Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1737/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 i ust. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA del. Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Protokolant p. o. referenta stażysty Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2016 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za III kwartał 2012 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Jak wynika z akt niniejszej sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. po przeprowadzeniu postępowania podatkowego w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za III kwartał 2012 r. decyzją z [...] lutego 2015 r. skorygował rozliczenie podatku dokonane przez M.S. (dalej "Skarżący" lub "Strona") w deklaracjach VAT-7K za III kwartał 2012 r.

Organ I instancji zakwestionował prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w łącznej kwocie 90.965,00 zł, wynikający z faktur VAT dokumentujących nabycie towarów zaliczanych do środków trwałych (ciągnik rolniczy [...], prasy zmiennokomorowej pasowej [...] - współfinansowane ze środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich). Ponadto określił Stronie kwotę podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 201 lr. Nr 177, poz. 1054, ze zm.) dalej "ustawa o VAT", wynikającą z faktury nr 1/2012 z 14 sierpnia 2012 r., wystawionej na rzecz Gospodarstwa Rolnego [...]., [...], tytułem "prasowanie słomy".

W uzasadnieniu wskazał, iż Strona świadcząc usługi rolnicze (zgłoszone jako przedmiot działalności gospodarczej), w sytuacji gdy jego żona jest zarejestrowana jako czynny podatnik podatku od towarów i usług z tytułu stanowiącego małżeńską wspólność majątkową gospodarstwa rolnego, nie nabyła skutecznie statusu podatnika VAT czynnego.

Skarżący w odwołaniu od ww. decyzji zarzucił naruszenie przepisu art. 210 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm.), dalej "Ordynacja podatkowa", poprzez nieuwzględnienie w decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz naruszenie przepisów prawa materialnego wskazanych w przepisach o swobodzie działalności gospodarczej, czy też przepisach prawa unijnego, jak i aktów krajowych w zakresie wdrożenia Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013, - dalej PROW 2007- 2013. Podniósł, że organ nie wyjaśnił, dlaczego nie może on skorzystać z odliczenia podatku naliczonego od zakupionych maszyn oraz nie uwzględnił zasad wskazanych w rozstrzygnięciu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - wskazanego przez Stronę, a odniósł się jedynie do przepisów ustawy o VAT.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z [...] maja 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wskazał, że spór w sprawie sprowadza się do ustalenia, czy małżonek rolnika, który złożył zgłoszenie rejestracyjne zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o VAT jest czynnym podatnikiem VAT i może w ramach własnej działalności gospodarczej świadczyć usługi rolnicze jako samodzielny podatnik VAT.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. wyjaśnił, że Strona prowadzi z żoną wspólne gospodarstwo rolne. Małżonka Strony od 1 stycznia 2007 r. jest zarejestrowana jako czynny podatnik podatku od towarów i usług z tytułu prowadzonego gospodarstwa rolnego oraz od 3 marca 2011 r. z tytułu prowadzonej działalności usługowej wspomagającej produkcję roślinną. Strona 30 lipca 2012 r. dokonała rejestracji działalności rolniczej zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o VAT, rezygnując jednocześnie ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 3 oraz art. 113 ust. 1 lub ust. 9 ww. ustawy. Zakres zgłoszonej działalności obejmuje działalność usługową wspomagającą produkcję roślinną (PKD 01.61.Z).W zakresie stosunków majątkowych obowiązuje małżonków majątkowa wspólność małżeńska. Strona jest współwłaścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni około 67 ha. Strona dokonała zakupu maszyn rolniczych, tj. ciągnika rolniczego i prasy zmienno komorowej pasowej na podstawie faktur: nr [...] z 3 sierpnia 2012 r., [...] z 2 sierpnia 2012 r., wystawionych przez S. Sp. z o.o. Powyższe faktury zostały przez nią zaewidencjonowane w ewidencji VAT zakupu za III kwartał 2012 r. i rozliczone w deklaracji VAT-7 za ten okres.

Powołując się na art. 15 ust. 2, art. 86 ust. 1, art. 96 ust. 2 ustawy o VAT organ odwoławczy stwierdził, że działalność rolnicza (art. 2 pkt 15 ustawy o VAT) mieści się w pojęciu działalności gospodarczej. Zatem rolnik, w świetle przepisów ustawy o VAT posiada status podatnika prowadzącego działalność gospodarczą (działalność rolniczą). Natomiast wykonywanie czynności polegających na świadczeniu usług rolniczych stanowi wykonywanie działalności rolniczej w rozumieniu ustawy o VAT.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. zwrócił uwagę, że ustawa o VAT zawiera pewne szczególne rozwiązania dotyczące podatników, którzy prowadzą wyłącznie gospodarstwo rolne, leśne lub rybackie oraz podatników, którzy prowadzą wyłącznie działalność rolniczą w innych ramach niż gospodarstwo rolne, leśne lub rybackie. Wówczas za podatnika jest uważana osoba, która składa zgłoszenie rejestracyjne.

Zdaniem organu odwoławczego skoro prowadzone gospodarstwo rolne jest własnością wspólną, którego reprezentantem jest żona Skarżącego (z uwagi na fakt zarejestrowania się przez Nią - w imieniu całego gospodarstwa - jako "podatnika VAT czynnego"), to tym samym nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, iż w związku ze świadczeniem w ramach własnej działalności gospodarczej usług rolniczych, mogła ona również się zarejestrować jako podatnik VAT zrezygnować ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 lub 9 oraz rozliczać podatek od towarów i usług na zasadach ogólnych. Świadczenie usługi rolniczej nie stanowi bowiem, odrębnej od prowadzenia gospodarstwa rolnego, działalności gospodarczej, tylko nadal jest działalnością rolniczą wykonywaną w ramach tego prowadzonego wspólnie przez małżonków gospodarstwa rolnego. To przedmiotowe gospodarstwo rolne natomiast dla wszystkich czynności wykonywanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (w tym przypadku działalności rolniczej z wykorzystaniem maszyn rolniczych), w rozumieniu przepisów ustawy o VAT- występuje jako jeden podatnik podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ww. ustawy, a jego reprezentantem, jak wyżej wskazano, jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny współmałżonek Strony.

Zdaniem organu odwoławczego nie można zgodzić się ze Skarżącym, iż zgłoszona przez Nią działalność nie była działalnością rolniczą lecz inną działalnością gospodarczą. Strona dokonując zgłoszenia jako przeważający rodzaj działalności gospodarczej wskazała działalność usługową wspomagającą produkcję roślinną. Powyższa działalność w świetle art. 2 pkt 15 w związku z art. pkt 21 ustawy o VAT, oraz poz. 35 załącznika do tej ustawy, jak również definicji na gruncie PKD jest niewątpliwie działalnością rolniczą.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że nie przysługiwało Stronie prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z nabyciem maszyn rolniczych, wykorzystywanych do świadczenia usług na rzecz innych rolników (osób trzecich), gdyż nie zostały spełnione podstawowe warunki uprawniające do odliczenia podatku VAT. Strony nie można uznać, co wykazano powyżej, za podatnika podatku VAT czynnego (pomimo dokonania zgłoszenia rejestracyjnego VAT), a więc i zakupione towary i usługi nie są w żaden sposób związane z wykonywaniem przez Nią czynności opodatkowanych. Nie przysługiwało zatem Stronie prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.

W związku z powyższym, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W., organ I instancji prawidłowo również określił Stronie kwotę podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT w wysokości 80,00 zł za III kwartał 2012r., wynikającą z faktury nr [...] z dnia 14.08.2012r" wystawionej na rzecz Gospodarstwa Rolnego [...], [...], tytułem ,,prasowanie słomy ". Zgodnie bowiem z art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. zaznaczył, że powołane w odwołaniu przez Stronę wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 849/12 oraz z 23 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 371/14 zapadły w innym niż w niniejszej sprawie stanie faktycznym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zarzucił naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nie uwzględnienia w decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz naruszenie przepisów prawa materialnego wskazanych w przepisach o swobodzie działalności gospodarczej, czy tez przepisach prawa unijnego jak i aktów krajowych w zakresie wdrożenia Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 2013. Ponadto zdaniem Skarżącego organ I jak i II instancji nie uwzględnił w zaskarżonej decyzji uzasadnienia faktycznego oraz prawnego. Nie odniesiono się w ogóle do faktu praw i obowiązków związanych z uzyskanym do-finansowaniem unijnym w zakresie działania 312 "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" w ramach PRO W 2007 -2013. Wskazał, że głównym obowiązkiem Skarżącego zgodnie z umową i wymogami III Osi PROW 2007 - 2013 jest założenie działalności gospodarczej, realizacja inwestycji wskazanej w załączniku nr 1 do umowy w terminie wskazanej w umowie, jej rozliczenie oraz prowadzenie działalności w okresie trwałości projektu, a więc pięciu lat od wypłaty skarżącemu dofinansowania w wysokości 100 000,00 zł.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej "p.p.s.a.", sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w art. 247 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Należy nadto wskazać, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając skargę we wskazanym wyżej zakresie należy stwierdzić, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Z przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia stanu faktycznego znajdującego dostateczne oparcie w materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy, prawidłowo ustalonego przez organy i przez to przyjętego również za podstawę sądowej kontroli (art. 141 § 4 p.p.s.a.) wynika, że Skarżący prowadzi z żoną wspólne gospodarstwo rolne. Skarżący zrezygnował ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT i od tej daty uznał, że jest podatnikiem podatku VAT - złożył bowiem zgłoszenie rejestracyjne. Skarżący zarejestrował działalność gospodarczą i - jak wynika zarówno z zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej jak i z zaświadczenia Urzędu Statystycznego - przedmiot jej działalności gospodarczej to "Działalność usługowa wspomagająca produkcję roślinną 01.61.Z".

Na tle przedstawionych okoliczności zagadnieniem spornym w niniejszej sprawie stało się ustalenie, czy świadczone przez Skarżącego usługi, jak też charakter zgłoszonej przez niego działalności, sytuują go w charakterze podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego działalność gospodarczą odrębną od działalności rolniczej prowadzonej wspólnie z małżonkiem.

W związku z tym wskazać należy, że z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT wynika, że podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Zgodnie z istotnym dla tej sprawy art. 15 ust. 4 tej ustawy, w przypadku osób fizycznych prowadzących wyłącznie gospodarstwo rolne, leśne lub rybackie za podatnika uważa się osobę, która złoży zgłoszenie rejestracyjne, o którym mowa w art. 96 ust. 1 ustawy o VAT. Powyższą zasadę stosuje się odpowiednio do osób fizycznych prowadzących wyłącznie działalność rolniczą w innych niż wymienione w ust. 4 przypadkach (art. 15 ust. 5 ustawy o VAT). Przepis ten w sposób szczególny i specyficzny dla osób prowadzących wspólne gospodarstwo rolne określa status podatnika podatku od towarów i usług. Uwzględniając bowiem sytuację, że gospodarstwo rolne może stanowić współwłasność kilku osób, ustawodawca postanowił, że podatnikiem VAT czynnym jest tylko jedna osoba. Zgodnie z art. 96 ust. 2 ustawy o VAT, w przypadku osób fizycznych, o których mowa w art. 15 ust. 4 i 5, zgłoszenie rejestracyjne może być dokonane wyłącznie przez jedną z osób, na którą będą wystawiane faktury przy zakupie towarów i usług i które będą wystawiały faktury przy sprzedaży produktów rolnych. Wskazany przepis stanowiąc, że zgłoszenie rejestracyjne może być dokonane wyłącznie przez jedną z osób, dla ich określenia odsyła do art. art. 15 ust. 4 i 5 ustawy o VAT. Te ostatnie przepisy wskazują natomiast na osoby prowadzące wyłącznie gospodarstwo rolne lub działalność rolniczą. Natomiast zgodnie z art. 86 ust. 1 tej ustawy w zakresie, w jakim towary lub usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (z zastrzeżeniami w tej sprawie nieistotnymi).

Ponadto zauważenia wymaga, że w art. 2 pkt 15 ustawy o VAT zawarta została definicja działalności rolniczej, która obejmuje m. in. świadczenie usług rolniczych. Jak stanowi art. 2 pkt 21, usługami rolniczymi są te wymienione w załączniku nr 2 do ustawy.

Odnosząc się do istoty sporu Sąd zauważa, że status danego podmiotu jako podatnika VAT jest niezależny od faktu rejestracji dla potrzeb tego podatku. Z samego faktu rejestracji nie można wywodzić prawa do odliczenia podatku naliczonego. Zdaniem Sądu, nawet w przypadku błędnej rejestracji, fakt ten pozostaje bez znaczenia dla powstania obowiązku podatkowego i zobowiązania podatkowego, ponieważ status danego podatnika jako podatnika VAT jest kategorią obiektywną, niezależną od woli osoby dokonującej zgłoszenia rejestracyjnego lub od stanowiska organów podatkowych. Co do zasady rejestracja podatnika VAT nie kreuje statusu podatkowego, a tylko warunkuje możliwość skorzystania z prawa do odliczenia, gdy osoba dokonująca zgłoszenia jest – ale obiektywnie - podatnikiem podatku od towarów i usług.

Według Sądu, z uwagi na fakt rejestracji żony Skarżącego jako czynnego podatnika VAT w związku z czynnościami dotyczącymi wspólnie prowadzonego gospodarstwa rolnego, zasadne było stanowisko organów, że dla wszystkich czynności wykonywanych w ramach działalności rolniczej, występuje jeden podatnik tego podatku i jest nim zarejestrowana jako taki podatnik żona Skarżącego. W rezultacie faktury dotyczące tej działalności związanej z prowadzeniem gospodarstwa mogły być wystawiane tylko na rzecz (lub przez) żonę Skarżącego. Przy czym trafna jest uwaga organów podatkowych, z której wynika, że zarówno działalność Skarżącego, jak i jego żony jest nierozerwalnie związana z prowadzonym przez nich gospodarstwem rolnym. Przyjęcie stanowiska odmiennego oznaczałoby, że w ramach funkcjonującego gospodarstwa rolnego działałoby drugie gospodarstwo, a ponadto w istniejącym już gospodarstwie byłoby dwóch podatników, którzy samodzielnie dokonywaliby rozliczeń VAT. Taka konstrukcja prawna byłaby niedopuszczalna na gruncie art. 15 ust. 1 , 4 i 5 , art. 86 ust. 1 i 2 oraz art. 92 ust. 2 ustawy o VAT, co wynika orzecznictwa sądów administracyjnych (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt I FSK 1211/10, z dnia 29 maja 2014r., sygn. akt I FSK 757/13, z dnia 13 maja 2015r., sygn. akt I FSK 210/14, z dnia 27 października 2015r., sygn. akt I FSK 546/14 oraz wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Opolu z dnia 27 listopada 2013 , sygn. akt I SA/Op 622/13 czy w Bydgoszczy z dnia 08 lipca 2014r. sygn. akt I SA/Bd 616/14; CBOIS).

Sąd zauważa, że z dokumentów dotyczących rejestracji działalności gospodarczej Skarżącego wynika opis zarejestrowanej działalności jako "działalność wspomagająca produkcję roślinną"', oznaczona w PKD 2007 symbolem 01.61.Z. W jego ramach wymienia się działalność rolniczą świadczoną na zlecenie w zakresie m.in. przygotowania pól do upraw, siewu i sadzenia, ale także wynajem maszyn rolniczych z obsługą. W pojęciu działalności rolniczej niewątpliwie mieści się świadczenie usług rolniczych, które zostały zdefiniowane na potrzeby ustawy o VAT jako te, które są wymienione w załączniku nr 2 do ustawy (art. 2 pkt 21 ustawy o VAT). Należą do nich, wymienione pod poz. 35 tego załącznika usługi oznaczone symbolem PKWiU "ex 01.6, których opis obejmuje "usługi związane z rolnictwem oraz chowem i hodowlą zwierząt" Zgodnie z art. 2 pkt 30 ustawy o VAT, ilekroć w ustawie jest mowa o "PKWiU ex", należy przez to rozumieć zakres wyrobów lub usług węższy niż określony w danym grupowaniu PKWiU. W analizowanej sprawie wyraża się to w szerszym zbiorze usług wyłączonych z zakresu klasyfikacji w grupowaniu 01.6 (w PKWiU wyłączeniem są objęte tylko usługi weterynaryjne, zaś w załączniku nr 2 poz. 35 - z grupowania 01.6 wyłączono, oprócz usług weterynaryjnych, także usługi podkuwania koni i prowadzenia schronisk dla zwierząt gospodarskich (PKWiU ex 01.62.10.0). Jak wynika z Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług z 2008r. stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 października 2008r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) - Dz. U. Nr 207 poz. 1293, z późn. zm.), grupowanie 01.6 obejmuje "usługi związane z rolnictwem oraz chowem i hodowlą zwierząt, z wyłączeniem usług weterynaryjnych", zaś grupowanie 01.61. - "usługi wspomagające produkcję roślinną".

Sąd zauważa, że niezależnie od wspomnianych wyłączeń, niemających w rozpoznawanej sprawie znaczenia, w grupowaniu tym bezspornie mieszczą się usługi wspomagające produkcję rośliną - a zatem ten sam rodzaj działalności, który zadeklarowała Strona (według PKD 2007 01.61.Z). Powyższy wniosek daje się wyprowadzić z zasad metodycznych i systemów powiązań pomiędzy PKWiU a PKD. Według zawartych w w/w rozporządzeniu w sprawie PKWiU zasad tworzenia grupowań PKWiU 2008 (pkt 5.1.5.), podstawowym założeniem budowy PKWiU 2008 jest powiązanie klasyfikacji produktów (wyrobów i usług) z klasyfikacją rodzajów działalności gospodarczej (PKD 2007) tak, aby każdy produkt był klasyfikowany przede wszystkim w zależności od rodzaju działalności, w wyniku której powstaje. A zatem każdy produkt (wyrób, usługa) powinien być zaliczony wyłącznie do jednego rodzaju działalności gospodarczej określonego w Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD 2007). Zgodnie natomiast z zasadami budowy schematu klasyfikacji PKWiU (pkt 6.3.1.), oparcie podziałów pierwszych czterech poziomów PKWiU 2008 na klasyfikacji PKD 2007 oraz oznaczenie ich symbolami PKD 2007 powoduje, że formalne powiązanie tych klasyfikacji następuje bezpośrednio poprzez cztery pierwsze cyfry symbolu PKWiU 2008.

Sąd podziela pogląd organów podatkowych, że skoro zgłoszony przez Stronę przedmiot wykonywania działalności został sklasyfikowany w PKD 01.61.Z, a w ramach tej podklasy (01.61.Z: "działalność usługowa wspomagająca produkcję roślinną") wymienia się zarówno działalność rolniczą świadczoną na zlecenie w zakresie m.in. przygotowania pól do upraw, siewu i sadzenia, jak i wynajem maszyn rolniczych z obsługą, to mając na względzie opisany powyżej system powiązań między klasyfikacjami (PKD 2007 i PKWiU 2008) oraz oparcie podziałów pierwszych czterech poziomów PKWiU 2008 na klasyfikacji PKD 2007 oraz oznaczenie ich symbolami PKD 2007 należy stwierdzić, że zamieszczone pod poz. 35 załącznika nr 2 do ustawy o VAT usługi klasyfikowane w PKWiU ex 01.6 obejmują swym zakresem także ten rodzaj usług, które de facto świadczyła Strona.

Sąd zauważa, że rolnikiem będącym podatnikiem podatku od towarów i usług jest podmiot prowadzący szczególny rodzaj działalności gospodarczej tzn. działalność rolniczą w ramach gospodarstwa rolnego (również gospodarstwa leśnego lub gospodarstwa rybackiego) i w jej zakresie jest producentem (wytwarza produkty rolne celem ich dostawy), jak i usługodawcą (świadczy usługi rolnicze) na rzecz podmiotów trzecich (art. 2 pkt 21 ustawy o VAT). Ma tym samym zamiar prowadzenia takiej działalności gospodarczej poprzez chęć produkowania, sprzedawania produktów rolnych czy świadczenia usług rolniczych innym podmiotom. Przy czym istota regulacji wynikających z art. 15 ust. 4 i 5, art. 96 ust. 1, art. 43 ust. 3 o VAT polega na ustanowieniu szczególnej zasady dotyczącej formalnego statusu jako podatnika w przypadku rodzinnych, czy też ściślej rzecz biorąc wieloosobowych gospodarstw rolnych (oraz osób prowadzących wspólnie działalność rolniczą w innych przypadkach niż prowadzenie gospodarstwa rolnego). Ustawodawca w celu uproszczenia zasad rozliczeń podatkowych stosowanych przez tę grupę osób wprowadził zasadę, że podatnikiem jest ta i tylko ta osoba fizyczna, która dokonała wymaganego zgłoszenia rejestracyjnego.

Stronie nie przysługiwało zatem prawo do zarejestrowania się dla potrzeb podatku od towarów i usług w związku ze świadczonymi usługami oraz prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z nabyciem maszyn rolniczych.

W konsekwencji, Strona obowiązana jest do zapłaty podatku wykazanego w wystawionych fakturach VAT. Stosownie bowiem do art. 108 ust. 1 ustawy o VAT w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty.

Nie ma żadnego uzasadnienia powoływanie się w skardze na przepisy prawa unijnego w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz rozwoju Obszarów Wiejskich. Ustawa o VAT bowiem zawiera własną definicję działalności gospodarczej oraz określa, kto jest podatnikiem podatku VAT w przypadku prowadzenia wspólnie gospodarstwa rolnego.

Mając na względzie powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.