Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1194/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184, 204 pkt. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Kołaczek Sędziowie sędzia NSA Jan Zając sędzia NSA Janusz Zubrzycki (spr.) Protokolant Dariusz Rosiak po rozpoznaniu w dniu 6 września 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 878/06 w sprawie ze skargi A.O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 30 grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przewozu środka transportu 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A.O. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi.

1.1. Wyrokiem z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 878/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A.O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 30 grudnia 2005 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu środka transportu.

1.2. WSA w Warszawie przedstawił następujące ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe.

1.3. A.O. pismem z dnia 29 sierpnia 2005 r. wniosła o wydanie zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego środka transportu (VAT-24). Do wniosku skarżąca dołączyła dokumenty, z których wynikało, że w dniu 4 sierpnia 2005 r. nabyła w Republice Czeskiej samochód osobowy marki "Mazda", od którego został odprowadzony podatek VAT oraz, iż samochód ten został zarejestrowany i dopuszczony do ruchu w Republice Czeskiej w dniu 9 sierpnia 2005r.

Postanowieniem z dnia 30 września 2005 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego W. odmówił wydania przedmiotowego zaświadczenia, gdyż w ocenie organu podatkowego, miało miejsce wewnątrzwspólnotowe nabycie nowego środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 10 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 z późn. zm., powoływanej dalej jako "u.p.t.u."), co pociągało za sobą powstanie obowiązku podatkowego w podatku VAT.

1.4. W zażaleniu strona podniosła, że ww. postanowienie nie uwzględnia zasadniczych dla sprawy faktów, tj. zapłacenia przez nią podatku VAT w Republice Czeskiej, gdzie przebywała jako delegowany przez MSZ pracownik Ambasady RP oraz stanowiska Ministerstwa Finansów dotyczącego opodatkowania podatkiem VAT mienia osobistego osób przenoszących się z państwa członkowskiego UE do Polski, w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 maja 2004 r. Skarżąca powołała się na treść pisma Zastępcy Dyrektora Departamentu Podatków Pośrednich Ministerstwa Finansów z dnia 26 maja 2004 r., nr PP2-813-435/04/AKO/PP-1207, skierowanego do Dyrektora Departamentu Konsularnego i Polonii w MSZ i poświęconego zasadom opodatkowania podatkiem VAT mienia osobistego (w tym samochodów) osób przenoszących się z państwa członkowskiego UE do Polski, w którym to piśmie stwierdzono, że osoba przenosząca swoje mienie do Polski uniknie podwójnego opodatkowania podatkiem VAT bez względu na to czy dany samochód będzie uważany za nowy środek transportu, czy też nie będzie on spełniał kryteriów nowego środka transportu.

1.5. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji podkreślając, iż nabyty przez podatniczkę samochód stanowi nowy środek transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 10 lit. a) u.p.t.u. W myśl art. 9 ust. 3 tej ustawy w przypadku nabycia nowego środka transportu i jego przywozu z innego państwa członkowskiego UE na terytorium RP przez każdy podmiot, w tym również osoby fizyczne, co do zasady zawsze podlega on opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce, jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów. Zwolnienie od podatku VAT mienia osobistego osób przesiedlających się, o którym mowa w art. 44 pkt 2 w zw. z art. 47 u.p.t.u., ma zastosowanie w przypadku, gdy nabyty w innym państwie członkowskim środek transportu był używany przez okres dłuższy niż 6 miesięcy przed dniem zakończenia pobytu w kraju nabycia pojazdu. Bezspornym w sprawie jest, że skarżąca dokonała w Republice Czeskiej nabycia nowego środka transportu i używała go w kraju nabycia przez okres krótszy niż 6 miesięcy przed dniem zakończenia pobytu w kraju nabycia pojazdu. W ocenie organu odwoławczego fakt uiszczenia przez stronę podatku od wartości dodanej w Republice Czeskiej, jak również fakt rejestracji samochodu na terytorium tego kraju, nie zwalnia jej z obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług w Polsce, gdyż żaden przepis takiego wyłączenia nie przewiduje.

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.

2.1. Strona zaskarżyła powyższe rozstrzygniecie organu podatkowego. W uzasadnieniu skargi strona powołała się kolejny raz na treść ww. pisma Ministerstwa Finansów z dnia 26 maja 2004 r. Podkreślono, iż pismo odnosi się do osób przesiedlających się, tym samym czyni zasadniczą różnicę między sprowadzeniem do Polski samochodu w ramach mienia przesiedlenia, a wyjazdem za granicę jedynie w celu zakupu samochodu i sprowadzenia go do Polski, bez uprzedniej stałej rejestracji w kraju zakupu na tymczasowych numerach rejestracyjnych. Decydujący w tym piśmie bowiem jest fakt, iż samochód wchodzi w skład mienia osobistego osoby przesiedlającej się, z czym łączy się fakt oficjalnego zamieszkiwania osoby w tym kraju i rejestracji tam na stałe samochodu. Wszystkie te warunki w przypadku skarżącej zostały spełnione.

Zdaniem Skarżącej, także pismo Ministerstwa Finansów z dnia 1 sierpnia 2005 r. określa możliwość odstąpienia od ustawowej zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług nabycia w jednym z państw członkowskich UE, a następnie sprowadzenia do Polski samochodu uznanego za nowy środek transportu. Pismo ustanawia wyjątek dla przypadków, gdy pobyt w innym państwie okazał się krótszy, niż okres ustalonego w kraju delegowania za granicę. Ministerstwo Finansów daje tym samym urzędom skarbowym podstawę do stwierdzenia braku obowiązku uiszczenia podatku w sytuacji, gdy powrót członka korpusu dyplomatycznego do Polski nastąpił "przed czasem", a osoba ta nabyła już samochód, który z racji wcześniejszego powrotu pozostaje w świetle ustawy nowym środkiem transportu. Z powyższego wynika, że sprowadzenie samochodu, w tym także uznanego za nowy, jako mienia przesiedlenia nie jest stricte wewnątrzwspólnotowym nabyciem środka transportu, bowiem od wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka transportu ustawa odstępstw w zakresie obowiązku uiszczenia podatku nie przewiduje.

2.2. W odpowiedzi Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

3.1. WSA w Warszawie uznał, iż argumentacja skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.

3.2. W pisemnych motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podał, iż bezspornym jest, że sprowadzony przez skarżącą do kraju samochód spełnia wymogi konieczne dla uznania go za nowy środek transportu w rozumieniu art. 2 pkt 10 lit. a) u.p.t.u. Przytaczając szereg przepisów regulujących wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów Sąd stwierdził, iż zasadą wynikającą z tych uregulowań jest, iż osoba dokonująca tego rodzaju nabycia nowego środka transportu zawsze płaci podatek od towarów i usług w państwie, w którym pojazd ma być używany. Takie unormowanie zostało przejęte do polskiej ustawy podatkowej z ustawodawstwa wspólnotowego. Opodatkowanie nowych środków transportu w kraju przeznaczenia i według stawek tam obowiązujących, miało na celu zachowanie warunków równej konkurencji wśród sprzedawców tego rodzaju towarów, których specyfika mogłaby skłaniać nabywców do poszukiwania możliwości obniżenia ceny zakupu poprzez ich nabycie w krajach stosujących niższe stawki podatkowe.

3.3. Odnosząc się do powołanych przez skarżącą pism Ministerstwa Finansów Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż interpretacja przepisów u.p.t.u. w nich zawarta stanowi próbę wyjścia naprzeciw problemom tych osób, które przebywając w innym niż Polska kraju członkowskim nabywają tam nowe środki transportu z zamiarem ich używania w kraju czasowego pobytu, a następnie w wyniku zaistnienia różnych okoliczności, często od nich niezależnych, przedwcześnie kończą swój pobyt przesiedlając się wraz ze swoim mieniem do kraju.

Tymczasem z akt sprawy wynika, że skarżąca była delegowana służbowo do pracy w Ambasadzie RP w Pradze w terminie od 28 października 2000 r. do 13 sierpnia 2005 r. Nabycie samochodu nastąpiło w dniu 4 sierpnia 2005 r., a jego zarejestrowanie i dopuszczenie do ruchu w Republice Czeskiej w dniu 9 sierpnia 2005r. Z kolei już w dniu 16 sierpnia 2005 r. samochód ten został poddany badaniu technicznemu na stacji kontroli pojazdów w Polsce, co wynika z zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu. W ocenie Sądu chronologia powyższych zdarzeń nie wskazuje, aby nabycie samochodu nastąpiło w celu jego używania w Republice Czeskiej.

Z okoliczności sprawy i podawanej przez stronę argumentacji wynika, iż opierała się ona na interpretacji przepisów, zawartej w piśmie Ministerstwa Finansów z dnia 26 maja 2005 r. Wskazać przy tym należy, że w piśmie tym, po stwierdzeniu, iż obowiązek zapłaty podatku w Polsce nie dotyczy samochodów zarejestrowanych na stałe w innym państwie członkowskim, była również mowa o tym, iż chodzi o samochody, które zostały zakupione w celu używania na terytorium tego innego państwa członkowskiego. Ten ostatni fragment pisma został pominięty w clarisie, skierowanym przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych do wszystkich urzędów konsularnych, przedstawiającym informację Ministerstwa Finansów o zmianach w przepisach celno-podatkowych, co jak należy przyjąć, mogło przyczynić się do powstania sytuacji, w której skarżąca decydując się na zakup samochodu i jego zarejestrowanie na terytorium Republiki Czeskiej działała w subiektywnym przeświadczeniu, iż w ten sposób uniknie konieczności opodatkowania tego samochodu w Polsce. WSA w Warszawie podał, iż nie ulega wątpliwości, że działania skarżącej podejmowane były w dobrej wierze i nie miały na celu uchylania się od wypełnienia obowiązków podatkowych, to jednak okoliczność ta nie może zmienić oceny zaistniałych zdarzeń w świetle u.p.t.u.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Strona zaskarżyła powyższy wyrok w całości i zarzuciła mu:

1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię a także niewłaściwe zastosowanie, tj. naruszenie:

- art. 9 u.p.t.u. przez przyjęcie, iż skarżąca dokonała wewnątrzwspólnotowej dostawy towaru, tymczasem pojazd - samochód osobowy "Mazda" - nie został wysłany na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w wyniku dokonanej dostawy oraz

- art. 2 Konstytucji przez przyjęcie, iż odmowa wydania przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego W. zaświadczenia VAT-25 potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu nabycia środka transportu, mimo iż obywatel zastosował się do wskazówek Ministerstwa Finansów przedstawionych w piśmie z dnia 26 maja 2004r. nr PP2-813-435/04/AKO/PP-1207 oraz wydanego na podstawie tego pisma claris Ministerstwa Spraw Zagranicznych z dnia 20 lipca 2004 r. nr 1443 skierowanego do wszystkich zagranicznych placówek dyplomatycznych, w których organy państwa zapewniły o nie podleganiu przez podatnika podatkowi od towarów i usług, nie narusza zasady działania obywatela w zaufaniu do Państwa;

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, t.j.:

- art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływana jako "P.p.s.a." ) przez:

a) przyjęcie błędnego stanu faktycznego sprawy, niż wynikał on z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności przyjęcie, że: samochód osobowy "Mazda" został zakupiony w celu używania na terytorium RP; przy zakupie samochodu skarżąca wiedziała, że jej delegacja służbowa skończy się

13 sierpnia 2005 r.; samochód osobowy "Mazda" został zarejestrowany w Republice Czeskiej tymczasowo, a nie na stałe;

b) nieustosunkowanie się do kwestii różnych, często sprzecznych argumentów podnoszonych przez organy podatkowe w wydanych przez nie postanowieniach oraz w odpowiedzi na skargę Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie;

c) uznanie, że organy podatkowe w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.);

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) przez błędną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

Przy tak sformułowanych zarzutach wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku w całości i nakazanie organom podatkowym wydania

zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia przez skarżącą podatku

od towarów i usług z tytułu przywozu przez nią do Polski samochodu osobowego

marki Mazda zakupionego w dniu 4 sierpnia 2005 r. w Republice Czeskiej i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego.

4.2. Argumentując powyższe zarzuty strona podkreśliła, iż bezpodstawnie zakwalifikowano stan faktyczny sprawy jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru, skoro nie został spełniony jeden z warunków uzasadniających takie uznanie, tj. skarżąca nie dokonała przywozu do Polski przedmiotowego pojazdu w związku z jego nabyciem. Skarżąca planując zakup i składając zamówienie na samochód zakładała dłuższy pobyt w Republice Czeskiej w charakterze pracownika polskiej placówki dyplomatycznej, jej celem nie było wewnątrzwspólnotowe nabycie pojazdu.

Ponadto powołując się na zasadę zaufania do państwa i prawa autor skargi kasacyjnej podkreślił, iż skarżąca postępowała w oparciu o wytyczne Ministerstwa Finansów. Konstytucja RP i wynikająca z niej zasada demokratycznego państwa prawa chroni jednostkę przed nieprzewidzianymi zmianami prawa, w sytuacji gdy niemożliwa jest zmiana zachowania adresata normy prawnej. Wobec powyższego skarżąca nie może zostać obciążona skutkami zmiany stanowiska organów administracji.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

5.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

5.2. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, t.j.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a., ponieważ Sąd pierwszej instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz nie dopuścił się błędnego ustalenia oraz oceny stanu faktycznego sprawy. W szczególności nie jest zasadny, powiązany z powyższymi przepisami, zarzut naruszenia art. 77 § 1 K.p.a., gdyż w postępowaniu podatkowym od 1 stycznia 1998 r. zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), a nie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

5.3. W kontekście stwierdzenia istnienia lub braku przesłanek wewnątrzwspólnotowego nabycia przez skarżącą przedmiotowego samochodu "Mazda" istotnym przede wszystkim było ustalenie, czy nabyciu tegoż samochodu na terytorium Republiki Czeskiej towarzyszyło jego przemieszczenie na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.

Poczynione w tym zakresie ustalenia organów skarbowych, zaakceptowane przez Sąd nie budzą zastrzeżeń w świetle zebranego materiału dowodowego sprawy. Trafne jest bowiem stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, że skoro nabycie samochodu nastąpiło w dniu 4 sierpnia 2005 r., jego zarejestrowanie i dopuszczenie do ruchu w Republice Czeskiej w dniu 9 sierpnia 2005r., a już w dniu 16 sierpnia 2005 r. samochód ten został poddany badaniu technicznemu na stacji kontroli pojazdów w Polsce, to chronologia powyższych zdarzeń nie wskazuje, aby nabycie samochodu nastąpiło w celu jego używania w Republice Czeskiej. Nawet bowiem przyjmując zawarte w skardze kasacyjnej oświadczenie pełnomocnika skarżącej, że dopiero w sierpniu 2005 r. dowiedziała się o definitywnym opuszczeniu placówki dyplomatycznej w tym kraju, co nastąpiło w dniu 13 sierpnia 2005 r., wskazuje to jednoznacznie, że nabywając ten samochód w dniu 4 sierpnia 2005 r. i rejestrując go 9 sierpnia 2005 r., skarżąca miała już w pełni świadomość, że samochodu tego nie będzie używać w Czechach, lecz w Polsce, tym bardziej że w toku postępowania nie przedłożyła żadnego dowodu, który wskazywałby, iż mogła mieć w tym czasie (w pierwszej dekadzie sierpnia 2005 r.) uzasadnione przeświadczenie o przedłużeniu jej pobytu w Republice Czeskiej na okres po 13 sierpnia 2005 r. Tym samym w sposób w pełni trafny ustalono w sprawie, że dokonanie w dniu 4 sierpnia 2005 r. w Republice Czeskiej dostawy (po stronie skarżącej nabycia) przedmiotowego samochodu, której towarzyszyło jego przemieszczenie w dniu 13 sierpnia 2005 r. na terytorium Polski, spełnia w całości przesłanki uznania tej operacji gospodarczej za wewnątrzwspólnotowe nabycie nowego środka transportu (w sprawie nie jest spornym taki status tego pojazdu, po myśli art. 2 pkt 10 u.p.t.u.) w rozumieniu art. 9 ust. 1 u.p.t.u. Błędne jest przy tym przeświadczenie autora skargi kasacyjnej, że dokonanie stałej rejestracji pojazdu w Republice Czeskiej oraz pobranie tam podatku od wartości dodanej wyłącza przyjęcie domniemania, iż nastąpiło wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru (w skrócie "WNT"). Okoliczności te są bowiem bez znaczenia dla konstrukcji WNT, przez które rozumie się:

- nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które

- w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium innego państwa członkowskiego niż państwo wysyłki (rozpoczęcia transportu),

- niezależnie od tego, kto wysyła lub przewozi towar i na czyje zlecenie jest to czynione (może być to dostawca, nabywca lub przewoźnik).

W przypadku skarżącej wszystkie te warunki zostały spełnione, gdyż przedstawiona powyżej chronologia zdarzeń wskazuje, że nabywając samochód w Republice Czeskiej w dniu 4 sierpnia 2005 r. i dokonując jego rejestracji w dniu 9 sierpnia 2005 r., skarżąca była już w pełni świadoma faktu opuszczenia tego kraju (co nastąpiło w dniu 13 sierpnia 2005 r.) i konieczności przemieszczenia swojego mienia, a tym samym i przedmiotowego samochodu na terytorium Polski. Nie było zatem potrzeby rejestrowania samochodu oraz płacenia podatku od wartości dodanej w Czechach, gdyż skarżąca mogła przy nabyciu samochodu złożyć oświadczenie o wywozie samochodu do Polski.

5.4. W sytuacji niezasadności zarzutu naruszenia przepisów postępowania w przedmiocie prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy, za chybiony uznać należy zarzut naruszenia art. 9 u.p.t.u. Przy niewadliwym bowiem ustaleniu okoliczności faktycznych tej sprawy, brak podstaw do twierdzenia, że Sąd pierwszej instancji zaakceptował wadliwą wykładnię i zastosowanie przepisu tego artykułu.

5.5. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji z uwagi na naruszenie zasady zaufania do organów państwa.

5.6. Z pisma przede wszystkim Ministerstwa Finansów z dnia 26 maja 2004 r. skierowanego do Dyrektora Departamentu Konsularnego i Polonii w MSZ wynika bowiem, że "w przypadku osób fizycznych dokonujących przywozu towarów z państw członkowskich UE na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej należy przede wszystkim ustalić, czy temu przemieszczeniu towarzyszy przeniesienie prawa do rozporządzeniem tymi towarami jak właściciel, czy nie. (....) Osoby, które będą dokonywały przemieszczenia swojego samochodu wchodzącego w skład mienia osobistego z powodu przenoszenia miejsca zamieszkania z terytorium państwa członkowskiego innego niż RP na terytorium RP nie będą opłacać podatku od towarów i usług w Polsce jeśli nabyty samochód uprzednio był na stałe zarejestrowany w tym innym państwie członkowskim (tzn. samochód został zakupiony w celu używania na terytorium tego innego państwa członkowskiego)".

Pismo to wskazuje zatem jednoznacznie i trafnie, że jeżeli nabyty samochód został zakupiony w celu jego używania na terytorium Polski, tzn. przeniesieniu prawa do rozporządzania nim jak właściciel towarzyszy jego przemieszczenie na terytorium Polski – mamy do czynienia z WNT podlegającym w Polsce opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Jak natomiast wskazano powyżej, ustalone w sposób niewadliwy okoliczności faktyczne tej sprawy, potwierdzają tę tezę w przypadku nabycia i przemieszczenia przedmiotowego samochodu przez skarżącą z Republiki Czeskiej do Polski.

5.7. Odnośnie natomiast, jak trafnie podniósł to Sąd pierwszej instancji, nieprecyzyjnie sformułowanego przez Dyrektora Departamentu Konsularnego i Polonii w MSZ pisma referującego treść ww. pisma Ministerstwa Finansów (claris nr 1443 do urzędów konsularnych) stwierdzić należy, że z faktu niedokładnej informacji przekazanej przez tegoż Dyrektora podległym mu urzędom, nie można wywodzić skutku w postaci naruszenia zasady konstytucyjnej demokratycznego państwa prawa jakim jest działanie obywatela w zaufaniu do Państwa i żądanie od innego organu administracji państwowej wydania zaświadczenia sprzecznego z porządkiem prawnym, prowadzącego do naruszenia konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa. Ponadto, działanie pracownika w zaufaniu do jego przełożonego, przekazującego w sposób nieprecyzyjny, mającą wewnętrzny charakter informację, podległym mu jednostkom organizacyjnym, nie może w ogóle być uznane za naruszenie zasady działania obywatela w zaufaniu do Państwa, gdyż relacje wewnętrzne w ramach stosunku przełożony – podwładny (nawet w instytucji państwowej), nie mogą być utożsamiane ze stosunkiem Państwo – obywatel.

5.8. Reasumując: w przypadku gdy z okoliczności faktycznych wynika, że nabycie, a następnie przemieszczenie - z uwagi na zmianę miejsca zamieszkania i przesiedlenie – z jednego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na terytorium Polski nowego środka transportu przez osobę fizyczną, nastąpiło w celu jego używania na terytorium Polski, spełnione są warunki do uznania tegoż nabycia za wewnątrzwspólnotowe nabycie nowego środka transportu w rozumieniu art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).

5.9. W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznając, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, działając na podstawie przepisów art. 184 oraz art. 204 pkt 1 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji wyroku.