Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 817/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6340 Potwierdzenie represji
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Kombatanci
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 2, art. 3, art. 5
journal: Dz.U. 2015 poz 693
law: Ustawa z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych
article: art. 7, art. 77
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant specjalista Anna Piontczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2017 r. sprawy ze skargi J.M. na decyzję Urzędu z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że J. M. złożył wniosek o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych w myśl przepisów ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Wnioskodawca przedstawił decyzję Prezesa IPN-u, w której Prezes IPN stwierdził, że J. M. nie był pracownikiem, funkcjonariuszem lub żołnierzem organów bezpieczeństwa państwa, a ponadto w archiwach Instytutu nie zachowały się dokumenty wytworzone przez stronę lub przy jej udziale w ramach czynności wykonywanych przez nią w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa. Decyzja Prezesa IPN potwierdza, że w przypadku strony nie zachodzą przesłanki negatywne co do przyznania przedmiotowego statusu.

Wnioskodawca wskazał również we wniosku, że w latach 80. ubiegłego wieku był współorganizatorem i działaczem Diecezjalnego Komitetu Pomocy Internowanym,

Aresztowanym i ich rodzinom. Z jego oświadczenia wynika, że był

objęty inwigilacją Służby Bezpieczeństwa i poddawany represjom z powodu kierowania

Komitetem i z powodu kontaktów z działaczami opozycji. Wnioskodawca podał, że został zwolniony z pracy w Okręgowym Urzędzie Telekomunikacji Międzymiastowej w 1984 r. i z Biura Projektów Komunalnych w 1986 r., a ponadto Służba Bezpieczeństwa blokowała jego zatrudnienie w firmach prywatnych. Na potwierdzenie podnoszonych okoliczności dołączył do wniosku informację o działalności opozycyjnej i doznanych represjach opracowaną przez Instytut Pamięci Narodowej, wydruk z Biuletynu Informacji Publicznej IPN, biogram z Encyklopedii Solidarności oraz kserokopię wyroku Sądu Rejonowego w Wydziału IV Pracy z dnia 30 marca 1999 r.

Po rozpatrzeniu wniosku Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób represjonowanych decyzją z dnia "[...]" odmówił J. M. potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że nie ma podstaw do stwierdzenia, że zainteresowany spełnia przesłanki określone w powołanych przepisach. Skarżący wskazał we wniosku, że w latach

80. ubiegłego wieku był współorganizatorem i działaczem Diecezjalnego Komitetu Pomocy Internowanym, Aresztowanym i ich rodzinom. Z informacji Instytutu Pamięci Narodowej o działalności opozycyjnej i represjach doznanych przez skarżącego wynika, że był on inicjatorem utworzenia i współzałożycielem Charytatywnego Punktu Pomocy dla Więźniów i Internowanych, który został powołany przy kościele św. Józefa w dniu 8 lutego 1982 r. W ocenie organu zgromadzony materiał dowodowy nie budzi wątpliwości, że wnioskodawca w latach 80, ubiegłego wieku podejmował działania zasługujące na uznanie i społeczny szacunek, w szczególności takie jak pomoc represjonowanym działaczom opozycji antykomunistycznej i ich rodzinom. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje jednak podstaw do stwierdzenia, że wnioskodawca prowadził działalność opozycyjną w rozumieniu przepisów obowiązującej ustawy. Zebrany materiał dowodowy

potwierdza, że strona wykonywała zadania pomocnicze na rzecz osób represjonowanych z powodów politycznych, nie jest to jednak działalność w rozumieniu przepisu art. 2 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych.

Ponadto z oświadczeń wnioskodawcy nie wynika, aby zastosowane wobec niego represje były związane z udziałem w wystąpieniu wolnościowym. Z relacji wnioskodawcy wynika, że zwolnienia z pracy i trudności w podjęciu zatrudnienia wiązały się z działalnością w Diecezjalnym Komitecie Pomocy Internowanym, Aresztowanym i ich rodzinom. W ocenie organu okoliczności podnoszone przez wnioskodawcę nie stanowią jednak podstawy do potwierdzenia statusu osoby represjonowanej na mocy przepisów obowiązującej ustawy. Katalog represji określony w art. 3 pkt 3 lit. a-f cyt. ustawy ma charakter zamknięty i nie podlega wykładni rozszerzającej przez organy administracji publicznej.

Skargę na ww. decyzję wywiódł J. M., wnosząc o jej uchylenie oraz przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

- naruszenie art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa, poprzez nie wyjaśnienie stanu

faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości

materiału dowodowego, przez co wydano decyzję, która narusza słuszny interes

obywateli,

- naruszenie art. 8 kpa poprzez nie przyczynienie się przez organ do starannego

i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania do organów państwa,

- naruszenie art. 80 kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej jest

zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał

dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy

dana okoliczność została udowodniona,

- naruszenie art. 2 i 3 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz

osobach represjonowanych z powodów politycznych poprzez błędną wykładnię tych przepisów.

Skarżący wskazał, że z danych załącznika - katalogu osób rozpracowywanych zawartym w Biuletynie Informacji Publicznej IPN - jednoznacznie wynika, że w ramach operacji pod kryptonimem A był rozpracowywany z powodu "wrogiej" działalności na bazie byłej NSZZ "Solidarność".

Skarżący podniósł, że podstawowym zadaniem Diecezjalnego Komitetu Pomocy Internowanym, Aresztowanym i ich rodzinom, w którym on aktywnie uczestniczył, było obok pomocy materialnej i wsparcia psychicznego, również wsparcie prawne osób zwalnianych z pracy, osób internowanych, aresztowanych i skazanych za działalność polityczną, co niewątpliwie było elementem działalności na rzecz "respektowania politycznych praw człowieka w Polsce" w trudnym pod tym względem okresie "stanu wojennego" i następnych latach do 1989 roku.

Dodatkowo poza oficjalną działalnością Komitet Pomocy był miejscem spotkań opozycji, wymiany informacji i kolportażu pism niezależnych. Ponadto skarżący wskazał, że członkowie Komitetu zapewniali pomoc prawną - poradnictwo prawne i adwokatów do spraw sądowych - oraz uczestniczyli w politycznych rozprawach sądowych. W efekcie tej działalności skarżący był inwigilowany, co zostało stwierdzone w Biuletynie IPN, dwukrotnie została z nim rozwiązana umowa o pracę oraz był pozbawiony możliwości wykonywania swojego zawodu. Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 30 marca 1999 uznał, że był pozbawiony zatrudnienia od 1986 roku z powodów politycznych.

Skarżący podniósł również, że jedną z przyczyn represji w latach 80-tych był udział Komitetu Pomocy w rozprawie związanej ze śmiercią M. A. spowodowanej przez funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej i jej nagłośnieniu. Skarżący wskazał przy tym, że duża część spotkań z prawnikami i osobami represjonowanymi odbywała się w jego oraz żony mieszkaniu, co też niewątpliwie miało wpływ na ich represjonowanie. Mieszkanie skarżącego było bowiem miejscem spotkań i pracy Komitetu Pomocy Represjonowanym poza godzinami otwarcia punktu przy Kościele św. Józefa, a ponadto miejscem wymiany prasy i książek drugiego obiegu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Organ wskazał również, że skarżący nie wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy lecz od razu złożył skargę do Sądu. W związku z tym organ nie miał możliwości odniesienia się do wniosków dowodowych, które skarżący złożył dopiero na etapie skargi do sądu. Wnioski te zaś mogłyby być uwzględnione, w sytuacji gdyby zostały dołączone na etapie prowadzonego postępowania administracyjnego, np. przy wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności

z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 j.t. ).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia

z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji

w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach,

a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 14 marca 2017 r., poz. 1369 j.t.. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy

(art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało podjęte zgodnie z przepisami obowiązującego prawa.

Na gruncie niniejszej sprawy J. M. złożył wniosek o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych - w myśl przepisów ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że stosownie do art. 2 ust. 1 ww. ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 693 z późn. zm.), u.d.o.a., działaczem opozycji antykomunistycznej jest osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 4 czerwca 1989 r., łącznie przez co najmniej 12 miesięcy prowadziła, w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi, zagrożoną odpowiedzialnością karną, działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce.

Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy osobą represjonowaną z powodów politycznych jest osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 4 czerwca 1989 r.:

1) przebywała w:

a) więzieniu lub innym miejscu odosobnienia na terytorium Polski na mocy wyroku wydanego w latach 1956-1989 albo bez wyroku jednorazowo przez okres dłuższy niż 48 godzin lub wielokrotnie przez łączny okres dłuższy niż 30 dni, za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce,

b) ośrodku odosobnienia na podstawie art. 42 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym (Dz. U. Nr 29, poz. 154, z późn. zm.) za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce;

2) przez okres powyżej 30 dni pełniła zasadniczą służbę wojskową lub czynną służbę wojskową w ramach ćwiczeń wojskowych, do której odbycia została powołana z przyczyn politycznych za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce;

3) brała udział w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce i w związku z tym:

a) na skutek działania wojska, milicji lub organów bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 5 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2014 r. poz. 1075), zwanych dalej "organami bezpieczeństwa państwa", poniosła śmierć, doznała uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia na okres dłuższy niż 7 dni,

b) była inwigilowana przez organy bezpieczeństwa państwa i podjęto wobec niej bezprawne działanie polegające na popełnieniu na jej szkodę przestępstwa lub wykroczenia,

c) była pozbawiona możliwości wykonywania swojego zawodu,

d) została z nią rozwiązana umowa o pracę,

e) została relegowana z uczelni wyższej lub innej szkoły,

f) była objęta zakazem publikacji przez Główny Urząd Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk, wojewódzki lub miejski urząd kontroli prasy, publikacji i widowisk albo Główny Urząd Kontroli Publikacji i Widowisk lub okręgowy urząd kontroli publikacji i widowisk przez okres dłuższy niż jeden rok;

4) była poszukiwana listem gończym, oskarżona lub skazana za popełnienie przestępstwa lub wielokrotnie skazywana za popełnienie wykroczenia, za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce.

Przez osobę represjonowaną zgodnie z ww. art. 3 pkt 3 lit. d ustawy rozumie się osobę, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 4 czerwca 1989 r. brała udział w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce i w związku z tym została z nią rozwiązana umowa o pracę.

W myśl art. 5 ust. 1 ustawy status działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych potwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych po stwierdzeniu przez Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, że osoba ubiegająca się o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych spełnia warunki, o których mowa w art. 4.

Status działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych potwierdza się na wniosek działacza opozycji antykomunistycznej, osoby represjonowanej z powodów politycznych, wdowy lub wdowca po działaczu opozycji antykomunistycznej lub osobie represjonowanej z powodów politycznych lub innego członka rodziny zmarłego działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych (art. 5 ust. 2 ustawy). Zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy do wskazanego wniosku dołącza się dowody potwierdzające spełnienie warunków dla uznania osoby za działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych oraz decyzję administracyjną Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w sprawie spełniania warunków, o których mowa w art. 4, albo dokument potwierdzający nadanie Krzyża Wolności i Solidarności.

Ustawa o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych, której przepisy legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji wskazuje, że jej celem jest przyznanie szczególnego statusu działaczom opozycji i osobom represjonowanym z powodów politycznych angażujących się w latach 1956-1989 w działalność antykomunistyczną. Ma to być wyrazem docenienia wyjątkowej roli tych osób w procesie odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności.

Nie powinno jednocześnie budzić wątpliwości, że owo angażowanie się w działalność antykomunistyczną mogło przybierać różne formy, zaś pojęcie udziału w wystąpieniu wolnościowym, o którym mowa w art. 3 pkt 1 lit. d. u.d.o.a., to z pewnością także szereg działań o charakterze organizacyjnym, przygotowawczym, etc., jako że wystąpienie takie z natury swojej jest pewnym procesem, czego organ rozważając tę sprawę w ogóle nie poddał pod rozwagę. Organ w swoich rozważaniach ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że skarżący w wystąpieniu wolnościowym udziału nie brał, nie pogłębiając tego zagadnienia.

Skarżący wskazał zaś we wniosku, że w latach 80. ubiegłego wieku był współorganizatorem i działaczem Diecezjalnego Komitetu Pomocy Internowanym, Aresztowanym i ich rodzinom. Z jego oświadczenia wynika, że był objęty inwigilacją Służby Bezpieczeństwa i poddawany represjom z powodu kierowania Komitetem i kontaktów z działaczami opozycji. Wnioskodawca podał, że został zwolniony z pracy w Okręgowym Urzędzie Telekomunikacji Międzymiastowej w 1984 r. i z Biura Projektów Komunalnych w 1986 r., a ponadto Służba Bezpieczeństwa blokowała jego zatrudnienie w firmach prywatnych. Na potwierdzenie podnoszonych okoliczności dołączył do wniosku informację o działalności opozycyjnej i doznanych represjach opracowaną przez Instytut Pamięci Narodowej, wydruk z Biuletynu Informacji Publicznej IPN, biogram z Encyklopedii Solidarności oraz kserokopię wyroku Sądu Rejonowego

Wydziału IV Pracy z dnia 30 marca 1999 r.

Organ natomiast stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy dowodzi jedynie tego, iż skarżący w latach 80. ubiegłego wieku podejmował działania zasługujące na uznanie i społeczny szacunek, w szczególności takie jak pomoc represjonowanym działaczom opozycji antykomunistycznej i ich rodzinom.

Niewątpliwie analizy wystąpienia przesłanek warunkujących przyznanie skarżącemu statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej należało dokonywać w oparciu o treść normy wyrażonej w art. 2 oraz art. 3 u.d.o.a. Jednakże organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy również w oparciu o ogólne zasady wynikające z Kodeksu postępowania administracyjnego. Rzeczą Sądu nie jest dokonywanie ustaleń faktycznych za organy administracji publicznej. Ocena materiału dowodowego dokonana przez organ musi być wyczerpująca i winna odnosić się do wszystkich istotnych okoliczności podnoszonych przez stronę postępowania. Organ winien wskazać, którym dowodom przyznaje moc dowodową, a którym odmawia wiarygodności i z jakich przyczyn. Przepis art. 77 kpa nakłada na organ administracji obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego obejmującego wszystkie jego części składowe, wszystkie środki dowodowe. Oznacza to, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy i podjąć wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania zgodnej z prawem decyzji. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 kpa), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 kpa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 kpa).

Z akt sprawy nie wynika, aby postępowanie dowodowe było przeprowadzone w sposób wyczerpujący. Skarżący wyraźnie wskazywał konkretne okoliczności, które jego zdaniem przemawiają za uznaniem go jako działacza opozycji i osobę represjonowaną. Skarżący podał, że z danych katalogu osób rozpracowywanych, zawartych w Biuletynie Informacji Publicznej IPN, jednoznacznie wynika, że w ramach operacji pod kryptonimem A był on rozpracowywany z powodu "wrogiej" działalności na bazie byłej NSZZ "Solidarność". Skarżący podniósł przy tym, że duża część spotkań z prawnikami i osobami represjonowanymi odbywała się w jego oraz jego żony mieszkaniu, co też niewątpliwie miało wpływ na ich represjonowanie. Należy przy tym zauważyć, że skarżący na rozprawie przed tut. Sądem w dniu 14 listopada 2017r. wskazał, że jego żona, która z nim współdziałała otrzymała status osoby represjonowanej.

Organ zupełnie lakonicznie odniósł się do przytoczonych okoliczności. Tymczasem większość z nich była już znana organowi na etapie postępowania administracyjnego. Wynikają one bowiem przede wszystkim z "Informacji o działalności opozycyjnej i doznanych represjach w rozumieniu art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 20 marca 2015r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych", przedłożonej przez Instytut Pamięci Narodowej – Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, Oddziałowe Archiwum Pamięci Narodowej (akta adm., k . – 4).

Organ zupełnie nie odniósł się do większości z przedstawionych tam informacji, tylko lakonicznie stwierdził, że materiał dowodowy nie daje jednak podstaw do stwierdzenia, że wnioskodawca prowadził działalność opozycyjną w rozumieniu przepisów obowiązującej ustawy. Jedynie ogólnikowo zaznaczył, że okoliczności podnoszone przez wnioskodawcę nie stanowią podstawy do potwierdzenia statusu osoby represjonowanej na mocy przepisów obowiązującej ustawy. Ponadto, co znamienne, w odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że skarżący nie wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy lecz od razu złożył skargę do Sądu.

W związku z tym organ nie miał możliwości odniesienia się do wniosków dowodowych, które skarżący złożył dopiero na etapie skargi do sądu. Wnioski te zaś mogłyby być uwzględnione, w sytuacji gdyby zostały dołączone na etapie prowadzonego postępowania administracyjnego, np. przy wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Organ nie wziął jednak pod uwagę faktu, że na każdym etapie postępowania ciąży na nim, stosownie do przywołanych już przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a., obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego obejmującego wszystkie jego części składowe, wszystkie środki dowodowe. Pominięcie zatem, czy też zlekceważenie jakiegokolwiek dowodu, czy jego oceny skutkuje wadliwością podjętej decyzji administracyjnej.

Organ nie ustosunkował się do wskazanych okoliczności sprawy, które były mu już przecież znane na etapie postępowania administracyjnego, przez co jego decyzja nie jest wystarczająco uzasadniona, a ma wręcz cechy arbitralności.

Ponownie rozpoznając sprawę organ zweryfikuje i zbada wszystkie okoliczności i dowody przedłożone przez skarżącego w kontekście zaistnienia przesłanek z art. 2 i art. 3 u.d.o.a., a także rozważy przeprowadzenie innych dowodów uzupełniających. Poczynione ustalenia zaś muszą znaleźć precyzyjne odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji organu.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a, uchylił zaskarżoną decyzję.