Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1058/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6342 Przyznanie uprawnień kombatanckich oraz przyznanie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 53
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Rzążewska po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2006r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2006r., sygn. akt V SA/Wa 473/06 w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] stycznia 2006r., Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich p o s t a n a w i a oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. T. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] stycznia 2006r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że skoro powołana decyzja została doręczona J. T. dnia 14 stycznia 2006r., a sporządzona przez niego skarga wpłynęła do organu administracji dnia 14 lutego 2006r. to została ona wniesiona z uchybieniem 30-dniowego terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "ustawą" i podlegała odrzuceniu.

J. T. wniósł skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie na podstawie art. 185 ustawy oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 2 ustawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniósł, że skoro powołaną decyzję otrzymał w sobotę, dnia 14 stycznia 2006r. to początek 30-dniowego terminu do wniesienia skargi przypadał na poniedziałek, 16 stycznia 2006r., ponieważ niedziela jako dzień ustawowo wolny od pracy nie powinien być uwzględniany przy obliczaniu tego terminu. Skarżący podnosi także, że organ administracji wypełniając art. 9 kpa winien go poinformować o sposobie liczenia terminu, a zaniechanie wykonania tego obowiązku spowodowało, że skarżący działał w mylnym przekonaniu, iż przy obliczaniu 30-dniowego terminu do wniesienia skargi liczy się tylko dni robocze. Powołując się na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2000r. (sygn. akt III RN 206/99, Monitor Prawniczy z 2000r., nr 11, str. 681), w którego treści możemy przeczytać, że "Pismo, w którym skarżący wskazuje na okoliczności mające świadczyć o tym, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nie nastąpiło z jego winy, powinno być rozpoznane przez Naczelny Sąd Administracyjny jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (...)" skarżący wskazuje, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie winien orzec o przywróceniu terminu do wniesienia skargi, a nie o jej odrzuceniu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest nieuzasadnione i podlega oddaleniu.

Stosownie do regulacji art. 53 § 1 ustawy skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy (k. 42) J. T. pokwitował odbiór powołanej decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych dnia 14 stycznia 2006r. W takim wypadku 30-sto dniowy termin do wniesienia skargi upływał z dniem 13 lutego 2006r. i Sąd I instancji słusznie orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy o jej odrzuceniu.

Nie można się zgodzić z argumentacją powołaną w skardze kasacyjnej, że skarga została niesłusznie odrzucona, ponieważ Sąd nieprawidłowo ustalił niedzielę (dnia 15 stycznia 2006r.) jako początek biegu terminu do jej wniesienia. Przepisy ustawy i kpc dotyczące doręczeń nie zawierają bowiem uregulowania, stosownie do którego liczenie terminów począwszy od dni wolnych od pracy byłoby niedopuszczalne. Skoro więc decyzja została skarżącemu doręczona w dniu 14 stycznia 2006r. (sobota) to początek biegu terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy przypadał na dzień następny, tj. 15 stycznia 2006r., przy czym nie ma znaczenia okoliczność, że był to dzień wolny od pracy. Stosownie do regulacji ustawy tylko w sytuacji, gdy ostatni dzień tego terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy (art. 83 § 2 ustawy). Zresztą w treści skargi kasacyjnej skarżący sam przyznaje, że pomylił się uznając, iż przy obliczaniu 30-dniowego terminu do wniesienia skargi liczy się tylko dni robocze.

Trudno też zgodzić się z argumentem skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji winien na podstawie skargi orzec o przywróceniu terminu do jej wniesienia, skoro stosownie do art. 86 § 1 ustawy postanowienie sądu o przywróceniu terminu jest uzależnione od wniosku strony, a takiego wraz ze skargą nie złożono. Wbrew twierdzeniom skarżącego także w treści skargi brak elementów, które miałyby uzasadniać brak winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.

Jako, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jedynie na marginesie dodać należy, że niesłuszne jest także twierdzenie jakoby uchybienie terminu nastąpiło wskutek nie dopełnienia przez organ administracji obowiązku pouczania stron wynikającego z art. 9 kpa. Stosownie bowiem do regulacji art. 107 § 1 kpa treść decyzji administracyjnej powinna zawierać jedynie pouczenie czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie. Przepis ten nie nakłada więc na organ obowiązku informowania strony o sposobie obliczania terminów.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 ustawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.