Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 93/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4, art. 6, art. 3
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 149, art. 161 par. 1 pkt 3, art. 201 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędzia WSA Andrzej Matan Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2014 r. sprawy ze skargi Fundacji A w B. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) określa, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2) w pozostałym zakresie umarza postępowanie; 3) zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy K. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 złotych (słownie: sto złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...], złożonym drogą elektroniczną do Urzędu Miasta i Gminy K., Fundacja A w B. zwróciła się o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie:

1. Jakie środki finansowe przeznaczono na realizację gminnego programu przeciwdziałania przemocy w rodzinie oraz ochrony ofiar przemocy w rodzinie w latach 2010-2013 (dział 852, rozdział 85205 klasyfikacji budżetowej) - z podaniem planu i wykonania;

2. Z jakich środków i w jakiej wysokości są finansowane działania pomocowe dla ofiar przemocy: a) środki własne jednostki samorządu terytorialnego - ile zł? W tym z tzw. "funduszu korkowego" - ile zł ? b) środki zewnętrzne (pozabudżetowe np. z UE, dotacje z innych źródeł) - ile zł ? c) inne (jakie) - ile zł ?; Jakie działania prowadzi gmina/miasto w celu przeciwdziałania przemocy zgodnie z art. 4 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie?;

3. Czy na terenie gminy/miasta istnieją specjalne programy pomocowe (projekty/działania) skierowane bezpośrednio, konkretnie dla kobiet - ofiar przemocy? Jeżeli tak, to jakie i kto je realizuje;

4. Przesłanie programów: "Program przeciwdziałania przemocy w rodzinie oraz ochrony ofiar przemocy w rodzinie" z lat 2010-2013, "Program profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych" z lat 2010-2013 - Aktualną strategię rozwiązywania problemów społecznych;

5. Podanie linków do wymienionych w punkcie 4 dokumentów na stronach www Urzędu Gminy/Miasta lub innych instytucji należących do Urzędu lub mu podległych;

6. Czy programy ("Program przeciwdziałania przemocy w rodzinie oraz ochrony ofiar przemocy w rodzinie", "Program profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych", Strategia rozwiązywania problemów społecznych) były poddane konsultacjom społecznym w Gminie;

7. W jaki sposób organ informuje o konsultacjach?;

8. Czy w/w programy konsultowały organizacje pozarządowe i instytucje publiczne? W przypadku odpowiedzi twierdzącej należy podać instytucje i organizacje, które zgłosiły uwagi do programu;

9. Czy gmina/miasto prowadzi poradnictwo w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie? Jeśli tak, to jakie, gdzie, w jakich godzinach, przez kogo (rodzaj specjalistów) - podanie danych kontaktowych (adres, telefon, e-mail);

10. Podanie instytucji i organizacji (wraz z danymi teleadresowymi) w gminie/mieście, które udzielają pomocy ofiarom przemocy (instytucje publiczne, ośrodki zdrowia, organizacje pozarządowe itp.);

11. Czy gmina/miasto prowadzi darmowe poradnictwo prawne dla ofiar przemocy domowej? W jakim wymiarze godzinowym, jakie są kwalifikacje osób prowadzących poradnictwo? Ile osób rocznie korzysta z poradnictwa? (podanie liczby osób z lat 2010-2013 i do 30 czerwca 2013 r.);

12. Podanie liczby posiedzeń Zespołu Interdyscyplinarnego oraz grup roboczych w latach 2010-2012 i do 30 czerwca 2013 r.;

13. Podanie składów Zespołu Interdyscyplinarnego i grup roboczych wraz z podaniem kompetencji osób, które w niej uczestniczą (wykształcenie, praca zawodowa);

14. Podanie, jakie są zasady powoływania grup roboczych. Jak często i w jaki sposób następuje zmiana osób wchodzących w skład Zespołu Interdysyplinarnego oraz grup roboczych. Zwrócono się o przesłanie dokumentu regulującego powoływanie grup roboczych;

15. Przedstawienie wykazu dokumentów: uchwał, zarządzeń, regulaminów, powołujących składy Zespołu Dyscyplinarnego oraz grup roboczych i regulujących ich działanie;

16. Podanie ilości spotkań Zespołu Interdyscyplinarnego i grup roboczych w latach 2010-2013. Przesłanie skanów list obecności z tych spotkań w latach 2010-2013 z miesięcy: marzec oraz sierpień;

17. Czy istnieje w gminie/mieście ośrodek wsparcia, punkt konsultacyjny itp., w którym ofiara przemocy otrzyma darmową pomoc? Jeżeli tak, zażądano podania, jaka pomoc jest oferowana, adresu i danych kontaktowych tych instytucji/organizacji oraz ile osób skorzystało z pomocy wyżej wymienionych instytucji w latach 2010-2012 i w pierwszej połowie 2013 r.?;

18. Czy w gminie/mieście istnieje ośrodek tymczasowy dla kobiet ofiar przemocy?;

19. Jaka jest procedura postępowania z ofiarą przemocy potrzebującą odseparowania od sprawcy przemocy w gminie/mieście? Zwrócono się o przesłanie dokumentu, który to reguluje;

20. Czy gmina/miasto dysponuje lokalami zastępczymi dla sprawców przemocy?;

21. Czy w latach 2010-2013 w gminie/mieście były przypadki izolowania lub przymusowej eksmisji sprawcy przemocy i umieszczenia go w lokalu zastępczym?;

22. Podanie ilości uruchomionych w gminie/mieście procedur "Niebieskich Kart" w latach 2010-2012 i pierwszej połowie 2013 r.;

23. Jakie jednostki/instytucje uruchomiły procedurę "Niebieskiej Karty" i jaka to była ilość (służba zdrowia, placówki oświatowe/szkoły, inne) w latach 2010-2012 i pierwszej połowie 2013 r.?;

24. W jaki sposób gmina/miasto informuje mieszkańców o prowadzonych działaniach pomocowych dla ofiar przemocy? Zwrócono się o podanie wszystkich sposobów oraz adresów www z przykładowymi stronami gdzie te informacje były umieszczane;

25. Podanie imienia i nazwiska oraz danych kontaktowych osoby odpowiedzialnej za realizację gminnego programu przeciwdziałania przemocy w rodzinie oraz ochrony ofiar przemocy w rodzinie.

Kolejnymi pismami, przesłanymi drogą elektroniczną w dniach [...] oraz [...] Fundacja A w B. przypominała organowi o fakcie złożenia powyższego wniosku oraz ponaglała go do udostępnienia żądanych informacji.

Następnie, to jest w dniu [...] wspomniana Fundacja wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zarzucając Burmistrzowi Miasta i Gminy K. bezczynność w sprawie rozpoznania jej wniosku o udzielenie informacji publicznej oraz domagając się zobowiązania organu do udostępnienia wnioskowanej informacji, w terminie 14 dni, a nadto stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem strony skarżącej organ samorządowy naruszył art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), a także art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 ze zm.). W uzasadnieniu podkreślono, iż do dnia wniesienia skargi organ samorządowy nie udzielił odpowiedzi w zakresie objętym wnioskiem, co należy oceniać jako bezczynność w rozumieniu art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), która ma miejsce wtedy, gdy organ w prawnie określonym terminie nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy prowadził postępowanie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem aktu lub nie podjął czynności.

W dniu [...], a zatem już po wniesieniu powyższej skargi przez rzeczoną Fundację, jej wniosek o udostępnienie informacji publicznej został załatwiony przez Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K., który udzielił stronie (drogą elektroniczną) następujących informacji:

Odnośnie pkt. 1 wniosku podał, iż na realizację "Gminnego programu przeciwdziałania przemocy w rodzinie" w roku 2013 przeznaczono 300 zł (kwota zaplanowana jak i wydatkowana).

Odnośnie pkt. 2 wskazał, iż działania pomocowe dla ofiar przemocy finansowane są jedynie ze środków własnych gminy (kwota 300 zł).

Odnośnie pkt. 3 podał, że w Gminie nie istnieją specjalne programy pomocowe kierowane do kobiet - ofiar przemocy.

Odnośnie pkt. 4 wywiódł, iż obowiązująca strategia rozwiązywania problemów społecznych na lata 2005-2013 nie została sporządzona w formie dokumentu na nośniku elektronicznym, z kolei na rok 2014 jest w trakcie opracowywania.

Odnośnie pkt. 5 powołał się na stosowne uchwały Rady Gminy K.:

- nr [...] z dnia [...] - Gminny program rozwiązywania problemów alkoholowych;

- nr [...] z dnia [...] - Gminny program przeciwdziałania przemocy w rodzinie;

- nr [...] z dnia [...] - w sprawie przyjęcia strategii rozwiązywania problemów społecznych w MGOPS w K., na lata 2005-2013.

W przypadku dwóch pierwszych uchwał organ podał, że są one dostępne pod adresem www.bip.koniecpol.pl, z kolei trzecią przesłał stronie w formie załącznika nr 1 do odpowiedzi na wniosek.

Odnośnie pkt 6 podał, że wskazane w nim programy nie podlegały konsultacjom, a w związku z tym pytanie zawarte w pkt 7 wniosku dotyczące sposobu informowania o konsultacjach jest bezprzedmiotowe ("nie dotyczy").

Odnośnie pkt 8 wywiódł, iż rzeczone programy nie były konsultowane z organizacjami pozarządowymi ani instytucjami publicznymi.

Odnośnie pkt 9 wskazał, że Gmina nie prowadzi poradnictwa w zakresie przeciwdziałania pomocy w rodzinie.

Odnośnie pkt 10 wywiódł, że instytucje udzielające pomocy ofiarom przemocy z terenu K. to Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w C. (ul. [...]) oraz Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w K. - Miejska Przychodnia Rejonowa (ul. [...]).

Odnośnie pkt 11 podał, iż Gmina nie prowadzi darmowego poradnictwa prawnego dla ofiar przemocy domowej.

Odnośnie pkt 12 wskazał, że w roku 2012 odbyło się 5 posiedzeń Zespołu Interdyscyplinarnego, z kolei w roku 2013 (do 30 czerwca) - 2 posiedzenia.

Odnośnie pkt 13 podał skład Zespołu Interdyscyplinarnego (przewodniczący - Kierownik MGOPS oraz członkowie: pracownik socjalny MGOPS, pedagog- przedstawiciel Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w K., pielęgniarka środowiskowa, kierownik rewiru dzielnicowych - przedstawiciel Komisariatu Policji w K., Komendant Straży Miejskiej w K., kurator rodzinny oraz kurator sądowy Sądu Rejonowego), a także grup roboczych (pracownik socjalny MGOPS, kurator rodzinny i kurator sądowy Wydziału Karnego).

Odnośnie pkt 14 wskazał, iż grupy robocze powoływane są przez przewodniczącego Zespołu Interdyscyplinarnego zgodnie z § 5 Regulaminu Gminnego Zespołu Interdyscyplinarnego (regulamin ten został przesłany stronie jako załącznik nr 2 do odpowiedzi na wniosek).

Odnośnie pkt 15 wskazał następujące akty:

- zarządzenie Burmistrza Miasta i Gminy w K. z dnia [...], nr [...] w sprawie powołania Zespołu Interdyscyplinarnego przeciwdziałania przemocy w rodzinie;

- zarządzenie Burmistrza Miasta i Gminy w K. z dnia [...], nr [...] w sprawie zmiany wspomnianego wyżej zarządzenia;

- zarządzenie z dnia [...], nr [...] w sprawie wprowadzenia Regulaminu Gminnego Zespołu Interdyscyplinarnego.

Odnośnie pkt 16 wywiódł, że w roku 2012 miało miejsce 5 posiedzeń Zespołu Interdyscyplinarnego, zaś w roku 2013 (do 30 czerwca) - 2 posiedzenia. W załączeniu organ przesłał wnioskodawcy 3 listy obecności z posiedzeń przeprowadzonych w dniach: [...] i [...] oraz [...] (załączniki nr 3, 4 i 5 do odpowiedzi na wniosek).

Odnośnie pkt 17 wskazał, iż Punkt konsultacyjny dla ofiar przemocy działa w Gminie K. od marca 2014 r. oraz podał nr telefonu tej placówki.

Odnośnie pkt 18 wyjaśnił, że w Gminie nie istnieje ośrodek tymczasowy dla kobiet - ofiar przemocy.

Odnośnie pkt 19 wywiódł, iż w Gminie brak jest regulacji określającej procedurę postępowania z ofiarą przemocy potrzebującą odseparowania od sprawcy.

Odnośnie pkt 20 podał że Gmina dysponuje lokalem zastępczym dla sprawców pomocy, w postaci lokalu w budynku socjalnym gminy.

Odnośnie pkt 21 wskazał, iż w latach 2010-2013 w Gminie nie było przypadków izolowania lub przymusowej eksmisji sprawcy przemocy i umieszczenia go w lokalu zastępczym.

Odnośnie pkt 22 oraz pkt 23, dotyczącego ilości uruchomionych w Gminie procedur "Niebieskich kart" wyjaśnił, że w roku 2011 Policja założyła 8 "Niebieskich kart", w roku 2012 - Policja 31 zaś MGOPS - 1, z kolei do 30 czerwca 2013 r. - Policja 10.

Odnośnie pkt 24 podał, że informacje o prowadzonych działaniach pomocowych dla ofiar przemocy zamieszczane są na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta i Gminy.

Odnośnie pkt 25 wskazał personalia i dane kontaktowe Kierownika MGOPS w K., będącego osobą odpowiedzialną za realizację "Gminnego programu przeciwdziałania przemocy w rodzinie oraz ochrony ofiar przemocy w rodzinie".

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy K. wystąpił o jej odrzucenie lub oddalenie podkreślając, że wniosek skarżącej Fundacji został zrealizowany poprzez odpowiedź udzieloną w dniu [...]. Równocześnie przyznał, że odpowiedzi tej udzielono po upływie określonego w ustawie terminu. Podkreślił jednak, że opóźnienie zostało spowodowane mylną interpretacją żądań tej Fundacji. W międzyczasie bowiem, a mianowicie w dniu [...] podmiot ten złożył inny wniosek o udostępnienie informacji publicznej - na który udzielono odpowiedzi pismem z dnia [...], wysłanym do strony [...] - a który mylnie potraktowano jako kontynuację wspomnianego wniosku z dnia [...].

Następnie, to jest w piśmie procesowym z dnia [...], Fundacja A w B. oświadczyła, iż popiera swoje dotychczasowe zarzuty. Dodatkowo podniosła, że organ samorządowy nie wykonał jej wniosku w zakresie dotyczącym: pkt. 4 - nie przesłał żadnych programów, choć obowiązek ich opracowania wynika wprost z ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, pkt. 5 - podał jedynie domenę, a nie dokładny adres, pod którym znajdują się żądane dokumenty, a nadto pkt. 12, 13 i 16 gdyż nie wskazał posiedzeń grup roboczych, ani ich składu, jak również nie przesłał wszystkich list obecności z posiedzeń Zespołu Interdyscyplinarnego oraz grup roboczych.

W trakcie rozprawy prowadzonej przed tutejszym Sądem pełnomocnik Burmistrza Miasta i Gminy K. złożył do akt sprawy pismo z dnia [...], w którym to udzielono skarżącej Fundacji dodatkowych informacji odnoszących się do wymienionych powyżej punktów. Odnosząc się do pkt 4 i 5 przekazano skarżącej Fundacji żądane programy jak również zamieszczono pełne adresy internetowe, na których można je uzyskać. Odnośnie pozostałych trzech spornych pytań rozwinięto udzielone odpowiedzi, jak również wyjaśniono występujące niejasności we wcześniejszym piśmie. Przywołane pismo zostało w dniu [...] przesłane na adres e-mailowy skarżącej Fundacji i przedłożono na to wydruk z komputera.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 3 § 2 pkt 8 przywołanej regulacji, kontrola ta obejmuje skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach, o których mowa w pkt 1-4a tego unormowania.

Stosownie do treści art. 134 § 1 wyżej wymienionej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Pojęcie informacji publicznej znajduje unormowanie w przepisach Konstytucji RP oraz w unormowaniach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm. - w dacie wniesienia skargi obowiązywał tekst ogłoszony w Dz. U. z 2001 r., nr 112, poz. 1198 ze zm.). W myśl art. 61 Konstytucji RP, obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności władzy publicznej. Prawo to obejmuje również dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Unormowania konstytucyjne znajdują rozwinięcie w ustawie, która może zawierać niezbędne ograniczenia w dostępie do informacji publicznej.

Stosownie do postanowień art. 3 przywołanej ustawy z dnia 6 września 2001 r., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do: uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; wglądu do dokumentów urzędowych; dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Wskazane prawo obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych. Natomiast po myśli art. 5 ust. 1 powoływanej ustawy, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Według art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Udostępnienie informacji publicznej następuje w drodze czynności materialno-technicznej, zaś stosownie do postanowień art. 16 wskazanej ustawy, odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji tych stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego z tym, że: odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni, a uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.

Zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., sąd administracyjny w zakresie swojej kognicji orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Celem skargi na bezczynność organu jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Zarówno w doktrynie prawa administracyjnego jak i orzecznictwie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie pomimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ był zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i pomimo tego nie podejmuje działań mających na celu sprostanie temu obowiązkowi.

Strona skarżąca upatruje bezczynności Burmistrza Miasta i Gminy K. w zakresie dostępu do informacji publicznej, zarzucając mu brak załatwienia jej wniosku z dnia [...].

W pierwszej kolejności godzi się wskazać, iż nie budzi wątpliwości, że Burmistrz Miasta i Gminy K., będący organem samorządu terytorialnego jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r., a w rezultacie jest zobowiązany do udostępniania posiadanych danych mających charakter informacji publicznej. W sprawie jest także poza sporem, że kwestie objęte wnioskiem skierowanym do tego organu przez Fundację A w B. mieszczą się w pojęciu informacji publicznej, zdefiniowanym w art. 61 Konstytucji RP oraz art. 1 ust.1 i art. 6 cytowanej ustawy z dnia 6 września 2001 r.

W niniejszej sprawie bezspornym jest nadto fakt, iż strona skarżąca złożyła swój wniosek w dniu [...] czyniąc to za pośrednictwem poczty elektronicznej. Zdaniem Sądu, taki sposób złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej należy uznać za skuteczny. W ustawie o dostępie do informacji publicznej brak jest wskazania jakichkolwiek wymogów formalnych wniosku, a skoro nie istnieje przy tym konieczność pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, ani też wykazania przezeń interesu prawnego lub faktycznego w otrzymaniu informacji, jako wniosek trzeba traktować również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną, nawet gdy do jej autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny. Wniosek o udzielenie informacji publicznej może przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest jego przedmiotem (stanowisko zbieżne z poglądem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08 - dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - zwanej dalej CBOSA).

Poza sporem jest wreszcie również to, iż organ, w przewidzianym w ustawie z dnia 6 września 2001 r. czternastodniowym terminie, nie załatwił omawianego wniosku w sposób przewidziany prawem. Nie udostępnił bowiem żądanej informacji, nie wydał decyzji o odmowie dostępu do niej ani też nie podjął żadnych innych czynności procesowych przewidzianych w przywołanej regulacji.

Jako przyczynę takiego stanu rzeczy wspomniany organ wskazał okoliczność, iż skarżący podmiot złożył następnie kolejny wniosek o udostępnienie informacji publicznej, który został mylnie potraktowany jako kontynuacja rzeczonego wniosku z [...], a w rezultacie odpowiedź na późniejszy wniosek uznano za równoczesne załatwienie wcześniejszego żądania.

Zdaniem składu orzekającego, powyższe nie zmienia faktu, że bezczynność miała miejsce. Po pierwsze bowiem, złożenie wspomnianego późniejszego wniosku (nie został on dołączony do akt administracyjnych) nastąpiło - zgodnie z wyjaśnieniami organu - dopiero [...], a odpowiedź nań została udzielona pismem opatrzonym datą [...] (vide: akta administracyjne), a zatem na długo po upływie ustawowego terminu do załatwienia wniosku z dnia [...]. Po drugie zaś - jak wynika z treści wspomnianego pisma z [...] - przekazane w nim informacje tylko w niewielkiej części odpowiadają treści wniosku z dnia [...], który miał znacznie szerszy zakres. W żadnym razie nie można więc zgodzić się, aby wskazane pismo z dnia [...] załatwiało rzeczony wniosek z [...], ani też, aby jego wysłanie do strony uzasadniało w jakikolwiek sposób opóźnienie w załatwieniu tego wniosku.

Niezależnie od powyższego trzeba mieć w polu widzenia, że Burmistrz Miasta i Gminy K. pismem wysłanym do strony w dniu [...], czyli już po wniesieniu skargi do Sądu, udzielił Fundacji odpowiedzi na wspomniany wniosek z [...], a ponadto pismem z dnia [...] uzupełnił udzieloną odpowiedź o kwestionowane przez skarżącą Fundację fragmenty, co uzasadnia umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 §1 pkt 3 p.p.s.a. Jak bowiem podniesiono w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r. (Sygn. akt I OPS 6/08, publ.: ONSAiWSA z 2009 r., nr 4 poz. 63), przepis ten ma zastosowanie także w sytuacji, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a cytowanej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Fakt, iż organ usunął naruszenie prawa we własnym zakresie oznacza, że pomiędzy nim a stroną skarżącą ustał spór co do legalności niepodjęcia w terminie określonego aktu lub czynności, a to jest równoznaczne z bezprzedmiotowością dalszego postępowania.

Zdaniem składu orzekającego taka sytuacja ma w niniejszej sprawie miejsce. Burmistrz Miasta i Gminy K. odpowiedział na wszystkie pytania sformułowane we wniosku strony z dnia [...] i odniósł się do każdego z zagadnień, które zostały w nim poruszone. Jakkolwiek zatem organ samorządowy nie zareagował na wniosek strony w przewidzianym przepisami terminie, to jednak udzielił odpowiedzi na ten wniosek po wniesieniu skargi przesyłając skarżącemu Stowarzyszeniu stosowne informacje pocztą elektroniczną w dniu [...] i [...]. Tym samym należy przyjąć, że w dacie orzekania przez tutejszy Sąd, to jest w dniu 9 września 2014 r. nie istniał już przedmiot postępowania sądowego, którym było zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku strony z dnia [...], a w rezultacie, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i dlatego należało je umorzyć działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Z uwagi na fakt, iż organ samorządowy, chociaż po terminie, to jednak odniósł się do wniosku skarżącej, należy uznać, że jego bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dodatkowo w polu widzenia trzeba mieć wyjaśnienia złożone przez ten organ, z których wynika, że występująca w sprawie bezczynność wynikła z błędnego przekonania, że wniosek skarżącej Fundacji został już rozpatrzony innymi działaniami podejmowanymi przez Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. Tym samym uznano, że nieprawidłowości, których dopuścił się organ nie są tego rodzaju, aby uzasadniały nałożenie nań grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a.

O kosztach sądowych, na które składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł, orzeczono na podstawie art. 201 §1 p.p.s.a. W myśl tego uregulowania, zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu, także w przypadku umorzenia postępowania, z uwagi na dokonanie przez organ autokontroli zaskarżonego aktu. Omawiany przepis znajduje zastosowanie także wtedy, gdy w wyniku wniesienia skargi na bezczynność organu, organ wyda akt lub podejmie czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do którego pozostawał w bezczynności (konkluzja sformułowana w cytowanej wyżej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r.).

Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.