Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 327/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 2a
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 21
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda (spr.) Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2017 r. sprawy ze skargi A. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z [...] r. nr [...], określającą A z siedzibą w G. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie 19.826 zł.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że 29 grudnia 2013 r. podatnik nabył nieruchomość położoną w B. przy ul. A 44B, stanowiącą działkę nr 585 o pow. 363 m2 oraz prawo wieczystego użytkowania zabudowanej działki nr 583 o pow. 11.655 m² wraz z prawem własności położonego na tej działce budynku o pow. 4.822 m². Następnie 28 lutego 2014 r. podatnik przeniósł prawo użytkowania wieczystego ww. działki nr 583 oraz prawo własności położonego na niej budynku na B S.A.

Wobec tego, że podatnik nie złożył deklaracji podatkowej, Prezydent Miasta B. postanowieniem z [...] grudnia 2014 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia podatnikowi wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r.

Zgodnie z ewidencją gruntów prowadzoną przez Starostwo Powiatowe w B. spółka A w okresie od 29 grudnia 2013 r. do 28 lutego 2014 r. była użytkownikiem wieczystym działki nr 583 (obręb [...]) o pow. 11.655 m² oznaczonej symbolem Bi – inne tereny zabudowane oraz właścicielem budynku biurowego położonego na tej działce o pow. zabudowy 1010 m².

W trakcie postępowania podatnik złożył 12 marca 2015 r. deklarację podatkową oraz korektę tej deklaracji wykazując ostatecznie do opodatkowania: grunty pozostałe o pow. 11.655 m2, budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. 22,40 m2, budowle o wartości 2.500 zł oraz budynki mieszkalne o pow. 4.822,60 m2, deklarując łączny podatek w wysokości 733 zł.

Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że zgodnie z ewidencją gruntów i budynków budynek usytuowany na działce nr 583 nie posiadał funkcji mieszkalnej ale był budynkiem biurowym. Dopiero z dniem 11 lutego 2015 r. dokonano zmian w ewidencji gruntów i budynków w ten sposób, że działka nr 583 została oznaczona symbolem B – tereny mieszkalne, a budynek położony na tej działce został oznaczony jako budynek mieszkalny. Zmiana ta miała wpływ na wysokość opodatkowania budynku dopiero od chwili jej wprowadzenia. Organ pierwszej instancji dał wiarę podatnikowi, że łączna powierzchnia użytkowa tego budynku wynosiła 4.845 m2, a także zaakceptował podaną przez stronę wartość budowli usytuowanych na nieruchomości. Biorąc pod uwagę, że ww. nieruchomość była w okresie objętym decyzją w posiadaniu przedsiębiorcy, Prezydent Miasta B. opodatkował ją stawkami najwyższymi, przewidzianymi dla gruntów oraz budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpatrzeniu odwołania strony, zaskarżoną decyzją z [...] r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, podzielając w całości zajęte przez ten organ stanowisko.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję A, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów procesu, podniosła zarzuty naruszenia następujących przepisów:

- art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej: u..p.o.l.) poprzez niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji nieprawidłową klasyfikację przedmiotów opodatkowania obejmujących działkę gruntu o nr 583 oraz posadowionego na niej budynku, położonych w B. przy ul. A 44B, jako przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy powołany przepis wprost wskazywał, iż grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarcze, są to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, zaś powyższe przedmioty opodatkowania, znajdujące się w użytkowaniu wieczystym podatnika, już w okresie opodatkowania posiadały funkcję mieszkalną, to jest były przeznaczone pod zabudowę zespołu budynków mieszkalnych, co ostatecznie potwierdziła odpowiednia zmiana w ewidencji gruntów i budynków, a potwierdziły to także dokumenty urzędowe oraz fakt naliczania wysokości opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste przy uwzględnieniu stawki przewidzianej dla nieruchomości przeznaczonych na cele mieszkaniowe;

- art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. b w zw. z § 1 ust. 1 pkt a oraz § 2 ust. b uchwały Rady Miejskiej w Bełchatowie z dnia 24 października 2013 r. nr XLI/359/13 - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a tym samym określenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2014 w stosunku do nieruchomości położonej przy ul. A 44B w B. z uwzględnieniem stawek najwyższych przewidzianych dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na ich faktyczną mieszkalną funkcję w okresie opodatkowania, co wyłącznie potwierdziła ostatecznie stosowna zmiana dokonana 19 lutego 2015 r. w ewidencji gruntów i budynków w tym przedmiocie, stanowiąca potwierdzenie wcześniejszej, faktycznej funkcji tych przedmiotów podatkowania;

- art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity: Dz.U. z 2010 r. nr 193 poz. 1287 ze zm.; dalej: u.p.g.k.) w zw. z art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.) - poprzez niewłaściwe zastosowanie i:

a) opodatkowanie nieruchomości położonej w B. przy ul. A 44B z uwzględnieniem stawek najwyższych, przewidzianych dla gruntów oraz budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w sytuacji, gdy dokonana w dniu 19 lutego 2015 r. zmiana danych ewidencyjnych dotycząca działki nr 583 oraz znajdującego się na niej budynku, stanowiła wyłącznie potwierdzenie wcześniejszej i rzeczywistej mieszkalnej funkcji tych przedmiotów opodatkowania, w tym znajdującej potwierdzenie w dokumentacji stanowiącej podstawę wniosku oraz dokonanej zmiany w tym przedmiocie;

b) przyjęcie, iż zmiana w ewidencji gruntów i budynków ma w istocie charakter konstytutywny, to jest: wywołuje skutek od daty ujawnienia zmiany w tej ewidencji, w sytuacji gdy zgodnie z jednolitym orzecznictwem sądowym na tym tle, jedynie warunkiem wzruszenia czy korekty danych zawartych w tej ewidencji jest zainicjowanie właściwej procedury, zaś dokonanie zmiany danych w ewidencji jedynie potwierdza wcześniejsze i rzeczywiste dane dotyczące nieruchomości, w tym jej funkcję na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a zatem sama zmiana miała wyłącznie charakter deklaratoryjny;

- art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. – poprzez naruszenie zasady prawdy materialnej oraz zaniechanie obowiązku podjęcia wszelkich niezbędnych działań mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego oraz okoliczności niniejszej sprawy, w tym przede wszystkim:

a) zupełne pominięcie w sprawie, że dokonana 19 lutego 2015 r. zmiana w danych ewidencyjnych dotyczących działki nr 583 oraz znajdującego się na niej budynku, była jedynie konsekwencją wcześniejszej, rzeczywistej mieszkalnej funkcji tych przedmiotów opodatkowania, a przez to zupełne pominięcie, iż powyższe przedmioty opodatkowania miały charakter mieszkalny także w okresie objętym opodatkowaniem w tym zakresie, a przez to powinny być opodatkowane wg stawki przewidzianej dla gruntów i budynków mieszkalnych, a nie wg najwyższej przewidzianej dla budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej;

b) zaniechanie przeprowadzenia postępowania odnośnie wyjaśnienia tego od kiedy faktycznie wskazane przez podatnika przedmioty opodatkowania posiadały funkcję mieszkalną, skoro ostatecznie, w wyniku wniosku dokonano z powrotem zmiany w ewidencji gruntów i budynków w tym zakresie, a przez to błędne opodatkowanie jej w całym okresie opodatkowania wg stawki przewidzianej dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej;.

- art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i całkowicie dowolne uznanie, iż zmiana przeznaczenia charakteru działki nr 583 oraz znajdującego się na niej budynku nie nastąpiła już w okresie opodatkowania, lecz dopiero od dnia 19 lutego 2015 r., w sytuacji gdy dokonana zmiana danych w ewidencji gruntów i budynków w tym przedmiocie była wyłącznie potwierdzeniem wcześniej istniejącego stanu faktycznego i prawnego, potwierdzonego zresztą częścią dokumentacji stanowiącej podstawę złożonego wniosku o zmianę danych w ewidencji gruntów i budynków i stanowiącą podstawę zmiany w tym przedmiocie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, w jaki sposób powinny być opodatkowane w miesiącach styczeń i luty 2014 r. grunty i budynek znajdujący się na działce nr 583, położonej w B. przy ul. A 44B. Poz sporem pozostaje, że skarżąca spółka prowadziła działalność gospodarczą i od 29 grudnia 2013 r. była użytkownikiem wieczystym działki nr 583 oraz właścicielem budynku znajdującego się na tej działce.

Organy podatkowe trafnie wskazały na przepis art. 21 u.p.g.k., zgodnie z którym podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z tą ewidencją do 11 lutego 2015 r. sporna działka gruntu była oznaczona symbolem Bi – inne tereny zabudowane, a budynek położony na tej działce był zaewidencjonowany jako budynek biurowy. Również z treści aktu notarialnego z 29 grudnia 2013 r. wynika jednoznacznie, że działka gruntu nr 583 jest zabudowana budynkiem biurowym (§ 1 pkt 2 akapit 4) i stanowi użytki oznaczone symbolem Bi.

W świetle danych zawartych w ewidencji budynków, jak i wobec treści aktu notarialnego z [...]. zupełnie niezrozumiały jest zarzut, że w okresie opodatkowania spółka była właścicielem budynku mieszkalnego. Budynek ten został zaklasyfikowany jako budynek zbiorowego zamieszkiwania (budynek mieszkalny) dopiero 11 lutego 2015 r. Nie budzi natomiast wątpliwości, że w okresie od 29 grudnia 2013 r. do 11 lutego 2015 r. sporny budynek był oznaczony w ewidencji jako budynek biurowy. Organy podatkowe, wobec treści art. 21 u.p.g.k. nie są uprawnione do dokonywania odmiennych ustaleń, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Brak więc było podstaw do przyjęcia, że w okresie styczeń-luty 2014 r. sporna działka, jak i posadowiony na niej budynek, nie były związane z prowadzeniem działalności gospodarczej na podstawie art. 1a ust. 2a u.p.o.l.

Jak już wyżej zaznaczono dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są wiążące dla organów podatkowych, które nie są uprawnione do ich weryfikacji. Zmiana danych w ewidencji gruntów i budynków należy do właściwości innych organów określonych w ustawie – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Organy podatkowe nie były więc zobowiązane do prowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność faktycznego sposobu wykorzystywania przez stronę spornej nieruchomości i nie naruszyły przepisów postępowania wydając decyzję w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków.

Reasumując zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa materialnego, a przy jej wydawaniu nie naruszono przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Na marginesie dodać należy, że w analogicznych stanach faktycznych, dotyczących opodatkowania tej samej nieruchomości, tutejszy sąd kontrolował już wcześniej wydane decyzje organów podatkowych (wyrok z 28 czerwca 2016 r., I SA/Łd 403/16 oraz wyrok z 24 listopada 2011 r., I SA/Łd 1152/11, od którego skargę kasacyjną NSA oddalił wyrokiem z 3 kwietnia 2014 r., II FSK 822/12).

Z powyższych względów, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi, sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę.

db