Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 89/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Protokolant Damian Szczurowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 4320 zł (słownie: cztery tysiące trzysta dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. z [...] r., nr [...] wymierzającą przedsiębiorcy – A. S. - karę pieniężną w kwocie 24.000,00 zł za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry.

W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organ powołał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 - dalej, jako op) oraz art. 2 ust. 5, art. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 6 ust. 1, art. 8, art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 2 oraz art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 ze zm. - dalej, jako ugh).

Rozstrzygniecie zapadło w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] r. funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych w lokalu "A" mieszczącym się w T. przy ul. [...], w którym działalność gospodarczą prowadzi A. S.. W lokalu w chwili rozpoczęcia czynności kontrolnych stwierdzono włączone do sieci i gotowe do użycia urządzenia do gier o nazwie: Kiosk Internetowy nr [...] i [...] oraz Dragon nr [...]. Kontrolującym nie okazano dokumentów wymaganych do prowadzenia działalności polegającej na organizowaniu gier na automatach. Automaty poddano kontroli, oględzinom; w drodze eksperymentu ustalono, że gry urządzane na tym automacie są grami losowymi – wynik końcowy nie jest zależny od umiejętności i sprawności grającego, obracające się symbole zatrzymują się w sposób losowy bez udziału gracza; organizowane są w celach komercyjnych – gracz ponosi opłatę za korzystanie z urządzenia. Biegły Sądu Okręgowego w B. dr inż. A. C. przeprowadził ekspertyzę automatów potwierdzając ich element losowości. A. S. nadesłała do urzędu dwie umowy najmu z [...] r. zawarte z "B" s.r.c. J. S. na udostępnienie powierzchni użytkowej celem zainstalowania i użytkowania automatów do gier. W zakresie zainstalowanych automatów do gier A. S. została przesłuchana; wyjaśniła, że nie wystawiała żadnej faktury za wynajem powierzchni; strony umowy zawarły porozumienie o rozwiązaniu umowy.

Organ włączył opinię pismoznawczą sporządzoną w postępowaniu karno-skarbowym [...] sygn. akt [...], z której wynikało, że podpis widniejący na umowie okazanej przez Stronę nie został złożony przez J. S..

Powyższe ustalenia potwierdzają, że urządzającym gry była A. S. i na nią decyzją z [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w R., jako urządzającą gry na automatach poza kasynem nałożył karę pieniężną w wysokości 24.000 zł.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem A. S. złożyła odwołanie żądając uchylenia decyzji w całości i umorzenia postępowania.

Organowi pierwszej instancji zarzuciła naruszenie:

- art. 6 ust. 1 w zw. z ust. 4 ugh poprzez i ch niezastosowanie i w konsekwencji wymierzenie kary podmiotowi, który nie ma prawa do otrzymania koncesji , a zatem nie podlega sankcji administracyjnej;

- art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh przez jego błędną wykładnię, błędne uznanie, ze osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą może być urządzającym gry w rozumieniu ustawy o grach hazardowych;

- art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że podmiotem urządzającym gry hazardowe jest podmiot wynajmujący powierzchnię lokalu, a nie właściciel automatów;

- art. 1 pkt. 11 w zw. z art. 8 i art. 1 dyrektywy nr 98/34/WE z 22 czerwca 1998 r ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE L 98.204.37) poprzez wydanie decyzji na podstawie art. 89 ust. 1 pkt. 2 ugh wobec braku jego notyfikacji.

Po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym Dyrektor Izby Celnej nie uwzględnił zarzutów zawartych w odwołaniu i decyzją z [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Powołując się na art. 8 oraz art. 2 ust. 3, 4 i 5 ugh organ wyjaśnił, że grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Przez ośrodek gier - rozumie się kasyno gry - jako wydzielone miejsce, w którym prowadzi się gry cylindryczne, gry w karty, gry w kości lub gry na automatach, na podstawie zatwierdzonego regulaminu, przy czym minimalna łączna liczba urządzanych gier cylindrycznych i gier w karty wynosi 4, a liczba zainstalowanych automatów wynosi od 5 do 70 sztuk (art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a ugh). Działalność w powyższym zakresie może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry (art. 6 ust. 1 ugh). Natomiast karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Jej wysokość stosownie do art. 89 ust. 2 pkt 2 ugh wynosi 12 000 zł od każdego automatu.

Dalej organ odwoławczy podkreślił, że istotnym zagadnieniem przy wymierzaniu kary pieniężnej jest ustalenie osoby urządzającej grę poza kasynem oraz spełnienie przez dane urządzenie wymogów automatów w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, czyli czy gry w nich zainstalowane wypełniają definicję art. 2 ust. 3, ust. 4 lub ust. 5 ugh.

Z zebranego materiału dowodowego wynikało, że w lokalu "A" włączone i gotowe do gry były dwa urządzenia elektroniczne o nazwie Internet Kiosk i Golden Dragon, umieszczone w lokalu na podstawie umów najmu z [...] r. Strony w nich ustaliły czynsz dzierżawny na kwotę [...] zł miesięcznie oraz wynajmujące przyjęła na siebie obowiązek zwrotu klientowi pieniędzy za niewykorzystany czas korzystania z urządzenia. Ustalono również, ze podpis widniejący na umowie nie jest podpisem J. S.. Powyższe spowodowało, że organ uznał, iż urządzającym gry na spornym automacie jest A. S., gdyż stwarzała ona warunki do gry uzyskując z tego tytułu korzyść majątkową. Lokal nie był kasynem a sama nie posiadała koncesji; gry umieszczone na automacie maja charakter losowy, co potwierdziły gry kontrolne, których wynik nie jest zależny od umiejętności i sprawności grającego, gdyż ustawienie wyświetlanych bębnów z różnymi symbolami figur po rozegraniu każdej z gier odbywa się losowo i gracz nie ma wpływu na ich ustawienie. Wyniki gier są nieprzewidywalne dla grającego, co potwierdził biegły sądowy.

Organ wskazał, że wyrok TSUE w sprawach C-213/11 i C-214/11 nie ma zastosowania w sprawie, gdyż dotyczy przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych a nie art. 89 tej ustawy. Wskazał również na orzeczenia sadów administracyjnych wskazujących na zasadność zastosowania w sprawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh., w szczególności wyrok NSA z 25 listopada 2015 r. I GSK 183 /14 oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P 4/14 uznający zgodność przepisów ustawy o grach hazardowych z Konstytucją.

Kwestionując powyższe rozstrzygnięcie Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach żądając uchylenia decyzji obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła organowi naruszenie:

- art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 ugh oraz art. 1 pkt 11 i art. 8 i dyrektywy nr 98/34/WE z 22 czerwca 1998 r ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących społe-czeństwa informacyjnego (Dz. U. UE L 98.204.37) oraz wskazywanych norm rozporządzenia Rady Ministrów z 23 grudnia 2002r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że można prowadzić postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem mimo braku notyfikacji art. 14 ust. 1 ugh, stanowiącej podstawę wymierzenia kary z art. 89 ugh);

- art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że podmiotem urządzającym gry hazardowe jest podmiot wynajmujący powierzchnię lokalu, a nie właściciel automatów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Podniesione w skardze zarzuty w części okazały się zasadne.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej ppsa), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ocena legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzona według wskazanych powyżej kryteriów wykazała, że jest ona przedwczesna.

Na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry (definicję pojęcia "kasyno gry" zawiera art. 4 ust. 1a ugh). Stosownie do art. 90 ust. 1 ugh kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa. Zgodnie z art. 2 ust. 3 ugh grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. W myśl art. 2 ust. 5 ugh grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy.

Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Dyrektor Izby Celnej ustalił i stwierdził, że w niebędącym kasynem lokalu "A" w T., prowadzonym przez A.S. urządzane były gry hazardowe na automacie Inter Kiosk i Golden Dragon, a urządzającym gry była skarżąca, chociaż okazała umowę najmu części lokalu przez spółkę "B" s.r.c. J. S. dla użytkowania dwóch automatów do gry. Nie jest sporne, że kontrolowany lokal nie był kasynem w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Sporne było ustalenie, że gry umieszczone na przedmiotowym automacie spełniają przesłanki art. 2 ust. 3 ugh. Jednakże w świetle wyniku przeprowadzonego eksperymentu w postaci gry kontrolnej oraz opinia biegłego organ wykazał, że gry miały charakter losowy i prowadzone były w celach komercyjny.

Ponieważ skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego ibezpodstawne uznanie skarżącej za urządzającego gry w sytuacji okazania umowy najmu i wskazania właściciela spornego automatu należy wskazać, że organ nie neguje posiadania przez skarżącą umowy najmu, jednakże wskazuje, że znane mu są z urzędu ustalenia postępowania prowadzonego przeciwko J. S., przez Prokuraturę Okręgową w G., sygn. akt [...] obejmującego min. weryfikację podpisu pod umową okazaną przez skarżącą. Z załączonej do akt opinii wynika, że podpis na niej widniejący nie został nakreślony ręką J. S. Sąd z urzędu posiada wiedzę, że postępowanie prowadzone przez Prokuraturę Okręgową w G. prowadzone jest przeciwko wielu osobom, w tym J. S. o przestępstwo z art. 107 kks. Fakt, że na spornej umowie nie widnieje jego podpis nie jest wystarczające do uznania, że Skarżąca była właścicielem spornego automatu i jednocześnie urządzającym na nim gry.

W pierwszej kolejności należy zgodzić się z organami celnymi, że do postępowań określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy ordynacja podatkowa, chyba, że ustawa stanowi inaczej (art. 8 ugh), a do kar pieniężnych również mają zastosowanie przepisy ustawy ordynacja podatkowa (art. 91 ugh).

W świetle przeprowadzonego eksperymentu oraz opinii A. C. nie ma wątpliwości, że na automacie umieszczone zostały i udostępnione grającym gry losowe, które maja charakter odpłatny. Nie można uruchomić urządzenia bez uiszczenia opłaty; możliwa jest kontynuację gry; nie posiada też certyfikatu jednostki badającej, co stanowi wymóg wynikający z art. 23a ugh. Certyfikat taki musi uzyskać urządzający gry na automatach w ramach posiadanego zezwolenia. Podobnie jak zbędna jest decyzja ministra, zawsze w sytuacji, gdy istnieją wątpliwości, co do charakteru urządzanej gry. Takiego wymogu nie formułują obowiązujące uregulowania (art. 2 ust. 6 ugh). Organy podatkowe mają kompetencję do samodzielnego rozstrzygania w tym zakresie zwłaszcza, gdy dysponują wynikami eksperymentu i opinią biegłego. Sąd nie podziela stanowiska przeciwnego zaprezentowanego w skardze i zgadza się ze stanowiskiem organu, że ujawnione automaty odpowiadał warunkom ustawy o grach hazardowych i urządzanie na nich gier możliwe było wyłącznie w kasynie.

Natomiast Sąd nie podziela ustaleń organu, co do spełnienia przez Skarżącą warunku "urządzającego gry". Zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci umów o wynajmie przez skarżącą części lokalu pod 2 automaty Spółce "B" s.r.c. J. S. nie został poddany pełnej weryfikacji. Sam fakt ujawnienia pod nią innego podpisu niż J. S. nie dowodzi, że taka umowa najmu podpisana w jego imieniu jest nieważna i urządzającym gry na automatach jest Skarżąca. Fakt, że automat znajdował się w lokalu "A", w którym działalność gospodarczą prowadzi Skarżąca nie przesądza, że była ona urządzającym gry. Sam zapis w umowie o upoważnieniu wynajmującego do zwrotu pieniędzy klientowi za niewykorzystany czas gry, nie został w żaden sposób wyjaśniony. Nie można tym samym przyjmować na jego podstawie przypisania stronie skarżącej statusu urządzającego gry.

Z akt sprawy nie wynika, aby organ podjął próby nawiązania kontaktu ze spółką "B" s.r.c. celem potwierdzenia zapisów umowy, mimo że widnieje w CEIDG jako podmiot działający, a na umowie wskazano jej adres.

Nie wiadomo też, w jakim celu i dlaczego Prokuratura Okręgowa w G. weryfikowała podpisy pod umowami najmu, w tym okazanej przez skarżącą. Powyższe wręcz wskazuje na J. S. i innych objętych tym postępowaniem o urządzanie gier hazardowych z naruszeniem prawa. Organ nie wykazał jednak, aby to nie spółka "B" s.r.c. nie wstawiła automatów do lokalu skarżącej lub uczynił to J.S. wykorzystując dotychczasowa współpracę lub dokumenty spółki. Organ nie przesłuchał J. S. ani też nie załączył protokołu przesłuchania go przez prokuratura ani nie zapytał Spółki czy działał w jej imieniu lub czy Spółka, jako właściciel automatu konwaliduje podpisaną przez niego umowę najmu, do czego uprawnia art. 103 do 105 kodeksu cywilnego. Art. 103. § 1 kc stanowi, że "Jeżeli zawierający umowę, jako pełnomocnik nie ma umocowania albo przekroczy jego zakres, ważność umowy zależy od jej potwierdzenia przez osobę, w której imieniu umowa została zawarta. Druga strona może wyznaczyć osobie, w której imieniu umowa została zawarta, odpowiedni termin do potwierdzenia umowy; staje się wolna po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu (2). W braku potwierdzenia ten, kto zawarł umowę w cudzym imieniu, obowiązany jest do zwrotu tego, co otrzymał od drugiej strony w wykonaniu umowy, oraz do naprawienia szkody, którą druga strona poniosła przez to, że zawarła umowę nie wiedząc o braku umocowania lub o przekroczeniu jego zakresu (§ 3). Natomiast art. 105 kc, że "Jeżeli pełnomocnik po wygaśnięciu umocowania dokona w imieniu mocodawcy czynności prawnej w granicach pierwotnego umocowania, czynność prawna jest ważna, chyba, że druga strona o wygaśnięciu umocowania wiedziała lub z łatwością mogła się dowiedzieć." Sam fakt ujawnienia, że J. S. nie podpisał umowy najmu nie dowodzi, że umowa była nieważna. Ustalenie to daje Spółce możliwość wystąpienia o stwierdzenie jej nieważności (zobacz wyrok SN z 12.02.2014 r., sygn. akt IV CSK 361/13, LEX nr 1436180). Może też okazać się, że została ona wykorzystana do prowadzenia nielegalnej działalności z wykorzystaniem jej firmy przez J. S., co wymaga wglądu w akta postepowania karnego [...].

Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że w świetle art. 180 § 1 op, zgodnie, z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, w toku postępowania organ podatkowy jest zobligowany do podjęcia działań, które są niezbędne do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy a w szczególności usunięcia występujących wątpliwości i ustalenia, kto był dysponentem automatów w dacie kontroli i w konsekwencji, kto wykorzystuje je do doprowadzenia działalności gospodarczej wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na takowe ustalenie i wymaga uzupełnienia.

Przyjmuje się, że organ jest zobowiązany do wyczerpującego zbadania wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych związanych z określoną sprawą w celu odtworzenia jej rzeczywistego obrazu i uzyskania podstaw do trafnego zastosowania przepisu prawa materialnego. Tym bardziej, gdy z treści uchwały NSA z 16 maja 2016 r. sygn. akt II GPS 1/16 wynika, że celem nałożenia na urządzającego gry poza kasynem jest pozbawienie go dochodów z prowadzonej z naruszeniem ustawy o grach hazardowych działalności. Postępowanie dowodowe stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy prawa materialnego. Nie budzi wątpliwości, że na organie ciąży obowiązek gromadzenia materiału dowodowego, jednak ustawodawca zastrzega, iż ma to być jedynie materiał niezbędny, istotny dla wyjaśnienia sprawy. W tej sytuacji zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia poprzez pominięcie określonych dowodów jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez organ wydający rozstrzygnięcie nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania (zob.: wyrok WSA w Gliwicach z dnia 12 marca 2015 r., I SA/Gl 970/14).

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie uchybienie takie należy przypisać organowi. W ocenie Sądu, w toku postępowania organy nie zebrały materiał dowodowy, zgodnie z zasadami określonymi w art. 122, art. 187 § 1op a tym samym jego ocena nie odpowiadała wymogom art. 191 tej ustawy. Materiał ten w sposób wystarczający potwierdził charakter losowy i komercyjny gier urządzanych na spornym automacie, wykluczając ich zręcznościowy charakter. W toku postępowania organ przeanalizował i rozważył, w powiązaniu z pozostałymi dowodami, m.in. przeprowadzony eksperyment, a także ustalenia biegłego. Kierując się regułą swobodnej oceny dowodów organ przyjął, że sporne automaty zezwalają na gry losowe, bowiem układ znaków na automacie jest losowy i nie zależy od zręczności (umiejętności gracza). Stanowisko to Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela.

Podsumowując należy stwierdzić, że przeprowadzone przez organy administracji celnej postępowanie, pozwoliło jedynie na ustalenie, że na ujawnionych w trakcie kontroli i zatrzymanych urządzeniach, prowadzone były gry zawierające element losowości, a więc spełniające przesłankę z art. 2 ust. 3, pozwalające zakwalifikować to urządzenie do gry, jako automat do gier hazardowych. Nie ma też wątpliwości, że automaty znajdowały się poza kasynem gry. Jednakże zebrany w sprawie materiał dowodowy jest niewystarczający dla uznania, że skarżąca była urządzającym gry na spornym automacie, czego wymaga art. 89 ugh. Ustawa o grach hazardowych nie zawiera legalnej definicji pojęcia "urządzającego gry". Należy, więc w takim wypadku odwołać się do definicji słownikowych. I tak, według Wielkiego słownika poprawnej polszczyzny (pod red. Andrzeja Markowskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2011 r.), zwrot "urządzać" oznacza wyposażać, zagospodarowywać, organizować coś, przedsiębrać, stwarzać komuś odpowiednie warunki do życia. Urządzającym gry jest, więc podmiot realizujący (wykonujący) te czynności. Konieczna jest, zatem jakaś forma aktywnego udziału w przedsięwzięciu polegającym na organizowaniu i oferowaniu gier hazardowych (zobacz wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1412/15 z 23.08.2016 r. czy II SA/203/16 z 19.08.2016 r., dost. www.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu orzekającego sam wynajem powierzchni lokalu użytkowanego w innym celu i pobieranie z tego tytułu czynszu najmu, dowodzi wyłącznie prowadzenia działalności w tym zakresie, i ta jest przedmiotem opodatkowania z racji osiąganego dochodu. Innymi słowy organ musi wykazać, że urządzający podejmował działania skutkujące osiąganiem dochodu z działalności regulowanej ustawą o grach hazardowych i czynił to z naruszeniem jej regulacji. Koniecznym, zatem jest dokonanie dokładnej analizy zapisów umowy najmu i wynikających zeń obowiązków skarżącego (poza udostepnieniem powierzchni lokalu), ale głównie ustalenie czy spółka jest właścicielem automatu, czy J. S. wykorzystał umowę najmu w imieniu Spółki do własnej działalności, a w konsekwencji, kto w istocie był dysponentem automatów i prowadził nielegalnie działalność z ich wykorzystaniem. Dopiero uzupełnienie materiału dowodowego pozwoli na pełna kontrole zaskarżonej decyzji.

Mając to wszystko na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., o kosztach orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w/w ustawy.