Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 306/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145, art.151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art.132, art. 135
journal: Dz.U. 2020 poz 360
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Rutkowska Asesor WSA Paweł Dańczak po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. L. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany oddala skargę. [pic]


UZASADNIENIE

Orzeczeniem z dnia [...], Nr [...] Komendant Miejski Policji w Ł. na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 360 ze zm.) i art. 22 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 1610) uznał D. L. winnym zarzucanych mu czynów i wymierzył karę dyscyplinarną nagany.

D. L. został obwiniony o to, że:

1) w okresie od dnia 9 grudnia 2019 r. do 11 lutego 2020 r. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowania nr [...] nie wykonał polecenia przełożonego kom. Ł. W. - Zastępcy Naczelnika Wydziału Kryminalnego VII Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji w Ł., zamieszczonego na notatce urzędowej z dnia 6 grudnia 2019 r. w zakresie wszczęcia dochodzenia, przesłuchania świadków, sporządzenia karty karnej podejrzanej, sprawdzenia księgi wieczystej i założenia karty mienia czym dopuścił się rażących uchybień w zakresie przepisów dotyczących prowadzenia postępowania przygotowawczego, które to uchybienia skutkowały nieuzasadnioną przewlekłością postępowania, tj. o czyn z art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt. 1 ustawy o Policji w zw. z § 10 ust. 1 Wytycznych nr 3 Komendanta Głównego Policji z dnia 30 sierpnia 2017 r. w sprawie wykonywania niektórych czynności dochodzeniowo - śledczych przez policjantów (Dz.Urz. KGP z 2017 r., poz. 59) w zw. z § 15 pkt 1 Zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz. Urz. KGP poz. 99 ze zm.);

2) w okresie od dnia 6 września 2019 r. do 22 grudnia 2019 r. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowania nr [...] nie wykonał polecenia przełożonego kom. Ł.W. - Zastępcy Naczelnika Wydziału Kryminalnego VII Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji w Ł., zamieszczonego na notatce urzędowej z dnia 5 września 2019 r. w zakresie zebrania informacji od dzielnicowego na temat sytuacji rodzinnej pokrzywdzonego, przesłuchania osoby w charakterze świadka czym dopuścił się rażących uchybień w zakresie przepisów dotyczących prowadzenia postępowania sprawdzającego, które to uchybienia skutkowały nie wszczęciem postępowania przygotowawczego przed upływem ustawowego terminu i nieuzasadnioną przewlekłością tj. o czyn z art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt. 1 ustawy o Policji w zw. z § 6 ust. 3 Wytycznych nr 3 Komendanta Głównego Policji z dnia 30 sierpnia 2017 r. w zw. z § 15 pkt 1 Zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji.

3) w okresie od 22 grudnia 2019 r. do dnia 12 stycznia 2020 r. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowania nr [...] nie wykonał polecenia przełożonego kom. Ł.W. - Zastępcy Naczelnika Wydziału Kryminalnego VII Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji w Ł. wydanego na karcie nadzoru postępowania przygotowawczego i nie przedłożył akt sprawy wraz z wykonanymi czynnościami, tj. o czyn z art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z § 15 pkt 1 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji;

4) w okresie od dnia 2 września 2019 r. do 11 lutego 2020 r. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowania nr [...] nie wykonał polecenia przełożonego kom. Ł. W. - Zastępcy Naczelnika Wydziału Kryminalnego VII Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji w Ł. zamieszczonego na notatce urzędowej z dnia 31 sierpnia 2019 r. w zakresie uzyskania niezbędnej dokumentacji w toku przeprowadzenia postępowania sprawdzającego, a następnie nie wszczął postępowania przygotowawczego i nie przesłuchał osób w charakterze świadka czym dopuścił się rażących uchybień w zakresie przepisów dotyczących prowadzenia postępowania sprawdzającego i przygotowawczego, które to uchybienia skutkowały nie wszczęciem postępowania przygotowawczego przed upływem ustawowego terminu i nieuzasadnioną przewlekłością postępowania, tj. o czyn z art. 132 ust. 21 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z § 6 ust. 3 wytycznych nr 3 Komendanta Głównego Policji z dnia 30 sierpnia 2017 r. w sprawie wykonywania niektórych czynności dochodzeniowe - śledczych przez policjantów w zw. z § 15 pkt 1 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 roku w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji;

5) w okresie od dnia 15 listopada 2019 r. do 11 lutego 2020 r. naruszył dyscyplinę

służbową w ten sposób, że będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowania nr [...] nie wykonał poleceń przełożonego kom. Ł.W. - Zastępcy Naczelnika Wydziału Kryminalnego VII Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji w Ł. zamieszczonych na notatce urzędowej z dnia 14 listopada 2019 r. w zakresie wszczęcia dochodzenia, uzyskania wizerunku osób, które posłużyły się podrobionymi receptami oraz nie wykonał czynności wskazanych w dniu 22 grudnia 2019 r. na karcie nadzoru postępowania przygotowawczego, czym dopuścił się rażących uchybień w zakresie przepisów dotyczących prowadzenia postępowania sprawdzającego i przygotowawczego, które to uchybienia skutkowały nie wszczęciem postępowania przygotowawczego przed upływem ustawowego terminu i nieuzasadnioną przewlekłością postępowania, tj. o czyn z art. 132 ust 2 i ust 3 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z § 6 ust 3 Wytycznych nr 3 Komendanta Głównego Policji z dnia 30 sierpnia 2017 r. w sprawie wykonywania niektórych czynności dochodzeniowe – śledczych przez policjantów w zw. z § 15 pkt 1 Zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji;

6) w okresie od dnia 10 grudnia 2019 r. do 11 lutego 2020 r. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowania nr [...] wykonywał czynności służbowe w sposób nieprawidłowy w ten sposób, że nie wszczął niezwłocznie dochodzenia w sprawie nietrzeźwego kierującego, pomimo zaistnienia przesłanek do wydania postanowienia o wszczęciu dochodzenia, czym doprowadził do nieuzasadnionej przewlekłości postępowania, tj. o czyn z art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 10 ust. 4 Wytycznych nr 3 Komendanta Głównego Policji z dnia 30 sierpnia 2017 r. w sprawie wykonywania niektórych czynności dochodzeniowo - śledczych przez policjantów w zw. z § 15 pkt 1 Zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji;

7) w okresie od 27 września 2019 r. do 27 listopada 2019 r. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowania nr [...] zaniechał czynności służbowej i nie wydał przed upływem terminu określonego w przepisach prawa postanowienia o wszczęciu dochodzenia co skutkowało przewlekłością postępowania, tj. o czyn z art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt. 2 ustawy o Policji w zw. z § 6 ust. 3 Wytycznych nr 3 Komendanta Głównego Policji z dnia 30 sierpnia 2017 r. w sprawie wykonywania czynności dochodzeniowo-śledczych przez policjantów w zw. z § 15 pkt 1 Zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji;

8) w okresie od 5 listopada 2019 r. do 14 lutego 2020 r. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowania nr [...] zaniechał czynności służbowej i nie przekazał do Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. zabezpieczonej w sprawie broni i amunicji celem przeprowadzenia badań, tj. o czyn z art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 15 pkt 1 Zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji;

9) w okresie od dnia 11 grudnia 2019 r. do 7 stycznia 2020 r. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowania nr [...] nie wykonał poleceń przełożonego kom. M. S. - Zastępcy Naczelnika Wydziału Kryminalnego VII Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji w Ł. w zakresie wszczęcia dochodzenia i dokonania za pośrednictwem prokuratury ustaleń telekomunikacyjnych czym doprowadził do nieuzasadnionej przewlekłości postępowania, tj. o czyn z art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z § 10 ust. 1 Wytycznych nr 3 Komendanta Głównego Policji z dnia 30 sierpnia 2017 r. w sprawie wykonywania niektórych czynności dochodzeniowo - śledczych przez policjantów w zw. z § 15 pkt 1 Zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 roku w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji;

10) w okresie od 10 października 2019 r. do 14 lutego 2020 r. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowania nr [...] zaniechał czynności służbowej i nie wydał przed upływem terminu określonego w przepisach prawa postanowienia o wszczęcia dochodzenia i nie podjął czynności niezbędnych do wyjaśniania sprawy, a tym samym nie realizował celów postępowania przygotowawczego określonych w przepisach prawa, czym dopuścił się całkowitej bezczynności w sprawie, co skutkowało przewlekłością postępowania, tj. o czyn z art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 6 ust. 3 Wytycznych nr 3 Komendanta Głównego Policji z dnia 30 sierpnia 2017 r. w sprawie wykonywania niektórych czynności dochodzeniowo śledczych przez policjantów w zw. z § 15 pkt 1 Zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji;

11) w okresie od 17 grudnia 2019 r. do 11 lutego 2020 r. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowania nr [...] zaniechał czynności służbowej i nie wydał przed upływem terminu określonego w przepisach prawa postanowienia o wszczęciu dochodzenia, co skutkowało przewlekłością postępowania, tj. o czyn z art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. § 6 ust. 3 Wytycznych nr 3 Komendanta Głównego Policji z dnia 30 sierpnia 2017 r. w sprawie wykonywania niektórych czynności dochodzeniowo -śledczych przez policjantów w zw. z § 15 pkt 1 Zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji;

12) w okresie od 1 września 2019 r. do 14 lutego 2020 r. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowania nr [...] zaniechał czynności służbowej w ten sposób, że nie zbierał materiału dowodowego i nie podjął czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, a tym samym nie realizował celów postępowania przygotowawczego określonych w przepisach prawa, czym dopuścił się całkowitej bezczynności w sprawie, tj. o czyn z art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 15 pkt 1 Zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji;

13) w okresie od 29 sierpnia 2019 r. do 14 lutego 2020 r. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowania nr [...] zaniechał czynności służbowej w ten sposób, że nie zbierał materiału dowodowego i nie podjął czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, a tym samym nie realizował celów postępowania przygotowawczego określonych w przepisach prawa, czym dopuścił się całkowitej bezczynności w sprawie, tj. o czyn z art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 15 pkt 1 Zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji.

Od powyższego orzeczenia D. L. złożył odwołanie, w którym podniósł, że nie przyznał się do przedstawionych zarzutów i odmówił składania wyjaśnień co do okoliczności poszczególnych zdarzeń, które były przedmiotem postępowania. Zarzucił, że w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia nie wzięto pod uwagę faktycznego obciążenia, tzn. nie wykazano wszystkich spraw jakie prowadził i nie uwzględniono ilości czasu, jaki pozostawał do wykonania poszczególnych postępowań przygotowawczych biorąc pod uwagę czas wolny, dyżury i urlopy. Skarżący podkreślił, że jego przełożeni posiadali wiedzę o zaległościach w poszczególnych postępowaniach przygotowawczych. Podał, że chcąc nadrobić i naprawić zaległości przychodził w dni wolne, zostawał po godzinach, o czym świadczą zeznania kom. A. S.. Wskazał, że zwracał się do przełożonych z pytaniem, czy wykonywanie czynności poza czasem służby zostanie zaliczone jako nadgodziny i otrzymał informację, że nie ma takiej możliwości. Zdaniem skarżącego świadczy to zatem o tym, że przełożeni wiedzieli, że ma zaległości i wymaga to pomocy z ich strony, a tak naprawdę został ze sprawami sam i musiał sobie poradzić bez jakiejkolwiek pomocy z ich strony. Skarżący podkreślił również, że w sprawie nie przeanalizowano innych spraw, poza tymi w których wystąpiły błędy, nie poddano także ocenie czynności, jakie wykonywał w pozostałych sprawach i czy w związku z tym miał faktycznie czas i możliwości aby wywiązać się w sposób prawidłowy z nałożonych obowiązków. Podniósł również, że w grudniu 2019 r. informował przełożonych o problemach związanych z terminowym wykonywaniem czynności oraz o raporcie, który napisał do Komendanta Miejskiego Policji w Ł. o przeniesienie na niższe stanowisko służbowe. Został jednak przekonany do wstrzymania się ze złożeniem tego raportu. W sytuacji natomiast gdy ze względu na stan zdrowia został hospitalizowany zostało wobec niego wszczęte postępowanie dyscyplinarne. Wniósł o uniewinnienie od zarzucanych czynów.

Orzeczeniem z dnia [...] Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. na podstawie art. 133 ust. 8 pkt 1 i art 135n ust. 4 pkt 2 ustawy o Policji uchylił zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej uznania obwinionego za winnego czynu opisanego w pkt 7 orzeczenia i w tym zakresie umorzył postępowanie w pierwszej instancji, w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy. W uzasadnieniu orzeczenia Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wskazał, że zgodnie z art. 132 ust. 2 ustawy o Policji, naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Stosownie do treści art. 132 ust. 3 ustawy o Policji, naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności: odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2 (pkt 1); zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy (pkt 2).

W myśl § 10 ust. 1 wytycznych nr 3 Komendanta Głównego Policji z dnia 30 sierpnia 2017 r. w sprawie wykonywania niektórych czynności dochodzeniowo - śledczych przez policjantów, jeżeli okoliczności przytoczone w zawiadomieniu o przestępstwie nie wymagają bezzwłocznego podjęcia czynności, o których mowa w art. 308 k.p.k, a uzasadniają podejrzenie popełnienia przestępstwa, policjant wyznaczony do prowadzenia postępowania wydaje postanowienie o wszczęciu dochodzenia. W razie uprzedniego przeprowadzenia postępowania w niezbędnym zakresie, jeżeli istnieją przesłanki do wydania postanowienia o wszczęciu dochodzenia, należy je wydać niezwłocznie (§ 10 ust. 4 wytycznych nr 3 KGP). Wskazane jest podejmowanie decyzji o wszczęciu lub odmowie wszczęcia postępowania przed upływem terminu określonego w art. 307 § 1 k.p.k., bowiem jeśli zawiadamiający o przestępstwie lub pokrzywdzony ujawniony w trakcie postępowania sprawdzającego nie otrzymają informacji o decyzji, co do wszczęcia postępowania w ciągu sześciu tygodni od złożenia zawiadomienia - mogą wystąpić z zażaleniem na opieszałość organu ściągania (§ 6 ust. 3 wytycznych nr 3 KGP.)

Wykonywanie czynności podwładnego w szczególności polega na: terminowej, dokładnej i starannej realizacji zadań stałych, określonych w kartach opisów i opisach stanowisk pracy, oraz poleceń przełożonego (§ 15 pkt 1 Zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r.).

Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji z analizy zebranego materiału dowodowego wynika, że skarżący nie wykonał poleceń przełożonych oraz/lub zaniechał obowiązków służbowych w sprawach będących przedmiotem zarzutów opisanych w sentencji orzeczenia.

Odnosząc się do sprawy [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wyjaśnił, że z protokołu oględzin akt postępowania przygotowawczego (k nr 267) oraz notatki urzędowej sporządzonej przez D. L. w dniu 6 grudnia 2019 r. (k nr 74), protokołu przesłuchania w charakterze świadka kom. A. S. (k nr 293) wynika, że sprawa dotyczyła uporczywego nękania D. W. Na notatce widnieją ręczne zapisy z dekretacją kom. Ł. W. oraz datą 9 grudnia 2012 r. o treści: 190a § 1 k.k., wszcząć dochodzenie, przesłuchać świadków, KK,. Karty mienia, zarzuty a/o. Z kolei zapisy w karcie nadzoru znajdują się zapisy przełożonego z dnia 11 lutego 2020 r. o treści: pilnie wszcząć dochodzenie, przesłuchać osoby wskazane w zawiadomieniu, w zależności od ustaleń proszę o materiały sprawy. Wszczęcie dochodzenia nastąpiło dopiero w dniu 12 lutego 2020 r. i dokonała tego podkom. A. S.. W aktach brak jest dokumentów świadczących o realizacji poleceń przełożonego przez obwinionego. Tym samym popełnienie czynu opisanego w pkt 1 orzeczenia uznano za udowodnione.

W zakresie czynu opisanego w pkt 2 i 3 orzeczenia dotyczącego dochodzenia Idz. [...] organ odwoławczy wskazał, że sprawa została powierzona do prowadzenia skarżącemu w dniu 6 września 2019 r. (K nr 76) zaś w dniu 11 lutego 2020 r. dalsze wykonywanie czynności w sprawie powierzono innemu referentowi tj. podkom. A. S.. Sprawa dotyczyła gróźb karalnych kierowanych wobec W. Ś. przez jego żonę. Dekretacja przełożonego wraz z wytycznymi do wykonania widnieje na notatce urzędowej z dnia 5 września 2020 r. Do kontroli akt sprawy doszło w dniu 22 grudnia 2019 r. (k nr 77-78), w ramach których przełożony zakreślił szereg czynności, które skarżący jako referent sprawy powinien wykonać, a których nie wykonywał pomimo wytycznych z dnia 6 września 2019 r. Z protokołu oględzin (k nr 267) wynika, iż jedyną czynnością wykonaną przez skarżącego było wystosowanie pisma w dniu 6 września 2019 r. do I Rewiru Dzielnicowych VII KP oraz wydanie postanowienia o wszczęciu dochodzenia z dnia 2 stycznia 2020 r. Z załącznika do raportu kom. Ł. W. (k nr 3) wynika również, że skarżącemu udało się uzyskać w dniu 2 stycznia 2020 r. informację od dzielnicowego. Ostatecznie obwiniony nie przedłożył materiałów do kontroli przełożonemu do dnia 15 stycznia 2020 r., zgodnie z wytycznymi zawartymi na karcie nadzoru. Sprawa została ostatecznie zakończona przez podkom. A. S. (tom II K 294 – protokół przesłuchania w charakterze świadka), co oznacza, że postawiony zarzut uznano za udowodniony.

W zakresie zarzutu opisanego w pkt 4 orzeczenia, tj. sprawy [...] - dotyczącej znęcania się psychicznego i gróźb pozbawienia życia kierowanych wobec E. B. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wyjaśnił, że sprawa została przydzielona skarżącemu w dniu 2 września 2019 r. W dniu 15 października 2019 r. zakreślony został przez przełożonego zakres czynności jakie w sprawie powinien wykonać skarżący. Dochodzenie w sprawie zostało wszczęte dopiero w dniu 2 stycznia 2020 r. Do tego czasu nie zostały wykonane wskazane przez przełożonego czynności dowodowe, co oznacza, że popełnienie czynu uznać należy za udowodnione.

Odnosząc się czynu opisanego w pkt 5 orzeczenia dotyczącego sprawy [...] - posłużenia się dwoma podrobionymi receptami organ wskazał, że wytyczne w sprawie zostały zakreślone przez przełożonego kom. Ł. W. w dniu 15 listopada 2019 r. oraz ponownie w karcie nadzoru w dniu 22 grudnia 2019 r. W aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu sporządzonego przez skarżącego. Tym samym popełnienie czynu organ uznał za udowodnione.

W zakresie czynu opisanego w pkt 6 dotyczącego sprawy [...], tj. nietrzeźwego kierującego wskazano, że sprawa została powierzona do prowadzenia skarżącemu w dniu 10 grudnia 2019 r., a w dniu 11 lutego 2020 r. została przekazana do dalszego prowadzenia mł. asp. M. W.. Jak wynika z protokołu oględzin akt w materiałach sprawy nie odnaleziono żadnego dokumentu sporządzonego przez skarżącego i tym samym uznano popełnienie zarzucanego skarżącemu czynu za udowodnione.

W zakresie czynu opisanego w pkt 7 dotyczącego sprawy [...] -naruszenia sądowego zakazu posiadania wszelkich zwierząt wskazano, że pismo z sądu wpłynęło w dniu 27 września 2019 r., a wszczęcie dochodzenia nastąpiło dopiero w dniu 27 listopada 2019 r. W myśl art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw, do postępowań dyscyplinarnych w Policji i Służbie Ochrony Państwa wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Do przewinień dyscyplinarnych popełnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe o przedawnieniu (art. 22 ust. 3 ustawy). Czyn zarzucony obwinionemu nie zawiera znamion przestępstwa, jak również wykroczenia i tym samym nie ma zastosowania art. 135 ust. 5 ustawy o Policji. Zgodnie z art. 135 ust. 4 ustawy o Policji, w brzmieniu obowiązującym przez dniem wejścia w życie ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. - kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Zawieszenie postępowania dyscyplinarnego wstrzymuje bieg tego terminu. W przedmiotowym postępowaniu nie wydawano postanowienia o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego. Tym samym czyn ten uległ przedawnieniu.

W zakresie czynu opisanego w pkt 8 dotyczącym sprawy [...] -posiadania bez wymaganego zezwolenia broni gazowej i 20 szt. amunicji wskazano, że sprawa została przydzielona skarżącemu w dniu 5 listopada 2019 r. W dniu 27 listopada 2019 r. akta sprawy zostały skontrolowane przez kom. M. S. i zakreślony został zakres czynności do wykonania. W dniu 14 lutego 2020 r. sprawa został powierzona do dalszego prowadzania innemu referentowi. W aktach sprawy nie ujawniono dokumentacji sporządzonej przez skarżącego i uznano popełnienie zarzucanego skarżącemu czynu za udowodnione.

Odnosząc się do czynu opisanego w pkt 9, dotyczącego sprawy [...], tj. usiłowania doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez osobę podszywającą się za funkcjonariusza CBŚ podano, że sprawa została przydziela do prowadzenia skarżącemu w dniu 11 grudnia 2019 r., a wszczęcie dochodzenia przez skarżącego nastąpiło dopiero w dniu 8 stycznia 2020 r. W aktach znajdował się protokół przesłuchania w charakterze świadka Z. W. oraz postanowienie o umorzeniu dochodzenia z dnia 9 stycznia 2020 r. Pozostałe dokumenty w postaci notatki mł. asp. M. W. opisują zawartość postępowania w chwili jego otrzymania do dalszego prowadzania, w tym zapis, że sprawa nie została zarejestrowana w Rsdś. Tym samym uznano, że popełnienie zarzucanego czynu zostało udowodnione.

W zakresie czynu opisanego w pkt 10 dotyczącego sprawy [...] -niekorzystnego rozporządzenia mieniem na szkodę A Bank w wyniku udzielonej pożyczki w sklepie [...] w Porcie Ł. wyjaśniono, że sprawa została zaparafowana na skarżącego w dniu 8 października 2019 r., a jedynym dokumentem sporządzonym przez skarżącego jest postanowienie o wszczęciu dochodzenia z dnia 17 grudnia 2019 r. Skarżący nie wykonał w sprawie żadnej czynności, która mogłaby przyczynić się do wykrycia sprawcy w związku z powyższym popełnienie zarzucanego skarżącemu czynu uznano za udowodnione.

W zakresie czynu opisanego w pkt 11 dotyczącego sprawy [...] -oszustwa na szkodę A S.A poprzez posłużenie się sfałszowaną umową kupna sprzedaży samochodu ustalono, że sprawa została zadekretowana na skarżącego w dniu 17 grudnia 2019 r. Skarżący w niniejszej sprawie sporządził pismo do A S.A w dniu 29 stycznia 2020 r. oraz notatkę urzędową z tego samego dnia dot. sprawdzenia pojazdu w bazie CEPIK. Postępowanie zostało wszczęte w dniu 18 lutego 2020 r. przez kolejnego referenta sprawy mł. asp. M. W. Popełnienie zarzucanego skarżącemu czynu uznano za udowodnione.

W zakresie czynu opisanego w pkt 12 dotyczącego sprawy [...] -naruszenia nietykalności cielesnej funkcjonariusza Policji ustalono, że została przydzielona skarżącemu w dniu 1 września 2019 r. i został zakreślony zakres czynności, które skarżący powinien w sprawie przeprowadzić. Czynności nie zostały przeprowadzone do dnia przydzielenia sprawy innemu referentowi. Tym samym uznano popełnienie zarzucanego skarżącemu czynu za udowodnione.

W zakresie czynu opisanego w pkt 13 dotyczącego sprawy [...] zniszczenia mienia tj. furtki do posesji wskazano, że sprawa to została przydzielona skarżącemu w dniu 29 sierpnia 2019 r. Kontrola sprawy została dokonana w dniu 14 lutego 2020 r. przez kom. Ł. W. i ostatecznie sprawa została zakończona przez asp. szt. A. J.. Z przedstawionych dowodów wynika, iż obwiniony nie podjął czynności zmierzających do jej wyjaśniania sprawy. Popełnienie zarzucanego czynu uznano za udowodnione.

Komendant Wojewódzki Policji podkreślił, że skarżący został zapoznany z zarządzeniem nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r., a wszczęcie postępowania dyscyplinarnego nie nastąpiło w następstwie pobytu skarżącego w szpitalu i późniejszego zwolnienia lekarskie lecz w wyniku kontroli i oceny stanu spraw niezakończonych przez skarżącego.

Stopień obciążenia skarżącego sprawami został szczegółowo udowodniony i udokumentowany (tj. k nr 27-30 oraz k nr 55-59 elektroniczny rejestr śledztw i dochodzeń wykaz postępowań przygotowawczych; k nr 31-32 oraz k nr 60-61; elektroniczny rejestr postępowań sprawdzających - wykaz odmów wszczęcia; k nr 33-54 wydruki dot. przydzielonych spraw; k nr 121-131 - kopia rejestru przydzielonych spraw, tom II k nr 235 - 239 - w zakresie dotyczącym ilości czynności realizowanych przez obwinionego na dyżurach oraz dyżurach aresztowych; tom II k nr 273-274 wydruki dotyczące przydzielonych spraw), które można zestawić ze stosownymi dokumentami dotyczącymi ilości przydzielonych spraw innym funkcjonariuszom zespołu (tom II. k nr 275-276, tom. II k nr 277-280, k nr 295-306 oraz tom II k nr 307-318 ). Grafiki służb skarżącego za okres do stycznia do grudnia 2019 r. obejmują k nr od 62 -73 oraz styczeń - luty 2020 k nr 147 - 148.

Z powyższych dokumentów wynika, że w 2019 i 2020 r. skarżącemu przydzielono do prowadzenia następujące ilości spraw w okresie objętym zarzutami: sierpień - 29, wrzesień - 13, październik - 15, listopad - 7, grudzień 8, styczeń - brak przydzielonych spraw, luty - 2 (łącznie 74). W analogicznym okresie P. C. przydzielono spraw: sierpień -6, wrzesień - 9, październik - 20, listopad - 12, grudzień - 12, styczeń 2020 - 11, luty 2020 - 12 (łącznie 82) zaś asp. szt. A. J. wrzesień - 32, październik - 72, listopad - 22, grudzień - 23, styczeń -17, luty -27 (łącznie 193).

Skarżący, jak ustalił organ nie był funkcjonariuszem zapracowanym, ilość przydzielonych do realizacji spraw nie była najwyższa, mając na uwadze funkcjonariuszy zajmujących równorzędne względem skarżącego stanowiska służbowe. Sprawy będące przedmiotem zarzucanych obwinionemu czynów zostały przydzielone w sierpniu - 1, wrześniu- 4, październiku - 1, listopadzie - 2 grudniu - 4. W okresie objętym zarzutami skarżący miał zaplanowane 114 dni służby. Przy czym dyżury zdarzeniowe i aresztowe (k nr 62-73, 147-148, tom II k nr 235-239) niewątpliwie charakteryzowały się nieprzewidywalnością przebiegu i w trakcie nich nie było możliwości przesłuchiwania świadków, jednakże jak wynika z pism Komendanta VII KP KMP w Ł. (tom II k nr 235-239) stopień obciążenia funkcjonariusza czynnościami służbowymi nie uniemożliwiał sporządzania pism, postanowień, czy też dokonywania ustaleń w oparciu o bazy danych.

Odnosząc się do zarzutów postawionych w odwołaniu, że w zestawieniach nie uwzględniono wszystkich spraw, jakie skarżący prowadził i nie uwzględniono ilości czasu jaki pozostawał do wykonania poszczególnych postępowań przygotowawczych biorąc pod uwagę czas wolny, dyżury i urlopy Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że twierdzenia skarżącego są sprzeczne ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a sam skarżący nie przytoczył żadnych dowodów na poparcie swojego stanowiska.

W zakresie nadrobienia zaległości w dniach wolnych i po godzinach służby organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu, że funkcjonariusz powinien uzyskać uprzednią zgodę przełożonego na wykonywanie czynności służbowych poza czasem określonym w grafiku służby (nadgodziny). Odmowa zatwierdzenia nadgodzin "wypracowanych" przez skarżącego dokonana przez pod kom. M. S. była prawidłowa. Nie może być bowiem przyzwolenia na samodzielne określanie przez podwładnych ponadwymiarowego czasu służby. Wypracowywanie nadgodzin musi być wiązane z uzyskaniem wcześniejszej zgody przełożonego i odbywać się za jego wiedzą. Zeznania przesłuchanej w charakterze świadka podkom. M. S. wskazują jednoznacznie, że takiej zgody skarżący nie uzyskał (k nr 189-190).

Odnosząc się do kwestii posiadania przez przełożonych wiedzy o problemach w prowadzonych przez skarżącego sprawach organ odwoławczy wskazał, że z akt postępowania dyscyplinarnego wynika, że przełożeni posiadali wiedzę w powyższym zakresie o czym świadczą kontrole spraw prowadzonych przez skarżącego. Skarżący był instruowany o konieczności zintensyfikowania czynności w prowadzonych sprawach. Powierzane skarżącemu sprawy nie były zbyt skomplikowane procesowo, a zakres czynności koniecznych do przeprowadzenia nie był znaczny i skomplikowany.

Z przesłuchania kom. Ł. W. (k nr 142-144) wynika, że na początku skarżący chciał zmienić zakres swoich obowiązków i przenieść się do rewiru dzielnicowych, ponieważ wypalił się zawodowo (...)". Raport dotyczący przeniesienia na niższe stanowisko służbowe znajduje się w aktach osobowych (k nr 14) z datą 5 października 2020 r.

Reasumując w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Komendant Wojewódzki Policji uznał skarżącego winnym zarzucanych czynów opisanych w pkt 1-6 oraz 8 -13. Przy czym stanął na stan stanowisku, że zarzucane przewinienia dyscyplinarne zostały popełnione co najmniej nieumyślnie (art. 132a pkt 2 ustawy o Policji) w następstwie niedbalstwa obwinionego przy prowadzeniu powierzonych spraw oraz wykonywania zakreślonych przez przełożonych poleceń. Brak jest zdaniem organu odwoławczego dowodów wskazujących na umyślne ignorowanie przez obwinionego poleceń przełożonych, tym bardziej, iż w materiałach sprawy pojawia się wątek problemów osobistych skarżącego, co mogło mieć wpływ na stopień percepcji i aktywność zawodową skarżącego.

Ważąc wymiar sankcji w kontekście brzmienia art. 134h ustawy o Policji organ stwierdził, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności mogące mieć wpływ na zaostrzenie wymiaru kary dyscyplinarnej. Skutkami przewinienia dyscyplinarnego była przede wszystkim konieczność zakończenia spraw prowadzonych przez skarżącego przez innych funkcjonariuszy co wiązało się z dodatkowym obciążeniem i koniecznością wyjaśnienia zaistniałych opóźnień w prokuraturze. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji wymierzona skarżącemu najniższa z katalogi kar – kara nagany jest adekwatna i proporcjonalna do całokształtu okoliczności sprawy.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącego podnosząc zarzut naruszenia:

- art. 134ha ust. 2-3 w zw. z art. 135l ust. 1 zd. 1 ustawy o Policji poprzez zaniechanie przedstawienia przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego samodzielnego stanowiska i oceny co do tego, czy biorąc pod uwagę ilość przydzielonych spraw i ich charakter, a także przypadające w okresie objętym zarzutem służby, w tym dyżury zdarzeniowe i aresztowe obwiniony był w stanie przeprowadzić terminowo wszystkie niezbędne czynności w powierzonych mu postępowaniach i poprzestanie w tym zakresie wyłącznie na zeznaniach świadków, które nie dotyczyły faktów, a jedynie ocen

wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Ł.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik na wstępie podkreślił, że przedmiotem zaskarżenia została objęta całość rozstrzygnięcia organu dyscyplinarnego drugiej instancji, w tym także częściowe uchylenie i umorzenie postępowania. Wskazał, że wystąpienie przedawnienia stanowi okoliczność wyłączającą ściganie, w tym dyscyplinarne, nie może jednak ujść uwadze fakt, że zasada ta doznaje ograniczenia w przypadku, gdy okaże się, że obwiniony nie popełnił zarzucanego mu przewinienia. W takim bowiem przypadku pierwszeństwo należy dać orzeczeniu uniewinniającemu.

Orzeczeniem nr [...] z dnia 3 lipca 2020 r. Komendant Miejski Policji w Ł. uznał D. L. za winnego wszystkich zarzucanych mu przewinień i wymierzył karę dyscyplinarną nagany. Po rozpoznaniu odwołania orzeczeniem nr 25/20 z dnia 19 sierpnia 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. uchylił powołane powyżej orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania wskazując na konieczność zasadniczego uzupełnienia materiału dowodowego, w szczególności poprzez analizę akt spraw objętych zarzutami, dokładne ustalenie czasu służby, w którym skarżący mógł wykonywać przydzielone mu zadania w zakresie postępowań sprawdzających i przygotowawczych, a także pozyskanie zestawienia ilości spraw przydzielonych w tym samym okresie innym funkcjonariuszom Policji zatrudnionym w tej samej komórce organizacyjnej. Dopiero na podstawie tak uzupełnionego materiału dowodowego winna nastąpić ocena postępowania obwinionego tak pod kątem realizacji znamion strony przedmiotowej zarzucanego przewinienia, jak i kwestii zawinienia.

W ocenie pełnomocnika wskazane powyżej wytyczne zostały wykonane jedynie częściowo, tj. poprzez uzupełnienie materiału dowodowego we wskazanym zakresie. Jako wadliwą natomiast (tak przy ponownym rozpoznaniu sprawy w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, jak i odwoławczym) uznać należy ocenę materiału dowodowego, jak i prawną, a także (po części) -kompletność zgromadzonego materiału dowodowego (chociaż kwestia ta nie była objęta wytycznymi).

W toku postępowania ustalono, że w okresie objętym zarzutami skarżącemu przydzielono łącznie 74 sprawy, przy czym zarzuty dyscyplinarne dotyczą 13 postępowań. Ocena istnienia po stronie skarżącego prawidłowego zajęcia się wszystkimi sprawami wymagała nie tylko zapoznania się z tymi, w których wystąpiły nieprawidłowości, ale również ustalenia stopnia skomplikowania i czasochłonności innych przydzielonych skarżącemu spraw, co do których nie wystąpiły zastrzeżenia. W przypadku skarżącego nieprawidłowości wystąpiły w ok. 20% przydzielonych spraw, w co za tym idzie - wyjaśnienia wymaga zakres obciążenia obowiązkami przy pozostałych sprawach, chociażby w celu oceny, czy D. L.miał możliwość prawidłowego zajęcia się ich całością. W toku ponownego postępowania pozyskano zestawienie ilości spraw prowadzonych przez innych funkcjonariuszy Policji, pełniących służbę w tej samej komórce organizacyjnej, co skarżący. Takie działanie jest co do zasady prawidłowe, jednakże nie sposób zaaprobować wniosków, jakie zostały wyciągnięte z tak zgromadzonego materiału dowodowego. Brak bowiem ustaleń co do stopnia skomplikowania spraw powierzanych innym funkcjonariuszom, co więcej - w uzasadnieniu orzeczenia dyscyplinarnego nr 132/2020 (str. 10) znalazła się informacja o tym, iż asp. szt. A. J. otrzymał w analogicznym okresie do prowadzenia ok. 180 postępowań, przy czym w znacznej części były to dochodzenia umarzane w trybie rejestrowym. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia mowa jest o 193 sprawach przydzielonych temu funkcjonariuszowi, jednakże brak wskazania co do tego, że chodziło także o dochodzenia umarzane w trybie rejestrowym. Tym samym wnioski wyciągnięte w powyższym zakresie przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego nie są miarodajne.

Poza zakresem oceny wyższego przełożonego dyscyplinarnego znalazła się kwestia wypracowywanych przez obwinionego nadgodzin. Jest to znamienne, albowiem we wcześniejszym orzeczeniu nr 25/20 wyższy przełożony dyscyplinarny wskazywał na konieczność ustalenia, czy obwiniony pełnił służbę w nadgodzinach, chociażby w celu oceny, czy czynił wysiłki mające na celu rozładowywanie zaległości. W toku ponownego postępowania okazało się, że nie jest możliwe ustalenie ilości nadgodzin, zaś kwestia ta (mimo istnienia materiału dowodowego na tą okoliczność, chociażby w postaci wniosków obwinionego o rozliczenia nadgodzin) pozostała całkowicie na uboczu dalszego postępowania, mimo jej istotnego znaczenia dla przypisania zawinienia. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia (str. 10) znalazło się tylko powielenie fragmentu uzasadnienia orzeczenia nr 25/20 bez wskazania, czy przedstawione w jego ramach stanowisko zostało prawidłowo zinterpretowane przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Wyższy przełożony dyscyplinarny stwierdził, że w okresie objętym zarzutami skarżący pełnił służbę przez 114 dni, włączając w to dyżury zdarzeniowe i aresztowe. Bliższe informacje w tym zakresie zawarte są w uzasadnieniu orzeczenia nr 132/2020 i jawią się jako nieco odmienne. Brak jednak w tym zakresie jednoznacznego stanowiska co do tego, ile faktycznie dni służby obwiniony mógł poświęcić tylko na prowadzenie przydzielonych mu spraw (pomijając nieprzewidywalność przebiegu dyżurów zdarzeniowych i aresztowych nie sposób jednoznacznie zakładać, że w ich toku funkcjonariusz Policji jest obowiązany wykonywać inne czynności), nadto całkowicie umyka uwadze przełożonego dyscyplinarnego fakt, iż w okresie objętym zarzutami obwinionemu przydzielono do prowadzenia 74 sprawy, nie tylko tych 13, w których wystąpiły nieprawidłowości. Tym samym za co najmniej nierzetelną należy uznać ocenę możliwości wykonania powierzonych czynności dokonaną tylko w oparciu o sprawy niewłaściwie prowadzone, a nie wszystkie.

Ponadto pełnomocnik wskazał, że ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie, jakie poczynił przełożony dyscyplinarny, zaś wyższy przełożony dyscyplinarny podzielił je i uznał za własne poczynione zostały także w oparciu o zeznania świadków, a właściwie na przedstawionych przez świadków ocenach, co skutkowało zaniechaniem ich poczynienia we własnym zakresie, do czego zobowiązuje art. 134ha ust. 2-3 ustawy o Policji. Jest to sytuacja nie do zaakceptowania, albowiem obrona w postępowaniu dyscyplinarnym, jak również w ramach kontroli instancyjnej nie może polegać na polemice z ocenami świadków, powinna obejmować spór wokół oceny materiału dowodowego oraz oceny prawnej dokonanej przez organy dyscyplinarne.

Podsumowując pełnomocnik wskazał, że materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w sposób niepełny, nie zawiera elementów, pozwalających na pełną i miarodajną ocenę stopnia skomplikowania przydzielanych skarżącemu spraw, a ponadto brak jest możliwości poczynienia ustaleń co do tego, jaki faktycznie czas służby mógł być poświęcony na realizację zadań służbowych w tym zakresie, a także - czy skarżący wykazywał właściwą postawę, starając się pracować w nadgodzinach celem prawidłowego poprowadzenia przydzielonych mu postępowań, nawet jeżeli nie było to akceptowane przez przełożonych. Ocena prawna sprowadza się de facto do powielenia ocen wyrażanych przez świadków, co również nie zasługuje na aprobatę. Wskazane uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy, albowiem prowadzą do wydania orzeczenia skazującego opartego na niepełnej podstawie faktycznej i wadliwie poczynionej ocenie prawnej.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019r. poz. 125 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r. poz.2325 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonego orzeczenia sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. w przedmiocie wymierzenia D. L. kary dyscyplinarnej nagany za popełnienie 12 przewinień dyscyplinarnych.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2020r. poz.360 ze zm.), przepisy Zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz. Urz. KGP poz. 99 ze zm.) oraz Wytyczne nr 3 Komendanta Głównego Policji z dnia 30 sierpnia 2017 r. w sprawie wykonywania niektórych czynności dochodzeniowo - śledczych przez policjantów (Dz.Urz. KGP z 2017 r., poz. 59).

Jeżeli chodzi o przepisy ustawy o Policji to w rozpoznawanej sprawie mają zastosowanie przepisy w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2020r. Z dniem 1 października 2020r. zmieniono bowiem ustawę o Policji na podstawie ustawy z 14 sierpnia 2020r. o szczególnych rozwiązanych dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U z 2020r. poz.1610 ze zm.). Zgodnie z treścią art.22 ust.1 i 3 ustawy z 14 sierpnia 2020r. do postępowań dyscyplinarnych w Policji i Służbie Ochrony Państwa wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Do przewinień dyscyplinarnych popełnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe o przedawnieniu.

Ponieważ przewinienia zarzucone skarżącemu zostały popełnione przed dniem 1 października 2020r. i postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte i nie zakończone przed tym dniem to zastosowanie mają przepisy ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2020r.

Zgodnie z treścią art.132 ust.1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej.

W myśl art.132 ust.2 wymienionej ustawy naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów.

Zgodnie z treścią art.132 ust.3 pkt 1 – 3 wymienionej ustawy naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności:

1) odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2;

2) zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy;

3) niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa;

W myśl art. 135 ust.4 ustawy kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Zawieszenie postępowania dyscyplinarnego wstrzymuje bieg tego terminu.

Zgodnie z treścią § 15 pkt 1 zarządzenia nr 30 z 16 grudnia 2013r. wykonywanie czynności podwładnego w szczególności polega na:

1) terminowej, dokładnej i starannej realizacji zadań stałych, określonych w kartach opisów i opisach stanowisk pracy oraz poleceń przełożonego;

W myśl § 6 ust.3 wytycznych nr 3 z 30 sierpnia 2017r. wskazane jest podejmowanie decyzji o wszczęciu lub odmowie wszczęcia postępowania przed upływem terminu określonego w art. 307 § 1 k.p.k., bowiem jeśli zawiadamiający o przestępstwie lub pokrzywdzony ujawniony w trakcie postępowania sprawdzającego nie otrzymają informacji o decyzji, co do wszczęcia postępowania w ciągu sześciu tygodni od złożenia zawiadomienia - mogą wystąpić z zażaleniem na opieszałość organu ścigania.

Zgodnie z treścią § 10 ust.3 wymienionych wytycznych postanowienia o wszczęciu dochodzenia nie wydaje się, jeżeli po przeprowadzeniu czynności w trybie art. 308 § 1 k.p.k., z uwagi na brak innych źródeł dowodowych nie ma pozytywnych rokowań co do wykrycia sprawcy w drodze dalszych czynności procesowych albo ujawniono przesłankę określoną w art. 17 § 1 k.p.k.

W rozpoznawanej sprawie D. L. zarzucono popełnienie trzynastu przewinień dyscyplinarnych opisanych w punktach 1-13 zaskarżonego orzeczenia. Są to następujące przewinienia:

1.) w okresie od dnia 9 grudnia 2019 r. do 11 lutego 2020 r. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowania nr [...] nie wykonał polecenia przełożonego kom. Ł. W. - Zastępcy Naczelnika Wydziału Kryminalnego VII Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji w Ł., zamieszczonego na notatce urzędowej z dnia 6 grudnia 2019 r. w zakresie wszczęcia dochodzenia, przesłuchania świadków, sporządzenia karty karnej podejrzanej, sprawdzenia księgi wieczystej i założenia karty mienia czym dopuścił się rażących uchybień w zakresie przepisów dotyczących prowadzenia postępowania przygotowawczego, które to uchybienia skutkowały nieuzasadnioną przewlekłością postępowania;

2. ) w okresie od dnia 6 września 2019 r. do 22 grudnia 2019 r. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowania nr [...] nie wykonał polecenia przełożonego kom. Ł. W. - Zastępcy Naczelnika Wydziału Kryminalnego VII Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji w Ł., zamieszczonego na notatce urzędowej z dnia 5 września 2019 r. w zakresie zebrania informacji od dzielnicowego na temat sytuacji rodzinnej pokrzywdzonego, przesłuchania osoby w charakterze świadka czym dopuścił się rażących uchybień w zakresie przepisów dotyczących prowadzenia postępowania sprawdzającego, które to uchybienia skutkowały nie wszczęciem postępowania przygotowawczego przed upływem ustawowego terminu i nieuzasadnioną przewlekłością;

3) w okresie od 22 grudnia 2019 r. do dnia 12 stycznia 2020 r. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowania nr [...] nie wykonał polecenia przełożonego kom. Ł. W. - Zastępcy Naczelnika Wydziału Kryminalnego VII Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji w Ł. wydanego na karcie nadzoru postępowania przygotowawczego i nie przedłożył akt sprawy wraz z wykonanymi czynnościami;

4) w okresie od dnia 2 września 2019 r. do 11 lutego 2020 r. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowania nr [...] nie wykonał polecenia przełożonego kom. Ł. W. - Zastępcy Naczelnika Wydziału Kryminalnego VII Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji w Ł. zamieszczonego na notatce urzędowej z dnia 31 sierpnia 2019 r. w zakresie uzyskania niezbędnej dokumentacji w toku przeprowadzenia postępowania sprawdzającego, a następnie nie wszczął postępowania przygotowawczego i nie przesłuchał osób w charakterze świadka czym dopuścił się rażących uchybień w zakresie przepisów dotyczących prowadzenia postępowania sprawdzającego i przygotowawczego, które to uchybienia skutkowały nie wszczęciem postępowania przygotowawczego przed upływem ustawowego terminu i nieuzasadnioną przewlekłością postępowania,

5) w okresie od dnia 15 listopada 2019 r. do 11 lutego 2020 r. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowania nr [...] nie wykonał poleceń przełożonego kom. Ł. W. - Zastępcy Naczelnika Wydziału Kryminalnego VII Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji w Ł., zamieszczonych na notatce urzędowej z dnia 14 listopada 2019 r. w zakresie wszczęcia dochodzenia, uzyskania wizerunku osób, które posłużyły się podrobionymi receptami oraz nie wykonał czynności wskazanych w dniu 22 grudnia 2019 r. na karcie nadzoru postępowania przygotowawczego, czym dopuścił się rażących uchybień w zakresie przepisów dotyczących prowadzenia postępowania sprawdzającego i przygotowawczego, które to uchybienia skutkowały nie wszczęciem postępowania przygotowawczego przed upływem ustawowego terminu i nieuzasadnioną przewlekłością postępowania;

6) w okresie od dnia 10 grudnia 2019 r. do 11 lutego 2020 r. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowania nr [...] wykonywał czynności służbowe w sposób nieprawidłowy w ten sposób, że nie wszczął niezwłocznie dochodzenia w sprawie nietrzeźwego kierującego, pomimo zaistnienia przesłanek do wydania postanowienia o wszczęciu dochodzenia, czym doprowadził do nieuzasadnionej przewlekłości postępowania;

7) w okresie od 27 września 2019 r. do 27 listopada 2019 r. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowania nr [..] zaniechał czynności służbowej i nie wydał przed upływem terminu określonego w przepisach prawa postanowienia o wszczęciu dochodzenia co skutkowało przewlekłością postępowania;

8) w okresie od 5 listopada 2019 r. do 14 lutego 2020 r. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowania nr [...] zaniechał czynności służbowej i nie przekazał do Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. zabezpieczonej w sprawie broni i amunicji celem przeprowadzenia badań;

9) w okresie od dnia 11 grudnia 2019 r. do 7 stycznia 2020 r. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, te będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowania nr [...] nie wykonał poleceń przełożonego kom. M. S. - Zastępcy Naczelnika Wydziału Kryminalnego VII Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji w Ł. w zakresie wszczęcia dochodzenia i dokonania za pośrednictwem prokuratury ustaleń telekomunikacyjnych czym doprowadził do nieuzasadnionej przewlekłości postępowania; 10) w okresie od 10 października 2019 r. do 14 lutego 2020 r. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowania nr [...] zaniechał czynności służbowej i nie wydał przed upływem terminu określonego w przepisach prawa postanowienia o wszczęcia dochodzenia i nie podjął czynności niezbędnych do wyjaśniania sprawy, a tym samym nie realizował celów postępowania przygotowawczego określonych w przepisach prawa, czym dopuścił się całkowitej bezczynności w sprawie, co skutkowało przewlekłością postępowania;

11) w okresie od 17 grudnia 2019 r. do 11 lutego 2020 r. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowania nr [...] zaniechał czynności służbowej i nie wydał przed upływem terminu określonego w przepisach prawa postanowienia o wszczęciu dochodzenia, co skutkowało przewlekłością postępowania;

12) w okresie od 1 września 2019 r. do 14 lutego 2020 r. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowania nr [...] zaniechał czynności służbowej w ten sposób, że nie zbierał materiału dowodowego i nie podjął czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, a tym samym nie realizował celów postępowania przygotowawczego określonych w przepisach prawa, czym dopuścił się całkowitej bezczynności w sprawie;

13) w okresie od 29 sierpnia 2019 r. do 14 lutego 2020 r. naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowania nr [...] zaniechał czynności służbowej w ten sposób, że nie zbierał materiału dowodowego i nie podjął czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, a tym samym nie realizował celów postępowania przygotowawczego określonych w przepisach prawa, czym dopuścił się całkowitej bezczynności w sprawie.

Ad 1)

Jak wynika z protokołu oględzin akt sprawy [...](k.267), z treści notatki urzędowej z 6 grudnia 2019r. (k.74), z karty nadzoru (K.75) i z zeznań A. S. (k.293) sprawa została przydzielona D. L. w dniu 9 grudnia 2019r. Na notatce urzędowej z 6 grudnia 2019r. znajduje się dekretacja Ł. W. dla skarżącego z 9 grudnia 2019r. dotycząca czynności jakie miał on wykonać a mianowicie: "art.190a § 1 kk, wszcząć dochodzenie, przesłuchać świadków, KK,. Karty mienia, zarzuty a/o". Natomiast na karcie nadzoru z 11 lutego 2020r. znajduje się zapis Ł. W. o treści "pilnie wszcząć dochodzenie, przesłuchać osoby wskazane w zawiadomieniu, w zależności od ustaleń proszę o materiały sprawy". Wszczęcie dochodzenia nastąpiło dopiero w dniu 12 lutego 2020r. przez A. S., której przekazano tą sprawę. Powyższe okoliczności wskazują, że D. L. nie wykonał polecenia swojego przełożonego zawartego w notatce służbowej z dnia 6 grudnia 2019r. Skarżący nie odniósł się merytorycznie do treści tego zarzutu. Organy administracji słusznie uznały, że zachowanie D.L. stanowiło naruszenie przepisu art. 132 ust.2 i ust.3 pkt 1 ustawy o Policji w związku z § 10 ust.1 wytycznych nr 3 w związku z § 15 pkt 1 zarządzenia nr 30.

Ad 2 i 3)

Jak wynika z protokołu oględzin akt sprawy [...] (k.267), z treści notatki urzędowej z 5 września 2019r. (k.76), z karty nadzoru (k.77) oraz zeznań A. S. (k.294) sprawa został przydzielona D. L. w dniu 6 września 2019r. Na treści notatki urzędowej z 5 września 2019r. znajduje się dekretacja Ł.W. dla skarżącego dotycząca wytycznych do wykonania. Treść karty nadzoru wskazuje, że Ł. W. nakazał skarżącemu niezwłocznie wykonać wytyczne zwarte w tej karcie a następnie przedstawić materiały sprawy wraz z wykonanymi czynnościami do dnia 15 stycznia 2020r. Jedynymi czynnościami wykonanymi przez skarżącego było skierowanie pisma do dzielnicowego w dniu 6 września 2019r. oraz wydanie w dniu 2 stycznia 2020r. postanowienia o wszczęciu dochodzenia. W dniu 11 lutego 2020r. sprawa została przekazana do dalszego prowadzenia przez A. S.. Z wymienionych okoliczności wynika, że skarżący nie wykonał polecenia Ł.W. zawartego w notatce urzędowej z 5 września 2019r. ani też nie wykonał polecenia swojego przełożonego odnośnie przedłożenia mu akt sprawy w terminie do dnia 15 stycznia 2020r. Skarżący nie odniósł się merytorycznie do treści obu zarzutów. Organy administracji słusznie uznały, że D.L. dopuścił się dwóch przewinień dyscyplinarnych przy czym pierwsze stanowiło naruszenie przepisu art. 132 ust.2 i ust.3 pkt 1 ustawy o Policji w związku z § 6 ust.3 wytycznych nr 3 w związku z § 15 pkt 1 zarządzenia nr 30 zaś drugie stanowiło naruszenie art. 132 ust.2 i ust.3 pkt 1 ustawy o Policji w związku z § 15 pkt 1 zarządzenia nr 30.

Ad 4)

Jak wynika z treści notatki urzędowej z 31 sierpnia 2019r. (k.79), z karty nadzoru (k.77) oraz z zeznań Ł. W. (k.143) sprawa został przydzielona D. L. w dniu 2 września 2019r. Na notatce urzędowej z 31 sierpnia 2019r. znajduje się dekretacja Ł. W. dla skarżącego dotyczące czynności jakie powinien on wykonać. Jedyną czynnością jaką wykonał D.L. w tej sprawie było wszczęcie dochodzenia w dniu 2 srtycznia 2020r. Skarżący nie wykonał polecenia swojego przełożonego dotyczącego wykonania czynności określonych w notatce urzędowej z 31 sierpnia 2019r. Skarżący nie odniósł się merytorycznie do treści tego zarzutu. Organy administracji słusznie uznały, że zachowanie D.L. stanowiło naruszenie przepisu art. 132 ust.2 i ust.3 pkt 1 ustawy o Policji w związku z § 6 ust.3 wytycznych nr 3 w związku z § 15 pkt 1 zarządzenia nr 30.

Ad 5)

Jak wynika z protokołu oględzin akt sprawy [...] (k.270), z treści notatki urzędowej z 14 listopada 2019r. (k.80), z karty nadzoru (k.81) oraz zeznań A. S. (k.294) sprawa został przydzielona D. L. w dniu 15 listopada 2019r. Na notatce urzędowej z 14 listopada 2019r. oraz na karcie nadzoru znajdują się dekretacje Ł. W. dla skarżącego dotyczące czynności jakie powinien on wykonać. D. L. nie wykonął żadnych z wytycznych swojego przełożonego. Skarżący nie wykonał zatem poleceń Ł. W. dotyczących wykonania czynności określonych w notatce urzędowej z 14 listopada 2019r. oraz w karcie nadzoru. D.L. nie odniósł się merytorycznie do treści tego zarzutu. Organy administracji słusznie uznały, że zachowanie D.L. stanowiło naruszenie przepisu art. 132 ust.2 i ust.3 pkt 1 ustawy o Policji w związku z § 6 ust.3 wytycznych nr 3 w związku z § 15 pkt 1 zarządzenia nr 30.

Ad 6)

Jak wynika z protokołu oględzin akt sprawy [...] (k.319) oraz z dwóch kart nadzoru (k.83 i 84) sprawa został przydzielona D. L. w dniu 10 grudnia 2019r. W dniu 11 lutego 2020r. sprawa została przekazana do dalszego prowadzenia M. W.. W aktach sprawy nie ma żadnego dokumentu sporządzonego przez skarżącego co oznacza, że nie wszczął on niezwłocznie dochodzenia w sprawie nietrzeźwego kierowcy mimo istnienia przesłanek do takiego wszczęcia. Skarżący nie odniósł się merytorycznie do treści tego zarzutu. Organy administracji słusznie uznały, że zachowanie D.L. stanowiło naruszenie przepisu art. 132 ust.2 i ust.3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z § 10 ust.4 wytycznych nr 3 w związku z § 15 pkt 1 zarządzenia nr 30.

Ad 7)

Zarzut dotyczy sprawy [...] o naruszenie sądowego zakazu posiadania wszelkich zwierząt. Pismo z sądu w tej sprawie wpłynęło w dniu 27 września 2019r. zaś dochodzenie wszczęto dopiero w dniu 27 listopada 2019r. Oznacza to, że D. L. zaniechał czynności służbowej i nie wydał w terminie określonym przepisami prawa postanowienia o wszczęciu dochodzenia. Skarżący nie odniósł się merytorycznie do treści tego zarzutu. Organy administracji słusznie uznały, że zachowanie D.L. stanowiło naruszenie przepisu art. 132 ust.2 i ust.3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z § 6 ust.3 wytycznych nr 3 w związku z § 15 pkt 1 zarządzenia nr 30.

Czyn ten jednak się przedawnił gdyż do dnia 1 października 2020r. termin przedawnienia wynosił 1 rok od daty jego popełnienia zaś z tym dniem termin ten przedłużono do 2 lat na podstawie ustawy z dnia 14 sierpnia 2020r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U z 2020r. poz.1610). Zgodnie z treścią art.22 ustawy z 14 sierpnia 2020r. do postępowań dyscyplinarnych w Policji i Służbie Ochrony Państwa wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Ponieważ w niniejszej sprawie postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte przed dniem 1 października 2020r. to mają zastosowanie przepisy dotychczasowe czyli także przepis określający termin przedawnienia na 1 rok. Wobec tego, że od popełnienia tego czynu do daty wydania zaskarżonego orzeczenia upłynął 1 rok to czyn się przedawnił.

Ad 8)

Jak wynika z protokołu oględzin akt sprawy [...] (k.270), pisma Prokuratury Rejonowej Ł. – G. z 4 listopada 2019r. (k.85), karty nadzoru (k.271) oraz zeznań M. S. (k.160) sprawa została przydzielona D. L. w dniu 5 listopada 2019r. W dniu 27 listopada 2019r. M. S. skontrolowała akta i określiła skarżącemu wytyczne co do czynności jakie w tej sprawie należy wykonać. W czasie ponownej kontroli akt w dniu 14 lutego 2020r. nie stwierdzono dokumentacji sporządzonej przez skarżącego. W związku z czym sprawę powierzono innemu funkcjonariuszowi. D. L. zaniechał wykonania czynności służbowej i nie przekazał do Laboratorium Kryminalistycznego KWP w Ł. zabezpieczonej w sprawie broni i amunicji celem przeprowadzenia badań. Skarżący nie odniósł się merytorycznie do treści tego zarzutu. Organy administracji słusznie uznały, że zachowanie D.L. stanowiło naruszenie przepisu art. 132 ust.2 i ust.3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z § 15 pkt 1 zarządzenia nr 30.

Ad 9)

Jak wynika z protokołu oględzin akt sprawy [...] (k.267) oraz zeznań M. S. (k.160) sprawa została przydzielona D. L. w dniu 11 grudnia 2019r. M. S. poleciła skarżącemu wszcząć dochodzenie oraz za pośrednictwem Prokuratury dokonać ustaleń telekomunikacyjnych. Wszczęcie dochodzenia nastąpiło dopiero w dniu 8 stycznia 2020r. zaś sprawa nie została zarejestrowana w Rsdś. Skarżący nie odniósł się merytorycznie do treści tego zarzutu. Organy administracji słusznie uznały, że zachowanie D.L. stanowiło naruszenie przepisu art. 132 ust.2 i ust.3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z § 15 pkt 1 zarządzenia nr 30.

Ad 10)

Jak wynika z protokołu oględzin akt sprawy [...] (k.268), pisma Zastępcy Komendanta III Komisariatu KMP w Ł. (k.86) oraz zeznań P. C. (k.255-256) sprawa została przydzielona D. L. w dniu 8 października 2019r. Jedynym dokumentem sporządzonym przez skarżącego w tej sprawie jest postanowienie o wszczęciu dochodzenia z dnia 17 grudnia 2019r. D. L. nie wykonał żadnej czynności, która mogłaby przyczynić się do wykrycia sprawcy. Skarżący nie odniósł się merytorycznie do treści tego zarzutu. Organy administracji słusznie uznały, że zachowanie D.L. stanowiło naruszenie przepisu art. 132 ust.2 i ust.3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z § 6 ust.3 wytycznych nr 3 w związku z § 15 pkt 1 zarządzenia nr 30.

Ad 11)

Jak wynika z protokołu oględzin akt sprawy [...] (k.268), treści notatki urzędowej (k.87) oraz zeznań M. S. (k.160) sprawa została przydzielona D.L. w dniu 17 grudnia 2019r. W sprawie tej skarżący sporządził jedynie pismo do A w dniu 29 stycznia 2020r. oraz notatkę urzędową z tego samego dnia dotyczącą sprawdzenia pojazdu w bazie CEPIK. Postanowienie o wszczęciu dochodzenia zostało wydane dopiero w dniu 18 lutego 2020r. przez innego funkcjonariusza, któremu przydzielono tę sprawę. Skarżący nie odniósł się merytorycznie do treści tego zarzutu. Organy administracji słusznie uznały, że zachowanie D.L. stanowiło naruszenie przepisu art. 132 ust.2 i ust.3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z § 6 ust.3 wytycznych nr 3 w związku z § 15 pkt 1 zarządzenia nr 30.

Ad 12)

Jak wynika z treści notatki urzędowej (k.88) oraz zeznań Ł. W. (k.143) sprawa [...] została przydzielona D. L. w dniu 1 września 2019r. Ł. W. zakreślił skarżącemu czynności, które winien on przeprowadzić. Czynności te nie zostały wykonane przez D.L. do dnia przydzielenia sprawy innemu funkcjonariuszowi tzn. do dnia 14 lutego 2020r. Skarżący nie odniósł się merytorycznie do treści tego zarzutu. Organy administracji słusznie uznały, że zachowanie D.L. stanowiło naruszenie przepisu art. 132 ust.2 i ust.3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z § 15 pkt 1 zarządzenia nr 30.

Ad 13)

Jak wynika z treści załącznika do raportu (k.5), zeznań M. S. (k.161) oraz zeznań A. J. (k.253) sprawa [...] została przydzielona D.L.w dniu 29 sierpnia 2019r. wraz z wytycznymi dotyczącymi czynności jakie należy wykonać. Kontrola sprawy w dniu 14 lutego 2020r., wykazała, że skarżący nie podjął czynności zmierzających do wyjaśnienia sprawy. Sprawę przydzielono funkcjonariuszowi A. J.. Skarżący nie odniósł się merytorycznie do treści tego zarzutu. Organy administracji słusznie uznały, że zachowanie D.L. stanowiło naruszenie przepisu art. 132 ust.2 i ust.3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z § 15 pkt 1 zarządzenia nr 30.

Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że skarżący dopuścił się trzynastu zarzuconych mu przewinień dyscyplinarnych przy czym jeżeli chodzi o czyn opisany w punkcie 7 to uległ on już przedawnieniu. Należy podkreślić, że D. L.nie odniósł się merytorycznie do żadnego z postawionych mu zarzutów. Był on dwukrotnie przesłuchiwany a mianowicie w dniach 3 czerwca 2020r. i 28 października 2020r. lecz w obu przypadkach odmówił składnia wyjaśnień. Organy administracji trafnie zatem przyjęły, iż zebrany materiał dowodowy wskazuje, że D.L. dopuścił się wszystkich zarzuconych mu czynów.

Nieuzasadniony jest zarzut skarżącego, że przydzielone mu sprawy były trudne i był on obciążony dużą ilością spraw. W związku z czym nie był w stanie wykonywać terminowo zlecanych mu czynności.

Zarzut ten nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Jak wynika z zeznań Zastępców Naczelnika Wydziału Kryminalnego Ł.W. (k.142-144) i M.S. (k.159-161) sprawy przydzielane skarżącemu nie były skomplikowane procesowo i nie wymagały czasochłonnych czynności. Zajmował się on sprawami dotyczącymi przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu, przeciwko mieniu i sprawami narkotykowymi a więc były to procesowo dość proste sprawy w stosunku do innych rodzajów przestępstw. O tym, że sprawy przydzielane D.L. nie były skomplikowane świadczą również relacje pozostałych funkcjonariuszy z Zespołu Dochodzeniowo – Śledczego, którzy otrzymywali sprawy po skarżącym a mianowicie A. J., P.C. czy A. S. Wszyscy wymienieniu świadkowie przyznali, że czynności do wykonania w sprawach otrzymanych po skarżącym były proste i nieskomplikowane. Ich wykonanie mnie wymagało ani dużo czasu ani dużego zaangażowania. Zostały przez nich szybko wykonane.

Brak jest również podstaw do uznania, że D. L. był obciążony szczególnie dużą ilością spraw w stosunku do innych funkcjonariuszy z Zespołu Dochodzeniowo – Śledczego. Jak przyznali przełożeni skarżącego Ł. W. i M. S. poziom obciążenia wszystkich funkcjonariuszy w wymienionym zespole był zrównoważony i obciążenie skarżącego sprawami nie odbiegało od obciążenia innych policjantów. Również zeznania świadków A.J., P.C. i A.S. wskazują, że sprawy były przydzielane funkcjonariuszom po równo i obciążenie wszystkich policjantów było podobne. Wiarygodność świadków w tym zakresie potwierdzają dane statystyczne co do ilości przydzielonych spraw skarżącemu, P.C. i A. J. w okresie od sierpnia 2019r. do lutego 2020r. (k.272-280). Dane te wskazują, że w wymienionym okresie D.L. przydzielono 74 sprawy, P.C. 82 sprawy a A.J.193 sprawy. Analiza tych danych prowadzi do wniosku, że skarżący miał nieco mniej spraw niż P.C. i przeszło dwukrotnie mniej niż A. J.Z zebranego materiału dowodowego nie wynika zatem aby D.L.przydzielano szczególnie dużą ilość spraw w stosunku do innych policjantów w zespole.

Dodać należy, że sprawy w których przedstawiono skarżącemu zarzuty były mu przydzielane w następującym okresie: w sierpniu – 1 sprawa, we wrześniu- 4 sprawy, w październiku – 1 sprawa, w listopadzie – 1 sprawa i w grudniu – 4 sprawy. Brak jest zatem podstaw do uznania, że sprawy te przydzielono mu w krótkim okresie czasu (np. w ciągu 2-3 tygodni) co uniemożliwiało terminowe wykonanie wszystkich czynności. Przydział tych spraw wskazuje na tezę wprost przeciwną a mianowicie taką, że sprawy te przydzielano w długim okresie czasu (5 miesięcy) i nie miała miejsca kumulacja czasowa tych spraw w krótkim okresie.

Dla oceny dlaczego skarżący dopuścił się trzynastu przewinień dyscyplinarnych nie miała znaczenia kwestia pełnienia przez niego dyżurów zdarzeniowych i aresztowych.

Przed wszystkim należy podnieść, że dyżury zdarzeniowe i aresztowe wykonywali wszyscy funkcjonariusze w Zespole Dochodzeniowo – Śledczym. Były one dzielone równo pomiędzy poszczególnych policjantów i w okresie objętym zarzutami D. L. miał zaplanowane 114 dni służby. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że dyżury te były nieprzewidywalne bo nie można było przewidzieć ile będzie zawiadomień i zatrzymań bądź innych pilnych czynności do wykonania. O tym jak wyglądały takie dyżury zeznawali prawie wszyscy świadkowie przesłuchani w niniejszej sprawie (Ł.W., M.S., A.J.P.C.M.S.) a szczególnie dokładnie opisała je M. S. (k.160 i k.190). Z zeznań wszystkich wymienionych świadków wynika, że były dyżury na których było bardzo mało zatrzymań (albo w ogóle ich nie było) oraz bardzo mało innych pilnych czynności do wykonania i wówczas dyżurujący wykonywali czynności w swoich referatach (np. wydawali postanowienia, sporządzali pisma, wnioski i.t.p.). Wynika to nie tylko z zeznań przełożonych skarżącego ale także z relacji pozostałych funkcjonariuszy z Zespołu Dochodzeniowo – Śledczego. Innymi słowy policjanci w czasie dyżurów wykorzystywali czas do wykonywania różnych czynności w sprawach im przydzielonych. Oczywiście nie dotyczyło to takich dyżurów na których mogło być dużo zatrzymań i zawiadomień lub innych pilnych czynności do wykonania. Pełnienie dyżurów zdarzeniowych i aresztowych przez skarżącego nie mogło zatem stanowić usprawiedliwienia dla niewykonywania czynności w trzynastu zarzucanych mu czynach bo takie dyżury pełnili po równo wszyscy funkcjonariusze w Zespole i terminowo wykonywali oni czynności w przydzielonych im sprawach.

Należy zaznaczyć, że wszystkie przewinienia zarzucone skarżącemu dotyczyły prostych, podstawowych czynności procesowych w postępowaniach przygotowawczych w sprawach, które nie były skomplikowane i wielowątkowe. Były to normalne czynności funkcjonariusza pełniącego służbę w Zespole Dochodzeniowo – Śledczym. D.L.w trzynastu przewinieniach nie wykonywał ich mimo poleceń i wytycznych przełożonych zawartych w kartach nadzoru i notatkach urzędowych bądź robił to ze znacznym opóźnieniem. Podkreślić należy, że D. L. posiadał dość długi staż służby w Policji bo przeszło 16-letni (od 22 września 2004r.). Nie był zatem niedoświadczonym funkcjonariuszem, który nie był dobrze obeznany ze służbą w Policji.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż w związku z niewykonywaniem czynności przez skarżącego bądź opóźnieniem w ich wykonywaniu Ł. W.przeprowadzał ustne rozmowy z D. L. wskazując na jego uchybienia i formułując uwagi do jego pracy. Początkowo rozmowy te nie były nigdzie odnotowywane zaś skarżący zgadzając się z uwagami przełożonego tłumaczył się sprawami osobistymi i obiecywał poprawę. Ponieważ rozmowy te nie przynosiły skutku w dłuższym okresie czasu to Ł. W. przeprowadzał kolejne rozmowy dyscyplinujące z wpisami do "Zeszytu rozmów instruktażowo – szkoleniowych" (k.23-26). Analiza treści tych wpisów wskazuje, że D.L. nie kwestionował uwag przełożonego i obiecywał poprawę lecz nie przynosiły one skutków. Treść wpisów w wymienionym zeszycie oraz zeznania Ł. W. i M. S. wskazują, że przełożeni skarżącego chcieli go zmobilizować do lepszej pracy wskazując jakie nieprawidłowości występują w jego pracy. W żadnym wypadku nie można uznać, że przełożeni D.L. byli do niego negatywnie nastawieni i stosowali wobec niego mobbing. Wprost przeciwnie starali się wyeliminować nieprawidłowości w pracy skarżącego oraz zmobilizować go do lepszej pracy.

Również w przypadku pozostałych funkcjonariuszy z Zespołu Dochodzeniowo – Śledczego zeznających w sprawie (P.C., A.J., A.S.) nie można się doszukać negatywnego nastawienia do skarżącego mimo, że to im przydzielano sprawy odebrane D.L.Wymienieni funkcjonariusze, poza przydzielonymi im własnymi sprawami, dostawali też sprawy po skarżącym a więc byli dodatkowo obciążani wskutek nieudolnego prowadzenia przez niego postępowań. Innymi słowy poza własnymi sprawami musieli wykonywać dodatkowe czynności w sprawach odebranych D.L.. Mimo to, ich relacje nie wskazują aby z tego powodu byli negatywnie nastawieni do skarżącego.

Dodać należy, że D.L. nie zgłaszał swoim przełożonym faktu, iż ma za dużo pracy i nie może się "wyrobić" z czynnościami w przydzielanych mu sprawach. Przy ocenie zachowania skarżącego należy także wziąć pod uwagę jeszcze jedną okoliczność a mianowicie taką, że ma on długi okres służby lecz do dnia 30 czerwca 2017r. pełnił ją na Posterunku Policji w K. (zajmował tam stanowisko detektywa). Dopiero od 1 czerwca 2017r. podjął służbę w Zespole Dochodzeniowo – Śledczym Wydziału Kryminalnego VII Komisariatu KMP w Ł.. Być może na Posterunku w K. miał mniej obowiązków i był przyzwyczajony do takiego sposobu pełnienia służby zaś po przeniesieniu do VII Komisariatu KMP w Ł.ilość jego obowiązków znacznie się zwiększyła (choć obciążenie wszystkich funkcjonariuszy w Zespole Dochodzeniowo – Śledczym była podobna) i dlatego "nie radził" sobie w nowym miejscu służby. Być może to było przyczyną tego, że skarżący nie mógł się "wyrobić" z wykonywaniem czynności w przydzielonych mu sprawach.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że organy administracji nie wyjaśniły stopnia skomplikowania i czasochłonności innych spraw prowadzonych przez skarżącego. W okresie od sierpnia 2019r. do lutego 2020r. D. L. przydzielono bowiem 74 sprawy zaś nieprawidłowości stwierdzono w 13 sprawach. W związku z czym, w ocenie skarżącego, winno się zbadać pozostałe 61 spraw pod kątem ich skomplikowania i stopnia trudności.

Należy zaznaczyć, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie było ustalenie czy D.L. dopuścił się 13-u zarzuconych mu przewinień dyscyplinarnych i takie ustalenia organy poczyniły. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, w ocenie sądu, nie było natomiast konieczne badanie stopnia trudności i czasochłonności pozostałych 61 spraw przydzielonych skarżącemu. Wspomnieć tylko należy, co zostało omówione we wcześniejszych rozważaniach, że stopień obciążenia sprawami funkcjonariuszy Zespołu Dochodzeniowo – Śledczego był podobny. Ł. W. i M. S. starali się przydzielać sprawy poszczególnym funkcjonariuszom tak aby obciążenie wszystkich policjantów w Zespole było równomierne zaś sprawy, które otrzymywał skarżący nie były ani skomplikowane ani czasochłonne. Nie było zatem tak, co jest sugerowane w skardze, że D.L.otrzymywał szczególnie trudne i skomplikowane sprawy zaś inni policjanci w Zespole sprawy łatwe i proste. W związku z czym nie zachodziła konieczność badania stopnia skomplikowania i czasochłonności 61 spraw prowadzonych przez skarżącego. Z tej samej przyczyny nie było potrzebny badania stopnia trudności wszystkich spraw jakie przydzielono wszystkim pozostałym funkcjonariuszom w Zespole Dochodzeniowo – Śledczym. Zarzuty skargi w tym zakresie nie są uzasadnione.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi, iż nie wyjaśniono kwestii nadgodzin wykonywanych przez skarżącego.

Kwestia nadgodzin została omówiona w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia i sąd podzielił argumentację organu w tym zakresie. W szczególności trafnie podniesiono, że wykonywanie czynności służbowych przez policjanta poza czasem wyznaczonym na służbę (tzn. w nadgodzinach) wymaga zgody jego przełożonego. Nie może być bowiem tak, że to sam policjant, bez zgody przełożonego, będzie decydował o wykonywaniu swoich czynności służbowych w nadgodzinach. W przypadku skarżącego, w okresie w którym miało miejsce 13 przewinień dyscyplinarnych, nie było zgody przełożonych D.L. na wykonywanie przez niego obowiązków służbowych poza godzinami służby (tzn. w nadgodzinach). Nawet zatem jeżeli zdarzyło się, że skarżący czasami wykonywał jakieś czynności poza godzinami służby (na co nie przedstawił żadnych dowodów) to nie w ramach nadgodzin zatwierdzonych przez jego przełożonych. Kwestia nadgodzin, w ocenie sądu, nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi, iż organy administracji nie ustaliły jaką część dyżurów aresztowych i zdarzeniowych skarżący mógł poświęcić na wykonywanie czynności w swoim referacie.

Kwestia przebiegu dyżurów aresztowych i zdarzeniowych została omówiona we wcześniejszych rozważaniach. Przypomnieć jedynie należy, że dyżury były nieprzewidywalne i przebieg każdego dyżuru był inny. Były dyżury w czasie których było dużo zatrzymań i zawiadomień oraz takie kiedy nie było ich w ogóle albo było ich mało i wówczas funkcjonariusz mógł wykonywać czynności w sowim referacie. Dyżury pełnili po równo wszyscy policjanci z Zespołu Dochodzeniowo – Śledczego. W ocenie sądu nie było potrzeby wyjaśniania jak przebiegał każdy dyżur pełniony przez skarżącego bo inni policjanci Zespołu też pełnili takie dyżury i mimo to potrafili terminowo wykonywać czynności w przydzielonych im sprawach. Zarzut skargi w tym zakresie, w ocenie sądu, nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Przy wymiarze kary organy administracji wzięły pod uwagę wszystkie okoliczności określone w art.134h.) ustawy o Policji. Z jednej strony wzięto pod uwagę dotychczasowy przebieg służby skarżącego (dotychczas pozytywne opinie o służbie, dotychczasowa niekaralność karami dyscyplinarnymi) zaś z drugiej strony uwzględniono, że D.L. dopuścił się aż 12 przewinień dyscyplinarnych przy czym przewinienia te skutkowały przewlekłością postępowań zaś sprawy odebrane skarżącemu musieli kończyć inni funkcjonariusze co skutkowało ich dodatkowym obciążeniem. Przewlekłość postępowań w sprawach prowadzonych przez D.L. skutkowało koniecznością wyjaśniania opóźnień w prokuraturze. Wymierzona kara nagany, w ocenie sądu, jest karą współmierną do popełnienia wszystkich przewinień dyscyplinarnych i uwzględnia stopień zawinienia skarżącego. Podkreślić należy, że nagana jest najłagodniejszą z kar dyscyplinarnych w brzmieniu ustawy mającej zastosowanie w niniejszej sprawie.

Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., sąd oddalił skargę D. L.

a.l.