Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 575/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 15zzr  ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
article: art. 68 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 875
law: Ustawa z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS- CoV-2

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Dziel, Sędzia, WSA Bolesław Stachura, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 października 2021 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2020 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ś. z dnia [...] r. nr [...] ; II. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego [...] kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] maja 2021 r., nr [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r., Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "Dyrektor ARiMR") utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla powiatu [...] z siedzibą w Ś. (dalej: "Kierownik ARiMR"), wydaną wobec J. K. (dalej: "Wnioskodawca", "Skarżący"), którą to decyzją:

odmówiono przyznania Wnioskodawcy:

1) płatności do bydła - 2020 i nałożono sankcję w wysokości [...] zł; wskazano przy tym, że kwota ta będzie potrącana z płatności realizowanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych,

2) płatności do krów – 2020 i nałożono sankcję w wysokości [...] zł; wskazano przy tym, że kwota ta będzie potrącana z płatności realizowanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych

oraz przyznano Wnioskodawcy:

1) Jednolitą Płatność Obszarową – 2020 w wysokości [...] zł wynikającą

z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości [...] zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego,

2) Płatność na zazielenie – 2020 w wysokości [...] zł wynikającą

z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości [...] zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego,

3) Płatność redystrybucyjną - 2020 w wysokości [...] zł wynikającą

z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości [...] zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego,

nadto przyznano Wnioskodawcy kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej

w wysokości [...] zł.

Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: "k.p.a."), w związku z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu (Dz. U. z 2015 poz. 351 ze zm.), art. 19 ust. 3, art. 31 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014r., str. 48).

Z ustalonego stanu faktycznego wynika, co następuje.

W dniu [...] maja 2020 r., poprzez aplikację e-WniosekPlus, Wnioskodawca złożył wniosek o przyznanie płatności do gruntów rolnych, w którym zawnioskował o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie oraz płatności do krów, płatności do bydła, a także płatności do powierzchni upraw roślin pastewnych. Do wniosku dołączył między innymi oświadczenie o zwierzętach zadeklarowanych do płatności (płatności do bydła i krów), w których wykazał 21 sztuk bydła oraz 39 sztuk krów.

W dniu [...] marca 2021 r. Kierownik ARiMR wydał decyzję, nr [...], w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2020, w której przyznał jednolitą płatność obszarową oraz płatność za zazielenienie, płatność redystrybucyjną, płatność do powierzchni upraw pastewnych oraz odmówił przyznania płatności do krów oraz bydła.

W odwołaniu od tej decyzji Wnioskodawca nie zgodził się z odmową przyznania płatności do bydła i wskazał na trudności techniczne w zgłoszeniu wymaganych danych. Wyjaśnił, że trudności te sygnalizował już organowi wcześniej, przed upływem ww. terminu. Wskazał nadto, że w okresie pandemii bieg termin "administracyjnych" uległ zawieszeniu.

Organ odwoławczy utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazał na treść § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu oraz art. 4 ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt.

Organ ten stwierdził, że w dniu [...] maja 2020 r. Wnioskodawca złożył, poprzez Portal IRZplus, zgłoszenia do rejestru kupna 15 sztuk bydła, wskazał nadto, że data sprzedaży zgłoszona przez sprzedającego to [...] kwietnia 2020 r. Na tej podstawie organ stwierdził, że Wnioskodawca uchybił 7 – dniowemu terminowi określonemu w art. 12 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt w zw. z art. 7 ust. 1 tiret drugie rozporządzenia nr 1760/2000, ponieważ kupno 15 sztuk bydła zgłosił w 23 dniu od zakupu.

Następnie wyjaśnił, że zgodnie z art. 30 ust. 4 lit c rozporządzenia (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności w przypadku, gdy stwierdzone niezgodności dotyczą niepoprawnych wpisów do rejestru, paszportów zwierząt lub skomputeryzowanej bazy danych zwierząt, lecz nie mają znaczenia dla celów weryfikacji zgodności z kryteriami kwalifikowalności innymi niż te, o których mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 639/2014, w odniesieniu do danego systemu pomocy lub środka wsparcia, przedmiotowe zwierzę uznaje się za niezatwierdzone jedynie w przypadku, gdy takie niepoprawne wpisy wykryto w toku, co najmniej dwóch kontroli w ciągu 24 miesięcy. We wszystkich pozostałych przypadkach przedmiotowe zwierzęta uznaje się za niezatwierdzone po pierwszym stwierdzeniu niezgodności.

Organ odwoławczy wskazał dalej, że artykuł 21 ust. 4 lit. b) Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) NR 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności stanowi, że beneficjent jest świadomy, iż wszystkie potencjalnie kwalifikujące się zwierzęta, które okażą się być nieprawidłowo zidentyfikowane lub zarejestrowane w systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, są uznawane za zwierzęta, odnośnie do których stwierdzono niezgodności, o których mowa w art. 31 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014. Zatem, zgodnie z art. 31 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 640/2014, jeżeli stwierdzone nieprawidłowości dotyczą więcej niż trzech zwierząt

i ustalony procent obniżki przekracza 50%, rolnikowi odmawia się przyznania płatności oraz nakłada karę administracyjną w wysokości odpowiadającej kwocie przypadającej na stwierdzoną różnicę zwierząt.

Organ ten stwierdził dalej, że w przedmiotowej sprawie liczba zgłoszonych sztuk bydła wynosiła 20 (maksymalna ilość zwierząt), natomiast stwierdzona 5, różnica wyniosła 15, zatem odsetek ustalony wyniósł 75%; organ przedstawił sposób jego wyliczenia.

W jego ocenie, organ I instancji prawidłowo odmówił Wnioskodawcy przyznania płatności do bydła i nałożył karę administracyjną w wysokości [...] zł.

Z kolei, w przypadku płatności do krów, organ odwoławczy stwierdził, że Wnioskodawca również dokonał zgłoszenia kupna zwierząt z uchybieniem 7 – dniowego terminu, co skutkowało przyjęciem, że wszystkie zgłoszone zwierzęta nie kwalifikują się do przyznania pomocy. Organ odwoławczy dalej wyjaśnił, że liczba zgłoszonych sztuk krów wynosiła 20 (maksymalna ilość zwierząt), natomiast stwierdzona 0, zatem różnica wyniosła 20 i odsetek wyniósł 100%.

W jego ocenie, organ I instancji prawidłowo odmówił Wnioskodawcy przyznania płatności do krów i nałożył karę administracyjną w wysokości [...] zł.

Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu okoliczności wskazujących na trudności w kontaktach z organem, organ odwoławczy stwierdził, że Biuro Powiatowe ARiMR funkcjonowało w okresie pandemii w zmniejszonej liczbie pracowników, przy zachowaniu zasad bezpieczeństwa, ale w jego ocenie Wnioskodawca miał możliwość uzyskania pomocy w Biurze Powiatowym "nie tylko telefonicznie". Organ zwrócił uwagę na możliwość osobistego kontaktu z pracownikiem organu I instancji oraz inne dostępne możliwości składania pism do organu, tj. np. poprzez platformę e-PUAP lub poprzez złożenie do "wrzutni". Organ odwoławczy wskazał przy tym na przepisy ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (tarcza 3.0.), uchylające przepisy o zawieszeniu i nierozpoczynaniu biegu terminów, tj. art. 15zzr oraz art. 15zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem. przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, 567, 568 i 695, dalej: "ustawa COVID-19").

W skierowanej do Sądu skardze na opisaną wyżej decyzję, Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 15 zzs ust. 1 pkt 6 ustawy COVID-19 , obowiązującego w okresie od 31 marca do 16 maja 2020 r. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie i błędne przyjęcie, że Skarżący nie dokonał w terminie zgłoszeń wymaganych na podstawie przepisów o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, podczas gdy ze względu na zawieszenie biegu terminów w postępowaniu administracyjnym termin ten został dochowany,

2) art. 31 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności, poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie

i ukaranie Skarżącego, podczas gdy nie dokonał on żadnych naruszeń.

Skarżący złożył w skardze wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji

i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi przedstawił argumentacje mającą popierać przedstawione wyżej zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sprawa została skierowana do rozpoznania w powyższym trybie na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374).

Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest przez sąd administracyjny pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności aktu (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Problem w sprawie sprowadza się więc do oceny dopuszczalności zastosowania konstrukcji zawieszenia biegu terminów procesowych (art. 15 zzr ust. 1 i art. 15 zzs ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r.) w okresie między 14 marca 2020 r., od kiedy obowiązywał w Polsce stan zagrożenia epidemicznego (§ 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego, Dz.U. z 2020 r. poz. 433), a 31 marca 2020 r., kiedy to ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568) dodano do ustawy z dnia 2 marca 2020 r. przepisy art. 15 zzs, na które powoływał się Skarżący.

Zgodnie z pierwszym z tych przepisów – art. 15 zzr ust. 1 - w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed sądem lub organem, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Według drugiego z nich - art. 15 zzs ust. 1 - w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych m.in. w postępowaniach administracyjnych i postępowaniach i kontrolach prowadzonych na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (pkt 6 i 7), nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.

W ocenie Sądu, bieg 7 dniowego terminu określonego w art. 12 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt w zw. z art. 7 ust. 1 tiret drugie rozporządzenia nr 1760/2000, jest terminem "od zachowania którego jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem" w rozumieniu art. 15zzr ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. Bieg tego terminu, jak z przepisu wprost wynika, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Stan zagrożenia epidemicznego obowiązywał w Polsce od 14 marca 2020 r. (zob. powołane wyżej rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r.), a stan epidemii – od 20 marca 2020 r. (rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii, Dz. U. poz. 491).

Wprowadzony ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 przepis art. 15zzr (i 15zzs) odnosił się do obu tych stanów ("w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19"). Skoro więc w dniach 14 – 21 kwietnia 2020 r. biegł 7 dniowy termin do określonemu w art. 12 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt w zw. z art. 7 ust. 1 tiret drugie rozporządzenia nr 1760/2000, ponieważ sprzedaż zwierząt zgłoszonych przez sprzedającego 7 maja 2000 r. miała miejsce 14 kwietnia 2000 r., to staje się jasne, że termin ten uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzr ust. 1 pkt 1 ustawy z 2 marca 2020 r. Jego bieg nie skończył się zatem z upływem 21 kwietnia, a więc zgłoszenie wniesione przez Skarżącego w dniu 7 maja 2020 r. nie mogło być uznane za wniesione z uchybieniem terminu. Zgodnie bowiem z art. 15zzr ust. 5 ustawy, czynności dokonane w celu wykonania uprawnienia lub obowiązku w okresie wstrzymania rozpoczęcia albo zawieszenia biegu terminów, o których mowa w ust. 1, są skuteczne. Skarżący mógł zatem skutecznie wnieść – i wniósł – odpowiednie zgłoszenie w dniu 7 maja 2020 r.

Odwołując się do celu wprowadzenia przez ustawodawcę powyższej regulacji. Sąd nie ma w tym zakresie wątpliwości, że celem art. 15zzr ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19 była ochrona obywateli RP przed negatywnymi skutkami uchybienia terminom w czasie pandemii koronawirusa, w tym terminom o charakterze materialnym. Skoro ze względu na epidemię, ochrona zdrowia obywateli jest priorytetem i w tym celu wprowadzane są ograniczenia ich aktywności oraz ograniczenia w działaniu instytucji publicznych, a zamiarem ustawodawcy było przyjęcie regulacji zapewniających skuteczną ochronę prawną, to nie można regulacji art. 15zzr ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19 w spornym zakresie wykładać zawężająco. Oznaczałoby to, że mimo niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia stron wszystko odbywałoby się na zasadach ogólnych sprzed stanu epidemii, co nie jest do przyjęcia. Skoro bowiem ustawodawca wprowadził przepis szczególny, dający obywatelom ochronę przed skutkami ograniczeń związanych z epidemią w postaci zawieszenia biegu terminów prawa materialnego/zawitych przewidzianych przepisami prawa administracyjnego na czas stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii, rolą organu jest dokonanie wykładni tego przepisu z uwzględnieniem jego celu. Takie zaś działanie w zakresie dyrektyw wykładni celowościowej art. 15zzr ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19 prowadzi do przyjęcia, że ma on zastosowanie do regulacji zawartych w prawie administracyjnym w szerokim znaczeniu,

Ustanie okresu zawieszenia biegu analizowanego terminu nastąpiło w wyniku uchylenia art. 15zzr ustawy COVID (art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2; Dz. U. z 2020 r., poz. 875).

Zgodnie z regulacjami przejściowymi (art. 68 ust. 2 nowelizacji z 14 maja 2020 r.), terminy, o których mowa w art. 15zzr ust. 1 ustawy COVID, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzr ust. 1 tej ustawy, biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej. Zawieszony termin wynikający z art. 2 ust. 1 ustawy nowelizującej ustawę u.g.n. z 2019 r. uzyskał dalszy bieg od dnia 24 maja 2020 r. (art. 68 ust. 2 w zw. z art. 76 nowelizacji z 14 maja 2020 r.).

W tej sytuacji, prawidłowe zastosowanie w sprawie art. 2 ust. 1 ustawy nowelizującej u.g.n. w związku z art. 15zzr ustawy COVID i w związku z art. 68 ust. 2 art. 68 ust. 2 nowelizacji ustawy COVID z 14 maja 2020 r., prowadzi do konkluzji, że zawieszenie biegu analizowanego terminu objęło okres od 14 marca 2020 r. do 24 maja 2020 r.

Należy zauważyć, że biorąc pod uwagę kontekst społeczny towarzyszący wprowadzeniu omawianych przepisów, tj. narastające obawy związane z zagrożeniem chorobowym wywołanym pandemią wirusa SARS-CoV-2, szereg wprowadzonych w kraju ograniczeń, obostrzeń i zaleceń prozdrowotnych dla obywateli, skutkujących ograniczeniem działania wielu instytucji publicznych oraz jednoczesny publiczny apel środowisk prawniczych o podjęcie systemowej ochrony interesów prawnych obywateli poprzez wprowadzenie ustawowego zawieszenia biegnących terminów procesowych – należy ocenić wprowadzenie omawianych przepisów ustawy jako wyczerpujące przesłanki wyjątkowości, ważności i przewidywalności. Motywem bowiem oddziaływania przez ustawodawcę na sytuację już istniejącą, tj. trwający bieg terminów procesowych, jest ochrona interesów prawnych obywateli, których możliwości działania zostały jednocześnie ograniczone z uwagi na szereg ograniczeń i obostrzeń uznanych za konieczne dla zminimalizowania zagrożenia epidemią COVID -19. Rozwiązania te wprowadzone zostały w odpowiedzi na publiczny apel środowisk prawniczych i procedowane w sposób jawny - ustawodawca zapewnia bowiem obywatelom nieograniczony dostęp do treści projektów ustaw na każdym etapie ich procedowania. W tej sytuacji każdy obywatel znajdujący się w sytuacji, której omawiane przepisy dotyczą, miał nie tylko możliwość zapoznania się treścią proponowanych rozwiązań prawnych, ale miał także prawo oczekiwać, że z uwagi na istnienie w kraju stanu szczególnego, w którym ochrona zdrowia obywateli stanowi priorytet w działaniu państwa, państwo to, w trosce o ochronę innych niepriorytetowych interesów obywateli, wprowadzi w sposób skuteczny i efektywny instrumenty prawne, tak aby obywatele ograniczający swoją aktywność zgodnie z zaleceniami prozdrowotnymi, czy też doświadczający ograniczeń w działaniu instytucji publicznych, nie ponieśli z tego tytułu uszczerbku (wyrok WSA w Rzeszowie w sprawie I SA/Rz 372/20).

W świetle powyższego fakt normalnego funkcjonowania organu w ww. okresie, czy też możliwości złożenia wniosku za pomocą internetu czy też "wrzutni" nie przesądza o prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia.

Zasada sformułowana w art. 6 k.p.a , zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa oznacza, że zobowiązane są do działania m. in. na podstawie ustaw i pozostaje w bezpośrednim związku z dyrektywami zawartymi w art. 7 i 8 k.p.a., zobowiązującymi organy administracji publicznej do stania na straży praworządności i uwzględniania słusznego interesu obywateli a także pogłębiania, prowadzonym postępowaniem, zaufania obywateli do organów państwa.

Ustawodawca wprowadził przepis szczególny, dający obywatelom ochronę przed skutkami ograniczeń związanych z epidemią w postaci zawieszenia biegu terminów procesowych na czas stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii, a zatem rolą organu jest dokonanie wykładni tego przepisu z uwzględnieniem ww. zasady unormowanej w art. 6 k.p.a.

W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla powiatu [...] z siedzibą w Ś., jako wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 15zzr ust. 1 pkt 1 i pkt 6 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 oraz art. 135 p.p.s.a.).

W konsekwencji zgłoszenie skarżącego wniesione 7 maja 2020 r. organ będzie obowiązany uznać za wniesione skutecznie.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. zasądzając za rzecz Skarżącego koszty w wysokości [...] zł, tj. w wysokości uiszczonego wpisu sądowego.