Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 890/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 3, art. 4, art. 5, art. 2 pkt 16, art. 2 pkt 13, art. 6 pkt 14, art. 22,
journal: Dz.U. 2016 poz 195
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi E. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 14 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 25 kwietnia 2016 r. E. W. (dalej zwana: "stroną". "skarżącą") złożyła wniosek o przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego na syna C. W..

Prezydent Miasta decyzją z dnia 31 maja 2016 r. nr [...] odmówił stronie przyznania świadczenia wychowawczego na C. W.. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia podano art. 104. art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) – dalej zwanej: "k.p.a.", art. 5, art. 10, art. 13, art. 18, art. 48 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016 r. poz. 195), rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 lutego 2016 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenie wychowawcze (Dz. U. z 2016 r. poz. 214).

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 5 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł. Jeżeli członkiem rodziny jest dziecko niepełnosprawne, świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 1.200,00 zł.

Z materiału dowodowego wynika, że na dochód rodziny strony za 2014 r. składał się jedynie dochód M. W. (męża strony) w wysokości 50.044,49 zł (dochód – 68.004,54 zł, minus podatek należny - 4240.00 zł. minus składka na ubezpieczenie społeczne – 8.277,10 zł, minus składka na ubezpieczenie zdrowotne – 5.442,95 zł). Zatem miesięczny dochód rodziny w przeliczeniu na osobę wyniósł 1.390,12 zł (przy trzech osobach). Tym samym przekroczone zostało kryterium dochodowe (800 zł) o 590,12 zł.

Strona odwołała się od decyzji organu pierwszej instancji podnosząc, że organ nie uwzględnił sytuacji w jakiej aktualnie się znajduje. Informowała już, że jest w trakcie postępowania rozwodowego (pozew w Sądzie Okręgowym w S. złożyła w dniu 25 listopada 2014 r.), a od września 2014 r. nastąpił trwały i zupełny rozkład pożycia małżeńskiego, obecnie utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w wysokości 1.450 zł oraz alimentów w wysokości 500 zł, które mąż dobrowolnie przelewa co miesiąc na konto bankowe.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 14 lipca 2016 r. nr [...], na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych, art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 5 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że w przypadku ustalania prawa do świadczenia wychowawczego na okres od dnia 1 kwietnia 2016 r. do dnia 30 września 2017 r., rokiem kalendarzowym, z którego dochody stanowią podstawę ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego, jest rok kalendarzowy 2014. Dochód jest wyliczany zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych do którego odsyła ustawa o ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.

W dniu składania wniosku rodzina strony składała się z 3 osób. Odwołująca oświadczyła, że w skład jej rodziny wchodzą: E. W., C. W. i M. W. mąż - w trakcie rozwodu.

Mają na uwadze treść art. 2 pkt 2, pkt 19, pkt 20, art. 7 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, oraz zgromadzoną dokumentację należało uznać, że dochód rodziny opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych w 2014 r. wyniósł 50.044,49 zł. Tym samy na osobę w rodzinie miesięcznie wynosił 1.390,12 zł. W tej sytuacji zasadnie odmówiono przyznania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że z treści przepisów art. 2 pkt 16 powoływanej ustawy pod pojęciem rodziny należy rozumieć odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25 roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25 rok życia, legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2016 r. poz. 162); do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko; w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, dziecko zaliczaj się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców. Zgodnie zaś z art. 2 pkt 13 ustawy osobą samotnie wychowującą dziecko jest w myśl ustawy panna, kawaler, wdowa, wdowiec, osoba pozostająca w separacji orzeczonej prawomocnym wyrokiem sądu, osoba rozwiedziona, chyba że wychowuje wspólnie co najmniej jedno dziecko z jego rodzicem. Z cytowanych przepisów wynika jednoznacznie, że w skład rodziny zalicza się w pierwszej kolejności małżonków. Zatem ustawodawca definiując pojęcie rodziny uwzględnił status prawny, a nie stan faktyczny, przesłankę wspólnego gospodarowania czy toczącej się sprawy rozwodowej. Strona pozostaje w związku małżeńskim i wobec tego przy ustaleniu dochodu rodziny uwzględnić należało również dochody jej męża.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że w odpowiedzi na zgłoszoną przez stroną prośbę o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego w celu weryfikacji aktualnego składu rodziny, została ona poinformowana o okolicznościach uzasadniających przeprowadzenie wywiadu środowiskowego - pismo organu pierwszej instancji z dnia 8 czerwca 2016 r.

E. W. zaskarżyła decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jej uchylenia, jak również uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto wniosła o zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji o przyznaniu przedmiotowego świadczenia.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

- naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 3, oraz niezastosowanie art. 22 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, polegające na nieprzyznaniu świadczenia wychowawczego matce E. W., której dochód w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie przekracza 800 zł miesięcznie oraz uznaniu, że skarżąca, która faktycznie, samotnie sprawuje opiekę nad dzieckiem nie ma prawa do świadczenia wychowawczego;

- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie art. 6, art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, polegające na niedziałaniu na podstawie przepisów prawa oraz niepodjęciu z urzędu i na wniosek stron czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, szczególnie poprzez nie przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, niewzięcia pod uwagę, iż o stanie faktycznym, samotnej opieki na dzieckiem przez skarżącą, świadczy fakt otrzymywania alimentów na rzecz syna od ojca dziecka oraz niewzięcia, przez organ, pod uwagę, iż skarżąca nie otrzymuje od męża M. W., z którym jest w trakcie postępowania rozwodowego i faktycznej separacji, jakichkolwiek pieniędzy, które mogłyby stanowić dochód jej rodziny w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Organ administracyjny, wydający kwestionowaną decyzję, nie zapewnił również stronom postępowania, przed wydaniem decyzji, możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przez co nie zapewnił on czynnego udziału stron, w każdym stadium postępowania, do którego był obowiązany.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że sprawuje samodzielnie opiekę nad synem, natomiast organ bezpodstawnie założył, że M. W., którego dochód w roku 2014 wyniósł 50.044,49 zł, tworzy rodzinę wraz ze skarżącą i ich synem. Tymczasem między małżonkami nastąpił zupełny i trwały rozkład pożycia małżeńskiego i znajdują się oni w separacji faktycznej. Mąż skarżącej nie przekazuje jej jakichkolwiek pieniędzy, prócz alimentów na dziecko, które nie wliczają się do dochodu. W związku z tym nie można uznać, że dochód za rok 2014 rodziny skarżącej wyniósł 50.044,49 zł.

Obecnie skarżąca utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w wysokości 1.450 zł oraz alimentów na dziecko w wysokości 500 zł. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, dochód jej rodziny wynosi więc w przeliczeniu na jednego członka rodziny 725 złotych miesięcznie, a w roku 2014 wynosił 0 zł.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

W dniu 16 listopada 2016 r. skarżąca skierowała do Sądu pismo, do którego dołączyła nieprawomocny wyrok Sadu Okręgowego w S. z dnia 5 października 2016 r. rozwiązujący związek małżeński skarżącej i jej męża, a nadto cztery decyzje Prezydenta Miasta przyznające jej prawo do świadczeń z pomocy społecznej. Skarżąca stwierdziła, że nie rozumie dlaczego w przypadku ww. decyzji jej dochód ustalono nie uwzględniając dochodu jej męża.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonana w oparciu o wskazane wyżej kryteria kontrola zaskarżonej decyzji organu odwoławczego prowadzi do uznania, że skarga nie mogła być uwzględniona.

Kontroli sądu administracyjnego w rozpoznawanej sprawie poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta orzekająca o odmowie przyznania E. W. prawa do świadczenia wychowawczego na syna Cezarego W..

Warunki nabywania prawa do świadczenia wychowawczego oraz zasady przyznawania i wypłacania tego świadczenia regulują przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2016 r. poz. 195), zwana dalej "ustawą" .

Celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych (art. 4 ust. 1 ustawy). Przysługuje ono matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka (ust. 2 ww. artykułu) do dnia ukończenia przez dziecko 18 roku życia (ust. 3 ww. artykułu) w wysokości 500,00 zł miesięcznie na dziecko w rodzinie (art. 5 ust. 1 ustawy). Świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł (art. 5 ust. 3 ustawy). Natomiast przez dochód ustawa rozumie dochód w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych (art. 2 pkt 1 ustawy), zaś dochód członka rodziny, to przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 1–3 ( art. 2 pkt 2 ustawy), a dochód rodziny, to suma dochodów członków rodziny (art. 2 pkt 4 ustawy).

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt a ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych dochód stanowi: po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób, przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne.

Wymienionej wyżej przepisy precyzyjnie wskazują sposób obliczenia wysokości dochodu na osobę w rodzinie oraz zawierają ustawową definicję dochodu, określając również, jakie należności można odliczyć od osiągniętego przychodu.

Biorąc za punkt odniesienia dochód trzyosobowej rodziny skarżącej za rok 2014 organ prawidłowo ustalił, że dochód netto w 2014 r., wyliczony w oparciu o powyższe zasady wynosi 50.044,49 zł ( dochód w wysokości 68.004,54 zł pomniejszony o należny podatek – 4240,00 zł, składkę na ubezpieczenie społeczne – 8277,10 zł i składkę na ubezpieczenie zdrowotne – 5.442,95 zł), tj. 4.170, 37 zł miesięcznie. Rodzina skarżącej składa się z trzech osób, a zatem dochód na osobę w rodzinie wynosi 1.390,12 zł.

Z powyższego wynika, że kwota osiągniętego w roku 2014 dochodu jest wyższa od kwoty kryterium dochodowego uprawniającej do przyznania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w rodzinie.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że organy prawidłowo przyjęły, że obliczając wysokość dochodu uzyskanego przez rodzinę skarżącej w 2014r. należało uwzględnić dochód męża skarżącej, pomimo, że nie zamieszkuje on razem ze swoją żoną i synem. Bezsporne jest przy tym, że małżeństwo skarżącej do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie zostało rozwiązane, nie została też orzeczona separacja.

Definicje legalną rodziny zawiera przepis art. 2 pkt 16 ustawy stanowiąc, że oznacza to odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25. rok życia, legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2016 r. poz. 162); do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko; w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców.

Z kolei zgodnie z art. 2 pkt 13 ustawy osoba samotnie wychowującej dziecko to panna, kawaler, wdowa, wdowiec, osoba pozostającą w separacji orzeczonej prawomocnym wyrokiem sądu, osoba rozwiedziona, chyba że wychowuje wspólnie co najmniej jedno dziecko z jego rodzicem.

Należało zatem podzielić przedstawioną w zaskarżonej decyzji wykładnię przepisów prawa materialnego w zakresie pojęcia rodziny i dochodów rodziny. Jak bowiem wynika z treści powołanych wyżej przepisów ustawodawca zarówno określając pojęcie rodziny, jak i osobę samotnie wychowującą dziecko uwzględnia status prawny, nie zaś stan faktyczny lub przesłankę wspólnego gospodarowania.

Odnosząc się do zawartych w piśmie skarżącej z dnia 16 listopada 2016 r. wątpliwości związanych z przyznaniem jej prawa do świadczeń z pomocy społecznej i niedoliczaniu, w tych przypadkach, do dochodu rodziny dochodu męża, Sąd wskazuje, że świadczenia te zostały przyznanie na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej 2016 r.. Ustawa ta zawiera odmienną od ww. definicję legalną rodziny i tak, zgodnie z art. 6 pkt 14 rodzina to osoby spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie zamieszkujące i gospodarujące. Wspólne zamieszkiwanie jest zatem na gruncie przepisów ustawy o pomocy społecznej przesłanką uznania za rodzinę osób wspólnie zamieszkujących, jeżeli równocześnie z tym zamieszkiwaniem występuje element wspólnego gospodarowania. Z tych przyczyn, orzekając w przedmiocie przyznania skarżącej świadczeń z pomocy społecznej, organ obliczając dochód rodziny prawidłowo nie uwzględnił w nim dochodu męża skarżącej.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, że w sprawie doszło do naruszenia art. 22 ustawy. Art. 22 ustawy stanowi, że w przypadku zbiegu prawa rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka do świadczenia wychowawczego, świadczenie to wypłaca się temu z rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. Jeżeli opieka nad dzieckiem sprawowana jest równocześnie przez oboje rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, świadczenie wychowawcze wypłaca się temu, kto pierwszy złoży wniosek. W przypadku gdy po złożeniu wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego przez rodzica, opiekuna prawnego dziecka lub opiekuna faktycznego dziecka drugi rodzic, opiekun prawny dziecka lub opiekun faktyczny dziecka złoży wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego w związku z opieką nad tym samym dzieckiem, organ właściwy ustala kto sprawuje opiekę i w tym celu może zwrócić się do kierownika ośrodka pomocy społecznej o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej, w celu ustalenia osoby sprawującej opiekę nad dzieckiem. Przepisy art. 15 ust. 2 i 3 stosuje się.

W rozpoznawanej sprawie nie występowała kwestia zbiegu praw obojga rodziców do świadczenia, wobec czego nie zachodziła tym samym konieczność przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego. Przy tym organy nie podważały twierdzenia skarżącej, że to ona sprawuje opiekę nad synem. Organ nie naruszył tym samym również art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.

Skarżąca, poza powyższym, nie podała żadnych okoliczności, z których by wynikało że organ wyliczył dochód nieprawidłowo. Niewątpliwie więc dochód na osobę w rodzinie skarżącej przekracza kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 5 ust. 3 ustawy. W konsekwencji skarżącej nie przysługuje prawo do świadczenia wychowawczego na jedyne dziecko w rodzinie.

Naruszenie przepisów postępowania może być powodem do uwzględnienia skargi jedynie wówczas, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a naruszenie prawa materialnego – gdy miało wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz c) p.p.s.a.).

Mając powyższe na uwadze Sąd nie podzielił stanowiska, skarżącej że organy orzekając w sprawie dopuściły się naruszenia mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego.

Organy nie dopuściły się również naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy zebrały materiał dowodowy niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy z zachowaniem zasad wynikających z art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. kodeksu postępowania administracyjnego oraz przestrzegając przepisów rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 lutego 2016 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenie wychowawcze (Dz.U. z 2016r. poz. 214).

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., w tym braku zawiadomienia strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego, w ocenie Sądu naruszenie to miało miejsce, jednak nie miało ono wpływu na wynik sprawy. Jak stwierdzono powyżej, organy zgromadziły materiał dowodowy niezbędny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Nie można było tym samym stwierdzić, że uchybienie to spowodowało, iż strona nie mogła podjąć czynności procesowej, która miałby istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Nadto w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05 ( publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl) trafnie wskazano, że koniecznym warunkiem uchylenia decyzji administracyjnej z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie przez stronę skarżącą, że podnoszone w skardze naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co oznacza, że to właśnie na stronie ciąży obowiązek udowodnienia, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych pozbawiło ją możności dokonania w tym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. Jak wynika z treści skargi skarżąca nie wykazała, by naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.

Na koniec Sąd stwierdza, że sprawując kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie może w swoim orzecznictwie opierać się na kryterium słuszność lub sprawiedliwości społecznej.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę jako bezzasadną.