Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 344/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
659
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  1 pkt 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 37
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. P. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie wydania decyzji o potwierdzeniu prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz L. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z 3 lipca 2018 r. L. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie wydania decyzji o potwierdzeniu prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu skargi wskazała, że złożyła wniosek o potwierdzenia prawa do rekompensaty 29 grudnia 1986 r., a ostateczna decyzji merytoryczna została wydana [...] marca 2014 r. Postępowanie trwało więc 28 lat.

Zarządzeniem z 6 listopada 2018 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do wskazania, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed wniesieniem skargi skarżąca złożyła w trybie art. 37 k.p.a. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub ponaglenie. Jeżeli tak, wezwano do złożenia w ww. terminie odpisu ww. wezwania lub ponaglenia wraz z dowodem jego nadania do organu. Poinformowano jednocześnie, że znajdujące się w aktach administracyjnych pismo z 24 maja 2018 r. zatytułowane "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa" dotyczy wyłączenie rozpoznania zażalenia z 1 grudnia 2009 r. na niezałatwienie sprawy w terminie, nie zaś przedmiotu niniejszej sprawy tj. wydania decyzji o potwierdzeniu prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Wezwanie doręczone pełnomocnikowi skarżącej 20 listopada 2018 r. pozostało bez odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu.

Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) w brzemieniu sprzed 1 czerwca 2017 r., mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie, powoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna po wyczerpaniu środków zaskarżenia jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji.

W przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, przed jej wniesieniem do Sądu strona winna wyczerpać środek prawny określony w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (jt. Dz. U z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), w brzemieniu sprzed 1 czerwca 2017 r., mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie, powoływanej dalej jako "k.p.a.", zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa służy kwestionowaniu przekroczenia maksymalnego ustawowego terminu załatwienia sprawy przez organ administracyjny.

W przedmiotowej sprawie warunek ten nie został spełniony. Z akt sprawy wynika, że skarżąca pismem z 24 maja 2018 r. skierowała do Ministra wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które dotyczyło jednak wyłączenie rozpoznania zażalenia z 1 grudnia 2009 r. na niezałatwienie sprawy w terminie. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby skarżąca skierowała do Ministra wezwanie do usunięcia naruszenia prawa odnośnie wydania decyzji o potwierdzeniu prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Pełnomocnik skarżącej przy tym nie odpowiedział na doręczone 20 listopada 2018 r. wezwanie do wskazania, czy skarżąca przed wniesieniem skargi wyczerpała środek zaskarżenia. W konsekwencji uznać należy, iż skarżąca nie wyczerpała środka zaskarżenia przed wniesieniem skargi, albowiem nie skierowała wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 k.p.a. W konsekwencji niewyczerpanie przez skarżącą środka zaskarżenia przed wniesieniem skargi, skutkuje jej niedopuszczalnością. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.

Postępowanie administracyjne będące przedmiotem niniejszej skargi zakończono ostateczną decyzją z [...] marca 2014 r. Skarżąca wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania 10 lipca 2018 r. Wskazać należy, że nawet gdyby skarżącą wyczerpała środek zaskarżenia przed wniesieniem przedmiotowej skargi, podlegałaby ona oddaleniu. Zgodnie bowiem z dominującym w orzecznictwie poglądem, skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania podlega oddalaniu w razie wniesienia jej do sądu już po zakończeniu postępowania administracyjnego, w którym zarzuca się organowi przewlekłe prowadzenie postępowania (por. wyroki NSA z 21 czerwca 2018 r., II OSK 853/17, z 3 lipca 2018 r., II OSK 3036/17, z 10 maja 2018 r., II OSK 895/18).

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 sentencji postanowienia znalazło swoje oparcie w art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.