Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3315/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 100 ust 1 pkt 1, 160 pkt 3, 159 ust 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1650
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach
article: art 137 §1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2016 r. sprawy ze skargi K. E. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy -oddala skargę-


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy, Szef Urzędu) z [...] września 2015 r. Nr [...] wydana na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 160 pkt 3 w zw. art. 159 ust. 1 pkt 2 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013r., poz. 1650 sprost. Dz. U. z 2014 r. poz. 463 ze zm.) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez obywatela Federalnej Republiki N. K.E. (dalej: cudzoziemiec, skarżący, zainteresowany) urodzonego [...] października 1983 r. od decyzji Wojewody [...] (dalej: organ I instancji) z [...] czerwca 2015 r. Nr [...] orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W decyzji z [...] września 2015 r. organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Stan sprawy przestawiał się następująco:

W dniu 20 stycznia 2015r. K.E. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. We wniosku jako cel pobytu zainteresowany wskazał: "Pobyt, życie przy dwójce swoich synów - urodzonych w Polsce oraz przy narzeczonej - Polce, matki jednego z synów. Wobec drugiego syna - sądowne zobowiązania alimentacyjne". W uzasadnieniu wniosku cudzoziemiec wskazał: "Do Polski przyjechałem na studia, jednak założyłem tu rodzinę i to ona sprawia, że zależy mi na przedłużeniu pobytu. Mam tu dwóch synów – E. i W. — których utrzymuję lub współutrzymuję (alimenty). Byłem żonaty - w chwili obecnej planuję ślub z matką mojego drugiego syna". W rubryce "członkowie rodziny cudzoziemca zamieszkujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej" zainteresowany wskazał dane małoletnich synów: E.E. urodzony [...] grudnia 2009 r. oraz W.E. urodzony [...] czerwca 2014 r. Do wniosku dołączono kserokopię odpisu wyroku Sądu Okręgowego [...] w W. I Wydział Cywilny z [...] stycznia 2014 r. sygn. [...] orzekającego o rozwiązaniu związku małżeńskiego pomiędzy K.E., a A.K. oraz o zasądzeniu od K.E. na rzecz małoletniego E.E. kwoty 300 zł płatnych do rąk matki małoletniego do 15-go każdego miesiąca z góry tytułem alimentów. Do wniosku dołączono również oświadczenie z 20 stycznia 2015 r. złożone przez K.E.pod rygorem odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 kodeksu karnego wskazujące, że posiada on na utrzymaniu dwoje dzieci tj. W.E. i E.E.

Organ I instancji, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie, w decyzji z [...] czerwca 2015 r. Nr [...] orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: RP). W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] nie zakwestionował, że w sprawie zachodzi przesłanka wskazana w art. 160 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, jednak w ocenie organu I instancji wnioskodawca nie wykazał, że posiada stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania w Polsce.

Od powyższego rozstrzygnięcia K.E. w ustawowym terminie złożył za pośrednictwem Wojewody [...] do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców odwołanie wnosząc o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. W uzasadnieniu odwołania cudzoziemiec podniósł, że spełnia przesłanki do udzielenia mu zezwolenie na pobyt czasowy z uwagi na posiadanie źródła stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania w Polsce siebie i rodziny. Do odwołania dołączono zaświadczenie z 8 lipca 2015 r. wydane przez [...] Bank [...] świadczące o posiadaniu na rachunki bankowym przez K.E. kwoty w wysokości 9.810,00zł.

Odwołanie wraz z aktami sprawy wpłynęło do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w dniu 16 lipca 2015 r.

W decyzji z [...] września 2015 r. organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, nie ulega wątpliwości, że w sprawie ma zastosowanie art. 160 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, a K.E. wraz z A.T. i małoletnim synem prowadzą życie rodzinne w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

Organ wskazał, że w toku postępowania do akt sprawy jako dokumenty potwierdzające spełnianie przez pana K.E. warunków wskazanych w art. 159 ust. 1 pkt 2 lit. a i lit. b ustawy o cudzoziemcach dołączono: umowę zlecenia zawartą w dniu 28 marca 2011 r. pomiędzy A.T., a R. Sp. z o.o. dotyczącą wykonywania usług w zakresie pośrednictwa obrotu nieruchomościami w okresie od 28 marca 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. z wynagrodzeniem w wysokości 1 400 zł brutto powiększonym o wynagrodzenie prowizyjne według stawki prowizyjnej 20%; umowę o pracę na czas określony w wymiarze czasu pracy 1/3 etatu zawartą w dniu 16 lutego 2012 r. pomiędzy A.T., a R. Sp. z o.o. z wynagrodzeniem w wysokości 622,35 zł brutto za wykonywanie pracy na stanowisku pośrednika; umowę zlecenia zawartą w dniu 2 stycznia 2013 r. pomiędzy A.T., a Pizzerią [...] dotyczącą wykonywania usług kelnerskich w terminie do 31 grudnia 2013 r. z wynagrodzeniem w wysokości 8 zł netto za godzinę; umowę zlecenia zawartą w dniu 30 grudnia 2013 r. pomiędzy A.T., a firmą S. dotyczącą wykonywania prac biurowych w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 30 czerwca 2014 r. z wynagrodzeniem w wysokości 600 zł brutto; porozumienie z 31 marca 2014 r. w sprawie rozwiązania umowy zlecenia z 30 grudnia 2013 r., zawarte pomiędzy A.T., a firmą S.; zaświadczenie z 4 kwietnia 2014 r. wydane przez firmę S., wskazujące, że A.T. była zatrudniona w firmie S. na podstawie umowy zlecenia od dnia 1 stycznia 2014 r. do 31 marca 2014 r. z wynagrodzeniem w wysokości 300 zł brutto; PIT- 11 za rok 2013 A.T.; dwie umowy zlecenia zawarte w dniu 22 stycznia 2011 r. oraz w dniu 21 lutego 2011 r. pomiędzy A.T., a C. Sp. z o.o. dotyczącą układania towaru w sklepie w okresie od 22 stycznia 2011 r. do 21 lutego 2011 r. oraz od 21 lutego 2011 r. do 20 marca 2011 r. z wynagrodzeniem w wysokości 1 150 zł netto za miesiąc; umowę zawartą w dniu 23 sierpnia 2013 r. pomiędzy Agencją Usługową M., a A.T. dotyczącą udziału w dniu 28 sierpnia 2013 r. w pracach do serialu "[...]" z wynagrodzeniem w wysokości 400 zł brutto; umowę o udział odtwórcy w serialu zawartą pomiędzy S. Sp. z o.o., a A.T. dotyczącą wykonania dzieła polegającego na artystycznym wykonaniu wskazanej roli z wynagrodzeniem w wysokości 200 zł netto; zaświadczenie z 11 marca 2015 r. wydane przez Powiatowy Urząd Pracy w O. o zarejestrowaniu A.T. jako bezrobotnej; oświadczenie A.T. z 19 marca 2015 r. o utrzymywaniu do dnia 15 czerwca 2014 r. cudzoziemca, a w chwili obecnej także syna W.E.; polisę ubezpieczeniową PZU [...] K.E. ważną do dnia 26 lipca 2015 r.; zaświadczenie z 21 kwietnia 2015 r. wydane przez Bank [...] o wysokości salda na rachunku K.E. na kwotę 1 998, 76 zł.

Szef Urzędu w toku postępowania odwoławczego w piśmie z 22 lipca 2015 r. wezwał cudzoziemca do uzupełnienia akt sprawy o oryginały lub potwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie:

- aktualnych dokumentów potwierdzających posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium RP po dniu 26 lipca 2015r.;

- aktualnej historii rachunku bankowego za okres: od lutego 2015 r. do chwili obecnej;

- dokumentów potwierdzających posiadanie przez cudzoziemca stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania zainteresowanego i innych członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu np. umowy renty cywilnej wraz z potwierdzeniem zgłoszenia wspomnianej umowy renty do właściwego urzędu skarbowego na druku SD-3 oraz dokumentów potwierdzających posiadanie przez osobę dającą rentę wystarczających dochodów do udzielenia renty,

- wszelkich innych dokumentów potwierdzających posiadanie źródła stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu;

- oświadczenia złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej, zawierającego informacje o wspólnym zamieszkaniu K.E. i A.T. oraz o ich ewentualnym planowanym ślubie.

W odpowiedzi na powyższe K.E. uzupełnił akta sprawy o następujące dokumenty:

- Pismo z 3 sierpnia 2015 r., w którym pan K.E. oświadcza, że stara się o zatrudnienie w firmie [...] prowadzonej przez M.U. przy ul. [...] w W., aby móc utrzymać siebie, swoją narzeczoną A.T. oraz dwoje dzieci. Cudzoziemiec ponadto poinformował, że obecnie zamieszkuje pod adresem ul. [...] w W. zaś zameldowany jest pod adresem Al. [...] w W.

W obecnej chwili nie mieszka wspólnie z A.T. i dzieckiem, ponieważ ze względu na trudną sytuację materialną narzeczona przeprowadziła się wraz z dzieckiem do swoich rodziców do O. W kwestii dotyczącej ślubu K.E. stwierdził, że jest to kolejny krok, na razie najważniejszy jest jego pobyt z rodziną i "pozytywne zakończenie tego procesu". Jeżeli chodzi o sytuację materialną to wnioskujący poinformował, że "utrzymuję się z prac dorywczych, a narzeczona i dziecko są na utrzymaniu jej rodziców". Ponadto K.E. powołał się na art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. XVI Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, art. 10 ust. 1 Międzynarodowego Paktu Praw Gospodarczych, Socjalnych i Kulturalnych oraz art. 23 ust. 1 Międzynarodowego Paktu Praw Politycznych.

- Wydruk z CEIDG dotyczący działalności M.U. [...].

- Kserokopię umowy o pracę z 27 lipca 2015 r. pomiędzy K.E., a U.M. zawartą na czas określony od 27 lipca 2015 r. do dnia 31 października 2015r., na stanowisku sprzedawcy w wymiarze 1/2 etatu z wynagrodzeniem miesięcznym 1 000 zł brutto.

- Kserokopię informacji do umowy o pracę z 27 lipca 2015 r. dotyczącą dodatkowych warunków zatrudnienia (ww. informacja nie zawiera żadnych podpisów ani pieczęci).

- Kserokopię imiennego raportu miesięcznego o należnych składkach - druk ZUS P RCA z 31 lipca 2015 r. wraz z potwierdzeniem nadania do ZUS w dniu 31 lipca 2015 r.

- Kserokopię druku zgłoszenia do ubezpieczeń ZUS P ZUA K.E.

z dniem 27 lipca 2015 r. wraz z potwierdzeniem nadania do ZUS w dniu 31 lipca 2015 r.

- Formularz przekazu pieniężnego na kwotę 500 zł dla K.E. od

M.I. (Norwegia).

- Formularz Western Union z 30 lipca 2015 r. świadczący o wpłacie dla K.E. kwoty 50 EURO od E.N. (Włochy).

Umowę z odtwórcą z 23 sierpnia 2013 r. zawartą pomiędzy Agencją Usługową [...], a K.E. dotyczącą wzięcia udziału w dniu

28 sierpnia 2013 r. w pracach do serialu "[...]" na kwotę 400 zł brutto.

- Historię rachunku bankowego z Banku [...] S.A. za okres od 1 stycznia 2013 r.

do 31 grudnia 2013 r.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że obowiązek poszukiwania dowodów ciąży nie tylko na organie administracji, ale obarcza także stronę, która w swym dobrze rozumianym interesie powinna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych. Według Szefa Urzędu, inicjatywa dowodowa musi być w tym zakresie przejawiana nie tylko przez organ, ale przede wszystkim przez stronę postępowania. Organ odwoławczy zauważył, że kserokopie niepotwierdzone za zgodność z oryginałem nie mają mocy dowodowej przynależnej dokumentowi urzędowemu w rozumieniu art. 76 § 1 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. Według Szefa Urzędu, dołączone do akt sprawy dokumenty nie stanowią dowodu dla organu administracji. Organ odwoławczy odstąpił od wzywania K.E. o oryginały dokumentów, których kserokopie zostały dołączone w trakcie postępowania odwoławczego, ponieważ dołączenie oryginałów ww. dokumentów nie zmieniłoby faktu, że cudzoziemiec nie spełnia warunków do udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Z ostrożności procesowej organ II instancji podnosi, że biorąc pod uwagę załączoną do akt sprawy umowę o pracę pomiędzy K.E., a U.M. należy zauważyć, że zawarta jest ona tylko na okres 3 miesięcy przy czym wysokość zarobków w kwocie 1 000 zł brutto nie może być uznana za kwotę wystarczającą na pokrycie kosztów utrzymania skarżącego i pozostałych członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu. Organ odwoławczy stwierdził również, że do dnia wydania przedmiotowej decyzji akta sprawy nie zostały uzupełnione o inne dokumenty potwierdzające posiadanie przez zainteresowanego stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania na terytorium RP.

W ocenie organu II instancji, wobec strony zachodzi okoliczność określona w art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy nie spełnia on wymogów udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu lub okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, nie uzasadniają jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Według organu II instancji, materiał dowodowy przedmiotowej sprawy jest wystarczający do rozstrzygnięcia kwestii udzielenia stronie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przedmiotowe rozstrzygnięcie nie narusza Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w szczególności art. 8 ww. Konwencji oraz art. 18 i art. 47 Konstytucji RP, gwarantującego m. in. ochronę życia rodzinnego ponieważ nie nakłada ona na zainteresowanego obowiązku opuszczenia terytorium Polski, a jedynie orzeka o odmowie legalizacji mu pobytu w Polsce w formie przez niego wybranej. Nie ulega wątpliwości, że decyzja odmawiająca udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy ingeruje w życie rodzinne. Jednak jak stanowi art. 83 Konstytucji RP, każdy, w tym również cudzoziemiec, ma obowiązek przestrzegania prawa RP. Z zasady suwerenności państwa wynika prawo do regulowania przez państwo zasad wjazdu i pobytu cudzoziemców. Konstytucja nie gwarantuje cudzoziemcom nieograniczonego prawa do zamieszkania w Polsce z powodu zawarcia związku małżeńskiego.

W skardze skarżący zaskarżył w całości decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] września 2015 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: Przepisów posterowania mające wpływ na treść wydanej decyzji:

- art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, poprzez nie zbadanie w sposób właściwy okoliczności posiadania przez skarżącego źródła stabilnego i regularnego dochodu oraz ubezpieczenia zdrowotnego, stwierdzenie, że skarżący nie posiada takowych, pomimo że takowe posiada, co spowodowało odmowę udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy.

II. Przepisów prawa materialnego:

- art. 100 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 160 pkt 3 w zw. z art. 159 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 163 ust. 1 w zw. z art. 114 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach - poprzez bezzasadne stwierdzenie, że skarżący nie posiada ubezpieczenia zdrowotnego i że nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu na utrzymanie siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu, pomimo że okoliczności ujawnione w toku postępowania wskazują na to, że posiada ubezpieczenie zdrowotne opłacane przez jego pracodawcę w ramach umowy o pracę oraz, że posiada źródło stabilnego regularnego dochodu na utrzymanie siebie, natomiast członkowie jego rodziny pozostają na utrzymaniu rodziców jego narzeczonej.

Skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy i nie zbadał w sposób właściwy posiadania przez skarżącego źródła stabilnego i regularnego dochodu oraz ubezpieczenia zdrowotnego. Zdaniem skarżącego, z przedstawionych przeze niego kserokopii wynika, że jako pracownik, ma ubezpieczenie zdrowotne - na złożonym przeze niego druku ZUS P ZUA, w pozycji VII.01 wskazano, że obowiązek ubezpieczenia powstał w dniu 27 lipca 2015 r., a zatem skarżący ma również ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy o cudzoziemcach. Według skarżącego, w ramach ustalonego stanu faktycznego, organ stwierdził, że w chwili obecnej jego rodzina (narzeczona A.T. i ich dziecko W.E.) mieszka w O. u rodziców jego narzeczonej i pozostają na ich utrzymaniu. W takiej sytuacji organ nie wziął tego faktu pod uwagę i błędnie stwierdził, że pozostają oni na utrzymaniu skarżącego i w związku z tym dokonał błędnego wyliczenia jego dochodu tj. uznał, że na jego utrzymaniu pozostają 3 osoby, natomiast zdaniem cudzoziemca on sam się utrzymuje i opłaca jedynie alimenty na swojego starszego syna i biorąc to po uwagę jego dochód można uznać za spełniający wymogi do udzielenia skarżącemu wnioskowanego zezwolenia. W ocenie cudzoziemca, gdyby organ dokonał ustaleń faktycznych w oparciu o przedstawione przeze niego kserokopie w sposób właściwy, tj. wyżej wskazany, wówczas wezwałby skarżącego do przedstawienia oryginałów przedstawionych przeze niego dokumentów i ustalił stan faktyczny jego sprawy w sposób właściwy tj. w ten sposób, że posiada on ubezpieczenie zdrowotne i źródło regularnego i stabilnego dochodu na utrzymanie siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu. Ponieważ organ przeprowadził postępowanie z naruszeniem przepisów procesowych, zatem odmówił udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, natomiast naruszenie to miało ten wpływ na wynik sprawy, że gdyby organ przeprowadził postępowanie bez ww. naruszeń wówczas udzieliłby wnioskowanego zezwolenia. Według skarżącego, organ dokonał również naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną interpretację zapisów dotyczących posiadania ubezpieczenia zdrowotnego oraz określania źródła stabilnego i regularnego dochodu. Cudzoziemiec podnosi również, że organ dokonał błędnej oceny posiadania przez niego źródła dochodu. Organ powinien dokonać tej oceny na podstawie art. 159 ust. 1 pkt 2b w zw. z art. 163 ust. 1 i w zw. z art. 114 ust 2 ustawy o cudzoziemcach.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa.

W rozpoznawanej skardze wyróżniono najpierw zarzuty proceduralne, a następnie materialnoprawne, i tę kolejność należy zachować podczas ich rozpoznawania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że zarzuty procesowe, podnoszące naruszenie przepisów postępowania, powinny być zbadane przed zarzutami niewłaściwej wykładni lub błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego. Dopiero wszak po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, co stanowi kwestię o charakterze procesowym, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis materialnoprawny (tak np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 848/11, LEX nr 1218904 i z 9 maja 2013 r., sygn. akt IOSK 2355/11, LEX nr 1328094).

W ocenie Sądu, organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów k.p.a. oraz ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy w postaci art. 7, i art. 77 k.p.a. wskazać należy, że materiał dowodowy oraz postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I i II instancji jest zgodne z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi organy administracji orzekające w niniejszej sprawie podjęły czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Wskazać należy, że strona brała udział w postępowaniu i na każdym jego etapie miała możliwość wypowiedzenia się co do zgromadzonych dokumentów i podjętych ustaleń.

Zdaniem Sądu, przeprowadzone przez organy I i II instancji postępowanie wyjaśniające, jak również zgromadzony materiał dowodowy w kontrolowanej przez Sąd sprawie mając na uwadze przedstawioną wyżej wykładnię zasad postępowania administracyjnego umożliwił dokonanie oceny w zakresie spełnienia przesłanek wymaganych przez prawo do wydania w niniejszej sprawie decyzji odmawiającej skarżącemu udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP.

Podnieść należy, że z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Według Sądu, kierując się tak zakreśloną treścią tej zasady postępowania administracyjnego nie można zgodzić się z zarzutem przedstawionymi w skardze dotyczącym niezbadania w sposób właściwy posiadania przez skarżącego źródła stabilnego i regularnego dochodu oraz ubezpieczenia.

Wskazać należy, że o skuteczności zarzutów stawianych na podstawie art. 7 i 77 k.p.a., nie decyduje każde uchybienie, lecz tylko takie które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem organu II instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Zdaniem Sądu, uzasadnienie decyzji zarówno organu I jak i II instancji spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a. Z uzasadnienia orzeczeń organu I i II instancji wynikają motywy podjętych rozstrzygnięć, których przedmiotem jest odmowa udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP. W ocenie Sądu, uzasadnienia kontrolowanych decyzji stanowią uzewnętrznioną motywację podjętych w nich rozstrzygnięć dotyczących przedmiotu sprawy. W uzasadnieniach tych znalazło się bowiem ustalenie, jakie normy obowiązują w związku z wydaniem decyzji odmawiającej skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP.

Organy dokonały prawidłowej interpretacji art. 100 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 160 pkt 3 w zw. z art. 159 ust. 1 pkt 2 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach oraz powołanych w zaskarżonych orzeczeniach przepisów k.p.a. Podejmując rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie organy przeprowadziły również w sposób prawidłowy proces subsumcji stanu faktycznego pod obowiązujące normy prawne regulujące wydanie decyzji, w której odmówiono skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP. Proces ten w ocenie Sądu, znalazł odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji zarówno organu I i II instancji.

W niniejszej sprawie Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców prowadził postępowanie od początku, nie będąc związany ustaleniami organu instancji niższej. W przedmiotowej sprawie organ II instancji ustosunkował się do twierdzeń skarżącego zawartych w odwołaniu, a także przeprowadził kontrolę instancyjną działania, które podjął Wojewoda [...]. Ustalenia te znajdują bowiem swój wyraz w decyzji odwoławczej Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] września 2015 r. W zaskarżonej do Sądu decyzji organ II instancji powołał się na motywy wyrażone przez organ I instancji. Szef Urzędu uzasadnił także fakt nieuwzględnienia odwołania K.E., podając motywy, jakimi się kierował przy odrzuceniu poszczególnych twierdzeń zawartych w tym odwołaniu.

Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji z [...] września 2015 r. wyczerpująco udowodnił także brak związku przyczynowego między wadami postępowania zarzucanymi w odwołaniu, a decyzją organu I instancji. Należy stwierdzić, że uzasadnienia kontrolowanych przez Sąd decyzji wydanych w przedmiotowej sprawie są związane z przedmiotem rozstrzygnięcia, którym jest odmowa udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego należy stwierdzić co następuje:

Z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy wynika, że skarżący pozostaje w nieformalnym związku z obywatelką polską, A.T., z którą posiada małoletniego syna, W.E., urodzonego [...] czerwca 2014 r.

Cudzoziemiec planuje zawrzeć związek małżeński z A.T., na co wprost powoływał się w toku przedmiotowego postępowania. Skarżący posiada również drugiego syna z poprzedniego związku małżeńskiego z A.K. – obywatelką polską, tj. małoletniego E.E., urodzonego [...] grudnia 2009 r. W dniu [...] stycznia 2014 r. Sąd Okręgowy [...], I Wydział Cywilny, sygn. akt [...] rozwiązał przez rozwód związek małżeński zawarty w dniu [...] maja 2008 r. w P. między panem K.E., a A.K., bez orzekania o winie. Sąd powierzył obojgu rodzicom wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnim synem E.E., urodzonym [...] grudnia 2009 r. w W., ustalając, że każdorazowe miejsce zamieszkania małoletniego będzie przy miejscu zamieszkania matki – A.W. (poprzednio K.). W wyroku tym Sąd obciążył oboje rodziców kosztami utrzymania małoletniego syna E.E. i ustalił udział ojca małoletniego, K.E. na kwotę 300 zł miesięcznie, płatną do rąk matki małoletniego do dnia 15-go każdego miesiąca z góry z ustawowymi odsetkami w przypadku uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat począwszy od dnia następnego po terminie ich płatności do dnia zapłaty.

Uwzględniając powyższy stan faktyczny organ II instancji zasadnie stwierdził, że skarżący prowadzi w Polsce życie rodzinne w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzona w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmieniona następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełniona Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61 poz. 284), tworzy bowiem bliską relację z obywatelką polską, A.T. oraz ich wspólnym małoletnim dzieckiem, W.E., urodzonym [...] czerwca 2014 r. Te relacje umożliwiają udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na podstawie art. 160 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, jednakże pod warunkiem, że zainteresowany spełnia wymogi, o których mowa w art. 159 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, tj. posiada odpowiednie ubezpieczenie zdrowotne oraz posiada stabilne i regularne źródło dochodu wystarczające do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu.

Zasadnie w ocenie Sądu, organy uznały, że nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia jest też okoliczność posiadania przez cudzoziemca także drugiego dziecka, z poprzedniego związku, które to skarżący jest obowiązany wspierać finansowo zgodnie z ww. wyrokiem. Z akt sprawy wynika, że skarżący w toku postępowania został wezwany do przedstawienie odpowiedniej dokumentacji, która potwierdzałaby posiadanie przez niego stabilnego i regularnego źródła dochodu w rozumieniu art. 159 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Ostatnie wezwanie o nadesłanie brakujących dokumentów, opatrzone jest datą 22 lipca 2015 r., zostało doręczone cudzoziemca w dniu 27 lipca 2015 r. W odpowiedzi skarżący przedstawił do akt sprawy wyłącznie kserokopie dokumentów.

W ocenie Sądu, organ II instancji rozważył przedstawioną przez skarżącego dokumentację z punktu widzenia treści art. 159 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.

Z dokumentów przedstawionych przez skarżącego wynika, że jedynym udokumentowanym źródłem jego dochodu, jest dochód z tytułu umowy o pracę z 27 lipca 2015 r. Przedmiotowa umowa zawarta była na czas określony od 27 lipca 2015 r. do 31 października 2015 r., pomiędzy cudzoziemcem, a U.M., na stanowisku sprzedawcy w wymiarze 1/2 etatu z miesięcznym wynagrodzeniem 1 000 zł brutto. Z treści innych przedstawionych przez skarżącego dokumentów wynika, że otrzymywał on, jedynie nie duże kwoty pieniężne, które nie potwierdzają posiadania przez cudzoziemca stabilnego i regularnego źródła dochodu. Sąd podziela stanowisko organu II instancji, że za udzieleniem cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia nie przemawiał też dokument w postaci wydruku z historii rachunku bankowego za okres od dnia 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. - nie tylko z uwagi na wysokość zgromadzonych na koncie cudzoziemca środków finansowych - ale przede wszystkim z uwagi na nieaktualny charakter tego dokumentu. Zdaniem Sądu, historia rachunku bankowego może stanowić potwierdzenie posiadania przez cudzoziemca stabilnego i regularnego źródła dochodu, tylko w wyjątkowych sytuacjach, np. kiedy zgromadzona na koncie kwota jest na tyle duża, że pozwala generować miesięczne odsetki w wymaganej przez przepisy prawa wysokości, tj. powyżej 542 zł w przypadku cudzoziemca samotnie gospodarującego, oraz powyżej 456 zł w przypadku osoby w rodzinie. W ocenie Sądu, z przedstawionej przez cudzoziemca dokumentacji nie wynika taka możliwość. Z treści art. 159 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach wynika, że źródło stabilnego i regularnego dochodu powinno być wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania cudzoziemca i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu. W orzecznictwie sądów administracyjnych na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy o cudzoziemcach wyrażono pogląd (zachowujący nadal aktualność) według którego "Oceniając stabilność i regularność posiadanego przez cudzoziemca źródła dochodu, o którym mowa w art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy z 2003 r. o cudzoziemcach, w kontekście zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE należy uwzględnić jego legalność, niezmienność przez dłuższy okres czasu, poziom na jakim dochody kształtowały się w dłuższej perspektywie czasowej oraz powtarzalność w określonych odstępach czasu. Nie jest wystarczające wykazanie, że osoba będzie posiadała stabilne i regularne źródło dochodu w krótszej perspektywie czasowej, co wystarczałoby, gdyby ubiegano się o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony. W przypadku zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego trzeba bowiem wziąć pod uwagę bezterminowość udzielanego zezwolenia". (zob. wyrok WSA w Warszawie z 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1630/10).

Zdaniem Sądu, źródło dochodu musi być przede wszystkim legalne oraz stabilne, a więc niezmieniające się przez dłuższy okres czasu powracające do równowagi po ewentualnym okresie zakłócenia, i regularne, czyli powtarzające się w ściśle określonych lub jednakowych odstępach czasu. Wskazana powyżej definicja dochodu nie oznacza bynajmniej zawężenia przedmiotowego pojęcia jedynie do dochodu osiąganego z tytułu wynagrodzenia za pracę. Środki zgromadzone na rachunku bankowym wskazują nie tyle na samo źródło dochodu, co na wysokość środków w przeszłości uzyskanych i zaoszczędzonych. Same w sobie z reguły nie będą stanowić źródła dochodu, chyba że będą odpowiednio wysokie.

Z dokumentacji zgromadzonej w niniejszej sprawie wynika, że źródłem dochodu cudzoziemca jest przedstawiona przez niego kserokopia umowy o pracę, na okres od 27 lipca 2015 r. do 31 października 2015 r. na stanowisku "sprzedawca", na pół etatu za miesięcznym wynagrodzeniu 1 000 zł brutto, tj. około 763,24 zł netto.

W tym miejscu wskazać należy, że skarżący posiada miesięczne zobowiązanie w postaci alimentów na rzecz swojego małoletniego syna, w wysokości 300 zł. Oznacza to, że po odjęciu tej kwoty, cudzoziemiec nie dysponuje środkami pieniężnymi w odpowiedniej wysokości, umożliwiającymi utrzymanie siebie oraz drugiego syna i narzeczonej.

Odnosząc się do stanowiska skarżącego przedstawionego w skardze nie można również pominąć przy obliczaniu miesięcznego dochodu cudzoziemca dwojga członków jego rodziny: A.T. i W.E., skoro cudzoziemiec ubiega się o zezwolenie na pobyt czasowy na podstawie art. 160 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. Według tego przepisu, cudzoziemcowi prowadzącemu życie rodzinne w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., z zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywatelem polskim lub obywatelem innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, z którym przebywa wspólnie na tym terytorium, jeżeli cudzoziemiec spełnia wymogi, o których mowa w art. 159 ust. 1 pkt2. Sąd podziela stanowisko organu II instancji, który podnosi, że dochód cudzoziemca musi kształtować się nie tylko na odpowiednim poziomie, ale musi też spełniać kryterium stabilności i regularności. Z uwagi na czasowy charakter zawartej przez cudzoziemca umowy o pracę, (wyłącznie na okres 3 miesięcy), należy wskazać, że zadeklarowane przez skarżącego źródło dochodu nie spełnia także tego kryterium.

W ocenie Sądu, cudzoziemiec nie dysponował źródłem dochodu w rozumieniu art. 159 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o cudzoziemcach, przez co uzasadnione było negatywne rozpatrzenie jego wniosku na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Z przepisu tego wynika, że udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy: nie spełnia on wymogów określonych w przepisach. Organ rozpatrując niniejszą sprawę zobligowany był do odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Sposób rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie w formie decyzji związanej ukształtowany jest treścią normy wynikającej z art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. W literaturze zwrócono uwagę, że "treść decyzji określanych mianem związanych będzie w całości determinowana wolą ustawodawcy, który normatywnie przesądzi, jakie konkretnie rozstrzygnięcie powinno zapaść w związku z zaistnieniem określonego stanu faktycznego. Organowi nie pozostawia się zatem w tym zakresie żadnej samodzielności" (zob. P. Dańczak, Decyzja administracyjna w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, opublikowano: LEX 2015). W art. 100 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach ustawodawca użył bowiem kategorycznego sformułowania – udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy wystąpią wskazane w przepisach przesłanki. W ocenie Sądu, skarżący nie udokumentował, że posiada stabilne i regularne źródło dochodu wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na utrzymaniu.

Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja podjęta została z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, a przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji znalazły jednoznaczny wyraz w jej uzasadnieniu, co pozostaje w zgodzie z obowiązkami organu wymienionymi w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., skarga nie mogła zostać uwzględniona, a Sąd orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji.