Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2080/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie WSA Jolanta Dargas WSA Iwona Kosińska (spr.) Protokolant referent – stażysta Beata Karczewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2020 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] , po rozpatrzeniu odwołania Instytutu T. [...] w F. , uchylił w całości decyzję Starosty G. z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] wydaną w sprawie wyrażenia zgody na ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości i jednocześnie odmówił ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że P. [...] . (dalej P. lub wnioskodawca) zwróciła się wnioskiem z dnia [...] lipca 2018 r. do Starosty G. o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości położonej we wsi K. gm. G., oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha, nr [...] o powierzchni [...] ha oraz nr [...] o powierzchni [...] ha będącej własnością Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym Instytutu T. [...] (dalej: Instytut lub IT[...]), na potrzeby realizacji celu publicznego - budowa sieci kablowej niskiego i średniego napięcia, o łącznej długości ok. [...] m. Po rozpatrzeniu złożonego wniosku Starosta decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] wyraził zgodę na ograniczenie sposobu korzystania z części przedmiotowej nieruchomości, w szczególności zezwolił na wstęp na określoną w decyzji część nieruchomości w celu wykonania prac budowlano-montażowych, związanych z budową stacji transformatorowej oraz linii kablowych niskiego i średniego napięcia. Ponadto organ I instancji zobowiązał wykonawcę do przywrócenia nieruchomości do poprzedniego stanu niezwłocznie po wykonaniu inwestycji. Starosta poinformował również, że jeżeli przywrócenie nieruchomości do poprzedniego stanu byłoby niemożliwe lub spowodowałoby nadmierne trudności lub koszty, właścicielowi nieruchomości przysługuje odszkodowanie odpowiadające wartości poniesionych szkód. Jeżeli w skutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Organ I instancji wyjaśnił także, że ostateczna decyzja o ograniczeniu korzystania z nieruchomości stanowi podstawę do dokonania wpisów w odpowiednich księgach wieczystych.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, Instytut wniósł odwołanie, w uzasadnieniu kwestionując przebieg realizowanej inwestycji w zakresie działek będących w jego użytkowaniu wieczystym.

Po rozpatrzeniu złożonego odwołania Wojewoda uchylił w całości decyzję Starosty z dnia [...] grudnia 2018 r. i jednocześnie odmówił ograniczenia sposobu korzystania z części opisanej w decyzji nieruchomości. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ odwoławczy przywołał treść art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. z 2018 r. Dz. U. poz. 2204 ze zm.). Wyjaśnił, że ograniczenie prawa własności stanowi wyjątek od konstytucyjnej zasady ochrony prawa własności, dlatego też uprawnienie wynikające z art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami do ograniczenia praw właściciela w zakresie korzystania z nieruchomości ma charakter wyjątkowy i może być realizowane tylko wówczas, gdy nie ma zgody właściciela gruntu na przeprowadzenie na tym gruncie niezbędnych prac związanych z określoną inwestycją infrastrukturalną, a negocjacje między inwestorem a właścicielem gruntu nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora na daną nieruchomość. Rokowania powinny zmierzać do zawarcia takiego porozumienia z właścicielem, które umożliwiłoby przeprowadzenie koniecznych prac związanych z konkretną inwestycją. Wnioskodawca jest operatorem sieci przesyłowej, zobowiązanym na podstawie art. 9c ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (t.j. z 2017 r. Dz. U. poz. 220 ze zm.) do zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego kraju. Przedmiotowa nieruchomość położona jest we wsi K. gmina G. [...] , oznaczona jako działka nr [...] , nr [...] i nr [...] i stanowi własność Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym Instytutu, co wynika z odpowiednich zapisów w księgach wieczystych. Burmistrz G. [...] decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] oraz decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie urządzeń elektroenergetycznych m.in. na części działek nr [...] , nr [...] oraz nr [...] objętych tą inwestycją. Wniosek o wydanie zezwolenia został uzasadniony tym, że użytkownik wieczysty nie podjął rokowań w sprawie, nie ustosunkowując się do propozycji wnioskodawcy w zakresie obniżenia wcześniej umówionej ceny za zgodę na ustanowienie służebności przesyłu. Do wniosku załączone zostały dokumenty na potwierdzenie faktu podjęcia przez inwestora prób prowadzenia negocjacji, które nie przyniosły skutku.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że ustanowienie służebności przesyłu jest alternatywnym trybem pozyskania przez inwestora tytułu prawnego do korzystania z nieruchomości w zakresie posadowienia i lokalizacji niezbędnych urządzeń przesyłowych, dlatego też ewentualne prowadzenie rokowań związanych z ustanowieniem służebności przesyłu nie oznacza przeprowadzenia rokowań poprzedzających wydanie zezwolenia na podstawie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Podkreślił, że ustawodawca w ust. 1 oraz w ust. 3 art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami używa terminu zgoda właściciela na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1 art. 124 tej ustawy. Brak zgody właściciela, mimo przeprowadzenia rokowań, nie może być ograniczony tylko do braku zgody na ustanowienie służebności przesyłu. Na poparcie zasadności swojego stanowiska Wojewoda przywołał obszerne fragmenty wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2018 r. sygn. akt I OSK 2866/17 oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Ol 939/17.

W ocenie Wojewody z analizy dokumentów wynika, że rokowania w sprawie ograniczenia praw do nieruchomości nie zostały w niniejszym postępowaniu w ogóle przeprowadzone, gdyż prowadzone rokowania dotyczyły jedynie ustanowienia służebności przesyłu, tzn. jednej z instytucji cywilnoprawnych, w ramach których można uregulować sposób korzystania przez wnioskodawcę z posadowionej na cudzym gruncie infrastruktury, a nie jak być powinno - zgody na udostępnienie nieruchomości. Organ odwoławczy wyjaśnił, że ze względu na zakaz stosowania wobec przepisu art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami wykładni rozszerzającej i wymóg jego stosowania zgodnie z literalnym brzmieniem, nie może uznawać, że proponowane właścicielowi przez inwestora warunki umowy dotyczące służebności przesyłu stanowią wypełnienie warunku, o którym mowa w ww. przepisie - inwestor powinien wykazać, że nie tylko nie doszło do porozumienia z właścicielem w kwestii ustanowienia służebności przesyłu (przez inwestora ta forma uzyskania trwałego tytułu prawnego do gruntu jest oczekiwana i została przyjęta jako priorytet), ale że właściciel w ogóle nie wyraził zgody na dobrowolne udostępnienie nieruchomości w celu wykonania prac, o których mowa w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W niniejszym zaś przypadku rokowania dotyczące zgody na przeprowadzenie prac nie zostały przeprowadzone zgodnie z wymogami ww. artykułu. Pomimo powyższego, użytkownik wieczysty gruntu udzielił inwestorowi i wnioskodawcy w niniejszym postępowaniu zgody na przeprowadzenie prac.

Odwołując się do treści porozumienia z dnia [...] marca 2017 r. zawartego między stronami, organ II instancji uznał, że nie tylko bezzasadne jest w niniejszym przypadku wydanie decyzji ograniczającej korzystanie z nieruchomości w trybie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, ale także chybione jest twierdzenie o braku możliwości dysponowania przez P. przedmiotową nieruchomością na cele budowlane. W tej kwestii organ powołał się na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 385/18.

Na marginesie Wojewoda wyjaśnił, że sprawy o ustanowienie służebności przesyłu, niewywiązania się ze zobowiązań czy sporów dotyczących wynagrodzeń nie należą do kompetencji organów administracji.

Odnosząc się do podniesionej we wniosku okoliczności, że właściciele pomimo wcześniej zawartej umowy nie ustanowili na rzecz wnioskodawcy ograniczonego prawa rzeczowego opisanego w porozumieniu z dnia [...] marca 2017r., Wojewoda wskazał, że badanie okoliczności niewykonania zobowiązań przez właścicieli i ewentualnych konsekwencji takiego zachowania nie należą do kompetencji organu. Do kompetencji organów administracji w niniejszym postępowaniu należy jedynie zbadanie, czy zaszły przesłanki określone w art. 124 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. W niniejszym przypadku z akt sprawy wynika, że przesłanki te nie zostały spełnione, gdyż IT. [...] niewątpliwie udzieliło wnioskodawcy zgody na wykonanie prac, zgoda ta nie wymagała formy aktu notarialnego, ani też ustanowienia na rzecz wnioskodawcy ograniczonego prawa rzeczowego w formie służebności przesyłu. Zdaniem organu II instancji chybione jest również twierdzenie, że późniejsze wywłaszczenie części działek objętych porozumieniem wyłącza ważność tego porozumienia - oświadczenia woli zawarte w porozumieniu z dnia [...] marca 2017 r. mogą zostać wykonane, gdyż w zakresie działek nr [...] i [...] zachodzi tożsamość porozumienia z dnia [...] marca 2017 r. i wniosku z dnia [...] lipca 2018 r. Natomiast w zakresie działki [...] , IT. [...] udzieliło już zgody, gdyż działka ta - jak wynika z wniosku P. - została wydzielona z działki [...] , a ta druga również objęta jest przedmiotowym porozumieniem, a zakres zgody IT. [...] został określony w załączniku graficznym do porozumienia i również jest podpisany przez dyrektora IT[...] . Zdaniem Wojewody zmiana numeracji działek nie odbiera ważności ustaleniom porozumienia, zaś roszczenie P. o obniżenie umówionej ceny, motywowane nieznacznym zmniejszeniem się powierzchni ograniczenia, nie ma znaczenia przy ustalaniu zaistnienia przesłanek określonych w art. 124 ust. 1 i 3.

Na decyzję Wojewody [...]. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Spółka P. Dystrybucja. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów:

I - postępowania w sposób istotny, mający wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, czyli art. 80 w związku z art. 77 § 1, w związku z art. 7 kpa, poprzez brak rozpatrzenia całości materiału dowodowego w sprawie, co skutkowało uznaniem, że skarżąca nie przeprowadziła rokowania z uczestnikiem, podczas gdy działania podjęte przez skarżącą od kwietnia 2018 r., po upadku możliwości zawarcia aktu notarialnego - ustanowienia służebności przesyłu, miały na celu ustalenie nowych warunków dla inwestycji o istotnie zmienionym zakresie, w tym w szczególności co do lokalizacji urządzeń i powierzchni niezbędnej do realizacji inwestycji, tj. rokowania zostały przeprowadzone prawidłowo,

II - prawa materialnego, czyli art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez uznanie, że Starosta nie miał podstawy do wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działki [...] , [...] i [...] stanowiącej własność uczestnika, pomimo że skarżąca przeprowadziła obligatoryjne rokowania z uczestnikiem przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z ww. nieruchomości, który to warunek był niezbędny dla wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z ww. nieruchomości, a to uczestnik ignorował wnioski skarżącej o zajęcie stanowiska co do warunków - w tym finansowych - udostępnienia nieruchomości.

W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka przedstawiła argumenty na poparcie zasadności postawionych zarzutów i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zważył, co następuje:

Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 124 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. z 2018 r. Dz. U. poz. 2204 ze zm.). Przepis ten stanowi, że Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (ust. 1). Udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań (ust. 3).

Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie powołanego przepisu kwalifikować należy jako jeden ze sposobów wywłaszczenia. Z tego też względu hipotezy powyższej normy nie można interpretować rozszerzająco, zwłaszcza że w przeciwieństwie do przymusowego ustanowienia służebności przesyłu w postępowaniu cywilnym, przepis ten nie przewiduje możności przyznania właścicielowi nieruchomości wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości. Świadczenia przysługujące właścicielowi nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 4 powołanej ustawy mają charakter ściśle odszkodowawczy, ograniczony do szkód powstałych na nieruchomości oraz zmniejszenia się wartość nieruchomości. Pamiętać również należy, że wszelkie ograniczenia praw i wolności konstytucyjnych, w tym prawa własności, powinny być odczytywane ściśle. To oznacza, że niedopuszczalne jest rozszerzanie zakresu ingerencji w chronione konstytucyjnie prawo własności.

Zakres, forma i przebieg rokowań pozostawione są woli stron. Przepis art. 124 ust. 3 powołanej ustawy nie określa bowiem ani formy prowadzenia rokowań, ani dokumentów, z jakimi inwestor musi wystąpić do właściciela gruntu w celu uzyskania zgody na udostępnienie nieruchomości (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 2022/17, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2016 r. sygn. akt I OSK 3332/15). Spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań jako przesłanki warunkującej możliwość wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o których mowa w art. 124 powołanej ustawy, a druga strona ich nie zaakceptowała, lub też nie odpowiedziała na propozycję. Tak sytuacja nie wystąpiła jednak w niniejszej sprawie.

W kontrolowanym postępowaniu odwoławczym bezsporny jest charakter wskazanej inwestycji jako inwestycji celu publicznego. Okolicznością niesporną jest także fakt, że w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja Burmistrza z dnia [...] lipca 2016 r. oraz z dnia [...] października 2016 r. ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie urządzeń elektroenergetycznych m.in. w części działek nr [...] , nr [...] oraz [...] objętych tą inwestycją. Kwestią sporną jest natomiast zakres oraz ocena skutków prowadzonych przez inwestora rokowań mających na celu uzyskania zgody użytkownika wieczystego na realizację m.in. na działkach Instytutu celu publicznego, którym jest budowa sieci kablowej niskiego i średniego napięcia. W ocenie skarżącej Spółki, inwestor rozpoczął rokowania dopiero poprzez działania podjęte od kwietnia 2018 r., które nie doprowadziły do uzyskania zgody Instytutu na wykonanie prac, to jest na zakładanie i przeprowadzenie na przedmiotowej nieruchomości sieci kablowej niskiego i średniego napięcia. Po dokonaniu analizy akt sprawy Sąd orzekający uznał, że nie sposób uznać takiego stanowiska za uzasadnione. Analiza akt sprawy prowadzi bowiem do wniosku, że w rozpatrywanej sprawie użytkownik wieczysty wyraził zgodę na przeprowadzenie na przedmiotowych działkach prac polegających na założeniu i przeprowadzeniu na przedmiotowej nieruchomości sieci kablowej niskiego i średniego napięcia. Brak było zatem podstaw prawnych do wydania przez organ I instancji decyzji wyrażającej zgodę na ograniczenie sposobu korzystania z części przedmiotowej nieruchomości, co zasadnie wywiódł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy. Tezie skarżącego przeczą znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, czyli treść korespondencji prowadzonej między stronami, a przede wszystkim porozumienia zawartego w dniu [...] marca 2017 r. ([...] akt adm.), z którego wynika, że prowadzone między inwestorem a Instytutem rozmowy doprowadziły do zawartej w punkcie 1 tego porozumienia zgody na udostępnienie części przedmiotowych działek "na cele związane z budową kontenerowej stacji transformatorowej [...] kV oraz elektroenergetycznej sieci kablowej [...] kV i [...] kV oraz na wejście służb energetycznych ze sprzętem na teren w celu wykonania niezbędnych prac związanych z budową oraz w przyszłości korzystanie w związku z remontami, eksploatacją lub naprawą wybudowanych urządzeń elektroenergetycznych." Także w punkcie [...] porozumienia Instytut wyraził zgodę na udostępnienie przedmiotowych działek na cele budowlane związane z rozbiórką słupowej stacji transformatorowej, słupów oraz elektroenergetycznej sieci napowietrznej. Dopiero w osobnych punktach porozumienia ([...] ) zawarte są inne postanowienia dotyczącej późniejszego ustanowienia przez Instytut na rzecz P. służebności przesyłu, jej przedmiotu i zasięgu oraz rozliczeń z tego tytułu miedzy stronami. Jak zasadnie podniósł to Wojewoda, nawet na rozprawie administracyjnej, która odbyła się w dniu [...] sierpnia 2018 r., Instytut nie odwołał swojego oświadczenia zawartego w porozumieniu, nie uczynił tego też w żadnym ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentach. Brak również w treści protokołu z rozprawy wypowiedzi, które mogłyby wskazywać, że Instytut wycofał lub zamierza wycofać się z zawartego porozumienia w zakresie zgody na przeprowadzenie prac na nieruchomości. W tej sytuacji uznać należy, że Instytut na skutek prowadzonej korespondencji jasno wyraził swoją zgodę na udostępnienie przedmiotowych działek na cele wykonania niezbędnych prac związanych z budową oraz w przyszłości korzystanie w związku z remontami, eksploatacją lub naprawą wybudowanych urządzeń elektroenergetycznych. W tej sytuacji brak było podstaw do wydania przez organ I instancji, w trybie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, decyzji o wyrażeniu zgody na ograniczenie sposobu korzystania z części przedmiotowej nieruchomości. W świetle omówionych dokumentów za niezasadne należy uznać przedstawione w skardze stanowisko, że inwestor rozpoczął rokowania dopiero poprzez działania podjęte od kwietnia 2018 r.

Uznając, że Wojewoda wszechstronnie i wyczerpująco wyjaśnił motywy swojego rozstrzygnięcia, uprzednio przeprowadzając w wymaganym zakresie postępowanie odwoławcze, Sąd orzekający stanął na stanowisku, że niezasadne są zarzuty skarżącej Spółki, jakoby organ II instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania (art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa) poprzez brak rozpatrzenia całości materiału dowodowego w sprawie. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, ponieważ z wyżej omówionych powodów uznać należy, że w rozpatrywanej sprawie nie zostały spełnione ustawowe przesłanki, zawarte w tym przepisie, warunkujące możliwość wydania przez organ I instancji decyzji o wyrażeniu zgody na ograniczenie sposobu korzystania z części przedmiotowej nieruchomości. Skoro użytkownik wieczysty od dnia zawarcia porozumienia, czyli [...] marca 2017 r., do dnia rozpatrzenia przez Sąd niniejszej sprawy wyrażał zgodę na udostępnienie przedmiotowych działek na cele wykonania niezbędnych prac związanych z budową oraz na korzystanie z nich w przyszłości w związku z remontami, eksploatacją lub naprawą wybudowanych urządzeń elektroenergetycznych, to brak było podstaw prawnych do wydania w trybie powołanego art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami przez organ I instancji zgody na ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości w formie decyzji administracyjnej.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325) orzekł jak w sentencji.