Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 617/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.14 ust.8
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art.1 ust.1
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 5 ust.1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 2, art. 43 ust. 1 pkt 9, art. 2 pkt 33
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Lidia Maląg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2016 r. sprawy ze skargi S.C. A.G. w B. W. R., W. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 kwietnia 2016 nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 12 sierpnia 2015 r., nr [...], II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej S.C. A. G. w B. W.R., W. P. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w S. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] określającą S.C. [...] G. R.W. R., W. P. z siedzibą w B. w podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż po przeprowadzeniu kontroli podatkowej oraz postępowania podatkowego wobec podatniczki w zakresie kontroli rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r. ustalono, że spółka w okresie objętym postępowaniem prowadziła działalność gospodarczą polegającą na prowadzeniu gospodarstwa rolnego w B. - Gmina K.

W dniu [...] r. spółka, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonała sprzedaży nieruchomości gruntowej o powierzchni [...]ha przeznaczonej pod zabudowę położonej w B. Gmina K. (działki nr: [...]) na rzecz [...] spółki z o. o. z siedzibą w L. za kwotę [...] zł czego potwierdzeniem był akt notarialny Repertorium A numer [...]z dnia [...] r.

W toku postępowania zgromadzono materiał dowodowy dotyczący powyższej transakcji sprzedaży, który jednoznacznie wskazywał, jak stwierdził organ kontroli skarbowej, że sprzedaż nieruchomości gruntowej powinna być opodatkowana podatkiem od towarów i usług w wysokości 23 %. - zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm. – dalej zwanej: "u.p.t.u.").

Strona, jak ustalono, nie ujęła przedmiotowej transakcji w rejestrze sprzedaży za grudzień 2014 r., nie wystawiła faktury VAT dokumentującej opisaną wyżej sprzedaż działek położonych w B. Gmina K., a także nie rozliczyła tej transakcji w deklaracji podatkowej VAT-7 za badany okres oraz nie odprowadziła podatku należnego. W konsekwencji, jak podano, zaniżono za grudzień 2014 r. podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług o wartość [...] zł oraz podatek należny o kwotę [...]zł.

Na powyższą okoliczność przeprowadzono w dniu 14 maja 2015 r. dowody z przesłuchań w charakterze strony wspólników spółki cywilnej [...] G. R. – W. P. i W. R.

Zebrany materiał dowodowy w sprawie potwierdzał, w ocenie organu kontroli skarbowej, iż spółka dokonując sprzedaży nieruchomości gruntowej przeznaczonej pod zabudowę aktem notarialnym Rep. A nr [...] z dnia [...] r. działała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług - w myśl art. 15 ust. 1 w związku z ust. 2 u.p.t.u. Oparto się przy tym o definicję towarów - zawartą w art. 2 pkt 6 u.p.t.u., a także definicję terenu budowlanego, o której mowa w art. 2 pkt 33 u.p.t.u., w tym także uregulowanie prawne zawarte w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. wytyczające zakres opodatkowania przedmiotowym podatkiem. Przywołano też treść art. 12 ust. 1 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE oraz wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 października 2011 r. w sprawach połączonych C-l80/10 i C- 181/10 J. S. przeciwko Ministrowi Finansów oraz E. K. i H. J.-K. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w W.

W świetle tego przyjęto, że dokonane ustalenia wskazywały, że spółka wykonywała szereg planowanych czynności, w szczególności niżej wymienione, wskazujących na zamiar przeznaczenia nabytych w 2000 r. gruntów do dalszej odsprzedaży, co skutkowało uznaniem, że czynności te podejmowane były w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej, tj.:

- składane do Wójta Gminy K. wnioski: z dnia 31 stycznia 2011 r. o zmianę ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K. oraz z dnia 17 lutego 2012 r. dotyczący procedury zmiany studium i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K.,

- treść umowy przedwstępnej sprzedaży z dnia [...] r. zawartej aktem notarialnym Rep. A numer [...]. Z § 6 tej umowy wynika, iż nabywcy zobowiązali się zakupić przedmiotowe nieruchomości m. in. pod warunkiem, że dla działek zostanie uchwalony przez Gminę K. i opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego umożliwiający wybudowanie obiektu handlowo-usługowego o powierzchni sprzedaży powyżej [...] m2, przy czym plan ten będzie umożliwiał wybudowanie obiektów zgodnie z koncepcją kupującej spółki, uzgodnioną przez spółkę z Gminą K. Ponadto zgodnie z zapisami umowy, uzgodnienia strony z Gminą K. co do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miały obejmować ściśle określone w umowie kierunki tych zmian, do czego zobowiązana była postanowieniami umowy strona,

- prowadzenie przez stronę negocjacji dotyczących zakupu działek ze spółką [...] w W. - późniejszym kupującym.

W ocenie organu, który nie podważał okoliczności, iż do transakcji sprzedaży przedmiotowej nieruchomości na rzecz spółki [...] doszło z inicjatywy nabywcy, powyższe czynności realizowane przez stronę stanowiły elementy środków wykorzystywanych przez handlowców. Istotnym jest przy tym, jak zaznaczono, że kupujący nieruchomość złożoną z ww. działek nabył nie do działalności rolniczej, ale pod budowę galerii handlowej, o czym wspólnicy, tj. W. R. i W. P. wiedzieli już na etapie trwających negocjacji.

Dokonana przez organ kontroli skarbowej analiza zgromadzonego materiału dowodowego wykazała, jak przedstawiono, że strona po wyczerpaniu możliwości uzyskiwania zysku z dotacji w ramach programów pomocowych Unii Europejskiej (zeznanie W.P. z dnia 14 maja 2015 r.) - poczyniła wszelkie możliwe kroki w celu zwiększenia atrakcyjności ww. nieruchomości gruntowej, poprzez m.in. złożenie już w dniu 31 stycznia 2011 r. wniosku o zmianę ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K. w zakresie obejmującym zmianę przeznaczenia nieruchomości gruntowej, której spółka była właścicielem. W przedmiotowym wniosku strona określiła zamiar i powód prośby o zmianę przyjętych kierunków zagospodarowania przestrzennego dla działek: od nr [...] do [...] oraz od [...] do [...] (położonych w rejonie skrzyżowania drogi powiatowej prowadzącej do B. Gmina K. i drogi wojewódzkiej K. – K. obręb B.).

Działania strony począwszy od podziału przedmiotowej nieruchomości poprzez wskazane powyżej wnioski o zmianę przeznaczenia ww. działek z terenów rolnych na tereny pod zabudowę, długotrwałe negocjacje przyczyniły się - zdaniem organu kontroli skarbowej - do zatwierdzenia Uchwały Rady Gminy Kołobrzeg nr XL VII/307/14 w dniu 28 października 2014 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowaniu przestrzennego gminy Kołobrzeg dla obrębu ewidencyjnego Budzistowo, która bezspornie zmienia przeznaczenie spornych gruntów (dot. działek nr: [...]) z terenów rolnych na tereny przeznaczone pod zabudowę. Uchwała ta została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Zachodniopomorskiego w dniu 3 grudnia 2014 r. pod poz. 4832 i zaczęła obowiązywać dnia 18 grudnia 2014 r.

Zarazem podniesiono, iż strona świadomie wykorzystując procedurę planistyczną oraz konstrukcję zasady vacatio legis w sprawie wejścia w życie uchwały Rady Gminy Kołobrzeg nr XL VII/307/14 z dnia 28 października 2014 r. ogłoszonej w Dzienniku Urzędowym Województwa Zachodniopomorskiego, jak wskazano powyżej, w dniu [...]r. - zawarła umowę sprzedaży w dniu [...] r. Przy czym, jak podkreślono strona w trakcie zawierania przedwstępnej umowy sprzedaży ww. działek w dniu [...] r. - akt notarialny Rep. A nr [...] miała możliwość szczegółowego zapoznania się z warunkami i zastrzeżeniami towarzyszącymi przedmiotowej sprzedaży, w tym określonymi w § 6 umowy (tj. m.in. prawa odstąpienia przez kupującą spółkę od umowy, w przypadku niespełnienia warunków w niej określonych do dnia 31 lipca 2015 r.). Zaznaczono przy tym, że w § 14 ww. umowy z dnia [...] r. zatytułowanym cyt: "dysponowanie gruntem na cele budowlane" - strona udzieliła kupującej spółce pełnomocnictwa do dysponowania nieruchomością objętą umową sprzedaży na cele budowlane, cyt: "Sprzedający udzielają niniejszym kupującej spółce pełnomocnictwa do uczestniczenia, w imieniu i na rzecz sprzedających, w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nieruchomości (...)". Natomiast - jak podano - w § 12 tejże umowy strona zobowiązała się również sprzedać działki o nr: [...] o łącznym obszarze [...] ha za cenę netto [...] zł z uwzględnieniem należnego podatku VAT, o ile w dniu podpisania warunkowej umowy sprzedaży i umowy przenoszącej powyższą sprzedaż podlegać będzie przepisom ustawy o podatku od towarów i usług.

Ponadto zaakcentowano - mając na względzie przepisy prawa miejscowego - iż niemożliwe jest odwrócenie skutków prawnych ogłoszonej w dniu 3 grudnia 2014 r. uchwały Rady Gminy Kołobrzeg Nr XLVII/307/14 zmieniającej przeznaczenie sprzedanej przez stronę w badanym okresie nieruchomości gruntowej położonej w B. Gmina K. poza zachowaniem procedury, o której mowa w ustawie z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717).

Mając powyższe ustalenia na uwadze, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. stanął na stanowisku, że ww. sprzedaż nie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. albowiem celem gospodarczym dokonanej transakcji nie było nabycie przez spółką [...] gruntów ornych, które w obowiązującym jeszcze do dnia 18 grudnia 2014 r. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczone były jako grunty orne. Wszystkie bowiem podejmowane przez stronę czynności zmierzające do przekształcenia gruntów (złożenie do Urzędu Gminy K. dwóch wniosków opisanych powyżej, w pierwszej kolejności o zmianę studium, a następnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru B.), zamiar sprzedawcy i nabywcy gruntu, cena za jaką zostały grunty nabyte - świadczyły o tym, że dokonano sprzedaży gruntów przeznaczonych pod zabudowę.

W efekcie organ kontroli skarbowej stanął na stanowisku, iż akt notarialny stwierdzający sprzedaż gruntów ornych zgodnie z oznaczeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego do dnia 18 grudnia 2014 r. nie mógł stanowić podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, bowiem zebrane w sprawie dowody wskazywały, że zamiarem stron umowy była sprzedaż gruntów przeznaczonych pod zabudowę.

Za istotną przesłankę potwierdzającą stanowisko w kwestii przeznaczenia gruntu stanowiącego przedmiot spornej sprzedaży uznano znaczny zysk, jaki został osiągnięty z tej transakcji. Jak bowiem ustalono, spółka cywilna w dniu [...] r. aktem notarialnym Rep. A nr [...] dokonała zakupu nieruchomości gruntowej położonej w B., tj. działki nr [...] o obszarze [...] ha za cenę [...] zł. Nieruchomość ta została podzielona na wniosek strony na mniejsze działki. W skład podzielonej nieruchomości wchodzi przedmiot sprzedaży dokonanej przez stronę w dniu [...] r. Działki te zostały sprzedane, jak wskazano powyżej, za cenę [...] zł. Zgodnie z informacją udzieloną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. (pismo z dnia 15 lipca 2015 r.) cena jednego metra kwadratowego użytków rolnych niezabudowanych, zadrzewionych lub zakrzewionych na terenie obrębu ewidencyjnego B. w 2014 r. wynosiła 2,95 zł. Gdyby zatem sprzedane w badanym okresie działki gruntu o łącznej powierzchni [...]ha ([...]m2) stanowiły użytki rolne - wartość przedmiotowej sprzedaży oscylowałaby w granicach [...] zł. Ponadto, jak ustalono, cena jednego metra kwadratowego gruntu zurbanizowanego, pod zabudowę położonego w obrębie B. Gmina K. w badanym okresie wynosiła około [...] zł, co w odniesieniu do przedmiotowej transakcji sprzedaży dokonanej w dniu [...] r. określałoby wartość transakcji - na kwotę około [...] zł.

Powyższe okoliczności także potwierdzały, zdaniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S., że wspólnicy spółki cywilnej [...] z rozmysłem i pełną świadomością dokonali zbycia nieruchomości osiągając zysk równomierny do zysku osiągniętego ze sprzedaży nieruchomości gruntowej przeznaczonej pod zabudowę.

Biorąc pod uwagę dokonane w tym zakresie ustalenia oraz przepisy art. 199a § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. – dalej zwanej: "O.p.") uznano, wskazując na korespondencję mailową kupującego tj. spółki [...] z Urzędem Gminy K., w której ustalono konkretny termin zwołania sesji Rady Gminy w celu uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. dla obrębu ewidencyjnego B., że wskutek zawarcia przez stronę umowy w dniu [...] r. doszło do obejścia prawa, którego celem było uchylenie się od opodatkowania.

Reasumując uznano, iż ustalony w sprawie stan faktyczny wskazywał, że przedmiotem transakcji sprzedaży sfinalizowanej przez stronę w dniu [...] r. był obszar przeznaczony pod zabudowę - w myśl art. 2 pkt 33 u.p.t.u. Skutkiem tego sprzedaż przedmiotowych działek winna podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT według stawki 23% - na podstawie art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 u.p.t.u. Na podstawie zaś art. 19a u.p.t.u. stwierdzono, że obowiązek podatkowy od tej transakcji powstał z chwilą dokonania dostawy, tj. w dniu [...] r. Tym samym transakcja ta winna być wykazana w deklaracji podatkowej za grudzień 2014 r.

Powołując się natomiast na uregulowania prawne zawarte w art. 193 § 1 - § 6 O.p. uznano rejestr sprzedaży za grudzień 2014 r. za nierzetelny w części nieujęcia przedmiotowej sprzedaży nieruchomości. Niemniej mając na względzie, że w toku postępowania kontrolnego zebrano wystarczające dowody do określenia podstawy opodatkowania stosownie do uregulowania prawnego zawartego w art. 23 § 2 O.p. odstąpiono od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania.

W związku z tym, iż określona w akcie notarialnym z dnia [...] r. cena sprzedaży nieruchomości stanowiła kwotę [...] zł, kwotę podatku należnego w wysokości [...] zł obliczono rachunkiem "w stu" - według wyliczenia: {[...] zł x [...] - ([...])}.

W konsekwencji Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. decyzją z dnia [...] r. nr [...] określił spółce cywilnej [...] W. R., W.P. z siedzibą w B. w podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości [...]zł.

W odwołaniu od tej decyzji podatniczka wniosła o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania.

Po rozpatrzeniu odwołania i zapoznaniu się z całością materiału zgromadzonego w sprawie, Dyrektor Izby Skarbowej w S. wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że kwestią sporną w sprawie było uznanie przez organ podatkowy I instancji podatniczki za podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. w kontekście dokonania transakcji sprzedaży nieruchomości na rzecz spółki [...] z siedzibą w L. na podstawie umowy z dnia [...] r. i w konsekwencji opodatkowanie podatkiem od towarów i usług ww. czynności według stawki 23 %. Ponadto sporne było także, wobec uznania spółki w zakresie przedmiotowej sprzedaży za podatnika podatku od towarów i usług, nieuwzględnienie zwolnienia od podatku dostawy terenów niezabudowanych - na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 2 pkt 33 u.p.t.u.

Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji sprzedaży nieruchomości stanowiącej działki nr: [...] położonych w B., Gmina K. stwierdził, że konieczne jest przede wszystkim zbadanie w oparciu o okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, czy strona dokonując sprzedaży przedmiotowego gruntu działała w ramach zarządu swym majątkiem prywatnym, czy też w celu dokonania spornej sprzedaży gruntów podjęła aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., co skutkowałoby koniecznością uznania jej za podmiot prowadzący "działalność gospodarczą" w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług. Organ odwoławczy powołał się także na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, J. S. przeciwko Ministrowi Finansów oraz E. K., H. J.-K. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w W.

W ocenie organu odwoławczego w kontekście powołanego wyroku TSUE oraz orzecznictwa NSA, organ I instancji zasadnie stwierdził, że aktywność wspólników spółki, na tle ustalonego w sprawie obrotu nieruchomościami, była porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Powyższe zostało także potwierdzone zebranym w sprawie materiałem dowodowym, z którego wynikało, że podatniczka w dniu 12 grudnia 2000 r. aktem notarialnym Rep. A nr [...] dokonała zakupu nieruchomości gruntowej położonej w B. Gmina K. - działka nr [...] o obszarze [...] ha za cenę [...] zł.

Powyższa nieruchomość została na wniosek strony podzielona na mniejsze działki. W skład podzielonej nieruchomości wchodził przedmiot sprzedaży dokonanej przez stronę w dniu [...] r.

Kolejnymi krokami podejmowanymi przez spółkę było składanie do Wójta Gminy K. wniosków dotyczących procedury zmiany miejscowego planu gospodarowania przestrzennego. W dniu 31 stycznia 2011 r. złożono wniosek o zmianę ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K. dla działek stanowiących przedmiot sprzedaży w dniu [...] r. Jako proponowane kierunki zagospodarowania przestrzennego dla wnioskowanego terenu wskazano przeznaczenie wymienionej nieruchomości pod zabudowę usług komercyjnych, w tym obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej [...] m2, lokalizację stacji paliw, obiektów o charakterze rekreacyjno-wypoczynkowym oraz związanym z kulturą masową i rozrywką. W jego uzasadnieniu określono zakończenie użytkowania rolniczego przedmiotowych terenów na marzec 2011 r. Wskazano m.in., że "nieruchomość sąsiaduje bezpośrednio z terenem (pow. ok. [...] ha), który w ubiegłym roku przekształcony został w procedurze studium i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na działalność zgodną z niniejszym wnioskiem".

Natomiast w dniu 17 lutego 2012 r. spółka złożyła wniosek dotyczący procedury zmian studium i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K., w którym określono postulaty. Wniosek ten został złożony po ogłoszeniu w dniu 5 lutego 2012 r. przez Wójta Gminy K. informacji o przystąpieniu do sporządzenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K. w obszarze obrębu B. We wniosku tym wyrażono oczekiwanie pozytywnej woli współpracy i partnerstwa od Gminy K. przy procedurze zmiany studium, które cyt.: "Jest niezbędne na potrzeby rozpoczęcia procedur ze strony inwestora".

Powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego, świadczyły, że podejmowane czynności były zamierzone i planowe, nakierowane na osiągnięcie sprzedaży, a także wskazywały o śledzeniu na bieżąco przez stronę działań związanych ze zmianą przeznaczenia przedmiotu sprzedaży z terenów rolnych na tereny pod zabudowę. Treść przedwstępnej umowy sprzedaży przedmiotowej nieruchomości z dnia [...] r. zawartej aktem notarialnym Rep. A nr [...] - to kolejna planowa czynność wskazująca na zamiar przeznaczenia nabytych w [...] r. gruntów do dalszej odsprzedaży - czynności, jak uznano, podejmowanej w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej. Z § 6 tej umowy wynika, iż kupujący (tj. spółka [...]) zobowiązał się zakupić przedmiotowe nieruchomości m. in. pod warunkiem, że dla działek zostanie uchwalony przez Gminę K. i opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego umożliwiający wybudowanie obiektu handlowo-usługowego o powierzchni sprzedaży powyżej [...] m2, przy czym plan ten będzie umożliwiał wybudowanie obiektów zgodnie z koncepcją kupującej spółki, uzgodnioną przez spółkę z Gminą K. Ponadto zgodnie z zapisami umowy, uzgodnienia strony z Gminą K. co do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miały obejmować ściśle określone w umowie kierunki tych zmian, do czego zobowiązana była postanowieniami umowy strona. Z kolei § 12 tejże umowy z dnia [...] r. obejmował jednostronne zobowiązanie do zawarcia umowy sprzedaży kolejnych działek gruntu, polegające na tym, że W. P. i W. R. jako wspólnicy spółki [...] G. R. zobowiązali się sprzedać na rzecz spółki [...] prawo własności działek gruntu o nr: [...] o łącznym obszarze [...] ha za cenę [...] zł. Z zapisów tej umowy wynikało również, że cena sprzedaży ulegnie powiększeniu o należny podatek VAT, o ile w dniu podpisania przyrzeczonej umowy sprzedaży (warunkowej umowy sprzedaży i umowy przenoszącej) powyższa sprzedaż podlegać będzie przepisom ustawy o podatku od towarów i usług, a także że strony zgodnie oświadczają, iż w przypadku skorzystania przez kupującą spółkę z uprawnienia w zakresie nabycia prawa własności działek gruntu opisanych powyżej - warunkiem zawarcia umowy sprzedaży będzie spełnienie wszystkich warunków odnoszących się do działek gruntu o nr [...]. Zamiar sprzedaży większej ponad już sprzedaną ilości działek gruntu położonych w B. potwierdził w trakcie przesłuchania strony w dniu [...] r. W.R.

Powyższe potwierdzało - wbrew zarzutom - zamiar spółki sprzedaży dalszej ilości działek gruntu.

Ponadto, jak wynikało z materiału dowodowego rozpatrywanej sprawy, strona prowadziła negocjacje dotyczące zakupu działek, co związane było z wyjazdami do W., gdzie mieściło się biuro przyszłego nabywcy.

W oparciu o powyższe ustalenia organ kontroli skarbowej stosownie uznał, że chronologia i zakres działań podejmowanych przez stronę wskazywały na ciągłość podejmowanych czynności (planowych) związanych z obrotem nieruchomościami - pokazujących zorganizowany charakter tej działalności. Czynności podejmowane przez stronę były przemyślane i nieincydentalne i wiązały się ze znacznym wzrostem wartości nieruchomości. Wymienione czynności, tj. dążenie do zmiany klasyfikacji przedmiotowej nieruchomości, wyjazdy w celu przeprowadzenia negocjacji oraz ponoszenie kosztów z tym związanych stanowiły niezaprzeczalnie elementy środków wykorzystywanych przez handlowców - nawet przy uwzględnieniu wskazywanej przez stronę okoliczności, iż do transakcji sprzedaży przedmiotowej nieruchomości doszło z inicjatywy nabywcy.

Następstwem dokonanych, a opisanych powyżej, działań strony (począwszy od podziału przedmiotowej nieruchomości, poprzez wnioski o zmianę przeznaczenia ww. działek z terenów rolnych na tereny pod zabudowę, długotrwałe negocjacje) było przyjęcie w dniu 28 października 2014 r. Uchwały Rady Gminy Kołobrzeg nr XL VII/307/14 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Kołobrzeg dla obrębu ewidencyjnego B., a następnie ogłoszenie jej w Dzienniku Urzędowym Województwa Zachodniopomorskiego w dniu 3 grudnia 2014 r. pod poz. 4832. Powołana uchwała zmieniła przeznaczenie nieruchomości gruntowej stanowiącej przedmiot spornej transakcji sprzedaży z terenów rolnych na tereny przeznaczone pod zabudowę.

Powyższej opisane ustalenia wskazują, że zamiarem stron transakcji było dokonanie sprzedaży gruntów przeznaczonych pod zabudowę, zatem dokonana aktem notarialnym Rep. A nr [...] z dnia [...] r. sprzedaż gruntów rolnych zgodnie z oznaczeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego do dnia 18 grudnia 2014 r. (uchwała Rady Gminy Kołobrzeg z dnia 27 września 2010 r. w sprawie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Kołobrzeg dla obrębu B. - Dziennik urzędowy Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 15 listopada 2010 r., nr 114, poz. 2014 r.) nie mogło stanowić, jak to wskazał Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. - o niepodleganiu powyższej sprzedaży przepisom ustawy o podatku od towarów i usług, w tym stanowiącym podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Celem gospodarczym dokonanej transakcji nie było nabycie gruntów rolnych (które, jak wskazano powyżej w obowiązującym jeszcze do 18 grudnia 2014 r. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczone były jako grunty orne), gdyż wszystkie czynności podejmowane przez stronę, w tym zamiar sprzedawcy jak i nabywcy gruntu, cena, za jaką zostały nabyte, świadczą o tym, że dokonano sprzedaży gruntów przeznaczonych pod zabudowę. Zamiarem strony jak i kupującego, było bez wątpienia sprzedanie nieruchomości gruntowej obejmującej działki pod zabudowę obiektu handlowo-usługowego.

W wyniku dokonania przedmiotowej transakcji strona osiągnęła, jak wykazano, znaczący zysk. Działki o łącznym obszarze [...] ha ([...] m2) zostały sprzedane za kwotę [...] zł.

W oparciu o uzyskane od Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. informacje (dotyczące wartości nieruchomości gruntowych, położonych na terenie Gminy K., w tym miejscowości B. w 2014 r.) obliczono, przyjmując, że sprzedane w badanym okresie działki gruntu stanowiły użytki rolne, że wartość transakcji sprzedaży stanowiłaby kwotę w granicach [...] zł ([...] zł – cena 1 m2 użytków rolnych niezabudowanych x [...] m2).

Powyższe wskazywało, że strona z rozmysłem i pełną świadomością dokonała transakcji zbycia nieruchomości osiągając zysk równomierny do zysku osiągniętego ze sprzedaży nieruchomości gruntowej przeznaczonej pod zabudowę. W konsekwencji, dokonano zakupu nieruchomości za cenę [...] zł za 1 m2 gruntu, natomiast sprzedano część nieruchomości (tj. działki nr: [...]) przyjąwszy cenę za 1 m2 w kwocie [...] zł.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy w efekcie potwierdzał, że strona zawarła umowę, która winna stworzyć skutki podatkowe odmienne od przez nią przyjętych. W rezultacie w wyniku nieopodatkowania podatkiem VAT transakcji zbycia przez spółkę nieruchomości gruntowej przeznaczonej pod zabudowę zaniżono w grudniu 2014 r. podatek należny w wysokości [...] zł, który organ kontroli skarbowej zasadnie wyliczył stosując metodę "w stu". Z kolei, w związku z nieujęciem w prowadzonym rejestrze za grudzień 2014r. ww. sprzedaży nieruchomości, zasadnie uznano w tej części rejestr za nierzetelny - stosownie do przepisów art. 193 § 1 - § 6 Ordynacji podatkowej. Powyższe zaś skutkuje odrzuceniem rejestru w tej części jako dowodu w postępowaniu podatkowym.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy uznał zarzuty odwołania za bezzasadne.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie następujących przepisów ustawy o podatku od towarów i usług:

- art. 15 ust. 2 w związku z ust. 1 u.p.t.u., poprzez uznanie, iż spółka w odniesieniu do spornej dostawy nieruchomości działała w charakterze handlowca prowadzącego działalność gospodarczą, a w konsekwencji była podatnikiem przedmiotowego podatku,

- art. 2 ust. 33 u.p.t.u., poprzez uznanie, iż grunt niebędący - na dzień dokonania transakcji - gruntem przeznaczonym pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego stanowił teren budowlany w rozumieniu przepisów ustawy o VAT,

- art. 43 ust. 1 pkt 1 lit. 9 u.p.t.u., poprzez uznanie, iż dostawa terenu niebędącego terenem budowlanym w rozumieniu art. 2 pkt 33, nie korzysta ze zwolnienia od podatku.

W konsekwencji zarzuciła naruszenie art. 120 O.p., poprzez dokonanie rozstrzygnięcia w sposób niezgodny z przepisami prawa.

W obszernym uzasadnieniu skargi, skarżąca zakwestionowała stanowisko organów obu instancji, iż dokonując w dniu 11 grudnia 2014 r. dostawy nieruchomości obejmującej ww. działki spółka działała w odniesieniu do tej transakcji w charakterze podatnika podatku VAT. Zdaniem skarżącej, była to czynność dokonana w ramach zarządu majątkiem prywatnym wspólników spółki. Przy tym nadal podtrzymała, iż w przypadku jednak, gdyby nawet spółka działała w charakterze podatnika VAT dokonując spornej transakcji, dostawa ta korzystałaby ze zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u., z uwagi na okoliczność, iż przedmiotem dostawy był grunt niezabudowany niebędący terenem budowlanym w rozumieniu art. 2 pkt 33 u.p.t.u. Na poparcie swojego stanowiska oraz bezzasadności dokonanego rozstrzygnięcia zaskarżoną decyzją przytoczyła fragmenty wyroków sądów administracyjnych.

Podniosła, iż fakt, że nabywany grunt był podzielony geodezyjnie (6 lat przed sporną transakcją i ponad 2 lata przed nawiązaniem kontaktów przez przyszłego nabywcę) nie miał z punku widzenia nabywcy żadnego znaczenia, nie dawał mu żadnych korzyści. Nawet gdyby podziału dokonano celem sprzedaży gruntu, nie stanowiłoby to jeszcze okoliczności przesądzającej o działaniu w charakterze podatnika podatku VAT. Nadmieniła, że okoliczność, iż spółka podejmowała działania, które doprowadziły do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla gruntów będących przedmiotem transakcji, a także iż działania te miały związek z planowaną sprzedażą gruntów określonemu nabywcy, nie jest przedmiotem sporu. Organ odwoławczy całkowicie jednak pominął - przy ocenie charakteru tych działań, z punktu widzenia skutków na gruncie podatku od towarów i usług - przyczyny i okoliczności, dla których działania te zostały podjęte przez spółkę [...]. Podkreśliła przy tym ponownie, że spółka nie podejmowała jakichkolwiek działań w celu zbywania swoich nieruchomości, przeciwnie dążyła do ich nabywania. Aktywność spółki sprowadzała się do takich czynności, które zostały jej wskazane przez nabywcę jako warunek sprzedaży. W konsekwencji dokonano sprzedaży gruntu, gdyż warunki zaproponowane przez nabywcę były dla wspólników spółki [...] wyjątkową okazją na uzyskanie jednorazowego dochodu, a jednocześnie nie pogarszało to wymiernie jej sytuacji w zakresie prowadzonej produkcji roślinnej. Błędny jest pogląd, iż dążenie do maksymalizacji zysku z dokonanej transakcji jest okolicznością charakteryzującą wyłącznie działalność gospodarczą, a nie występuje w obrocie pozaprofesjonalnym.

Zwróciła także uwagę, że działania spółki w zakresie zmiany przeznaczenia gruntu od początku dotyczyły jednego i tego samego gruntu, który miał być sprzedany określonemu nabywcy. Za nieuprawniony uznała wniosek organu odwoławczego, iż przewidywane przez strony umowy zobowiązanie do zbycia kolejnych działek gruntu o numerach [...] wskazywało na zamiar dokonywania dostaw gruntów przez spółkę [...] w sposób powtarzalny. Spółka poza terenem obejmującym wymienione działki nie przewidywała sprzedaży dalszych gruntów. Jednocześnie zauważyła, iż transakcja, której możliwość przeprowadzenia zabezpieczył sobie nabywca, miała być (o ile doszłoby do niej) transakcją uzupełniającą nabycie gruntów dokonane w dniu [...] r. Wskazywało na to położenie działek o numerach [...] w bezpośrednim sąsiedztwie terenu nabytego w dniu [...] r. oraz okoliczność, iż zobowiązanie [...] do ich sprzedaży było częścią umów dotyczących sprzedaży działek o numerach [...], w tym także to, iż nabywca od początku deklarował zainteresowanie tymi sąsiadującymi gruntami.

Dodatkowo skarżąca zauważyła, iż w stanie prawnym obowiązującym w momencie dokonania dostawy, ilość lub częstotliwość dokonywanych transakcji nie stanowiła już istotnego kryterium dla określenia, czy dokonujący transakcji działa w charakterze podatnika podatku VAT. Zamiar częstotliwego wykonywania transakcji, jako kryterium uznania danej transakcji za działalność gospodarczą, został bowiem wykreślony z art. 15 ust. 2 u.p.t.u. z dniem 1 kwietnia 2013 r.

Odnosząc się do argumentów zawartych w uzasadnieniu skarżonej decyzji, tj. iż wspólnicy spółki cywilnej [...] wykorzystali świadomie procedurę planistyczną oraz konstrukcję zasady vacatio legis w sprawie wejścia w życie Uchwały Rady Gminy Kołobrzeg z dnia 28 października 2014 r. do osiągnięcia celu polegającego na uchyleniu się od opodatkowania spornej transakcji skarżąca, stwierdziła, że dokonanie transakcji, czy nawet przyspieszenie jej dokonania (jeżeli była ona planowana w okresie późniejszym), tak aby zmieścić się w okresie, kiedy nowe przepisy jeszcze nie obowiązują, celem uniknięcia mniej korzystnych skutków podatkowych po wejściu w życie nowych regulacji, jest działaniem jak najbardziej zgodnym z prawem. W polskim systemie prawnym brak jest bowiem jakiejkolwiek normy obligującej podatników do dokonywania transakcji w taki sposób albo w takim momencie, aby znając mniej korzystne - z punktu widzenia podmiotu - zmiany w prawie, które wejdą w życie w przyszłości, dokonywali transakcji dopiero pod rządami nowych przepisów, albo aby dokonując transakcji pod rządami przepisów dotychczasowych, wywodzili z nich skutki podatkowe wynikające już z tych nowych przepisów.

Zaznaczyła, że zgodnie z postanowieniami warunkowej umowy sprzedaży z dnia [...] r., umowa przeniesienia własności miała zostać zawarta w terminie 3 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o nieskorzystaniu z prawa pierwokupu gruntu przez Agencję Nieruchomości Rolnych. Zamiary nabywcy co do przeznaczenia nabytego terenu na cele budowlane nie miały znaczenia dla możliwości zastosowania zwolnienia z podatku VAT przedmiotowej transakcji. Zgodnie z obowiązującym w dniu 11 grudnia 2014 r. aktem prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zbyty teren nie był terenem przeznaczonym pod zabudowę - był to teren rolniczy. Przepisy prawa na dzień dokonania transakcji stanowiły, iż grunt będący przedmiotem dostawy jest gruntem rolnym, zatem dokonanym rozstrzygnięciem naruszony został przepis art. 120 O.p.

Spółka stoi na stanowisku, iż zgodnie z przepisami art. 43 ust. 1 pkt 9 i art. 2 pkt 33 u.p.t.u., możliwość zastosowania zwolnienia z podatku przy sprzedaży gruntu nie jest warunkowana ceną sprzedaży czy też faktycznym celem, na jaki grunt jest nabywany. Nie zależy również od tego, czy w odniesieniu do gruntu toczy się jakakolwiek procedura administracyjna lub prawna dotycząca jego przyszłego przeznaczenia, w tym dotycząca zmiany przeznaczenia uwidocznionego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Wskazując na zawarte w aktach sprawy pismo Starostwa Powiatowego w K. z dnia 7 maja 2015 r., w którym stwierdzono, iż "nie została wydana decyzja w trybie art. 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (...) dotycząca wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej. Do tut. Urzędu nie płynął wniosek w sprawie wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej w ww. działkach" zarzuciła, iż argument organu odwoławczego o wyłączeniu przedmiotowych gruntów z produkcji rolniczej w marcu 2011 r. za sprzeczny ze stanem faktycznym ustalonym w rozpatrywanej sprawie, a tym samym za niezrozumiały i bezzasadny.

Skarżąca zauważyła, że o opodatkowaniu lub zwolnieniu z podatku VAT określonej transakcji decydują okoliczności faktyczne i prawne, a nie deklaracje w tym zakresie składane przez strony umowy, tj. oświadczenie nabywcy o zapłacie kwoty podatku w przypadku jego naliczenia. W konsekwencji powoływanie się na przepis art. 199a O.p. jako nieznajdujący zastosowania w sprawie, uważa za całkowicie niezrozumiałe i nieuzasadnione.

W ocenie skarżącej przesłanka nieważności decyzji, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 3 O.p. została spełniona w odniesieniu do tej części rozstrzygnięcia, która wskazywała na brak możliwości zastosowania zwolnienia spornej transakcji od podatku VAT. Wynikało to, z tego, że przepis art. 2 pkt 33 u.p.t.u., definiujący pojęcie gruntów budowlanych na potrzeby ustawy o podatku od towarów i usług, w tym na potrzeby stosowania art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u., jest jasny i nie wzbudza wątpliwości interpretacyjnych. Jednocześnie stan faktyczny w rozpatrywanej sprawie został wyjaśniony w takim stopniu, iż uznanie gruntu będącego przedmiotem spornej transakcji za przeznaczony pod zabudowę, a w konsekwencji rozstrzygnięcie, iż jego dostawa nie korzysta za zwolnienia z VAT, nosi znamiona naruszenia prawa dokonanego w sposób rażący.

Zaznaczyła przy tym, że organ odwoławczy dokonując rozstrzygnięcia w tej kwestii miał pełną świadomość, iż w dniu dokonania dostawy zbywane grunty miały przeznaczenie rolne zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. To oznacza, że Dyrektor Izby Skarbowej w S. dokonał rozstrzygnięcia świadomie ignorując przepis prawa, do którego był zobowiązany się zastosować.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy).

Istota sporu sprowadza się do oceny czy sprzedaż nieruchomości gruntowej której dokonała Skarżąca o powierzchni [...] ha położonej w B. Gmina K. (działki nr: [...]) na rzecz [...] spółki z o. o. z siedzibą w L. podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jak chcą tego organy czy jak chce tego skarżącą sprzedaż ta nie podlega opodatkowaniu.

W punkcie wyjścia zauważyć należy, że zasadniczą osią sporu w niniejszej sprawie jest kwestia czy dokonywane przez Skarżącą czynność polegającą na sprzedaży nieruchomości, należało traktować jako odpłatną dostawę towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust. 1 u.p.t.u., a Skarżącą należało traktować jako podatnika podatku od towarów i usług, wykonującego samodzielnie działalność gospodarczą handlową, w sposób ciągły i dla celów zarobkowych, to jest spełniającą przesłanki z art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. W sytuacji ustalenia, że Spółka w odniesieniu do wskazanej transakcji działała jako podatnik podatku od towarów i usług, to czy będzie miała zgodnie z regulacją art. 43 ust. 1 pkt 9 i art. 2 pkt 33 u.p.t.u., możliwość zastosowania zwolnienia z podatku przy sprzedaży gruntu.

Zakreślając ramy prawne, w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. - w brzmieniu obowiązującym w okresie objętym rozpoznawaną sprawą - opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, natomiast w myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 6 u.p.t.u., określenie "towary" – oznacza rzeczy ruchome jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty. Z kolei dostawą towarów, według art. 7 ust. 1 u.p.t.u. jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Stosownie zaś do art. 15 ust. 1 u.p.t.u. podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W myśl ust. 2 tego przepisu: "Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.".

Zgodnie z art. 29 ust. 1 u.p.t.u. podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej (...).

Stosownie do przepisu art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Zgodnie zaś z definicją zawartą w art. 2 pkt 33 u.p.t.u., przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Sąd w pełni podzielił stanowisko organów, co do uznania skarżącej za podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. w kontekście dokonania transakcji sprzedaży nieruchomości na rzecz spółki [...].

Z powodu istniejących wątpliwości i rozbieżności w orzecznictwie co do rozumienia pojęcia działalności gospodarczej na gruncie od ustawy podatku od towarów i usług Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. I FSK 2039/08 skierował pytanie prejudycjalne do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

W wyroku z dnia 11 stycznia 2012 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 1700/11 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że rozstrzygnięcie tego rodzaju sprawy uwzględniać musi wskazania zawarte w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r., zapadłym w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanego w składzie siedmiu sędziów, z dnia 29 października 2007 r. sygn. akt I FPS 3/07.

Podzielając taki pogląd wskazać należy, iż w tezach tego wyroku NSA (I FPS 3/07) stwierdzono, że:

"1). Przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54 poz. 535 ze zm.) powinny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, iż dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód.

2). Ani formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.".

W sentencji wyroku Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, iż:

"Dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2006/138/WE z dnia 19 grudnia 2006 r., niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.

Natomiast jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, należy uznać ją za podmiot prowadzący "działalność gospodarczą" w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej".

Przedstawione przez organ w skarżonej decyzji pojęcie podatnika odpowiada zawartej w art. 9 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. Nr 347/1) definicji podatnika jako każdej osoby prowadzącej samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel, czy też rezultaty takiej działalności. W definicji działalności gospodarczej, uregulowanej w art. 9 ust. 1 tej Dyrektywy, zawiera się również działalność handlowa, którą należy rozumieć jako profesjonalne wykorzystywanie (sprzedaż) towarów dla celów zarobkowych. Przy czym kluczowy dla oceny handlowego charakteru danej działalności jest zamiar ujawniany w trakcie sprzedaży towaru, a nie w momencie jego nabycia. Podkreślić też należy, że przedmiotem profesjonalnego obrotu mogą być również składniki majątku nabyte pierwotnie do celów osobistych i w takich celach wykorzystywane (por. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., I FSK 237/12).

Wobec powyższego wskazać należy, działalnością opodatkowaną podatkiem VAT jest działalność prowadzona w sposób profesjonalny, niezależny, ciągły lub ze stałym wykorzystywaniem swojego majątku.

Prowadzenie działalności gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależną od tego, jak działalność tę ocenia sam prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z działalnością tą związanych. W tym sensie nie ma i nie może mieć znaczenia, że określony podmiot prowadzący konkretną działalność gospodarczą nie ocenia jej (subiektywnie) jako działalności gospodarczej, nie nazywa jej tak, oświadcza, że jej nie prowadzi bądź nie zgłasza obowiązku podatkowego itp. Zatem nazwanie bądź nienazwanie danej czynności nie przesądza jeszcze o istnieniu, nieistnieniu, cechach, charakterze i stosunkach zarówno dla podmiotu, jak i przedmiotu czynności oraz jej kontrahentów lub innych osób wywodzących z niej określone skutki – faktyczne lub prawne.

Działalność gospodarczą należy zatem oceniać na podstawie konkretnych okoliczności faktycznych wypełniających lub nie znamiona tej działalności. Przyjąć należy, że wszelkie działania cechujące się fachowością (stałym, nieokazjonalnym, nieamatorskim charakterem), podporządkowaniem regułom opłacalności i zysku lub zasadzie racjonalnego gospodarowania, działaniem na własny rachunek, powtarzalnością działań (np. seryjnością produkcji, stypizowaniem działań, ciągłością współpracy) i uczestnictwem w obrocie gospodarczym, są działalnością gospodarczą. Dla przypisania podatnikowi prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu u.p.t.u. nie jest natomiast konieczne wykazanie, czy już w momencie nabywania nieruchomości podatnik miał zamiar prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami i czy nieruchomości zostały nabyte w celu dalszej odsprzedaży czy też np. na cele osobiste.

Podstawową cechą działalności gospodarczej stosownie do art. 15 ust. 2 u.p.t.u. jest jej zarobkowy charakter. Dana działalność jest zarobkowa, jeżeli jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu rozumianego jako nadwyżka przychodów nad nakładami - czyli kosztami - tej działalności, czyli nakierowana jest na osiągnięcie zysku. Dochód z działalności gospodarczej nie musi być faktycznie osiągnięty, działalność może zakończyć się poniesieniem straty. Samo subiektywne przekonanie podatnika nie może być dla faktu prowadzenia działalności gospodarczej rozstrzygające. W szczególności nie jest istotne, czy podmiot wykonujący daną działalność traktuje ją jako komercyjną (prowadzoną w celu zarobkowym), czy też nie. O kwalifikacji danej działalności ostatecznie powinno przesądzać kryterium obiektywne, tj. ustalenie, czy dany podmiot faktycznie prowadzi działalność, która obiektywnie może przynosić dochód. Ponadto zarobkowy charakter danej działalności oznacza zarazem, że jest ona prowadzona na zaspokojenie cudzych potrzeb. Można ją określić jako działalność prowadzoną "na zbyt". Podkreślenia wymaga w kontekście rozpoznawanej sprawy, że nie ma znaczenia jak długo trwają takie działania.

Wymóg, aby działalność gospodarcza prowadzona była w sposób zorganizowany implikuje po stronie podmiotu wykonującego działalność gospodarczą występowanie pewnej struktury organizacyjnej. Jednakże należy wskazać, że przepisy prawa nie narzucają ani stopnia zorganizowania, ani formy organizacyjnej wykonywania działalności gospodarczej. O ich wyborze decyduje zwykle rodzaj i wielkość (rozmiar) działalności, jej przedmiot, warunki panujące na rynku i wiele innych czynników o charakterze zewnętrznym i subiektywnym. Warunek, aby działalność gospodarcza prowadzona była w sposób zorganizowany nie może być rozumiany jako instytucjonalne wyodrębnienie i jednocześnie wyposażenie takiej działalności w stosowne instrumenty o charakterze materialnym, jak biuro i jego wyposażenie. Należy zatem zauważyć, że w literaturze zorganizowanie działalności utożsamia się z dokonaniem wyboru formy organizacyjno-prawnej przedsiębiorczości i prowadzenia jej w formie działalności indywidualnej jako osoba fizyczna lub w ramach spółki cywilnej, spółki handlowej, a nawet spółdzielni (por. W. Katner, Prawo działalności gospodarczej. Komentarz. Orzecznictwo. Piśmiennictwo, Warszawa 2003, s. 21). Podkreślić zatem należy, że prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną nie wymaga w zasadzie żadnej organizacji w znaczeniu instytucjonalnym. Dlatego też, o ile określone osoby prawne z założenia posiadają pewną zorganizowaną strukturę to niekoniecznie posiadają ją osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą. O wykonywaniu działalności gospodarczej w sposób zorganizowany świadczą również aktywne działania podatnika, zmierzające do osiągnięcia celu tej działalności. Wystarczające jest, że charakter działań osoby fizycznej pozwala na wykluczenie i odróżnienie ich od pomocy koleżeńskiej (lub sąsiedzkiej), która jest wykonywana "z grzeczności" oraz wyjątkowo, nawet jeśli jest odpłatna (por. C. Kosikowski, Pojęcie przedsiębiorcy w prawie polskim, Państwo i Prawo 2001, nr 4, s. 15 i n.).

Kolejną przesłanką wypełniającą definicję "działalności gospodarczej" jest wykonywanie działalności w sposób ciągły. Przesłanka ta ma na celu wyeliminowanie z pojęcia działalności gospodarczej przedsięwzięć jednorazowych (względnie podejmowanych sporadycznie). Nie należy jej jednak rozumieć jako konieczność wykonywania działalności bez przerwy. Istotny jest zamiar powtarzalności określonych czynności celem osiągnięcia dochodu. Wykonywanie działalności gospodarczej może być przez osobę fizyczną w zasadzie w dowolnym momencie rozpoczęte, jak i zakończone. Przedsiębiorca może zatem faktycznie wykonywać działalność w okresie dowolnie przez siebie wybranym. Okres jej wykonywania może zaś poprzedzić przygotowaniem do jej prowadzenia lub podejmować takie czynności, które w danej chwili nie przynoszą jeszcze dochodu, czy nawet przychodu, ale z uwagi na zamierzony cel są niezbędne do jego uzyskania lub maksymalizacji. Ponadto, jak to trafnie zauważono w literaturze, brak jest występowania w polskim porządku prawnym podmiotu (organu), który miałby kompetencje, do badania, czy dana działalność ma charakter ciągły i ewentualnie przyznawania na tej podstawie takiej kwalifikacji przedsiębiorcy (por. J. Odachowski, Ciągłość działalności gospodarczej, Glosa 2003, nr 10, s. 30 i n.).

Pozostaje zatem w tym względzie jedynie ocena zewnętrzna działań podejmowanych na przestrzeni czasu przez daną osobę lub grupę osób nakierowanych na realizację określonego celu pod kątem, czy można przypisać im charakter ciągły. Przy czym, w ocenie Sądu, spełnienia przesłanek o których mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. nie należy rozpatrywać wyłącznie w danym roku podatkowym, lecz należy brać pod uwagę czynności, które mają charakter systematyczny, zorganizowany oraz mają charakter zarobkowy.

Tak też uczynił Organ odwoławczy, dokonując analizy poczynań Skarżącej w szerszej perspektywie czasowej i działania te, w związku z powyższymi uwagami – wbrew stanowisku Skarżącego - Sąd uznaje za prawidłowe.

Ze zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że działalność handlowa skarżącej spełniała warunki definicji działalności gospodarczej wskazane w ustawie o podatku od towarów i usług i opisane powyżej. W świetle tego przyjęto, że dokonane ustalenia wskazywały, że spółka wykonywała szereg planowanych czynności, w szczególności niżej wymienione, wskazujących na zamiar przeznaczenia nabytych w 2000 r. gruntów do dalszej odsprzedaży, co skutkowało uznaniem, że czynności te podejmowane były w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej, tj.:

- składane do Wójta Gminy K. wnioski: z dnia 31 stycznia 2011 r. o zmianę ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K. oraz z dnia 17 lutego 2012 r. dotyczący procedury zmiany studium i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K.,

- treść umowy przedwstępnej sprzedaży z dnia [...] r. zawartej aktem notarialnym Rep. A numer [...]. Z § 6 tej umowy wynika, iż nabywcy zobowiązali się zakupić przedmiotowe nieruchomości m. in. pod warunkiem, że dla działek zostanie uchwalony przez Gminę K. i opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa Zachodniopomorskiego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego umożliwiający wybudowanie obiektu handlowo-usługowego o powierzchni sprzedaży powyżej [...] m2, przy czym plan ten będzie umożliwiał wybudowanie obiektów zgodnie z koncepcją kupującej spółki, uzgodnioną przez spółkę z Gminą K. Ponadto zgodnie z zapisami umowy, uzgodnienia strony z Gminą K. co do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miały obejmować ściśle określone w umowie kierunki tych zmian, do czego zobowiązana była postanowieniami umowy strona,

- prowadzenie przez stronę negocjacji dotyczących zakupu działek ze spółką [...] w W. - późniejszym kupującym.

W ocenie Sądu prawidłowo organ, który nie podważał okoliczności, iż do transakcji sprzedaży przedmiotowej nieruchomości na rzecz spółki [...] doszło z inicjatywy nabywcy, powyższe czynności realizowane przez stronę stanowiły elementy środków wykorzystywanych przez handlowców. Istotnym jest przy tym, jak zaznaczono, że kupujący nieruchomość złożoną z tych wielu działek nabył nie do działalności rolniczej, ale pod budowę galerii handlowej, o czym wspólnicy, tj. W. R. i W.P. wiedzieli już na etapie trwających negocjacji.

Dokonana przez organy analiza zgromadzonego materiału dowodowego wykazała, jak przedstawiono, że strona po wyczerpaniu możliwości uzyskiwania zysku z dotacji w ramach programów pomocowych Unii Europejskiej (zeznanie W. P. z dnia 14 maja 2015 r.) - poczyniła wszelkie możliwe kroki w celu zwiększenia atrakcyjności spornej nieruchomości gruntowej, poprzez m.in. złożenie już w dniu 31 stycznia 2011 r. wniosku o zmianę ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K. w zakresie obejmującym zmianę przeznaczenia nieruchomości gruntowej, której spółka była właścicielem. W przedmiotowym wniosku strona określiła zamiar i powód prośby o zmianę przyjętych kierunków zagospodarowania przestrzennego dla działek: od nr [...] do [...] oraz od [...] do [...] (położonych w rejonie skrzyżowania drogi powiatowej prowadzącej do B. Gmina K. i drogi wojewódzkiej K. – K. obręb B.).

Działania strony począwszy od podziału przedmiotowej nieruchomości poprzez wskazane powyżej wnioski o zmianę przeznaczenia działek z terenów rolnych na tereny pod zabudowę, długotrwałe negocjacje przyczyniły się - zdaniem organu kontroli skarbowej - do zatwierdzenia Uchwały Rady Gminy Kołobrzeg nr XL VII/307/14 w dniu 28 października 2014 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowaniu przestrzennego gminy K. dla obrębu ewidencyjnego B., która bezspornie zmienia przeznaczenie spornych gruntów (dot. działek nr: [...]) z terenów rolnych na tereny przeznaczone pod zabudowę. Uchwała ta została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Zachodniopomorskiego w dniu 3 grudnia 2014 r. pod poz. 4832 i zaczęła obowiązywać dnia 18 grudnia 2014 r.

W ocenie Sądu takie zachowanie Skarżącego wyczerpuje znamiona działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., tym samym jest on podatnikiem podatku od towarów i usług, a dokonywana przez niego sprzedaż działek powinna być traktowana jako dostawa towarów podlegająca opodatkowaniu tym podatkiem.

Prawidłowo zatem, biorąc powyższe pod uwagę, Organy podatkowe uznały, że sprzedaż ww. działek przez Skarżącego, będącego czynnym podatnikiem podatku VAT, została dokonana w ramach działalności gospodarczej i uzyskany z tego tytułu przychód powinien zostać wykazany w ewidencji za miesiąc grudzień 2014r. dla podatku VAT.

Natomiast Sąd podzielił argumenty skargi, co do naruszenia przez organ treści - art. 2 ust. 33 u.p.t.u., poprzez uznanie, iż grunt niebędący - na dzień dokonania transakcji - gruntem przeznaczonym pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego stanowił teren budowlany w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, i w konsekwencji odmówił podatnikowi zastosowania art. 43 ust. 1 pkt 1 lit. 9 u.p.t.u., poprzez uznanie, iż dostawa terenu niebędącego terenem budowlanym nie korzysta ze zwolnienia od podatku.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Na mocy zaś art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług stawki obniżone lub zwolnienie od podatku.

Zastosowanie obniżonej stawki podatku lub zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej upoważnienia. Jednak przepisów tych nie można odczytywać w sposób sprzeczny z ich literalnym brzmieniem szczególnie, że byłoby to działanie na szkodę podatnika

Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

I tak, stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.

Zgodnie z art. 2 pkt 33 ustawy, przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Z treści wyżej cytowanych przepisów wynika, że opodatkowaniu podlega dostawa, której przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku gruntów niezabudowanych, tylko te, które stanowią tereny budowlane.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199, z późn. zm.), ustawa określa:

1. zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej,

2. zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy – przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań.

Natomiast art. 4 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy stanowi, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, przy czym:

1. lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego,

2. sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt prawa administracyjnego.

Plan miejscowy jest aktem normatywnym, jak to wynika z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP; natomiast uchwała rady gminy o planie miejscowym, będąca aktem prawa miejscowego na podstawie art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.), posiada moc obowiązującą od dnia oznaczonego w publikatorze.

Z normatywnego charakteru planu miejscowego wynika również i to że jego zapisy są powszechnie obowiązujące. Wiążą zatem zarówno podmioty władzy, w tym organy administracji publicznej, jak i podmioty pozostające poza strukturą władzy, to jest jednostki i ich organizacje.

Na gruncie niniejszej sprawy bezsporne jest to, że Uchwała Rady Gminy Kołobrzeg nr XL VII/307/14 z dnia 28 października 2014 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowaniu przestrzennego gminy K. dla obrębu ewidencyjnego B., która bezspornie zmienia przeznaczenie spornych gruntów (dot. działek nr: [...]) z terenów rolnych na tereny przeznaczone pod zabudowę, została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Zachodniopomorskiego w dniu 3 grudnia 2014 r. pod poz. 4832 i zaczęła obowiązywać dnia 18 grudnia 2014 r.

Natomiast strona zawarła umowę sprzedaży w dniu [...] r. a zatem jeszcze przed wejściem w życie powołanej powyżej uchwały. W konsekwencji skoro stosownie do treści art. 2 pkt 33 u.p.t.u. skoro sporne grunty na dzień transakcji zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie były przeznaczone pod zabudowę, nie było również w odniesieniu do nich wydanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym to w ocenie Sądu organ winien zastosować zwolnienie o którym mowa art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u.

Stanowisko organów podatkowych, że skoro celem gospodarczym dokonanej transakcji nie było nabycie przez spółką [...] gruntów ornych, jak również zamiar sprzedawcy i nabywcy gruntu, cena za jaką zostały grunty nabyte - świadczyły o tym, że dokonano sprzedaży gruntów przeznaczonych pod zabudowę które w obowiązującym jeszcze do dnia 18 grudnia 2014 r. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczone były jako grunty orne, jest stanowiskiem nie znajdującym potwierdzenia w obowiązujących regulacjach prawnych. Treść art. 2 pkt 33 u.p.t.u. jest w tym zakresie jednoznaczna.

Sąd nie podzielił poglądu organów, iż akt notarialny stwierdzający sprzedaż gruntów ornych zgodnie z oznaczeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego do dnia 18 grudnia 2014 r. nie mógł stanowić podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, bowiem zebrane w sprawie dowody wskazywały, że zamiarem stron umowy była sprzedaż gruntów przeznaczonych pod zabudowę.

Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) P.p.s.a zaskarżoną decyzję należało uchylić, co orzeczono w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art.200, art.205 § 2 i art.209 P.p.s.a., z uwzględnieniem § 6 pkt 6 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit.a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.