Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 495/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-08-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Brachel - Ziaja po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.S. o zwolnienie od kosztów sądowych po wniesieniu przez niego sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 czerwca 2010 r. sygn. II SA/Kr 495/10 w sprawie ze skargi M.S. , A.S. oraz A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 26 stycznia 2010 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 25 czerwca 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oddalił wniosek A.S. o zwolnienie od kosztów sądowych wskazując, że przedstawiona przez skarżącego sytuacja majątkowa nie daje podstaw do uznania go za osobę ubogą, a w konsekwencji do przyznania mu prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych.

W sprzeciwie od tego postanowienia A.S. wskazał, że sąd oparł się na ustaleniu, iż skoro skarżący wykazuje majątek w postaci domu, mieszkania, dwóch lokali użytkowych oraz samochodu osobowego, to znaczy że jest osobą majętną. Podniósł również zarzut naruszenia dyspozycji art. 246 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego nie zastosowanie. Skarżący zwrócił także uwagę, iż w razie gdyby strona skarżąca w dacie składania wniosku o przyznanie prawa pomocy posiadała wystarczającą ilość środków finansowych, postępowanie w zakresie przyznania jej prawa pomocy w dniu dzisiejszym nie toczyłoby się w ogóle.

Złożony przez A.S. wniosek dotyczy zwolnienia od kosztów sądowych, a więc przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje wówczas, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wskazał, że sytuacja kryzysowa na rynku budowlanym i nieruchomościowym uniemożliwia mu uzyskanie dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej. Skarżący nie posiada w chwili obecnej wolnych środków finansowych, a co więcej - jest obciążony zobowiązaniami finansowymi wobec banku z tytułu udzielonego kredytu inwestycyjnego. A.S. podał, że posiada udział (1/4) w nieruchomości rolnej zabudowanej o powierzchni 3,5009 ha we wsi R. (woj. [...]), garaż o powierzchni 16 m2 oraz samochód [...] o wartości ok. 15.000 zł. Uzyskuje dochód miesięczny w wysokości ok. [...] zł z tytułu umowy zlecenia z Teatrem [...]. Jednocześnie skarżący przedłożył do akt sprawy kserokopie dwóch umów zlecenia zawartych z Teatrem [...] z dnia [...]marca 2010 r. i [...] kwietnia 2010 r. (k. [...]). W pierwszej z wymienionych umów przewidziano dla skarżącego wynagrodzenie w łącznej kwocie [...] zł, w drugiej z nich - zawartej na okres od [...] maja 2010 r. do [...] grudnia 2010 r. - przewidziano wynagrodzenie w kwocie [...] zł miesięcznie. Skarżący przedstawił ponadto kserokopię ugody sądowej z dnia 11 września 2008 r. sygn. III RC 297/08/S, w której zobowiązał się do alimentowania swoich dwóch córek w łącznej kwocie 2.100 zł miesięcznie. Z oświadczenia z z dnia 12 czerwca 2010 r. (k. [...]) wynika, że skarżący prowadzi zamieszkuje w lokalu mieszkalnym stanowiącym własność jego matki i utrzymuje się samodzielnie, wydając z tego tytułu na ok. 1.200 zł miesięcznie. Z przesłanego zeznania PIT-36 wynika, że w roku podatkowym 2009 skarżący osiągnął przychód w wysokości [...] zł przy kosztach uzyskania przychodu [...] zł, co dało dochód w wysokości [...]zł.

Opisana sytuacja nie uzasadnia przyjęcia, że A.S. nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla niego i jego rodziny. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą, z której osiąga stałe przychody. Ponadto wskazane przez niego koszty utrzymania (ok. 1.200 zł) wraz z alimentami na dzieci (2.100 zł) znacznie przekraczają dochód miesięczny skarżącego (ok. 1.220 zł), co budzi wątpliwości co do wiarygodności oświadczenia o stanie majątkowym skarżącego. Trzeba również podkreślić, że na obecnym etapie postępowania koszty sądowe sprowadzają się do obowiązku uiszczenia wpisu, który w niniejszej sprawie wynosi 200 zł (§ 2 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Nie jest to kwota wysoka; jej uiszczenie nie spowoduje uszczerbku utrzymania koniecznego dla skarżącego i jego rodziny.

Argumenty podniesione w sprzeciwie nie mogą odnieść skutku.

A.S. w żadnym momencie nie wykazywał majątku w postaci domu, mieszkania oraz dwóch lokali użytkowych; posiadania takiego majątku nie przypisywał mu również sąd. Nie doszło do naruszenia art. 246 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem przepis ten odnosi się do przyznania prawa pomocy osobom prawnym i w niniejszej sprawie nie miał zastosowania. Nie można również zgodzić się ze stwierdzeniem, iż "gdyby strona skarżąca w dacie składania wniosku o przyznanie prawa pomocy posiadała wystarczającą ilość środków finansowych, postępowanie w zakresie przyznania jej prawa pomocy w dniu dzisiejszym nie toczyłoby się w ogóle". Przyjęcie takiej argumentacji pozbawiałoby sąd możliwości oceny zasadności wniosku o prawo pomocy, skoro z samego faktu złożenia takiego wniosku wynikałoby, że jest on zasadny.

Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 i art. 260 p.p.s.a.