Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SO/Wa 7/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny -art.55 ustawy PoPSA
Powołane przepisy: article: art. 54 § 2, art. 55 § 1, art. 154 § 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. A. o wymierzenie Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. za nieprzekazanie skargi na bezczynność organu postanawia 1. wymierzyć Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego grzywnę w wysokości 2.000 (dwa tysiące) złotych, 2. zasądzić od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz skarżącego K. A. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z 16 maja 2019 r. (data stempla urzędu pocztowego) K. A. ("skarżący") złożył wniosek do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o nałożenie na Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego ("Minister)" grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. w najwyższej możliwej wysokości, podnosząc, iż organ ten nie przekazał do Sądu akt sprawy wraz ze skargą z 21 listopada 2018 r. i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.

Minister nie udzielił odpowiedzi na ww. wniosek, mimo iż został on doręczony organowi 29 maja 2019 r. (potwierdzenie odbioru k. 13).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., "p.p.s.a.") w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Wnosząc o zastosowanie ww. art. 55 § 1 p.p.s.a. skarżący wskazał, że 8 lipca 2016 r. złożył odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w P., znak [...], a wobec jego niezałatwienia – 21 listopada 2018 r. wniósł skargę na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, doręczając ją temu organowi. Następnie, wobec braku reakcji organu, skarżący złożył w tutejszym Sądzie wniosek o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. datowany na 7 stycznia 2019 r. Sąd przesłał skargę organowi 21 stycznia 2019 r. celem udzielenia odpowiedzi i nadesłania akt administracyjnych. Następnie, pismem z 27 maja 2019 r., Sąd doręczył organowi wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny z 16 maja 2019 r., wzywając do nadesłania odpowiedzi w terminie 30 dni. Organ otrzymał wezwanie 29 maja 2019 r., zatem termin do udzielenia odpowiedzi upłynął 27 czerwca 2019 r. Do tego czasu organ nie udzielił odpowiedzi na wniosek ani też nie nadesłał do Sądu skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy.

Rozstrzygając w przedmiocie nałożenia grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., Sąd musi rozważyć, czy doszło do naruszenia przez organ obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania.

Bezsporne jest, że mimo upływu terminu przewidzianego w art. 54 § 2 p.p.s.a. organ nie przekazał do Sądu skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy.

W tej sytuacji stwierdzić należy, iż organ uchybił obowiązkowi określonemu w art. 54 § 2 p.p.s.a. i wniosek skarżącego jest uzasadniony.

Określając wysokość grzywny Sąd zważył, iż ustawodawca wprowadził pewną swobodę, określając jedynie górną granicę grzywny. Jej wysokość w pozostałym zakresie została pozostawiona uznaniu sądu. W tej sytuacji koniecznym staje się jej zindywidualizowanie, a więc wskazanie przyczyn, które legły u podstaw jej wymierzenia w konkretnej wysokości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 stycznia 2013 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 2005/12).

Zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 11 lutego 2019 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2018 r. (M.P. z 2019 r., poz. 154) przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej wyniosło 4.585,03 zł. Zatem maksymalny wymiar grzywny to 45.850,30 złotych.

Grzywna wymierzana na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter dyscyplinująco-restrykcyjny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OZ 278/13). Wyłączną przesłanką jej orzeczenia jest niewypełnienie przez organ obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a. w ustawowym terminie. W niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, że organ nie tylko nie przekazał skargi na bezczynność wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do Sądu, ale nawet nie udzielił odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny w wyznaczonym przez Sąd terminie.

W ocenie Sądu grzywna w wysokości 2.000 zł, a zatem nieco mniej niż połowa przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej, wystarczająco powinna zdyscyplinować organ do działania w sposób określony w art. 54 § 2 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 oraz art. 200 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.