Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1259/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141, art. 183, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie Sędzia NSA Bożena Walentynowicz ( spr. ) Sędzia del. WSA Leszek Kamiński Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Starosty O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 216/08 w sprawie ze skargi Starosty O. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zwłokę w wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 216/08, oddalił skargę Starosty O. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2007 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zwłokę w wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę.

W uzasadnieniu stanowiska Sąd ten przedstawił następujące okoliczności faktyczne i prawne.

Wojewoda Warmińsko-Mazurski postanowieniem z [...] października 2007 r. na podstawie art. 35 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) wymierzył Staroście O. karę pieniężną w wysokości 2500 zł w związku z niewydaniem w terminie 65 dni decyzji z [...] września 2007 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę odcinka sieci kanalizacji sanitarnej z przepompownią ścieków i zbiornikiem awaryjnym dla zespołu działek mieszkaniowych w J. gm. J. na działkach o nr ew.[...]. W uzasadnieniu organ stwierdził, że wniosek inwestora o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę wpłynął do Starostwa Powiatowego w O. w [...] lipca 2007 r. i od tego dnia rozpoczął bieg termin 65 dni wskazany w art. 35 ust. 6 ustawy – Prawo budowlane, natomiast decyzja w sprawie pozwolenia na budowę wydana została w [...] września 2007 r. czyli po upływie 77 dni od dnia wpłynięcia wniosku. W związku z powyższym w przedmiotowym postępowaniu decyzja wydana została po 13 dniach zwłoki. Jednocześnie Wojewoda uznał za zasadne odliczenie od tego okresu 7 dni niezawinionej przez organ zwłoki, zgodnie z art. 35 ust 8 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust 6 ustawy. Inwestor wzywany był bowiem przez organ pierwszej instancji do uzupełnienia wniosku poprzez przedłożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy. Wezwanie to zostało wysłane do inwestora w [...] sierpnia 2007 r., a uzupełnienie baraków nastąpiło w [...] września 2007 r. Po tym odliczeniu organ ustalił, iż kara powinna być wymierzona za 5 dni zwłoki, co po pomnożeniu przez kwotę 500 zł za każdy dzień zwłoki dało sumę 2500 zł.

Starosta O. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie wskazując, iż postanowienie to wydane zostało z naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, który stanowi, że pozwolenie na budowę może być wydane temu kto złożył m.in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skoro pierwotnie złożony przez inwestora wniosek zawierał wady to dopiero po ich usunięciu w [...] września 2007 r. mógł być liczony termin początkowy wynoszący 65 dni na wydanie przez organ decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. W ocenie Starosty prawidłowy sposób liczenia terminu wydania decyzji powinien być w tej sprawie następujący: w [...] lipca 2007 r. wpłynął wniosek inwestora, [...] sierpnia 2007 r. wezwano inwestora do uzupełnienia wniosku na podstawie art. 64 § 2 K.p.a., w [...] września 2007 r. inwestor uzupełnił wniosek i od tego czasu powinien być liczony termin 65 dni na wydanie decyzji, [...] września 2007 r. wydano decyzję o pozwoleniu na budowę. Według skarżącego nastąpiło to po upływie 19 dni.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem [...] grudnia 2007 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., po rozpatrzeniu powyższego zażalenia uchylił zaskarżone postanowienie w całości i wymierzył Staroście O. karę pieniężną w wysokości 2000 zł. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego organ I instancji błędnie wyliczył okres o jaki został przekroczony termin do wydania decyzji mimo, że prawidłowo określił początek biegu terminu na [...] lipca 2007 r., kiedy do organu wpłynął wniosek inwestora dotyczący pozwolenia na budowę. Decyzja w przedmiotowej sprawie została wydana [...] września 2007 r. czyli po upływie 77 dni od dnia wpłynięcia wniosku. W ocenie organu odwoławczego zgodnie z art. 35 ust. 8 w zw. z art. 35 ust. 6 ustawy – Prawo budowlane od terminu 77 dni powinno odliczyć się 8 dni, a nie 7 jak ustalił organ pierwszej instancji. Na okres 8 dniowy składał się bowiem czas od [...] sierpnia 2007 r. do [...] września 2007 r. czyli od wezwania do uzupełnienia wniosku do jego uzupełnienia. Organ drugiej instancji wyliczył, że prowadząc przedmiotowe postępowanie Starosta przekroczył o 4 dni termin wynikający z wymienionych przepisów. Wobec ustalonej ustawowo stawki 500 zł kary za każdy dzień zwłoki, łączny wymiar kar za zwłokę w rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy wynosi 2000 zł.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wniósł Starosta podnosząc, że wadliwe jest twierdzenie organu, iż postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę zostaje wszczęte z chwilą złożenia odpowiedniego wniosku i nie ma znaczenia czy wniosek jest dotknięty brakami formalnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę stwierdzając, że jest ona bezzasadna. W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego, w obecnym brzmieniu, został wprowadzony mocą art. 1 pkt 12 lit. c/ ustawy z dnia 18 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888 ze zm.). W treści przepisu wskazano dokładny, liczony w dniach termin, w którym organ zobowiązany jest wydać decyzję o pozwoleniu na budowę, jednoznacznie określono formę tego orzeczenia, dopuszczając możliwość złożenia zażalenia na to postanowienie. W ocenie Sądu konstrukcja tych przepisów oznacza, że organ architektoniczno-budowlany pierwszej instancji, który prowadził postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę, staje się stroną zupełnie nowego postępowania administracyjnego, którego celem jest wymierzenie grzywny. Inny jest nie tylko przedmiot tego postępowania, ale również krąg podmiotów, które biorą w nim udział. W sprawie wymierzenia kary grzywny stronami postępowania administracyjnego są odmiennie niż podmioty wymienione w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego – organ odpowiedzialny za wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, w terminie określonym w art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego oraz organ uprawniony do wydania postanowienia o nałożeniu kary pieniężnej za zwłokę. Zdaniem Sądu prawidłowo organ stwierdził i przyjął za podstawę wyliczenia, iż bieg terminu 65 dni rozpoczyna się od daty, gdy inwestor złoży wniosek o wydanie pozwolenia na budowę. Postępowanie zostaje bowiem wszczęte, gdy inwestor złoży wniosek bez względu na jego ewentualne braki. Dzień doręczenia żądania organowi administracji jest zgodnie z art. 61 § 3 K.p.a. dniem wszczęcia postępowania w sprawie. Zdaniem Sądu pierwszej instancji skoro w niniejszej sprawie wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w [...] września 2007 r. to od tego dnia należy liczyć bieg terminu 65 dniowego na wydanie decyzji - określonego w art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego. Dlatego zgodnie z art. 35 ust. 8 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 6 od terminu 65 dni zostało odliczone 8 dni (a nie 7 jak ustalił organ pierwszej instancji) to jest okres od dnia 30 sierpnia 2007 r. do dnia 7 września 2007 r. czyli od wezwania inwestora przez organ do uzupełnienia wniosku do jego uzupełnienia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, opartą na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", złożył Starosta O., reprezentowany przez radcę prawnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1) przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

– art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia,

– art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a/ P.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia w sytuacji naruszenia przez organy administracji publicznej przepisów prawa materialnego, w tym art. 35 ust. 6 i 8 oraz art. 32 ust. 4 i 33 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, a także przepisów proceduralnych w tym art. 123 K.p.a. oraz art. 61 § 3 w związku z art. 64 § 2 K.p.a.,

2) przepisów prawa materialnego, tj.:

– art. 35 ust. 6 ustawy – Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu przez Sąd, że postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na organ administracji architektoniczno-budowlanej jest postępowaniem odrębnym od postępowania w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę,

– art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2 oraz art. 35 ust. 8 ustawy – Prawo budowlane poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że złożony przez stronę wadliwy pod względem formalnym wniosek stanowi podstawę wszczęcia postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że fakt, iż w postępowaniu o wymierzenie kary grzywny stroną jest organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, a przedmiotem tego postępowania jest zastosowanie środka przymuszającego organ do określonego zachowania, tj. wydania decyzji w sprawie o pozwolenie na budowę nie czyni tego postępowania odrębnym od postępowania głównego. Wręcz przeciwnie – w ocenie skarżącego ustawodawca nadając rozstrzygnięciu w przedmiocie nałożenia na organ administracji architektoniczno-budowlanej kary pieniężnej, formę postanowienia opowiedział się za uznaniem tej kwestii jako wpadkowej, wynikłej w toku postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę. W ocenie skarżącego podjęcie przez Wojewodę czynności zmierzających do nałożenia kary na Starostę było niedopuszczalne po zakończeniu postępowania w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę sieci kanalizacji sanitarnej z przepompownią ścieków i zbiornikiem awaryjnym. Zdaniem skarżącego przy wydaniu rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny doszło również do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. przepisu art. art. 32 ust. 4 i art. 33 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane w związku z art. 61 § 3 i art. 64 § 2 K.p.a. Sąd przyjął bowiem że złożony przez stronę wadliwy pod względem formalnym wniosek stanowi podstawę wszczęcia postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie ulega wątpliwości, iż postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę jest postępowaniem wszczynanym na wniosek strony. Wskazują na to przepisy ustawy Prawo budowlane. W ocenie skarżącego wniosek taki winien jednakże spełniać wszystkie wymogi formalne przewidziane w przepisach prawa, w przeciwnym razie niemożliwym stanie się rozpoznanie żądania strony pod względem merytorycznym. Takie przekonanie skarżącego znajduje potwierdzenie w treści art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Brzmienie wskazanego powyżej przepisu, świadczy bowiem jednoznacznie, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złoży organowi wskazane w tym przepisie dokumenty. Przedmiotowa regulacja już na wstępie eliminuje zatem możliwość prowadzenia przez organ postępowania opartego o szczególne przepisy ustawy, którego celem miałoby być wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Czynności podejmowane przez organ w oparciu o ogólne przepisy K.p.a., tj. wezwanie strony w trybie art. 64 § 2 K.p.a. do usunięcia braków formalnych wniosku, nie mogą być traktowane jako mające miejsce w postępowaniu szczególnym, uregulowanym w ustawie – Prawo budowlane, lecz jako mające na celu umożliwienie wnioskodawcy naprawienie uchybień formalnych wniosku. Dopiero złożenie przez stronę wniosku spełniającego pod względem formalnym wymagania określone w ustawie skutkuje wszczęciem właściwego postępowania i dopiero od tego momentu stosowane mogą być szczególne procedury określone w ustawie – Prawo budowlane. Nie można zatem przyjąć, iż złożenie przez stronę obarczonego brakami formalnymi wniosku może doprowadzić do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, tj. do wydania decyzji pozytywnej bądź negatywnej w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. Z tego też powodu termin do wydania decyzji o pozwolenie na budowę winien być liczony od momentu złożenia przez stronę wniosku formalnie kompletnego, który w rezultacie pozwoli na dokonanie przez organ oceny, czy żądanie wniosku jest zasadne. Nie ulega wątpliwości, iż odmienny w tej kwestii pogląd nie pozwalał na zastosowanie wobec organu sankcji również ze względu na brzmienie art. 35 ust. 8 ustawy. Zgodnie z powołanym przepisem nie może bowiem obciążać organu opóźnienie wywołane z winy strony. Skoro zatem do czasu uzupełnienia wniosku organ administracji architektoniczno-budowlanej nie miał możliwości jego merytorycznego rozpoznania wymierzenie kary pieniężnej nie znajduje uzasadnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Przedmiotowa skarga kasacyjna nie zawiera takich zarzutów, które pozwalałyby na jej uwzględnienie. Konieczne w tym miejscu jest wyjaśnienie, że zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 12790 ze zm.) zwanej dalej "P.p.s.a." Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do badania i uwzględniania ewentualnych uchybień czy też samodzielnego konkretyzowania zarzutów skargi kasacyjnej poza zarzutami podniesionymi w skardze.

Oceniając w wyżej przedstawionych granicach zasadność wniesionej w sprawie niniejszej skargi kasacyjnej, za chybiony uznać należy zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane w zw. z art. 35 ust. 8 ww. ustawy przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na organ administracji architektoniczno-budowlanej jest postępowaniem odrębnym od postępowania o wydanie pozwolenia na budowę.

Bezzasadny jest też zarzut kwestionujący przyjęcie przez Sąd, iż złożony przez stronę wniosek o pozwolenie na budowę wszczyna postępowanie administracyjne w tym przedmiocie, nawet jeśli formalnie był wadliwy.

Wyjaśnienia wymaga, iż przepis art. 35 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, nakłada wprost na organ architektoniczno-budowlany obowiązek wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zakończenia postępowania w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji.

Uchybienie tego terminu skutkuje zgodnie z treścią art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego wymierzeniu organowi grzywny w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki.

Aktualne brzmienie powyżej przytoczonego przepisu wprowadzone zostało art. 1 pkt 12 lit. c/ ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888). Nowelizacja art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego doprecyzowała dokładnie liczony w dniach okres, w którym organ zobowiązany jest wydać decyzję o pozwoleniu na budowę, a ponadto określiła formę orzeczenia, jakim organ wyższego stopnia wymierza grzywnę wskazując, iż jest to postanowienie, na które służy zażalenie. W rezultacie postanowienie o wymierzeniu grzywny jest wydawane w nowym postępowaniu administracyjnym, gdzie organ, który prowadził postępowanie dotyczące pozwolenia na budowę staje się stroną tego postępowania. Postanowienie o wymierzeniu grzywny po wyczerpaniu środka zaskarżenia podlega także skardze do Sądu administracyjnego.

W wyroku z dnia 5 marca 2009 r. II OSK 305/08 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił jednoznacznie, że skoro z brzmienia art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego wynika, iż ustawodawca wiąże określoną sankcję z niewydaniem przez właściwy organ decyzji w kwestii pozwolenia na budowę w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie decyzji, to zgodnie z literalnym brzmieniem tego przepisu za początek biegu tego terminu przyjąć należy datę wpływu wniosku do organu właściwego o wydanie decyzji i pozwolenia na budowę.

Treść tego przepisu jak zarzuca się we wskazanym wyroku nie wymaga wykładni, jest bowiem jasna i oczywista. Jak przytoczono wyżej przepis określa, że data złożenia wniosku o wydanie decyzji stanowi początek biegu 65 dniowego terminu, nie mówi się o wymogu wniosku kompletnego ani o dacie ":wszczęcia postępowania". Dodać też trzeba, że celem takiej regulacji jest gwarancja ochrony praw inwestora do rozpatrzenia wniosku bez zbędnej zwłoki, która wynika z odstępów czasu pomiędzy poszczególnymi czynnościami organu bądź błędnymi działaniami powodującymi przewlekłość postępowania lub nawet bezczynności organu,

Treść ustępu 8 art. 35 Prawa budowlanego jednoznacznie określa jakich terminów nie wlicza się do ogólnego terminu, o którym mowa w ust. 3.

I tak nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.

Mając na uwadze zarzut podniesiony w pkt 2 skargi kasacyjnej, stwierdzić należy jego całkowitą niezasadność i wyjaśnić, że jakkolwiek nawet wadliwy formalnie wniosek o pozwolenie na budowę rozpoczyna bieg terminu, o którym mowa w ust. 6 art. 35 Prawa budowlanego, co wynika wprost z treści tego przepisu, to jednak czas potrzebny do usunięcia braków formalnych, czas niezbędny do uzupełnienia dokumentów wymaganych przepisami prawa (art. 32, 33 i 34 Prawa budowlanego) niezbędnych do rozpoznania merytorycznego wniosku z mocy ust. 6 art. 35 nie jest wliczony do terminu określonego w ust. 6 ww. artykułu.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa NSA jeżeli wniosek nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, to opóźnienia w załatwieniu sprawy czyli wydaniu decyzji w przewidzianym terminie, należy traktować jako opóźnienie spowodowane z winy strony, czyli z przyczyn niezależnych od organu – zgodnie z treścią ww. art. 35 ust. 8 Prawa budowlanego.

W rozpatrywanej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał wnikliwej oceny materiałów sprawy w aspekcie wyżej omówionych przepisów art. 35 ust. 6 i 8 Prawa budowlanego, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia .

Słusznie Sąd przyjął, iż skoro wniosek o pozwolenie na budowę został złożony [...] lipca 2007 r., to od tego dnia należy liczyć początek terminu do wydania decyzji, wymagany przepisami art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego. Od terminu 65 dni zasadnie odliczono 8 dni, tj. okres od wezwania organu z dnia 30 sierpnia 2007 r. o uzupełnienie wniosku przez inwestora do wykonania tego wezwania przez złożenie prawidłowego oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz złożenie decyzji o warunkach zabudowy. Wezwanie zostało wykonane [...] września 2007 r. Uwzględniając termin złożenia wniosku [...] lipca 2007 r., termin wydania decyzji o pozwoleniu na budowę [...] września 2007 r. po odliczeniu 8 dni – okresu niezbędnego do uzupełnienia braków wniosku – zasadnie został ustalony okres zwłoki wynoszący 5 dni w terminowym wydaniu decyzji. Stanowi to wyliczoną kwotę 2500 zł obciążającą organ za nieterminowe wydanie decyzji w myśl art. 35 ust. 6 ustawy – Prawo budowlane.

W świetle powyższych ustaleń nie można podzielić zarzutu skargi kasacyjnej o naruszeniu art. 141 § 1 P.p.s.a. przez brak wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, skoro Sąd pierwszej instancji w sposób szczegółowy omówił przepisy prawne mające zastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

Skoro Sąd skontrolował i uznał za prawidłowe ustalenie kary pieniężnej w orzeczonej kwocie – nie zachodziła podstawa do uwzględnienia skargi organu pierwszoinstancyjnego, a zatem nie doszło do naruszenia przepisów prawa budowlanego zarzucanych w skardze kasacyjnej.

Wadliwe stanowisko autorki skargi kasacyjnej spowodowane było brakiem uwzględnienia zmian prawa budowlanego wprowadzanych ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r., którym określono termin 65 dni na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, sankcję ukarania grzywną w drodze postanowienia, na które służy zażalenie oraz określono zasady odliczania terminów, za które nie odpowiada organ (ust. 8 art. 35 Prawa budowlanego).

Uznając w ogólnym podsumowaniu okoliczności sprawy, iż zarzuty skargi kasacyjnej nie podważyły prawidłowego wyroku Sądu pierwszej instancji, należało skargę kasacyjną oddalić.

Z mocy art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku.