Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 281/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 103 ust. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 978
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 września 2018 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...], cofającej W. J. uprawnienie do prowadzenia pojazdów kategorii B na okres sześciu miesięcy i zobowiązującej stronę do zwrotu prawa jazdy.

Decyzja SKO w B. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.

Zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], wszczęte zostało z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia W. J. uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B, w związku z orzeczonym zakazem prowadzenia pojazdów mechanicznych.

Starosta B. decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...], cofnął W. J. uprawnienie do prowadzenia pojazdów kategorii B, na okres sześciu miesięcy i zobowiązał stronę do zwrotu prawa jazdy.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że rozstrzygnięcie wynikało z konieczności wykonania wyroku Sądu Rejonowego w B. II Wydział Karny z dnia [...] maja 2017 r., sygn. akt [...], którym to orzeczono wobec W. J. zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych objętych prawem jazdy kategorii B, na okres sześciu miesięcy i nałożono obowiązek zwrotu prawa jazdy Starostwu Powiatowemu w B.

Odwołanie od decyzji złożył W. J..

SKO w B. decyzją z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w B. II Wydział Karny z dnia [...] maja 2017 r., sygn. akt [...], orzeczono w stosunku do W. J. zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych objętych prawem jazdy kategorii B, na sześciu miesięcy. Wobec powyższego przeprowadzono postępowanie na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Treść tego przepisu nie budzi wątpliwości, co więcej, jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Stosownie bowiem do treści art. 182 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks karny wykonawczy, organ do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Przepis art. 182 k.k.w. stanowi normę prawa materialnego jako podstawę do wydania decyzji administracyjnej o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, mimo że jest w akcie prawnym zawierającym przepisy prawa karnego, nienależącym do systemu prawa administracyjnego.

Dalej organ wyjaśnił, że wprawdzie skarżący wyjaśniał, iż wystąpił do Prokuratora Generalnego z wnioskiem o złożenie skargi kasacyjnej od wyroku w powyższej sprawie i w związku z tym wnosił o zawieszenie postępowania administracyjnego, to jednak z uwagi na wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie z urzędu, a nie na wniosek strony, jedynie okoliczności wskazane treścią art. 97 § 1 k.p.a. mogłyby stanowić podstawę takiego zawieszenia postępowania administracyjnego. Skoro więc organ I instancji nie dostrzegł żadnej z wymienionych powyższym przepisem przyczyn, zachodziła potrzeba rozstrzygnięcia sprawy merytorycznie.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, W. J. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Tytułem uzasadnienia skargi skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa i przepisów postępowania, oraz że jest ona wadliwa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest zaskarżona decyzja SKO w B., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty B., cofającej W. J. uprawnienie do prowadzenia pojazdów kategorii B na okres sześciu miesięcy i zobowiązującej stronę do zwrotu prawa jazdy. W decyzji pouczono także skarżącego, że do chwili zwrotu prawa jazdy, okres na który orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, nie biegnie.

Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 665; dalej: "k.k.w.") oraz ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 978; dalej "ustawa").

Art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy stanowi, że starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia o zakazie prowadzenia pojazdów. Z art. 182 § 2 k.k.w. wynika zaś, że organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Z kolei w § 17 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016 r., poz. 231) uregulowano, że w przypadku orzeczenia wyrokiem sądu zakazu kierowania pojazdami na okres nieprzekraczający roku organ wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami na okres obowiązywania zakazu. Nadto § 17 ust. 2 tego Rozporządzenia postanowiono, że w przypadku gdy sąd nakazał zwrot dokumentu stwierdzającego uprawnienia do kierowania pojazdami, a w aktach sprawy stwierdzono brak tego dokumentu, w uzasadnieniu decyzji nie wskazuje się daty rozpoczęcia i zakończenia biegu okresu zakazu kierowania pojazdami, a jedynie pouczenie o obowiązku zwrócenia dokumentu i związanym z terminem jego zwrotu początkiem liczenia terminu orzeczonego zakazu.

W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcia zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a.

W sprawie jest poza sporem, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w B. II Wydział Karny z dnia [...] maja 2017 r., sygn. akt [...] (uprawomocnił się w dniu [...] listopada 2017 r.), orzeczono w stosunku do W. J. zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych objętych prawem jazdy kategorii B, na okres sześciu miesięcy. Nie ma także wątpliwości odnośnie faktu, że tym samym wyrokiem nałożono na skarżącego obowiązek zwrotu prawa jazdy Starostwu Powiatowemu w B. (pkt III wyroku).

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zarówno organy administracji, jak też sąd administracyjny, nie są uprawnione do weryfikowania wyroku sądu karnego (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 380/17). Stąd organy, w oparciu o przywołane przepisy prawa, zobowiązane były do wydania decyzji cofającej skarżącemu uprawnienie do prowadzenia pojazdów kategorii B na okres sześciu miesięcy i zobowiązującej stronę do zwrotu prawa jazdy. Organ I instancji pouczył także skarżącego o związanym z terminem zwrotu prawa jazdy początkiem liczenia terminu orzeczonego zakazu.

Skarżący w skardze zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego oraz, że jest ona wadliwa, nie precyzując na czym owe naruszenie miałoby polegać. Analizując zaś odwołanie skarżącego można dostrzec, że decyzji organu I instancji zarzucił on naruszenie podstawowych zasad porządku prawnego, jak również niekonstytucyjność przepisu, na podstawie którego wydano decyzję, także nie wskazując, o który przepis chodzi.

Zdaniem Sądu, zarzuty skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. Organy precyzyjnie wskazały podstawę prawną swoich rozstrzygnięć i wydane decyzje uzasadniły zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. zarówno co do uzasadnienia faktycznego jak i prawnego. Przy tak skonstruowanych zarzutach trudno jest stwierdzić, naruszenie których przepisów postępowania oraz prawa materialnego skarżący miał na myśli. Kwestii tej nie wyjaśnił także reprezentujący skarżącego pełnomocnik.

Ze zgromadzonego materiału w sprawie domniemywać tylko można, że skarżącemu chodziło o zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu rozpoznania ewentualnej skargi kasacyjnej (skarżący złożył taki wniosek do Prokuratora Generalnego) od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] listopada 2017 r. w sprawie [...] (utrzymującego wyrok SR w B. z dnia [...] maja 2017 r. w sprawie [...]). Wprawdzie organy nie wydały w tym przedmiocie rozstrzygnięcia, ale naruszenie powyższe nie wpływa na prawidłowość wydanych decyzji. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że w zaistniałych okolicznościach brak było podstaw do zawieszania postępowania administracyjnego. W sytuacji bowiem wszczęcia postępowania z urzędu nie wystąpiła żadna z przesłanek określonych w art. 97 § 1 pkt 1 – 5 k.p.a. W szczególności wystąpienie przez skarżącego do Prokuratora Generalnego w wnioskiem o wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku SO w B. z dnia [...] listopada 2017 r. w sprawie [...], nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W sytuacji bowiem ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego tego wyroku i utrzymanego nim w mocy wyroku SR w B. z dnia [...] maja 2017 r. w sprawie [...], powstanie możliwość wszczęcia trybów nadzwyczajnych odnośnie zaskarżonych w sprawie niniejszej decyzji.

Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.