Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2121/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2012 r. sprawy ze skargi T. L. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie nieważności postanowienia oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2011 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej ( Urząd Patentowy RP) na podstawie art. 245 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 119 poz. 1117 z późn. zm.- dalej p.w.p.) oraz art. 61 k.p.a. w związku z art. 252 ustawy p.w.p. w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego przez T. L. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] "V." z siedzibą w K. (skarżący) od decyzji z dnia [...] maja 2007 r. umarzającej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Urzędu Patentowego z dnia [...] stycznia 1995 r. o dokonaniu w rejestrze znaków towarowych pod numerem X zmiany wpisu odnośnie nazwy uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy V. uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia Urzędu Patentowego RP z dnia [...] stycznia 1995 r.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy;

W dniu [...] listopada 2005 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek T. L. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] "V." z siedzibą w K. o stwierdzenie nieważności postanowienia Urzędu Patentowego z dnia [...] stycznia 1995 r. o dokonaniu w rejestrze znaków towarowych pod numerem X w rubryce A zmiany wpisu odnośnie nazwy uprawnionego do prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy V. polegającej na wykreśleniu wpisu: "V. [...]" i wpisaniu "V. [...]".

Jako podstawę prawną wniosku wskazano naruszenie następujących przepisów: art. 37 ustawy z dnia 21 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (D.U. z 1985 r. Nr 5, poz. 17 z późn. zm.) - dalej u.z.t. w związku z art. 315 ust. 1 i 2 p.w.p w związku z art. 156 § 1 pkt 2, 4, 7 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. oraz art. 1 Dekretu z dnia 30 listopada 1945 r. o języku państwowym i języku urzędowania rządowych i samorządowych władz administracyjnych ( Dz. U. z 1945 r., Nr 7, poz. 324) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 31 maja 1962 r. o Urzędzie Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej ( tekst jednolity Dz.U. z 1993 r. , Nr 26, poz. 118) oraz art. 48, 54 ust.1 pkt 4 u.z.t. w związku z § 16, 27, 28,30 Zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego z dnia 9 września 1992 r. w sprawie ochrony znaków towarowych ( M.P. z 1992 r., Nr 31, poz. 217) w związku z art. 104 k.c.

Uzasadniając interes prawny do wystąpienia z takim wnioskiem powołano się na fakt , że wnioskodawca jest uprawnionym do prawa ochronnego na znak towarowy "VM" o numerze Y, zaś Spółka W. z N. będąca, zgodnie z obecnym wpisem w rejestrze znaków towarowych, uprawnionym do znaku V. numer X wystąpiła do Urzędu Patentowego z wnioskiem o unieważnienie w trybie postępowania spornego prawa ochronnego na znak "VM", o numerze Y z uwagi na kolizyjne podobieństwo przedmiotowego oznaczenia do zarejestrowanego z wcześniejszym pierwszeństwem znaku V. Postępowanie w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na znak "VM" jest w toku. Zdaniem wnioskodawcy rozstrzygnięcie wydane w wyniku rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] stycznia 2001 r. o dokonaniu w rejestrze znaków towarowych zmiany wpisu odnośnie uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy V. wywrze bezpośredni wpływ na ustalenie legitymacji spółki W. z N. do złożenia i podtrzymywania wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "VM" o numerze Y i do udziału tej spółki w postępowaniu przed Urzędem Patentowym oraz przed sądami administracyjnymi.

W piśmie z dnia [...] października 2006 r. uprawniony do znaku towarowego V. o numerze X nie podzielił zarzutów podniesionych przez T. L. i wniósł o oddalenie wniosku z dnia [...] listopada 2005 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] stycznia 1995 r.

Decyzją z dnia [...] maja 2007 r. Urząd Patentowy RP w wyniku rozpatrzenia na podstawie przepisu art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 252 ustawy p.w.p. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Urzędu Patentowego z dnia [...] stycznia 1995 r. w przedmiocie dokonania w rejestrze znaków towarowych zmiany wpisu odnośnie uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy V. numer X. W uzasadnieniu powyższej decyzji Urząd Patentowy RP na podstawie przepisu art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 252 ustawy p.w.p. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Urzędu Patentowego z dnia [...] stycznia 1995 r. w przedmiocie dokonania w rejestrze znaków towarowych zmiany wpisu odnośnie uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy V. numer X. W uzasadnieniu powyższej decyzji Urząd Patentowy RP wskazał, że w rozpatrywanej sprawie brak jest podstawy prawnej dla wydania w trybie administracyjnym rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] stycznia 1995 r. z uwagi na treść przepisu art. 253 ust. 2 ustawy p.w.p. i toczący się spór o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy " VM" o numerze Y. Zgodnie z przepisem art. 253 ust. 2 p.w.p. przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się, gdy okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania bądź stwierdzenie nieważności decyzji mogą być podniesione w sporze o unieważnienie prawa wyłącznego. Urząd Patentowy stwierdził, że w świetle powyższego przepisu w postępowaniu spornym, w którym są rozpoznawane między innymi sprawy o unieważnienie praw wyłącznych, granice działania Urzędu Patentowego sprowadzają się nie tylko do zbadania, czy zostały spełnione ustawowe warunki do uzyskania prawa wyłącznego i że w ramach tego postępowania może odbywać się kontrola legalności decyzji administracyjnych w kontekście przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Zdaniem organu wyrażonym w uzasadnieniu powyższej decyzji z uwagi na toczące się w trybie spornym postępowanie w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy "VM" o numerze Y w rozpatrywanej sprawie wyłączona została możliwość prowadzenia w oparciu o przepisy kodeksu postępowania administracyjnego odrębnego postępowania w trybie administracyjnym, którego przedmiotem byłoby badanie przesłanek przemawiających za stwierdzeniem nieważności kwestionowanego postanowienia.

Na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia Urzędu Patentowego RP z dnia [...] stycznia 1995 r.

Uzasadniając zmianę swego stanowiska w odniesieniu do złożonego wniosku organ stwierdził, że wydając zaskarżoną decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] stycznia 1995 r. Urząd Patentowy błędnie zastosował przepis art. 253 ust. 2 ustawy p.w.p. Organ wskazał, że pomiędzy postępowaniem w trybie administracyjnym w sprawie o stwierdzenie nieważności postanowienia Urzędu Patentowego a toczącym się w trybie spornym postępowaniem o unieważnienie prawa ochronnego nie zachodzi relacja , o jakiej mowa w art. 253 ust. 2 p.w.p. Są to dwa odmienne i niezależne od siebie tryby postępowania, a zarzuty stawiane we wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Urzędu Patentowego RP z dnia [...] stycznia 1995 r. w żaden sposób nie wywierają wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie o unieważnienia prawa ochronnego na znak "VM" o numerze Y. W konsekwencji przepis art. 253 ust. 2 p.w.p. nie pozbawiał Urzędu Patentowego RP podstawy prawnej dla rozpatrzenia w trybie postępowania administracyjnego wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] stycznia 1995 r. a zatem, że nie zachodziły z tej przyczyny przesłanki do umorzenia niniejszego postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Jednocześnie rozpoznając sprawę ponownie Urząd Patentowy RP oceniając legitymację wnioskodawcy do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności postanowienia Urzędu Patentowego z dnia [...] stycznia 1995 r. o dokonaniu w rejestrze znaków towarowych pod numerem X w rubryce A zmiany wpisu odnośnie nazwy uprawnionego do prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy V. polegającej na wykreśleniu wpisu: "V. [...]" i wpisaniu "V. [...]". uznał , że wnioskodawca nie wykazał swojego interesu prawnego w rozumieniu przepisu art. 28 k.p.a.

Przedmiotem postępowania zakończonego kwestionowanym postanowieniem była sprawa dokonania w rejestrze znaków towarowych wpisu zmiany nazwy uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy V. o numerze X. Postanowienie Urzędu Patentowego, jak i dokonany na jego podstawie wpis w rejestrze nie miały charakteru kształtującego a jedynie deklaratoryjny. Wpisy do rejestru dotyczące zmiany uprawnionego do prawa wyłącznego dokonywane są na wniosek stron na podstawie przedstawionych przez nie dokumentów. Wnioskodawca nie był stroną postępowania zakończonego kwestionowanym postanowieniem, postanowienie to nie dotyczyło jego praw, a w swojej argumentacji nie wskazał żadnych okoliczności, by jakiekolwiek przysługujące mu prawo zostało naruszone bądź bezpośrednio zagrożone w wyniku jego wydania. Organ podkreślił, że kwestionowane postanowienie nie rozstrzygało kwestii istnienia bądź nieistnienia prawa ochronnego na znak towarowy o numerze X, a jedynie potwierdzało fakt zmiany odnośnie nazwy podmiotu uprawnionego do przedmiotowego prawa ochronnego. Nie dotyczyło praw wnioskodawcy, wnioskodawca nie zgłaszał żadnych roszczeń względem znaku towarowego o numerze X, jak również nie wskazał w swojej argumentacji żadnych okoliczności, które mogłyby prowadzić do odmiennego przekonania. Wnioskodawca nie wskazał żadnej normy prawa materialnego, która w zaistniałej sytuacji uzasadniałaby konieczność ochrony jego interesów w drodze stwierdzenia nieważności kwestionowanego postanowienia. Brak jest podstaw dla przyjęcia, by weryfikacja tego postanowienia znajdowała uzasadnienie w sferze indywidualnych praw wnioskodawcy.

Jednocześnie zdaniem Urzędu Patentowego interesu prawnego wnioskodawcy nie uzasadnia toczący się spór o unieważnienie przysługującego mu prawa ochronnego na znak towarowy "VM" zainicjowany wnioskiem spółki W. z N. Przedmiotem prowadzonego w trybie spornym postępowania w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy jest ocena spornego oznaczenia i okoliczności towarzyszących jego zgłoszeniu w Urzędzie Patentowym w kontekście przesłanek wskazanych w przepisach art. 120, 122 i art. 129 , art. 132 ustawy p.w.p. Wydane w trybie postępowania administracyjnego deklaratoryjne postanowienie w przedmiocie wpisu do rejestru zmiany uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy nie ma bezpośredniego wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie wydawane w postępowaniu spornym, którego istota dotyczy spełnienia przez sporny znak towarowy ustawowych warunków wymaganych do udzielenia prawa ochronnego. W ocenie Urzędu Patentowego wnioskodawca wykazał co najwyżej interes faktyczny w żądaniu stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] stycznia 1995 r. Rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu administracyjnym w sprawie wpisu zmiany uprawnionego w rejestrze znaków towarowych nie przesądza kwestii istnienia, bądź nieistnienia prawa wyłącznego przeciwstawionego w postępowaniu spornym a jedynie potwierdza fakt zmiany nazwy uprawnionego do tego prawa. Ewentualne stwierdzenie nieważności kwestionowanego postanowienia dotyczyłoby sfery uprawnień W. z N. a nie wnioskodawcy. Ze strony wnioskodawcy byłoby jedynie środkiem służącym usunięciu potencjalnego zagrożenia jakie wypływało z legitymacji spółki W. do wystąpienia w oparciu o rejestrację znaku towarowego V., X z żądaniem unieważnienia prawa wyłącznego przysługującego wnioskodawcy. Wynikało zatem z interesu faktycznego wnioskodawcy przejawiającego się w zamiarze wyeliminowania postępowania spornego wymierzonego przeciwko przysługującemu mu prawu ochronnemu na znak towarowy "VM" o numerze Y.

W skardze, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżący T. L. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając;

- naruszenie art. 7, 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zaniechanie rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w tej sprawie, co doprowadziło do bezpodstawnego zastosowania art. 28 k.p.a., a w następstwie tego do wydania decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia Urzędu Patentowego RP z dnia [...] stycznia 1995 r.;

- naruszenie art. 315 ust. 3 p.w.p. poprzez jego błędne zastosowanie, wyrażające się w zastosowaniu do rozpoznania niniejszej sprawy nie mających zastosowania przepisów art. 120 , 122 i art. 129-132 p.w.p. przy jednoczesnym pominięciu przepisu art.9 ust.1 pkt 1 u.z.t., który miał w niniejszej sprawie zastosowanie;

- naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, wyrażające się w bezpodstawnym przyjęciu, że wnioskodawca nie jest stroną postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia Urzędu Patentowego RP z dnia [...] stycznia 1995 r.,

- naruszenie art. 61a k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie wyrażające się w przyjęciu, że zostały spełnione wszystkie przesłanki odmowy wszczęcia postępowania, w tym okoliczność, że żądanie wszczęcia postępowania wniesione zostało przez osobę nie będącą stroną, podczas gdy Wnioskodawcy przysługuje status strony tego postępowania.

Uzasadniając zarzuty skargi skarżący podniósł, że organ pominął istotne dla sprawy okoliczności. W szczególności nie podjął organ kroków, by właściwie ustalić przedmiot toczącego się pomiędzy skarżącym a uczestnikiem postępowania sporu o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "VM" Y (Sp. A) jak również, że przedmiotowy wniosek o stwierdzenie nieważności został złożony w 2005 r. czyli wówczas, gdy istniała już prawomocna decyzja Urzędu Patentowego z dnia [...] grudnia 2003 r. o unieważnieniu prawa ochronnego na znak skarżącego "VM".

W konsekwencji powyższych błędów i zaniechań, będących następstwem naruszenia art.7 i 77 § 1 k.p.a., dokonał Urząd błędnego zastosowania art.28 k.p.a., co doprowadziło do bezpodstawnej odmowy wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności przedmiotowego postanowienia. Jednocześnie organ dokonując oceny interesu prawnego skarżącego błędnie zastosował przepis art. 315 ust. 3 p.w.p. , uznając że do oceny zdolności ochronnej przedmiotowego znaku będą miały zastosowanie przepisy art. 120, 122 i art. 129-132 p.w.p., a nie przepisy obowiązujące w dniu jego zgłoszenia tj. przepisy u.z.t. bowiem znak towarowy "VM" Y został zgłoszony w Urzędzie Patentowym w dniu [...] stycznia 1997 r., tj. podczas obowiązywania u.z.t.

Uzasadniając naruszenie art. 28 p.w.p. strona skarżąca wywodzi , że posiada interes prawny w przeciwstawianiu się wszelkim działaniom osób trzecich zmierzającym do podważenia ważności jej prawa do znaku towarowego "VM" oraz w wykorzystaniu wszelkich przysługujących jej środków prawnych zmierzających do tego celu. Jednym z tych środków prawnych, których zastosowanie jest uzasadnione interesem prawnym strony skarżącej w utrzymaniu jej prawa do znaku towarowego "VM" jest wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] stycznia 1995 r.

Skarżący uważa, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem Urzędu, że nie ma on interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia nieważności postanowienia Urzędu Patentowego o wpisie do rejestru zmiany nazwy polegającej na wykreśleniu wpisu: "V. [...]" i wpisaniu "V. [...]", gdyż nie był stroną tego postanowienia. Fakt bycia stroną kwestionowanego postanowienia nie jest warunkiem posiadania interesu prawnego w jego wzruszeniu. Istotne jest bowiem nie to, jakie były strony kwestionowanego postanowienia lecz kwestia, czy skutki tego postanowienia wpływają na sferę praw i obowiązków podmiotu, który żąda stwierdzenia jego nieważności. Strona przytacza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w wyroku z dnia 12 stycznia 1994 r.( syn. akt II SA 2164/92, NSA 1995, nr 1, poz. 32 ), zgodnie z którym stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyi czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Powołuje się także na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawarte w postanowieniu z dnia 22 września 2005 r. w sprawie skargi T. L. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] grudnia 2003 r., nr Sp. A, w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego Y, sygn. akt VI SA/Wa1075/05. W tym postanowieniu WSA wskazał, że :"rozstrzygnięcie Urzędu Patentowego w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Urzędu Patentowego z dnia [...] stycznia 2001 r. o zmianie uprawnionego do znaku towarowego V. stanowi podstawę do zawieszenia postępowania sądowego. Kwestionowane postanowienie zostało, bowiem wydane przed wydaniem decyzji stanowiącej przedmiot rozpatrywanej skargi oraz dotyczy kwestii zasadniczej a mianowicie legitymacji uczestnika postępowania. Wymienione postanowienie dawało uczestnikowi postępowania legitymację do złożenia i podtrzymywania wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego VM Y, a także do udziału w postępowaniu w sprawie tego wniosku zarówno przed Urzędem Patentowym jak i tutejszym Sądem. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, rozstrzygnięcie sprawy niniejszej zależy od wyniku sprawy z wniosku skarżącego z dnia [...] września 2005..'., co stanowi dodatkową podstawę uzasadniającą zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. " .

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wnosił o jej oddalenie, przywołując argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji.

Uczestnik postępowania W., N. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia [...] sierpnia 2011 r. nie narusza prawa.

Analizując zarzuty skargi nie można podzielić argumentów skarżącego co do naruszenia przez Urząd Patentowy art. 28 k.p.a.

Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości, iż postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby, lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Inaczej mówiąc - przymiot strony w postępowaniu administracyjnym ma osoba, której dotyczy bezpośrednio to postępowanie lub w którym może być wydane orzeczenie godzące w jej prawem chronione interesy poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących jej praw (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2005 r., II OSK 310/05). Podobnie w wyroku z dnia 25 października 2006 r., II GSK 163/06 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż podmiot ma interes prawny w postępowaniu, jeżeli pomiędzy jego sytuacją prawną a przedmiotem postępowania istnieje uzasadnione treścią prawa materialnego realne, rzeczywiste powiązanie, czyniące go "zainteresowanym" tym postępowaniem i w konsekwencji uprawnionym do udziału w nim w charakterze strony ( por. wyrok NSA z 22 września 2010 r. , sygn. akt II GSK 929/10). W wyroku z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt II GSK 909/10 wskazano "Przyjmuje się na ogół, że interes prawny jest kategorią normatywną z zakresu prawa materialnego". Jego źródłem jest więc norma prawa materialnego, na podstawie której w postępowaniu administracyjnym określony podmiot, w określonym stanie faktycznym, może domagać się konkretyzacji jego uprawnień i obowiązków, bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności przez sąd administracyjny w celu ochrony jego uprawnień i obowiązków przed naruszeniami dokonanymi tym aktem i doprowadzenia tego aktu do stanu zgodnego z prawem (por. M. Bogusz - Zaskarżanie decyzji administracyjnej do NSA, W-wa 1997, s. 21 i nast., a także T. Woś - Postępowanie sądowoadministracyjne, W-wa 1996, s.105 i nast.). W piśmiennictwie podkreśla się, że interes prawny można wywodzić tylko z treści normy prawa materialnego (należącej do każdej gałęzi prawa, nie tylko prawa administracyjnego) dającej się za każdym razem indywidualnie określić i wyodrębnić spośród innych norm - normy, której treść można do końca ustalić. Interes prawny nie może być zatem wyprowadzony tylko z faktu istnienia jakiegoś aktu prawnego, czy jakiejś instytucji prawnej (J. Zimmermann w glosie do wyroku NSA z 2 lutego 1996 r. IV SA 846/95 - OSP z 1997 r., nr 4, poz. 83 A).

Reasumując powyższe rozważania zarówno orzecznictwo , jak też doktryna zgodnie uznają, że uprawnienie do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony wymaga wykazania swego interesu prawnego nie tylko w oparciu art. 28 k.p.a. ale przede wszystkim w oparciu o konkretny przepis prawa materialnego.

W przedmiotowej sprawie skarżący nie wskazał żadnej konkretnej normy prawa materialnego, z której wywodzi swój interes prawny do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Urzędu Patentowego polegającego na wykreśleniu wpisu: "V. [...]" i wpisaniu "V. [...]". Wskazał jedynie na zaistnienie faktów co do których uważa, że stanowią one źródło jego interesu prawnego.

Sąd podziela stanowisko Urzędu Patentowego, że skarżący jako uprawniony do znaku "VM", co do którego wszczęto postępowanie o unieważnienie prawa ochronnego (następnie zawieszone na etapie postępowania sądowoadministracyjnego) ma jedynie interes faktyczny w sprawie dotyczącej ewentualnego stwierdzenia nieważności postanowienia Urzędu Patentowego z dnia [...] stycznia 1995 r. o dokonaniu w rejestrze znaków towarowych zmiany nazwy podmiotu uprawnionego do znaku V. Jak słusznie uznał Urząd Patentowy ten interes faktyczny , traktowany przez skarżącego jako interes prawny stał się instrumentem potrzebnym skarżącemu do zwalczania legitymacji uczestnika niniejszego postępowania W., N." będącego jednocześnie wnioskodawcą w sprawie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy "VM" o numerze Y.

Wbrew stanowisku strony skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny zawieszając postępowanie w sprawie sygn. akt VI SA/Wa1075/05 nie przesądził w żaden sposób o istnieniu interesu prawnego w domaganiu się przez skarżącego stwierdzenia nieważności postanowienia Urzędu Patentowego z dnia [...] stycznia 2001 r. WSA wskazał jedynie na pierwszeństwo rozstrzygnięcia sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji przed rozstrzygnięciem sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy.

W konsekwencji nie są także zasadne pozostałe zarzuty zawarte w skardze.

Oceniając zaskarżoną decyzję Sąd też nie stwierdził też żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.