Wyrok NSA, sygn. akt GSK 745/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2004-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 185 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Teza: Pomimo tego, że nota kredytowa w treści swej zawierała elementy wskazujące, że dotyczyła konkretnej faktury, to organy celne zastosowały mechanizm, według którego upust określony w tej nocie przypisano do wartości towarów wskazanej w fakturach dołączonych do dokumentów SAD. Operacji takiej dokonano obok przypisania rabatów wynikających z dokumentów jednoznacznie powiązanych z fakturami przedłożonymi przy zgłoszeniach celnych.

TEZY

Pomimo tego, że nota kredytowa w treści swej zawierała elementy wskazujące, że dotyczyła konkretnej faktury, to organy celne zastosowały mechanizm, według którego upust określony w tej nocie przypisano do wartości towarów wskazanej w fakturach dołączonych do dokumentów SAD. Operacji takiej dokonano obok przypisania rabatów wynikających z dokumentów jednoznacznie powiązanych z fakturami przedłożonymi przy zgłoszeniach celnych.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Jan Kacprzak (spr.), Sędziowie NSA - Rafał Batorowicz, - Jerzy Chromicki, Protokolant - Magdalena Rosik, po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2004 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "[...]" Spółki z o.o. w Pruszkowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2004 r. sygn. akt V SA 4022/02 w sprawie ze skargi "[...]" Spółki z o.o. w Pruszkowie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 13 listopada 2002 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Warszawie na rzecz "[...]" Spółki z o.o. w Pruszkowie kwotę 445 zł (czterysta czterdzieści pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 lutego 2004 r. o sygnaturze akt V SA 4022/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę "[...] sp. z o.o. w Pruszkowie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 13 listopada 2002 r., nr [...], w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujący przebieg sprawy.

W dniach od 10 do 17 czerwca 1999 r. według pięciu dokumentów SAD "[...] sp. z o.o. w Pruszkowie zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym leki sprowadzone ze Słowenii. Do zgłoszeń dołączono deklaracje wartości celnej i faktury handlowe z wyszczególnionym rabatem wystawione przez eksportera firmę "[...] d. d." ze Słowenii. Dyrektor Urzędu Celnego w Warszawie przyjął zgłoszenia celne, co spowodowało z mocy prawa objęcie towaru procedurą dopuszczenia do obrotu i określenie kwoty wynikającej z długu celnego.

Decyzją z dnia 6 czerwca 2002 r. [...], Naczelnik Urzędu Celnego w Pruszkowie uznał powyższe zgłoszenia celne za nieprawidłowe w zakresie podanej wartości oraz ustalił na nowo wartość celną importowanych towarów.

Decyzją z dnia 13 listopada 2002 r. nr [...], Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu odwołania spółki, utrzymał w mocy decyzję organu celnego pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w wyniku kontroli celnej przeprowadzonej u importera, ujawniono zawartą przez niego z eksporterem umowę z dnia 2 lipca 1999 r. Nr PL1/99 oraz załącznik NR 1 o przyznaniu dystrybutorowi ("[...]") rabatu naturalnego w wysokości 14% liczonego od "łącznej wartości wyrobów zakupionych w bieżącym roku kalendarzowym" (1999 r.). Z tego powodu uzasadniona była, zdaniem organu odwoławczego, korekta (obniżenie) wartości celnej dokonana przez organ celny pierwszej instancji.

Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej, "[...]" sp. z o.o. złożyła w Naczelnym Sądzie Administracyjnym skargę, w której wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji, bądź ich uchylenie.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekając na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), wyrokiem z dnia 27 lutego 2004 r., sygn. akt V SA 4022/02, oddalił skargę [...]" sp. z o.o. z siedzibą w Pruszkowie.

W uzasadnieniu Sąd podniósł, iż w niniejszej sprawie wartość celna towarów zadeklarowana została, w przyjętych przez organ celny zgłoszeniach celnych, w wysokości odpowiadającej wartości (cenie) transakcyjnej określonej w fakturach eksportera, bez uwzględnienia wskazanych w nich rabatów, które nie zostały uwidocznione w polu 45 dokumentów SAD.

Zauważył, że zawarta przez skarżącą z eksporterem umowa sprzedaży leków objętych zgłoszeniami celnymi od 10 do 17 czerwca 1999 r. wykonana została w czasie obowiązywania umowy o udzieleniu rabatu z dnia 2 lipca 1999 r.

W ocenie Sądu, postanowienia tej ostatniej umowy świadczą wyraźnie o sposobie uzyskiwania rabatu i zdaniem Sądu miały wpływ na wartość celną importowanych towarów. Sąd wywiódł, że podstawą (przyczyną) uzasadniającą udzielanie rabatu na warunkach określonych w umowie z 2 lipca 1999 r. był sam fakt sprzedaży skarżącej przez eksportera leków o wartości ustalonej w tej umowie.

Zdaniem Sądu chybiony jest zarzut wadliwego ustalenia wysokości rabatu obliczonego na podstawie faktur, stanowiącego podstawę do powiększenia o część rabatu z noty kredytowej z dnia 29 czerwca 1999 r. i ustalenia łącznego rabatu w decyzji. Sąd uznał za prawidłowy sposób, w jaki dokonano korekty wartości celnej towaru.

Wskutek otrzymania rabatu skarżąca odniosła korzyść, określoną przez nią jako wsparcie jej działalności, ale było to normalnym skutkiem (efektem) uzyskanego rabatu, a nie przyczyną udzielenia rabatu.

W związku z powyższym Sąd uznał, iż przewidziany umową sprzedaży rabat był czynnikiem kształtującym wartość (cenę) transakcyjną towaru w wysokości pomniejszonej o rabat ceny wynikającej z faktury eksportera przedstawionej przy zgłoszeniu celnym i tak określona wartość (cena) transakcyjna stanowiła wartość celną towaru.

Sąd uznał za niezasadny zarzut naruszenia w postępowaniu celnym zasady czynnego udziału strony. Skarżąca miała możliwość zapoznawania się z aktami sprawy, składania wyjaśnień i wniosków, z czego w toku postępowania korzystała.

W ocenie Sądu, nie znajduje uzasadnienia zarzut dotyczący niewłaściwego podpisania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Pruszkowie. Fakt podpisania i opieczętowania tej decyzji przez dodatkową osobę nie stanowi naruszenia przepisu art. 210 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej i nie daje podstaw do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.

Sposób gromadzenia materiału dowodowego i jego ocena nie spowodowały też – zdaniem Sądu – naruszenia innych przepisów postępowania wskazanych przez skarżącą w skardze. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i argumentacja zawarta w wydanych decyzjach, nie pozwala na stwierdzenie, że dokonana przez organy celne ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nastąpiła z przekroczeniem granic jego swobodnej oceny. Uzasadnienie decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowody, którym dał wiarę, jak również przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności.

W ocenie Sądu, chybiony jest także zarzut skarżącej dotyczący naruszenia postanowień art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz przepisów art. 68 i art. 69 Układu Europejskiego z dnia 16 grudnia 1991 r., stanowiących o dostosowaniu ustawodawstwa krajowego w zakresie prawa celnego do ustawodawstwa Wspólnoty Europejskiej, gdyż unormowania ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny, stanowiące w niniejszej sprawie materialnoprawną podstawę oceny rozstrzygnięć organów celnych, w szczególności regulacje w zakresie wartości celnej przedmiotu importu opierają się na rozwiązaniach przyjętych w Porozumieniu w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. (zał. do Dz.U. z 1995 r. Nr 98. poz. 483), które recypowane zostały do Kodeksu celnego. W konsekwencji, oparte na przepisach Kodeksu celnego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie mogły być poczytane za naruszające prawo Wspólnoty bądź konstytucyjne zasady praworządności i sprawiedliwości (art. 2 i art. 7 Konstytucji RP).

Sąd uznał, że wpływ udzielonych rabatów na wartość celną towaru nie stanowił w niniejszej sprawie zagadnienia wstępnego, a rozstrzygnięcie w tym zakresie należało do krajowych organów celnych i nie zachodziła w sprawie obligatoryjna podstawa do zawieszenia postępowania celnego na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

"[...]" sp. z o.o., reprezentowana przez radcę prawnego złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, opierając ją na podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.)

Skarżąca zarzuciła wyrokowi naruszenie następujących przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1/ naruszenie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 13 listopada 2002 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Pruszkowie z dnia 6 czerwca 2002 r., naruszającej przepisy o postępowaniu, tj. art. 120, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, które to naruszenia dokonane przez organy celne mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2/ naruszenie art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 135 i art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 13 listopada 2002 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Pruszkowie z dnia 6 czerwca 2002 r., naruszającej art. 65 § 4 pkt 2 lit "a" Kodeksu celnego poprzez wydanie decyzji uznającej zgłoszenia celne za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej, podczas, gdy powyższy przepis dotyczył nadania importowanemu towarowi właściwego przeznaczenia celnego, a nie zmiany jego wartości celnej, co miało charakter rażącego naruszenia prawa, gdyż decyzje w przedmiocie wartości celnej zostały wydane bez wskazania ich podstawy prawnej, a zgodnie z art. 120 Ordynacji podatkowej organy celne działają na podstawie przepisów prawa,

3/ naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a., a w związku z tym art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych poprzez:

- brak ustosunkowania się WSA w uzasadnieniu zaskarżanego wyroku do zarzutów Skarżącej podniesionych w skardze z dnia 17 grudnia 2002 r. oraz w piśmie procesowym z dnia 19 lutego 2004 r.

- brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a w szczególności art. 23 § 1 oraz art. 85 § 1 Kodeksu celnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż wskazuje, że WSA nie dokonał wykładni powyższych przepisów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy,

4/ naruszenie art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., tj. oddalenie skargi pomimo, iż w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki do stwierdzenia przez Sąd nieważności decyzji ze względu na wydanie decyzji przez Dyrektora Izby Celnej po upływie terminu przedawnienia, a więc bez podstawy prawnej. Ponadto, w związku z powyższym zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż wydając wyrok Sąd nie wziął pod uwagę okoliczności mieszczących się na granicach sprawy a mających fundamentalne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia.

Spółka zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie tj:

1/ naruszenie przepisów art. 23 § 1, art. 24 § 1 i art. 25 § 1 Kodeksu celnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie, a to przez zastosowanie art. 23 § 1 Kodeksu celnego do sytuacji, w której towar wprowadzony na polski obszar celny stanowiący rabat naturalny nie został sprzedany w celu importu, a zatem brak było przesłanki zastosowania dyspozycji tego przepisu oraz brak zastosowania w sprawie art. 24 § 1 i art. 25 § 1 Kodeksu celnego podczas, gdy stan faktyczny sprawy uzasadniał zastosowanie powyższych przepisów z uwagi na fakt, że importowane towary stanowiące rabat naturalny przekazane zostały importerowi nieodpłatnie.

2/ naruszenie art.23 § 1 i § 9 Kodeksu celnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie z uwagi na przyjęcie, iż wartość transakcyjna będąca ceną towaru mogła zostać ustalona w oparciu o proporcjonalne rozbicie kwoty wynikającej z noty kredytowej z dnia 29 czerwca 1999 r. arbitralnie przyporządkowanej do pewnej grupy zgłoszeń celnych, podczas gdy takiej metody obejmującej proporcjonalne przyporządkowanie kwot z noty kredytowej do zgłoszeń celnych nie przewidują powołane przepisy Kodeksu celnego.

3/ naruszenie art. 7 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej przez niewłaściwe zastosowanie w sprawie (tj. brak zastosowania), przejawiające się w określeniu obowiązków strony skarżącej bez wskazania ich źródła w postaci powszechnie obowiązującego przepisu prawa w rezultacie czego w obrocie prawnym pozostała decyzja Dyrektora Izby Celnej z 13 listopada 2002 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ocenę ewentualnej zasadności podnoszonych zarzutów rozpocząć należało od tych, które odpowiadały wymienionej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. podstawie skargi kasacyjnej, to jest naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowość zastosowania prawa materialnego może być bowiem rozważana jedynie wtedy, gdy skargi kasacyjnej nie oparto na drugiej z podstaw kasacyjnych lub dopiero wówczas, gdy okazała się ona "nieusprawiedliwiona" (por. wyrok SN z 11 maja 2000 r. sygn. I CKN 678/98, LEX nr 50839).

W sprawie niniejszej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, najogólniej rzecz biorąc, sprowadzały się w pierwszej kolejności do twierdzenia, że Sąd pierwszej instancji z naruszeniem art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odmówił uchylenia decyzji organów celnych obu instancji, mimo że w toku postępowania przed tymi organami doszło do naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących gromadzenia i oceny dowodów. Z natury swej zarzuty z grupy wymienionej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. nie mogły odnosić się wprost do samej zasady odliczania rabatów od ceny importowanych towarów, a w konsekwencji ustalania wartości celnej. Ostatnio wymienione zagadnienia objęte były materią, do której odnieść należało zarzuty naruszenia prawa materialnego, z tym jednak, że odniesienie się do tych zarzutów przez Naczelny Sąd Administracyjny byłoby uzasadnione tylko wtedy, gdyby okazało się, iż żaden z zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie był uzasadniony.

Przed omówieniem zagadnień związanych z wymienionymi na wstępie zarzutami powiązanymi z oceną sposobu dokonywania ustaleń faktycznych przez organy celne, odnieść się należało do tych zarzutów, które zmierzały do wykazania, iż obowiązkiem Sądu pierwszej instancji było stwierdzenie nieważności decyzji organów celnych obu instancji.

Oceniając zarzut naruszenia art. 135 i art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji organów obu instancji rażąco naruszających art. 65 § 4 pkt 2 lit. a Kodeksu celnego i wydanych bez podstawy prawnej zauważyć należało w pierwszej kolejności, że nawet gdyby przyjąć, że nieprawidłowo przytoczono podstawę prawną a właściwa podstawa prawna istnieje, to tego rodzaju uchybienie nie stanowi przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji a nawet jej uchylenia. Tak więc gdyby nawet za stroną skarżącą przyjąć, że decyzje organów obu instancji winne być wydane w oparciu o obowiązujące w chwili ich wydawania brzmienie art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego, to zauważyć należy, że obowiązujące w tym momencie brzmienie przepisu objęte literą b) odpowiadało brzmieniu przepisu objętego literą a) w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Nadto uzasadnionym był wniosek, że za stosowaniem dawnego brzmienia przepisu przemawiała treść art. 69 Kodeksu celnego nakazująca stosowanie przepisów regulujących procedurę celną z daty przyjęcia zgłoszenia celnego.

Kolejny zarzut dotyczył naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji wydanej po upływie terminu przedawnienia.

Odnosząc się do tego zarzutu stwierdzić należało w pierwszej kolejności, że trzyletni termin określony w art. 65 § 4 Kodeksu celnego, po którego upływie nie było możliwe wydanie decyzji o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, nie był terminem przedawnienia.

Okoliczność, że przepis prawa łączy określone w nim skutki w sferze dochodzenia uprawnień lub nakładania obowiązków z upływem czasu nie przesądza jeszcze o tym, że przepis ten ustanawia termin przedawnienia. Skutki upływu czasu wiązane w nauce prawa z pojęciem dawności mogą mieć różny charakter i tylko niektóre z nich łączyć należy z przedawnieniem. Nie wnikając w dywagacje o charakterze teoretycznym stwierdzić należy, że przedawnienie jest pojęciem prawa materialnego, z którego upływem poszczególne gałęzie prawa wiążą skutki w obrębie materii samego bytu takich instytucji prawnych jak zobowiązania cywilnoprawne, podatkowe czy celne. Skutki z tego zakresu to wygasanie zobowiązań celnych na podstawie art. 244 pkt 3 Kodeksu celnego czy też utrata przez zobowiązania cywilnoprawne pewnych cech, to jest możności dochodzenia przed sądem w wypadku podniesienia odpowiedniego zarzutu. Upływ terminu z art. 65 § 5 Kodeksu celnego wywoływał zupełnie inne skutki, dotyczące innej materii. Po upływie trzech lat od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego powstawał bowiem ten efekt, że stawała się niemożliwa weryfikacja zgłoszenia celnego, to jest weryfikacja czynności materialno-technicznej i to w obrębie tego samego postępowania (por. art. 65 § 7 Kodeksu celnego). Upływ tego terminu nie miał związku z bytem tych instytucji prawa celnego o jakich mowa była w zgłoszeniu celnym. W tych warunkach zgodnie z literalnym brzmieniem art. 65 § 4 i § 5 Kodeksu celnego ograniczenie czasem możności wydania decyzji odnieść należy do organu celnego, a więc organu pierwszej instancji właściwego do wydania decyzji. Po wydaniu takiej decyzji w obrębie bytu instytucji, których decyzja dotyczyła nie zachodziły już zmiany, które wiązać można by z art. 65 § 5 Kodeksu celnego. Z tej też przyczyny art. 64 § 5 Kodeksu celnego nie powoduje skutków w zakresie działania organu odwoławczego.

Wbrew podnoszonym w skardze zarzutom, Sąd pierwszej instancji dokonał wykładni art. 23 § 1 i art. 85 § 1 Kodeksu celnego, należycie przedstawiając linię swego rozumowania w tym względzie.

Powracając do przedstawionej na wstępie grupy zarzutów stwierdzić należało, że nie można było odmówić zasadności tym z nich, które odnosiły się do okoliczności związanych z uwzględnianiem przy ustalaniu łącznego rabatu noty kredytowej z dnia 29 czerwca 1999 r. Wymieniona nota bowiem w treści swej zawierała elementy wskazujące, że dotyczyła konkretnej faktury nr 33712 z dnia 8 stycznia 1999 r. Mimo tego organy celne zastosowały mechanizm, według którego upust określony w tej nocie przypisano do wartości towarów wskazanej w fakturach dołączonych do dokumentów SAD dotyczących sprawy niniejszej. Należało zauważyć przy tym, że operacji takiej dokonano obok przypisania rabatów wynikających z dokumentów jednoznacznie powiązanych z fakturami przedłożonymi przy zgłoszeniach celnych. Kwestia przyczyn przyjęcia takiego rozwiązania nie została należycie wyjaśniona przez organy celne, co rzeczywiście wskazywało na naruszenie przez te organy art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji, wobec poprzestania przez Sąd orzekający na uznaniu zastosowanej metody za prawidłową, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

Przedstawione uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przyjąć co prawda należało, że Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że w świetle art. 23 § 1 i § 9 Kodeksu celnego rabaty winny być uwzględniane przy obliczaniu wartości transakcyjnej, a w konsekwencji celnej towarów. Z treści łączącego strony stosunku prawnego odzwierciedlonego w umowie z dnia 2 lipca 1999 r. wysnuć należało wniosek, że strony wskazały podstawy określania ceny poprzez odwołanie się do wysokości rabatów, którą eksporter wymieniał w odpowiednich dokumentach. Importer proponowaną wysokość rabatu kształtującego cenę przyjmował poprzez przyjęcie oferty w tym względzie czy to w sposób milczący, czy to poprzez dokonywanie zapłaty. Kształtowana w ten sposób wartość transakcyjna odpowiadała zarówno pojęciu ceny należnej, jak i faktycznie zapłaconej.

Przedstawione przesłanki ustalania wartości celnej nie dawały podstaw do tego, by bez dokonania dodatkowych ustaleń, względnie przedstawienia szczególnych okoliczności, móc mechanicznie przypisywać rabaty udzielane w stosunku do wartości towarów uwidocznionej w konkretnej fakturze wartościom wynikających z innych faktur.

Z wymienionych powodów uchylono zaskarżony wyrok na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., orzekając o kosztach postępowania ze skargi kasacyjnej stosownie do art. 203 pkt 1 tej ustawy.