Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1579/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części w pozostałym zakresie skargę oddalono

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędziowie WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Iwona Niźnik-Dobosz Protokolant Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2017 r. sprawy ze skargi J.P. na uchwałę Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 17 czerwca 1998 r. Nr LII/411/98 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu mieszkaniowego Mazaniec-Kamyk w Olkuszu 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części tekstowej i graficznej w zakresie działki oznaczonej geodezyjnie nr 90 obręb ewidencyjny nr 0020 Żurada; 2. w pozostałym zakresie skargę oddala; 3. zasądza od Rady Miejskiej w Olkuszu na rzecz skarżącego J.P. kwotę 780 zł (siedemset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skarżący J. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Olkuszu Nr LII/411/98 z dnia 17.06.1998 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu mieszkaniowego Mazaniec-Kamyk w Olkuszu. Uchwałę tę zaskarżył w całości. Zarzucił naruszenie następujących przepisów ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 89, poz. 415):

- art. 8 ust. 1, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że rysunek planu nie obowiązuje w zakresie określonym uchwałą, uchwała nie określa dokładnych granic planu;

- art. 18 ust. 2, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niewłaściwym ogłoszeniu o przystąpieniu do sporządzenia planu, niezbadaniu spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy, brak wystąpienia do właściwych organów administracji rządowej oraz brak zawiadomienia na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu – właścicieli nieruchomości, których interes prawny może być zagrożony;

- art. 23, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uniemożliwieniu złożenia protestu przez właścicieli nieruchomości mających interes prawny;

- art. 24, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uniemożliwieniu wniesienia zarzutów osobom, których interes prawny może zostać naruszony.

Skarżący domagał się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania. Podał, że podstawą prawną stwierdzenia nieważności uchwały stanowi art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Domagał się dopuszczenia następujących dowodów:

- studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego – tj. uchwały nr XXXIV/279/97 Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 27.02.1997 r.;

- uchwały nr LII/411/98 Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 17.06.1998 r. w sprawie uchwalenia przedmiotowego planu miejscowego;

- decyzji budowlanych wydanych w latach 1995-1998 dla terenów M2 Kamyk dla działek nr 3654/5 i 3652/7 znajdujących się w Archiwum Starostwa Powiatowego w Olkuszu, na okoliczność tego, że plan miejscowy z 1991 r. uwzględniał nieprzekraczalną linię zabudowy, która została pominięta w planie w 1998 r.

W uzasadnieniu podał skarżący, iż zaskarżony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określił dla stanowiącej jego własność działki nr 90 obręb Żurada przeznaczenie rolne (RP) oraz zabudowy mieszkaniowej (M1). O fakcie włączenia powyższej działki w zakres objęty zaskarżonym obecnie planem miejscowym, nie został skarżący powiadomiony. W ocenie J. P., fakt ten doprowadził do naruszenia procedury określonej w art. 18 ust. 5a ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (brak zawiadomienia właściciela nieruchomości o terminie wyłożenia planu).

Zwrócił uwagę, że decyzją Urzędu Rejonowego w Olkuszu z dnia 30.04.1996 r. udzielono właścicielowi działki nr 90 pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego gminy Olkusz z dnia 18.12.1991 r. Na podstawie tej decyzji, J. P. wybudował na działce nr 90 budynek mieszkalny, co miało miejsce przed uchwaleniem planu z 1998 r. Dodatkowo decyzja Burmistrza Miasta i Gminy Olkusz o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 30.08.1995 r. ustalała budowę budynku mieszkalnego, inwentarskiego oraz stodoły na działce nr 90 w miejscowości Żurada. Skarżący podkreślił, że ustalenia zaskarżonego planu dotyczące działki nr 90 naruszają interes prawny właściciela tej działki ponieważ znalazła się ona w liniach rozgraniczających ulicę dojazdową oznaczoną symbolem KTD1/2 (istniejąca ul. [...], par. 24 ust. 2 i 7 planu). Podkreślił skarżący, że linie rozgraniczające ulicę dojazdową KTD1/2 przechodzą przez działkę nr 90 w ten sposób, że ograniczają użytkowanie budynku mieszkalnego. Nadto wskazał, że PINB w Olkuszu decyzją z dnia 17.08.2015 r. zgłosił sprzeciw w sprawie zakończenia budowy i zamiaru przystąpienia do użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr 90. Właściciel budynku, w celu uzyskania prawa do jego użytkowania jest zmuszony do doprowadzenia tegoż budynku do stanu zgodnego z planem miejscowym. Działka nr 90 znajduje się także w terenie oznaczonym symbolem planu M1 (zabudowy mieszkaniowej) jednak opis przeznaczenia tych terenów ogranicza rozwój i rozbudowę gospodarstwa rolnego J. P., w stosunku do uzyskanych pozwoleń na budowę i zagospodarowanie terenu z 1995 r. i 1996 r. Na mapie planu nie został naniesiony budynek postawiony na działce nr 90. Budzi wątpliwości skarżącego to, czy uchwalając plan Rada Miejska w Olkuszu zasięgnęła opinii właściwych organów oraz czy organy te zostały powiadomione o procedowanym planie. Brak uwzględnienia wydanych decyzji budowlanych oraz brak naniesienia budynków na mapę planu, wg skarżącego potwierdzają fakt braku rzetelnego zawiadomienia stosownych organów o uchwalaniu planu, co świadczy o naruszeniu procedury jego sporządzania.

Odnośnie naruszenia procedury skarżący podał, że ogłoszenie o przystąpieniu do sporządzenia planu nie wskazywało, że plan jest przygotowywany dla obszaru Mazaniec-Kamyk. Nie wskazano, że plan będzie obejmował nieruchomości w Żuradzie. Mieszkańcy tej miejscowości nie mieli wiedzy o tym planie. Z treści planu nie wynika, że odnosi się on do części nieruchomości w Żuradzie. Trudna do ustalenia jest też granica planu, która pokrywać się ma z granicą kompleksu leśnego i projektowanej drogi w kierunku osiedla mieszkaniowego. Takie określenie granicy planu jest nieprecyzyjne i trudne do ustalenia "dla normalnego mieszkańca". Pozostałe granice określono poprzez wskazanie konkretnych ulic. W planie miejscowym brak jest naniesionej granicy administracyjnej obrębu Olkusz i obrębu Żurada. Ciężko jest też ustalić, czy opis granicy południowej odpowiada dokładnie rysunkowi do planu. W ocenie skarżącego, dołączony do planu rysunek jest nieszczegółowy. Dopiero wyrys z planu w skali 1:2000 uszczegóławia szerokość pasa drogowego 15 m tworzonego z terenów M1 Żurady, co narusza prawo własności właścicieli. Natomiast linia nieprzekraczalnej zabudowy nie występuje po stronie terenów M2 Kamyka, różnicując prawa własności mieszkańców po obu stronach drogi gruntowej. Takie określenie granicy południowej planu spowodowało, że mieszkańcy Żurady nie wiedząc, że plan dotyczy ich nieruchomości, nie składali żadnych protestów i zarzutów. Nie byli na spotkaniach związanych z uchwalaniem planu.

Skarżący zwrócił uwagę na fakt, że miejscowość Żurada jest objęta dwoma planami, co w jego ocenie, nie ma to sensownego uzasadnienia. Dodał, że plan jest przy tym niespójny ze studium (uchwała Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 27.02.1997 r.), ze względu na nieszczegółową i niejednoznacznie opisaną granice południową. Narusza to art. 18 ust. 2a ustawy, z którego wynika konieczność badania spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Olkuszu domagała się oddalenia skargi.

Przedstawiła regulacje planistyczne dotyczące działki stanowiącej własność skarżącego J. P. (nr 90 w Żuradzie) oraz procedurę sporządzenia planu miejscowego dla zespołu mieszkaniowego Mazaniec-Kamyk. Wskazała także, iż obecnie trwa procedura sporządzenia projektu nowego planu miejscowego obejmującego północną część Żurady, w tym dotyczącego działki nr 90. W nowym planie, budynek mieszkalny na wskazanej działce zrealizowany na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 30.08.1995 r. znajdować się będzie w terenie budowlanym poza nieprzekraczalnymi liniami zabudowy.

Rada Miejska w Olkuszu uznała za niezasadne zarzuty zawarte w skardze.

Wg organu administracji, granice planu opisane zostały czytelnie w uchwale o przystąpieniu do jego sporządzania. W tych granicach plan został sporządzony. Granicę południową planu określono częściowo za pomocą wyznaczonego w obowiązującym wówczas miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Olkusz z 1991 r. przebiegu drogi w kierunku istniejącego osiedla zabudowy wielorodzinnej. Określając granicę wschodnią (ul. 29 listopada) i zachodnią planu (ul. Mazaniec) granicą kompleksu leśnego, w ocenie Rady Miejskiej jednoznacznie podano na jakim odcinku rozciągać się będzie w kierunku wschód-zachód - granica południowa planu. Jej zasięg oparto w części zachodniej o kompleks leśny, a w części wschodniej – o projektowaną drogę.

Nadto, ogłoszono w prasie i przez obwieszczenie oraz w sposób zwyczajowo przyjęty (na tablicy Urzędu Miasta w Olkuszu i tablicach w sołectwach) o przystąpieniu do sporządzenia planu, określając formę, miejsce i termin (nie krótszy niż 21 dni) – do składania wniosków do procedowanego planu. Organ przesłał do przewodniczących osiedli i sołtysów obwieszczenia celem ich rozwieszenia w poszczególnych miejscowościach, w tym we Wsi Żurada. O przystąpieniu do sporządzania planu, na piśmie zostali zawiadomieni właściciele nieruchomości, o których mówi art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy. Wg organu administracji, zawiadomienie takie zostało skierowane także do J. P., jednak bez zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji. Niemniej jednak J. P. brał udział w spotkaniu w sprawie prezentacji projektu planu Mazaniec-Kamyk, które odbyło się w Olkuszu dnia 17.04.1997 r. Komunikat o wyłożeniu planu został ogłoszony w prasie ("Żółty Jeż" z dnia 20.06.1997 r.).

W piśmie z dnia 4.05.2017 r. (k. 117) J. P. ustosunkował się do odpowiedzi na skargę. Podał, iż był obecny na spotkaniu w sprawie prezentacji rozwiązań spornego planu miejscowego, jednak wiedzę o tym spotkaniu pozyskał od znajomej. Z listy obecności na tym spotkaniu wynika, że mieszkańcy Żurady w nim nie uczestniczyli. Na przedmiotowym spotkaniu została przedstawiona mapa do planu, która nie obejmowała Żurady. Było to powodem, iż skarżący nie zgłaszał żadnych uwag do planu. Fakt obecności na powyższym spotkaniu nie oznacza jednak, iż wiedział o wyłożeniu planu.

W piśmie z dnia 22.06.2017 r. (k. 157) J. P. przedstawił uwarunkowania realizacji inwestycji (budynku mieszkalnego) na działce nr 90 w Żuradzie, ponawiając stanowisko w sprawie kwestionowanego planu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.) każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z przepisu tego wynika, że sądowa kontrola zaskarżonej uchwały lub zarządzenia organu gminy winna w pierwszej kolejności dotyczyć tego, czy wniesiona skarga spełnia następujące wymogi:

1) zaskarżona uchwała dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej;

2) strona przed wzniesieniem skargi bezskuteczne wezwała radę gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wywołanego podjętą uchwałą lub zarządzeniem;

3) zachowany został termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Odnosząc się do wskazanych wyżej wymogów stwierdzić należy, że nie budzi wątpliwości okoliczność, że będąca przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie uchwała dotycząca miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą z zakresu administracji publicznej.

Odnośnie natomiast wymogu wcześniejszego (tj. przed wniesieniem skargi) bezskutecznego wezwania organu gminy przez skarżącego - do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia – wskazać należy, że powyższy wymóg został dochowany (k. 12 a.s.). Jednocześnie sąd uznał, że skarga J. P. została wniesiona do sądu w terminie.

Nadto sąd przyjął, że skarżący w tej sprawie ma legitymację, w kontekście przesłanek określonych w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym – do zaskarżenia uchwały Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 17.06.1998 r. J. P. jest właścicielem działki nr 90 obręb Żurada, która znajduje się na terenie objętym zaskarżoną uchwałą. Właściciel nieruchomości ma interes prawny w ochronie prawa własności do nieruchomości. Wskazana zaś uchwała, zdaniem skarżącego, narusza to prawo, w sposób zaprezentowany w skardze.

Należy przy tym podkreślić, iż kontrola sądu w sprawach dotyczących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obejmuje badanie zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Będąca przedmiotem ocen w ramach niniejszego postępowania sądowego uchwała Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 17.06.1998 r. nr LII/411/98 podjęta została na podstawie art. 26 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 1999 r. Nr 15, poz. 139; dalej powoływana jako u.z.p.). Ta więc ustawa będzie miała zastosowanie do oceny legalności wskazanej uchwały Rady Miejskiej w Olkuszu. Zgodnie z art. 27 ust. 1 u.z.p. naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18 tej ustawy, powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Analizując akta planistyczne kontrolowanej sprawy, sąd uznał, iż brak jest podstaw do stwierdzenia aby w uchwalaniu kwestionowanego planu brał udział niewłaściwy organ. Sądowoadministracyjna kontrola zaskarżonego aktu prawa miejscowego wykazała jednak, iż przy jego uchwalaniu naruszony został tryb postępowania. Należy bowiem wskazać, że zgodnie z art. 12 ust. 1 u.z.p. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 13, rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, określając granice obszaru objętego planem, na mapie stanowiącej załącznik graficzny do tej uchwały i przedmiot jego ustaleń, o którym mowa w art. 10 ust. 1. Treść tego przepisu jednoznacznie zatem wskazuje, że załącznik graficzny do uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi obligatoryjną część (element) przedmiotowej uchwały. Niewątpliwą aksjologią takiego wymogu normatywnego jest to aby w toku procedury planistycznej nie budziły wątpliwości granice (obszar) terenu obejmowanego planem miejscowym. Rada gminy, podejmując uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i określając granice tego planu w formie załącznika graficznego do tej uchwały (w formie mapy), nie może już dowolnie zmieniać obszaru objętego uchwałą o przystąpieniu do sporządzania planu. NSA w wyroku z dnia 21 lipca 2010 r. (sygn. akt II OSK 964/10) wskazał, że funkcją załącznika graficznego do uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest jednoznaczne wyznaczenie granic obszaru objętego projektem planu. Tak więc funkcją uchwały rady gminy o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest nie tylko zainicjowanie procedury planistycznej ale również wyznaczenie zakresu granic obszaru objętego planem, co ma miejsce na mapie stanowiącej załącznik graficzny do tej uchwały. W uchwale w sprawie planu miejscowego dokonywana jest zatem identyfikacja obszaru objętego zamiarem uregulowania przeznaczenia terenu oraz określenia sposobów jego zagospodarowania i zabudowy. W aktach planistycznych przesłanych sądowi wraz ze skargą J. P. znajduje się uchwała Rady Miejskiej w Olkuszu nr XXVI/208/96 z dnia 25.04.1996 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu mieszkaniowego Mazaniec-Kamyk w Olkuszu wraz z prognozą skutków wpływu ustaleń planu na środowisko przyrodnicze. Akta nie zawierają jednak załącznika graficznego do tej uchwały, obligatoryjnie wymaganego przez cytowany wyżej art. 12 ust. 1 u.p.z. Nadto podkreślić należy, że z treści uchwały o przystąpieniu do sporządzenia spornego planu, nie wynika aby załącznik graficzny do tej uchwały był w ogóle sporządzony. Brak jest bowiem odwołania się do niego w treści uchwały. Już zatem sam fakt braku powyższego dokumentu w aktach sprawy (art. 133 par. 1 p.p.s.a.), przy założeniu, że dokument ten w ogóle nie powstał, świadczy o istotnym naruszeniu trybu postępowania w ramach którego uchwalany był sporny plan miejscowy. Podkreślić przy tym należy, iż powyższa okoliczność (brak załącznika do uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego) ma dla oceny kontrolowanej sprawy dodatkowe, istotne znaczenie. Mianowicie, w treści uchwały R.M. w Olkuszu z dnia 25.04.1996 r. o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, w sposób opisowy określono granice procedowanego planu. Stwierdzono mianowicie, iż "południowa granica planu przebiegać będzie granicą kompleksu leśnego i projektowaną (w dotychczasowym planie) drogą w kierunku istniejącego osiedla zabudowy wielorodzinnej". Opis ten budzi wątpliwości, co do faktycznego przebiegu granicy procedowanego planu. Odwołując się do granicy kompleksu leśnego oraz nieistniejącej drogi (planowanej dopiero), nieprecyzyjnie, a przez to niejednoznacznie wskazano na obszar obejmowanego planowania przestrzennego. Jest to o tyle istotne dla niniejszej sprawy, że działka stanowiąca własność skarżącego J. P. (nr 90 obr. Żurada), w zależności od przyjętych ocen, znajduje się właśnie na skraju tak nieprecyzyjnie określonego terenu lub poza tym terenem. W przypadku zaś określania obszaru obejmowanego miejscowym planem, nie powinno dochodzić do sytuacji, w której powstają wątpliwości, co do przestrzeni do której się odnosi. Analiza akt planistycznych, dodatkowo potęguje wątpliwości co do obszaru objętego południową granicą planu. Znajdujący się w tomie 1 układ sekcji Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Olkusz wskazuje, że obszar "Mazaniec-Kamyk" znajduje się w sekcji oznaczonej nr 3. Z analizy mapy studium wynika przy tym, że sekcja nr 3 nie obejmuje miejscowości "Żurada". Ta bowiem znajduje się w sekcji nr 5 studium. Z analizy powyższych dokumentów płynie więc wniosek, że nie można z całą pewnością stwierdzić, iż procedowany plan miejscowy obejmujący "Mazaniec-Kamyk", odnosił się bez wątpienia także i do "Żurady", w tym do działki skarżącego J. P.. Ta ostatnia bowiem miejscowość, stosownie do mapy studium (sekcja 5), położona jest już poza obszarem "Mazaniec-Kamyk". Powyższe rodzi więc zasadne wątpliwości co do tego, czy Żurada, na etapie podejmowania uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego Mazaniec-Kamyk, była obejmowana zamiarem planistycznym. Wskazany powyżej brak mapy do uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, pozwalającej precyzyjnie określić obszar nim objęty, pozwala stwierdzić naruszenie trybu postępowania podczas sporządzania przedmiotowego planu miejscowego. Podkreślenia przy tym wymaga też to, że z akt sprawy nie wynika aby J. P. był zawiadamiany pisemnie o procedowanym planie. W aktach planistycznych brak jest bowiem dowodu doręczenia skarżącemu korespondencji w trybie art. 18 ust. 2 pkt 5 u.p.z., mimo, iż w tomie 3 znajdują się szereg dokumentów obrazujących fakt kierowania przez organ pism do kilkuset osób (właścicieli nieruchomości), których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu. Także notatka z listy obecności na spotkaniu z dnia 17.04.1997 r. w sprawie prezentacji projektu planu dla zespołu mieszkaniowego Mazaniec-Kamyk, na której pod pozycją [...] podpisany jest J. P., nie dowodzi poprawności zachowania procedury planistycznej w ocenianej sprawie. Przy wątpliwościach bowiem, co do zakresu terytorialnego procedowanego planu, nie sposób zasadnie przyjmować, że prezentowany w dniu 17.04.1997 r. projekt w istocie odnosił się do miejscowości Żurada. Nadto, sporna notatka nie wskazuje treści prezentowanych na tym spotkaniu.

Opisane powyżej uchybienie trybu postępowania, co prawda odnosi się do całej procedury sporządzania planu miejscowego jednak podkreślić należy, iż w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym sąd orzeka jedynie w "granicach" interesu prawnego skarżącego. Oznacza to, że przedmiotem badania pod względem zgodności z prawem jest wprawdzie cała uchwała w sprawie planu, jednakże w przypadku stwierdzenia naruszenia zasad sporządzania planu lub istotnego trybu sporządzania planu, sąd może orzec o stwierdzeniu nieważności uchwały, ale tylko w części wyznaczonej granicami interesu prawnego skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 978/08, czy wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r., II OSK 2992/14 - orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zatem, powyższe uchybienia, z uwagi na przyjmowane granice planu i położenie działki skarżącego (na skraju południowej części planu) rzutują wyłącznie na określenie przeznaczenia jego działki, zatem, mając na uwadze przedstawiony wyżej pogląd oraz treść art. 27 ust. 1 u.z.p., sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części tekstowej i graficznej jedynie co do działki nr 90 obr. 0020 Żurada (pkt 1 sentencji wyroku). W pozostałym zaś zakresie skarga podlegała oddaleniu (pkt 2 wyroku). Rozstrzygając sprawę w powyższym zakresie, należało mieć również na uwadze znacznie zaawansowane prace i postępowanie związane z uchwalaniem nowego planu zagospodarowania przestrzennego mającego zastąpić regulacje objęte zaskarżoną obecnie uchwałą. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. (pkt 3 wyroku). Przepis ten stanowi, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.