Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2670/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.28, art.25, art.34, art.5,
journal: Dz.U. 2017 poz 2168
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jedn.
article: art.151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 lutego 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. B. na postanowienie Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia [...] października 2019 r., znak [...] w przedmiocie odmowy sprostowania wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 22 sierpnia 2019 r. do ówczesnego Ministerstwa Przedsiębiorczości i Technologii (dalej "organ" lub "minister") wpłynął wniosek Burmistrza S. o sprostowanie wpisu przedsiębiorcy P. B. (dalej "skarżący" lub "przedsiębiorca") wpisanego do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (dalej "CEIDG") w zakresie formy opodatkowania. Przedmiotowy wniosek był konsekwencją żądania przedsiębiorcy wystosowanego do Burmistrza S. we wcześniejszym okresie. Przedmiotem wniosku o sprostowanie wpisu w CEIDG było dokonanie zmiany w CEIDG, która miałaby polegać na wycofaniu zaznaczenia w formularzu CEIDG-1 z dnia 15 stycznia 2018 r. pola nr 18 pkt 1 (opodatkowanie na zasadach ogólnych) i zaznaczenia pola nr 18 pkt 2 (podatek liniowy) w okresie począwszy od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia sprostowania. We wniosku o sprostowanie wpisu wyjaśniono, że sprostowanie w CEIDG w żądanym zakresie jest koniecznie, bowiem wpis przedsiębiorcy jest niezgodny z treścią wniosku z dnia 15 stycznia 2018 r. Jako podstawę prawną żądania wskazano przepis art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy.

Z uzasadnienia wniosku wynikało, że w dniu 15 stycznia 2018 r. pełnomocnik przedsiębiorcy - M. B. złożyła w urzędzie miejskim w S. wniosek o zmianę wpisu w CEIDG. Jak datę powstania zmiany wskazano dzień 1 stycznia 2018 r. Przedmiotem wniosku miało być dokonanie zmian w zakresie formy wpłaty zaliczki podatku (rubryka 19), rodzaju prowadzonej dokumentacji rachunkowej poprzez dokonanie zmiany z ksiąg rachunkowych na podatkową księgę przychodów i rozchodów (rubryka 20), danych w zakresie podmiotu prowadzącego dokumentację rachunkową (rubryka 21) oraz dokonanie zmiany w zakresie adresu miejsca przechowywania dokumentacji rachunkowej (rubryka 22). We wniosku wyjaśniono, że intencją przedsiębiorcy nie było dokonywanie zmian w zakresie formy opodatkowania i w konsekwencji dokonywanie zmiany w rubryce nr 18 pkt 1 i 2 (forma podatku dochodowego od osób fizycznych: 18.1. na zasadach ogólnych, 18.2. liniowy). Intencją przedsiębiorcy było korzystanie w dalszym ciągu z opodatkowania podatkiem liniowym.

W przekonaniu skarżącego przyczyną nieprawidłowego wypełnienia wniosku CEIDG-1 i w konsekwencji dokonanie zmian także w rubryce nr 18 pkt 1 i 2 był najprawdopodobniej błąd systemu operacyjnego CEIDG bądź też niezawinione, błędne wprowadzenie przez osobę dokonującą technicznej obsługi systemu - pracownika Urzędu, przetwarzającego złożony w dniu 15 stycznia 2018 r. wniosek ws. zmian. W intencji przedsiębiorcy - jak wskazano - było bowiem uzupełnienie jedynie rubryki nr 19, 20, 21 i 22. Jak stwierdził przedsiębiorca, zaktualizowanie wskazanych pozycji nr 19-21 wymusiło wprowadzenie zmiany również w rubryce nr 18 formularza CEIDG-1 w zakresie formy opodatkowania. Tymczasem jego intencją nie było dokonywanie zmiany w zakresie oświadczenia o zmianie formy opodatkowania z liniowej na formę na zasadach ogólnych. We wniosku o sprostowanie wpisu wskazano, że z uwagi na brak możliwości wprowadzenia zmian z urzędu przez gminę, sprawę należy przekazać według właściwości Ministrowi Przedsiębiorczości i Technologii, jako organowi prowadzącemu ewidencję CEIDG. Burmistrz S. wskazał, że wniosek o zmianę wpisu z dnia 15 stycznia 2018r. został wprowadzony do systemu CEIDG niezgodnie z wolą i w sposób nieodpowiadający oświadczeniu złożonemu w trakcie procesu zgłoszenia zmiany.

Do ww. wniosku dołączono szereg dokumentów związanych z dokonaną w dniu 15 stycznia 2018 r. zmianą wpisu przedsiębiorcy w CEIDG w zakresie kwestii podatkowych, w szczególności wymianę korespondencji pomiędzy przedsiębiorcą, a Burmistrzem S.. Dokumentacja zawiera także wniosek o zmianę wpisu (formularz CEIDG-1) z dnia 15 stycznia 2018 r., który pełnomocnik - M. B. złożyła w urzędzie i opatrzyła własnoręcznym, czytelnym podpisem. Z przesłanej dokumentacji wynika, że przedsiębiorca kwestionuje dokonaną przez pełnomocnika zmianę wpisu w zakresie zmiany formy opodatkowania (rubryka 18.1. i 2. na formularzu CEIDG-1). Przedsiębiorca twierdzi, że M. B. nie była umocowana do złożenia oświadczenia w imieniu przedsiębiorcy w zakresie formy opodatkowania, a jedynie do zmiany w zakresie rodzaju prowadzonych ksiąg rachunkowych. Dokonana więc zmiana w zakresie formy opodatkowania z podatku liniowego na rozliczenie na zasadach ogólnych, była bezpodstawna. Skarżący podniósł, że urzędnik dokonujący wprowadzenia danych z wniosku do systemu nie sprawdził czy pełnomocnik jest prawidłowo umocowany do dokonania zmiany także w zakresie formy opodatkowania.

Informacja o zakresie dokonanej na formularzu CEIDG-1 zmiany dokonanej w dniu 15 stycznia 2018 r. przez przedsiębiorcę, została w myśl art. 28 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, za pośrednictwem CEIDG przekazana do właściwego Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z.. Wobec powzięcia informacji o dokonaniu przez przedsiębiorcę zmiany formy opodatkowania z formy liniowej na rozliczanie według zasad ogólnych, Minister Przedsiębiorczości i Technologii przekazał Naczelnikowi US w Z. przedmiotowy wniosek w celu rozpatrzenia sprawy pod względem prawno-skarbowym w zakresie informacji przekazanej przez przedsiębiorcę o dokonanej niezgodnie z jego intencją zmianie formy opodatkowania.

Zawiadomieniem z dnia 14 października 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. stwierdził się niewłaściwym w sprawie rozpatrzenia przekazanego wniosku i zwrócił go Ministrowi Przedsiębiorczości i Technologii.

W dniu [...] października 2019 r. po rozpoznaniu sprawy, Minister Przedsiębiorczości i Technologii, z powodu stwierdzenia, że dane których sprostowania domaga się Skarżący (forma opodatkowania) nie są danymi podlegającymi wpisowi do CEIDG, postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. nr [...] odmówił sprostowania wpisu do CEIDG.

Na powyższe postanowienie w dniu [...] listopada 2019 r. przedsiębiorca wniósł skargę do WSA w Warszawie. Organowi zarzucono naruszenie:

1. art. 7b ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "KPA") poprzez zaniechanie podjęcia współdziałania przez Ministra Przedsiębiorczości i Technologii (dalej: "Organ") z właściwym naczelnikiem urzędu skarbowego oraz Burmistrzem Miasta S. celem dokładnego ustalenia okoliczności związanych z dokonaniem wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej o treści niezgodnej ze złożonym wnioskiem, co doprowadziło od odmowy sprostowania danych dotyczących formy opodatkowania działalności gospodarczej Skarżącego;

2. art. 8 § 1 KPA, art. 9 KPA i art. 11 KPA poprzez przeprowadzenie postępowania w sprawie dokonania sprostowania danych dotyczących formy opodatkowania działalności gospodarczej Skarżącego w sposób nieuwzględniający słusznego interesu Skarżącego, bez analizy skutków wydania postanowienia niezgodnego z wnioskiem Skarżącego oraz bez prawidłowego przedstawienia motywów rozstrzygnięcia, co doprowadziło do odmowy sprostowania danych dotyczących formy opodatkowania działalności gospodarczej Skarżącego;

3. art. 80 KPA poprzez uznanie, iż M. B. była prawidłowo umocowana do dokonania zmiany formy opodatkowania działalności gospodarczej Skarżącego, podczas gdy z treści pełnomocnictwa z dnia 15 stycznia 2018 r. wynika, iż zakresem umocowania objęte było wyłącznie dokonanie zmiany rodzaju prowadzonych ksiąg rachunkowych, co doprowadziło uznania skuteczności działania pełnomocnika w zakresie dokonania zmiany formy opodatkowania działalności gospodarczej,

4. art. 33 KPA w zw. żart. 103 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (dalej: "KC") poprzez zaniechanie jego zastosowania i uznanie umocowania M. B. do dokonania w imieniu Skarżącego czynności obejmujące zgłoszenie zmiany formy opodatkowania działalności gospodarczej Skarżącego, podczas gdy dokonanie tej czynności nastąpiło poza zakresem umocowania, a w związku z brakiem jej potwierdzenia skutkowało jej nieważnością;

5. art. 34 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy poprzez zaniechanie jego niezastosowania w drodze analogii do wniosku o sprostowanie danych niepodlegających wpisowi do CEIDG, tj. danych dotyczących wyboru formy opodatkowania działalności gospodarczej, podczas gdy istniejąca w tym zakresie luka w prawie uzasadniała zastosowanie tego przepisu.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie ww. postanowienia, a w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego - na podstawie art. 145a § 1 PPSA o zobowiązanie Organu do wydania w terminie 14 dni postanowienia o sprostowaniu postanowienia w zakresie zmiany wyboru formy opodatkowania z opodatkowania na zasadach ogólnych na opodatkowanie liniowe.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z dyspozycją przepisu 34 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy dalej "ustawa", minister właściwy do spraw gospodarki, jest uprawniony do skorzystania z "instytucji sprostowania", tylko wówczas, gdy zgłoszone do sprostowania dane podlegają wpisowi do CEIDG, tj. mieszczą się w katalogu określonym w art. 5 ust. 1 bądź ust. 2 ustawy (wcześniej art. 25 ust. 1 pkt 1-19 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej). Organ podkreślił, że w myśl art. 34 ust. 1 ustawy wpis w CEIDG można sprostować jedynie wówczas, gdy zawiera oczywiste błędy (pkt 1), niezgodności z treścią wniosku przedsiębiorcy (pkt 2) lub stanem faktycznym wynikającym z innych rejestrów publicznych (3). Oznacza to, że sprostowanie wpisu przedsiębiorcy w CEIDG jest możliwe wyłącznie, jeżeli zaistnieje w sposób wyraźny i jednoznaczny jedna z przesłanek określonych w punkcie 1, 2 bądź 3 z art. 34 ust. 1 ustawy oraz jeżeli dane, które winny zostać sprostowane są danymi podlegającymi wpisowi do CEIDG, o których mowa w art. 5 ust. 1 bądź ust. 2 ustawy.

W konsekwencji, w ocenie organu, informacje, o których mowa w rubrykach nr 18, 19, 20, 21, 22 nie podlegają i nie podlegały wpisowi do CEIDG i tym samym nie są publikowane we wpisie przedsiębiorcy w CEIDG. Stanowią jedynie część formularza CEIDG-1. Adresatem danych o wyborze formy opodatkowania oraz innych danych związanych z jej wyborem - zgodnie z zasadą "jednego okienka" - jest wyłącznie Naczelnik Urzędu Skarbowego. W związku z brakiem przymiotu "danej wpisowej do CEIDG" sprostowanie przez ministra właściwego do spraw gospodarki w CEIDG formy opodatkowania jest zatem niedopuszczalne, bowiem naruszyłoby przepis art. 34 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy.

Organ wskazał, że Minister w drodze postanowienia prostuje sam wpis w CEIDG i nie ma możliwości dokonania korekt oświadczeń składanych za pośrednictwem systemu teleinformatycznego CEIDG. Ponadto Minister Przedsiębiorczości i Technologii nie posiada kompetencji ustawowych do korygowania oświadczeń w zakresie wyboru formy opodatkowania kierowanych do Urzędu Skarbowego.

Wobec powyższego, sprostowanie wpisu przedsiębiorcy przez ministra właściwego do spraw gospodarki poprzez wycofanie zaznaczenia w formularzu CEIDG-1 rubryki nr 18 (opodatkowanie na zasadach ogólnych) i oznaczenie rubryki 18 (liniowy), jest niedopuszczalne zarówno w aspekcie prawnym (przepis art. 34 ust. 1 ustawy o CEIDG i PIP) jak i technicznym (system CEIDG nie zawiera (nie zapisuje) w CEIDG informacji, o których mowa w rubrykach nr 18-22, posiada je jedynie Urząd Skarbowy, a zatem brak jest jakiejkolwiek funkcjonalności technicznej pozwalającej na sprostowanie tych informacji). Informacja dotycząca wyboru formy opodatkowania nie jest daną wpisową w CEIDG, a jedynie informacją przekazywaną do właściwego organu podatkowego w ramach czynności pośrednictwa dokonywanej przez system teleinformatyczny CEIDG prowadzony przez ministra właściwego do spraw gospodarki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2019.2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym

w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy ma miejsce kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U.2019.2325, dalej jako "p.p.s.a").

Oceniając zaskarżoną decyzję w oparciu o powołane kryteria Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest postanowienie Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia [...] października 2019 r., którym organ z powodu stwierdzenia, że dane, których sprostowania domaga się Skarżący (forma opodatkowania), nie są danymi podlegającymi wpisowi do CEIDG, odmówił ich sprostowania. Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę podziela to stanowisko i argumentację organu zawartą w odpowiedzi na skargę.

W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że w okolicznościach danej sprawy nie zachodzi żadna z przesłanek z art. 34 ust. 1 ww. ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy dalej "ustawa", która uprawniałaby sprostowanie wpisu zgodnie z wnioskiem skarżącego. Jak wynika z treści przepisu 34 ust. 1 ustawy, minister właściwy do spraw gospodarki jest uprawniony do skorzystania z "instytucji sprostowania" tylko wówczas, gdy zgłoszona do sprostowania dana podlega wpisowi do CEIDG, tj. mieści się w katalogu określonym w art. 5 ust. 1 bądź ust. 2 ustawy (wcześniej art. 25 ust. 1 pkt 1-19 ustawy o swobodzie prowadzenia działalności gospodarczej). Zgodnie z przepisem art. 34 ust. 1 obecnej ustawy, wpis w CEIDG można sprostować jedynie wówczas, gdy: zawiera oczywiste błędy (pkt 1), niezgodności z treścią wniosku przedsiębiorcy (pkt 2) lub stanem faktycznym wynikającym z innych rejestrów publicznych (3).

W konsekwencji sprostowanie wpisu przedsiębiorcy w CEIDG jest możliwe wyłącznie, jeżeli zaistnieje w sposób wyraźny i jednoznaczny jedna z przesłanek określonych w punkcie 1, 2 bądź 3 z art. 34 ust. 1 ustawy oraz jeżeli dana, która winna zostać sprostowana jest daną podlegającą wpisowi do CEIDG, o której mowa w art. 5 ust. 1 bądź ust. 2 ustawy.

Należy podzielić stanowisko organu, że aktualnie obowiązująca regulacja art. 5 ust. 1 i 2 ustawy tworzy zamknięty (numerus clausus) katalog danych podlegających wpisowi do CEIDG. Dane te są aktualnie podzielone na dane ewidencyjne (art. 5 ust. 1) i dane informacyjne (art. 5 ust. 2). Zarówno pierwsze jak i drugie są danymi podlegającymi wpisowi do CEIDG. Są one wymienione w sposób enumeratywny i wyczerpujący.

W ocenie Sądu, wykładnia językowa treści tego przepisu, iż ("wpisowi do CEIDG podlegają") świadczy, że dane te ustawodawca wymienił enumeratywnie, a nie przykładowo. Oznacza to, że wpisowi do CEIDG w szczególności nie podlega i nie podlegała ani informacja o wyborze formy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych (rubryka 18), ani informacja o formie wpłaty zaliczki na podatek (rubryka 19), informacja o rodzaju prowadzonej dokumentacji rachunkowej (rubryka 20), informacja w zakresie podmiotu prowadzącego dokumentację rachunkową (rubryka 21) czy informacja o dokonaniu zmiany w zakresie adresu miejsca przechowywania dokumentacji rachunkowej (rubryka 22). Należy również podkreślić, że z uwagi na zamknięty i wyczerpujący charakter danych podlegających wpisowi do CEIDG, przepisu art. 5 ust. 1 i 2 ustawy nie można w tym przypadku poddawać wykładni rozszerzającej. W konsekwencji, informacje, o których mowa w rubrykach nr 18, 19, 20, 21, 22 nie podlegają i nie podlegały wpisowi do CEIDG i tym samym nie są publikowane we wpisie przedsiębiorcy w CEIDG. Stanowią jedynie tę część formularza CEIDG-1, którego dane są przekazywane w sposób zbiorczy innym służbom państwowym, jak w tym przypadku organom skarbowym.

Biorąc powyższe pod uwagę, należało także uznać zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania za chybione. Minister Rozwoju jest bowiem zobligowany do współdziałania z innymi organami np. ZUS w sytuacji, gdy sprostowaniu ma podlegać dana podlegająca wpisowi do CEIDG. W sytuacji, gdy dana nie podlega wpisowi, brak jest przesłanek do współdziałania. Organ jak już zostało wyżej wskazane nie był uprawniony aby poszukiwać oczywistej omyłki, niezgodności z treścią wniosku przedsiębiorcy, czy niezgodności wpisu z danymi zgromadzonymi w innych rejestrach publicznych. Takie działanie byłoby niezgodne z normą określoną w art. 34 ust. 1 ustawy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 34 ust. 1 pkt 2 ustawy można jedynie powtórzyć argumentację organu, który szczegółowo i wyczerpująco odniósł się do tego zarzutu w odpowiedzi na skargę. Sąd zgodził się z organem, że przepis ten nie znajduje zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy albowiem wybór formy opodatkowania czy inne czynności związane stricte z obowiązkami podatkowymi dotyczą woli przedsiębiorcy i jeżeli wybór ten nawet został dokonany pod wpływem błędu czy też wadliwego wypełnienia wniosku przez przedsiębiorcę, to nie może być w tym trybie sprostowany, gdyż nigdy nie będzie oczywisty (vide art. 34 ust. 1 pkt 1). Dodać należy, że Skarżący w żaden sposób nie wykazał także, aby jakikolwiek błąd popełnił pracownik urzędu gminy, który przyjmował wniosek przedsiębiorcy, tym samym nie obalił domniemania wynikającego z art. 33 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Formularz CEIDG-1 z dnia 15 stycznia 2018 r. pochodził od przedsiębiorcy, został on bowiem złożony i podpisany w imieniu przedsiębiorcy przez umocowanego do dokonywania zmian w CEIDG pełnomocnika. Uprawnienie pełnomocnika składającego wniosek w formie papierowej w urzędzie gminy podlega weryfikacji przez gminę na etapie składania wniosku. Czynności tej nie weryfikuje i nie sprawdza natomiast minister właściwy do spraw gospodarki, bowiem procedura przyjęcia i przekształcenia wniosku przedsiębiorcy leży w kompetencji gminy. Stanowi o tym wyraźnie przepis art. 8 ust. 2 w zw. z art. 10 ustawy. W tym stanie rzeczy, okoliczność ta nie mogła zatem podlegać ocenie przez organ w ramach prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania.

Należy także zwrócić uwagę, że zakres udzielonego pełnomocnikowi umocowania (dokument dołączony do wniosku o zmianę wpisu w CEIDG z dnia 15 stycznia 2018 r.) był sformułowany ogólnie i szeroko, uprawniając pełnomocnika do dokonywania w istocie wszelkich zmian w CEIDG. Organ słusznie stwierdził, iż nie wydaje się zasadne stwierdzenie, że zakres udzielonego umocowania wskazujący na uprawnienie pełnomocnika do "dokonania zmian we wpisie do działalności gospodarczej mojej firmy", nie obejmował możliwości dokonania zmiany w zakresie formy opodatkowania (rubryka nr 18) czy którejkolwiek z pozostałych rubryk dotyczących opodatkowania, np. forma wpłaty zaliczki (rubryka nr 19, rodzaj prowadzonej dokumentacji rachunkowej (nr 20). Niezrozumiała jest w tym kontekście argumentacja Skarżącego, jakoby pełnomocnik był umocowany jedynie do zmiany rodzaju prowadzonych ksiąg rachunkowych (strona nr 5 skargi), a nie do zmiany formy opodatkowania. Zakres umocowania nie zawierał takiego sformułowania i takiego rozróżnienia. Z kopii przekazanych przez gminę akt wynikało, że w dniu 15 stycznia 2018 r. składając formularz CEIDG-1, pełnomocnik przedstawił ogólne pełnomocnictwo upoważniające do "dokonania zmian we wpisie do działalności gospodarczej mojej firmy". Powyższe potwierdza odręczna notatka na kopii pełnomocnictwa o treści - "Oryginał załączony do formularza w dniu 15 stycznia 2018 r." Stąd zarzuty dotyczące nieprawidłowego umocowania pełnomocnika, również nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie.

W tym stanie rzeczy Sąd stanął na stanowisku, że organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz odpowiednio zastosował przepisy prawa materialnego.

Z powyższych względów podniesione zarzuty przez stronę skarżącą okazały się niezasadne i skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.