Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 771/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) WSA Maciej Busz Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2015 r. sprawy ze skargi W. Agencji Mieszkaniowej w W. Oddział w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego G. w P. z dnia [...] października 2014 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącej W.Agencji Mieszkaniowej w W. Oddział w P. kwotę 662 zł (sześćset sześćdziesiąt dwa złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2014r. nr [...], Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego G.. na podstawie art. 145, art. 146, art. 147, art. 148 ust. 1-3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014, poz.518 ze zm.) oraz na podstawie uchwały Nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...]kwietnia 2004r. w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej w związku ze wzrostem wartości nieruchomości w wyniku wybudowania urządzeń infrastruktury technicznej ([...]), ustalił opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w P. przy ul. R. i N., oznaczonej jako działki nr ..., stanowiące własność Skarbu Państwa – W. Agencji Mieszkaniowej.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z przepisami art. 145 i 146 ustawy o gospodarce nieruchomościami wójt może ustalić opłatę adiacencką każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej. Ustalenie i wysokość opłaty adiacenckiej uzależnione są od wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego budową urządzeń infrastruktury technicznej. Podniesiono, że na ulicach R. i N. wybudowano sieć wodociągową. Skarbowi Państwa –W. Agencji Mieszkaniowej jako właścicielowi w dniu [...]11.2012r. nieruchomości położonych przy tych ulicach stworzono warunki do podłączenia tego urządzenia, którego budowa spowodowała wzrost części wartości wymienionych w sentencji nieruchomości. Wartość nieruchomości przed i po wybudowaniu sieci kanalizacji sanitarnej została ustalona w operacie szacunkowym z dnia [...] lipca 2014r., wykonanym przez rzeczoznawcę majątkowego, a orzekający w sprawie organ, uznając zgodność operatu z przepisami prawa, stwierdził wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości o kwotę . zł, wynikający ze stworzenia możliwości podłączenia do sieci kanalizacji sanitarnej nieruchomości. Jednocześnie podniesiono, że Rada Miasta P. uchwałą w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej w związku ze wzrostem wartości nieruchomości określiła wysokość stawki opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek wybudowania urządzeń infrastruktury technicznej na 50% wzrostu wartości. W związku z powyższym, należało ustalić opłatę adiacencką w wysokości [...] zł.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła W. Agencja Mieszkaniowa Oddział Regionalny w P., domagając się jej uchylenia w całości. Odwołująca zarzuciła, że w stosunku do działek nr [...] nie zostały stworzone warunki do podłączenia do urządzeń infrastruktury wystarczające do ustalenia opłaty adiacenckiej. Nie jest bowiem wystarczające odwołanie się przez G. jedynie do daty protokołu odbioru wykonanych robót budowlanych. Wykonanie sieci wodociągowej wyłącznie w drodze, bez wykonania przyłączy wodociągowych do granicy nieruchomości nie może być uznane za stworzenie warunków do podłączenia nieruchomości do urządzenia infrastruktury technicznej. Nadto zastrzeżenia budzi operat szacunkowy, który przyjmuje do porównania działki w pełni uzbrojone nie uwzględniając faktu, że działki przedmiotowe nie mają możliwości podłączenia do sieci kanalizacyjnej z uwagi na jej brak.

Decyzją z dnia [...] lipca 2015r. [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniesiono, iż wydanie decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej uzależnione jest od stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej. Zgodnie bowiem z art. 148b ustawy o gospodarce nieruchomościami ustalenie, że zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej następuje na podstawie odrębnych przepisów, w szczególności ustawy Prawo budowlane. W ocenie organu zgromadzona w niniejszej sprawie dokumentacja pozwala na stwierdzenie, że warunki do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej zostały stworzone. Okoliczności stworzenia warunków do podłączenia do sieci wodociągowej oraz daty tego zdarzenia zostały ustalone na podstawie informacji udzielonych przez właściwy organ oraz przedsiębiorstwo wodociągowe. Zarówno organ, jak i rzeczoznawca uwzględnili wynikającą z informacji uzyskanej od A. okoliczność, iż jedynie część nieruchomości uzyskała możliwość podłączenia do sieci wodociągowej, mianowicie działki o nr [...]. Odnosząc się natomiast do zarzutu związanego z operatem szacunkowym, Kolegium wskazało, że stanowi on podstawę ustalenia wysokości opłaty adiacenckiej i nie budzi zastrzeżeń. Jednocześnie strona odwołująca nie zwróciła się do organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych o przeprowadzenie oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego, jak również nie zlecono sporządzenia przez innego rzeczoznawcę majątkowego wyceny przedmiotowej nieruchomości dla celów niniejszego postępowania. Ponadto w zakresie doboru transakcji, cech nieruchomości oraz przypisania im stosownych wag, doktryna i orzecznictwo stoją na stanowisku, że kwestie zostały pozostawione uznaniu biegłego.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła W. Agencja Mieszkaniowa Oddział Terenowy w P. domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniosła te same zarzuty co w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, którego motywy przedstawiono w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając zatem skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja, jak również utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem prawa i nie mogą pozostać w obrocie prawnym, w związku z czym skarga częściowo zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 4 pkt 11 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651), opłata adiacencka jest to opłata ustalona w związku ze wzrostem wartości nieruchomości spowodowanym budową urządzeń infrastruktury technicznej z udziałem środków Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego, środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub ze źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi, albo opłatę ustaloną w związku ze scaleniem i podziałem nieruchomości, a także podziałem nieruchomości. Z kolei przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych (art. 143 ust. 2 cytowanej ustawy).

Zgodnie z art. 144 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami właściciele nieruchomości uczestniczą w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej przez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich. Wójt, w drodze decyzji, może ustalić opłatę adiacencką każdorazowo po stworzeniu warunków podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej drogi (art. 145 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy). Wydanie decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie 3 lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej, jeżeli w dniu stworzenia tych warunków obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w art. 146 ust. 2. Do ustalenia opłaty przyjmuje się stawkę procentową określoną w uchwale rady gminy obowiązującą w dniu, w którym stworzono warunki do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo w dniu stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi. Art. 146 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że ustalenie i wysokość opłaty adiacenckiej zależą od wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego budową urządzeń infrastruktury technicznej. Ustalenie opłaty adiacenckiej następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartości nieruchomości. Wysokość opłaty adiacenckiej wynosi nie więcej niż 50% różnicy między wartością, jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej, a wartością jaką nieruchomość ma po ich wybudowaniu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy w drodze uchwały.

Należy zauważyć, iż ustalenie, że zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej albo warunki do korzystania z wybudowanej drogi, następuje na podstawie odrębnych przepisów (art. 148b ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami), przy czym chodzi tu nie tylko o przepisy ustawy Prawo budowlane, określające w szczególności warunki prawne, a nie warunki techniczne podłączenia, ale również przepisy branżowe dotyczące poszczególnych urządzeń, a wśród nich przede wszystkim przepisy ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków.

W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości skarżącego do urządzenia infrastruktury technicznej - sieci kanalizacji wodociągowej oraz czy operat szacunkowy został sporządzony zgodnie z przepisami prawa.

W ocenie Sądu operat rzeczoznawcy majątkowego został sporządzony w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy, nie budzący wątpliwości, a organ dokonał właściwej jego oceny. Ocena dowodu w postaci operatu została szczegółowo umotywowana przez organ II instancji. Sam operat został również należycie i obszernie uzasadniony. Podkreślić należy, że ustawodawca nie pozostawił organom administracji swobody w zakresie sposobu ustalania wartości nieruchomości. Wartości te muszą być określane przez osoby mające specjalne kwalifikacje w tej dziedzinie – rzeczoznawców majątkowych. Nie oznacza to jednak, że operat szacunkowy jest dowodem, który nie podlega ocenie organu prowadzącego postępowanie. Art.80 kpa stanowi dla organów administracji podstawę dokonywania oceny wszystkich dowodów zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego w tym operatów szacunkowych, jako dowodów wartości nieruchomości. Organ zobowiązany jest bowiem do oceny operatu szacunkowego jako dowodu w sprawie mając na uwadze przepisy prawa oraz to, czy treść operatu jest logiczna, kompletna, a także czy sporządzona wycena została należycie uzasadniona. Na organie więc ciąży obowiązek dokonania oceny operatu pod względem formalnym. Kwestia zaś weryfikacji merytorycznej operatu została uregulowana w art.157 ust.1 u.g.n. O potrzebie zewnętrznej weryfikacji operatu, o jakiej mowa w art.157 u.g.n. decyduje powstanie po stronie organu uzasadnionych wątpliwości, co do jego sporządzenia. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj, położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan zagospodarowania oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych (art.154 ust.1 u.g.n.). Ponieważ jak podkreślił biegły w operacie na rynku nie zaobserwowano nieruchomości o stricte identycznych powierzchniach i cechach, dlatego dla potrzeb określenia wartości do analiz porównawczych, korygowania ceny, przyjęto nieruchomości o powierzchni i cechach z przedziału, który można uznać za najbardziej zbliżony do wycenianej, przy jednoczesnej korekcie ze względu na tą cechę. W ocenie Sądu operat ten nie budzi wątpliwości.

Rację ma natomiast skarżący, iż wykonanie sieci wodociągowej bez wybudowania przyłączy funkcjonalnych do granicy nieruchomości oraz wybudowanie sieci wodociągowej bez zaworu za wodomierzem głównym na przyłączu lub na miejscu przeznaczonym na jego umieszczenie, nie uzasadnia nałożenia na niego opłaty adiacenckiej, bowiem nie zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości do urządzenia infrastruktury technicznej. Z kolei w ocenie Kolegium zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości skarżącego do urządzenia infrastruktury technicznej, o czym przesądza pismo Zakładu A. informujące, że działki zlokalizowane na długości wybudowanej sieci wodociągowej mają możliwość przyłączenia do tej sieci.

Należy w tym miejscu zauważyć, że ustawodawca nie zdefiniował, co należy rozumieć pod użytym w art. 145 ustawy o gospodarce nieruchomościami określeniem "po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości", co jednak nie jest luką prawną, lecz stanowi celowy zabieg racjonalnego ustawodawcy, bowiem moment ten ma charakter indywidualny i wiąże się z koniecznością uwzględnienia konkretnych okoliczności faktycznych i zastosowania odrębnych przepisów prawa.

Wyrazem takiego uzasadnienia dla istoty wprowadzonej regulacji jest wskazanie w art. 148b ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, że ustalenie, iż zostały stworzone warunki do podłączenia do urządzeń infrastruktury technicznej albo warunki do korzystania z drogi, następuje na podstawie odrębnych przepisów oraz nałożenia w ust. 2 tego artykułu na właściwe podmioty obowiązku udzielania informacji określonym w pierwszym zdaniu tego przepisu podmiotom, że zostały stworzone warunki do podłączenia do urządzeń infrastruktury technicznej albo warunki do korzystania z wybudowanej drogi wystarczające do ustalenia opłaty adiacenckiej. Zatem z treści art. 148b ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że ustawodawca określił stan który należy uznać za spełnienie przesłanki "stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości" w sposób złożony, pozostawiając otwartą kwestię ustalenia momentu kiedy taki stan powstaje i uzależniając to ustalenie jedynie od faktycznego stworzenia warunków technicznych do podłączenia nieruchomości w rozumieniu odrębnych przepisów i nadając szczególne znaczenie dowodowe informacjom udzielonym przez właściwe podmioty, przez co rozumieć należy podmioty właściwe branżowo np. zakład gospodarki komunalnej, a..

W konsekwencji rozważań podjętych na tym tle, zostało wypracowane przez doktrynę i orzecznictwo pojęcie, które wskazuje przykładowo, że stworzenie warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej oznacza w przypadku urządzenia kanalizacyjnego wykonanie kanału sanitarnego wraz z przykanalikami do poszczególnych nieruchomości znajdujących się w zasięgu tego urządzenia. Z kolei w przypadku podłączenia nieruchomości do wodociągu stwierdzono, iż naliczenie opłaty adiacenckiej jest możliwe, gdy nastąpiło wybudowanie sieci wodociągowej wraz z zaworem za wodomierzem głównym na przyłączu lub na miejscu przeznaczonym na jego umieszczenie, zgodnie z warunkami technicznymi danej sieci (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2002 r., sygn. akt I SA 1595/00; wyrok NSA z 6 marca 2003 r., sygn. akt I SA 2053/01, LEX nr 12178; wyrok NSA z 23 lipca 2002 r., sygn. akt I SA 131/01, LEX nr 156838). Analogicznie interpretując przyjmuje się, że dla stworzenia warunków podłączenia nieruchomości do innych sieci uzbrojenia technicznego nie wystarczy wybudowanie przewodu głównego czy rozprowadzającego, ale inwestor zobowiązany jest również do wybudowania przyłączy funkcjonalnych do granicy nieruchomości (por. "Gospodarka nieruchomościami". S. Źróbek, R. Źróbek, J. Kuryj, Wydawnictwo Gall, Katowice, str. 196-197).

Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uchwale 5 sędziów NSA z dnia 5 czerwca 2000 r., sygn. akt OPK 4/00 (ONSA 2000/4/143), wyjaśnił, że użyty w art. 145 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami zwrot "po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej" oznacza - w przypadku urządzenia kanalizacyjnego - wykonanie kanału sanitarnego wraz z przykanalikami do poszczególnych nieruchomości znajdujących się w zasięgu tego urządzenia. W uzasadnieniu tej uchwały NSA podniósł, że wskazówkę interpretacyjną dla wyjaśnienia, co oznacza sformułowanie "po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej" zawiera ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 38, poz. 230 ze zm.) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 1996 r. w sprawie urządzeń zaopatrzenia w wodę i urządzeń kanalizacyjnych oraz zasad ustalania opłat za wodę i wprowadzanie ścieków (Dz. U. Nr 151, poz. 716 ze zm.). Zgodnie z art. art. 100 ust. 1 ustawy Prawo wodne, urządzenia kanalizacyjne wykonane są na koszt budżetu Państwa za zwrotem części kosztów przez zainteresowanych właścicieli nieruchomości, stanowią własność Państwa, a zgodnie z § 1 rozporządzenia w sprawie urządzeń zaopatrzenia w wodę i urządzeń kanalizacyjnych oraz zasad ustalania opłat za wodę i wprowadzanie ścieków utrzymanie i eksploatacja urządzeń kanalizacyjnych do pierwszej studzienki na przykanaliku, licząc od strony budynku, lub do miejsca przeznaczonego na jej wybudowanie należy do właścicieli tych urządzeń. Analiza przytoczonych przepisów - ustawy Prawo wodne oraz aktu wykonawczego do niej wykazuje, że urządzenie kanalizacyjne to nie tylko kanał sanitarny, ale także przykanaliki - odgałęzienia - prowadzące do poszczególnych nieruchomości, do miejsca określonego w powołanym przepisie - § 1 rozporządzenia, a mianowicie pierwszej studzienki na przykanaliku, licząc od strony budynku. Kanał sanitarny i przykanaliki łącznie składają się na urządzenie kanalizacyjne służące do odprowadzania ścieków.

Wprawdzie przytoczona uchwała NSA podjęta została pod rządami ustawy z 1974 r. Prawo wodne, która to ustawa utraciła moc obowiązującą z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.), tj. z dniem 1 stycznia 2002 r., jednakże regulująca obecnie problematykę zbiorowego odprowadzania ścieków ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, która weszła w życie z dniem 14 stycznia 2002 r., w art. 2 pkt 6 i 16 ustala, że przyłącze wodociągowe jest to odcinek przewodu łączącego sieć wodociągową z wewnętrzną instalacją wodociągową w nieruchomości odbiorcy usług wraz z zaworem za wodomierzem głównym, a urządzenie wodociągowe to m.in. sieci wodociągowe. Zauważyć ponadto należy, że zgodnie z art. 15 ust. 1 powyższej ustawy przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane zapewnić budowę urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych. A koszty nabycia, zainstalowania i utrzymania wodomierza głównego ponosi przedsiębiorstwo wodociągowo – kanalizacyjne (ust.3 art.15 powołanej ustawy).

Przytoczone wyżej przepisy ustawy wskazują, że uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2000 r. zachowała swą aktualność również pod rządami obecnie obowiązującej ustawy z Oznacza to, że także obecnie stworzenie warunków do podłączenia dnia [...] czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.nieruchomości do urządzenia kanalizacyjnego, wodociągowego umożliwiających ustalenie przez gminę opłaty adiacenckiej na podstawie art. 145 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest to wykonanie wewnętrznej instalacji wodociągowej w nieruchomości odbiorcy usług wraz z zaworem za wodomierzem głównym znajdującym się w zasięgu tego urządzenia.

Rację ma w tym względzie skarżący, iż z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie wynika, że organy nie wyjaśniły w sposób zgodny z wyżej prezentowaną wykładnią art. 145 i art. 148b ustawy o gospodarce nieruchomościami, czy w odniesieniu do nieruchomości skarżącego zaistniały tak pojmowane - jak wyżej zostało to przedstawione - warunki techniczne do podłączenia ich nieruchomości do nowo wybudowanej infrastruktury technicznej. Organy administracji swoje ustalenia oparły na piśmie A. z dnia [...].02.2013r., z którego wynika ogólnikowe stwierdzenie o możliwości podłączenia działek do sieci wodociągowej. Brak jest natomiast jakiejkolwiek szczegółowej informacji o wykonaniu przyłącza. Skarżący w toku postępowania administracyjnego nie zgadzał się z przedmiotową informacją, twierdząc, że nie zostały stworzone warunki do podłączenia jego nieruchomości do sieci wodociągowej bez zaworu na wodomierzu głównym i bez przyłączy wewnętrznej instalacji wodociągowej w nieruchomości odbiorcy. W tych okolicznościach organy administracji powinny dokonać oceny prawidłowości informacji z A., poprzedzając tę ocenę dokonaniem ustaleń, czy rzeczywiście wybudowana kanalizacja zawiera wewnętrzną instalację wodociągową do granicy nieruchomości skarżącego oraz zawór na wodomierzu głównym. Tak ustalony stan faktyczny pozwoli organom administracji na dokonanie oceny, czy w świetle przytoczonych wyżej przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami i ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości skarżącego do sieci wodociągowej. Jednocześnie należy zwrócić uwagę na fakt, iż z informacji A. wynika, iż zaistniały warunki przyłączenia do sieci wodociągowej, natomiast z art. 145 ust 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że do ustalenia opłaty adiacenckiej wymagane jest "stworzenie warunków do podłączenia nieruchomości" skarżącego do sieci wodociągowej, ocenianych zgodnie z art. 148b ust 1 tej ustawy na podstawie przepisów odrębnych, szczególnie ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Oceny tej należy dokonać mając na uwadze wyrażony wyżej przez Sąd pogląd prawny, poparty przytoczonym tam orzecznictwem.

Brak ustaleń we wskazanym powyżej zakresie stanowi naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 kpa, a w kontekście przedstawionej wyżej wykładni art. 145 ust. 1 i 2 oraz art. 148b ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami doprowadziło to do naruszenia prawa materialnego co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji należało uznać, że postępowanie przeprowadzone w obu instancjach, wskutek naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1, 80 kpa, nie doprowadziło do wyjaśnienia w sposób nie budzący wątpliwości, czy stworzono warunki do podłączenia nieruchomości skarżącego do sieci wodociągowej, co warunkowało ustalenie opłaty adiacenckiej. Zaznaczyć przy tym należy, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera w tym względzie przekonującej argumentacji, pozwalającej na zaakceptowanie podjętego rozstrzygnięcia.

Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 P.p.s.a.