Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 1293/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Sportu
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 28 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 49 ust. 1, art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 1142
law: Ustawa z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Myślińska po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 830/15 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi [...] na decyzję Ministra Sportu i Turystki z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu części dotacji celowej do budżetu państwa postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 czerwca 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 830/15 odrzucił zażalenie [...] na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie ze skargi [...] na decyzję Ministra Sportu i Turystki z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu części dotacji celowej do budżetu państwa.

Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 9 marca 2015 r. (pkt 1 sentencji) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie [...] (dalej: "Stowarzyszenie") na postanowienie z dnia 19 sierpnia 2015 w przedmiocie wniosku Stowarzyszenia o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania.

Następnie w dniu 7 kwietnia 2016 r. Stowarzyszenie wniosło zażalenie na ww. postanowienie Sądu. Zażalenie zostało podpisane przez [...] (prezes) w imieniu własnym oraz w imieniu [...] (skarbnika) i [...] (wiceprezesa), które to osoby udzieliły [...] pełnomocnictwa do ich reprezentowania.

Zarządzeniem z dnia 20 kwietnia 2016 r. wezwano Stowarzyszenie do złożenia dokumentu z którego wynika upoważnienie do podpisania zażalenia, tj. odpisu z krajowego rejestru sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia.

Wezwanie do usunięcia ww. braków formalnych doręczono w dniu 23 maja 2016 r. W zakreślonym terminie Stowarzyszenie nadesłało notarialnie poświadczony odpis uchwały Zarządu Stowarzyszenia z dnia 20 października 2015 r. nr [...] o powołaniu członków zarządu oraz komisji rewizyjnej Stowarzyszenia.

WSA stwierdził, że z przesłanego przez [...] wydruku z KRS nr [...] dotyczącego [...] aktualnego na dzień 17 marca 2015 r. wynika, że organem uprawnionym do składania oświadczeń we wszystkich sprawach w imieniu Stowarzyszenia uprawnionych jest trzech członków zarządu działających łącznie, w tym prezes lub wiceprezes. Osoby wchodzące w skład zarządu to: [...] (Prezes), [...] (skarbnik), [...] (sekretarz) oraz [...] (wiceprezes). Tymczasem zażalenie zostało podpisane przez [...] (prezes), [...] (skarbnik) oraz [...] (wiceprezes), pomimo iż opisany powyżej sposób reprezentacji podmiotu ujawniony w KRS, nie uległ zmianie do dnia wniesienia rozpoznawanego zażalenia, o czym Sąd powziął wiadomość z urzędu. Należało zatem uznać, iż zażalenie nie zostało podpisane przez osoby uprawnione do reprezentacji spółki.

Zdaniem Sądu I instancji podobnie należało ocenić pełnomocnictwo do reprezentacji Stowarzyszenia przed NSA i WSA udzielone [...] przez [...] i [...]. Sąd nie mógł tego dokumentu uwzględnić skoro Stowarzyszenie nie wykazało, że osoby udzielające tego pełnomocnictwa były uprawnione do jego reprezentacji. Pomimo wezwania do złożenia innego odpisu z KRS, który zawierałby zaktualizowane dane co do sposobu reprezentacji Stowarzyszenie takiego nie nadesłało. Natomiast dokumenty dołączone do zażalenia, jak też nadesłane w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia braków formalnych zażalenia (w szczególności uchwała z dnia 20 października 2015 r.), w ocenie Sądu, nie wykazują, że osoby, które podpisały zażalenie w imieniu Stowarzyszenia, są umocowane do jego reprezentowania w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Stowarzyszenie wniosło o jego uchylenie w całości i przekazanie "do ponownego rozpoznania wniosków wnoszonych w sprawie od dnia 21.02.2015 r.".

W uzasadnieniu wskazano, że Stowarzyszenie nie ma żadnego wpływu na "pozorne świadczenie pracy przez funkcjonariusza publicznego, wprowadzającego w CIKRS deklaratoryjny wpis zmian – począwszy od 8.03.2011 r. do nadal".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne.

Jak już wyjaśnił Sąd I instancji, zgodnie z art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) - osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Natomiast przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.). Osoby, które podpisały zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 9 marca 2015 r. nie przedłożyły właściwego dokumentu potwierdzającego ich umocowanie do działania w imieniu Stowarzyszenia. Prawidłowym bowiem dokumentem potwierdzającym prawo do ich działania będzie wypis z KRS, z którego wynikałoby, że są osobami uprawnionymi do reprezentowania Stowarzyszenia.

Zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. 2015 r. poz. 1142, ze zm., zwanej dalej: "ustawa o KRS"), stowarzyszenia podlegają obowiązkowi wpisu do rejestru stowarzyszeń zgodnie z przepisami rozdziału 2 (dotyczącego rejestru przedsiębiorców), jeżeli przepisy poniższe nie stanowią inaczej. Przepis art. 39 pkt 1 ustawy o KRS stanowi, że w dziale 2 rejestru przedsiębiorców (odpowiednie zastosowanie dla rejestru stowarzyszeń) zamieszcza się między innymi oznaczenie organu uprawnionego do reprezentowania podmiotu oraz osób wchodzących w jego skład, ze wskazaniem sposobu reprezentacji. Ujawnia się w nim nazwiska, nazwę lub firmę, imiona, numer PESEL lub numer REGON, numer KRS oraz funkcję w organie reprezentującym. Sposób reprezentacji podmiotu wpisanego do rejestru przedsiębiorców regulowany jest co do zasady w aktach erekcyjnych tych podmiotów (np. statucie) i jego wskazanie w dziale 2 rejestru przedsiębiorców jest obligatoryjne.

Ze znajdującego się w aktach sprawy wydruku z KRS nr [...] dotyczącego [...] aktualnego na dzień 17 marca 2015 r. wynika, że organem uprawnionym do składania oświadczeń we wszystkich sprawach w imieniu Stowarzyszenia uprawnionych jest trzech członków zarządu działających łącznie, w tym prezes lub wiceprezes. Osoby wchodzące w skład zarządu to: [...] (Prezes), [...] (skarbnik), [...] (sekretarz) oraz [...] (wiceprezes). Są to więc inne osoby, aniżeli te, które podpisały zażalenie, a uczynili to: [...] (prezes), [...] (skarbnik) oraz [...] (wiceprezes).

W tym miejscu należy stwierdzić, że zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o KRS domniemuje się, że dane wpisane do Rejestru są prawdziwe. Domniemanie to dotyczy wpisów, obejmuje więc treść zamieszczoną w odpowiednim dziale rejestru, natomiast nie dotyczy danych znajdujących się w aktach rejestrowych, jeżeli nie zostały wpisane do rejestru. Ustawodawca przyjmuje, że co do zasady wszystkie dane wpisane do rejestru są zgodne z prawdziwym stanem rzeczy, czyli z obiektywną rzeczywistością. Odpis zatem z rejestru jest dokumentem - środkiem dowodowym określonego stanu, nie zawsze zgodnym ze stanem rzeczywistym (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt II CSK 328/11, publ. LEX nr 1163191).

Zatem nienadesłanie odpisu z KRS, a nadesłanie notarialnie poświadczonej kopii uchwały z dnia 20 października 2015 r. o wyborze zarządu nie pozwalało stwierdzić, że zażalenie podpisały osoby, które były do tego uprawnione. Należy również podkreślić, że pozostawało poza kognicją zarówno Sądu I instancji jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego badanie przyczyn braku wpisu w rejestrze Stowarzyszenia osób, które podpisały zażalenie, jako członków zarządu.

Wobec powyższego nie można było uznać, że brak formalny zażalenia poprzez złożenie dokumentu, z którego wynika upoważnienie do podpisania zażalenia został usunięty. W konsekwencji tego, zażalenie podlegało odrzuceniu, co też prawidłowo uczynił Sąd I instancji.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.