Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 512/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6359 Inne o symbolu podstawowym 635
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 31 ust. 3.
journal: Dz.U. 2010 nr 127 poz 857
law: Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie.
article: art. 101 ust. 1.
journal: Dz.U. 2015 poz 1515
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Sekretarz sądowy Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 października 2016 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stypendium sportowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Lu [...]

UZASADNIENIE

Rada Miasta w dniu [...]., Nr [...] podjęła uchwałę w sprawie określenia szczegółowych zasad, trybu przyznawania pozbawiania oraz rodzajów i wysokości okresowych stypendiów sportowych dla zawodników za osiągnięte wyniki sportowe.

P. C. wniósł skargę na powyższą uchwałę.

Zaskarżonej uchwale zarzucił rażące naruszenie prawa:

- art. 31 ust 3 ustawy z dnia [...]. o sporcie, poprzez uznanie w § 1 uchwały, że uprawnionymi do uzyskania okresowych stypendiów sportowych za wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym są zawodnicy posiadający licencję zawodnika oraz uszczegółowienie tego w § 2 ust. 1 pkt 1, 2, 3; ust. 2 pkt 1 lit. a, b, pkt 2 lit. a, b; pkt 3 skarżonej uchwały, iż okresowe stypendia sportowe mogą otrzymać zawodnicy:

1) zrzeszeni w klubach sportowych działających na terenie miasta C.,

2) uprawiający dyscyplinę olimpijską lub paraolimpijską,

3) posiadający licencję odpowiedniego [...] Związku Sportowego, bądź zawodnicy spełniający jedno z poniższych kryteriów; pierwszego stopnia, gdy są medalistami Mistrzostw Świata lub Mistrzostw Europy, reprezentowali kraj podczas Igrzysk Olimpijskich, drugiego stopnia gdy: są członkami drużyny, która osiągnęła lokatę 1-8 w Mistrzostwach Polski w grach zespołowych organizowanych przez odpowiedni Polski Związek Sportowy, są medalistami Mistrzostw Polski lub Ogólnopolskiej O. M., a także zawodnicy wobec których przebieg kariery zawodowej wskazuje na możliwość osiągania w przyszłości wysokich wyników we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym, w sytuacji gdy jedynym kryterium przyznania stypendium jest znaczenie danego sportu dla jednostki samorządu terytorialnego i osiągnięty wynik sportowy oraz wewnętrzną sprzeczność wspomnianej uchwały, poprzez przyznanie w § 5 ust. 1 uchwały uprawnień do przyznania stypendium zarówno Prezydentowi Miasta C. jak i Komisji stypendialnej.

- art. 104 § 1 K.p.a., poprzez wskazanie w § 5 ust. 2, że rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta C. o powołaniu komisji stypendialnej i przyznaniu stypendium ma formę zarządzenia w sytuacji, gdy organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji,

- art. 15 K.p.a. i art. 127 § 1 K.p.a. w zw. z art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...]., poprzez uznanie w § 5 ust. 2 uchwały, że rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta C. o przyznaniu stypendium jest ostateczne, przez co narusza to zasadę dwuinstancyjności postępowania.

Wskazując na powyższe oraz w oparciu o art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o stwierdzenie w całości nieważności powyższej uchwały.

W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że analiza przedmiotowej uchwały pozwala na stwierdzenie, że rażąco narusza art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie w zw. z art. 7 i 32 Konstytucji RP z dnia [...]., art. 15 kpa, 104 § 1 kpa i art. 127 § 1 kpa w zw. z art. 78 Konstytucji RP z dna [...].

W ocenie strony skarżącej art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie w żaden sposób nie ograniczył kręgu osób uprawnionych do jego uzyskania do mieszkańców konkretnej gminy, czy miasta, co w ocenianej uchwale uczyniła Rada Miasta.

Analiza art. 18 § 2 pkt 15 i art. 1 ustawy z dnia [...]. w samorządzie gminnym prowadzi do wniosku , że podstawowym zadaniem gminy jest zaspokojenie potrzeb wspólnoty, czyli mieszkańców.

Jednakże dokonując oceny legalności przedmiotowej uchwały należy wziąć pod uwagę dwie normy rangi ustawowej, które regulują te kwestie tj. art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia [...]. o samorządzie gminnym oraz art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie. Zgodnie z zasadą lex specialis derogat legi generalis w przypadku norm prawnych zawartych w aktach prawnych tej samej rangi obowiązujących w tym samym czasie , norma o charakterze szczególnym ma pierwszeństwo stosowania przed normą o charakterze ogólnym. W sytuacji przedmiotowej kolizji uznać należy, że charakter lex specialis będą miały przepisy art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie.

Dlatego biorąc pod uwagę powyższe unormowania, w tym także art. 32 Konstytucji RP stwierdził, że przyznając stypendium organ winien zgodnie z art. 31 ust. 3 cyt. wyżej ustawy brać pod uwagę jedynie znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy.

Poza tym - w oceni prokuratora - zaskarżona uchwała Rady Miasta jest wewnętrznie sprzeczna bowiem w § 5 ust. 1 upoważnia do przyznania stypendium Prezydenta Miasta C., zaś w § 7 ust. 5 daje takie uprawnienia komisji stypendialnej.

Kolejnym uchybieniem jest wskazanie, że rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta C. w sprawie przyznania stypendiów ma być wydane w formie zarządzenia, co w sposób rażący narusza art. 104 § 1 K.p.a. Niewątpliwie zatem rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta C. winno nastąpić w formie decyzji, a nie zarządzenia.

Bez wątpienia zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego i posiada cechę ogólności - generalności i abstrakcyjności. Określa bowiem adresata poprzez wskazanie jego cech nie wymieniając go z nazwy (została skierowana do zawodników trenerów), dyspozycja określa postępowanie adresata i ma zastosowanie do wielu powtarzalnych okoliczności, stawi podstawę do przyznawana i cofania oraz określania rodzajów i wysokości okresowych stypendiów sportowych dla osób fizycznych, zawodników oraz nagród i wyróżnień dla osób fizycznych - zawodników trenerów za osiągnięte wyniki sportowe.

Mając powyższe na uwadze Prokurator stwierdził, iż uchwała podjęta w dniu [...]213r. przez Radę Miasta w sposób oczywisty narusza prawo tj. art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie w zw. z art. 7 i 32 Konstytucji RP, bowiem ogranicza krąg podmiotów, do których ma zastosowanie tylko do zawodników zrzeszonych w klubach sportowych, działających na terenie miasta C. oraz zamieszkałych w C., przewiduje, iż rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta C. w przedmiocie przyznania stypendium następuje w formie zarządzenia i jest ostateczne, co narusza zasadę rozstrzygania sprawy w formie decyzji (art. 104 kpa) oraz zasadę dwuinstancyjności postępowania wyrażoną w art. 15 kpa, art. 127 1 kpa w zw. z art. 78 Konstytucji RP.

Konkludując strona skarżąca wyjaśniła, że wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości uzasadniony jest faktem, iż naruszające prawo przepisy zamieszczone w §1, § 2, § 5 i § 6 są dla bytu prawnego uchwały tak istotne, iż ich wyeliminowanie uzasadnia konieczność stwierdzenia nieważności uchwały w całości, albowiem bez prawidłowego określenia kręgu podmiotów uprawnionych do otrzymania okresowego stypendium sportowego zaskarżona uchwała staje się bezprzedmiotowa.

W odpowiedzi na skargę Prezydenta Miasta C. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.

W uzasadnieniu wyjaśniono, że odnosząc się do zarzutu przekroczenia upoważnienia ustawowego w zaskarżonej uchwale, wynikającego z art. 31 ust 3 ustawy o sporcie w aspekcie niezgodności z prawem § 1 i § 2 zaskarżonej uchwały, przepis art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie nie wskazuje sposobu, w jaki rada jednostki samorządu określić ma znaczenie danego sportu dla tej jednostki, a jedynie zawiera stwierdzenie, iż określając szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych organ ten winien wziąć pod uwagę znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego. Zarówno bowiem wykładnia językowa, jak i wykładnia celowościowa art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie prowadzi do wniosku, że gmina winna wskazać istotne dla niej dyscypliny, lecz ustawodawca nie zobligował jej do enumeratywnego wskazania dyscyplin, gdyż określając ten obowiązek poprzestał jedynie na ogólnym i nieostrym sformułowaniu. Ponadto wskazano, że wystarczające jest w tym zakresie wskazanie na zawodników będących jednocześnie mieszkańcami gminy albo członkami stowarzyszeń kultury fizycznej lub klubów sportowych działających na terenie gminy, wiedząc, jakie sekcje są w nich prowadzone.

Pełnomocnik poza tym wyjaśnił, że zawodnikiem zgodnie z § 1 zaskarżonej uchwały jest osoba posiadająca licencję zawodnika. Ponadto w regulacji tej zapisano, że zawodnikom posiadającym licencję zawodnika przyznaje się stypendia sportowe za wyniki sportowe. Zapis ten należy- w ocenie organu - interpretować w ten sposób, że osobą, której może być przyznane stypendium jest osoba posiadająca licencję zawodnika i z uwagi na zasięg obowiązywania uchwały, dotyczy to osób będących mieszkańcami Miasta C.. Ponadto w § 2 sformułowano dodatkowe wymogi , w tym zrzeszenie zawodnika w klubach sortowych działających na terenie Miasta C.. Reasumując zawodnikiem, któremu może być przyznane stypendium, to w pierwszej kolejności mieszkaniec Miasta C. lub członek klubu sportowego mającego swoją siedzibę na terenie Miasta.

Biorąc pod uwagę, że akty prawa miejscowego, jako akty podustawowe, nie mogą być sprzeczne, zarówno z ustawą, w której zawarta jest delegacja i, na podstawie której zostały wydane, ale także z Konstytucją i innymi aktami ustawodawczymi, które bezpośrednio lub pośrednio dotyczą tej samej materii. W granicach ustawowego upoważnienia mieści się zatem możliwość przyznania stypendium sportowego w pierwszej kolejności mieszkańcom gminy, co nie wyklucza przyznania ich zawodnikom zrzeszonym w klubach sportowych z siedzibą na terenie Miasta C.. Uchwała nie ograniczyła więc kręgu beneficjentów stypendium sportowego do zawodników zrzeszonych w klubach sportowych z siedzibą na terenie Miasta C., co nie wykluczyło z ich kręgu zawodników, mieszkańców Miasta C. niezrzeszonych w klubach, co jest zgodne art. 31 ust. 1 i 3 ustawy o sporcie oraz zasadą równości wobec prawa i prawo do równego traktowania przez władze publiczne określone w art 32 Konstytucji RP.

Takie unormowanie nie jest także sprzeczne z wyrażoną w art. 7 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zasadą, że zadaniem własnym gminy jest zaspokajanie potrzeb jej mieszkańców. Samo więc członkostwo w stowarzyszeniu lub klubie sportowym lub trenowanie zawodników klubu sportowego mającego siedzibę na terenie gminy nie może stanowić podstawy do uzyskania (przez członka klubu lub trenera) świadczenia z budżetu gminy, na której terenie klub ten ma swą siedzibę.

Wbrew zarzutom skargi – jak wskazał organ - nie narusza prawa w sposób istotny zapis § 2 ust. 3 uchwały, stanowiący, że stypendium sportowe może być przyznane zawodnikowi, przebieg jego dotychczasowej kariery sportowej, plany startów i przygotowań wskazują na możliwość osiągania w przyszłości wysokich wyników we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym. Podkreślił przy tym, iż podjęcie przez radę gminy uchwały w sprawie przyznawania stypendium sportowych osobom osiągającym wysokie wyniki sportowe zostało pozostawione do uznania temu organowi gminy. Ustawodawca wyraźnie wskazał bowiem w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, że rada "może" wydać, w drodze uchwały, przepisy prawa miejscowego w tym zakresie. W świetle tego nietrafne jest także stanowisko strony skarżącej, iż § 2 ust. 3 uchwały, narusza prawo w sposób istotny, gdyż uzależnia przyznanie stypendium od zdarzeń przyszłych i nieokreślonych. W świetle tego zapisu stypendium mogą otrzymać osoby spełniające warunki wskazane w powołanym wyżej § 2 ust. 1 i 2, których przebieg dotychczasowej kariery sportowej i plany startów wskazują na możliwość osiągania wysokich wyników sportowych we współzawodnictwie krajowym lub międzynarodowym. Stanowisko Rady należy ocenić jako trafne, albowiem z istoty stypendium sportowego jako świadczenia okresowego udzielanego osobie wybitnie uzdolnionej sportowo wynika, iż stanowi ono nie tylko "wynagrodzenie" za już osiągnięty wysoki wynik sportowy, lecz jest również formą okresowego wsparcia zawodnika umożliwiającą i ułatwiającą jednocześnie jego dalszy prawidłowy rozwój sportowy.

Poza tym organ wyjaśnił, że zaskarżona uchwała została zmieniona uchwałą Rady Miasta z dnia [...]. i zapisy dotyczące formy przyznawania stypendium zostały dostosowane do obowiązujących zasad wydawania w tym przedmiocie decyzji administracyjnych. Zarówno przyznanie stypendium sportowego, jak i odmowa jego przyznania następuje teraz w drodze decyzji administracyjnej.

Strona przeciwna podniosła ponadto - mając na względzie to, że sąd nie jest związany granicami skargi - że również zostały usunięte zapisy dotyczące wstrzymywania i cofania stypendiów zawarte w dotychczasowych § 10 i 11 zaskarżonej uchwały.

Zwrócił uwagę także organ, że w przedmiotowej sprawie skarga wpłynęła do strony przeciwnej w dniu [...]. , a uchwała Rady Miasta zmieniająca zaskarżona uchwałę weszła w życie z dniem [...]., a więc przed wniesieniem skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 8 ustawy z dnia [...] r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", prokurator oraz Rzecznik Praw Obywatelskich mogą wziąć udział w każdym toczącym się postępowaniu, a także wnieść skargę, skargę kasacyjną, zażalenie oraz skargę o wznowienie postępowania, jeżeli według ich oceny wymagają tego ochrona praworządności lub praw człowieka i obywatela.

Z treści przytoczonego przepisu wynika, że prokurator i Rzecznik Praw Obywatelskich nie działają w sprawie we własnym interesie, lecz w interesie ogólnym - ochrony praworządności lub praw człowieka i obywatela. Oznacza to, że decyzja prokuratora o udziale w postępowaniu przed sądem administracyjnym należy wyłącznie do tego podmiotu. Jej słuszność nie podlega ocenie Sądu, nawet jeśli – jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie – organ Prokuratury zdecydował się zakwestionować uchwałę Rady Miejskiej po blisko trzech latach od jej podjęcia.

Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia [...] r. Prawo o prokuraturze (Dz. U. poz. 177), zadaniem prokuratury jest strzeżenie praworządności. W postępowaniu sądowoadministracyjnym prokurator realizuje zadania w zakresie ochrony praworządności, uczestnicząc w tym postępowaniu na podstawie art. 8 § 1 P.p.s.a. oraz korzystając z uprawnień i instytucji procesowych przewidzianych w tym przepisie.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że do skargi prokuratora nie mają zastosowania ograniczenia wynikające z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia [...] r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1515 ze zm.; dalej "u.s.g."). Przepis ten stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Legitymacja prokuratora do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie jest ograniczona przesłankami materialnoprawnymi. Prokurator wnosi skargę w sprawie dotyczącej interesów innych osób i jedyną podstawą jego legitymacji skargowej jest ochrona obiektywnego porządku prawnego. Nie ma on więc obowiązku kierowania wezwania do usunięcia naruszenia prawa ani wykazania naruszenia interesu prawnego określonej jednostki bądź interesu społecznego (wyrok NSA z dnia [...] r., I OSK [...], niepubl., dostępny w CBOSA).

Wspomniana wyżej uchwała Rady Miejskiej w C. niewątpliwie zawiera normy o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, a zatem stanowi akt prawa miejscowego, co oznacza, że jej zaskarżenie przez prokuratora nie było ograniczone żadnym terminem (art. 53 § 3 P.p.s.a.).

Uznając zatem za dopuszczalną skargę wniesioną przez P. C., Sąd dokonał jej merytorycznej kontroli, dochodząc do wniosku, że podniesione w niej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.

Przede wszystkim Sąd nie podziela stanowiska strony skarżącej, że podejmując zaskarżoną uchwałę Rada przekroczyła granice ustawowego upoważnienia, określone w przepisie art. 31 ustawy z dnia [...] r. o sporcie (Dz. U. z 2010 r. nr 127, poz. 851 ze zm.).

Wskazać należy, że w przepisach art. 31 powołanej ustawy sformułowano ogólne zasady ustanawiania i finansowania przez jednostki samorządu terytorialnego stypendiów oraz nagród i wyróżnień przyznawanych osobom fizycznym za osiągnięty wynik sportowy oraz stypendiów i nagród dla trenerów prowadzących szkolenie zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym lub krajowym współzawodnictwie sportowym, upoważniając jednocześnie organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego do określenia w drodze uchwały szczegółowych zasad i warunków przyznawania tych świadczeń.

W okolicznościach rozpatrywanej sprawy kluczowe znaczenie ma brzmienie art. 31 ust. 1 i 3 powołanej ustawy.

Z treści ust. 1 wynika, że każda z jednostek samorządu terytorialnego może we własnym zakresie ustanawiać i finansować okresowe stypendia oraz nagrody i wyróżnienia, których beneficjentem mogą być osoby fizyczne.

Zauważyć należy, że przepis ten nie zobowiązuje, ale uprawnia organy jednostek samorządu terytorialnego do ustanawiania i finansowania stypendiów sportowych. Zatem wyłącznie od uznania organu samorządowego zależy, czy uchwała w przedmiocie stypendiów w ogóle zostanie podjęta.

Co więcej, zarówno ust. 1, jak i ust. 3 art. 31 ustawy o sporcie, nie określają szczegółowo kryteriów, w tym podmiotowych, jakie powinny być zachowane przez jednostkę samorządu terytorialnego przy wypełnianiu zawartego w tym przepisie upoważnienia do wydania aktu.

Z językowej wykładni art. 31 ust. 1 i 3 ustawy o sporcie wynika jedynie, że beneficjentami stypendiów, nagród i wyróżnień mają być osoby fizyczne (ust. 1), a kryteriami, które organ ma obowiązek wziąć pod uwagę, ustalając szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość tych świadczeń, są: znaczenie danego sportu dla jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy (ust. 3).

W ramach tak zakreślonych kryteriów ustawowych organ jednostki samorządu terytorialnego może samodzielnie kształtować zasady i warunki przyznawania stypendiów sportowych i pozostałych świadczeń określonych w art. 31 ustawy o sporcie.

W ocenie Sądu, nie ma racjonalnego powodu, by przyjąć, że w pojęciu "określenia szczegółowych zasad, trybu przyznawania i pozbawiania oraz rodzajów i wysokości stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień", użytym w normie upoważniającej zawartej w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, nie mieści się kompetencja organu samorządowego do określenia kręgu osób fizycznych, które dana jednostka zamierza objąć wsparciem finansowym. Przeciwnie, zarówno wykładnia, językowa, jak i systemowa oraz celowościowa przepisu art. 31 ust. 1 i 3 ustawy o sporcie, prowadzą do jednoznacznej konkluzji, że rada gminy ma uprawnienie do określenia przyszłych beneficjentów stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień.

Przede wszystkim, do takiego wniosku prowadzi zabieg ustawodawcy, który pozostawił organom samorządowym wyjątkowo szeroki zakres swobody, zarówno w kwestii podjęcia uchwały w przedmiocie stypendiów sportowych, jak i treści zawartych w niej norm, zdeterminowanej przez ustawodawcę jedynie względami znaczenia określonej dyscypliny sportu dla danej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągniętego wyniku sportowego.

Tak ukształtowany zakres swobody organów samorządowych jest ze wszech miar uzasadniony. Zważyć bowiem należy, że – jak wynika z art. 31 ust. 2 ustawy o sporcie – stypendia sportowe finansowane są z budżetu danej jednostki samorządu terytorialnego. Niewątpliwie więc to jednostka samorządu ponosi wyłączny ciężar finansowania tych świadczeń.

W kontekście zakresu swobody organu samorządowego w kształtowaniu regulacji dotyczących stypendiów sportowych równie istotny jest cel przyznawania tych stypendiów. Z punktu widzenia interesów danej jednostki samorządu terytorialnego celem tym jest promocja jednostki w sferze osiągnięć sportowych jej mieszkańców, a cel ten niewątpliwie realizuje zaskarżona uchwała.

Wbrew stanowisku strony skarżącej, zapisy zaskarżonej uchwały nie naruszają konstytucyjnej zasady równości.

Wskazać trzeba, że w świetle art. 32 Konstytucji wszyscy są wobec prawa równi i że wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne (ust. 1), a także że nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny (ust. 2). Równość należy postrzegać w kategoriach zasady systemu praw i wolności jednostki, odnoszącej się do całego systemu tych praw i wolności oraz wyznaczającego sposób stosowania poszczególnych konstytucyjnie gwarantowanych praw i wolności. Nie chodzi przy tym o bezwzględną równość wszystkich obywateli, gdyż z zasady równości wynika nakaz jednakowego traktowania wszystkich obywateli w obrębie określonej klasy (kategorii). Wszystkie podmioty charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną (relewantną) powinny być potraktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań, zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. Stąd, rozważenie zarzutu naruszenia zasady równości należy poprzedzić wyodrębnieniem cechy relewantnej grupy, w ramach której do nierówności dochodzi, biorąc pod uwagę treść i cel danej regulacji prawnej. Dopiero w następnej kolejności dokonuje się oceny kryterium, na podstawie którego dokonano zróżnicowania w ramach rej grupy, to jest ustalenia, czy odstępstwo od nakazu równego traktowania podmiotów podobnych znalazło podstawę w przekonujących argumentach. Kryterium to winno pozostawać w związku z innymi wartościami, zasadami czy normami konstytucyjnymi, uzasadniającymi odmienne traktowanie podmiotów podobnych.

Z powyższego wynika, że "równe traktowanie" nie oznacza otrzymania równych udziałów rozdzielanych dóbr, lecz stosowanie takiej samej miary wobec wszystkich zainteresowanych otrzymaniem rozdzielanych dóbr bądź ponoszących ciężary związane z ich tworzeniem, ocenianie ich sytuacji według tych samych kryteriów oraz przywiązywanie równej wagi do ich potrzeb i interesów.

Oceniając przepisy uchwały Rady Miejskiej w C., w tym § 2 ust. 1 pkt 1,2,3, ust. 2 pkt 1 lit. a, b, pkt 2 lit. a, b, pkt 3 tej uchwały, których stwierdzenia nieważności domagała się strona skarżąca, Sąd nie dopatrzył się naruszenia omówionej wyżej zasady równości. W szczególności podstawy do przyjęcia odmiennego stanowiska nie daje podnoszony w skardze zarzut, że Rada bezpodstawnie ograniczyła krąg podmiotowy, jako osób uprawnionych do uzyskania okresowych stypendiów sportowych za wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym do zawodników posiadających licencję zawodnika, zawodników zrzeszonych w klubach sportowych działających na terenie miasta C., i innych określonych w § 2 ust. 1 pkt 2 i 3 uchwały.

Podkreślenia wymaga, że jak wskazano wyżej art. 31 ustawy o sporcie pozostawia organom samorządowym wyjątkowo szerokiego zakresu swobody, zarówno w kwestii podjęcia uchwały w przedmiocie stypendiów sportowych, jak i treści zawartych w niej norm, co jest uzasadnione zwłaszcza tym, że to jednostka samorządu ponosi wyłączny ciężar finansowania świadczeń, o których mowa w tym przepisie. Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu, że celem zaskarżonej uchwały jest promowanie Gminy C., poprzez osiąganie określonych wyników sportowych, a zatem osoby fizyczne, które tworząc wspólnotę samorządową Gminy promują tę Gminę, uczestnicząc we współzawodnictwie sportowym w klubach sportowych mają siedzibę na terenie tej właśnie gminy oraz osiągając określone w uchwale wyniki w sporcie, uznano za podmioty uprawione do uzyskania wspomnianego stypendium.

Niezasadne są również pozostałe zarzuty skargi.

Odczytując łącznie § 5 ust. 1 oraz § 7 ust. 5 uchwały, a więc zgodnie z istotą zasady wewnętrznej logiki aktu normatywnego, wskazać należy, że niewątpliwie wspomniane stypendia "przyznaje Prezydent Miasta C. po uprzednim rozpatrzeniu i zaopiniowaniu przez Komisję stypendialną", zaś zawarte w § 7 ust. 5 uchwały nieprecyzyjne stwierdzenie, że komisja stypendialna "przyznaje" stypendia w liczbie i łącznej wysokości w ramach środków zabezpieczonych na ten cel w budżecie miasta C., rozumieć należy w ten sposób, że w ramach przyznanej w § 5 ust. 1 kompetencji obejmującej "uprzednie rozpatrzenie i zaopiniowanie" Komisja ta, jak wynika z § 7 ust. 3 uchwały, "przedkłada Prezydentowi Miasta C. opinie o zgłoszonych wnioskach oraz wnioskuje o przyznanie stypendiów, konkretnym osobom. Wniosek komisji stypendialnej określa proponowaną wysokość stypendium". Oczywistym jest więc, że to Prezydent Miasta C., a nie Komisja stypendialna przyznaje opisane stypendia, co wynika jednoznacznie ze wskazanych przepisów uchwały, a także z kwestionowanego w skardze § 5 ust. 2 uchwały.

Zarzut dotyczący tego ostatniego unormowania nie zasługuje również na podzielenie, albowiem nie budzi wątpliwości, że jakkolwiek zapis ten określa rozstrzygnięcie organu wykonawczego Gminy C. jako "zarządzenie", to akt ten stanowi w istocie właśnie decyzję administracyjną, o jakiej mowa w art. 107 § 1 K.p.a., albowiem – jak przyjmuje się w doktrynie oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych – o tym, czy dany akt administracyjny stanowi decyzję administracyjną nie przesądza jego nazwa, lecz treść. Przy wykładni tego pojęcia nie należy zatem kierować się nazwą aktu, lecz tym, czy oznaczają one formę rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w znaczeniu przyjętym w art. 1 pkt 1 i art. 104 K.p.a. (zob. A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo Zakamycze, K. 2005, s. 606).

Utrwalony w orzecznictwie sądowym jest pogląd, zgodnie z którym za decyzje administracyjne uznaje się pisma organów administracji publicznej, niespełniające w całości formy przewidzianej art. 107 K.p.a., ale zawierające przynajmniej: oznaczenie organu, który je wydał, wskazanie adresata, rozstrzygnięcie o istocie sprawy (chociażby dorozumiane) oraz podpis osoby reprezentującej organ administracyjny. Są to tak zwane elementy konstytutywne decyzji administracyjnej. Decyzja taka, choć wadliwa, zapewnia jednak stronie możliwość skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych, a zwłaszcza z prawa wniesienia odwołania i skargi do sądu administracyjnego.

Dodatkowo zauważyć w tym miejscu należy, że choć kwestionowany w skardze § 5 ust. 2 uchwały wskazuje, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania stypendium jest ostateczne, to niewątpliwie nie można zapisu tego odczytywać w ten sposób, że wbrew konstytucyjnej zasadzie dwuinstancyjności postępowania, zamyka on stronie niezadowolonej z tego rozstrzygnięcia drogę do zaskarżenia tego aktu do organu wyższego stopnia, którym z mocy art. 17 pkt 1 K.p.a. jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C.. Podkreślenia wymaga bowiem, że sprawa w przedmiocie przyznania lub odmowy przyznania stypendium sportowego dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe na podstawie przepisu aktu prawa miejscowego wydanego na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w art. 31 ust. 3 ustawy z dnia [...] r. o sporcie stanowi indywidualną sprawę administracyjną. Rozstrzygnięcie o przyznaniu lub o odmowie przyznania konkretnej osobie stypendium finansowanego ze środków publicznych na podstawie przepisów prawa miejscowego przybiera postać aktu administracyjnego mającego cechy decyzji administracyjnej, bez względu na to, jak ten akt zostanie formalnie nazwany. Skoro zatem wspomniane postępowanie prowadzone jest przed organem administracji publicznej w należącej do właściwości tego organu sprawie indywidualnej, która powinna być rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej, to – jak trafnie stwierdzono w skardze – pozbawienie strony prawa odwołania od decyzji byłoby złamaniem fundamentalnej zasady, na jakiej opiera się postępowanie administracyjne, to jest zasady jego dwuinstancyjności. Oczywistym jest jednak, że zakwestionowany § 5 ust. 2 zaskarżonej uchwały nie wyłącza stosowania przepisów K.p.a., a w szczególności nie wyłącza prawa do odwołania, o jakim mowa w art. 127 § 1 K.p.a., zgodnie z którym od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Podkreślić należy, że wykładnia § 5 ust. 2 zaskarżonej uchwały, uwzględniając jego językowe znaczenie, prowadzi do jednoznacznego wniosku, że norma prawna zawarta w tym przepisie odnosi się jedynie do pozytywnego rozstrzygnięcia, a więc przyznania stypendium – nie zaś odmowy przyznania stypendium. To zaś oznacza, że przyznaniu stypendium ostatecznie decyduje Prezydent Miasta C., nie będąc związany propozycjami przedkładanymi przez Komisję stypendialną (§ 5 ust. 1-4 zaskarżonej uchwały). Zupełnie odmiennie należy ocenić formę negatywnego rozstrzygnięcia wniosku, która – wobec braku uregulowania w uchwale – odbywa się wyłącznie na podstawie przepisów K.p.a., w tym uwzględniając prawo strony do odwołania, o czym była mowa wyżej.

Mając powyższe na względzie, to jest wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd, działając w oparciu o art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.