Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1812/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 3c
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: par. 1pkt 1
journal: Dz.U. 2004 nr 37 poz 333
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant specjalista Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi R. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] roku R. R., zastępowany przez radcę prawnego M. B. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] roku, znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] roku, znak: [...]. Utrzymaną w mocy decyzją organ I instancji ustalił opłatę należną od skarżącego za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz wykonanie wypisów i wyrysów z operatu geodezyjnego w wysokości [...] zł. Decyzja ta została wydana w oparciu o art.60 i art. 61 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (aktualnie j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.), art. 40 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm. ), § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także wykonaniem wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego ( Dz. U. Nr 37, poz. 333) oraz art. 104 k.p.a.

Decyzja organu I instancji zapadła w związku z wykonanymi przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w L. na rzecz uprawnionego geodety czynnościami geodezyjnymi i kartograficznymi oraz udzielonymi informacjami, a także wykonanymi wypisami i wyrysami z operatu geodezyjnego. Prace te zostały wykonane na rzecz R. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A" w K., któremu umową z dnia [...] roku Zarząd Powiatu [...] zlecił wykonanie ewidencji budynków i lokali wraz z modernizacją ewidencji gruntów oraz utworzenie wektorowej mapy ewidencji gruntów i budynków obrębu B.. Wykonawca przeprowadził dla całego obszaru analizę i weryfikację przebiegu granic działek w oparciu o materiały znajdujące się w zasobie PODGiK, utworzył wektorową mapę ewidencyjną oraz uzupełnił mapę ewidencyjną nanosząc na nią budynki oraz wykonał szereg innych zleconych mu czynności opisanych w warunkach technicznych stanowiących załącznik do zawartej umowy. W punkcie VI tych warunków określone zostały zasady obciążenia wykonawcy przedmiotowymi opłatami w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. Opłaty te ustalone zostaly w wysokości 5,00 zł za każdą działkę oraz 3, 00 zł za każdy budynek ujęty w ewidencji gruntów w obrębie B..

W odwołaniu od tej decyzji R. R. domagał się jej zmiany poprzez ustalenie opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielenie informacji w kwocie [...] zł i umorzenia postępowania co do pozostałej kwoty bądź uchylenia decyzji Starosty [...] i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia ze wskazaniem, że nałożona na niego opłata powinna zostać ustalona przy zastosowaniu współczynnika 0,01 wskazanego w punkcie 1 objaśnień do tabeli III załącznika nr 1 do rozporządzenia. Zarzucił wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 40 ust. 3 c ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w związku z treścią wskazanego wyżej załącznika nr 1, oraz z naruszeniem art. 6 k.p.a. poprzez oparcie decyzji na nieprecyzyjnych i niezgodnych z przepisami prawa powszechnie obowiązującego postanowieniach umownych oraz interpretacjach organów nie mających uprawnień do dokonywania wiążących wykładni przepisów prawa.

W uzasadnieniu wskazał, że z udzielonych mu pisemnych wyjaśnień wynika, że organ w kwestii wysokości ustalonych opłat kierował się opiniami [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. ( pisma z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r.) oraz Głównego Geodety Kraju (pismo z dnia [...] r.). Wnoszący odwołanie potwierdził, że dokonał zgłoszenia modernizacji obejmującej rzeczywiście [...] działek ewidencyjnych oraz [...] budynków, nie zgodził się natomiast ze stanowiskiem organu, iż wskazane przez Starostę pisma dają podstawę do odstąpienia od zastosowania do obliczenia opłat współczynnika 0,01. W przekonaniu wnoszącego odwołalnie w przypadku gdy wykonane roboty polegają na przekształceniu analogowych zbiorów informacji ewidencji gruntów i budynków do postaci cyfrowej z jednoczesnym dostosowaniem danych ewidencyjnych do standardów technicznych wówczas wykonaną pracę należy uznać jako modernizację ewidencji gruntów i budynków i stosować do opłat przelicznik 0,01. Na poparcie tego stanowiska wnoszący odwołanie powołał się na pismo Głównego Geodety Kraju z dnia [...] r. oraz praktykę stosowaną przez inne starostwa.

Zaskarżoną decyzją SKO w C. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu opisało prace zlecone wnoszącemu odwołanie przez Powiat [...] umową z dnia [...] roku. Zreferowało także stanowisko Starosty [...], który przekazując wniesione odwołanie stwierdził, że wykonane przez R. R. prace geodezyjne i kartograficzne miały szeroki zakres i aczkolwiek w ich wyniku został zmieniony dotychczasowy nośnik informacji z analogowego na cyfrowy to jednak podstawowym efektem wykonanego opracowania było utworzenie pełnego zbioru danych ewidencyjnych. Zbiór ten utworzono poprzez wykonanie szereg działań modernizacyjnych, a zlecona praca polegała na założeniu ewidencji budynków i lokali oraz modernizacji ewidencji gruntów, a nie tylko na utworzeniu wektorowej mapy ewidencji gruntów i budynków obrębu B.. Następnie Kolegium stwierdziło, że zgodnie z treścią art. 40 ust. 3c ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne za czynności geodezyjne i kartograficzne pobierane są opłaty z zastrzeżeniem przypadków udzielania informacji podmiotom realizującym zadania publiczne. Wysokość tych opłat zgodnie z delegacją zawartą w art. 40 ust. 5 pkt 1 lit b tej ustawy określona została w rozporządzeniu MI z dnia 19 lutego 2004 roku. SKO wskazało także na wyrok Trybunału Konstytucyjnego dnia 25 czerwca 2013 roku, sygn. akt K 30/12, w którym stwierdzono niezgodność ostatnio wskazanego artykułu ustawy z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. TK jednocześnie jednak w punkcie II sentencji swojego wyroku odroczył jego wejście w życie na okres 12 miesięcy licząc od dnia jego publikacji w Dzienniku Ustaw RP. Przedmiotowy wyrok został ogłoszony w Dz. U. z dnia 11 lipca 2013 r. pod pozycją 805, co powoduje, że orzekające w sprawie organy były zobowiązane do stosowania przepisów tego rozporządzenia.

W przekonaniu Kolegium mając na uwadze przedmiot umowy zawartej przez Powiat [...] z wnoszącym odwołanie oraz zakres opracowania i charakterystykę obiektu zawarte w pkt. I i II warunków technicznych stanowiących załącznik do tej umowy należało przyjąć, że Starosta [...] prawidłowo przyjął, iż w sprawie winna znaleźć zastosowanie zryczałtowana opłata określona w tabeli nr III lp. 1 pkt 1 i pkt 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia MI.

W skardze R. R., zastępowany przez radcę prawnego M. B., powtórzył zarzuty podniesione we wniesionym odwołaniu dotyczące naruszenia art. 40 ust. 3c ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z treścią załącznika nr 1 do rozporządzenia MI, a to tabeli nr III, lp. 2 i uwagi nr 1 do tej tabeli oraz naruszenia art. 6 k.p.a. Dodatkowo skarżący zarzucił jeszcze naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez dochodzenie należności publicznoprawnych z tytułu opłat geodezyjnych i kartograficznych w sposób odbiegający od praktyki innych organów. W oparciu o opisane zarzuty domagał się on uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi z wytycznymi dotyczącymi konieczności zmiany decyzji I instancji poprzez ustalenie opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielone informacje w wysokości [...] zł i umorzenie postępowania co do pozostałej kwoty, bądź uchylenia decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji z wytycznymi dotyczącymi konieczności odmiennego ustalenia opłat z uwzględnieniem współczynnika 0,01. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając swoje stanowisko podał, że organ II instancji w sposób błędny zakwalifikował zrealizowane prace uznając je za modernizację ewidencji gruntów oraz założenie ewidencji budynków w obrębie B., gdyż w tym drugim przypadku była to modernizacja a nie założenie ewidencji budynków. W konsekwencji błędnie zastosowane zostały stawki opłaty przewidziane w rozporządzeniu MI, a w szczególności obliczając wysokość tej opłaty organ nie posłużył się współczynnikiem 0,01 wskazanym w punkcie 1 objaśnień do tabeli III zamieszczonej w załączniku nr 1 do tego rozporządzenia.

Skarżący podkreślił, że wykonane przez niego prace geodezyjno-kartograficzne nie stanowiły modernizacji sensu stricte, o której jest mowa w § 55 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności geodezyjne. Aby dostosować zbiór danych ewidencyjnych do wymogów tego rozporządzenia koniecznym byłoby przeprowadzenie wieloetapowego procesu, co w niniejszym przypadku nie miało miejsca. Skarżący stwierdził następnie, że działanie organu, który zleca wykonanie określonych czynności geodezyjnych nie stanowiących modernizacji i który nalicza opłaty tak jak gdyby taką modernizację zlecił, należy uznać za działanie zorientowane jedynie na wzbogacenie budżetu tego organu, a nie pobieranie opłat za wydane materiały geodezyjne.

Następnie skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji wskazującą na oparcie tego rozstrzygnięcia na opinii [...] WINGiK oraz stanowisku GGK "w sprawie oceny aktualnego stanu prawnego dotyczącego opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne związane z prowadzeniem państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego". Dalej stwierdził, że organ celowo posłużył się terminem modernizacja aby zastosować wyższą opłatę za czynności geodezyjne. Tymczasem powinien on oprzeć swoje stanowisko na konkretnej podstawie prawnej wykluczającej możliwość zastosowania wskazanego współczynnika. Ustalenie przedmiotowej opłaty nie może znajdować zaś oparcia na zasadzie analogii do podobnych przypadków. Skarżący w ślad za odwołaniem powołał się także na stanowisko dotyczące wyliczania przedmiotowych opłat zajęte przez GGK w piśmie z dnia [...] r. (pismo skierowane do Dyrektora Departamentu Ewidencji Gospodarstw Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa), w którym GGK zdaje się wychodzić naprzeciw tendencji zmierzającej do skonstruowania jasnego przejrzystego i poddanego kontroli prawnej sposobu ustalania opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne. Dodał, że dużym krokiem w kierunku przewidywalności opłat za opisane czynności było wpisanie ich kontekst ustawy o finansach publicznych oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego stwierdzający niezgodność z Konstytucją art. 40 ust. 5 pkt lit b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i uznający przepisy zawarte w omawianym rozporządzeniu za wymagające zastąpienia nowymi czytelnymi normami. Zdaniem skarżącego stanowisko GGK " w pewnym sensie uwzględnia fakt , że w przepisach prawa powszechnie obowiązującego istnieją normy, które zapewniają możliwość odstąpienia od naliczania opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne (dostęp do rejestru publicznego), jeśli działania do których są wykorzystywane służą realizacji zadań publicznych (art. 15 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne)". Stwierdził następnie, że wprawdzie orzecznictwo sądowoadministracyjne przewiduje pobieranie opłat w przypadku wykonywania zadań publicznych na rzecz podmiotu publicznego w ramach umowy zlecenia, to jednak jego zdaniem należy zastanowić się nad szerszym kontekstem tej regulacji ustawowej i przeprowadzić wykładnię celowościową tego przepisu. Ustawodawca zmierzał bowiem do stworzenia sprzyjających warunków do szybkiej i taniej informatyzacji. Skarżący wskazał w związku z tym, że efektem wykonanych przez niego prac miało być przekształcenie analogowych rejestrów na cyfrowe (zmiana nośnika informacji). Proponując w ramach postępowania przetargowego stawkę za wykonanie modernizacji rejestrów przyjął, że podmiot dający zlecenie obciąży go niewielkimi kosztami za udostępnienie danych z zasobu. Miał tutaj na względzie praktykę naliczania przedmiotowych opłat przez inne powiaty przy analogicznym zakresie prac. Koszty poniesione przez Powiat obliczone przy zastosowaniu współczynnika 0,01 zdaniem skarżącego stanowiłyby odpowiednie wynagrodzenie za udostępnienie danych wykorzystanych przy modernizacji i pokrywające koszty obsługi. Powiat [...] odniósł już korzyść z tego tytułu, że zleceniobiorca przy obliczaniu kosztów zlecenia nie wziął pod uwagę przedmiotowych opłat, a tym samym wykonał taniej zadanie dla zamawiającego.

W ocenie skarżącego działania Starosty i SKO podważają zaufanie obywatela do organów państwa oraz zasadę pewności prawa. Zarzucił, że SKO w uzasadnieniu swojej decyzji nie odniosło się do tych kwestii, nie zajęło także stanowiska wobec poglądu GGK zawartego w piśmie z dnia [...] roku. W przekonaniu skarżącego wykładnię przepisów rozporządzenia należy prowadzić także z uwzględnieniem zasady in dubio pro tributario ( niejasności przepisów nakładających daniny publiczne należy interpretować na korzyść zobowiązanego). W konsekwencji należna opłata winna zostać ustalona w oparciu o zamieszczoną w załączniku nr 1 do rozporządzenia MI tabelę nr III lp. 2 z uwzględnieniem uwagi nr 1 i winna ona wynieść [...] zł. Skarżący potrzymał także swoje stanowisko zajęte w odwołaniu dotyczące treści zwartej przez niego umowy, w której wskazano na stawki opłat za czynności geodezyjne w wysokości 5 zł za każdą działkę oraz 3 zł za każdy budynek objęte modernizacją ewidencji gruntów i budynków stwierdzając, że pozostawał w przeświadczeniu, iż w przypadku zleconych prac wchodziło w grę wyłącznie zastosowanie współczynnika 0,01. Powoływanie się przez Starostę na zapisy umowne zawarte w warunkach technicznych w odniesieniu do opłat regulowanych przepisami prawa powszechnie obowiązującego i stanowiących należności publicznoprawne było zaś z oczywistych względów nieuzasadnione. Bezsprzeczny i nie negowany przez Starostę [...] jest wreszcie fakt, że w wyniku opracowania zmieniony został nośnik informacji z analogowego na cyfrowy i jest to przesłanka wystarczająca aby zastosować uwagę nr 1 do tabeli nr III.

W odpowiedzi na skargę SKO w C. wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całej rozciągłości stanowisko zajęte w uzasadnieniu swojej decyzji. Odnosząc się do zarzutu braku odniesienia się do stanowiska GGK organ ten stwierdził, że jego obowiązkiem było stosowanie prawa powszechnie obowiązującego przy uwzględnieniu jego wykładni prezentowanej w orzecznictwie oraz doktrynie, a nie odnoszenie się do wykładni prezentowanej przez organy administracji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna, gdyż opłata ustalona przez Starostę określona została w prawidłowej wysokości.

W pierwszym rzędzie stwierdzić należało, że organ I instancji prawidłowo (aczkolwiek mało precyzyjnie) jako podstawę prawną do wydania przedmiotowej decyzji wskazał art. 60 i art. 61 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych ( j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.). Zgodnie z art. 60 pkt 8 tej ustawy środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym są w szczególności dochody pobrane przez jednostkę samorządu terytorialnego dochody związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostkom samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami i nieodprowadzone na rachunek dochodów budżetu państwa.

Stosownie do art. 40 ust. 3c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( j. t. Dz. U. z 2010 r, Nr 193, poz. 1287 ze zm.) udostępnianie danych i informacji zgromadzonych w bazach danych, o których mowa w art. 4 ust. 1a i 1b, standardowych opracowań kartograficznych, o których mowa w art. 4 ust. 1e, oraz innych materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a także wykonywanie czynności związanych z udostępnianiem tych informacji, opracowań i materiałów zgromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym oraz wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego jest odpłatne, z zastrzeżeniem wypisów i wyrysów wydawanych organom wskazanym ust. 3d oraz przypadków wymienionych w innych przepisach ustawowych, które nie miały zastosowania w sprawie. Art. 41 b ust. 2 tej ustawy stanowi zaś, że wpływy ze sprzedaży map, danych z ewidencji gruntów i budynków oraz innych materiałów i informacji z zasobów powiatowych, a także z opłat za czynności związane z prowadzeniem tych zasobów i uzgadnianiem usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu są dochodami własnymi budżetu powiatu. Z kolei zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych organami pierwszej instancji właściwymi do wydawania decyzji w odniesieniu do należności budżetów jednostek samorządu terytorialnego są w przypadku należności budżetu powiatu starostowie, a organami odwoławczymi od tych decyzji, w świetle art. 61 ust. 3 pkt 4 tej ustawy, są samorządowe kolegia odwoławcze. Dodać należy, że do opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne nie mają zastosowania przepisy ordynacji podatkowej, w tym jej art. 21 § 1 pkt 2. Opłaty te nie mieszczą się bowiem w katalogu określonym w art. 2 § 1 pkt 1 o. p. oraz nie są podatkiem w rozumieniu art. 6 o. p. W konsekwencji stwierdzić przyjdzie, że prawidłowo zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane w trybie przepisów k.p.a.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy zauważyć, że wysokość należnej od skarżącego opłaty została ustalona w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego ( Dz. U. Nr 37, poz. 333 – dalej zwanego rozporządzeniem MI). Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 25 czerwca 2013 r. , K 30/12 ( OTK-A 2013/5/61) uznał za niezgodny z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji R.P. przepis art. 40 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, w którym zawarta została delegacja ustawowa do wydania wskazanego wyżej rozporządzenia ustalającego wysokość omawianych opłat. Jednocześnie jednak w wyroku tym TK w oparciu o art. 190 ust. 3 Konstytucji odroczył na okres 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw R.P. termin utraty mocy obowiązującej tego przepisu. Uzasadniając to rozstrzygnięcie Trybunał stwierdził, że wskazanie w sentencji na inną datę utraty mocy obowiązującej niż dzień ogłoszenia omawianego wyroku jest niezbędne dla zapewnienia niezakłóconego poboru opłat związanych z udostępnianiem danych i informacji państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Podkreślił też, że sama zasadność ponoszenia przedmiotowo istotnych opłat nie budzi jego wątpliwości. Przyjęcie innego rozwiązania skutkowałoby bowiem nieuprawnionym przysporzeniem majątkowym po stronie osób prowadzących zarobkowo działalność geodezyjną i kartograficzną kosztem ogółu jednostek, na które zostałby przeniesiony ciężar finansowy związany z eksploatacją państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przez podmioty prowadzące określony rodzaj działalności gospodarczej. Wskazał też, że utrata mocy obowiązującej upoważnienia ustawowego wraz z ogłoszeniem niniejszego wyroku, a w konsekwencji utrata mocy obowiązującej rozporządzenia z 2004 r., mogłaby doprowadzić do powstania luki konstrukcyjnej. Korzystające z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego podmioty byłyby bowiem nadal zobowiązane do dokonania czynności konwencjonalnej, zarazem jednak brak byłoby - na gruncie obowiązujących przepisów prawa geodezyjnego - normy określającej jak należy postąpić aby dokonać tejże czynności oraz w jakich wypadkach jest ona dokonywana, a w jakich nie.

W opisanym stanie faktycznym należy zatem stwierdzić, że w dacie wydawania zaskarżonych decyzji z mocy wyroku TK nadal obowiązywało przedmiotowe rozporządzenie MI mimo stwierdzenia niekonstytucyjności przepisu zawierającego delegację ustawową do jego wydania. Stosownie do § 1 pkt 1 tego rozporządzenia wysokość opłat za czynności związane z prowadzeniem państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zostały zawarte w załączniku nr 1 do tego rozporządzenia. W załączniku tym zamieszczona została zaś tabela nr III, która w lp. 2 przewiduje expressis verbis wysokość opłat za udostępnienie danych z ewidencji gruntów i budynków związanych z modernizacją ewidencji gruntów i budynków w wysokości 5 zł za każdą działkę i 3 zł za każdy budynek. Z uwagi na podniesione w skardze wątpliwości co należało rozumieć przez modernizację ewidencji gruntów i budynków wskazać należy na § 55 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.), które w skardze błędnie określono jako rozporządzenie w sprawie opłat za czynności geodezyjne. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu obowiązującym w dacie wydawania decyzji modernizacja ewidencji stanowiła zespół działań technicznych, organizacyjnych i administracyjnych podejmowanych przez starostę w celu:

1) uzupełnienia bazy danych ewidencyjnych i utworzenia pełnego zakresu zbiorów danych ewidencyjnych zgodnie z wymogami rozporządzenia,

2) modyfikacji istniejących danych ewidencyjnych do wymagań określonych w rozporządzeniu,

3) poprawy funkcjonowania informatycznego systemu obsługującego bazę danych ewidencyjnych.

Z punktu widzenia rozważanej kwestii zwrócić należy uwagę, że pkt 3 § 55 rozporządzenia MRRiB, w którym jest mowa o poprawie funkcjonowania informatycznego systemu został z dniem 31 grudnia 2013 r. uchylony przez § 1 pkt 33 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 listopada 2013 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( Dz. U. z 2013 r., poz.1551 ).

Z umowy zawartej przez Zarząd Powiatu [...] ze skarżącym w dniu [...] roku wynika, że zobowiązał się on do "założenia ewidencji budynków i lokali wraz modernizacją oraz utworzenia wektorowej mapy ewidencji gruntów i budynków w obrębie B.". Mając na uwadze przepis § 55 rozporządzenia MRRiB oraz treść przytoczonego postanowienia umowy stwierdzić należy, że wykonanych przez skarżącego prac w żadnym razie nie można sprowadzić do realizacji opracowania, o jakim jest mowa w punkcie 1) wyjaśnień do tabeli III załącznika nr 1 rozporządzenia MI, bowiem prace te nie polegały li tylko na zmianie nośnika informacji ewidencji gruntów i budynków z analogowego na cyfrowy. Podkreślenia tutaj wymaga, że punktu 1) wyjaśnień do tabeli III nakazującego stosowanie przy obliczaniu wysokości opłaty współczynnika 0,01 nie można interpretować w taki sposób, że winien on znaleźć zastosowanie w każdym przypadku, jeśli w ramach wykonanego opracowania zmieniony zostanie dotychczasowy nośnik informacji ewidencji gruntów i budynków. W spawie nie mógł znaleźć też zastosowania pogląd zawarty w powołanym przez skarżącego piśmie Głównego Geodety Kraju z dnia 16 stycznia 2009 r. Pogląd ten dotyczył bowiem stosowania do obliczania omawianych opłat współczynnika 0,01 w przypadku przekształcenia analogowego zbiorów informacji ewidencji gruntów i budynków do postaci cyfrowej z jednoczesnym dostosowaniem danych ewidencyjnych do standardów technicznych. W przypadku pracy zleconej umową z dnia [...] roku nie chodziło bowiem o modernizację ewidencji gruntowi o budynków nie będącą modernizacją sensu stricte lecz "o założenie ewidencji budynków i lokali wraz modernizacją oraz utworzenia wektorowej mapy ewidencji gruntów i budynków w obrębie B.". Zauważyć też należy, że wyjaśnienia zawarte w powołanym przez skarżącego piśmie z dnia [...] r. zostały udzielone w związku z pracami podjętymi nad ustawą z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej ( Dz. U. Nr 76, poz.489 ze zm.) i odnieść je należy do zmienionego tą ustawą brzmienia art. 40 ust. 3 b Prawa geodezyjnego i kartograficznego.

Podkreślenia w związku z tym też wymaga, że w art. 40 ust. 3 b ustawy wskazany został także art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (j. t. Dz. U. z 2013 r., poz. 235 ze zm.) wprowadzający także wyjątek od zasady odpłatności za udostępnianie danych, informacji i materiałów z państwowego zasobu i kartograficznego oraz wykonywaniem czynności związanych z ich udostępnianiem. W przepisie tym jest jednak mowa o zlecaniu zadań z zakresu administracji na gruncie prawa administracyjnego, a nie zlecaniu tych zadań w trybie umów z zakresu prawa cywilnego dotyczących wykonywania działań, do których organy administracji mogą zatrudnić inne podmioty ( tak: wyrok WSA w Lublinie z dnia 21 lutego 2012 r., III SA/Lu 597/11, LEX nr 113299). Przepis art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. nie ma też pierwszeństwa w stosowaniu przed art. 40 ust. 3b Prawa geodezyjnego i kartograficznego ( tak: wyrok WSA w Białymstoku z dnia 31 sierpnia 2011r., I SA/Bk 232/11, LEX 1084086).

Bez wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie sprawy była natomiast kwestia czy do ustalenia należnej od skarżącego opłaty miały zastosowanie stawki wskazane w lp. 1 i 2 tabeli III załącznika nr 1 rozporządzenia MI czy też wyłącznie lp. 2 tej tabeli. Organy obu instancji przyjęły bowiem stawki 5 zł za każdą działkę i 3 zł za każdy budynek. SKO w C. kierując się dosłownymi zapisami zawartymi w umowie z dnia 11 maja 2011 roku uznało, że skoro zlecenie obejmowało założenie ewidencji budynków i lokali to do ustalenia opłaty dotyczącej danych o budynkach winna mieć zastosowanie kwota wskazana w lp. 1 tabeli III załącznika nr 1 do rozporządzenia MI. Zgodzić się należy w tym miejscu ze skarżącym, że pogląd taki nie był trafny. Przepisy prawa geodezyjnego i kartograficznego nie przewidują bowiem istnienia odrębnych operatów ewidencji gruntów oraz ewidencji budynków i lokali, a zatem należało przyjąć, że zlecone prace mieściły się w kategorii prac stanowiących modernizację ewidencji gruntów i budynków. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, bowiem stawki opłat za każdy budynek były identyczne w przypadku zakładania ewidencji gruntów i budynków, jak i w przypadku modernizacji tej ewidencji.

W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.),