Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 961/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-01-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono wniosek o
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. na uchwałę Rady Gminy C. z dnia [...] 2010 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia oddalić wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...]2010 r. została wniesiona, za pośrednictwem organu, skarga na oznaczoną w sentencji postanowienia uchwałę Rady Gminy C. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z [...].2010 r. strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia stwierdzonego braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu określającego sposób reprezentacji strony skarżącej – aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. W treści wezwania zastrzeżono, iż nieusunięcie wskazanych braków formalnych w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia, spowoduje odrzucenie skargi. Ponieważ we wskazanym w wezwaniu terminie strona skarżąca nie usunęła braków formalnych skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 07.12.2010 r. sygn. IV SA/Po 961/10 działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako: p.p.s.a.) odrzucił skargę. Postanowienie doręczono na wskazany w aktach adres skutecznie w dniu [...].2010 r. (k. 39).

W dniu [...].2010 r. w Urzędzie Pocztowym w P. nadano sporządzony tego samego dnia wniosek spółki o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi podnosząc, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącej. Spółka wskazała, że wbrew ustaleniom sądu nie była ona informowana o awizowaniu przesyłki, a o braku formalnym skargi spółka dowiedziała się dopiero w dniu [...].2010 r., tj. z chwilą doręczenia postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi. Jak wynika z uzasadnienia złożonego wniosku, braku winy skarżącej spółki w uchybieniu terminu dowodzić ma - w ocenie wnioskodawcy - podniesiony przez Sąd w uzasadnieniu postanowienia z dnia 07.12.2010 r. brak podpisu doręczyciela na zwrotnym potwierdzeniu doręczenia wezwania. Jak wywodzi, bowiem skarżąca spółka "skoro doręczyciel uchybił obowiązkowi złożenia podpisu na zwrotnym potwierdzeniu doręczenia, to również prawdopodobne jest, że mógł on uchybić obowiązkowi pozostawienia druku awizo w skrzynce skarżącej spółki".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 86 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

Zaznaczyć należy, że strona może domagać się przywrócenia terminu do dokonania czynności sądowej jedynie wtedy, gdy jest w stanie uprawdopodobnić, że uchybienie terminu do jej dokonania nastąpiło bez jej winy, ze względu na okoliczności od niej niezależne, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać.

Podkreślić trzeba, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przy czym zaznaczyć należy, że art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne w konkretnej sprawie, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy (por. postanowienie NSA z 18.03.2010 r., sygn. I OZ 191/10).

Przenosząc powyższe, ogólne rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że wskazaną w przedmiotowym wniosku przyczyną uchybienia terminu jest - podnoszony przez wnioskodawcę – brak skutecznego doręczenia skarżącej spółce wezwania do usunięcia braków formalnych złożonej skargi.

Jak jednak wynika ze zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji doręczenia wezwania dokonano skutecznie w trybie art. 73 p.p.s.a. Fakt ten dokumentuje znajdująca się w aktach koperta oraz zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki (k.29). Podkreślenia, bowiem wymaga, że jak wynika z utrwalonych w judykaturze poglądów aby uznać doręczenie zastępcze za dokonane prawidłowo muszą łącznie zostać spełnione przesłanki określone w art. 73 p.p.s.a., tj. o fakcie złożenia przesyłki na określony czas w placówce pocztowej musi być dokonana stosowna adnotacja doręczyciela na dowodzie doręczenia przesyłki. Bezwarunkowo też konieczna jest wyraźna adnotacja, że doręczyciel zawiadomił adresata o przesyłce w sposób określony w art. 73 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie - kwestią bezsporną - pozostaje, iż adnotacja informująca o fakcie złożenia przesyłki na określony czas w placówce pocztowej została sporządzona. Fakt ten dokumentuje zresztą załączony do akt sprawy materiał. Z analizy potwierdzenia odbioru i koperty zawierającej przesyłkę wynika również, iż doręczyciel umieścił w skrzynce oddawczej adresata zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej – Urząd Pocztowy P. [...]. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że potwierdzenie odbioru stanowi dokument urzędowy, który stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, iż dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywujące (por. postanowienie NSA z 26.10.2009 r., sygn. II FSK 754/09, postanowienie NSA z 17.07.2007 r., sygn. I FSK 782/07).

W świetle powyższego podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie wnioskodawca argumentując, iż "spółka nie ma w zasadzie możliwości udowodnienia, że nie otrzymała awiza od doręczyciela", de facto - nie podjął nawet próby uprawdopodobnienia - okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek oparto na - samym tylko twierdzeniu - wnioskodawcy, że wbrew informacjom wynikającym ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji, w skrzynce oddawczej adresata nie pozostawiono ani pierwszego, ani powtórnego awizo informującego o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej. Skarżąca - której rzekomo nie doręczono wezwania do usunięcia braków formalnych - do dnia wydania niniejszego postanowienia nie podjęła absolutnie żadnych działań celem wyjaśnienia podnoszonych nieprawidłowości doręczenia, jak choćby wszczęcie procedury reklamacyjnej. Wnioskodawca nie twierdził również nigdy i nie podjął działań zmierzających do wykazania, że np. skrzynka oddawcza była uszkodzona lub też dostęp do tej skrzynki z niezależnych od niego przyczyn był powszechny.

Reasumując, ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału nie wynika, a w uzasadnieniu spornego wniosku nie odniesiono się do - żadnych faktów - wskazujących na istnienie przesłanki przywrócenia terminu lub mogących prowadzić do obalenia domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało stwierdzone w potwierdzeniu odbioru. Natomiast samo tylko twierdzenie skarżącej w żadnym razie nie mogło uzasadniać przyjęcia, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiła któraś z przesłanek wskazanych w art. 86 § 1 p.p.s.a.

W związku z tym uznać należy, że w niniejszej sprawie nie został uprawdopodobniony brak winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Skoro natomiast skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu, to właściwym było oddalenie wniosku o przywrócenie terminu na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.