Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 162/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-05-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6560
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1,  art. 269 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2013 r. sprawy ze skargi [...] na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: zawiesić postępowanie.


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu I. H. zaskarżyła interpretację indywidualną Ministra Finansów, działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w P., z dnia [...], nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kwalifikacji do właściwego źródła przychodów uzyskiwanych z tytułu świadczenia usług pomocy prawnej z urzędu. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie dotyczy tego, czy pomoc prawną udzielaną z urzędu należy kwalifikować jako źródło przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm. - dalej jako: "u.p.d.o.f."), czy też jako wykonywaną osobiście w oparciu o art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., a następnie czy zaliczkę na podatek dochodowy uiszcza radca prawny w ramach kancelarii radców prawnych, czy sąd na zasadzie art. 13 pkt 6 u.p.d.o.f., wystawiając po zakończeniu roku podatkowego PIT-11.

Dnia 28 stycznia 2013 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego skierowano w tym przedmiocie pytanie prawne o następującej treści: "czy wynagrodzenie z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, należy kwalifikować do źródła przychodów z działalności wykonywanej osobiście, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., czy też do źródła przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy?". Powyższe zagadnienie prawne zostało przedstawione do rozpoznania składowi całej Izby Naczelnego Sądu Administracyjnego pod sygn. akt II FPS 1/13, przy czym do dnia wydania niniejszego orzeczenia rozstrzygnięcie nie zapadło.

Przepis art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako: "P.p.s.a.") dopuszcza możliwość zawieszenia postępowania, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego toczącego się postępowania. Wówczas orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w postępowaniu zawieszonym. W takim przypadku w sprawie sądowoadministracyjnej pojawia się tak zwana kwestia prejudycjalna, czyli przeszkoda, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na wynik tegoż postępowania.

W związku z tym, że przedstawione w zapytaniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego, o sygn. akt II FPS 1/13, pytanie prawne dotyczące kwalifikacji źródła przychodów na gruncie u.p.d.o.f., jest związane z przedmiotem niniejszej sprawy, Sąd w składzie orzekającym stwierdził, że wynik postępowania przed NSA, będzie miało wpływ na wynik niniejszej sprawy. Kierując się zatem zasadą jednolitości orzecznictwa sądowego, Sąd uznał za zasadne zawieszenie niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. Niezależnie od powyższego należy pamiętać, że uchwały NSA co do zasady posiadają ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 P.p.s.a, albowiem przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA.

Mając na uwadze to, że rozstrzygniecie sprawy, której dotyczy przedmiotowa skarga zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Sąd w oparciu o treść art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.