiące.

Na skutek złożonego przez wnioskodawczynię zażalenia, Szef KAS postanowieniem z [...] lutego 2021 r. nr [...], uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Dyrektora IAS. W ocenie Szefa KAS organ I instancji nie wyjaśnił wystarczająco charakteru realizowanych przez ww. zadań i nie dokonał koniecznej analizy zgromadzonych w sprawie materiałów. Stwierdził, że wśród dokumentacji są materiały wskazujące na możliwe uczestnictwo wnioskodawczyni w wykrywaniu przestępstw i wykroczeń skarbowych, jak chociażby zawiadomienie skierowane

do Prokuratury Rejowej w S.w związku z podejrzeniem popełnienia czynu zabronionego z art. 270 kk, liczne pisma kierowane do prokuratury i innych organów oraz wewnętrzne adnotacje, kierowane w ramach Izby Celnej, informujące

o nieprawidłowościach ujawnionych w toku prowadzonych spraw, a także materiały wskazujące na udział ww. jako świadka w postępowaniu prowadzonym przez Policję. W ocenie Szefa KAS ponownej analizy wymagały również zadania realizowane przez wnioskodawczynię w zakresie obowiązku wprowadzania do systemów i baz danych Służby Celnej informacji, które służyły współdziałaniu komórek w celu zapewnienia skutecznego zwalczania przestępstw i wykroczeń skarbowych. Stwierdził, że wymagają wyjaśnienia wskazywane przez wnioskodawczynię czynności z zakresu procedur uproszczonych, w ramach których podejmowane są czynności kontrolne podmiotów oraz zadanie wymierzania kar pieniężnych za nielegalne urządzanie gier poza kasynem gry. W ocenie Szefa KAS nie można wykluczyć, że niezależnie

od zadań opisanych w regulaminach czy zakresach, w ramach prowadzonych przez poszczególne komórki postępowań czy realizowanych innych czynności, może dojść do rozpoznawania, wykrywania bądź zwalczania przestępstw i wykroczeń, jak również przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych. Wówczas ich ujawnianie, wykrywanie i przekazywanie materiałów dowodowych do organów ścigania czy też innych komórek organizacyjnych, będzie stanowić bezpośrednią realizację zadań policyjnych. Współpraca z organami ścigania, tj. policją czy prokuraturą, jak również z Referatem Karno-Skarbowym, polegająca na kierowaniu zawiadomień

o możliwości popełnienia przestępstwa celem wszczęcia postępowania przeciwko określonym osobom czy podmiotom oraz przekazywanie dokumentacji w ww. sprawach, stanowi realizację tzw. zadań policyjnych. Szef KAS ocenił, że materiał dowodowy nie został rozpatrzony dogłębnie i wnikliwie przez organ I instancji, który jedynie ogólnikowo odniósł się do zadań wnioskodawczyni, nie analizując czynności/działań wskazywanych przez nią jako policyjne, a także czy mieszczą się one w katalogu zadań, o których w art. 1 ust. 2 pkt 4-5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej oraz w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r.

o Służbie Celnej.

Dyrektor IAS, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z [...] marca 2021 r. nr [...] ponownie odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez 5 lat służby przy wykonywaniu zadań określonych odpowiednio w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, w tym służby w Służbie Celno-Skarbowej, o którym mowa wart. 12 ust. 2 ustawy zaopatrzeniowej.

W uzasadnieniu postanowienia Szef KASA odwołał się do przepisów art. 217 § 2 i art. 218 Kpa., dotyczących przesłanek i trybu wydawania zaświadczeń. Wyjaśnił, że wnioskodawczyni domaga się wydania zaświadczenia potwierdzającego wykonywanie przez co najmniej 5 lat zadań określonych odpowiednio w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej lub w Służbie Celno-Skarbowej. Stanął na stanowisku, że przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie oraz dokonana analiza zgromadzonej dokumentacji nie dały podstaw do potwierdzenia żądania wnioskodawczyni, co znalazło wyraz w treści rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z [...] marca 2021 r.

Szef KAS podał, że emerytura policyjna przysługuje funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby, który w dniu zwolnienia posiada 15 lat służby i dodatkowo posiada w stażu służby co najmniej 5 lat przy wykonywaniu zadań określonych

w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub w art. 2

ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej lub 5 lat służby

w Służbie Celno-Skarbowej.

Zdaniem Szefa KAS nabycie tzw. "wysługi emerytalnej", czyli 5-letniego okresu służby przy realizacji tzw. zadań policyjnych, o którym mowa powyżej, uzasadnione jest szczególnymi warunkami pełnienia służby przez funkcjonariusza. Potwierdzeniem tego jest stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku

z dnia 3 marca 2015 r. sygn. K 39/13, uznał podobieństwo pewnych zadań Służby Celnej do zadań policyjnych. Trybunał Konstytucyjny, odwołując się do zadań Policji określonych w art. 1 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o Policji, której funkcjonariusze m.in. inicjują i organizują działania mające na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw

i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców stwierdził, iż "Funkcjonariusze Służby Celnej, którzy bezpośrednio rozpoznają, wykrywają, zapobiegają i zwalczają określone typy przestępstw i wykroczeń wykonują zadania podobne do ustawowych zadań funkcjonariuszy Policji", wskazał jednocześnie, iż "To podobieństwo wykonywanych zadań przekłada się na zakres faktycznie podejmowanych czynności i stopień narażenia życia i zdrowia".

W ocenie Szefa KAS nie oznacza to jednak, iż wszystkie zadania realizowane przez funkcjonariuszy celnych były zadaniami o charakterze policyjnym, a w związku z tym – nie istnieje obowiązek objęcia systemem zaopatrzenia emerytalnego każdego funkcjonariusza. W świetle wyżej powołanego wyroku, wykonywanie zadań o charakterze policyjnym, a nie fakt pozostawania w stosunku służbowym i realizacja wszystkich zadań powierzonych Służbie Celnej, jest decydującym warunkiem niezbędnym do spełnienia przesłanek nabycia uprawnień emerytalnych.

Jak wyjaśnił Szef KAS, Dyrektor IAS pozyskał opinie kierowników komórek organizacyjnych, w których wnioskodawczyni pełniła służbę. Jedna z przełożonych stwierdziła, że decyzje wydawane przez wnioskodawczynię miały bezpośredni wpływ na prowadzone w Referacie Dochodzeniowo-Śledczym postępowanie karne-skarbowe, ponieważ po zakończeniu postępowania administracyjnego przekazywała decyzję wymierzającą karę pieniężną za urządzanie gier na automatach do organu pierwszej instancji oraz, jeżeli było to niezbędne, do Referatu Dochodzeniowo-Śledczego. Podsumowując, zauważyła ona, że wnioskodawczyni podczas pełnienia służby w komórkach akcyzy jedynie "pośrednio uczestniczyła w zwalczaniu i ściganiu przestępstw karnych skarbowych dotyczących urządzania gier na automatach

w sposób niezgodny z ustawą o grach hazardowych oraz nadużyć w zakresie podatku akcyzowego.". Żadna z byłych przełożonych nie potwierdziła, aby wnioskodawczyni wykonywała bezpośrednio zadania, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Nie potwierdziła tego również kierująca komórką dochodzeniowo-śledczą, stwierdzając, że "Nawet jeśli wyniki jej pracy skutkowały zainicjowaniem postępowania przygotowawczego, można to traktować jedynie jako wypełnienie obowiązku z art. 304 kpk. Przepis ten stanowi, że każdy, ale szczególnie instytucja państwowa i samorządowa, jeśli dowiedzą się

o przestępstwie ściganym z urzędu, mają obowiązek zawiadomić organ właściwy

do ścigania tego czynu zabronionego. Z opisu sposobu realizacji przydzielonych zadań przez Panią A. G., wnioskuję że czasami efektem jej pracy było takie właśnie zawiadomienie. Jednak w mojej ocenie to dopiero działania podejmowane w procedurze karnej, mieściły się w katalogu tzw. "zadań policyjnych"."

W konsekwencji Szef KAS stwierdził, że niekorzystne dla wnioskodawczyni wnioski, wypływające z powyższych opinii, są zbieżne z powołanym wyżej wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 marca 2015 r. sygn. akt K 39/13, w którym wskazano, iż tylko "Funkcjonariusze Służby Celnej, którzy bezpośrednio rozpoznają, wykrywają, zapobiegają i zwalczają określone typy przestępstw i wykroczeń wykonują zadania podobne do ustawowych zadań funkcjonariuszy Policji".

Odnosząc się do zarzutów dotyczących dokonania wadliwych ustaleń, że wnioskodawczyni nie spełnia kryteriów określonych w art. 12 ust. 2 ustawy zaopatrzeniowej, a także tendencyjnego zinterpretowania wyjaśnień kierowników

i naczelnika komórek organizacyjnych, niezaliczenia jej udziału w postępowaniach karnych w charakterze świadka oraz współpracy z komórkami kontrolnymi i innymi organami, uporczywego trzymania się przez Dyrektora IAS założenia, że

w komórkach orzeczniczych drugiej instancji nie jest możliwe rozpoznanie, wykrycie, zapobieganie i zwalczanie przestępstw i wykroczeń, Szef KAS zauważył,

iż stwierdzenia te nie znajdują oparcia w zebranym materiale dowodowym. Jego zdaniem, Dyrektor IAS dokonał oceny dokumentów, znajdujących się w aktach osobowych oraz przedstawionych przez wnioskodawczynię i uznał, że nie zawierają danych potwierdzających realizację tzw. zadań policyjnych. Ponadto, w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy, Dyrektor IAS podjął działania mające na celu ustalenie charakteru zadań realizowanych przez wnioskodawczynię, tj. skorzystał

z wiedzy i doświadczenia ekspertów posiadających znajomość zadań i czynności realizowanych przez wnioskodawczynię. Natomiast, jak wskazał Szef KAS, poczynione ustalenia są sprzeczne z jej oczekiwaniami.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady równego traktowania funkcjonariuszy pełniących służbę w Izbie Celnej i funkcjonariuszy pełniących służbę w Urzędach Celnych, wykonujących takie same zadania orzecznicze, z którymi związane było ujawnianie przestępstw i wykroczeń skarbowych, Szef KAS uznał ten zarzut za chybiony, ponieważ w jego ocenie każde z postępowań, pomimo identycznych podstaw prawnych, posiada odmienne podstawy faktyczne, wynikające z innych dokumentów czy okoliczności.

Szef KAS podkreślił, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj postępowania administracyjnego o uproszczonym, odformalizowanym charakterze. Uproszczony charakter postępowania w sprawach wydawania zaświadczeń sprawia, że nie można w nim stosować uregulowanej w art. 75 § 1 Kpa. zasady dopuszczania jako dowód wszystkiego, co może przyczynić się

do wyjaśnienia sprawy. Organ wydający zaświadczenie nie prowadzi postępowania dowodowego, lecz potwierdza fakty albo stan prawny wynikający z prowadzonej przez organ dokumentacji, znajdującej się w jego posiadaniu. Organ nie ma natomiast obowiązku analizowania i rozstrzygania spornych kwestii, dotyczących okresów zaliczanych do wysługi emerytalnej. Zgodnie z art. 218 § 2 Kpa. organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić

w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Przepis ten stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania, służącego wyjaśnieniu stanu faktycznego,

w zakresie niezbędnym do wydania zaświadczenia. Konieczne postępowanie wyjaśniające odnosić się może do zbadania okoliczności wynikających

z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów.

Jak podał Szef KAS, z powyższym poglądem zbieżne jest stanowisko NSA, wyrażone w uzasadnieniu wyroku z 25 października 2000 r., sygn. akt V SA 760/00, które sprowadza się do stwierdzenia, że konieczne postępowanie wyjaśniające,

o jakim mowa w art. 218 § 2 Kpa., nie może być substytutem danych wynikających

z prowadzonych przez właściwy organ ewidencji rejestrów, bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, o jakich mowa w art. 218 § 1 Kpa. Wobec powyższego, w postępowaniu tym, nie można stosować zasady właściwej dla ogólnego postępowania jurysdykcyjnego dopuszczania jako dowód wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1316/08, wskazał, że postępowanie wyjaśniające spełnia tylko rolę pomocniczą przy ustalaniu treści zaświadczenia, główną rolę pełnią dane z ewidencji rejestru, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalonych innymi technikami.

Szef KAS stanął na stanowisku, zgodnie z którym przy ocenie zasadności odmowy wydania zaświadczenia istotne jest, że stanowi ono wyłącznie przejaw wiedzy, nie zaś woli organu administracji.

W opinii Szefa KAS w niniejszej sprawie Dyrektor IAS prawidłowo ustalił stan faktyczny oraz wywiódł adekwatne wnioski uznając, iż w ramach służby pełnionej przez wnioskodawczynię w Służbie Celnej, tylko zadania realizowane w okresach zastępowania kierownika Referatu Przeznaczeń Celnych i Spraw Karnych Skarbowych, w łącznej ilości 26 dni, są tzw. zadaniami policyjnymi, bowiem łączą się ze sprawowaniem nadzoru w sprawach karnych skarbowych. Ponadto, do zadań,

o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy zaopatrzeniowej zaliczony został okres pełnienia przez wnioskodawczynię służby w Służbie Celno-Skarbowej: od [...] marca 2017 r. do [...] maja 2017 r., tj. 3 miesiące.

Zdaniem Szefa KAS brak w dostępnej dokumentacji zapisów o treści

i brzmieniu wskazujących jednoznacznie na realizację przez wnioskodawczynię zadań określonych w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej oraz w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, w okresie co najmniej 5 lat, stanowi podstawę zasadności odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści.

W konsekwencji Szef KAS stwierdził, że nie było podstaw do wydania zaświadczenia o wnioskowanej treści. W postępowaniu wykazano bowiem, jak podał, że organ I instancji nie posiada dokumentacji, z której wynikałoby bezspornie,

że wnioskodawczyni realizowała przez okres co najmniej 5 lat tzw. zadania policyjne. Dodał, że skoro zaświadczenie, jak wyjaśniono wcześniej, jest wydawane w oparciu

o posiadane przez organ ewidencje, rejestry i dane, których w niniejszej sprawie brak, to wniosek o wydanie zaświadczenia określonej treści nie mógł zostać załatwiony pozytywnie.

Nadmienił, że wnioskodawczyni może – w drodze innego postępowania

na przykład o uzyskanie prawa do emerytury – dowieść, za pomocą dostępnych

w tamtym postępowaniu środków dowodowych, że spełnia warunek, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy zaopatrzeniowej.

Skarżąca wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wskazane na wstępie postanowienie Szefa KAS.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie następujących przepisów, a mianowicie:

1. art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej i art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, polegające na tym, że przez pryzmat jej służby, zadań i czynności, które wykonywała, wadliwie oceniono, że nie spełnia kryteriów określonych w art. 12 ust. 2 ustawy zaopatrzeniowej;

2. art. 217 § 2 pkt 2 w związku z art. 218 § 1 Kpa. poprzez odmowę urzędowego potwierdzenia wykonywania zadań, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy

z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej i art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej pomimo, że fakty te wynikały z prowadzonych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, w tym z:

• Kart zakresu obowiązków i uprawnień oraz Regulaminów organizacyjnych jednostek Służby Celnej w L.,

• dokumentów wskazujących miejsca pełnienia służby,

• udzielonych skarżącej upoważnień do obsługi systemów informatycznych wspomagających realizację polityki celnej państwa, wspólnych i potrzebnych całej Organizacji (w tym m.in. CELINA - baza zgłoszeń celnych w imporcie, NCTS - baza zgłoszeń celnych w tranzycie, ECS - baza zgłoszeń celnych w eksporcie, CRKP - baza spraw pokontrolnych),

• decyzji i poleceń Dyrektora Izby Celnej w L. potwierdzających obowiązek współpracy komórek organizacyjnych Izby Celnej w L. i Urzędów Celnych

w L., potwierdzających jednolitość Służby Celnej, wspólne cele i zadania funkcjonariuszy, bez względu na miejsce pełnienia służby,

• zaświadczenia Dyrektora Izby Celnej w L. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. o traktowaniu służby skarżącej

w Służbie Celnej w okresie od września 1993 r. do 31 grudnia 2008 r. jako pracy

w szczególnym charakterze,

• orzeczeń lekarskich potwierdzających, że badania okresowe skarżąca przechodziła pod kątem wykonywania pracy terenowej, tak jak każdy funkcjonariusz wykonujący zadania w terenie,

• decyzji nr [...] Dyrektora Departamentu Polityki Celnej Ministerstwa Finansów z dnia [...] stycznia 2014 r., którą powołano skarżącą na [...]

do spraw retrospektywnego księgowania oraz zwrotu lub umorzenia należności celnych w Izbie Celnej w L.

• decyzji nr [...] Dyrektora Izby Celnej w L. z dnia [...] grudnia 2009 r.

w sprawie powołania Zespołu ds. realizacji zadań związanych z likwidacją towarów|

o nieuregulowanym statusie celnym, powołującą skarżącą na członka Zespołu na rok 2010,

• decyzji nr [...] Dyrektora Izby Celnej w L. z dnia [...] lutego 2014 r. w sprawie powołania Zespołu ds. realizacji zadań związanych z likwidacją towarów

o nieuregulowanym statusie celnym, powołującą skarżącą na członka Zespołu na rok 2014,

• aktu mianowania skarżącej do służby stałej w Urzędzie Celnym w L.

z dniem [...] lipca 2000 r. wraz z aneksem,

• postanowienia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2015 r.

o mianowaniu skarżącej na pierwszy stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej,

• dowodów, które skarżąca przedstawiła organowi, potwierdzających jej rzeczywisty udział w postępowaniach karnych lub karnych skarbowych, składanie zeznań w charakterze świadka w tych postępowaniach, współpracę z organami ścigania, tj. policją i prokuraturą, Referatem Karnym Skarbowym, polegającą na kierowaniu zawiadomień o możliwości popełnienia przestępstwa celem wszczęcia postępowania przeciwko określonym osobom lub podmiotom oraz przekazywanie dokumentacji w ww. sprawach, współpracę z komórkami kontrolnymi i innymi organami, wykonywanie innych zleconych zadań, w tym przesłuchań świadków

w ramach pomocy prawnej innym organom, wykonywanie czynności z zakresu procedur uproszczonych i udział ww. w postępowaniach audytowych;

3) art. 8 w związku z art. 138 § 2a Kpa. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS nr [...] z [...] marca 2021 r. w sytuacji, gdy w postanowieniu tym zignorowano ocenę prawną organu drugiej instancji o zakwalifikowaniu niektórych wykonywanych przez skarżącą zadań do zadań policyjnych, zawartą w poprzednim postanowieniu nr [...] z dnia [...] lutego 2021 r. uchylającym postanowienie DIAS w L. nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. i przekazującym sprawę do ponownego rozpatrzenia (dalej: poprzednie postanowienie nr [...] z dnia

[...] lutego 2021 r.);

4) art. 138 § 1 w związku z art. 138 § 2 Kpa. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS nr [...]

z [...] marca 2021 r., pomimo że organ pierwszej instancji nie wykonał zaleceń organu drugiej instancji wskazanych w poprzednim postanowieniu

nr [...] z dnia [...] lutego 2021 r., dotyczących ponownej analizy wykonywanych przez skarżącą zadań w zakresie obowiązku wprowadzania

do systemów i baz danych Służby Celnej informacji, które służyły współdziałaniu komórek w celu zapewnienia skutecznego zwalczania przestępstw i wykroczeń skarbowych oraz w zakresie procedur uproszczonych, w ramach których skarżąca podejmowała czynności kontrolne podmiotów;

5) art. 7 i art. 8 w związku z art. 218 § 2 Kpa. poprzez:

• przyjęcie opinii Pani M. R.-P., posiadającej doświadczenie w sprawach dochodzeniowo-śledczych, a powołanej na eksperta

do wyjaśnienia charakteru spraw celnych i podatkowych, podczas gdy Pani M.R.-P. nigdy nie wykonywała i nie nadzorowała spraw celnych

i podatkowych, a wydana przez nią opinia ma charakter prywatny,

• jednoczesne pominięcie uwagi zawartej w ww. opinii, świadczącej na korzyść skarżącej, potwierdzającej, że przekazywała informacje i materiały organom ścigania w toczących się postępowaniach w procedurze karnej oraz że wyniki pracy skarżącej skutkowały zainicjowaniem postępowań przygotowawczych,

• zinterpretowanie na niekorzyść skarżącej wyjaśnień jej bezpośrednich przełożonych, Pani D.W. i Pani K.T., które w swoich opiniach na temat wykonywanych przez skarżąca zadań nie dokonały oceny, czy zadania te mieszczą się w zadaniach policyjnych uznając, że ocena ta wykracza poza ich kompetencje i dodały, że nie posiadają innych dokumentów mogących potwierdzić wykonywanie przez skarżącą zadań policyjnych, tymczasem organ nieprecyzyjnie wywiódł wniosek, że żadna z byłych przełożonych skarżącej nie potwierdziła wykonywania przez nią zadań policyjnych oraz że dokumenty potwierdzające wykonywanie tych zadań w ogóle nie istnieją,

• niezaliczenie do zadań policyjnych udziału skarżącej w postępowaniach karnych, zeznań w charakterze świadka w postępowaniach prowadzonych przez Policję lub Sąd, współpracy z komórkami kontrolnymi i innymi organami oraz wykonywania przez skarżącą innych zleconych zadań, w tym przesłuchań świadków w ramach pomocy prawnej innym organom, pomimo że zadania te już zostały zakwalifikowane jako zadania policyjne przez Szefa KAS w ww. poprzednim postanowieniu nr [...] z dnia [...] lutego 2021 r.,

• nieuznanie wykonywanych przez skarżącą zadań z zakresu procedur uproszczonych, postępowań audytowych, prowadzonych postępowań celnych

i podatkowych za zadania policyjne, uznanych za takie przez Sąd Okręgowy

w W. w wyroku z dnia [...] listopada 2019 r. o sygn. akt [...] wydanym w sprawie Pana Z. W., z którym skarżąca pełniła służbę w tych samych komórkach organizacyjnych Izby Celnej w L. w okresie

od listopada 1996 r. do listopada 2006 r. i wykonywała takie same zadania (vide również: wyrok Sądu Okręgowego w W. XXI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] kwietnia 2021 r. sygn. akt [...]);

6) art. 8 Kpa. poprzez nieprawidłowe zastosowanie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia [...] marca 2015 r. sygn. akt [...] i stwierdzenie, że niekorzystne dla skarżącej wnioski o niezaliczeniu zadań orzeczniczych do zadań policyjnych są zbieżne z ww. wyrokiem, podczas gdy z wyroku tego nie wynika, jak twierdzi organ, że zadania orzecznicze, w tym zadania związane z prowadzonymi postępowaniami celnymi, podatkowymi, audytowymi i kontroli w zakresie procedur uproszczonych oraz zadania związane ze zwalczaniem nielegalnego hazardu

w postępowaniach administracyjnych, nie należą do zadań policyjnych;

7) art. 8 Kpa. i art. 32 Konstytucji poprzez naruszenie zasady równego traktowania funkcjonariuszy pełniących służbę w komórkach merytorycznych organu pierwszej instancji, którym organ uznaje, że wykonywane przez nich zadania są zadaniami policyjnymi i funkcjonariuszy pełniących służbę w analogicznych komórkach merytorycznych organu drugiej instancji.

Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi w całości na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. lub uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji

w całości oraz zasądzenie kosztów według norm przepisanych.

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca stwierdziła w szczególności, że organ odmawiając wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby przez 5 lat przy wykonywaniu zadań policyjnych wyraził wyłącznie swoją wolę, a nie wiedzę. Organ był bowiem w posiadaniu ewidencji, rejestrów i innych danych,

z których wynikały zadania, jakie wykonywała w czasie pełnienia służby w Służbie Celnej. Zdaniem skarżącej organ jednak subiektywnie ocenił, że nie były to zadania policyjne. Dodała, że niektóre z zadań, jakie wykonywała, uznane zostały za zadania policyjne również przez Szefa KAS w poprzednim postanowieniu nr

[...] z dnia [...] lutego 2021 r. W opinii skarżącej organ jednak wolał przyjąć wyłącznie opinię Pani M. R.-P., ignorując wyroki sądowe i opinię Szefa KAS wyrażoną w poprzednim postanowieniu z dnia [...] lutego 2021 r.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z [...] września 2021 r. stanowiącym uzupełnienie skargi, skarżąca wskazała między innymi, że opinia Pani M. R.-P. jest subiektywna i intuicyjna i nie spełnia wymogu niezależności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co oznacza, że skarga A.G. nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 217 Kpa. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie, gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Należy przypomnieć, że zaświadczenie stanowi urzędowe potwierdzenie, w formie pisemnej, okoliczności faktycznych lub prawnych. Jest ono aktem wiedzy, a nie aktem woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego - nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. W przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 Kpa. (jeżeli o zaświadczenie ubiega się osoba ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego), organ administracji publicznej jest obowiązany wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 Kpa.).

Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 Kpa.). W tym postępowaniu nie ma zastosowania zasada określona w art. 75 Kpa. - dopuszczenia jako dowodu wszystkiego, co może się przyczynić do załatwienia sprawy. W ramach postępowania wyjaśniającego organ jest obowiązany jedynie zbadać czy dokumenty będące w posiadaniu organu dopuszczają wydanie zaświadczenia o żądanej treści. NSA w wyroku z 21 stycznia 1997 r., SA/Łd 3105/95 (OSP 1998 r., z. 6, poz. 106) wyjaśnił, że określenie "danych znajdujących się w jego posiadaniu", nie może być rozumiane dowolnie i rozszerzająco, przez obejmowanie nim także danych dostarczonych właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie w celu potwierdzenia faktów z tych danych wynikających".

W rozpatrywanej sprawie skarżąca zwróciła się do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby przy wykonywaniu tzw. zadań policyjnych, na podstawie art. 217 § 2 Kpa., a więc ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, emerytura policyjna przysługuje funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby, który w dniu zwolnienia posiada 15 lat służby w Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służbie Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Celnej, Służbie Celno-Skarbowej lub w Służbie Więziennej, z wyjątkiem funkcjonariusza, który ma ustalone prawo do emerytury określonej w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obliczonej z uwzględnieniem okresów służby i okresów z nią równorzędnych. W przypadku funkcjonariuszy Służby Celnej lub funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej dodatkowo wymagane jest posiadanie stażu służby co najmniej 5 lat: (1) przy wykonywaniu zadań określonych odpowiednio w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej lub (2) służby w Służbie Celno-Skarbowej (ust. 2). Funkcjonariusz Służby Celnej lub funkcjonariusz Służby Celno-Skarbowej, który w dniu zwolnienia ze służby, przekształcenia albo wygaśnięcia stosunku służbowego osiągnął staż służby 15 lat, w tym co najmniej 5 lat, o których mowa w ust. 2, nabywa prawo do emerytury w dniu osiągnięcia tego stażu, niezależnie od przyczyny zwolnienia ze służby, wygaśnięcia czy przekształcenia stosunku służbowego (ust. 3).

W myśl art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, do zadań Służby Celnej należy realizacja polityki celnej państwa w części dotyczącej przywozu i wywozu towarów oraz wykonywanie innych zadań wynikających z przepisów odrębnych, a w szczególności: rozpoznawanie, zapobieganie i wykrywanie przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych, przestępstw i wykroczeń związanych z przywozem i wywozem towarów oraz ściganie ich sprawców, w zakresie określonym innymi ustawami (pkt 4); rozpoznawanie, wykrywanie, zapobieganie i zwalczanie przestępstw i wykroczeń związanych z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony dóbr kultury oraz ochrony własności intelektualnej, a także przestępstw i wykroczeń związanych z wprowadzaniem na polski obszar celny oraz wyprowadzaniem z polskiego obszaru celnego towarów objętych ograniczeniami lub zakazami, w szczególności takich jak: odpady szkodliwe, substancje chemiczne, materiały jądrowe i promieniotwórcze, środki odurzające i substancje psychotropowe oraz broń, amunicja, materiały wybuchowe i technologie objęte kontrolą międzynarodową (pkt 5).

Stosownie natomiast do art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, do zadań Służby Celnej należy realizacja polityki celnej w części dotyczącej przywozu i wywozu towarów oraz wykonywanie innych zadań wynikających z przepisów odrębnych, a w szczególności: rozpoznawanie, wykrywanie, zapobieganie i zwalczanie przestępstw i wykroczeń związanych z naruszeniem przepisów dotyczących wprowadzania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wyprowadzania z jej terytorium towarów objętych ograniczeniami lub zakazami obrotu ze względu na bezpieczeństwo i porządek publiczny lub bezpieczeństwo międzynarodowe, w szczególności takich jak odpady, substancje chemiczne i ich mieszaniny, materiały jądrowe i promieniotwórcze, środki odurzające i substancje psychotropowe, broń, amunicja, materiały wybuchowe, prekursory materiałów wybuchowych podlegające ograniczeniom oraz towary i technologie o znaczeniu strategicznym (pkt 4); rozpoznawanie, wykrywanie, zapobieganie i zwalczanie przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych oraz ściganie ich sprawców, w zakresie określonym w ustawie Kodeks karny skarbowy (pkt 5); rozpoznawanie, wykrywanie, zapobieganie i zwalczanie przestępstw i wykroczeń przeciwko: a) zdrowiu, określonych w art. 55, 57, 61 i 66 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, b) dobrom kultury, określonych w art. 109 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami i w art. 53 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach, c) prawom własności intelektualnej, określonych w art. 116 - 118 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych i w art. 305 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej, d) przyrodzie, określonych w art. 128 i art. 131 pkt 10 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, e) środowisku, określonych w art. 183 § 2, 4, 5 i 6, w przypadku czynów, o których mowa w art. 183 § 2, 4 i 5 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny oraz przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, określonych w art. 244 Kodeksu karnego, w zakresie niestosowania się do zakazu wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych, f) ograniczeniom obrotu towarami i technologiami o znaczeniu strategicznym, określonym w art. 33 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. o obrocie z zagranicą towarami, technologiami i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa, a także dla utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa (pkt 6) - oraz ściganie ich sprawców, jeżeli zostały ujawnione przez Służbę Celną.

Z akt sprawy wynika, że organ I instancji pozyskał opinie kierowników komórek organizacyjnych, w których skarżąca pełniła służbę.

Kierownik Działu Podatku Akcyzowego i Podatku od Gier wskazała, że prowadzenie postępowań w zakresie gier na automatach o niskich wygranych wymagało ciągłej i czynnej współpracy nie tylko z funkcjonariuszami z Sekcji Kontroli Gier Hazardowych Urzędu Celnego w L., przeprowadzającymi eksperymenty na automatach, ale także z funkcjonariuszami z Referatu Dochodzeniowo-Śledczego, prowadzącymi postępowania karne skarbowe, w toku których były przeprowadzane eksperymenty przez biegłego na okoliczność, czy gry rozgrywane na zatrzymanych automatach są grami na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych.

Kierownik Działu Obsługi Przedsiębiorców w Zakresie Cła, Pozwoleń

i Czynności Audytowych wskazała, że do obowiązków Pani A.G. należało zajmowanie się przede wszystkim prowadzeniem postępowań administracyjnych m.in. w zakresie zwrotów i umorzeń należności celnych, pozwoleń na stosowanie procedur uproszczonych, reprezentowaniem organu celnego przed WSA.

Powołani kierownicy wskazali, że nie posiadają żadnych dokumentów mogących potwierdzić wykonywanie przez Panią A. G. zadań policyjnych, ani wiedzy czy takie istnieją. Dodatkowo, DLAS wystąpił do Naczelnika Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego, jako eksperta z wieloletnim doświadczeniem

w zakresie spraw prowadzonych w komórkach dochodzeniowo-śledczych oraz sprawującej nadzór nad zadaniami wykonywanymi w tych komórkach, o wyrażenie stanowiska, czy Pani A. G. w komórkach akcyzowych,

w szczególności w ramach współpracy z komórkami dochodzeniowo-śledczymi, wykonywała zadania policyjne, które mieściły się w katalogu zadań określonych

w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Z odpowiedzi wynikało, iż wszystkie zadania, jakie wykonywała Pani A. G., zgodnie z kartami zakresów i obowiązków, były prowadzone w procedurze administracyjnej. W opinii eksperta zdarzały się jedynie przypadki, kiedy szeroko rozumiane organy ścigania przestępstw, zwracały się z prośbą o przekazanie informacji czy materiałów, które mogłyby być wykorzystywane w postępowaniach toczących się w procedurze karnej.

Pomimo współpracy przy wykonywaniu niektórych zadań z funkcjonariuszami z Sekcji Kontroli Gier Hazardowych Urzędu Celnego w L.i Referatu Dochodzeniowo-Śledczego, realizowane przez Panią A. . obowiązki miały charakter administracyjny. Zdaniem opiniującej "nawet jeśli wyniki jej pracy skutkowały zainicjowaniem postępowania przygotowawczego, można to traktować jedynie jako wypełnienie obowiązku z art. 304 kpk. Przepis ten stanowi, że każdy, ale szczególnie instytucja państwowa i samorządowa, jeśli dowiedzą się o przestępstwie ściganym z urzędu, mają obowiązek zawiadomić organ właściwy do ścigania tego czynu zabronionego.". Pani M. R.-P. sformułowała wniosek, że czasami efektem pracy wnioskodawczyni było takie właśnie zawiadomienie, jednak

w jej ocenie, to dopiero działania podejmowane w procedurze karnej mieściły się

w katalogu tzw. "zadań policyjnych". W ocenie Naczelnika Wydziału żaden

z wymienionych obowiązków znajdujących się w kartach zakresów i obowiązków nie mieści się w pojęciu "zadań policyjnych", gdyż mają one charakter orzeczniczy

i administracyjny.

Podkreślenia wymaga, że nabycie tzw. "wysługi emerytalnej", czyli 5-letniego okresu służby przy realizacji tzw. "zadań policyjnych", o których mowa w art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej, uzasadnione jest szczególnymi warunkami pełnienia służby przez funkcjonariusza. Oznacza to, że nie wszystkie zadania realizowane przez funkcjonariuszy Służby Celnej są zadaniami o charakterze policyjnym i nie istnieje w związku z tym obowiązek objęcia systemem zaopatrzenia emerytalnego każdego funkcjonariusza. Zauważyć bowiem należy, iż w ramach struktur organizacyjnych Służby Celnej wyodrębnione były różne komórki organizacyjne, którym przypisane były zróżnicowane zadania. Niektóre z nich bezpośrednio rozpoznawały, wykrywały, zapobiegały oraz zajmowały się zwalczaniem przestępczości, inne zaś w sposób pośredni przyczyniały się do realizacji tych zadań. To zróżnicowanie i odmienny charakter zadań realizowanych przez Służbę Celną, prowadzi do tezy, iż tylko określonej grupie funkcjonariuszy można przypisać faktyczną realizację zadań ściśle związaną z rozpoznawaniem, wykrywaniem, zapobieganiem oraz zwalczaniem przestępczości. Przyjęcie takiego zakresu podmiotowego art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej oraz art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej

i ograniczenie go do tych funkcjonariuszy, którzy realizują zadania określone w ww. przepisach w sposób bezpośredni warunkuje uznanie, że zadania realizowane przez skarżącą, nie są zadaniami, o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy zaopatrzeniowej. Dane wynikające z kart zakresów uprawnień i obowiązków, jak też innych materiałów służby, dołączone do niniejszej sprawy, nie potwierdziły, że skarżąca dysponuje

5-letnim stażem służby przy realizacji zadań policyjnych. W związku z tym nie było możliwe wydanie zaświadczenia o żądanej przez skarżącą treści.

W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo stwierdziły, że na podstawie posiadanych dokumentów nie można przyjąć, że skarżąca wykonywała zadania policyjne, określone w powołanych przepisach ustaw o Służbie Celnej. Dane wynikające z kart zakresów uprawnień i obowiązków, jak też innych materiałów dokumentujących przebieg służby i zadania w okresie służby, dołączone do niniejszej sprawy, nie potwierdziły, że skarżąca legitymuje się 5-letnim stażem służby przy realizacji zadań policyjnych. A okresem: 26 dni w Służbie Celnej (podczas zastępowania kierownika Referatu Przeznaczeń Celnych i Spraw Karnych Skarbowych) i stażem służby w Służbie Celno-Skarbowej, który wyniósł 3 miesiące. W związku z tym nie było możliwe wydanie zaświadczenia o żądanej przez skarżącą treści.

Zadania, które wykonywała skarżąca pełniąc służbę w komórkach postępowań celnych, przeznaczeń celnych, czy komórkach akcyzowych i gier nie są w ocenie Sądu zadaniami policyjnymi, w rozumieniu przedstawionym przez Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z [...] marca 2015 r. sygn. akt [...] (publ. OTK-A [...]). Nie były to bowiem zadania mające na celu bezpośrednio rozpoznanie, wykrycie, zapobieganie i zwalczanie określonych typów przestępstw i wykroczeń. Sam fakt złożenia zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa nie jest jeszcze wykonywaniem zadań policyjnych, gdyż wynika on z obowiązku nałożonego

na obywateli przez racjonalnego ustawodawcę w art. 304 k.p.k..

W ocenie Sądu stanowisko skarżącej, zgodnie z którym podczas swojej służby wielokrotnie wykonywała tzw. zadania policyjne zlecone przez przełożonego, ponieważ zadania te, jak stwierdziła, należały do zadań statutowych komórki organizacyjnej, w której pełniła służbę, uznać należy jedynie za polemikę wobec niekorzystanego dla skarżącej rozstrzygnięcia, bowiem zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie potwierdził wykonywania przez nią ww. zadań. Wspomnianego stanowiska skarżącej nie można podzielić, gdyż nie były to zadania prowadzące bezpośrednio do rozpoznawania, wykrywania i zwalczania czynów podlegających odpowiedzialności karno-skarbowej czy karnej.

W świetle powyższego za nieuzasadnione należało uznać zarzuty skargi dotyczące nieprawidłowej oceny posiadanych przez organ dokumentów.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł

jak w sentencji wyroku.