Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 728/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 6, art. 7, art. 8 par. 1, art. 10, art. 11, art. 12 par. 1, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: par. 1 ust. 2 pkt 2, par. 3
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 53 ust. 3, art. 60 ust. 4, art. 61 ust. 3, art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.) Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi M. M. i T. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 2 czerwca 2022 r. nr KO.4110.9,10,13.2022 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Skierniewice z dnia 3 lutego 2022 r., nr 4/2022; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach solidarnie na rzecz skarżących M. M. i T. M. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. dc


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia 2 czerwca 2022 r. nr KO.4110.9,10,13.2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Skierniewic o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji.

Jak wynika z akt sprawy na wniosek B.O.-F. z dnia 26 października 2021 r. Prezydent Miasta Skierniewice, na podstawie art. 104 K.p.a. i art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U . z 2021 r. poz. 741 ze zm., dalej: u.p.z.p.), orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy 1 MW oraz stacji elektroenergetycznej wraz z podziemnymi kablami elektroenergetycznymi oraz przyłączem elektroenergetycznym do istniejącej sieci elektroenergetycznej na działkach nr ew. [...], [...], [...] (obręb [...]) w S.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli właściciele sąsiednich działek, M.C., A.P. oraz M. i T.M., podnosząc, iż wniosek dotyczył instalacji o mocy 1,5 MW na działkach nr ew. [...], [...] i [...], zlokalizowanych w S. przy ul. [...]. We wniosku podana została powierzchnia poszczególnych działek: nr [...] - 0,488 ha, nr [...] - 0,0924 ha, nr [...] - 0,5946 ha (łączna powierzchnia działek wynosi 1,175 ha). Odwołujący się zwrócili uwagę, że do wniosku dołączony był załącznik graficzny z oznaczeniem terenu inwestycji, przy czym terenem inwestycji jest całkowita powierzchnia zgłoszonych działek. Odwołujący się zarzucili, że do wniosku nie została dołączona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji. Wskazali, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U . 2019 poz. 1839), decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla instalacji fotowoltaicznych nie jest wymagana w przypadku instalacji o powierzchni zabudowy do 1 ha (nie zachodzą przesłanki do zastosowania kryterium 0,5 ha). Nadmienili, że biorąc pod uwagę złożony wniosek i charakter inwestycji właściwe było przyjęcie, że powierzchnia zabudowy pokrywać się będzie z powierzchnią całej inwestycji (tj. łącznie wszystkich działek). Zaznaczyli, że jako powierzchnię zabudowy uznaje się "powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia", co w przypadku farmy fotowoltaicznej oznacza nie tylko powierzchnię zajętą bezpośrednio przez panele fotowoltaiczne, ale także inne urządzenia techniczne, w tym między innymi drogi i dojścia do paneli, stacje transformatorowe, instalacje przyłącza elektroenergetycznego, płoty zabezpieczające przed dostępem osób niepowołanych, instalacje zapewniające odprowadzenie wód opadowych z terenu farmy. Tym samym powierzchnię zabudowy należy traktować jako powierzchnię łączną wszystkich zgłoszonych działek, tj. 1,175 ha. Odwołujący się wskazali, że dla farmy fotowoltaicznej o podanej mocy, zgodnie z informacjami dostępnymi na stronach internetowych firm zajmujących się zarówno dostarczaniem podobnych rozwiązań, jak i analizą runku OZE, a w szczególności farm fotowoltaicznych, przyjmuje się, że na każde 1 MW mocy farmy fotowoltaicznej wymagana jest powierzchnia działki od 1,5 do 2 ha. Biorąc zatem pod uwagę podaną we wniosku moc farmy, właściwe jest przyjęcie, że pod inwestycję przeznaczona jest cała powierzchnia podanych działek. W ocenie odwołujących się, Prezydent zobowiązany był wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych w terminie nie krótszym niż 7 dni (art. 64 § 2 K.p.a.), a w przypadku gdyby wnioskodawca nie uzupełnił braków, organ ten powinien pozostawić wniosek bez rozpatrzenia. Podnieśli, że K.p.a. nie przewiduje zmiany treści wniosku w toku postępowania, wobec tego podstawą do rozpatrzenia wniosku powinna być jego pierwotna treść. Odwołujący się zarzucili, że organ w decyzji nie odniósł się do ryzyka związanego z ewentualnym wpływem promieniowania elektromagnetycznego na położone w pobliżu budynki mieszkalne. Stwierdzili, że rozstrzygnięcie polegające na wymogu zachowania poziomu głośności w granicach sąsiadujących działek jest niewystarczające. Jak wskazywali w swoim piśmie, głośna praca urządzeń technicznych stosowanych na farmach fotowoltaicznych, tzw. inwerterów jest kolejną przesłanką do wydania decyzji odmownej. Wskazali, że położenie i rozmiar działki (m.in. szerokość działki przeznaczonej pod inwestycję nie przekraczająca 33 m) uniemożliwia zachowanie podanej separacji od budynków mieszkalnych, co powinno stanowić przesłankę do wydania decyzji negatywnej, a ponadto uzasadnia wymóg przedłożenia decyzji środowiskowej.

Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 2 czerwca 2022 r. nr KO.4110.9,10,13.2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem Kolegium przedłożone akta sprawy organu I instancji wskazują, że we wniosku z dnia 26 października 2021 r. inwestorka określiła, iż planowana przez nią inwestycja ma polegać na: "budowie farmy fotowoltaicznej o mocy znamionowych (zainstalowanych) 1,5 MW składającej się z modułów fotowoltaicznych nad gruntem na stelażach stalowych lub aluminiowych inwentorami indywidualnymi lub inwentorem centralnym oraz stacji elektroenergetycznej wraz z podziemnymi kablami elektroenergetycznymi oraz przyłączem elektroenergetycznym do istniejącej sieci elektroenergetycznej". Inwestycja planowana jest na działkach o nr ew. [...] (o pow. 0,4880 ha), [...] (o pow. 0,0924 ha) i [...] (o pow. 0,5946 ha), położonych w S. przy u. [...]. W piśmie z dnia 3 listopada 2021 r. wnioskodawczyni poinformowała organ I instancji, że powierzchnia zabudowy planowanej farmy fotowoltaicznej nie przekroczy 1 ha, a w piśmie z dnia 16 listopada 2021 r., że moc planowanej farmy będzie wynosić do 1 MW. W opinii Kolegium biorąc pod uwagę brak miejscowego planu zagospodarowania na wskazanym terenie oraz okoliczność, iż planowana inwestycja spowoduje zmianę zagospodarowania terenu należy uznać, że wymaga ona uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Przedsięwzięcie polegające na zabudowie systemami fotowoltaicznymi obszaru o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w trybie przepisów u.i.o.ś. Kolegium stwierdziło, że inwestorka modyfikując wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy poprzez oświadczenie, iż przedmiotowa inwestycja nie przekroczy powierzchni zabudowy wynoszącej 1 ha przesądziła, że takiej właśnie powierzchni zabudowy dotyczy postępowanie o ustalenie warunków zabudowy. Zarzuty odwołania, wedle których powierzchnia zabudowy planowanej inwestycji zostanie przekroczona są przedwczesne, a powyższej okoliczności nie zmienia fakt, iż łączna powierzchnia przedmiotowych działek przekracza 1 ha. Powyższe oznacza jedynie, iż w niniejszym postępowaniu badane jest spełnienie ustawowych przesłanek do wydania warunków zabudowy w odniesieniu do całej powierzchni działek. Wnioskodawca może zmieniać i modyfikować swój wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy aż do momentu wydania ostatecznej decyzji w tym przedmiocie. Wszystkie zmiany i modyfikacje wniosku wiążą organ wydający decyzję o warunkach zabudowy. Organ zaznaczył, że przedmiotowa inwestycja należy do instalacji odnawialnego źródła energii, co oznacza, że do inwestycji takiej nie ma zastosowania zasada kontynuacji zagospodarowania terenu oraz w postępowaniu wyjaśniającym poprzedzającym decyzję o warunkach zabudowy nie bada się, czy teren planowanej inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej, tj. przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Z kolei w myśl art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d)wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust.2 pkt 1 u.p.z.p. W ocenie Kolegium w sprawie zostały spełnione łącznie wszystkie warunki konieczne do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Oceniając przedmiotową inwestycję w aspekcie spełnienia wymagań określonych w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p. Kolegium uznało, że należy przyjąć, iż : - inwestycja nie wymaga ustalenia warunków w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji; - teren planowanej inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne; - decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi - zawarto w niej warunek zachowania przepisów ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej; nadto uzyskano pozytywne uzgodnienia decyzji przez organy współdziałające na zasadzie "milczącej zgody" (Ministerstwo Zdrowia i PGW Wody Polskie). Ponadto, w decyzji zostały ustalone wymagania dotyczące ochrony interesu osób trzecich (w tym wygania związane z hałasem na granicy z działkami sąsiednimi - nie może przekroczyć wielkości dopuszczalnych), konieczne do spełnienia w następnych etapach realizacji inwestycji, jak również wymagania dotyczące ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków, a także dóbr kultury współczesnej. W postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie mogą być natomiast podnoszone zarzuty dotyczące rozwiązań technicznych i technologicznych planowanej inwestycji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnieśli M.M. i T.M. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a., art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. u.i.o.ś. oraz 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839) poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że w przypadku inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o powierzchni zabudowy nieprzekraczającej 1 ha nie jest wymagana decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych;

- art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. polegające na nieustosunkowaniu się do zarzutu dotyczącego braku zabezpieczenia ich posesji przed szkodliwym wpływem promieniowania elektromagnetycznego powstałego w razie zrealizowania inwestycji.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, iż zgodnie z zapisami § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b powołanego rozporządzenia, do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę przemysłową, w tym zabudowę systemami fotowoltaicznymi, lub magazynową wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha. Podkreślili, że sformułowanie "nie mniejszej niż" jest równoznaczne z określeniem "równe lub większe", zatem powierzchnia zabudowy równa 1 ha jest najmniejszą powierzchnią stanowiącą przesłankę do uznania inwestycji za mogącą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem w świetle art. 71 ust. 2 u.i.o.ś. wymaga decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Zwrócili uwagę, że zapis z pkt 2 załącznika 1 do decyzji I instancji dopuszcza zabudowę nie większą niż 1 ha. W szczególności dopuszczalna jest zabudowa o powierzchni 1 ha, która kwalifikuje się jako inwestycja mogąca potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i jako taka, do wydania decyzji o warunkach zabudowy wymagała dołączenia decyzji o warunkach środowiskowych. Zdaniem skarżących inwestycja polegająca na budowie instalacji przeznaczonej do produkcji prądu znacznej mocy budzi obawy o możliwe znaczące oddziaływanie w tym zakresie. Dopuszczalne normy pola elektromagnetycznego reguluje rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U . z 2019 r. poz. 2448) - dalej: d.p.p.e. i pomimo zastrzeżeń skarżących organy obu instancji całkowicie zignorowały jego przepisy. W konsekwencji skarżący zarzucili, że Kolegium nie przeprowadziło analizy w zakresie konieczności ujęcia w decyzji zapisu odnośnie pola elektromagnetycznego, naruszając jednocześnie art. 107 § 3 K.p.a. Brak tego zapisu może potencjalnie istotnie wpływać na zdrowie skarżących, co jednoznacznie potwierdza naruszenie prawa materialnego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna ze wskazanych niżej przyczyn.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm.), cytowanej dalej także w skrócie jako "P.p.s.a.", zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy wniosek w tym przedmiocie został złożony przez stronę skarżącą oraz przez organ.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada więc co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 2 czerwca 2022 r. nr KO.4110.9,10,13.2022, którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Skierniewice w przedmiocie orzeczenia o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy 1 MW oraz stacji elektroenergetycznej wraz z podziemnymi kablami elektroenergetycznymi oraz przyłączem elektroenergetycznym do istniejącej sieci elektroenergetycznej na działkach nr ew. [...], [...], [...] (obręb [...]) w S.

Skarga w niniejszej sprawie, choć zasadniczo z innych przyczyn niż w niej wskazane, zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organ naruszył także przepisy prawa materialnego. Na wstępie rozważań należy podkreślić, że ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie organu administracji zostały poczynione na podstawie wadliwie zgromadzonego materiału dowodowego, wobec czego materiał ten należało uznać za niewystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

Materialnoprawne podstawy zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503 z późn. zm.), cytowanej dalej także w skrócie jako "u.p.z.p." oraz Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Stosownie do art. 60 ust. 4 u.p.z.p. sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej.

Przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:

a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,

b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu,

c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

Zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii.

W sprawie bezspornym jest, że w odniesieniu do terenu, na którym ma zostać zlokalizowane przedsięwzięcie, brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem ustalenie warunków zabudowy następuje w drodze decyzji wydawanej po wykazaniu spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 u.p.z.p.

W tym miejscu należy podkreślić, że okoliczności związane z decyzją o warunkach zabudowy, w tym załączniki, nie mogą być ani sporne, ani też nie powinny budzić jakichkolwiek wątpliwości. Okoliczności z nimi związane, muszą być należycie udokumentowane, tak ażeby poddawały się kontroli Sądu (zob. Wyrok WSA w Łodzi z 10.03.2021 r., II SA/Łd 839/20, wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zważywszy powyższe, Sąd wskazuje, że zasadnicza, ale nie jedyna wada przeprowadzonego przez organy postępowania administracyjnego sprowadza się do niepełnego ustalenia przez organy administracji stanu faktycznego pozwalającego na właściwe zastosowanie w sprawie prawa materialnego.

Jak wynika bowiem z materiału aktowego we wniosku o wydanie decyzji podana została powierzchnia poszczególnych działek, na których ma być realizowana inwestycja: nr [...] - 0,4880 ha, nr [...] - 0,0924 ha, nr [...] - 0,5946 ha, co oznacza, że łączna powierzchnia działek wynosi 1,175 ha. Działki te zostały także wskazane w załączniku graficznym do wniosku. W piśmie z dnia 3 listopada 2021 r. wnioskodawczyni poinformowała organ I instancji, że powierzchnia zabudowy planowanej farmy fotowoltaicznej nie przekroczy 1 ha, jednakże powyższe twierdzenie (poza samym oświadczeniem) wnioskodawczyni nie znajduje dalszego odzwierciedlenia w aktach organów administracji, gdyż nie został zmodyfikowany w odpowiednim zakresie złożony wniosek, przede wszystkim poprzez wskazanie jaką część poszczególnych działek będzie obejmować zakładany przez wnioskodawczynię obszar przedsięwzięcia obejmujący 1 ha (po modyfikacji dokonanej pismem z dnia 3 listopada 2021 r.), nie zmodyfikowano bowiem załącznika do wniosku w postaci wycinka mapy zasadniczej. Uchybienie to obciąża organ administracji, który zobligowany był do wnikliwego ustalenia faktycznej woli strony i jej żądania. Powyższe skutkuje rozbieżnością pomiędzy złożonym przez wnioskodawczynię wnioskiem wraz z jego ww. modyfikacją, a rozstrzygnięciem organów I i II instancji, obejmującym całość trzech działek, a nie jedynie 1 ha.

W powyższym kontekście należy zauważyć, że zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wg stanu prawnego na dzień orzekania przez organy administracji obu instancji wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że, po pierwsze, po modyfikacji wniosku na podstawie pisma wnioskodawczyni z dnia 3 listopada 2021 r., w którym wnioskodawczyni oświadcza, że powierzchnia zabudowy nie przekroczy 1 ha, organ I instancji powinien był doprowadzić do jednoznacznego ustalenia powierzchni zabudowy, a mianowicie, czy obejmuje ona całość czy część poszczególnych działek ewidencyjnych objętych wnioskiem stosownie do załącznika graficznego zawierającego określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, czego to organ zaniechał.

Po drugie zaś, Sąd na marginesie zwraca uwagę na jeszcze jedną istotną kwestię, którą organy administracji winny wziąć pod uwagę rozpatrując ponownie sprawę, a mianowicie: Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie jest świadomy istnienia rozbieżnych poglądów w judykaturze co do możliwości ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej część działki ewidencyjnej (stosownie do poczynionych wyżej uwag Sądu to organ ponownie rozpatrując sprawę musi ustalić czy powierzchnia zabudowy będzie obejmować całość czy część działek ewidencyjnych). Jednakże w ocenie Sądu podstawową zasadą, jaka rządzi postępowaniem w sprawie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jest zasada ustalania warunków zabudowy w odniesieniu do działki objętej wnioskiem rozumianej jako całość, nie zaś jedynie tej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana. Celem postępowania jest bowiem ocena, czy dana działka może zostać zabudowana w sposób odpowiadający zamierzeniom inwestora (tak np. Wyrok WSA w Łodzi z dnia 13 lipca 2021 r., akt II SA/Łd 269/21). W art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. jest mowa o "terenie", a nie o działce ewidencyjnej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1990 z późn. zm.). Niemniej jednak nie oznacza to, że stanowi to podstawę do ustalenia warunków zabudowy dla terenu będącego częścią działki ewidencyjnej. W ocenie Sądu termin "określenie granic terenu objętego wnioskiem" użyty w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. należy rozumieć jako istniejące prawnie granice, których przebieg ustalony został w trybie przewidzianym obowiązującymi przepisami, co wyklucza wskazywanie przez inwestora terenu stanowiącego tylko część działki ewidencyjnej. Argumentem potwierdzającym powyższe rozumowanie jest także treść § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wynika bowiem obowiązek wyznaczenia obszaru analizowanego wokół działki, której dotyczy wniosek, nie zaś wokół terenu, na którym ma być zlokalizowana inwestycja. Również przepisy § 4 -8 cyt. wyżej rozporządzenia odnoszą się do pojęcia "działki". Mając na uwadze powyższe Sąd w składzie orzekającym niniejszej sprawie podziela pogląd, że ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana lub w inny sposób zagospodarowana (por. wyroki NSA: z 24 marca 2016 r., II OSK 1837/14; z 28 kwietnia 2016 r., II OSK 2066/14; z 31 sierpnia 2017 r., II OSK 777/16; z 16 stycznia 2018 r., II OSK 743/17; z 18 stycznia 2018 r., II OSK 743/17; z 14 listopada 2018 r., II OSK 2758/16; z 14 marca 2019 r. II OSK 1135/17; z 3 lipca 2019 r., II OSK 2153/17; z 19 września 2019 r., II OSK 2561/17; z 1 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1955/20; z 2 marca 2021 r., II OSK 270/21; z 3 sierpnia 2021 r., II OSK 1351/21). Sąd jednocześnie podkreśla, że powyższe rozważania odnoszą się postępowań w przedmiocie warunków zabudowy wszczętych przed dniem 3 stycznia 2022 r., co wynika z art. 4 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. poz. 1986), stosownie do treści którego, do spraw ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (czyli 3 stycznia 2022 r.), stosuje się przepisy u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym.

Poczynienie jednoznacznych ustaleń w zakresie powierzchni zabudowy jest istotne również z punktu widzenia ewentualnej konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie bowiem z art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 z późn. zm.) decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:

1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Rodzaje ww. przedsięwziąć zostały określone w przepisach Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 z późn. zm.), cytowana dalej także w skrócie jako "Rozporządzenie". Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 Rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczana jest m.in. zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż:

a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,

b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a.

Należy też mieć na uwadze, że w § 1 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia została określona definicja powierzchni zabudowy, zgodnie z którą jest to powierzchnia terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostała powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia. Rozporządzenie to, mimo że stanowi akt wykonawczy do ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ma zastosowanie na etapie rozpatrywania wniosku o warunki zabudowy (por. np. Wyrok NSA z 24.04.2018 r., sygn. akt II OSK 2727/17).

Dopiero na podstawie ustaleń dotyczących faktycznej powierzchni zawodowy organ będzie mógł ustalić, czy stosownie do powołanych wyżej regulacji istnieje konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji. Zważywszy powyższe zarzut skargi dotyczący konieczności uzyskania dla planowanej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na tym etapie jest co najmniej przedwczesny.

Tym samym wskutek zaniechania przez organ I instancji poczynienia ww. ustaleń w zakresie stanu faktycznego, co nie zostało dostrzeżone przez organ II instancji, doszło do naruszenia wyrażonej w art. 7 K.p.a. zasady prawdy obiektywnej, z której wynika, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z ww. obowiązków organy obu instancji się nie wywiązały.

Jak wskazano wyżej zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych właśnie w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie zaś z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jeżeli istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Wobec braku w aktach sprawy analizy urbanistycznej niemożliwym jest dokonanie przez Sąd oceny decyzji organu pierwszej instancji przez pryzmat spełnienia wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Wydaje się jednak, mając na uwadze, że w treści wniosku o wydanie decyzji wnioskodawczyni nie odniosła się do kwestii wyposażenia w elementy infrastruktury technicznej w tym do prognozowanego zapotrzebowania na energię elektryczną, to uznać należy, że organ pierwszej instancji nie rozważał w ogóle kwestii związanych z możliwością podłączenia projektowanej inwestycji do sieci elektroenergetycznej, co stanowi także o istotnej wadzie przeprowadzonego przez organy administracji postępowania. Z jednej strony organ orzeka bowiem o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy 1 MW oraz stacji elektroenergetycznej wraz z podziemnymi kablami elektroenergetycznymi oraz przyłączem elektroenergetycznym do istniejącej sieci elektroenergetycznej, ale kwestia zapotrzebowania inwestycji na energię oraz możliwości jej przyłączenia do sieci elektroenergetycznej pozostaje poza zakresem zainteresowania organów prowadzących postępowanie administracyjne. Mając na uwadze powyższe organy niechybnie naruszyły art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.

Zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej. Stosownie zaś do art. 5 u.p.z.p. projekty planów zagospodarowania przestrzennego województwa, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sporządzają osoby, które spełniają jeden z warunków:

1) nabyły uprawnienia do projektowania w planowaniu przestrzennym na podstawie ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1989 r. poz. 99, 178 i 192, z 1990 r. poz. 198 i 505 oraz z 1993 r. poz. 212);

2) nabyły uprawnienia urbanistyczne na podstawie art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. poz. 139, z późn. zm.);

3) posiadają kwalifikacje do wykonywania zawodu urbanisty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uzyskane na podstawie ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2013 r. poz. 932 i 1650);

4) posiadają dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie architektury, urbanistyki lub gospodarki przestrzennej;

5) posiadają dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie innym niż określony w pkt 4 oraz ukończyły studia podyplomowe w zakresie planowania przestrzennego, urbanistyki lub gospodarki przestrzennej;

6) są obywatelami państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, którzy nabyli kwalifikacje zawodowe do projektowania zagospodarowania przestrzeni i zagospodarowania przestrzennego w skali lokalnej i regionalnej odpowiadające wymaganiom określonym w pkt 4 lub 5.

Z powołanych wyżej regulacji wynika, że autorem zarówno projektu decyzji o warunkach zabudowy, jak i analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu otaczającego teren zamierzonej inwestycji, musi być osoba posiadająca szczególne kwalifikacje w zakresie urbanistyki lub architektury. Stanowi to gwarancję odpowiedniego poziomu merytorycznego projektu decyzji, koniecznego dla utrzymania ładu przestrzennego na obszarze pozbawionym planu miejscowego, zgodnie z warunkami określonymi w art. 61 ust. 1-5 powołanej ustawy. Podkreślenia wymaga, że sporządzona przez uprawnioną osobę analiza urbanistyczna jest środkiem dowodowym zbliżonym do opinii biegłego i stanowi merytoryczną część ustaleń organu pierwszej instancji ustalającego warunki zabudowy (zob. wyrok WSA w Łodzi z 10.03.2021 r., II SA/Łd 839/20).

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby w niniejszej sprawie zostały spełnione wymogi wynikające z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyrok WSA w Gdańsku z 27 marca 2008 r., II SA/Gd 574/07) wyrażane są jednoznaczne poglądy, iż zarówno autorstwo urbanisty lub architekta w zakresie projektu decyzji, jak i dowód potwierdzający członkostwo takiej osoby w samorządzie urbanistów lub architektów powinny być udokumentowane w aktach sprawy. W aktach administracyjnych brak jest dowodu potwierdzającego posiadanie takowych uprawnień przez osobę, która podpisała projekt decyzji. Sąd podkreśla, że w aktach administracyjnych niniejszej sprawy brak jest wymaganego potwierdzenia opracowania projektu decyzji oraz wyników analizy przez uprawnioną osobę, co już samo w sobie przesądza o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Jednocześnie podkreślić należy, że Sąd niniejszym nie przesądza, że analizowany projekt decyzji został sporządzony przez osobę nieuprawnioną - wówczas bowiem należałoby stwierdzić nieważność decyzji o warunkach zabudowy z powodu rażącego naruszenia art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por. wyrok WSA w Olsztynie z 17 listopada 2009 r., II SA/Ol 882/09) - a jedynie wskazuje na istotne uchybienie formalne, które wymagać będzie wyjaśnienia i usunięcia przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Ponadto zgodnie z art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o warunkach zabudowy organ obowiązany jest przeprowadzić odpowiednie postępowanie dowodowe, a w tym analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, które wynikają z odrębnych przepisów, oraz analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Wydanie decyzji wiąże się z dokonaniem analizy dwóch elementów – po pierwsze, jest to analiza zasad zagospodarowania terenu wynikająca z przepisów odrębnych, a więc zbadanie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z prawem materialnym administracyjnym oraz z unormowaniami dotyczącymi charakteru samej inwestycji, a po drugie, jest to analiza stanu faktycznego i prawnego dotycząca nieruchomości, na której planuje się realizację inwestycji. Analiza ta obejmuje m.in. ustalenie osoby rzeczywiście władającej gruntem i aktualnego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości (zob. wyrok NSA z 2.06.2009 r., II OSK 902/08, LEX nr 561987). Takowej analizy ww. aktach sprawy brak, co oznacza naruszenie przez organy administracji prawa materialnego, a mianowicie art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.

Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 § 1 k.p.a.). Przepisy te znajdują doprecyzowanie m.in. w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; istotny jest także art. 80 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Biorąc pod uwagę poczynione wyżej rozważania oraz powołane przepisy w ocenie Sądu organy nie dopełniły obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania materiału dowodowego w stopniu wystarczającym do jej rozstrzygnięcia, czym naruszyły ww. przepisy K.p.a.

Końcowo należy zauważyć, że w aktach sprawy znajdują się wnioski stron z dnia 7 stycznia 2002 r., w którym strony postępowania wskazują, że w trakcie wizyty w dniu 3 stycznia 2022 roku nie przedstawiono im pierwszego wniosku złożonego w sprawie. Organy do powyższego zarzutu jednak w ogóle się nie odnoszą. W uzasadnieniu wydanej decyzji wskazują jedynie, że strony poinformowano o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi w sprawie dokumentami. Wobec powyższego uznać należy, że w trakcie postępowania administracyjnego naruszona została także zasada czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym wyrażono w art. 10 K.p.a.

Wobec powyższego stwierdzić trzeba, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Skierniewice wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa procesowego - art. 6, art. 7, art. 10, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które to uchybienia rzutowały w istotnym stopniu na wynik sprawy.

Jednocześnie, co Sąd wskazał wyżej, organy naruszyły także ww. przepisy prawa materialnego, w szczególności zaś art. 60 ust. 4 u.p.z.p., art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.

Wszystkie powyższe uchybienia skutkowały koniecznością usunięcia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej z obrotu prawnego.

Rozpatrując sprawę ponownie organy administracji będą zobowiązane do uwzględnienia dokonanej przez Sąd wykładni przepisów prawa materialnego jak również do wyjaśnienia, zgodnie z wymogami art. 7, art. 10, art. 11 art. 77 § 1, art. 80, okoliczności faktycznych stanowiących podstawę do wydania decyzji. Ustalenia w powyższym zakresie są bowiem istotne dla prawidłowego rozpatrzenia wniosku złożonego w kontrolowanej sprawie administracyjnej.

Sąd zwraca także uwagę, że stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Powyższe oznacza, że obowiązkiem organów jest między innymi szczegółowe i wnikliwe odniesienie się do podnoszonych w trakcie całego postępowania administracyjnego argumentów, twierdzeń i zarzutów stron postępowania administracyjnego, czego w uzasadnieniach decyzji kontrolowanych przez Sąd w ramach niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego zabrakło. Organy bowiem nie odnosiły się szczegółowo do stanowisk stron, z tego też powodu zarzut skargi naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. okazał się w pełni zasadny.

Ponownie rozpoznając sprawę organy zastosują się do poczynionych powyżej uwag, zastosują w sprawie właściwe przepisy przede wszystkim u.p.z.p., w szczególności zaś w sposób precyzyjny ustalą stan faktyczny, przede wszystkim kwestię powierzchni zabudowy, a w dalszej kolejności ocenią, czy istnieje konieczność wydania dla przedmiotowej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zweryfikują uprawnienia osoby sporządzającej projekt decyzji o warunkach zabudowy, przedstawią analizę urbanistyczną. Kwestią istotną jest także sporządzenie uzasadnienia decyzji zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a., odnosząc się od wszystkich zarzutów stron postępowania podnoszonych na każdym etapie postępowania administracyjnego, wyjaśniając przyczyny podjęcia konkretnego rozstrzygnięcia z pełnym odniesieniem się do argumentacji stron postępowania. Jednocześnie organy winny mieć na uwadze treść zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 K.p.a., stosownie do treści którego organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Zważywszy podnoszone przez strony okoliczności, uznać należy, że organy nie uzasadniły w przekonywający sposób swego stanowiska.

Ze wszystkich powyższych względów zaistniały podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Mając na uwadze powyższe, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 P.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Skierniewice (pkt 1 sentencji wyroku). O zwrocie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania w wysokości 500 zł tytułem zwrotu wpisu od skargi (pkt 2 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 P.p.s.a.

is