Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 211/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 , art. 8 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1 art. 1, art. 14, art. 24 , art. 30
law: Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Płusa, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (sprawozdawca), Protokolant Ewa Chojnacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz P. S.A. z siedzibą w P. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

P. S.A. złożył wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania premii pieniężnych.

Przedstawiając stan faktyczny Spółka wskazała, że zamierza kupić od dostawców (kontrahentów będących czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług) towary przeznaczone do sprzedaży w działalności handlowej Spółki na stacjach paliw. Spółka przygotowuje z krajowymi dostawcami umowy regulujące zasady i warunki handlowej współpracy. Umowy te dają Stronie podczas handlu danym towarem w imieniu i na rachunek Spółki dodatkową kontraktową odpłatną możliwość podjęcia na rzecz kontrahenta, od którego kupiła towar, określonych czynności w postaci: (1) osiągnięcia lub przekroczenia określonego poziomu obrotów przy kupowaniu u producenta towarów; wysokość obrotów, okres zrealizowania określa umowa, (2) terminowego regulowania płatności wobec producentów - dostawców. Za wykonanie w/w czynności Spółka otrzyma pieniądze jako dodatkowe umowne wynagrodzenie w postaci premii pieniężnej (bonusu) - odrębnie wyliczonych dla każdej z wymienionych czynności w stałej lub zmiennej kwocie. Podstawę wypłaty pieniędzy stanowić będą faktury VAT wystawione przez Spółkę.

W związku z powyższym Strona zapytała Ministra Finansów czy w przestawionym stanie faktycznym prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym w świetle art. 8 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54. poz. 535 ze zm.;dalej: "u.p.t.u."), pieniądze które otrzyma Spółka za wykonane czynności podlegają opodatkowaniu VAT jako wynagrodzenie za świadczone usługi i w konsekwencji powinny być udokumentowane fakturą VAT z 22% stawką podatku.

Dokonując analizy opisanego stanu faktycznego w oparciu o przywołane przepisy prawa podatkowego, Wnioskodawca uważa, że otrzymywane przez Spółkę od Producentów pieniądze w postaci premii pieniężnej za wykonane czynności stanowią wynagrodzenie za usługę/usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 u.p.t.u., oraz w rozumieniu Dyrektywy Rady Unii Europejskiej nr 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (poprzednio VI Dyrektywa Rady z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC). Spełnione bowiem zostały przesłanki wskazane w w/w aktach prawnych do kwalifikacji zachowania Spółki wobec producenta jako odpłatnego świadczenia usług. Wyjaśniła, że zgodnie z art. 8 ust. 1 u.p.t.u. rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 u.p.t.u. Zgodnie ze znaczeniem językowym słowo "świadczyć" oznacza obowiązek wykonania lub przekazania czegoś. Zatem świadczenie to każde zachowanie się na rzecz innej osoby, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy [internetowy słownik języka polskiego PWN www.pwn.pl],). Zatem kwalifikując dane świadczenie jako usługę w rozumieniu ustawy VAT należy uwzględnić, że ustawa zalicza do usług każde świadczenie, co zdaniem Strony koresponduje z niewyrażoną wprost w ustawie VAT podstawową zasadą wspólnego systemu podatku VAT jaką jest powszechność opodatkowania (art. 1 ust. 2 akapit pierwszy, drugi i trzeci Dyrektywy 112).

Wobec powyższego Organ w interpretacji indywidualnej z dnia [...].10.2008 r. znak [...] uznał za prawidłowe stanowisko Strony.

Wezwaniem z dnia 27.10.2008 r. (data wpływu 29.10.2008 r.), złożonym na podstawie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Spółka wezwała Organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę indywidualnej pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia [...].10.2008 r.

Zaskarżonej interpretacji Spółka zarzuciła naruszenie prawa poprzez: - błędną interpretację art. 8 ust. 1 u.p.t.u., a co za tym idzie naruszenia art. 24 ust. 1 dyrektywy Rady Unii Europejskiej nr 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (poprzednio art. 6 ust. 1 VI Dyrektywy Rady z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC). W uzasadnieniu złożonego wezwania do usunięcia naruszenia prawa spółka wskazała, iż w interpretacji indywidualnej nr [...] z dnia [...] października 2008 r. Organ podzielił wspomniane wyżej stanowisko P., uznając, iż w przedstawionym stanie faktycznym i w oparciu o następujące przepisy u.p.t.u.:, tj. art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 29 ust. 1 i 4 oraz art. 41 ust. 1 i art. 106 ust. 1 otrzymywane przez Stronę premie pieniężne stanowiące wynagrodzenie za świadczone przez Spółkę usługi winny być dokumentowane fakturą VAT i opodatkowane stawką podatkową w wysokości 22%.

W ocenie Skarżącej Organ, wydając wspomnianą interpretację, dopuścił się naruszenia prawa. Naruszenie prawa Spółka stwierdziła w oparciu o orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie publikowane w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych, które choć formalnie wydane w indywidualnych sprawach prezentują jednolite rozstrzygnięcia w identycznych z w/w stanach faktycznych i prawnych, np. wyrok WSA w Warszawie z 3 października 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 1056/08, które obszerne fragmenty przytoczyła Skarżąca. Jednocześnie Strona dodała, iż stanowisko identyczne do wyrażanego przez nią w omawianej sprawie przez można znaleźć także w następujących wyrokach WSA w Warszawie: wyrok z 26 września 2008 r. sygn. akt. III SA/Wa 1007/08, wyrok z 14 sierpnia 2008 r. sygn. akt. III SA/Wa 410/08, wyrok z 21 maja 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 408/08, wyrok z 2 lutego 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 1967/07. Skarżąca zaznaczyła, że poza identycznymi z w/w stanami faktycznymi identyczne są również uzasadnienia rozstrzygnięć WSA w Warszawie. Dlatego też Strona składając wezwanie prosi Organ o usunięcie naruszenia prawa poprzez zmianę indywidualnej interpretacji z dnia 10.10.2008 r. i uznanie stanowiska Spółki zawartego w w/w wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej za nieprawidłowe.

Ponownie rozpatrując sprawę, Minister Finansów w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...].11.2008 r., stwierdził iż nie zachodzą przesłanki uzasadniające zmianę wydanej interpretacji z dnia [...].10.2008 r.

Odpowiadając na zarzuty Organ wskazał, że zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Natomiast w myśl art. 14c § 1 O.p. interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Organ w interpretacji z dnia 10.10.2008 r. uznał stanowisko Strony w zakresie złożonego wniosku za prawidłowe, ale nie skorzystał z możliwości odstąpienia od jego uzasadnienia, przewidzianego w powołanym wyżej przepisie.

Z treści złożonego wezwania do usunięcia naruszenia prawa wynika, iż Strona zmienia własne stanowisko przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, które było podstawą do wydania przedmiotowej interpretacji. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa winno wskazywać na czym, w ocenie Strony, polega naruszenie prawa przez udzieloną interpretacje. Nie może natomiast stanowić uzupełnienia treści wniosku o wydanie interpretacji, zarówno w zakresie stanu faktycznego, zdarzenia przyszłego jak również w zakresie własnego stanowiska w sprawie. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie może ponadto stanowić prośby Strony o zmianę jego własnego stanowiska. Weryfikacji może podlegać jedynie stanowisko organu, który wydał przedmiotową interpretacje, a nie stanowisko Strony.

Na powyższe rozstrzygnięcie, zachowując ustawowy termin Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Wydanej przez organ podatkowy interpretacji z dnia[...].10.2008 r. Strona zarzuciła naruszenie przepisów:

I art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 u.p.t.u. i art. 2 w zw. z art. 24 ust. 1 Dyrektywy Rady Unii Europejskiej nr 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (poprzednio art. 6 Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych

- wspólny system podatku od wartości dodanej ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC; dalej "VI Dyrektywa") w związku z:

(1) art. 220 i 234 (b) Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską [TWE] w związku z art. 2 Traktatu dotyczącego przystąpienia Rzeczpospolitej Polskiej do Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r., Nr. 90, poz. 864), oraz art. 1 ust. 1 tego Traktatu, art. 9, art. 87 ust. 1, art. 90 ust. 1 i art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.; dalej "Konstytucja"),

(2) art. 14h O.p. w związku z art. 120 O.p. oraz w związku z art. 7 Konstytucji - poprzez błędną wykładnię art. 8 ust. 1 u.p.t.u. skutkująca przyjęciem, że otrzymanie premii pieniężnej od krajowego dostawcy towaru stanowi wynagrodzenie z tytułu świadczonej przez skarżącego usługi "nabywania u tego dostawcy określonej ilości towarów/terminowego regulowania płatności), tj. wykładni, która nie uwzględnia wiążącej krajowy organ podatkowy wykładni Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości dokonanej przez ETS w wyroku C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S p. Finanzamt Flensburg,

3) art. 8 ust. 1 u.p.t.u.w związku z art. 84 i 217 Konstytucji przez błędną wykładnię art. 8 ust. 1 u.p.t.u. naruszającą zakaz podwójnego opodatkowania,

4) art. 121 § 1 wzw. z art. 14 b, art. 120 O.p., art. 7 Konstytucji i art. 10 TWE poprzez wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nieuwzględniającej jednolitej wykładni prawa krajowego w świetle tekstu, celu, orzecznictwa ETS ws. w/w VI Dyrektywy dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sytuacji, gdy Sąd ten był w okresie od 1.07.2007 r. do 10.10.2008 r. jedynym sądem administracyjnym właściwym do orzekania o zgodności z prawem interpretacji przepisów prawa podatkowego i pozostał dla Skarżącego sądem właściwym po 10.10.2008 r. z uwagi na siedzibę Spółki i niepodanie powodów uzasadniających odstąpienie od wykładni prowspólnotowej w sprawie tej interpretacji.

W związku z powyższym Strona wniosła o uchylenie skarżonej Interpretacji.

W uzasadnieniu złożonej skargi Skarżąca nie zgodziła się z rozstrzygnięciem i uzasadnieniem Organu zawartym w interpretacji, szeroko to uzasadniają i powołując orzeczenia ETS, sądów administracyjnych potwierdzające prawidłowość stanowiska strony skarżącej zaprezentowanego w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów, w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do problemu - czy premia pieniężna (bonus), którą Skarżąca otrzyma jako dodatkowe umowne wynagrodzenie za osiągnięcia lub przekroczenia określonego poziomu obrotów przy kupowaniu u producenta towarów; wysokość obrotów, okres zrealizowania określa umowa, terminowe regulowania płatności wobec dostawców podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Ze stanu prawnego wynika, że zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.t.u., opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m. in. odpłatne świadczenie usług oraz odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju. W myśl art. 8 ust. 1 u.p.t.u., przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Z treści przywołanego unormowania wynika, że pojęcie świadczenie usług ma bardzo szeroki zakres, nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz także jego zaniechania poprzez zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Zgodnie z art. 8 ust. 1 usługą jest świadczenie, które nie stanowi dostawy towaru. Nie może zatem wystąpić taka sytuacja faktyczna, w rozumieniu tego unormowania, która jednocześnie stanowiłaby dostawę towaru i świadczenie usługi. Przepis ten wyklucza takie rozwiązanie, rozdzielając usługi od dostaw. Podkreślić należy, że dokonywanie zakupów u kontrahenta mieści się w czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług, w postaci dostawy towarów. Nie można więc uznać w przedstawionym stanie faktycznym sprawy - zrealizowania określonego z góry pułapu zakupów - za świadczenie usługi. Czynności stanowiące dostawę towaru, nie mogą, poprzez ich zsumowanie, przekształcić się w usługę. Przeszkodą do takiej konstatacji - jak wcześniej zauważono - jest treść art. 8 ust. 1 u.p.t.u.,, z której to wynika, że dostawa nie może być jednocześnie usługą (por. wyrok NSA z 6 lutego 2007 r., sygn. I FSK 94/06 niepubl.).

Dokonując interpretacji powołanego przepisu należy odnieść się również do unormowań Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE L. 06/347/1, a w szczególności do odpowiednika art. 8 ust. 1, jakim jest art. 24 pkt 1 Dyrektywy. Zgodnie z treścią tego przepisu pojęcie "świadczenie usług" oznacza każdą transakcję nie stanowiącą dostawy towarów. Zauważyć zatem trzeba, iż na gruncie Dyrektywy VAT funkcjonuje takie samo rozwiązanie prawne - dostawa towaru nie może jednocześnie stanowić świadczenia usługi. Konsekwencją tego jest stwierdzenie, że we wspólnotowym systemie podatku od wartości dodanej suma określonej ilości dostaw towarów nie może stanowić usługi.

Przepis art. 24 Dyrektywy, zawierający definicję świadczenia usług, tworzy wraz z art. 14, definiującym dostawę towarów, oraz artykułem 30, zawierającym definicję importu, zakres opodatkowania dokonywanych transakcji, stanowiąc bazę systemu podatku od wartości dodanej. System ten, co do zasady, obejmuje wszystkie transakcje wykonywane w ramach działalności gospodarczej i odzwierciedla jedną z podstawowych cech podatku, wyrażoną w art. 1 Dyrektywy - powszechność opodatkowania. Oznacza to, że wszelkie transakcje wykonywane w ramach działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT, ale jednocześnie, że transakcje już opodatkowane nie mogą podlegać ponownemu opodatkowaniu. Nie może bowiem ta sama czynność prawna być opodatkowywana dwukrotnie tym samym podatkiem od wartości dodanej.

Zauważyć więc należy na gruncie niniejszej sprawy, że opodatkowanie - jako usługi świadczonej przez nabywcę towaru - nabycia określonej ilości towaru, będzie prowadziło do podwójnego opodatkowania tej samej czynności, pierwszy raz jako sprzedaży (dostawy towaru), drugi, jako świadczenia usługi zakupu tego samego towaru o określonej łącznej wartości w ramach tej samej transakcji.

Podwójne opodatkowanie jest sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości i powszechności opodatkowania, wyrażoną w art. 84 oraz w pewnym sensie w art. 217 Konstytucji (por. R. Mastalski, Skutki prawne wystawienia faktury w podatku od towarów i usług, "Przegląd Podatkowy" 2001, nr 7, s. 26). Na temat zasady zakazu podwójnego opodatkowania w krajowym systemie prawa podatkowego, w szczególności na gruncie podatku od towarów i usług, wielokrotnie wypowiadał się Trybunał Konstytucyjny i Naczelny Sąd Administracyjny. Dla przykładu można wskazać na orzeczenie Trybunału z dnia 25 października 2004 r., sygn. akt SK 33/03, OTK-A 2004/9/94 oraz uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 22 kwietnia 2002 r., sygn. akt FPS 2/02, ONSA 2002/4/136.

Podnieść także trzeba, że podwójne opodatkowanie podatkiem od wartości dodanej we wspólnotowym systemie podatku od wartości dodanej, jest także niedopuszczalne. Państwa Członkowskie zobowiązane są do podjęcia niezbędnych środków, aby uniknąć podwójnego opodatkowania. Zakaz podwójnego opodatkowania podatkiem od wartości dodanej znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, na przykład w wyroku z dnia 27 czerwca 1989 r., sygn. akt J 50/88, LEX nr 83935 w sprawie Heinz K., wyroku z dnia 3 października 1985 r., sygn. akt J 249/84, LEX nr 84285 w sprawie M. i M. p. Venceslas P. ETS Przedstawiona argumentacja świadczy jednoznacznie, iż podstawowym celem wspólnotowego systemu podatku od wartości dodanej, w konsekwencji także podatku od towarów i usług, jest wyeliminowanie podwójnego opodatkowania tych samych transakcji.

Tym samym za niedopuszczalne należy uznać opodatkowanie podatkiem od towarów i usług transakcji sprzedaży, raz jako sprzedaży - dostawy towaru, drugi raz zakupu towaru - jako usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 u.p.t.u. Ponadto Sąd zauważa, że usługa w rozumieniu art. 8 ust. 1 u.p.t.u. oraz art. 24 ust. 1 Dyrektywy VAT, to transakcja gospodarcza. Oznacza to, iż stosunek prawny łączący strony musi wiązać się ze świadczeniem wzajemnym. Tymczasem nie dość, że wypłata premii wiąże się w istocie z wykonaniem określonej sumy czynności będących elementem dostawy towarów, to niezrealizowanie przez nabywcę określonego pułapu obrotów nie jest obwarowane żadną sankcją, czy jakąkolwiek odpowiedzialnością.

Uwzględniając skargę Sąd podzielił tym samym stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2007 r., I FSK 94/06 zgodnie z którym "za usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT nie można uznać obrotów w wysokości określonej umownie osiągniętych przez nabywcę towarów. Premia wypłacona przez sprzedawcę, w przypadku osiągnięcia określonego progu obrotów nie jest dla nabywcy wynagrodzeniem za świadczone usługi". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego za tezą tą przemawia nie tylko wykładnia przepisów polskich, ale także unijnych. Transakcja gospodarcza nie może bowiem stanowić jednocześnie dostawy towarów i świadczenia usług, a także nie powinna podlegać podwójnemu opodatkowaniu.

Sąd w pełni podziela również stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2008 r. sygn. akt I FSK 998/08, zgodnie z którym: "Wypłacana nabywcy przez dostawcę premia pieniężna jedynie z tytułu osiągnięcia przez niego satysfakcjonującej dostawcę wielkości obrotów, nieodnosząca się do konkretnych transakcji, stanowi nagrodę za osiągnięcie tego rezultatu, a nie odpłatność (wynagrodzenie) za świadczenie usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 u.p.t.u. Czynności nabycia (dostawy) towarów przez nabywcę tylko poprzez fakt ich zsumowania nie stają się jednocześnie jego usługą na rzecz dostawcy. Całkiem chybione jest stanowisko składającego skargę kasacyjną jakoby w stanie faktycznym tej sprawy występowały dwie transakcje: dostawa towarów oraz świadczenie usług, odrębnie wynagradzane przez obie strony (z tytułu dostawy towarów wynagrodzenie płacone było przez nabywcę, natomiast w przypadku premii - przez dostawcę towarów). W stanie faktycznym tej sprawy mamy bowiem do czynienia jedynie z transakcjami dostawy, które zostały opodatkowane i z wynagrodzeniem dostawcy wypłacanym nabywcy z tytułu osiągniętego pułapu sprzedaży (wartości dostaw). Samo jedynie osiągnięcie przez nabywcę określonej wartości nabytych od dostawcy towarów nie stanowi per se świadczenia przez niego usługi na rzecz dostawcy. Każda jednak sprawa wymaga odrębnej oceny. Gdyby bowiem w stanie faktycznym tej sprawy zostało ustalone, że pomiędzy dostawcą i nabywcą istnieje stosunek prawny, w oparciu o który nabywca dokonując zakupów u dostawcy uzyskuje premię nie tylko za satysfakcjonującą dostawcę wartość dokonanych zakupów, lecz także za realizację przez nabywcę innych czynności na rzecz dostawcy, np. podjęcie działań w kierunku rozwijania bazy sprzedaży jego towarów, zobowiązanie się do stosowania szczególnych, np. określonych przez dostawcę zasad eksponowania jego towarów klientom, przyjęcie określonych zobowiązań lojalnościowych wobec dostawcy itp., wówczas mielibyśmy do czynienia ze świadczeniem usługi przez nabywcę na rzecz dostawcy, wynagradzanej przez niego stosowną premią, która powinna zostać opodatkowana"

Za brakiem podstaw prawnych do opodatkowania premii czy bonusów za zwiększanie zakupów opowiadają się również przedstawiciele piśmiennictwa m.in. A. Bartosiewicz w Komentarzu do art. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług [w:] A. Bartosiewicz, R. Kubacki, VAT. Komentarz, Lex, 2007, wyd. II. czy J. Zubrzycki w Leksykonie VAT (por. J. Zubrzycki w Leksykon VAT, tom I, Wydawnictwo UNIMEX 2006, s. 498). Zdaniem autorów osiągnięcie przez nabywcę towarów określonej umownie wielkości obrotów (zakupów) z danym sprzedawcą nie jest usługą w rozumieniu art. 8 ust. 1 u.p.t.u., a zatem wypłacana temuż nabywcy towarów przez sprzedawcę premia (bonus) za uzyskanie tegoż pułapu obrotów - nie stanowi odpłatności (wynagrodzenia za świadczenie usług). Tym samym wypłacenie tego rodzaju premii (bonusu) jest obojętne z punktu widzenia podatku od towarów i usług, podlega natomiast u nabywcy towarów, któremu ta premia jest przekazywana, zaliczeniu do przychodów w podatku dochodowym. Podobnie w przypadku wypłaty premii przez sprzedawcę - nabywcy towarów, z tytułu terminowego płacenia przez tego ostatniego za zakupiony towar, a więc prawidłowe wykonywanie przez nabywcę jednej z czynności istniejącego między stronami kontraktu kupna-sprzedaży - nie jest żadną usługą kupującego na rzecz sprzedawcy, która podlegałaby opodatkowaniu VAT.

Skonstatować wobec powyższego należy, iż za usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 u.p.t.u. nie można uznać obrotów w wysokości określonej umownie osiągniętych przez nabywcę towarów. Premia wypłacona przez sprzedawcę, w przypadku osiągnięcia określonego progu obrotów lub terminowego regulowania płatności wobec dostawców nie jest dla nabywcy wynagrodzeniem za świadczone usługi.

Ponownie wydając interpretację Minister Finansów uwzględni wyrażoną wyżej ocenę prawną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). uchylił zaskarżoną interpretację, stwierdzając na podstawie art. 152 tej ustawy, iż nie podlega ona wykonaniu, zaś na podstawie art. 200 orzekł o kosztach postępowania.