Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 520/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe płatnika A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za marzec i kwiecień 2001 roku postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...] orzekającą solidarną odpowiedzialność B.C. za zaległości podatkowe Spółki z o.o. A z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące marzec i kwiecień 2001 roku w kwocie [...] złotych, z tytułu odsetek w wysokości [...] złotych oraz kosztów postępowania egzekucyjnego w kwocie [...] złotych. Powyższa decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi.

Przesyłka zawierająca ww. decyzję została skarżącej doręczona w dniu 9 marca 2007 roku.

W dniu 6 kwietnia 2007 roku (data nadania przesyłki) B.C. wniosła skargę na decyzję z dnia [...] bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gdańsku z pominięciem organu II instancji. Skarga wpłynęła do Sądu w dniu 10 kwietnia 2007 roku. Następnie, w dniu 13 kwietnia 2007 roku (data nadania) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przekazał ją Dyrektorowi Izby Skarbowej (data wpływu 16 kwietnia 2007 rok).

Pismem z dnia 24 maja 2007 roku B.C. wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazując, że omyłkowo skierowała ją bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który przesłał skargę do organu właściwego 3 dni po terminie.

Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi z uwagi na uznanie, że nie uprawdopodobniła ona braku winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Powyższe postanowienie zostało skarżącej doręczone w dniu 27 czerwca 2007 roku wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie, sposobie i środkach zaskarżenia. Ani organ podatkowy, ani też B.C. nie zaskarżyli powyższego postanowienia, zatem było ono prawomocne od dnia [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Skoro 8 i 9 kwietnia 2007 roku były dniami wolnymi od pracy (Święta Wielkiej Nocy), to termin do wniesienia skargi upływał z dniem 10 kwietnia 2007 roku tj. w dniu następującym po tych dniach. Przy czym skarżąca winna była w terminie powyższym wysłać skargę na adres nie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, lecz Dyrektora Izby Skarbowej.

Podkreślić trzeba, że w obecnym stanie prawnym brak jest regulacji, która przewidywałaby konsekwencje wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego oraz określała czynności jakie wobec takiego sposobu wniesienia skargi powinien podjąć sąd. Z tego też względu za zasadne Sąd uznał przyjęcie poglądu wykształconego na gruncie procedury cywilnej, zarówno w orzecznictwie (por. uchwała połączonych Izb Sądu Najwyższego: Izby Cywilnej i Administracyjnej oraz Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 listopada 1987 roku, III CZP 33/87 OSNCP 1988/6 poz. 73), jak i powszechnie akceptowanego w doktrynie (por. K. Piasecki (red.) (w:) Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, t. I, C.H. BECK, Warszawa 2002, str. 1343 oraz T. Ereciński (red.) (w:) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, t. I, Warszawa 2004, str. 684), a także powszechnie przyjętego na gruncie procedury sądowoadministracyjnej (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2006 roku, III SA/Wa 1413/2006, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z roku 2006 II SA/Bk 715/2006, Gazeta Prawna 2007/79 str. 26).

Zgodnie z ww. poglądem, który Sąd w niniejszej sprawie podziela w całości - skargę wniesioną bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego, sąd ten powinien przekazać do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W takiej sytuacji dla oceny dochowania terminu do wniesienia skargi decydująca jest data jej nadania przez sąd administracyjny w urzędzie pocztowym na adres właściwego organu.

Zatem, skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nadał skargę do Dyrektora Izby Skarbowej w dniu 13 kwietnia 2007 roku to należy uznać, że została ona wniesiona po terminie, który upływał jak wyżej wskazano, w dniu 10 kwietnia 2007 roku.

Zaznaczyć należy, że błędne jest stanowisko skarżącej, iż w przypadku skierowania skargi do niewłaściwego organu należałoby na zasadzie analogii zastosować przepis art. 65 Kodeksu postępowania administracyjnego lub też 170 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 roku, nr 8, poz. 60 z późn, zm., który miałby zastosowanie do postępowania podatkowego), bowiem są to przepisy przynależne postępowaniu administracyjnemu, które uległo już zakończeniu. Na etapie postępowania sądowego należy stosować wyłącznie procedurę sądową tj. art. 54 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 października 2004 roku, IV SA/Gl 647/2004).

Stosowanie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Mając powyższe na względzie Sąd, na mocy art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.