Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1120/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyję a także decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1, art. 134, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135, art. 200, art. 205 par. 2, art. 153
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 72, art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 6, art. 92a ust. 7, art. 92c ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
article: art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędzia WSA Maria Mysiak Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 lutego 2019 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Z. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...], II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. na rzecz strony skarżącej R. B. kwotę [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie

art. 92a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz.U. z 2017 r., poz. 2200) nałożył na R. B. karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie polegające na niepoddaniu się lub uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli w całości lub w części, określone w lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Jak wynika z uzasadnienia opisanej wyżej decyzji, pismem z dnia 27 lutego 2018 r. zawiadomiono przedsiębiorcę wykonującego działalność gospodarczą pod firmą: [...], z siedzibą w U. , o zamiarze wszczęcia kontroli prowadzonej działalności gospodarczej dnia 21 marca 2018 r. Pismo to zostało odebrane dnia 2 marca 2018 r., zaś w dniu 14 marca 2018 r. do organu wpłynęło pismo od przedsiębiorcy z wnioskiem o przesunięcie terminu wszczęcia kontroli nie wcześniej niż na dzień 1 lipca 2018 r. Wymieniony uzasadnił niniejszy wniosek swoim złym stanem zdrowia po przebytym w dniu 10 czerwca 2017 r. [...]. Do wniosku dołączona została dokumentacja medyczna.

Pismem z dnia 15 marca 2018 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego poinformował przedsiębiorcę, że podany we wniosku powód przesunięcia kontroli nie może stanowić podstawy dokonania zmiany wyznaczonego terminu i miejsca kontroli na dzień 21 marca 2018 r. i jednocześnie potwierdził ten termin. Powyższe pismo zostało odebrane dnia 19 marca 2018 r. przez B. O..

W dniu kontroli, na miejscu nieobecny był przedsiębiorca oraz inne osoby, które zgodnie z przepisem art. 80 ust. 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej mogłyby reprezentować wymienionego w czasie kontroli lub mogłyby być uznane za osoby, "o których mowa w art. 97 k.c. do przeprowadzenia tejże kontroli". Natomiast obecny K. U. reprezentujący przedsiębiorców: Z. B. wykonującego działalność gospodarczą pod firmą: [...] i J. B. wykonującego działalność gospodarczą pod firmą: [...], poinformował, że przedsiębiorca R. B. obecnie jest po przebytym [...] oraz, że w chwili obecnej jego stan zdrowia się pogorszył i tym samym nie może samodzielnie funkcjonować, jak również nie jest w stanie nikogo upoważnić do reprezentowania go w czasie kontroli.

Organ zaznaczył, że w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym dokonał wnikliwej analizy zgromadzonego materiału, w tym ustalił aktualne uprawnienia strony do wykonywania działalności transportowej, jak również sprawdził aktualne dane adresowe siedziby wykonywania działalności gospodarczej przez stronę. Dodatkowo, na podstawie danych z systemu viaTOLL stwierdził w okresie od 5 do 26 lutego 2018 r. wykonywanie przewozów drogowych na drogach [...], pojazdami o nr rej. [...] i [...]

Mając na uwadze, ustalony i wykazany wyżej stan faktyczny i prawny organ nałożył na skarżącego karę w wysokości [...] zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła jej naruszenie:

– art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zebranie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący, brak podjęcia w toku postępowania przez organ wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a mianowicie niewyjaśnienie czy przedsiębiorca w istocie mógł się poddać kontroli;

– art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie ustaleń faktycznych z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów bez należytego rozważenia zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności nieuwzględnienie dokumentacji medycznej przedstawionej w sprawie;

– art. 10 k.p.a. w zw. z art. 75 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w sprawie poprzez nieuwzględnienie stanu zdrowia kontrolowanego, który aktualnie ze względu na skutki przebytego [...] nie jest w stanie faktycznie uczestniczyć w postępowaniu;

– naruszenie art. 92a ust. 1, 6 i 7 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, a tym samym niezastosowanie art. 92c tej ustawy, w sytuacji gdy zachodziły przesłanki do umorzenia wszczętego postępowania, bowiem okoliczności sprawy i dowody wskazują, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć.

Zdaniem skarżącego, zgromadzona w niniejszej sprawie dokumentacja, zawierająca korespondencję z organem oraz dokumentacja medyczna R. B. jasno wskazują na to, że nie dopuścił się on zarzuconego mu naruszenia.

W dniu 10 czerwca 2017 r. roku skarżący doznał [...], którego skutkiem jest [...]. Powyższe okoliczności uniemożliwiły mu osobiste uczestniczenie w kontroli wyznaczonej na dzień 21 marca 2018 r. oraz wykluczyły możliwość przygotowania żądanej dokumentacji oraz wyznaczenia pełnomocnika czy osoby upoważnionej.

Przedsiębiorca nie miał w zaistniałej sytuacji możliwości takiego zorganizowania pracy firmy, aby kontrola mogła się odbyć w określonym ustawą terminie. Jednocześnie organ został skutecznie zawiadomiony o tym, że stan zdrowia przedsiębiorcy rzeczywiście uniemożliwia mu jego obecność w siedzibie przedsiębiorstwa w dniu kontroli, działalność gospodarcza prowadzona jest przez niego osobiście, nie zatrudnia pracowników oraz nie był w stanie wyznaczyć osoby, która miałaby go reprezentować podczas kontroli.

W związku z powyższym, w ocenie skarżącego, należy uznać, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy nie wszczyna się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. W analizowanym stanie faktycznym nie sposób pominąć tego aspektu sprawy tzn. braku wpływu na powstanie naruszenia. W tej sytuacji, zachodzi przesłanka uwalniająca przedsiębiorcę od odpowiedzialności za naruszenie obowiązków i warunków wykonywania transportu drogowego.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22 lit. a), lit. h) i s), art. 72, art. 85 ust. 2 i 3, art. 92a ust. 1, 3 i 6. art. 92c ustawy o transporcie drogowym, lp. 5 załącznika nr 3 do cytowanej ustawy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Zdaniem organu odwoławczego, przedsiębiorca będąc poinformowany o terminie planowanej kontroli, po otrzymaniu zawiadomienia o zamiarze wszczęcia przez organ kontroli w siedzibie podmiotu, powinien podjąć wszelkie kroki celem umożliwienia przeprowadzenia czynności kontrolnych. Natomiast w przypadku niemożności osobistego uczestniczenia w kontroli strona winna wyznaczyć pełnomocnika.

Powołując się na treść art. 80 ust. 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. 2017 poz. 2168), zgodnie z którym kontrolowany jest obowiązany do pisemnego wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania go w trakcie kontroli, w szczególności w czasie jego nieobecności, organ stwierdził, że brak było podstaw do odstąpienia od przeprowadzenia czynności kontrolnych co do skarżącego.

Pomimo że wymieniony był chory, prowadzona przez niego działalność przebiega w sposób ciągły i bez zakłóceń, co oznacza, że przedsiębiorca posiadał osoby, które sprawują nadzór nad prawidłowym działaniem przedsiębiorstwa i które mogłyby reprezentować go w trakcie jego nieobecności. Nie do zaakceptowania jest zatem stanowisko strony, według którego nie ma ona możliwości upoważnienia kogokolwiek dla celów przeprowadzenia kontroli, poprzez okazanie np. dokumentów dotyczących czasu pracy kierowców.

Organ odwoławczy odnosząc się do możliwości zastosowania podstaw egzoneracyjnych uregulowanych w art. 92c ustawy o transporcie drogowym stwierdził, że w sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające umorzenie postępowania. Podkreślił, że strona nie wskazała żadnych faktów, które w jej ocenie uzasadniałyby zastosowanie art. 92c ww. ustawy. Jednocześnie powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ wskazał, że okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym, powinien wykazać przedsiębiorca.

W skardze na powyższą decyzję strona podniosła zarzuty oraz argumentację analogiczne jak w odwołaniu od decyzji z dnia [...] r.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

W tak określonym zakresie kognicji, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 p.p.s.a. – zarzutami i wnioskami skargi, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, podobnie jak decyzja ją poprzedzająca naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

W niniejszej sprawie [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na R. B. karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie opisane w uzasadnieniu decyzji, polegające na niepoddaniu się lub uniemożliwieniu przeprowadzenia w całości lub w części kontroli, o której mowa w lp 1.5 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

Powołując się na treść art. 72 cytowanej ustawy organ stwierdził,

że przedsiębiorca miał obowiązek umożliwić inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych, a w szczególności:

1) udzielić ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazać dokumenty lub inne nośniki informacji oraz udostępnić dane mające związek z przedmiotem kontroli;

2) udostępnić pojazd, a w uzasadnionych przypadkach wynikających

z przeprowadzonej kontroli pojazdu na drodze, obiekt, siedzibę przedsiębiorcy oraz wszystkie pomieszczenia, w których przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą bądź też przechowuje mienie przedsiębiorstwa;

3) umożliwić sporządzenie kopii dokumentów wskazanych przez kontrolującego;

4) umożliwić sporządzenie dokumentacji filmowej lub fotograficznej, jeżeli może ona stanowić dowód lub przyczynić się do utrwalenia dowodu w sprawie będącej przedmiotem kontroli;

5) umożliwić przekazanie, za potwierdzeniem odbioru, oryginału zapisu urządzenia samoczynnie rejestrującego prędkość jazdy, czas jazdy i postoju lub karty kierowcy, oraz gromadzonych przez kontrolowany podmiot wydruków z tachografu cyfrowego i karty kierowcy, których kontrola będzie dokonywana w siedzibie organu kontroli.

Organ zaznaczył, że w dniu kontroli w "siedzibie wykonywania działalności gospodarczej" prowadzonej przez skarżącego nie było ani strony ani też żadnej osoby, która mogłaby reprezentować przedsiębiorcę podczas kontroli. Jednocześnie skarżący nie zawiadomił organu o zmianie swego adresu, zaś na podstawie danych z systemu viaTOLL stwierdzono w okresie od 5 do 26 lutego 2018 r. wykonywanie przewozów drogowych na drogach [...] pojazdami o nr rej [...] i [...]

Podzielając stanowisko organu I instancji, Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że przedsiębiorca będąc poinformowany o terminie planowanej kontroli, po otrzymaniu zawiadomienia o zamiarze wszczęcia przez organ kontroli w siedzibie podmiotu, powinien podjąć wszelkie kroki celem umożliwienia przeprowadzenia czynności kontrolnych. Natomiast w przypadku niemożności osobistego uczestniczenia w kontroli strona winna wyznaczyć pełnomocnika. Zdaniem tego organu brak było podstaw do odstąpienia od przeprowadzenia czynności kontrolnych przedsiębiorcy. Pomimo, że był on chory, prowadzona przez niego działalność przebiega w sposób ciągły i bez zakłóceń, co oznacza, że posiadał on osoby, sprawujące nadzór nad prawidłowym działaniem przedsiębiorstwa, które mogłyby reprezentować go w trakcie jego nieobecności.

W ocenie Sądu, powyższe stanowisko należy jednak uznać w realiach niniejszej sprawy za co najmniej przedwczesne.

Nie sposób zgodzić się z organem, że potwierdzone w systemie viaTOLL trzy przejazdy wykonane pojazdami skarżącego o nr rej [...] i [...] w dniach

26 lutego 2018 r. (w godzinach 5.08 – 9.46 na trasie N. – S. – N.), 5 lutego 2018 r. (w godzinach 4.40 - 9.16 na trasie N. – S. – N.) i 27 listopada 2017 r. (w godzinach 10.15 – 13.12, na trasie M. – S. – N.) świadczą o prowadzeniu działalności w sposób ciągły i bez zakłóceń. Należy podkreślić, że kontrolą objęto okres jednego roku od 21 marca

2017 r. do 21 marca 2018 r. Taki też okres wskazano we wniosku o udostępnienie danych z systemu viaTOLL, zaś w odpowiedzi otrzymano wykaz zawierający dane dotyczące wyłącznie opisanych wyżej trzech przejazdów. W ocenie Sądu, twierdzenie, że wykonanie w okresie roku (od 21 marca 2017 r. do 21 marca 2018 r.) wspomnianych trzech przejazdów – w lutym 2018 r. i w listopadzie 2017 r. świadczy o niezakłóconym prowadzeniu działalności gospodarczej - jest nieuprawnione, zwłaszcza w sytuacji gdy nie podjęto żadnych kroków celem sprawdzenia w jakich okolicznościach te przejazdy się odbyły (kto i na jakie potrzeby ich dokonał).

Należy podkreślić, że zarówno zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej jak i udzielenie pełnomocnictwa do reprezentowania firmy podczas kontroli Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wymagają od strony zdolności świadomego podejmowania decyzji, zaś przygotowanie żądanych przez organ dokumentów i informacji dodatkowo wymaga także właściwej orientacji

w bieżącej działalności firmy. Zaznaczenia wymaga przy tym, że skarżący prowadzi działalność jednoosobowo, nie zatrudnia nikogo na stałe, a zatem samo udzielenie odpowiedniej osobie stosownego pełnomocnictwa może okazać się niewystarczające

w sytuacji braku niezbędnych informacji ze strony przedsiębiorcy (który ma obecnie problemy zarówno z pamięcią krótkotrwałą jak i długotrwałą a także trudności

z mówieniem oraz rozumieniem mowy).

Przedstawiona przez skarżącego dokumentacja medyczna w powiązaniu

z treścią pisma J. B. z dnia 19 marca 2018 r. nasuwają istotne wątpliwości co do tego, czy strona możliwość takiego podejmowania decyzji posiadała. Jak wynika bowiem z Karty informacyjnej Oddziału Rehabilitacyjnego Regionalnego Szpitala w K. z dnia 26 września 2017 r., u skarżącego rozpoznano stan po [...], a dodatkowo także (jako "pozostałe rozpoznania") [...]. W trakcie konsultacji [...] r. stwierdzono [...].

Z kolei w piśmie z dnia 19 marca 2018 r. J. B., po odebraniu skierowanej do skarżącego przesyłki, zawierającej pismo odmawiające przesunięcia terminu kontroli z uwagi na stan zdrowia strony, podała że nie przebywa on w miejscu zamieszkania ponieważ po [...] wyjechał na leczenie rehabilitacyjne wraz z opiekunką. Dodała, że stan zdrowia syna w ostatnim czasie znacznie się pogorszył, co spowodowało konieczność leżenia, zaś jego stan psychofizyczny a w szczególności powstała w wyniku [...] utrudnia kontakt z nim. Podała ponadto, że przesyłkę odebrała pracownica firmy [...], która zwyczajowo odbiera wszelką korespondencję kierowaną na adres M. . Nie jest ona jednak pracownikiem firmy syna, ani osobą uprawnioną do odbioru jego korespondencji firmowej.

W ocenie Sądu, aby można było mówić o "niepoddaniu się lub uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli" konieczne jest podjęcie przez podmiot kontrolowany określonych działań, zmierzających do uchylenia się od kontroli, a więc odmowa poddania się kontroli, bądź świadome i ukierunkowane na uniknięcie kontroli zachowanie, którego ostatecznym efektem jest uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli. W katalogu tego rodzaju zachowań wymienić można ukrycie dokumentacji w całości lub w części, niewskazanie na wezwanie organu miejsca przechowywania dokumentów mających istotne znaczenie, uniemożliwienie kontaktu, odmowę dopuszczenia pracowników organu do siedziby przedsiębiorstwa, w przypadku gdy czynności kontrolne mają zostać podjęte w miejscu prowadzenia działalności. Zatem, dla uznania, że doszło do naruszenia, o którym mowa w lp.1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym niezbędnym jest aby podmiot kontrolowany wiedział o zamiarze przeprowadzenia kontroli i podjął działania zmierzające do jej uniemożliwienia.

Zgodnie bowiem z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (w brzmieniu aktualnym w dacie wydania zaskarżonej decyzji), podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie. W myśl ust. 6 art. 92a tej ustawy, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (obecnie po zmianie przepisu z dniem 3 września 2018 r. zagadnienie to reguluje art. 92a ust. 7, który także odnosi się do załącznika nr 3 do ustawy). W wymienionym załączniku w lp. 1.5 wskazano naruszenie polegające na niepoddaniu się lub uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli w całości lub w części, za które przewidziano karę pieniężną w wysokości 10.000 zł (obecnie jest to lp. 1.6 załącznika a kara wynosi 12.000 zł).

Jak już wcześniej wskazano dla zaistnienia przypadku o jakim mowa w lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, konieczne jest zarówno podjęcie przez podmiot kontrolowany działań zmierzających do uniemożliwienia kontroli jak

i prawidłowe zawiadomienie tego podmiotu o dacie i miejscu kontroli. W przypadku przedmiotowej kontroli zachodzą istotne wątpliwości co do obydwu tych kwestii. Organ co prawda wysłał skarżącemu zawiadomienie o dacie i miejscu kontroli jednak po uzyskaniu informacji o złym stanie zdrowia przedsiębiorcy wraz z jego prośbą

o przesunięcie terminu kontroli okoliczności przedstawionych przez skarżącego nie przeanalizował należycie, uznając, że miał on możliwość ustanowienia pełnomocnika. W szczególności organ pominął całkowicie charakter dolegliwości występujących u skarżącego, które mogą utrudniać nie tylko jego osobiste działanie we własnych sprawach ale nawet prawidłowe ustanowienie pełnomocnika, który mógłby go reprezentować podczas kontroli.

Organ uznając, że skarżący nie poddał się bądź uniemożliwił przeprowadzenie kontroli w dniu 21 marca 2018 r. w ogóle nie odniósł się ani do argumentacji skarżącego dotyczącej jego stanu zdrowia, ani do przedstawionej przez niego dokumentacji medycznej, która niewątpliwie mogła stanowić potwierdzenie tejże argumentacji. Z uwagi na powyższe nie sposób stwierdzić dlaczego organ nie wziął jej pod uwagę. Jeżeli organ powziął wątpliwości co do jej wartości dowodowej ewentualnie uważał, że jest niepełna powinien był zwrócić się o dodatkowe informacje czy dokumenty czego jednak zaniechał przyjmując, że stan zdrowia skarżącego nie stanowi jakiejkolwiek przeszkody w dokonaniu przedmiotowej kontroli. Z przyczyn opisanych powyżej, taki pogląd należy uznać za przedwczesny i niepoparty niezbędnymi ustaleniami.

Podobnie wątpliwości budzi także prawidłowość zawiadomienia strony

o zamiarze przeprowadzenia kontroli.

W realiach niniejszej sprawy, o ile przedsiębiorca został poinformowany o dacie kontroli, o tyle nie został skutecznie poinformowany o tym, że organ nie uwzględnił żadnych okoliczności związanych ze złym stanem zdrowia skarżącego jak również nie uwzględnił jego wniosku o przesunięcie terminu kontroli na lipiec 2018 r. Korespondencja zawierająca powyższe informacje, skierowana przez organ do skarżącego została odebrana przez osobę do tego nieuprawnioną, o czym organ został poinformowany przez J. B. w piśmie z dnia 19 marca 2018 r. Natomiast strona była wówczas nieobecna w miejscu zamieszkania ponieważ odbywała leczenie rehabilitacyjne.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że podnoszone przez stronę skarżącą argumenty dotyczące zastosowania w przypadku strony art. 92c ustawy o transporcie drogowym podlegałyby ocenie dopiero wówczas gdyby w sprawie w sposób jednoznaczny zostało ustalone, że przedsiębiorca nie poddał się lub uniemożliwił przeprowadzenie kontroli.

Zgodnie bowiem ze wspomnianym art. 92c ust. 1 cytowanej ustawy (w brzmieniu aktualnym zarówno w dacie wydania zaskarżonej decyzji jak i obecnie), nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Nie ulega zatem wątpliwości, że przepis ten znajduje zastosowanie tylko w tych przypadkach, w których doszło do naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego.

Ponieważ w niniejszej sprawie kwestie z tym związane nie zostały prawidłowo zbadane, zatem rozważanie czy w sprawie zachodzi którykolwiek z przypadków uzasadniających umorzenie postępowania w oparciu o cytowany powyżej przepis byłoby przedwczesne.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że organy nie rozpoznały należycie przedmiotowej sprawy, wydając decyzje z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj. art. 77 i art. 80 k.p.a., nakładających na organ obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego oraz oceny na podstawie jego całokształtu, czy dana okoliczność została udowodniona. To zaś uzasadniało uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1lit. c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 powołanej ustawy.

Rozstrzygając ponownie sprawę organ uwzględni oceny prawne i wskazania powyżej wyrażone zgodnie z dyspozycją art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.