Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 918/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1,  art. 61
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie: sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Znaniecka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta T. na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61, art. 63, art. 53 ust. 3 i 4, art. 54, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647) zwanej dalej jako "u.p.z.p.", § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1589), § 3 - § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowani terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267) zwanej dalej jako "k.p.a." ustalił A. G. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...] z siedzibą przy ul. [...] w T., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na funkcję mieszkaniową z lokalem usługowym na działkach nr [...] i [...] oraz części działki nr [...] obręb [..], położonych przy ul. [...] w T.

W uzasadnieniu Prezydent wyjaśnił, że teren na którym przewiduje się realizację inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, co pozwoliłoby na określenie warunków kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto teren posiada dostęp do drogi publicznej - ul. [...], a istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. Zdaniem Prezydenta teren objęty wnioskiem nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, decyzja zgodna jest również z przepisami odrębnymi. Prezydent uznał więc, że spełnione zostały wszystkie przesłanki wymagane dla wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

Jak wskazał Prezydent teren objęty wnioskiem znajduje się w strefie ochrony konserwatorskiej stanowiącej zespół zabudowy podmiejskiej z przełomu XIX i XX wieku - północna pierzeja ul. [...], w związku z czym o wszczęciu postępowania został zawiadomiony Miejski Konserwator Zabytków, który określił warunki konserwatorskie dla planowanej inwestycji oraz [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków, który nie wniósł żadnych uwag do planowanej inwestycji.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. S. (skarżący) stwierdzając, że nie wyraża zgody na rozbudowę i nadbudowę budynku na posesji przy granicy z jego posesją.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. (SKO) decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 61 u.p.z.p. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu SKO w pierwszej kolejności rozważając kwestię dopuszczalności odwołania wskazało, że uznało je za dopuszczalne, mimo iż zostało ono wniesione w dniu [...], czyli przed doręczeniem skarżącemu rozstrzygnięcia organu I instancji. Wprawdzie decyzję adresowaną do niego odebrał w dniu [...], to jednak w dniu [...]. odebrał również decyzję adresowaną do B. S. W ocenie SKO nie ma przeszkód we wniesieniu odwołania przez stronę, która w ogóle nie brała udziału w postępowaniu i której decyzja nie została doręczona i nie byłoby uzasadnione stanowisko, że w takiej sytuacji termin początkowy dla strony pozbawionej udziału w sprawie jest taki sam jak dla strony, której decyzję doręczono najpóźniej. Istotą terminów dotyczących terminów zaskarżenia jest bowiem określenie przesłanek umożliwiających stwierdzenie, że w konkretnej dacie decyzja stała się ostateczna. Z punktu widzenia przepisów k.p.a. istotne jest oznaczenie terminu końcowego dla złożenia odwołania, nie zaś tożsame jego oznaczenie względem wszystkich stron postępowania.

Następnie SKO wskazało, że projekt decyzji stosownie do art. 60 ust. 4 u.p.z.p. został sporządzony przez mgr inż. T. P. oraz, że uzyskał on uzgodnienia wymagane przepisem art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.

Granice obszaru analizowanego zostały określone w odległości większej niż minimalna, ponieważ niedopuszczalne byłoby wyznaczanie obszaru analizowanego w sposób przecinający istniejące obiekty. W niniejszej sprawie nie istniała potrzeba wyznaczenia nowej linii zabudowy z uwagi na charakterystykę inwestycji, która zakłada rozbudowę budynku od strony przeciwnej względem ul. [...] w stosunku do istniejącego budynku. Zdaniem SKO, mimo iż średni wskaźnik powierzchni zabudowy w obszarze analizowanym wynosi 48%, to ustalenie tego wskaźnika jako 60% było uzasadnione intensywnością zabudowy enklawy historycznej. Prawidłowo też zdaniem SKO pozostawiono bez zmian szerokość elewacji frontowej, bowiem planowana inwestycja nie wiąże się ze zmianą tego parametru.

SKO za nieprawidłowe zaś uznało określenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej na poziomie do 8m na wysokości okapu i kalenicy dachu na posesji przy. ul. [...] jako określanie parametrów zabudowy względem innych obiektów, jednak organ I instancji równocześnie wskazał wysokość zabudowy w formie liczbowej, co zdaniem SKO jest dostatecznie precyzyjne. Ten sam błąd organ I instancji popełnił w przypadku określenia kąta nachylenia dachu, jednak zdaniem SKO nie ma to wpływu na wynik sprawy.

Zdaniem SKO w sprawie została spełniona zasada dobrego sąsiedztwa, ponieważ na sąsiednich działkach występuje zabudowa mieszkaniowa (działki nr [...], [...], [...]), handlowa i biurowa (działka na [...]). Teren posiada dostęp do drogi publicznej, uzbrojenie terenu jest wystarczające dla projektowanego przedsięwzięcia, a nadto teren nie wymaga zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne. Ponadto decyzja ustalająca warunki zabudowy zgodna jest z przepisami odrębnymi.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. wniósł J. S. W jego ocenie nieprawidłowym było wysyłanie decyzji do niego, a następnie do jego żony w 5-cio dniowym odstępem i w konsekwencji powyższego analizowanie, czy miał on prawo od wniesienia odwołania. Za nieprawidłowe uznał również sporządzenie projektu decyzji przez urbanistę, bowiem w jego ocenie decyzję przygotowywać powinni urzędnicy. Skarżący wskazał, że planowana inwestycja ograniczy dostęp promieni słonecznych do jego posesji, zmniejszy wartość użytkową lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku położonym przy ul. [...], a w szczególności lokal usługowy zwiększy intensywność ruchu samochodowego przy jego posesji i spowoduje dwuletnią uciążliwość związana z realizacją inwestycji. W jego ocenie nadbudowa i budowa nowej 2- kondygnacyjnej części we wnęce przy granicy zgodnie z obowiązującym Prawem budowlanym wymaga zgody właścicieli sąsiedniej posesji.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn.zm.). Rozpoznawanie skarg na decyzje organów administracji nie ma charakteru merytorycznego orzekania w sprawie. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn.zm.) zwanej dalej jako "p.p.s.a.", decyzja administracyjna podlega uchyleniu wówczas, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną.

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] Decyzją organu I instancji ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na funkcję mieszkaniową z lokalem usługowym na działkach nr [...] i [...] oraz części działki nr [...] obręb [...] położonych przy ul. [...] w T.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że w świetle przepisów u.p.z.p. zasadą jest, że określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zaś w przypadku jego braku w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 1 i 2 upzp). Zgodnie z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Ustalenie przez właściwy organ czy warunki określone przepisem art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. zostały spełnione wiąże się z koniecznością przeprowadzenia analizy urbanistycznej zgodnie z przepisami rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia określono, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Ponadto z § 9 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia wynika, że decyzja o warunkach zabudowy składa się z dwóch części - tekstowej i graficznej. Wyniki analizy o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część graficzną i tekstową stanowią załącznik decyzji o warunkach zabudowy.

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy poprzedzone musi być wnikliwą analizą funkcji i cech zabudowy, której wyniki znajdują odzwierciedlenie w samej analizie i dokumentach stanowiących podstawę jej przygotowania. Takie opracowanie winno zawierać precyzyjne wskazanie numerów działek objętych analizą, oznaczenie niezbędnych parametrów nieruchomości znajdujących się na tych działkach, aby możliwe było wyprowadzenie wniosku co do planowanych funkcji zabudowy, jak i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a w konsekwencji także aby możliwa była ocena takiego dowodu zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i postępowaniu sądowoadministracyjnym. Analiza jak każdy dowód podlega ocenie (vide: wyrok NSA z dnia 14 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 1252/11, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Bd 428/13, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 10/14 dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wykonana w niniejszej sprawie analiza funkcji i cech zabudowy w ocenie Sądu nie spełnia powyższych wymagań. Zarówno stanowiące załącznik do decyzji wyniki analizy, jak również znajdujący się w aktach sprawy dokument nazwany "Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu" w praktyce stanowią zbiór nieweryfikowalnych wartości, nieznajdujących jakiegokolwiek odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy.

Nie do zaakceptowania jest sytuacja, która miała miejsce w niniejszej sprawie, iż wyniki analizy zastępują przeprowadzenie samej analizy urbanistycznej. Podkreślić należy, że należycie wykonana analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu stanowiącego sąsiedztwo wobec działki objętej inwestycją powinna stanowić punkt wyjścia do sformułowania wyników analizy, a dalej - w razie stwierdzenia spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. do ustalenia szczegółowych warunków zabudowy, wskazanych w przepisach § 4 - 8 rozporządzenia wykonawczego dla konkretnej inwestycji. W tym celu organ obowiązany jest zebrać materiał dowodowy pozwalający ustalić czy spełniona została zasada dobrego sąsiedztwa w zakresie funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Tymczasem wyniki analizy stanowiące załącznik do decyzji organu I instancji zawierają jedynie zestawienie średnich wartości parametrów zabudowy występującej w obszarze analizowanym, nie znajdujących potwierdzenia w aktach sprawy. Brak jest wskazania konkretnych parametrów zabudowy występującej w obszarze analizy, nie sposób więc ustalić gabarytów tej zabudowy. Znajdujący się w aktach sprawy dokument o nazwie "Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu" stanowi jedynie zbiór średnich wartości parametrów zabudowy i zagospodarowania terenu, których powielenie stanowią wyniki analizy załączone do decyzji. Brak w analizie oraz jej wynikach danych dotyczących funkcji, parametrów i cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu dla konkretnie wskazanych nieruchomości znajdujących się w obszarze analizowanym. Parametry te wskazane winny być dla każdej konkretnej działki znajdującej się w obszarze analizowanym. Uchybienie to czyni niemożliwym zweryfikowanie czy właściwie organ wyznaczył linię zabudowy, szerokość elewacji frontowej, czy też wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej. Nie można również ustalić czy poczynione przez organ odstępstwa od wymogów znajdujących podstawę w przywołanych przepisach prawnych mają w istocie uzasadnienie. Prawidłowo wykonana analiza winna opierać się na zebraniu materiału dowodowego zawierającego parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu ze wskazaniem konkretnych nieruchomości, na których one występują, a następnie ich porównanie, które to dopiero stanowić może wyniki analizy. W kontrolowanej sprawie zestawienie takie zawiera jedynie powierzchnia zabudowy działek w obszarze analizowanym jednak również ta budzi poważne wątpliwości. Bezpodstawnie organ w wynikach analizy pomniejszył powierzchnię działki nr [...] o część planowaną do zbycia, a następnie mimo iż średni wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi 40%, ustalił ją na 60%, tj. równą powierzchni zabudowy na działce [...] po wyłączeniu części planowanej do zbycia.

W ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie nie została wykonana analiza urbanistyczna w wymaganym przepisami u.p.z.p. zakresie, natomiast załączone do decyzji Prezydenta Miasta wyniki analizy nie pozwalają zweryfikować, ani też ocenić prawidłowości ustalonych przez organ parametrów i cech nowej zabudowy. Zestawienie wyników analizy przez ograniczenie się do wskazania średnich wartości, bez jakiegokolwiek ich oparcia w materiale dowodowym sprawy czyni ustalenia zawarte w decyzji całkowicie dowolnymi. Pozbawia też Sąd możliwości oceny czy ustalone przez organ wymaganie dla nowej zabudowy wynikają z cech zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym czyli w sąsiedztwie inwestycji i czy wobec tego spełniają wymogi dobrego sąsiedztwa. W ocenie Sądu organ nie przedstawił takiego dokumentu, w którym przedstawiono by charakterystykę istniejącej w sąsiedztwie planowanej inwestycji zabudowy.

Wobec tego należy uznać, że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Powyższe stanowiło samodzielną przesłankę do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Prezydenta oraz decyzji SKO, które powyższych uchybień nie dostrzegło.

Zwrócić jednak również należy uwagę na uchybienie przez organ I instancji wymogowi wynikającemu z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 sierpnia 2014 r. sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. W praktyce oznacza to konieczność podpisania projektu decyzji przez upoważnioną osobę oraz załączenie do akt zaświadczenia potwierdzającego przynależność do jednego z wymienionych samorządów. Tymczasem na projekcie decyzji znajdującym się w przekazanych do Sądu aktach sprawy brak jest podpisu jej autora. Podpis mgr inż. Arch. T. P. znajduje się jedynie na załącznikach nr 1 i 2a do projektu decyzji. Brak też jakiejkolwiek adnotacji, a tym kto sporządził projekt przedmiotowej decyzji. Przynależność osoby, która sporządziła projekt kontrolowanej decyzji do odpowiedniego samorządu zawodowego nie zostało również udokumentowane w aktach sprawy w formie stosownego zaświadczenia. W ocenie Sądu nie można uznać, że podpis architekta, tylko i wyłącznie na dwóch załącznikach do decyzji, mógł zastąpić podpis pod projektem samej decyzji. Tym samym decyzja Prezydenta Miasta wydana została z uchybieniem normy art. 60 ust. 4 u.p.z.p. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zarówno dokonanie oceny analizy funkcji i cech zabudowy otaczającej teren zamierzonej inwestycji jak i sporządzenie projektu decyzji o warunkach zabudowy jest dokonywanie przez osobę posiadającą szczególne kwalifikacje w zakresie urbanistyki lub architektury, oraz że stanowi to gwarancję odpowiedniego poziomu merytorycznego projektu decyzji, koniecznego dla utrzymania ładu architektonicznego (tak NSA w wyroku z dnia 31 stycznia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 2106/12, lex nr 1444512; a także WSA w Rzeszowie w wyroku z 4 lipca 2013 r. , sygn. akt II SA/Rz 382/13, lex nr 1343232, WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 673/11, lex nr 1102781). Istotna jest więc możliwość zweryfikowania kwalifikacji osoby sporządzającej te dokumenty.

Niezbędnym jest również wskazanie, na niewłaściwe określenie parametrów i cech nowej zabudowy ustalonych przez Prezydenta. O ile w wyniku błędnie wykonanej analizy, zbędną byłaby ocena przez Sąd uzasadnienia przyjętych przez Prezydenta konkretnych parametrów i cech nowej zabudowy, to jednak zwrócić należy uwagę na nieprawidłowy sposób ich określenia. Organ I instancji ustalając warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego posłużył się określeniami niekonkretnymi, pozwalającymi na ich dowolną interpretację. Organ ustalił m.in. linię zabudowy jako "bez zmian", wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy jako "nie więcej niż 60%", wysokość elewacji frontowej budynku "bez zmian", wysokość rozbudowy "max 8,0 m". Określenie parametrów nowej zabudowy poprzez ograniczenie się do ustalenia wartości maksymalnych w ocenie Sądu nie jest prawidłowe. O ile przepisy u.p.z.p oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wskazują w sposób jednoznaczny w jakiej formie organ powinien ustalić poszczególne wartości, to w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowało się stanowisko, iż wartości te powinny być ustalone w sposób konkretny i jednoznaczny tak, ażeby nie pozwolić inwestorowi na ich interpretację w sposób dowolny. Nie oznacza to, że niedopuszczalnym jest ustalenie konkretnego parametru np. poprzez podanie wartości od minimalnej do maksymalnej, pod warunkiem prawidłowego określenia tych wartości, jednak decyzja o warunkach zabudowy nie może określać parametrów technicznych planowanego zamierzenia inwestycyjnego w sposób umożliwiający ich zmianę na plus lub minus. Zaburzenie ładu architektonicznego może nastąpić nie tylko na skutek wzniesienia budynku znaczenie wyższego niż budynki zlokalizowane w sąsiedztwie tej inwestycji, ale też wzniesienie budynku znacząco niższego od budynków już usytuowanych, (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 679/10, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Bd 428/13, wyrok WSA w Łodzi z dnia 5 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 265/13, wyrok WSA w Krakowie z dnia 17 grudnia 2010 r. sygn. akt. II SA/Kr 1290/10, wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 1624/11 dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niedopuszczalnym jest wobec powyższego określenie któregokolwiek z parametrów wskazanych w art. 61 ust. 7 u.p.z.p w sposób w jaki zrobił to organ w niniejszej sprawie, tj. przez ograniczenie się do ustalenia wartości maksymalnych, jak również niedopuszczalne jest ustalenie tych wartości jako "bez zmian", gdy z akt sprawy nie wynika, jaka jest ta aktualna wartość. Takie określenie gabarytów nowej zabudowy pozwala inwestorowi interpretować decyzję w sposób dowolny, co również może wpłynąć na zaburzenie ładu architektonicznego. Istotną nieprawidłowością jest także to, że w pkt 2.2. lit. g decyzji organu I instancji ustalono geometrię dachu jako dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci dachowych do 15°, podczas gdy w wynikach analizy, w pkt 1 lit. g ustalono dach płaski, której to rozbieżności organ nie wyjaśnił.

Ponadto w ocenie Sądu nie jest prawidłowym określenie takiej wartości jak "wysokość rozbudowy". W decyzji o warunkach zabudowy określona powinna być bowiem wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz wysokość kalenicy, z uwzględnieniem nazewnictwa wskazanego w rozporządzeniu i za niedopuszczalne uznać należy ustalanie określonej wysokości w inny sposób niż nakazuje to przepis rozporządzenia, jak również wymienne stosowanie pojęć, bowiem może to nastręczyć stronie postępowania trudności interpretacyjne co do tego co w rzeczywistości ustalił organ. (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 207/13, wyrok WSA w Lublinie z dnia 8 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Lu 643/10, wyrok WSA w Lublinie z dnia 28 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Lu 796/10, dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe może prowadzić do dowolnego interpretowania pojęcia sformułowanego w decyzji. Nie można bowiem przesądzić czy ustalona przez organ wysokość rozbudowy rozumiana powinna być jako dopuszczalna wysokość o którą może zostać rozbudowany istniejący budynek, czy też jako wysokość elewacji frontowej, czy może jako wysokość kalenicy.

Nieuprawnionym było również określenie przez organ pierwszej instancji ilości kondygnacji planowanej inwestycji, bowiem ani przepis u.p.z.p, ani wydanego na jej podstawie rozporządzenia nie daje organowi kompetencji do określenia dopuszczalnej ilości kondygnacji. Przepis art. 61 ust. 7 zobowiązuje organ do określenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki, a określenie ilości kondygnacji nastąpi w późniejszym etapie procesu inwestycyjnego -tj. w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę,

Zarzuty zawarte w skardze Sąd uznał za niezasadne. Obowiązkiem organu odwoławczego było bowiem zbadanie warunków formalnych wniesionego przez skarżącego odwołania, w tym terminu jego wniesienia. Ponadto jak już wyżej wskazano projekt decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z normą art. 60 ust. 4 winien być sporządzony przez uprawnionego urbanistę lub architekta. Natomiast kwestia ograniczenia dostępu promieni słonecznych na posesję skarżącego, czy też innych uciążliwości związanych z realizacją planowanej inwestycji rozpatrywana będzie w kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, tj. w trakcie prowadzonego przez organ architektoniczno-budowlany postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Bez znaczenia pozostają również wskazane przez skarżącego błędy gramatyczne zawarte w zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy, uznając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa procesowego oraz przepisów prawa materialnego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania decyzji (pkt 2) Sąd orzekła na podstawie art. 152 p.p.s.a.