Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1897/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.34 § 1 i § 2, art.33 § 1.
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Irena Wesołowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 marca 2016 r. sprawy ze skargi B. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 października 2015 r. nr SKO [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadzi - na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 15 stycznia 2015 r. wystawionego przez Wójta Gminy– wobec zobowiązanej, pani B. J., egzekucję administracyjną w zakresie III raty podatku od nieruchomości za 2014 r.

Pani B. J. w piśmie z dnia 24 lutego 2015 r. wniosła zarzuty

do postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o powyższy tytuł wykonawczy, podnosząc zarzut braku wymagalności obowiązku oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów, o jakich mowa w art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r.

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.; określanej dalej jako "u.p.e.a.").

Postanowieniem z dnia 19 marca 2015 r. wierzyciel - Wójt Gminy rozpoznał zarzut niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów, o jakich mowa w art. 27 u.p.e.a. i uznał zarzut ten za uzasadniony.

Pismem z dnia 28 maja 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska również odnośnie drugiego ze zgłoszonych zarzutów - braku wymagalności obowiązku.

Wójt Gminy postanowieniem z dnia 12 czerwca 2015 r. uznał wniesiony przez stronę zarzut za nieuzasadniony.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z dnia 26 października 2015 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu

I instancji. W uzasadnieniu, przywołując treść art. 33 § 1 oraz art. 34 § 1 u.p.e.a., Kolegium wskazało w pierwszej kolejności, że organem egzekucyjnym w niniejszym postępowaniu jest Naczelnik Urzędu Skarbowego, natomiast wierzycielem jest Wójt Gminy. W sytuacji, gdy organ egzekucyjny nie jest jednocześnie wierzycielem (co zachodzi w niniejszej sprawie), stanowisko wierzyciela jest wyrażane w odrębnym postanowieniu. Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie (art. 34 §2 u.p.e.a.).

Ustosunkowując się do podniesionego przez stronę zarzutu braku wymagalności obowiązku Kolegium wyjaśniło, że w przedmiotowej sprawie egzekwowana jest kwota III raty podatku od nieruchomości za 2014. Kwota ta ustalona została decyzją Wójta Gminy z dnia 10 lutego 2014 r. Przesyłka kierowana do strony zawierająca przedmiotową decyzję była dwukrotnie awizowana w dniach: 24 lutego 2014 r. i 4 marca 2014 r. Na podstawie przepisu art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) dotyczącego doręczeń uznano, że przesyłka powyższa została fikcyjnie doręczona skarżącej dnia 10 marca 2014 r.

Przedmiotowa decyzja nie została przez panią B. J. zaskarżona,

w związku z czym stała się ostateczna. Zgodnie z art. 239e Ordynacji decyzja ostateczna podlega wykonaniu, chyba że wstrzymano jej wykonalność. W ocenie Kolegium Wójt Gminy miał zatem prawo - w sytuacji niewykonania decyzji przez podatnika - wystawić tytuł wykonawczy wobec zobowiązanej.

Organ wyjaśnił ponadto, że pani B. J. zwróciła się do SKO z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy, jednakże decyzją z dnia 24 września 2015 r. Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji organu podatkowego. Wykonalność decyzji nie została wstrzymana. Nie wydano również decyzji o rozłożeniu zaległości na raty, czy też odroczeniu terminu płatności zaległości. Tym samym nie zachodzą żadne okoliczności, które powodowałyby niemożność kontynuowania postępowania egzekucyjnego. W związku z powyższym Kolegium uznało za niezasadny wniesiony zarzut braku wymagalności obowiązku.

Kolegium uznało ponadto, że nie może ustosunkować się do kwestii wadliwości postępowania podatkowego, czy też działań Wójta Gminy z uwagi,

że nie mają one związku z postępowaniem egzekucyjnym. Kwestie te mogą być ewentualnie przedmiotem rozpoznania w odrębnych postępowaniach.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pani B. J. wniosła o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięć organów obu instancji. Alternatywnie wniosła o ich uchylenie. W ocenie skarżącej zaskarżone rozstrzygnięcia pozostają

w sprzeczności z wcześniejszym rozstrzygnięciami, w tym m. in. z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 czerwca 2015 r. Skarżąca podniosła ponadto, że organy podatkowe wydając zaskarżone rozstrzygnięcia dopuściły się oszczerstwa i nadużycia władzy a także poświadczyły nieprawdę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło

o jej oddalenie podtrzymując argumentację jak w zaskarżonym postanowieniu.

W piśmie procesowym z dnia 19 stycznia 2016 r. pani B. J. wniosła m. in. o zobowiązanie Kolegium do przedstawienia szeregu dowodów na okoliczność wydania decyzji w przedmiocie łącznego zobowiązania podatkowego, a także o sporządzenie opinii prawnej przez biegłego do spraw podatków od zabytków nieruchomych i parków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych orzeczeń z prawem.

W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydane w związku z kwestionowaniem przez skarżącą stanowiskiem wierzyciela.

W tytule wykonawczym dotyczącym skarżącej wskazano, że zobowiązanie

w zakresie I i II raty podatku rolnego i podatku od nieruchomości za 2014 r. zostało ustalone decyzją z dnia 10 lutego 2014 r.

Zgłoszone przez skarżącą w piśmie z 18 sierpnia 2014 r., sprecyzowane pismem

z 16 września 2014 r. zarzuty, na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. zostały uznane

przez wierzyciela – Wójta Gminy za niezasadne.

Uzyskanie stanowiska wierzyciela w tym zakresie nastąpiło zgodnie ze wskazaniem zawartym w postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 25 marca 2015 r., sygn. [...], gdyż wydanie przez organ egzekucyjny postanowienia w zakresie zgłoszonego zarzutu egzekucyjnego wymaga uprzedniego uzyskania stanowiska wierzyciela (art. 34 § 1 u.p.e.a.).

Przedmiotem wypowiedzi wierzyciela, zgodnie ze wskazaniami zawartymi

w uzasadnieniu postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, były kwestie związane z istnieniem, wymagalnością obowiązku i doręczeniem upomnienia przedegzekucyjnego, w tym zarzuty dotyczące naruszenia prawa przy wydawaniu decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego w zakresie, w jakim nie są podstawą odrębnych postępowań. Stanowisko wierzyciela wyrażone w postanowieniu z 18 maja 2015 r. podlegało kontroli instancyjnej. Prawidłowo ustalono, że pani B. J. wniosła zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz zarzut niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego. Zarzut niedopuszczalności egzekucji został poddany prawidłowej ocenie w zakresie terminu jego wniesienia. Prawidłowo przyjęto, że zarzut ten został sformułowany w piśmie skarżącej z 16 września 2014 r., po upływie terminu 7 dni od daty doręczenia tytułu wykonawczego. Dodatkowa czynność związana z analizą prawną przesłanek wyłączających prowadzenie egzekucji

i ustalenie, że sytuacja prawna skarżącej nie uzasadnia ustalenia prawnej i formalnej przeszkody prowadzenia egzekucji administracyjnej potwierdza staranność oceny dokonanej w niniejszej sprawie.

Poprawna jest również analiza w zakresie zgłoszonego przez skarżącą zarzutu niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego. Zajęcie prawa majątkowego

ze świadczenia emerytalnego lub rentowego stanowi dopuszczalny prawnie środek egzekucji należności pieniężnych. Prawidłowo wskazano prawną podstawę stosowanego środka egzekucyjnego: art. 1a pkt 12 lit. a tiret trzecie oraz art. 79 u.p.e.a.

W skardze kierowanej do sądu administracyjnego pan B. J. wywiodła, że zaskarżone postanowienie jest nieważne. W ocenie Sądu nie jest uzasadniony zarzut orzekania w składzie Samorządowego Kolegium Odwoławczego członków kolegium podlegających wyłączeniu.

Kwestia prawidłowości doręczenia skarżącej decyzji z 10 lutego 2014 r. była przedmiotem orzekania w odrębnych sprawach. W związku z zakresem zarzutów

w sprawie nie zachodziły przesłanki do orzekania na podstawie art. 34 § 1a u.p.e.a. Sąd

z urzędu ustalił, że w WSA w Gdańsku zarejestrowano skargi pani B. J.

(sygn. akt I SA/Gd 1210/15 - I SA/Gd 1212/15), dotyczące odmowy przywrócenia terminu

do wniesienia odwołania, w których uzasadnieniu dowodzony jest brak zasadności uznania doręczenia decyzji wymiarowej z 10 lutego 2014 r. za skuteczne. Sąd stwierdza również,

że wydanIe przez SKO w tym samym składzie i w tej samej dacie 26 października 2015 r. decyzji będących przedmiotem odrębnych skarg pani B. J. nie uzasadnia zarzutu orzekania w składzie niezgodnym z prawem.

Rozstrzygnięcie dotyczące roku 2015 - wskazana decyzja SKO z 2 czerwca 2015 r., [...] nie pozostaje w związku z przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie. Załączona przez skarżącą do skargi w sprawie I SA/Gd 1897/15 i I SA/Gd 1898/15 decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 2 czerwca 2015 r. została wydana w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego w sprawie wymiaru podatku rolnego

i od nieruchomości za 2015 r.

W sprawie dotyczącej stanowiska wierzyciela nie są podejmowane czynności sprawdzające. Zauważyć należy, że wywody dotyczące braku dowodów ewentualnej zapłaty podatku nie wpływają na legalność zaskarżonego postanowienia, spór bowiem

nie dotyczy zapłaty podatku, lecz konsekwencji nieuiszczenia daniny publicznoprawnej ustalonej decyzją wymiarową.

W procedurze sądowoadministracyjnej prokurator jest uprawniony do wniesienia skargi (art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) lub przystąpienia

do postępowania, inicjatywa w tym zakresie należy do strony, zgodnie z zasadą postępowania kontradyktoryjnego.

Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną Sąd, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.