Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 3224/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6290 Reforma rolna
Hasła tematyczne: Reforma rolna
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy: article: art. 182 § 2a, art. 183 § 1 i 2, art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 75 § 1, art. 136 ,art. 138 § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 3, art. 4
journal: Dz.U. 2005 nr 112 poz 938
law: Konwencja znosząca wymóg legalizacji zagranicznych dokumentów urzędowych, sporządzona w Hadze dnia 5 października 1961 r.

SENTENCJA

Dnia 24 stycznia 2020 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Zgierski po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2020 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych [...] Zarządu Infrastruktury oraz Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasów Państwowych Nadleśnictwa C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2019 roku, sygn. akt I SA/Wa 2002/18 w sprawie ze sprzeciwów [...] Zarządu Infrastruktury oraz Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasów Państwowych Nadleśnictwa C. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2018 r., Nr [...] w przedmiocie reformy rolnej oddala skargi kasacyjne.


UZASADNIENIE

I OSK 3224/19

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie oddalił sprzeciwy [...] Zarządu Infrastruktury (dalej Zarząd)

oraz Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasów Państwowych

Nadleśnictwa C. (dalej Nadleśnictwo) od decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju

Wsi z dnia [...] października 2018 r. w przedmiocie reformy rolnej.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne.

Fundacja im. [...] (dalej Fundacja), wnioskiem z dnia

[...] września 2012 r., sprecyzowanym pismem z dnia [...] września 2015 r., wystąpiła do

Wojewody [...] o wydanie decyzji stwierdzającej, że zespół pałacowo-

parkowy w obrębie ewidencyjnym [...] H., gmina M., województwo

[...], stanowiący nieruchomość o powierzchni około 60 ha, nie podpadał pod

działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r.

o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13), dalej dekret.

Decyzją z dnia [...] września 2013 r. Wojewoda [...] orzekł, że zespół

pałacowo-parkowy z majątku H. podlegał działaniu art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu.

Decyzję tę uchylił Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w dniu [...] sierpnia

2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] grudnia

2016 r., umorzył postępowanie prowadzone z wniosku Fundacji, wskazując, że

w sprawie brak jest podstaw do uznania, że pomiędzy Fundacją a podmiotem

założonym na podstawie testamentu [...] z 1934 r. istnieje ciągłość

prawa uprawniająca Fundację do występowania z wnioskiem o stwierdzenie

niepodlegania pod przepisy dekretu. Organ wskazał, że byt prawny obecnej Fundacji

został udokumentowany od 1959 r., a działalność obecnej Fundacji opiera się na

statucie z 1934 r. nieuwzględniającym zmian z lat późniejszych.

Ww. decyzja Wojewody [...] została uchylona decyzją Ministra

Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2017 r. i sprawa przekazana została do

ponownego rozpoznania przez organ 1 instancji. Wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2017 r.,

I SA/Wa 1063/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił sprzeciw

Zarządu od powyższej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Następnie, po

wniesieniu skargi kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

wyrokiem z dnia 10 listopada 2017 r., uchylił zaskarżony wyrok i oddalił sprzeciw.

W efekcie rozpoznania skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem

z dnia 26 lutego 2018 r., I OSK 64/18, uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego

Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz z wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2017 r.

oraz decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 czerwca 2017 r.

W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że materiał dowodowy nie

pozwala przyjąć, że Fundacja [...] jest tym samym podmiotem, co powstała

w 1934 r. Fundacja im. [...], która uzyskała tytuł prawnorzeczowy

do tej nieruchomości na podstawie testamentu, oraz że Fundacja im. [...] powstała w 1934 r. była właścicielem majątku znajdującego się

w całości lub części za granicą w dacie wejścia w życie przepisów dekretu z dnia

24 kwietnia 1952 r. o zniesieniu Fundacji (Dz.U. Nr 25, poz. 172 ze zm.), tj. w dniu

22 maja 1952 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadniczą kwestią

przy ustalaniu interesu prawnego Fundacji jest zbadanie, czy była ona właścicielem

majątku znajdującego się za granicą w dacie wejścia w życie przepisów o zniesieniu

fundacji. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązał Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi

do ustalenia, czy Fundacja posiada interes prawny w sprawie.

Rozpatrując ponownie sprawę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, decyzją

z dnia [...] października 2018 r., uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia

[...] grudnia 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ

I instancji. W uzasadnieniu organ stwierdził, że Fundacja ma legitymację do

wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie podlegania pod

przepisy dekretu o reformie rolnej zespołu pałacowo-parkowego wskazanego we

wniosku, gdyż w dniu wejścia w życie dekretu o zniesieniu fundacji posiadała prawo

własności do nieruchomości położonych na terenie Francji, co wyłączało możliwość

jej likwidacji na podstawie obowiązujących ówcześnie przepisów. Zdaniem Ministra

Fundacja działa nieprzerwanie jako osoba prawna od chwili jej utworzenia

i zatwierdzenia przez Ministra Opieki Społecznej w 1934 r., gdyż we wszystkich

dokumentach rejestrowych powołany jest statut z dnia [...] września 1934 r., nadany

2

jej testamentem fundatora. Fundacja była sukcesywnie przepisywana do kolejnych

nowo tworzonych rejestrów, bez przerwania jej bytu prawnego.

Sprzeciwy od powyższej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi

z [...] października 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

odrębnymi pismami wnieśli Zarząd oraz Nadleśnictwo.

Przywołanym na wstępie wyrokiem z dnia 10 stycznia 2019 r. Wojewódzki

Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił oba sprzeciwy. W uzasadnieniu Sąd

wyjaśnił, że wydanie decyzji kasatoryjnej jest możliwe w przypadku, gdy organ I

instancji nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył

przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną

i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ II

instancji. Zdaniem Sądu organ odwoławczy zasadnie przyjął, że Fundacja mogła być

wnioskodawcą w rozpoznawanej sprawie, gdyż materiał zgromadzony w aktach

sprawy dokumentuje jej ciągłość od 1934 r., a na skutek posiadania przez Fundację

majątku poza granicami Polski nie podlegała ona likwidacji na podstawie

obowiązujących wcześniej przepisów. W konsekwencji oznacza to konieczność

merytorycznego rozpatrzenia złożonego wniosku poprzedzoną przeprowadzeniem

postępowania wyjaśniającego w tym zakresie.

Od ww. wyroku Zarząd złożył skargę kasacyjną, w której wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

Sądowi i instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi

zarzucił naruszenie:

1/ art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325), dalej p.p.s.a., przez jego

niewłaściwe zastosowanie mające istotny wpływ wynik sprawy, polegające na

niepełnym wyjaśnieniu stanu sprawy oraz nieodniesieniu się w uzasadnieniu do

istotnych zarzutów mających wpływ na treść rozstrzygnięcia podniesionych

w sprzeciwie dotyczących legitymacji obecnej Fundacji do złożenia wniosku

o stwierdzenie niepodlegania dekretowi i przyjęcie błędnej oceny, że posiada ona

przymiot strony postępowania administracyjnego;

2/ art. 153 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji wiążących

wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 26 lutego 2019 r.;

3/ art. 141 § 4 i art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. przez przekroczenie

przez Sąd zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie oceny dowodów w

całkowicie dowolny polegający na uznaniu, że:

a) z dokumentów potwierdzających posiadanie majątku za granicą wywieść należy,

że w dacie istotnej dla rozstrzygnięcia, tj. w chwili wejścia w życie dekretu z dnia

24 stycznia 1952 r. Fundacja była właścicielem majątku położonego za granicą,

a tym samym jej majątek położony w Polsce nie został przejęty na własność

państwa,

b) Fundacja działa nieprzerwanie jako osoba prawna od chwili jej utworzenia,

podczas gdy organ odwoławczy oraz Sąd I instancji nie wykonali wytycznych

Naczelnego Sądu Administracyjnego i nie dokonali analizy Statutu złożonego do

organu rejestrującego Fundację w 1959 r.;

4/ art. 133 § 1 w zw. z art. 151 a § 1 i 2 p.p.s.a. przez pominięcie przy rozstrzyganiu

części materiału dowodowego, tj. pominięcie świadczącego o braku w stosunku do

Fundacji ciągłości prawnej zarządzenia Ministra Zdrowia z dnia [...] sierpnia 1957 r.;

5/ art. 151 a § 1 i 2 w zw. z art. 64e p.p.s.a. oraz w zw. z art. 28, art. 105 § k.p.a. oraz

w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia

1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia

Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej

(Dz.U. z 1945 r. Nr 10, poz. 51 ze zm.) oraz art. 10 dekretu o zniesieniu fundacji, jak

również w zw. z art. 1 dekretu z dnia 31 grudnia 1956 r. o uzupełnieniu przepisów

0. zniesieniu fundacji (Dz.U. z 1957 r. Nr 1 poz. 3), przez ich błędną wykładnię

1. niewłaściwe zastosowanie prowadzące do nieuzasadnionego oddalenia sprzeciwu,

pomimo nieistnienia wynikających z art. 138 § 2 k.p.a. przesłanek do uchylenia

prawidłowej decyzji organu I instancji.

Zarząd podniósł, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku podziela stanowisko

organu i pomija zarzuty zgłoszone w sprzeciwie. Zdaniem Zarządu w sprawie brak

jest dokumentów wskazujących, że utworzona w 1934 r. fundacja na dzień 22 maja

1952 r. była właścicielem jakiejkolwiek nieruchomości. Sąd I instancji - w ocenie

skarżącego kasacyjnie - pominął kwestię statutu fundacji i braku uwzględnienia

zmian dokonanych przed 1959 r., co wskazuje na brak ciągłości działania Fundacji.

Odrębną skargę kasacyjną złożyło także Nadleśnictwo, wnosząc o uchylenie

zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

4

Sądowi ! instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi

zarzuciło naruszenie:

1/ art. 64e p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 i art. 28 k.p.a.,

art. 141 § 4 oraz art. 153 p.p.s.a., przez błędne uznanie, że Fundacji w niniejszej

sprawie przysługuje interes prawny do wystąpienia z wnioskiem, a w konsekwencji

że posiada ona przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., w sytuacji, gdy materiał

dowodowy w niniejszej sprawie nie wskazuje, że była ona właścicielem majątku za

granicą w dacie wejścia wżycie przepisów dekretu o zniesieniu fundacji,

a w konsekwencji nie posiada interesu prawnego w niniejszej sprawie. Prawidłowe

było zatem umorzenie postępowania;

2/ art. 6, art. 7, art. 8, art. 75 § 1 i 2, art. 76 § 1-3, art. 76a § 1-4, art. 77 § 1-4 k.p.a.

w zw. z art. 3 i 4 Konwencji znoszącej wymóg legalizacji zagranicznych dokumentów

urzędowych, sporządzonej w Hadze w dniu 5 października 1961 r. (Dz.U. z 2005 r.,

Nr 112, poz. 938, dalej Konwencja Haska), przez akceptację błędnej oceny dowodów

wykonanej przez organ w sposób dowolny i wadliwy, co przejawiało się w błędnym

oparciu decyzji na kserokopiach dokumentów, w sytuacji gdy kserokopie nie stanowią

dowodu z dokumentu, a nadto kserokopie nie mogą stanowić samodzielnej podstawy

rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadku dokumentów zagranicznych konieczne jest

przy tym uzyskanie klauzuli apostille, której w niniejszej sprawie nie przedstawiono;

3/ art. 151 a § 1 i 2 p.p.s.a. przez oddalenie sprzeciwu;

4/ art. 3 i art. 4 Konwencji Haskiej przez dokonanie wykładni sprowadzającej się do

uznania, że dokumenty zagraniczne nie wymagają potwierdzania zgodnie

z przepisami k.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do ich zastosowania, choć

dokumenty zagraniczne złożone do akt nie zostały opatrzone klauzulą apostille;

5/ art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak jednoznacznego i zupełnego wyjaśnienia kwestii

zastosowania przepisów Konwencji Haskiej i zarzuconego naruszenia przepisów

k.p.a.

Uzasadniając powyższe zarzuty, Nadleśnictwo wskazało, że Sąd ograniczył

się do akceptacji ustaleń organu, a w zakresie zarzutów zawartych w skardze

ograniczył się do lakonicznego odwołania do Konwencji Haskiej. Sąd pominął przy

tym, że dokumenty zgromadzone w aktach sprawy nie posiadają klauzuli apostille

i są kserokopiami nieposiadającymi mocy dowodowej. Dodatkowo Nadleśnictwo

podniosło, że Naczelny Sąd Administracyjny nie przesądził, że Fundacja ma przymiot

strony i nakazał przeprowadzenie postępowania w tym zakresie, w związku z czym

5

organ i Sąd I instancji nie powinny wywodzić, że kierunek rozstrzygnięcia wynika

z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, którym są związane.

Wnioskiem z [...] listopada 2019 r. Zarząd wystąpił o przeprowadzenie

rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny

rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod

rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione

wart. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że

przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego

wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w

odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, ale ogranicza

się do weryfikacji zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Rozpoznając wniosek o rozstrzygnięcie sprawy na rozprawie, zauważyć

trzeba, że zgodnie z art. 182 § 2a p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje

skargę kasacyjną od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego

sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym. Wobec tego nie było przeszkód do

rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Skargi kasacyjne nie mogły być uwzględnione, gdyż podniesione w nich

zarzuty są nietrafne.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w wyniku wydania przez

Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 26 lutego 2018 r. organ odwoławczy

został zobowiązany do ustalenia, czy Fundacja posiada interes prawny

w rozpoznawanej sprawie. W wyniku wykonania tego zobowiązania organ pozyskał

od pełnomocnika Fundacji szereg kolejnych dokumentów, przeprowadził ich analizę,

jak również ponownie zweryfikował wcześniej zgromadzony materiał dowodowy

i dokonał jego oceny, uznając na jego podstawie, że Fundacja nie podlegała

przepisom dekretu z powodu posiadania w dacie jego wejścia w życie nieruchomości

położonych poza granicami Polski. Z uzasadnienia projektu dekretu, z którego

wynikało, że w założeniach prawodawcy nie miał znajdować zastosowania do

Fundacji. Z materiału dowodowego wynika ponad wszelką wątpliwość, że Fundacja

posiadała przed wejściem w życie dekretu z dnia 24 kwietnia 1952 r. o zniesieniu

fundacji majątek za granicą - we Francji. Liczna korespondencja pomiędzy organami

ówczesnego Państwa Polskiego a Fundacją, wyrok francuskiego sądu

powszechnego oddalającego apelację spadkobierców fundatora, chcących

unieważnić testament, na podstawie którego Fundacja została powołana, dokumenty

świadczące o wynajmowaniu przez Fundacje posiadanych nieruchomości, nie

pozostawiają wątpliwości, że majątek taki Fundacja posiadała. Zaznaczyć przy tym

należy, że dokumenty zagraniczne zgromadzone w aktach administracyjnych sprawy

mogą stanowić materiał dowodowy pomimo braku klauzuli apostille. Przepis art. 75

§ 1 zd. 1 k.p.a. nakazuje jak dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do

wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Stwierdzenie prawa własności do

nieruchomości położonych poza granicami Polski nie musi być przeprowadzone

wyłącznie na podstawie zagranicznych dokumentów urzędowych wymagających

klauzuli apostille do zastosowania w postępowaniu przed krajowym organem

administracyjnym zgodnie z art. 3 i 4 Konwencji Haskiej. Klauzula apostille

potwierdza jedynie autentyczność podpisu, charakteru, w jakim działa osoba, która

podpisała dokument oraz tożsamości pieczęci lub stempla, którym opatrzony jest

dokument. Tym samym klauzula apostille nie potwierdza treści dokumentu, do

którego została dołączona.

W ocenie Sądu organ odwoławczy zgodnie z przepisami k.p.a. przeprowadził

także ocenę ciągłości działania Fundacji od 1934 r. na podstawie całości

dokumentów zgromadzonych w sprawie i zasadnie uznał, że zmiany wprowadzone

do statutu zarządzeniem Ministra Zdrowia z dnia [...] sierpnia 1957 r. nie mają wpływu

na uznanie ciągłości funkcjonowania Fundacji. Pełnomocnik fundacji przedstawił

organowi m.in. postanowienie Sądu Rejonowego dla Warszawy-Prag i Wydział VII

Cywilny dla Spraw Rejestrowych z dnia 1 października 1984 r.. NV li Ns Rej. F-1/84 o

wpisaniu Fundacji do rejestru fundacji. W poszczególnych rubrykach rejestru widnieją

wpisy, że Fundacja została ustanowiona przez [...] na mocy

testamentu z dnia 22 września 1934 r. i że złożono statut Fundacji ustalony przez

fundatora i zatwierdzony przez Ministra Opieki Społecznej w dniu [...] października

1934 r. Organ dysponował także postanowieniem Sądu Okręgowego dla m.st.

Warszawy Wydział XVI Gospodarczy z dnia 27 kwietnia 2000 r., XVI NS.Rej. F-

215/2000, którym odmówiony dokonania wpisu w rejestrze dotyczącego zmian w

statucie. Sąd wyjaśnił, że statut Fundacji nie przewiduje możliwości jego zmian.

Dodatkowo fundator w testamencie z dnia [...] września 1934 r. zastrzegł brak

możliwości zmiany jego woli. Postanowienie to dotyczyło wprawdzie wniosku

Zarządu Fundacji w sprawie zmian statutu na podstawie uchwały Rady Fundacyjnej z

dnia [...] stycznia 2000 r., tym niemniej okoliczność ta wyjaśnia, dlaczego Fundacja

rejestrowana była na przestrzeni lat w kolejnych rejestrach ze statutem w pierwotnym

brzmieniu.

W wyniku powyższych ustaleń, zdaniem Naczelnego Sądu

Administracyjnego, Sąd I instancji zasadnie uznał, że organ prawidłowo ustalił, że

w tak ukształtowanym stanie faktycznym sprawy Fundacji przysługiwał status strony

postępowania, w związku z czym organ I instancji powinien był przeprowadzić pełne

postępowanie wyjaśniające celem merytorycznego rozpatrzenia złożonego przez

Fundację wniosku. Tym samym w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki do

uchylenia decyzji organu I instancji umarzającego postępowanie z wniosku Fundacji

i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Jednocześnie

należy mieć na uwadze fakt, że organ I instancji w toku dotychczasowego

postępowania prowadził powstępowanie wyjaśniające w celu ustalenia, czy po

stronie podmiotu inicjującego postępowanie administracyjne występuje interes

prawny do jego wszczęcia. Tym samym organ ten nie przeprowadził postępowania

mającego na celu merytoryczne załatwienie sprawy. W konsekwencji powyższego

należało uznać, że zakres postępowania wyjaśniającego, które należało

przeprowadzić celem załatwienia sprawy, wykraczał poza zakres dopuszczalnego dla

organu odwoławczego przewidziany w art. 136 i art. 138 § 2 k.p.a. W tak ustalonych

okolicznościach sprawy istniały zatem przesłanki do wydania decyzji kasatoryjnej,

w związku z czym oddalenie złożonych sprzeciwów w ocenie Naczelnego Sądu

Administracyjnego było zasadne.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie

art. 184w zw. z art. 182 § 2a p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.