Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1498/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka (sprawozdawca) Sędziowie NSA Tomasz Kolanowski WSA (del.) Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 11 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Go 59/17 w sprawie ze skargi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 23 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim na rzecz Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo S. kwotę 7382 (słownie: siedem tysięcy trzysta osiemdziesiąt dwa) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Go 59/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę Nadleśnictwa S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły przyjęte przez Sąd jako prawidłowe ustalenia faktyczne organów podatkowych. Wynika z nich, że w dniu 29 stycznia 2013 r. Nadleśnictwo S. złożyło deklarację w podatku od nieruchomości za rok 2013, wykazując w nim jako podlegające opodatkowaniu m.in. grunty pozostałe (779 144 m2). Obliczony podatek wyniósł 280 185 zł. Deklaracja ta była dwukrotnie korygowana, korekty dotyczyły powierzchni budynków mieszkalnych i pozostałych.

W wyniku czynności sprawdzających Wójt Gminy B. powziął wątpliwości co do prawidłowości zakwalifikowania gruntów o powierzchni 775 419 m2 jako gruntów pozostałych. Grunty te w ewidencji gruntów i budynków były wykazane jako tereny różne (Tr). Posadowione na nich były linie energetyczne, służące prowadzeniu działalności gospodarczej. Zdaniem organu grunty te powinny być zatem opodatkowane stawką właściwą dla gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z uwagi na odmowę korekty deklaracji podatkowej przez Nadleśnictwo organ podatkowy wszczął postępowanie podatkowe. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, zmierzającego m.in. do ustalenia powierzchni gruntów zajętych przez linie energetyczne, a także podstawy zajęcia tych gruntów przez podmioty eksploatujące linie energetyczne, decyzją z dnia 22 lipca 2016 r. Wójt Gminy B. wydał decyzję określającą Nadleśnictwu zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2013 r. w wysokości 656 451 zł. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia wskazano m.in. art. 6 ust. 9, art. 2 ust. 1, art.1 a ust. 1 i ust. 3, art. 3 ust. 2 , art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 z późn. zm.), dalej jako :"u.p.o.l.". W wyniku odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gorzowie Wielkopolskim decyzją z dnia 23 grudnia 2016 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zdaniem organu odwoławczego ze stanu sprawy wynika w sposób niewątpliwy, że sporne grunty zajęte zostały na prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na przesyłaniu energii elektrycznej, to jest działalności innej niż leśna. Grunty te należy zatem uznać za zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłu energii elektrycznej przez przedsiębiorstwo energetyczne. Tym samym grunty te podlegają opodatkowaniu według najwyższej stawki podatku od nieruchomości, właściwej dla gruntów związanych z prowadzaniem działalności gospodarczej.

Na decyzję tę Nadleśnictwo S. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucają naruszenie :

- art. 3 ust. 1 pkt 1 lit.b), art. 3 ust. 2 w zw. z art.1a ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 1, art. 2 ust. 2 i art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. w zw. z art. 348 i art. 336 k.c. i art. 21 § 3 w zw. z art. 59 § 1 pkt 1, art.121 § 1, art. 122, art.187 § 1 i art.191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749), dalej jako "O.p.". W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej na spornych gruntach. Przedsiębiorstwo energetyczne, do którego należą linie przesyłowe, nie jest posiadaczem spornych gruntów położonych pod liniami energetycznymi. Organy podatkowe, określając stawkę opodatkowania od gruntów określonych w ewidencji gruntów i budynków jako "Tr" nie dokonały prawidłowego rozróżnienia pojęć "gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" i "gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej". Przedmiotem postępowania dowodowego nie było przy tym to, czy sporne grunty znajdują się w posiadaniu zakładu energetycznego i służą mu do prowadzenia działalności gospodarczej, a to, na jakiej powierzchni prowadzona jest działalność leśna przez Nadleśnictwo. Samo sklasyfikowanie gruntów jako terenów różnych ("Tr"), nie daje bowiem podstaw do opodatkowania tych gruntów jako związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.

Uznał, że sporne grunty, oznaczone w ewidencji gruntów symbolem "Tr", nie są gruntami związanymi z budynkami mieszkalnymi, nie są jeziorami ani gruntami, które ze względów technicznych nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Zauważył, że obowiązek podatkowy ciąży z mocy art. 3 ust. 2 u.p.o.l. na jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych, faktycznie władających nieruchomościami lub obiektami budowlanymi. Okoliczność, że grunty zostały udostępnione zakładom energetycznym na posadowienie na nich słupów przesyłowych oraz rozciągnięcie pomiędzy nimi sieci energetycznych, a także w celu utrzymania i umożliwienia prawidłowej eksploatacji, konserwacji, remontu i modernizacji linii i urządzeń elektroenergetycznych wskazuje, że grunty te są w posiadaniu przedsiębiorcy i są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej polegającej na przesyłaniu energii elektrycznej, czyli innej niż leśna. Korzystanie z gruntu w badanym roku podatkowym odbywało się bez tytułu prawnego, takiego tytułu nie stanowiły bowiem umowy wykonawcze, przedmiotem których było ustalenie szczegółowych zasad i warunków współdziałania pomiędzy stronami w zakresie prowadzenia przez operatora eksploatacji, konserwacji, remontów i modernizacji linii i urządzeń elektroenergetycznych, stanowiących własność zakładu energetycznego, a posadowionych na gruntach pozostających w zarządzie Nadleśnictwa. Z tej umowy wynikało, że strony dopiero w przyszłości zamierzają ustanowić odpłatną służebność przesyłu linii i urządzeń posadowionych na gruntach pozostających w zarządzie Nadleśnictwa. Sąd zauważył dalej, że do czasu zawarcia umowy wykonawczej z dnia 15 listopada 2012 r. Nadleśnictwa nie łączyła z zakładem energetycznym żadna umowa, a Nadleśnictwo nie zrezygnowało z dalszego zarządzania tymi nieruchomościami. Jednak prawo do korzystania z nich, przejawiające się w udostępnieniu gruntów pod liniami w celu utrzymania i umożliwienia eksploatacji linii elektroenergetycznych posiadały także zakłady energetyczne, bo udostępnienie gruntów pod liniami wiąże się z ich przekazaniem. Niewątpliwie zakład energetyczny uzyskał w tym zakresie nad wskazanymi gruntami władztwo w rozumieniu art. 348 k.c. Zgodnie z art. 336 k.c. posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jako użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym wiąże się określone władztwo nad rzeczą (posiadacz zależny). W rozpatrywanym przypadku nie można mówić o posiadaczu samoistnym, ponieważ zakłady energetyczne nie władają gruntami jak właściciel i nie mogą nimi rozporządzać, a jedynie korzystają z nieruchomości.

W skardze kasacyjnej od tego wyroku skarżące Nadleśnictwo zarzuciło zaskarżonemu wyrokowi naruszenie:

1) prawa materialnego – art. 3 ust.1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że umowa wykonawcza zawarta pomiędzy skarżącym a Nadleśnictwem nie mieści się w pojęciu umów objętych przepisem art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l., gdyż nie przenosi posiadania, podczas gdy właściwa wykładnia wspomnianego przepisu prowadzi do wniosku, że umowa niniejsza, jako forma posiadania zależnego, zawiera element posiadania nieruchomości, a nadto posiadanie to wynika z umowy, w konsekwencji czego obowiązek podatkowy z tytułu podatku od nieruchomości za grunty pod liniami elektroenergetycznymi nie obciąża Nadleśnictwa, , lecz zakłady przesyłowe;

2) naruszenie przepisów postępowania, którym uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 3 § 1 i art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 201 z późn.zm.), dalej jako "p.p.s.a.", w zw. z art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 201) poprzez nieuwzględnienie, że wydanie decyzji określającej Nadleśnictwu wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r. w łącznej wysokości 656 451 zł było nieuzasadnione w sytuacji, gdy Nadleśnictwo S. wyliczyło, zadeklarowało i wpłaciło podatek, stosownie do kwalifikacji i zakresu posiadania gruntów na terenie Gminy B., dane wynikające z ewidencji nie są wystarczające do stwierdzenia, że grunt jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej czy też na nią zajęty;

b) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art.121 § 1, art. 122, art.187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez nieuwzględnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszenia przez organy podatkowe zasady zaufania do tych organów i zasady przekonywania, jak również uchybienia zasadzie in dubio pro tributario oraz zaniechania przez nie wszechstronnego zebrania materiału dowodowego i ustalenia stanu faktycznego, co przejawia się :

- brakiem postępowania dowodowego celem ustalenia założonej przez organy podatkowe okoliczności, że przyjęta powierzchnia gruntów jest w posiadaniu zakładów energetycznych, a tym samym jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej;

- brakiem dokładnego określenia, czy sporne grunty znajdują się w posiadaniu zakładów energetycznych i czy służą im do prowadzenia działalności gospodarczej związanej z przesyłaniem energii elektrycznej; okoliczność ta nie wynika z danych zawartych w wykazie działek, wymagała przeprowadzenia dowodu z dokumentacji techniczno –budowlanej linii posiadanych przez zakłady energetyczne, ustalenia długości tych linii, a także powierzchni pod liniami, co mogło być ustalone za pomocą dowodu z opinii biegłego, zgodnie z art. 197 O.p.;

- odgórnym przyjęciem bezsporności wykorzystywania spornych gruntów przez przedsiębiorców, w sytuacji, kiedy to organ podatkowy, kwestionując prawidłowość wyliczeń w deklaracji, powinien zmierzać do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i fakt ten udowodnić, a nie przyjmować odgórnie prawdziwość swoich własnych założeń, które nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym.

Z uwagi na te zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Strona zrzekła się także przeprowadzenia rozprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie udzieliło odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne.

Nie są zasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zarzut naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego nie jest dostatecznie precyzyjny, bowiem przywołany w nim art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. składa się z dalszych jednostek redakcyjnych. Z uwagi na to, że w powiązaniu z tym przepisem przywołano przepisy Ordynacji podatkowej (przepisy dopełnienia) i mając na względzie uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), Sąd odniesie się jednak do niego merytorycznie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył art. 3 § 1 p.p.s.a., dokonał bowiem kontroli legalności działania administracji publicznej w ramach swojej kognicji (z uwagi na wniesioną skargę na jeden z aktów, wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a.) i zastosował w wyniku tej kontroli jeden ze środków przewidzianych ustawą. Ewentualna wadliwość tego środka (poprzez sformułowanie niewłaściwego zwrotu stosunkowego o zgodności lub niezgodności działania administracji z prawem) nie stanowi o naruszeniu tego przepisu.

Nie doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art.121 § 1, art. 122, art.187 § 1 i art. 191 O.p. Jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, organy podatkowe prowadziły postępowanie w celu ustalenia powierzchni gruntów położonych pod liniami energetycznymi, nie ograniczając się do danych z ewidencji gruntów. Wyjaśnień w tym zakresie udzieliło na żądanie organu pierwszej instancji Nadleśnictwo, przedkładając wykaz gruntów, na których znajdują się linie energetyczne, z wyszczególnieniem klasyfikacji tych gruntów. Nadleśnictwo złożyło także oświadczenie, że w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2014 r. stan faktyczny nie uległ zmianie. Fakt prowadzenia działalności gospodarczej na tych gruntach przez zakład energetyczny także wynikał z zebranego materiału dowodowego, jak choćby z umowy wykonawczej, którą przedstawiło organom Nadleśnictwo w toku postępowania podatkowego z której to umowy wynikało, że linie energetyczne są wykorzystywane do przesyłania energii, a zakład energetyczny, z uwagi na obowiązek utrzymania linii elektroenergetycznych w należytym, zapewniającym bezpieczeństwo ludzi, stanie, potrzebuje wstępu na grunt pod liniami w celu ich bieżącej konserwacji i naprawy. Tym samym skarżący nie może obecnie kwestionować zupełności ustaleń w tym zakresie, nie przedstawiając zresztą żadnych argumentów, wskazujących na niezgodność tych ustaleń ze stanem rzeczywistym.

Nie można także uznać, że w postępowaniu podatkowym doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z art. 21 § 3 O.p. Złożenie deklaracji podatkowej i zapłata podatku wynikającego z tej deklaracji nie oznacza, że organ podatkowy traci uprawnienie do weryfikacji tej deklaracji. Ustalenie w toku postępowania podatkowego, że wysokość zeznania podatkowego jest inna niż w deklaracji nie tylko uprawnia, ale nawet obliguje organ odwoławczy do określenia w decyzji właściwej wysokości zobowiązania, o ile nie wygasło ono wskutek przedawnienia.

Bezzasadność zarzutów naruszenia przepisów postępowania oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest ustaleniami faktycznymi, przyjętymi za podstawę faktyczną zaskarżonego wyroku, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a.

Zasadnie natomiast podnosi strona skarżąca naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. poprzez błędną jego wykładnię.

Nadleśnictwo, zgodnie z art. 32 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r., Nr 12, poz. 59 z późn.zm.) stanowi jednostkę organizacyjną Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe. Lasy Państwowe są jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, reprezentującą Skarb Państwa w zakresie zarządzanego mienia (art. 32 ust. 2 ustawy o lasach). W niniejszej sprawie pozostaje poza sporem, że sporny grunt znajduje się w zarządzie Lasów Państwowych, a zatem Nadleśnictwo jako jednostka organizacyjna Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe reprezentuje Skarb Państwa w zakresie zarządu tą nieruchomością. Skarb Państwa, co do zasady, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Stosownie do art. 3 ust. pkt 4 u.p.o.p. podatnikiem podatku od nieruchomości są jednak osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej będące posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych, jeżeli posiadanie wynika a) z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych, niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. Ten ostatni przepis stanowi, że obowiązek podatkowy dotyczący przedmiotów opodatkowania wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub będących w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe - ciąży odpowiednio na jednostkach organizacyjnych Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa i jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych, faktycznie władających nieruchomościami lub obiektami budowlanymi. Z powołanych przepisów wynika zatem, że w przypadku nieruchomości, stanowiących własność Skarbu Państwa i będących w zarządzie Lasów Państwowych obowiązek podatkowy ciąży na tych ostatnich pod warunkiem, że faktycznie władają nieruchomością i gdy jednocześnie zarządzana przez nie nieruchomość nie znajduje się – na podstawie umowy – w posiadaniu innego podmiotu. Zestawienie art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 z art. 3 ust.1 pkt 4 u.p.o.l. pozwala przy tym na wyprowadzenie wniosku, że posiadanie, o którym mowa w tym ostatnim przepisie będzie posiadaniem zależnym (przy posiadaniu samoistnym podatnikiem będzie zawsze posiadacz samoistny na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z ust. 3 u.p.o.l. W przypadku posiadania na podstawie umowy lub innego tytułu prawnego art. 3 ust. 2 nie ma zatem zastosowania, skoro ustawodawca do ust. 2 odsyła wyłącznie w przypadku posiadania bezumownego.

Ustawa podatkowa nie precyzuje, jakiego rodzaju umowa lub tytuł prawny, decydują o uznaniu posiadacza za podatnika podatku od nieruchomości na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. W piśmiennictwie wskazuje się, że przez pojęcie "tytuł prawny", należy rozumieć nie tylko typową umowę dzierżawy lub najmu, ale również inne szczególne formy prawne gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego (zob. L. Etel w: L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne, Podatek rolny, Podatek leśny. Komentarz, Warszawa 2008, s. 150.). Przyjąć zatem należy, że będzie to każda umowa lub inny tytuł prawny, w wyniku którego jedna ze stron umowy stanie się posiadaczem zależnym nieruchomości (będzie z niej korzystała z wyłączeniem właściciela jak dzierżawca lub najemca), niezależnie od tego, czy w umowie strony użyją wyrażenia o przeniesieniu posiadania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2008 r., II FSK 1101/07).

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w badanym roku podatkowym kwestię korzystania z gruntu przez zakład energetyczny regulowała umowa z dnia 15 listopada 2012 r. Umowa ta dotyczyła gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa, znajdującego się w zarządzie Lasów Państwowych. Zawierając tę umowę Nadleśnictwo, jako jednostka organizacyjna Lasów Państwowych, działało jako reprezentant Skarbu Państwa (art. 32 ust. 1 ustawy o lasach), uznać zatem należy, że umowa ta stanowiła umowę zawartą pomiędzy Skarbem Państwa a Spółką E. [...]. Na mocy tej umowy wykonawczej, jak trafnie przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny, sporne grunty znalazły się w posiadaniu zakładu energetycznego. Zakład ten korzystał z tych gruntów jak posiadacz zależny, mając swobodny wstęp na te grunty i mogąc swobodnie je eksploatować w celu przesyłania energii za pomocą znajdujących się na nich linii energetycznych, przy wyłączeniu korzystania z nich przez Nadleśnictwo. Udostępnienie gruntów zakładowi energetycznemu uznać więc należy w realiach niniejszej sprawy za przekazanie ich w posiadanie temu podmiotowi stosownie do treści art. 336 k.c. W takim przypadku podatnikiem podatku od nieruchomości nie będzie Nadleśnictwo, art. 3 ust. 2 u.p.o.l. nie będzie bowiem miał zastosowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie zinterpretował art.3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l., uznając, że umowa zawarta pomiędzy Nadleśnictwem a zakładem energetycznym nie jest umową, o której mowa w art. 3 ust.1 pkt 4 lit.a u.p.o.l. , choć jednocześnie uznał, że zakład energetyczny jest posiadaczem zależnym spornych gruntów (uznając za zasadne opodatkowanie tego gruntu stawką właściwą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej).

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim do ponownego rozpoznania na podstawie art.185 § 1 p.p.s.a.

Na podstawie art.182 § 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym.