Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 930/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska Sędziowie Elżbieta Stebnicka NSA Mirosława Włodarczak-Siuda (spr.) Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. Spółki z o.o. w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 2431/05 w sprawie ze skargi W. Spółki z o.o. w [...] na punkt 3 decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od W. Spółki z o.o. w [...] na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 900 (słownie: dziewięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 lutego 2006 r., sygn VI SA/Wa 2431/05 oddalił skargę W. Spółki z o.o. w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] w punkcie 3 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wykonywanej licencji.

W uzasadnieniu wyroku przedstawiona następujący stan sprawy i ocenę prawną:

[...] Inspektor Transportu Drogowego w [...] decyzją z dnia [...] w wyniku skontrolowania w dniu 8 września 2004 r. na drodze krajowej nr 51 [...] pojazdu marki Mercedes nr rejestr. [...] z przyczepą nr rejestr. [...], nałożył na D. Spółkę z o.o. w [...] ( zwanej dalej Spółką) karę pieniężną w kwocie 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Rozstrzygnięcie o nałożeniu kary pieniężnej organ pierwszej instancji oparł na przepisach art. 92 ust.1 i 4 ustawy z dnia

6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz.U. Nr125 poz. 1371 ze zm.), dalej określoną skrótem t.d. oraz na przepisach L.P. 1.1.1. załącznika do tej ustawy.

Organ podał w uzasadnieniu decyzji, że w związku z kontrolą pojazdu Spółka przedstawiła umowę zlecenia z dnia 1 września 2004 r. zawartą z kierowcą, na podstawie której wykonywał on przewóz oraz kopię zaświadczenia nr 0004775 na przewozy drogowe na potrzeby własne. Strona nie okazała natomiast licencji na wykonywanie transportu drogowego. Stosownie do art. 4 pkt 4 t.d. przewóz na potrzeby własne zachodzi wtedy gdy m. in.( przy spełnieniu wszystkich przesłanek

z tego przepisu) pojazdy przeznaczone do przewozu prowadzone są przez przedsiębiorcę lub jego pracowników. Kierujący pojazdem nie był pracownikiem Spółki. Wykonywał swoje czynności na podstawie umowy zlecenia. Zatem nie zachodzą w tej sytuacji przesłanki do uznania w/w przewozu za przewóz na potrzeby własne, co oznacza, że zgodnie z art. 4 pkt 4 t.d. należy go zakwalifikować jako transport drogowy. Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 4 t.d. transportem drogowym jest każdy przewóz, który nie spełnia którejkolwiek przesłanki definiującej przewóz na potrzeby własne. Transport taki w myśl art. 5 ust 1 t.d. wymaga uzyskania licencji na jego wykonywanie.

W wyniku odwołania Spółki od tej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego

(GITD) decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną w tej części decyzję uznając, że chwili kontroli doszło do naruszenia prawa polegającego na wykonywaniu transportu drogowego bez stosownej licencji. W świetle przepisów ustawy o t.d. ( art. 4 pkt 1 i 17 pkt 3, pkt 4) brzmienie ustawowej definicji transportu drogowego oznacza, że do jego wykonywania nie jest konieczne podejmowanie

i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie krajowego lub międzynarodowego transportu drogowego, ale wystarczające jest wykonywanie każdego przejazdu, który nie spełnia wymagań przewidzianych dla przejazdu na potrzeby własne. Skoro strona w dniu kontroli wykonywała przejazd nie spełniający wymagań określonych w art. 4 pkt 4 t.d. (kierowca nie był pracownikiem Spółki), zakwalifikowanie w/w przewozu jako drogowego było prawidłowe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka wniosła

o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ewentualnie o jej uchylenie, zarzucając rażące naruszenie przepisów:

- art. 7 i 77 kpa oraz art. 3 ust. 1 pkt 2 t.d. przez nieuwzględnienie wykonywania przewozu na podstawie zaświadczenia uprawnego organu o wykonywaniu przewozu na potrzeby własne oraz nieustalenie, czy masa całkowita pojazdu /zespołu/ nie przekraczała 3,5 tony, a zatem czy w sprawie ma zastosowanie ustawa o transporcie drogowym;

- art. 4 pk1 1 t.d. przez uznanie, iż w/w przewóz należy zakwalifikować jako krajowy transport drogowy, mimo że Spółka nie podjęła i nie wykonuje działalności gospodarczej w zakresie transportu osób ani rzeczy;

- art. 4 pkt 17 i art. 5 t.d. przez ustalenie, że na skarżącej Spółce spoczywał obowiązek uzyskania licencji mimo nie prowadzenia działalności gospodarczej zakresie transportu drogowego;

- art. 4 pkt 4 i art. 33 t.d. przez nieuznanie w/w przewozu za przewóz na potrzeby własne, mimo spełnienia przesłanek z art. 4 pkt 4 ustawy oraz istnienia zaświadczenia o wykonywaniu przez Spółkę przewozu na potrzeby własne.

W odpowiedzi na skargę GDIT wniósł o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę i odnosząc się do zarzutu skargi kwestionującego zastosowanie przepisów ustawy o transporcie drogowym do skontrolowanego pojazdu stwierdził, że ustawa ta w art. 1 wskazuje przedmiot regulacji, a w art. 3 ust. 1 wylicza rodzaje przewozów, do których nie stosuje się przepisów ustawy. Z przepisów tych wynika, że ustawie o transporcie drogowym podlega podejmowanie i wykonywanie niezarobkowego transportu drogowego. Spod działania ustawy wyłączone są m. in. przewozy wykonywane pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony.

Według skarżącej Spółki, w sprawie nie ustalono czy dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego pojazdu ( zespołu pojazdów ) przekraczała 3,5 tony.

Odnosząc się do tego zarzutu Sąd wskazał, że stosownie do art. 2 pkt 54 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym( Dz.U. z 2005 r. Nr 108 poz 908 ze zm.) dopuszczalna masa całkowita (d.m.c.) oznacza największą określoną właściwymi warunkami technicznymi masę pojazdu obciążonego osobami i ładunkiem, dopuszczonego do poruszania się po drodze. Jest to wielkość obiektywna związana z określonym typem pojazdu, opisana w danych technicznych.

Rodzaj skontrolowanego pojazdu ( a w istocie zespołu pojazdów ) wynika z protokołu z dnia 8 września 2005 r., z tym, że wypełniając rubrykę " dopuszczalna ładowność" – 4090 kg, pominięto rubrykę " dopuszczalna masa całkowita". Jednak w sytuacji, gdy dopuszczalna masa całkowita jest sumą dwóch składników: masy własnej pojazdu i dopuszczalnej ładowności, natomiast odnotowana w protokole dopuszczalna ładowność wynosi 4090 kg, to składnik ten sam w sobie przesądza, że d.m.c. pojazdu jest większa od 3,5 tony. W świetle art. 2 pkt 56 ustawy Prawo o ruchu drogowym, dopuszczalna ładowność to największa masa ładunku i osób, jaką może przewozić pojazd, która stanowi różnicę d.m.c. i masy własnej pojazdu. Dodatkowo w sprawie chodziło o pojazd- samochód ciężarowy z przyczepą, a więc zespół pojazdów. W w/w protokole odnotowano d.m.c. przyczepy – 2500 kg. Okoliczność ta wzmacnia argumentację, według której d.m.c. omawianego zespołu pojazdów przekraczała 3,5 tony, zwłaszcza że wynika to również ze złożonej na rozprawie karty informacyjnej pojazdu Mercedes LP 808 nr rejestr.[...].

Sąd podzielił stanowisko organów, że zakwestionowany przewóz nie odpowiadał przesłankom niezarobkowego przewozu drogowego – przewozu na potrzeby własne bowiem w dniu kontroli pojazd samochodowy nie był prowadzony przez pracownika skarżącej Spółki ( art. 4 pkt 4 lit. a t.d.). W dniu kontroli pojazd prowadzony był przez kierowcę Spółki zatrudnionego na podstawie umowy cywilnoprawnej, umowy zlecenia. Z przedłożonej do akt administracyjnych umowy zlecenia wynika, że kierowca S.P. zobowiązał się wyłącznie do kierowania pojazdem z " dostarczeniem towaru (...)w terminie od 1 do 15 września 2004 r. Zważywszy na treść warunków tej umowy, a przede wszystkim na bardzo krótki czas, na jaki była zawarta, nie sposób zaakceptować twierdzenie skarżącej, iż umowa ta miała w istocie wszystkie elementy umowy o pracę, a w konsekwencji uznać wymienionego w niej kierowcę za pracownika Spółki. O cywilnoprawnym charakterze przedmiotowej umowy przesądza jej jednoznaczna treść, w tym poddanie jej przepisom kodeksu cywilnego a nie kodeksu pracy ( pkt 2 i 8 umowy).

Sąd stwierdził, że skoro zakwestionowany przewóz nie odpowiadał przesłankom niezarobkowego przewozu drogowego – przewozu na potrzeby własne

(art. 4 pkt 4a) to należało go zakwalifikować jako krajowy transport drogowy

(niezależnie od faktycznie prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej),

z tym że wykonywany bez licencji, o jakiej mowa w art. 4 pkt 17 w zw. z art.5 ust. 1 t.d. – co w konsekwencji skutkowało wymienioną w decyzji karą pieniężną z tego tytułu. Posiadanie przez Spółkę zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne ( na dwa samochody ciężarowe powyżej 3,5 tony d.m.c.) uprawnia do wykonywania takich przewozów, jednak samo w sobie nie przesądza o charakterze faktycznie wykonywanego i kontrolowanego przewozu. Żeby dany przewóz mógł być traktowany jako przewóz na potrzeby własne musi odpowiadać przesłankom z art.4 pkt 4 ustawy. Inaczej jest wykonywany sprzecznie z zaświadczeniem, a to pociąga opisane wyżej konsekwencje w zakresie oceny prawnej takiego przewozu.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła Spółka z o.o. W. zaskarżając go w całości i zarzucając:

1. naruszenie art. 3 ust. l pkt 2 ustawy o transporcie drogowym w zw. z art. 2 pkt. 50 i 54 ustawy z dnia 20.06.1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005r. Nr 108, poz. 908), poprzez jego błędną interpretację, a to przyjęcie, że sporne pojazdy posiadały dopuszczalną masę całkowitą powyżej 3/5 tony podczas gdy w świetle art. 2 pkt. 50 ustawy prawo o ruchu drogowym przyczepa jest traktowana jako osobny pojazd i dopuszczalna masa całkowita powinna być ustalona odrębnie dla samochodu i dla przyczepy oraz nie uwzględnienie tego, że w świetle art. 2 ust. 54 Prawa o ruchu drogowym masa całkowita może być określona jedynie w oparciu o właściwe warunki techniczne, co stało się przyczyną ustalenia, iż do przewozu drogowego tymi pojazdami zastosowanie ma ustawa o transporcie drogowym,

2. naruszenie art. 4 pkt. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego błędną interpretację, a to uznanie, iż przewóz dokonany przez skarżącego należy zakwalifikować jako krajowy transport drogowy, pomimo tego, iż skarżący nie podjął i nie wykonuje działalności gospodarczej w zakresie transportu osób ani rzeczy,

3. naruszenie art. 4 pkt. 17 i art. 5 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego błędną interpretację, a to ustalenie, że na skarżącym spoczywał obowiązek uzyskania licencji pomimo tego, że nie podjął on i nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego,

4. naruszenie art. 4, pkt. 4 i art. 33 ustawy o transporcie drogowym poprzez uznanie, iż przewóz dokonany przez skarżącego nie był przewozem na potrzeby własne pomimo tego, iż zostały spełnione przesłanki określone w art. 4 pkt. 4 tej ustawy, a w materiale dowodowym znajduje się zaświadczenie o wykonywaniu przez skarżącego przewozów na potrzeby własne;

5. naruszenie art. 133 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

w zw. z art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a. poprzez:

- nie uwzględnienie tego, iż skarżący wykonywał przewóz na podstawie zaświadczenia uprawnionego organu o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne,

- nie ustalenie czy masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 3,5 tony i czy w związku z tym w niniejszej sprawie ma zastosowanie ustawa

o transporcie drogowym , co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, gdyż zaskutkowało przyjęciem, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie ustawa

o transporcie drogowym.

Zdaniem skarżącej Sąd powinien wziąć pod uwagę to, że w świetle art. 2 pkt. 50 ustawy o transporcie drogowym przyczepa traktowana jest jako odrębny pojazd

i dopuszczalna masa całkowita powinna być oddzielnie ustalona dla samochodu

a oddzielnie dla przyczepy. Sąd nie wziął pod uwagę także tego, że ostatecznie

o odpuszczalnej masie całkowitej pojazdu decydują właściwe warunki techniczne, a nie adnotacja poczyniona w protokole kontroli czy w karcie informacyjnej pojazdu. Skarżąca podkreśla, iż z akt sprawy nie wynika, aby organ w zaskarżonej decyzji uwzględnił omawiane warunki, a kwestia ta ma fundamentalne znaczenie gdyż decyduje o tym czy ustawa o transporcie drogowym ma zastosowanie w niniejszej sprawie.

Wbrew stanowisku Sądu nie istnieje sprzeczność pomiędzy powoływaniem się na to, że nie została ustalona dopuszczalna masa pojazdu, a więc nie można było zastosować rygorów wynikających z omawianej ustawy i wydanych na jej podstawie przepisów wykonawczych a tym, że skarżący powoływał się na zaświadczenie o przewozach drogowych na potrzeby własne.

W skardze kasacyjnej wskazano iż skarżący powoływał się cały czas na to, że nie została ustalona podstawowa okoliczność warunkująca zastosowanie przepisów ustawy, a nie na to, iż pojazdy nie miały dopuszczalnej masy całkowitej przekraczającej 3,5 tony.

Powoływanie się Sądu na to, iż przewóz nie spełniał przesłanek do niezarobkowego przewozu na potrzeby własne i uznanie go za krajowy transport drogowy nie wystarczało do stwierdzenia, że na ten przewóz wymagana jest licencja.

Skarżąca uważa iż w świetle art. 4 pkt. 17 i 5 ustawy o transporcie drogowym nie każdy transport nie spełniający warunków uznania go za niezarobkowy przewóz na potrzeby własne musi się odbywać w ramach licencji. Licencja jest udzielana tylko

i wyłącznie na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu, co jednoznacznie wynika z literalnego brzmienia art. 4 pkt. 17 omawianej ustawy.

Ponadto z definicji zawartej wart. 4 pkt. 1 ustawy o krajowym transporcie drogowym nie wynika by krajowym transportem drogowym był każdy transport, który nie spełnia warunków określonych wart. 4 ust. 4 tej ustawy. Wręcz przeciwnie - zgodnie z art. 4 ust. 1 za krajowy transport drogowy uważa się wyłącznie podejmowanie

i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu. Przepis ten ma zatem zastosowanie jedynie wówczas gdy dana osoba świadczy usługi transportowe

Zdaniem skarżącej Sąd zdeprecjonował znaczenie zaświadczenia

o niezarobkowych przewozach na potrzeby własne pomimo, iż wydał je uprawniony organ administracji, a w materiale dowodowym nie ma żadnych dowodów, które mogłyby podważyć prawidłowość wydania tego dokumentu urzędowego. Sąd uznał, że przewóz nie spełniał kryteriów określonych wart. 4 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym tylko na tej podstawie, że pomiędzy skarżącym a pracownikiem wykonującym przewóz była zawarta umowa nazwana umową zlecenia, nie badając w ogóle czy umowa ta spełnia przesłanki z art. 22 ust. l k.p. oraz pomimo tego, że skarżący wykazał zaistnienie tych przesłanek.

Ponadto wobec braku w ustawie o transporcie drogowym definicji działalności gospodarczej powinna mieć zastosowanie definicja zawarta w art. 2 ustawy z dnia 2.07.2004r. o swobodzie działalności gospodarczej, zgodnie z którą działalnością gospodarczą jest działalność zarobkowa. Sporny przewóz w żadnym wypadku nie może być uznany za działalność zarobkową, a zatem przepisy o licencji nie mają do skarżącego zastosowania.

Naczelny Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

W myśl art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 poz. 120 ze. zm.)- zwanej dalej p.p.s.a. – Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

Stosownie do treści przepisu art.174 p.p.s.a skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego jak i prawa procesowego. Zważywszy, że kwestia zasadności zarzutów prawa procesowego rzutuje na kwestię prawidłowego zastosowania prawa materialnego w określonym stanie faktycznym sprawy, w pierwszej kolejności należy ustosunkować się do zarzutów naruszenia prawa procesowego.

Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. Stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku,

o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym

w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Strona skarżąca nie wykazała na czym ma polegać naruszenie przez Sąd I instancji przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. dlatego zarzut ten nie może zostać uwzględniony.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 7 i 77 kpa poprzez wadliwe przyjęcie przez Sąd I instancji, że masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 3,5 tony należy wyjaśnić, że sąd administracyjny nie stosuje przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wyczerpującą, pełną podstawę procedowania przed sądem administracyjnym stanowią przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Kodeks postępowania administracyjnego znajduje zastosowanie jedynie przed organami administracji. Normy tego kodeksu podlegają analizie przed sądem administracyjnym tylko w takim zakresie, w jakim Sąd kontroluje zgodność przeprowadzenia postępowania. Naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego może nastąpić jedynie pośrednio tj. na skutek uwzględnienia skargi lub jej oddalenia w następstwie błędnej oceny, iż zaskarżone rozstrzygnięcie organu nastąpiło z naruszeniem ewentualnie bez naruszenia przepisów Kodeksu, w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji zasadnie uznał, że dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekracza 3,5 tony. Fakt ten wynika nie tylko z protokołu kontroli , w którym odnotowano dopuszczalną ładowność pojazdu 4090 kg i dopuszczalną masę całkowitą przyczepy 2500 kg ale również

z karty informacyjnej pojazdu kontrolowanego Mercedes LP 808 nr rejestracyjny [...] w której określono dopuszczalną masę całkowitą 6800 kg przy dopuszczalnej ładowności 4090 kg. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 20 października 2003 r. w sprawie warunków i trybu wydawania kart pojazdów, wzoru karty pojazdu oraz jej opisu ( Dz.U. Nr 189, poz. 1858 ze zm.) karta pojazdu jej dokumentem przypisanym do pojazdu, zawierającym

w szczególności:

1) dane identyfikacyjne pojazdu;

2) parametry techniczne pojazdu.

Wymienienie w karcie informacyjnej pojazdu dopuszczalnej masy całkowitej 6800 kg wraz z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie stanowiło zatem wystarczającą podstawę doznania, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu bez przyczepy przekraczała 3,5 tony.

Z tych względów za chybiony należy również uznać zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym w zw. z art. 2 pkt 50 i 54 ustawy z dnia

20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym.

Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art.4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego błędną interpretację i uznanie, że przewóz dokonywany przez skarżącego należy zakwalifikować jako krajowy transport drogowy mimo tego, że skarżący nie podjął i nie wykonuje działalności gospodarczej w zakresie transportu rzeczy. Definicję krajowego transportu drogowego zawiera również art. 4 pkt 3 lit. a ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym określenie transport drogowy krajowy obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4. Z wymienionego przepisu wynika, że przewozy, które nie są przewozami na potrzeby własne są transportem drogowym i mogą być wykonywane na podstawie licencji. Z tych względów za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 4 pkt 17 i art. 5 ustawy o transporcie drogowym.

Zasadnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, że wykonywany

w dniu kontroli przejazd nie spełniał warunków niezarobkowego przewozu drogowego – przewozu na potrzeby własne określonych w art. 4 pkt 4 ustawy

o transporcie drogowym ponieważ pojazd nie był prowadzony przez pracownika

( art.4 pkt 4 lit.a ). Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 4 pkt 4 lit a ustawy transporcie drogowym stwierdzając, że w kwestii definiowania pojęcia " pracownik" podstawą powinna być definicja normatywna zawarta w Kodeksie pracy. Wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń, że przedłożona umowa zlecenia zobowiązująca do dostarczenia towaru w terminie od 1 do 14 września 2004 r. jest umową cywilnoprawną ze względu na jej treść , okres na który została zawarta jak również poddanie jej przepisom kodeksu cywilnego a nie kodeksu pracy.

Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 33 ustawy o transporcie drogowym. Przedłożone w toku postępowania administracyjnego zaświadczenie Nr 0004775 na przewozy drogowe na potrzeby własne nie może być dokumentem uprawniającym do wykonywania przewozu nie spełniającego warunków o których mowa w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym.

Mając na uwadze podniesione wyżej względy orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 p.ps.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 ust. 1 tej ustawy.