Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SAB/Łd 1/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowe wszczęte wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Referendarz sądowy – Robert Adamczewski po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H.C.-G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi H.C.-G. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie braku unieważnienia decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego postanawia 1) umorzyć postępowanie sądowe w zakresie dotyczącym wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych; 2) przyznać skarżącej H.C.-G. prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego R.A.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 19 grudnia 2007 r. H.C.-G. (dalej skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie braku unieważnienia decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego. W treści skargi strona sformułowała wniosek o "zwolnienie z kosztów sądowych w całości".

Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu. Skarżąca nie dopełniła tego wymogu, w związku z czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – stosownie do treści art. 252 i art. 257 powoływanej ustawy – wezwał skarżącą do nadesłania oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach na urzędowym formularzu "PPF" – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżąca w zakreślonym w wezwaniu terminie – dnia 4 lutego 2007 r. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu "PPF".

W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że jest matką samotnie wychowującą małoletnie dziecko, wskazała także, że zarówno ona jak i jej syn są osobami chorymi wymagającymi opieki lekarskiej, w związku z czym wydaje ok. 100 zł miesięcznie na leki. Dalej wskazała, że jest zadłużona w spółdzielni mieszkaniowej na kwotę 4.000 zł i w banku na 8.000 zł. Miesięczne opłaty na utrzymanie wynoszą – zgodnie z oświadczeniem skarżącej – ok. 600 zł miesięcznie. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z 14-letnim synem M. G.. Jedyne osiągane przez rodzinę dochody stanowi dochód z tytułu renty rodzinnej w wysokości 597 zł oraz zasiłek rodzinny w wysokości 234 zł. Daje to łączny dochód w gospodarstwie domowym w wysokości 831 zł, a średniomiesięcznie na jedną osobę w rodzinie ok. 415 zł. Skarżąca jest właścicielką mieszkania o powierzchni 34,59 m2, nie posiada żadnych innych nieruchomości. Skarżąca nie posiada także oszczędności, ani przedmiotów wartościowych, nie osiąga również innych dodatkowych dochodów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 239 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej.

Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest bezczynność organu w przedmiocie braku unieważnienia decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego. Niewątpliwie przyznawanie i odmowa przyznawania dodatków mieszkaniowych mieści się w pojęciu spraw z zakresu prawa pomocy i opieki społecznej. Stąd też spełnione zostały warunki przewidziane w art. 239 pkt 1 lit. a) wskazywanej ustawy. Tym samym wniosek skarżącej w tym zakresie nie może zostać uwzględniony, gdyż z mocy ustawy korzysta ona już z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych. Z tego też względu postępowanie wszczęte wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych jako bezprzedmiotowe należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 239 pkt 1 lit. a) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (pkt 1 postanowienia).

Z kolei jak wynika z art. 262 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 i art. 252 powołanej ustawy, stronie korzystającej z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych może być ponadto przyznane prawo pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Sądu zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej.

Rozpoznając wniosek skarżącej Sąd miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. W tym kontekście należy mieć przede wszystkim na uwadze obecną sytuację materialno-bytową skarżącej, w tym kwotę osiąganego dochodu i niezbędnych wydatków. Jedyne dochody w gospodarstwie domowym skarżącej stanowi dochód z tytułu renty rodzinnej w wysokości 597 zł oraz zasiłek rodzinny w wysokości 234 zł. Daje to łączny dochód w gospodarstwie domowym w wysokości 831 zł, a średniomiesięcznie na jedną osobę w rodzinie ok. 415 zł. Podnieść ponadto należy, że skarżąca ma na utrzymaniu 14-letniego syna, a zarówno skarżąca jak i jej syn wymagają leczenia, co wiąże się z dodatkowymi wydatkami na leki. Skarżąca nie posiada także żadnych oszczędności, ani przedmiotów wartościowych, nie osiąga również innych dodatkowych dochodów. Istotne znaczenie ma też fakt, iż jak wskazała skarżąca jest ona zadłużona w spółdzielni mieszkaniowej na kwotę 4.000 zł i w banku na 8.000 zł.

W tym stanie faktycznym należy uznać, że skarżąca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla siebie i rodziny. Miesięczny dochód w gospodarstwie domowym skarżącej, jej sytuacja rodzinna oraz wysokość obciążeń, jakie musi ponieść w tym postępowaniu, uzasadniają przyznanie prawa pomocy.

Wobec powyższego, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 239 pkt 1 lit. a) oraz art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.

R.A.