Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 4172/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 624  Powszechny obowiązek obrony kraju
Skarżony organ: Wojewódzka Komisja Lekarska

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wojskowego Komendanta Uzupełnień w B. na orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej z dnia 6 listopada 2001 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do czynnej służby wojskowej postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący Wojskowy Komendant Uzupełnień w B. wniósł skargę na orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej z dnia 6 listopada 2001 r., która uznała poborowego K. W. za niezdolnego do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju i zaliczyła go do kategorii zdrowia "[...]".

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).

Stosownie do treści art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, zaś zgodnie z § 2 powołanego przepisu uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Podobnie kwestia legitymacji do wniesienia skargi była uregulowana w ustawie z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74, poz. 368 ze zm.), która obowiązywała w chwili wniesienia skargi. Zgodnie z art. 33 ust. 2 tej ustawy uprawnionym do wniesienia skargi był każdy, kto miał w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób.

Z przepisów tych wynika, że istotne znaczenie dla oceny legitymacji do wniesienia skargi ma wyjaśnienie pojęcia "interesu prawnego". Stwierdzenie "interesu prawnego", sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę, a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji. Innymi słowy interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (por. wyrok NSA z dnia 3.06.1996 r. II SA 74/96, ONSA 1997, nr 2, poz. 89). Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 30.06.1999 r. IV SA 629/97, System Informacji Prawnej Lex nr 47855).

W ocenie Sądu skarżący nie posiada tak rozumianego interesu prawnego do wystąpienia w niniejszym postępowaniu w charakterze skarżącego. Zaskarżona decyzja w żaden sposób nie oddziałuje na sferę prawną skarżącego. Wojskowy komendant uzupełnień jest terenowym organem administracji wojskowej powołanym do administrowania rezerwami osobowymi (art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej - Dz. U. z 2002 r. nr 21, poz. 205 ze zm.). Z tego powodu decyzje komisji lekarskich o zdolności do służby wojskowej poborowych nie wpływają na sferę indywidualnych praw i obowiązków wojskowego komendanta uzupełnień. Organ ten w zakresie administrowania rezerwami osobowymi nie jest podmiotem administrowanym, lecz podmiotem administrującym.

Brak też przepisu prawa materialnego, który stanowiłby szczególną podstawę legitymacji dla skarżącego do zaskarżenia decyzji wojewódzkiej komisji lekarskiej. Na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej wojskowy komendant uzupełnień posiada jedynie uprawnienie do wniesienia odwołania od decyzji powiatowej komisji lekarskiej. Brak natomiast przepisu, który dawałby temu organowi kompetencje do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję wojewódzkiej komisji lekarskiej.

Z powyższych względów Sąd uznał, że wojskowy komendant uzupełnień nie jest legitymowany do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję (orzeczenie) wojewódzkiej komisji lekarskiej. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że pogląd taki był już w orzecznictwie prezentowany, aczkolwiek argumentacja, która legła u jego podstaw, nie jest z uwagi na zmianę stanu prawnego, aktualna (postanowienie NSA z dnia 3 października 1994 r., SA/Wr 1690/94, opublikowane w ONSA z 1995 r., nr3, poz. 130).

Mając powyższe na uwadze Sąd - uznając, że skarżący nie posiada interesu prawnego, który legitymowałby go do występowania w niniejszej sprawie ze skargą - na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako niedopuszczalną, odrzucił.