Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 868/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1566
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant asystent sędziego Jacek Grzegorzewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Gminy w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia wykazu kąpielisk na terenie Gminy [...] stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały.


UZASADNIENIE

Rada Gminy w Jeziorach Wielkich uchwałą nr XXXIX/211/2018 z dnia 23 kwietnia 2018 r. określiła wykaz kąpielisk na terenie gminy Jeziora Wielkie w 2018 r.

Na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 994 z późn. zm.) oraz art. 50 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.) Wojewoda Kujawsko – Pomorski wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na ww. uchwałę, zarzucając naruszenie przepisów art. 37 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1566 ze zm.) w zw. z art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1523). Jednocześnie Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.

W ocenie Wojewody kwestionowaną uchwałę podjęto z naruszeniem ww. przepisów, poprzez:

wskazanie w podstawie prawnej nieistniejącego przepisu: "art. 34a ust. 7 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1566, poz. 2180)" oraz przepisu "art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. 2017 r., poz. 1875, poz. 2232, Dz. U. z 2018, poz. 130)", zgodnie z którym wójt wykonuje uchwały rady gminy i zadania gminy określone przepisami prawa;

nieprawidłowe określenie terminu wejścia uchwały w życie - brak odpowiedniego vacatio legis;

brak zapisu o obowiązku publikacji uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa Kujawsko-Pomorskiego;

nieprawidłowe zastosowanie normy art. 545 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne;

podjęcie skarżonej uchwały bez dopełnienia obowiązku określenia sezonu kąpielowego, wynikającego z dyspozycji art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne.

Wojewoda zaznaczył, że zarówno uchwała w sprawie określenia sezonu kąpielowego (podejmowana na podstawie art. 37 ust. 1 Prawa wodnego), jak i uchwała w sprawie określenia wykazu kąpielisk na terenie gminy (podejmowana na podstawie art. 37 ust. 2 Prawa wodnego) należą do kategorii aktów prawa miejscowego i jako takie podlegają obowiązkowi publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym - stosownie do art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. Ponadto taka uchwała - jak każdy akt normatywny, zawierający przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszany w dzienniku urzędowym - powinna przewidywać stosowne vacatio legis, które w świetle art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, co do zasady, nie powinno być krótsze niż 14 dni.

Wojewoda stwierdził, że skoro skarżona uchwała, będąca aktem prawa miejscowego, zawiera postanowienia sprzeczne z przepisami normującymi zasady i tryb ogłaszania takich aktów (§ 3 uchwały) - a więc bez wymaganego ogłoszenia w dzienniku urzędowym oraz vacatio legis, czym narusza przepisy art. 42 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 88 ust. 1 Konstytucji RP - to uchwała ta, jako sprzeczna z prawem, jest nieważna w myśl art. 91 ust. 1 zd. pierwsze ustawy o samorządzie gminnym.

Zdaniem Wojewody od 1 stycznia 2018 r., podstawą do podjęcia uchwał w sprawie kąpielisk oraz miejsc okazjonalnie wykorzystywanych do kąpieli jest uchwała w sprawie sezonu kąpielowego, o której mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. Na taki charakter tej uchwały wskazuje fakt, iż wniosek o utworzenie kąpieliska, jak również miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli, musi wskazywać terminy ich otwarcia oraz zamknięcia, które nie mogą pozostawać w opozycji do długości sezonu kąpielowego. Uchwała ta stanowi akt prawa miejscowego i powinna być podejmowana corocznie do 20 maja danego roku. Przesądzenie przez ustawodawcę o jej corocznym wymiarze niweczy możliwość podjęcia tej uchwały w perspektywie kilkuletniej czy niezmiennej (trwałej).

Wojewoda zauważył, że Rada Gminy w Jeziorach Wielkich nie podjęła w terminie do 20 maja 2018 r. uchwały w sprawie określenia sezonu kąpielowego - na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. Twierdzenie organu, że Rada Gminy podjęła taką uchwałę na podstawie art. 34a ustawy Prawo wodne z dnia 18 lipca 2001 r. nie znajduje podstaw w obowiązującym stanie prawnym.

W ocenie Wojewody o ile termin wejścia w życie ustawy nie wpływa na procedurę tworzenia miejsc okazjonalnie wykorzystywanych do kąpieli, gdyż do nich zastosowanie znajdują już nowe przepisy, o tyle w przypadku tworzenia kąpielisk pojawia się pewien problem teoretycznoprawny. Mianowicie uchwała w sprawie kąpielisk na 2018 r., która jest podejmowana na podstawie nowego Prawa wodnego, powinna zostać oparta na wnioskach o umieszczenie kąpieliska w wykazie kąpielisk, opracowanych również na podstawie nowego Prawa wodnego. Tymczasem jest to niemożliwe, gdyż przepisy te nie mogą mieć zastosowania do wniosków złożonych do 31 grudnia 2017 r., a więc przed dniem wejścia w życie nowego Prawa wodnego. Przepisy przejściowe Prawa wodnego nie regulują tej kwestii.

Wojewoda porównując zakres wniosku sprzed i po zmianie Prawa wodnego, dostrzegł, że nie są one tożsame, ale też, że zakres tych zmian nie jest duży i dlatego za zasadne uznał, że po 1 stycznia 2018 r. wójt (burmistrz, prezydent miasta) winien wezwać do uzupełnienia wniosku w świetle nowych wymagań.

Wojewoda zwrócił uwagę na niekonsekwencję organów Gminy Jeziora Wielkie w stosowaniu obowiązujących regulacji prawnych. Jak bowiem wynika z materiałów przesłanych do organu nadzoru, zarządzenie nr [...] Wójta Gminy Jeziora Wielkie z dnia [...] stycznia 2018 r. w sprawie wyłożenia do publicznego wglądu projektu uchwały Rady Gminy w Jeziorach Wielkich w sprawie określenia wykazu kąpielisk na terenie gminy Jeziora Wielkie w 2018 r. wydane zostało na podstawie art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. W projekcie uchwały Rady Gminy Jeziora Wielkie w sprawie określenia wykazu kąpielisk na terenie gminy Jeziora Wielkie w 2018 r., stanowiącym załącznik nr 1 do ww. zarządzenia, przywołany został w podstawie prawnej art. 37 ust. 10 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. Również we wnioskach o zaopiniowanie projektu uchwały w sprawie określenia wykazu kąpielisk na 2018 r., skierowanych do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Mogilnie oraz Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy, pełniący funkcję Wójta Gminy Jeziora Wielkie powołał się na przepis art. 37 ust. 12 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne.

Wojewoda również stwierdził, że przywoływany przez Przewodniczącą Rady Gminy w Jeziorach Wielkich przepis art. 545 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, nie znajduje zastosowania w procedurze podejmowania uchwały w sprawie określenia wykazu kąpielisk na terenie gminy.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy w Jeziorach Wielkich wniosła o jej oddalenie.

W uzasadnieniu powołując się na treść art. 545 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne oświadczyła, iż wniosek organizatora kąpieliska w przedmiocie podjęcia zakwestionowanej uchwały został złożony jeszcze w 2017 roku, a więc przed dniem wejścia w życie tej ustawy.

Zdaniem organu sprawa podjęcia uchwały w przedmiocie wykazu kąpielisk jest sprawą niewymienioną odpowiednio w ust. 1-3d, a zatem jest sprawą, o której właśnie mowa w ust. 4. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że w takim przypadku do tego typu spraw stosuje się przepisy dotychczasowe, czyli przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Nieuprawnione jest, zatem twierdzenie organu nadzoru, jakoby kwestionowana uchwała została podjęta bez podstawy prawnej. Co więcej, poprzednio obowiązująca ustawa Prawo wodne, która w tej sprawie będzie miała zastosowanie, nie wskazywała, że akty prawne podejmowane przez radę gminy w zakresie wykazu kąpielisk były aktami prawa miejscowego.

Organ podzielił stanowisko Wojewody, że dopiero nowe Prawo wodne wskazuje, że tego typu uchwała jest aktem prawa miejscowego. Poprzednio obowiązująca uchwała wymagała jedynie w art. 34a ust. 7 obowiązek wójta podania do publicznej wiadomości. Jednak obowiązek określony w tym przepisie podania do publicznej wiadomości nie jest równoznaczny z tym, że akt prawny zawierający wykaz kąpielisk był przez to uznawany za akt prawa miejscowego. Publiczne ogłoszenie nie jest bowiem tożsame z nabyciem przez dany akt prawny cech aktu prawa miejscowego.

Odnosząc się do zarzutu podjęcia uchwały na podstawie nieistniejącego przepisu, organ wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie jednoznacznie odróżnia się nieistnienie podstawy prawnej do podjęcia uchwały od wadliwego wskazania takiej podstawy prawnej. Akt administracyjny tylko wtedy jest dotknięty sankcją nieważności, jeżeli organ wydał ów akt w sytuacji, kiedy w ogóle podstawa w systemie prawnym nie obowiązywała. Formułując swój zarzut Wojewoda musiałby jednoznacznie stwierdzić, że w systemie prawa polskiego nie istniała norma pozwalająca na podjęcie określonego aktu prawnego. Tymczasem, jak wyżej wskazano, taka norma istniała i powinna mieć zastosowanie z uwzględnieniem art. 545 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. Prawdą jest, że art. 34a ust. 7 obecnie obowiązującej ustawy nie istnieje, gdyż obecnie obowiązująca ustawa takiej jednostki systematyzacyjnej nie zawiera, ale prawdą jest również to, że art. 34a ust. 7 istniał w uprzednio obowiązującej ustawie Prawo wodne.

W opinii organu Wojewoda nie wziął również pod uwagę, iż w dniu 27 lutego 2018 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Bydgoszczy w piśmie oznaczonym nr [...] zaopiniował pozytywnie projekt uchwały rady gminy. Wbrew stanowisku Wojewody organ Wód Polskich wprost powołał się na art. 545 ust 4 ustawy Prawo wodne, a jako podstawę normatywną wskazał art. 34a ust 9 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Organ opiniujący nie miał, zatem żadnej wątpliwości, że wniosek złożony jeszcze w 2017 r. winien być procedowany z uwzględnieniem starego stanu prawnego, a zatem na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Tym samym Rada Gminy w Jeziorach Wielkich kierując się wskazaniami organu opiniującego, podjęła uchwałę, mając na względzie przepisy ustawy z 2001 r. Organ wskazał też, że opinia Regionalnego Dyrektora Zarządu Gospodarki Wodnej w tym zakresie nie wiąże. Nie oznacza to jednak, że nie może być ona brana pod uwagę. Wszak ustawodawcy przyświecał taki cel, aby w zakresie gospodarki wodnej i w zakresie korzystania z wód również w sprawie procedowały organy Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Co więcej, są organy wyspecjalizowane, a zatem ich opinia zawiera profesjonalną ocenę procedowanego aktu. Pomiędzy organem opiniującym, a organem nadzoru w istocie zaistniał spór co do tego, jaki akt prawny winien mieć zastosowanie, a ofiarą tego sporu jest Rada Gminy w Jeziorach Wielkich. Ta zaś przychyla się do stanowiska wyrażonego w opinii i do tej opinii rada gminy się zresztą dostosowała. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej wskazał jako podstawę wydania opinii art. 34a ust. 9 ustawy Prawo wodne z 2001 r. Oczywistą rzeczą jest zatem, że konsekwencją tego stanowiska było podjęcie uchwały z uwzględnieniem wskazanego w uchwale przepisu. Zarzut Wojewody Kujawsko-Pomorskiego byłby uzasadniony tylko wtedy, gdyby rada gminy podjęła uchwałę w sytuacji braku podstawy prawnej, a zatem gdyby w systemie prawa polskiego nie istniała norma, która upoważniała by radę gminy do podjęcia uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż w ramach dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać rozstrzygnięcie zapadłe w danym postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami prawa procesowego, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Nie może natomiast rozpoznać sprawy kierując się kryteriami słuszności czy sprawiedliwości społecznej.

Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 994 ze zm.) uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Natomiast według art. 93 ust. 1 ww. ustawy po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - zwanej dalej ,,P.p.s.a."). Z kolei zgodnie z art. 94 ustawy o samorządzie gminnym nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego (ust. 1). Jeżeli nie stwierdzono nieważności uchwały lub zarządzenia z powodu upływu terminu określonego w ust. 1, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o ich niezgodności z prawem. Uchwała lub zarządzenie tracą moc prawną z dniem orzeczenia o ich niezgodności z prawem. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, co do skutków takiego orzeczenia stosuje się odpowiednio (ust. 2). Przy czym należy zaznaczyć, że w świetle art. 69 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym do zgromadzenia związku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące rady gminy.

Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności w oparciu o art. 147 § 1 P.p.s.a., natomiast gdy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu, możliwość jego wzruszenia jest wykluczona, a skarga podlega oddaleniu.

Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego aktu podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego aktu regulacje ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1566).

Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest podkreślenie, że ze względu na określony w skardze przedmiot zaskarżenia, kontroli sądowej podlegała cała uchwała Rady Gminy w Jeziorach Wielkich nr XXXIX/211/2018 z dnia 23 kwietnia 2018 r. w sprawie określenia wykazu kąpielisk na terenie gminy Jeziora Wielkie w 2018 r.

Zgodnie z treścią art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne rada gminy określa, w drodze uchwały będącej aktem prawa miejscowego, corocznie do dnia 20 maja sezon kąpielowy, który obejmuje okres między 1 czerwca, a 30 września. Natomiast według art. 37 ust. 2 tejże ustawy rada gminy określa, w drodze uchwały będącej aktem prawa miejscowego, corocznie do dnia 20 maja wykaz kąpielisk na terenie gminy lub na polskich obszarach morskich przyległych do danej gminy. Organizator kąpieliska do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego sezon kąpielowy, w którym kąpielisko ma być otwarte, przekazuje wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta wniosek o umieszczenie w wykazie kąpielisk, o którym mowa w ust. 2, wydzielonego fragmentu wód powierzchniowych, na którym planuje utworzyć kąpielisko (art. 37 ust. 3 ww ustawy). Jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 3, jest niekompletny, wójt, burmistrz lub prezydent miasta wzywa do jego uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania (art. 37 ust. 6 ww ustawy). Wójt, burmistrz lub prezydent miasta przygotowuje projekt uchwały, o której mowa w ust. 2, obejmujący wykaz planowanych kąpielisk, sporządzony po rozpatrzeniu wniosków, o których mowa w ust. 3, oraz wykaz wydzielonych fragmentów wód powierzchniowych, na których planuje utworzyć kąpieliska, dla których będzie organizatorem (art. 37 ust. 8 ww. ustawy). Projekt uchwały, o której mowa w ust. 2, wraz z wnioskami, o których mowa w ust. 3, i dokumentami, o których mowa w ust. 5, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, najpóźniej do dnia 28 lutego, przekazuje do zaopiniowania Wodom Polskim, właścicielowi wód oraz właściwemu organowi Inspekcji Ochrony Środowiska i państwowemu powiatowemu lub państwowemu granicznemu inspektorowi sanitarnemu, a w przypadku kąpieliska położonego na: terenie parku narodowego - także dyrektorowi parku narodowego, polskich obszarach morskich - także właściwemu dyrektorowi urzędu morskiego, śródlądowej drodze wodnej - także właściwemu dyrektorowi urzędu żeglugi śródlądowej. Wody Polskie, właściciel wód, właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska, państwowy powiatowy lub państwowy graniczny inspektor sanitarny, dyrektor parku narodowego, dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej oraz dyrektor urzędu morskiego wyrażają opinie do przekazanego projektu uchwały, o której mowa w ust. 2, w terminie 14 dni. Brak opinii w tym terminie uznaje się za wyrażenie opinii pozytywnej (art. 37 ust. 12 ww ustawy).

Mając powyższe na uwadze należy w pełni podzielić stanowisko Wojewody, że ww. uchwałę podjęto z naruszeniem przepisów art. 37 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne w zw. z art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. Wojewoda słusznie bowiem zauważył, że zapis zaskarżonej uchwały powołujący się na "art. 34a ust. 7 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. : 2017 r., poz. 1566, poz. 2180)", stanowi niejako hybrydę dwóch regulacji prawnych: ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne oraz ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne.

Według art. 34a ust. 7 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne ,,Wójt, burmistrz lub prezydent miasta podaje do publicznej wiadomości projekt uchwały, o której mowa w ust. 1, w sposób zwyczajowo przyjęty, określając formę, miejsce i termin składania uwag oraz propozycji zmian do tego projektu uchwały, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia". Jednakże należy zaznaczyć, że przed wejściem w życie przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. tj. przed 1 stycznia 2018 r. uchwały w sprawie określenia wykazu kąpielisk na terenie gminy były podejmowane na postawie art. 34a ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne a nie art. 34a ust. 7. Tak, więc przywołana podstawa prawna podjętej uchwały jest wadliwa i dlatego uchwała ta nie może się ostać w obrocie prawnym, ponieważ tylko ten jeden argument przesądza o stwierdzeniu o jej nieważności.

Poza tym zarówno uchwała w sprawie określenia sezonu kąpielowego (podejmowana na podstawie art. 37 ust. 1 Prawa wodnego), jak i uchwała w sprawie określenia wykazu kąpielisk na terenie gminy (podejmowana na podstawie art. 37 ust. 2 Prawa wodnego) należą do kategorii aktów prawa miejscowego i jako takie podlegają obowiązkowi publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym - stosownie do art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. Ponadto taka uchwała - jak każdy akt normatywny, zawierający przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszany w dzienniku urzędowym - powinna przewidywać stosowne vacatio legis, które w świetle art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, co do zasady, nie powinno być krótsze niż 14 dni. Zatem są to kolejne argumenty za tym, aby stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały.

Powoływanie się przez organ gminy w odpowiedzi na skargę, że w dniu 27 lutego 2018 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Bydgoszczy w piśmie oznaczonym nr [...] zaopiniował pozytywnie projekt uchwały rady gminy, ponieważ organ Wód Polskich wprost powołał się na art. 545 ust. 4 ustawy Prawo wodne, a jako podstawę normatywną wskazał art. 34a ust. 9 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne nie jest uzasadnione, ponieważ również można wskazać, że we wnioskach o zaopiniowanie projektu uchwały w sprawie określenia wykazu kąpielisk na 2018 r., skierowanych do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Mogilnie oraz Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy, pełniący funkcję Wójta Gminy Jeziora Wielkie powołał się na przepis art. 37 ust. 12 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, tym bardziej, że brak jest podstaw do przyjęcia, że organ podejmujący uchwałę był związany wskazaną w opinii przez podmiot opiniujący podstawą prawną swojego działania. ,,Zamieszanie legislacyjne" jakie towarzyszyło przy uchwaleniu zaskarżonej uchwały spowodowało, że jest ona obarczona wadą, skutkującą stwierdzeniem jej nieważności.

Poza tym w zarządzeniu nr [...] Wójta Gminy Jeziora Wielkie z dnia 12 stycznia 2018 r. w sprawie wyłożenia do publicznego wglądu projektu uchwały Rady Gminy Jeziora Wielkie w sprawie wykazu kąpielisk na terenie gminy Jeziora Wielkie w 2018 r. przywołano w podstawie prawnej przepis art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. W załączniku nr 1 do tego zarządzenia również wskazano na przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne tj. na art. 37 ust. 10.

Reasumując należy podkreślić, że Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej uchwały kierował się dyspozycją przepisu art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. W rozpoznawanej sprawie doszło do jego naruszenia. Wobec tego zdaniem Sądu dla wyeliminowania zapisów uchwały niezgodnych z prawem konieczne było stwierdzenie jej nieważności.

Stwierdzenie nieważności jest natomiast rozstrzygnięciem deklaratoryjnym, obalającym domniemanie legalności i prawidłowości zaskarżonego aktu. Stwierdzenie nieważności działa ex tunc, czyli z mocą wsteczną od daty wyeliminowania z obrotu prawnego aktu prawa miejscowego sprzecznego z prawem. Innymi słowy niezgodność aktu prawa miejscowego z prawem powszechnie obowiązującym powoduje nieważność tego aktu już od daty jego uchwalenia, zatem od samego początku taki akt nie wywołuje żadnych skutków prawnych z niego wynikających.

Na marginesie należy zaznaczyć, że w analizowanym stanie prawnym, jak się wydaje, nie jest konieczne, jak to stwierdził Wojewoda w skardze, żeby w jednej uchwale rada gminy określiła sezon kąpielowy w oparciu o art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne oraz wykaz kąpielisk na terenie gminy lub na polskich obszarach morskich przyległych do danej gminy w oparciu o art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. Dyspozycja wykonania przepisów art. 37 ust 1 i 2 może bowiem nastąpić w jednej uchwale, ale również może zostać wykonana w postaci dwóch oddzielnych uchwał. Z powyższych bowiem norm nie wynika, aby te zapisy zostały obligatoryjnie wykonane w jednej uchwale.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 147 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. orzekł, jak w pkt. 1 sentencji. Na podstawie art. 152 P.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu w zakresie opisanym w pkt. 1.