Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA 203/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący NSA Andrzej Kuba, Sędziowie WSA Magdalena Bosakirska, Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.), Protokolant Arkadiusz Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2004 r. sprawy ze skargi P. w B. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] grudnia 2001 r. nr akt kontroli [...] w przedmiocie zaszeregowania obiektu hotelowego postanawia - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r., nr [...], Minister Gospodarki - działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 36 i 37 w zw. z art. 42 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz.U. z 2001 r. Nr 55, poz. 578), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Pana M. H., Dyrektora P. w B., od decyzji Wojewody [...], nr [...] z dnia [...] października 2001 r. odmawiającej potwierdzenia zaszeregowania obiektu pod nazwą "[...] " położonego w B. przy ul. [...] do rodzaju: hoteli kategorii: ** (dwie gwiazdki), utrzymał w mocy w/w decyzję Wojewody [...].

W dniu [...] stycznia 2002 r. pełnomocnik skarżącego P. w B. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] grudnia 2001 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] nr [...]. Wniósł on o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz o potwierdzenie ważności decyzji z dnia [...] kwietnia 1978 r. wydanej przez Wydział Kultury Fizycznej i Turystyki Urzędu Wojewódzkiego w [...], nr [...] zaliczającej [...] w B. do III kategorii hoteli lub potwierdzenie "status quo" do czasu oceny obiektu po złożeniu wniosku przez nowych właścicieli, tj. zstępnych po zmarłej I. H. Zaskarżonym decyzjom pełnomocnik skarżącego zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, a w szczególności przepisu art. 50 ustawy o usługach turystycznych, a także obrazę przepisów prawa procesowego przez przyjęcie, iż art. 43 ust. 1 cyt. ustawy wprowadza zasadę, że raz uzyskana kategoria zaszeregowania jest stała i trwale oznaczająca obiekt hotelarski. Skarżący zarzucił ponadto brak obiektywnej oceny obiektu pod względem spełnienia wymagań dla rodzaju i kategorii obiektu hotelarskiego, ujętej w protokole kontroli z dnia [...] października 2001 r.

W odpowiedzi na skargę udzielonej w piśmie z dnia [...] marca 2002 r. Minister Gospodarki poinformował, iż organ ten uchylił będącą przedmiotem skargi decyzję Ministra z dnia [...] grudnia 2001 r" nr [...]. W związku z powyższym organ uznał, iż skarga strony skarżącej została uwzględniona tylko w części dotyczącej uchylenia decyzji Ministra Gospodarki nr [...], natomiast nie został uwzględniony wniosek strony skarżącej o potwierdzenie ważności w/w decyzji Wydziału Kultury Fizycznej i Turystyki Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] kwietnia 1978 r. lub o potwierdzenie "status quo" do czasu oceny obiektu po złożeniu wniosku przez nowych właścicieli, tj. zstępnych po zmarłej I. H. Jednocześnie Minister Gospodarki poinformował, iż w konsekwencji uchylenia swojej decyzji z dnia [...] grudnia 2001 r., wszczął on ponownie postępowanie odwoławcze w sprawie odwołania wniesionego przez pełnomocnika skarżącego od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października

2001 r., nr [...]. Organ II instancji stwierdził ponadto, iż w toku

dalszego postępowania organ ten odniesienie się do zarzutu strony skarżącej

dotyczącej braku obiektywnej oceny obiektu hotelarskiego w zakresie spełnienia

wymagań co do wyposażenia i kwalifikacji personelu oraz zakresu świadczonych

usług dla hotelu kategorii: ** (dwie gwiazdki). Z załączonej do odpowiedzi na skargę

decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] marca 2002 r., nr [...],

wynikało, iż organ ten - działając na podstawie przepisu art. 154 § 1 k.p.a., uchylił

zaskarżoną decyzję Ministra z dnia [...] grudnia 2001 r., z uwagi na wydanie jej z

naruszeniem przepisu art. 107 § 3 k.p.a. ( poprzez brak pełnego ustosunkowania się do

zarzutów strony zawartych w odwołaniu od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2001 r.).

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 5 maja 2004 r. pełnomocnik Ministra Gospodarki poinformował, iż po uchyleniu zaskarżonej decyzji Ministra z dnia [...] grudnia 2001 r. decyzją tego organu z dnia [...] marca 2002 r., Minister Gospodarki -jako organ II instancji, wydał w dniu [...] czerwca

2002 r. nową decyzję w tej sprawie. Od decyzji tej skarżący wniósł skargę do

Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który to Sąd postanowieniem z

dnia 21 sierpnia 2002 r. sygn. akt 1 SA 1669/02, odrzucił skargę. Z uwagi na powyższe

pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi.

Z przedłożonych na rozprawie dokumentów wynika, iż decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r., nr [...], Minister Gospodarki - działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 35, art. 36 pkt 1 i 37 pkt 1 w zw. z art. 42 i art. 50 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz.U. z 2001 r. Nr 55, poz. 578), po ponownym rozpatrzeniu odwołania wniesionego pełnomocnika reprezentującego P. w B. od decyzji Wojewody [...], nr [...] z dnia [...] października 2001 r., utrzymał w mocy wspomnianą decyzję Wojewody [...].

Z kolei z przedłożonego na rozprawie odpisu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2002 r., sygn. akt I SA 1669/02, wynika, iż skarżący wniósł skargę na w/w decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2002 r., lecz z uwagi na niedopełnienie przez pełnomocnika strony będącego radcą prawnym ciążącego na nim obowiązku uiszczenia wpisu stałego wraz ze skargą, Sąd odrzucił skargę.

Powyższe postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie zostało skutecznie wzruszone, co spowodowało, iż w/w decyzja Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2002 r. stała się ostateczna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy

administracyjne. Skarżący wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 22 stycznia 2002 r., a więc zgodnie z cytowanym przepisem ustawy sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270-dalej także: p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Przepis ten wskazuje, jako jedną z przesłanek odrzucenia skargi przez sąd administracyjny, naruszenie powagi rzeczy osądzonej {res iudicatae), które ma miejsce wtedy, gdy skarga zostanie wniesiona na akt lub czynność w sprawie, w której postępowanie jest w toku lub zostało zakończone prawomocnym rozstrzygnięciem sądu dotyczącym tego samego przedmiotu postępowania, które toczyło się między tymi samymi stronami.

W świetle dyspozycji przepisu art. 58 § 1 pkt 4 p.s.a. należy - zdaniem Sądu -stwierdzić, iż w niniejszej sprawie bezspornym jest to, że stronami postępowania są P. w B., oraz organ administracji publicznej II instancji - Minister Gospodarki. Z kolei przedmiotem postępowania jest skarga na decyzję Ministra Gospodarki utrzymująca w mocy wcześniejszą decyzję Wojewody [...], nr [...] z dnia [...] października 2001 r., na podstawie której odmówiono potwierdzenia zaszeregowania obiektu pod nazwą "[...] " położonego w B. przy ul. [...] do rodzaju: hoteli kategorii: ** (dwie gwiazdki).

Nie ulega wątpliwości, iż przedmiotem ostatecznej decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2002 r. była - podobnie jak w przypadku zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji tego Ministra z dnia [...] grudnia 2001 r. - w/w decyzja Wojewody [...], nr [...].

Z tej przyczyny należy uznać, iż - skoro skarga na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2002 r. wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie została rozstrzygnięta prawomocnym orzeczeniem tego Sądu z dnia 21 sierpnia 2002 r. wydanym w sprawie sygn. akt 1 SA 1669/02 - to w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym mamy do czynienia z sytuacją, o której mowa w cyt. przepisie art. 58 § 1 pkt 4 p.s.a., albowiem w/w postanowienie NSA doprowadziło w konsekwencji do ostatecznego utrzymania w obrocie prawnym decyzji Ministra Gospodarki utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...], nr [...].

W tym miejscu należy jedynie podnieść, iż -w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - Minister Gospodarki -jako organ II instancji, wydając w dniu [...] marca 2002 r. (a więc już po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego) decyzję uchylającą decyzję Ministra z dnia [...] grudnia 2001 r., nieprawidłowo wskazał jako podstawę prawną swojej decyzji przepis art. 154 § 1 k.p.a., albowiem organ mógł wydać wspomnianą decyzję jedynie na podstawie obowiązującego wówczas art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. z 1995 r. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Wprawdzie w/w decyzja wydana w trybie powołanego przepisu art. 38 ust. 2 ustawy o NSA (obecny przepis art. 54 § 3 p.s.a.), nie spełniając wymagania uwzględnienia skargi w całości, była - co Sąd pragnie zauważyć - decyzją wadliwą, niemniej na obecnym etapie postępowania wadliwość ta

- w świetle w/w prawomocnego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2002 r. - nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawy.

Odnośnie żądania strony skarżącej dotyczącej potwierdzenia przez Sąd ważności decyzji z dnia [...] kwietnia 1978 r. wydanej przez Wydział Kultury Fizycznej i Turystyki Urzędu Wojewódzkiego w [...] zaliczającej [...] w B. do III kategorii hoteli lub potwierdzenia dotychczasowego "status quo" do czasu oceny obiektu po złożeniu wniosku przez nowych właścicieli, należy stwierdzić, iż żądanie zgłoszone w tym zakresie nie mogło być przedmiotem rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w ramach niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji orzeczenia, działając w tym zakresie na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 4 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.