Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1209/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska /spr./ Protokolant Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Sz 108/09 w sprawie ze skargi L. M. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2009r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 108/09, oddalił skargę L. M. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] grudnia 2008 r. ([...]) w przedmiocie nakazu rozbiórki.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że powyższą decyzją, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) organ wojewódzki, po rozpatrzeniu odwołania L. M. – utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim Szczecin z dnia [...] października 2008r., wydaną w sprawie nakazu rozbiórki dwutorowej linii energetycznej wysokiego napięcia, biegnącej od rozdzielni Glinki przy ul. Szosa Polska do Huty Szczecin przy ul. Nad Odrą 33 w Szczecinie, zrealizowanej na początku lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku bez pozwolenia na budowę.

Organ podniósł, że postępowanie wszczęto na wniosek L. M. - współwłaściciela działki nr [...], położonej przy ulicy Nad Odrą - o usunięcie z jego nieruchomości dwutorowej linii energetycznej wysokiego napięcia 110 kV.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2006r. Hutę Szczecin S.A., następcę prawnego inwestora, zobowiązano do przedłożenia określonych dokumentów, a decyzją z dnia [...] czerwca 2007r. do wykonania w oznaczonym terminie zmian i przeróbek w celu doprowadzenia ww. obiektu do stanu zgodnego z przepisami. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2007r., uchylił powyższą decyzję w części dotyczącej terminu i określił nowy termin wykonania czynności, a w pozostałej części utrzymał decyzję w mocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2008r., II SA/Sz 1197/07, po rozpoznaniu skargi L. M. - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] czerwca 2007r. Sąd wskazał, że sprawa wszczęta w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego zakończyła się nakazem usunięcia jego złego stanu technicznego i stwierdził, że nie było podstaw do takiego zakończenia sprawy.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie decyzją z dnia [...] października 2008r. - odmówił wydania nakazu rozbiórki ww. linii energetycznej.

Odnosząc się do zarzutów odwołania L. M. organ powołał art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974r. i wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie decyzjami z dnia [...] stycznia 2007r. i [...] listopada 2007r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Szczecinie z dnia 13 lutego 1969r. ustalającej lokalizację szczegółową budowy linii 110 kV w Szczecinie od Szosy Polskiej (Rozdzielni Szczecin Glinki) do Huty Szczecin N/Odrą. W związku z tym ww. obiekt nie znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie był przeznaczony, w czasie jego budowy pod zabudowę (...). Nie można też uznać, że w czasie budowy, powodował on niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Organ podkreślił, że wydanie nakazu rozbiórki możliwe jest tylko w przypadku spełnienia którejś z przesłanek określonych w art. 37 ust. 1 i 2. Bez znaczenia jest zatem fakt, iż słupów nie usytuowano zgodnie z decyzją z dnia 13 lutego 1969 r. dot. ustalenia lokalizacji szczegółowej.

W skardze L. M. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez nakazanie rozbiórki obiektu, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 37 ust. 1 ww. ustawy.

Zdaniem skarżącego, umieszczenie w art. 37 ust. 1 pkt 1 spójnika "lub" nie oznacza, że dopiero łączne spełnienie przesłanek z art. 37 ust. 1 pkt. 1 i 2 daje możliwość wydania decyzji o rozbiórce. Samo zatem wybudowanie obiektu na gruncie, na którym obowiązywał zakaz zabudowy jest wystarczającego wydania nakazu rozbiórki. Skarżący zarzucił przyjęcie błędnej argumentacji pisma Urzędu Miejskiego z dnia 5 kwietnia 2006 r., polegającej na uznaniu, że pod pojęciem "zakaz zabudowy" nie należy rozumieć przebiegu sieci uzbrojenia terenu.

Skarżący podniósł także, że linia ma po realizacji inny przebieg niż zatwierdzono to w decyzji o lokalizacji szczegółowej, gdyż słupy wybudowano po prawej, a nie jak ustalono w decyzji po lewej stronie ul. [...]. Skarżący wskazał nadto na konieczność posiadania prawa do dysponowania nieruchomością wynikającą z art. 29 ust. 1 pkt 5 oraz pośrednio art. 5 ust. 1 pkt 6, Prawa budowlanego.

Co do stanu technicznego obiektu skarżący wskazał, że z jednej strony organ uznał, iż linia nie stwarza zagrożenia dla mienia i ludzi, z drugiej nakazał wykonanie remontu, który miałby dopiero doprowadzić obiekt do stanu zgodnego z prawem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie podnosząc, że nie budzi wątpliwości, iż ww. linię wysokiego napięcia wybudowano w latach 70-tych ubiegłego wieku bez pozwolenia na budowę. Stąd też, zgodnie z art. 103 ust. 2 obowiązującego Prawa budowlanego, stosuje się ustawę Prawo budowlane z 1974r.

Sąd stwierdził, że nie zaistniała druga z przesłanek warunkujących rozbiórkę ww. obiektu. Decyzją z dnia 13 lutego 1969r. o ustaleniu lokalizacji szczegółowej - wydaną w oparciu o cyt. ogólny plan ustalono lokalizację szczegółową budowy ww. linii. Natomiast zgodnie z obowiązującym do 1977r. ogólnym planem na części terenu, na którym posadowiono inwestycję obowiązywały zapisy "Teren upraw rolniczych - adaptacja. Zakaz zabudowy (U5 RP)" oraz "Tereny wyrobisk cegielni, strefa ochronna 100m. Konieczność zabezpieczenia i uporządkowania terenów poeksploatacyjnych (U7 PPiV)". Ustalono zatem, że inwestycja znajduje się na terenach, które nie były przeznaczone pod zabudowę. Jednakże plan nie odnosił się w żaden sposób do przebiegu sieci uzbrojenia terenu, nie wprowadzał w tej kwestii żadnych ograniczeń i zakazów. Stwierdzono, że skoro żaden z planów nie definiował pojęcia "zabudowy", fakt istnienia zakazu zabudowy na części terenów nie wykluczał możliwości lokalizacji obiektów liniowych infrastruktury technicznej.

Zdaniem Sądu, decyzje SKO z dnia [...] stycznia 2007r oraz z dnia [...] listopada 2007r. wydane w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia [...] lutego 1969r. wskazują, że nie było podstaw do uznania tej decyzji, jako wydanej bez podstawy prawnej. Stanowił ją art. 30 i 31 ustawy z dnia 31 stycznia 1961r. o planowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 7, poz. 47), zarządzenie Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 10 maja 1966r. w sprawie ustalenia lokalizacji szczegółowej inwestycji budowlanych i stref ochronnych oraz wyrażenia zgody na zmianę sposobu wykorzystania terenu (MP nr 25, poz. 129) oraz ww. ogólny plan zagospodarowania przestrzennego. Wykładnia art. 30 i 31 ww. ustawy o planowaniu przestrzennym doprowadziła do wniosku, że powołany plan ogólny określał jedynie ogólnie przeznaczenie terenu, natomiast szczegółowe ustalenia, zgodnie z art. 17 ust. 3 cyt. ustawy miały zostać zawarte w planie szczegółowym. Z powyższych ustaleń Sąd wywiódł, że skoro uzbrojenie terenu należało do właściwości planu szczególnego, to brak takiego planu powodował konieczność uregulowania tej kwestii w decyzji o lokalizacji szczegółowej.

Sąd stwierdził, że orzeczenie techniczne o zdatności do użytkowania tej linii z lipca 2006r. oraz ekspertyza oceniająca stan techniczny słupów z maja 2007r. nie potwierdzają występowania przesłanek z art. 37 ust. 1 pkt. 2 ww. ustawy.

Co do zarzutu "braku uzgodnienia z właścicielem gruntu" Sąd wyjaśnił, że ustawa z dnia 31 stycznia 1961r. o planowaniu przestrzennym uzyskania takiej zgody nie przewidywała.

W ocenie Sądu, organy jednoznacznie wykazały, że nie zostały spełnione przesłanki art. 37 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył L. M., wnosząc o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie prawa materialnego tj.:

1. - błędną wykładnię art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974r. poprzez przyjęcie, iż wybudowanie obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie stanowi podstawy do nakazania jego rozbiórki,

2. - błędną wykładnię art. 37 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy poprzez przyjęcie, że zły stan techniczny obiektu budowlanego nie uzasadnia nakazania jego rozbiórki, albo nie powoduje niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia,

3.- błędną wykładnię tj. art. 37 ust. 2 ww. ustawy poprzez przyjęcie, iż brak prawa inwestora do dysponowania nieruchomością nie jest podstawą do nakazania rozbiórki.

W skardze kasacyjnej podniesiono, że argumentacja Sądu, iż termin "zakaz zabudowy" użyty w planie zagospodarowania przestrzennego jest zbyt wąski, więc nie odnosi się do przebiegu sieci uzbrojenia terenu sprowadza się do absurdu, ponieważ nawet gdyby w planie zawarto zapisy uszczegóławiające zakaz zabudowy poprzez wskazanie np. sieci uzbrojenia terenu, można by stwierdzić, że brak jest zapisów dot. sieci energetycznych albo sieci energetycznych wysokiego napięcia itd. Sąd I Instancji nie wskazał podstawy prawnej, z której wynika, iż w przypadku umieszczenia w planie zakazu zabudowy, nie odnosi się on np. do sieci uzbrojenia terenu.

Za nieprzekonujące uznał kasator wywody Sądu, że skoro istniał ustawowy obowiązek sporządzenia planu szczegółowego na podstawie art. 17 ust. 3 ww. ustawy z dnia 31 stycznia 1961r., to brak wydania takiego planu uzasadnia odstąpienie od zakazu zabudowy zamieszczonego w planie ogólnym. Powyższe zaniechanie nie może być bowiem "naprawione" późniejszą decyzją legalizacyjną, gdyż brak jest podstawy prawnej do takiego wnioskowania.

Z ostrożności procesowej w skardze kasacyjnej podniesiono, że gdyby nawet uznać stanowisko Sądu za zasadne, to i tak linię energetyczną poprowadzono niezgodnie z decyzją lokalizacyjną, gdyż oba narożne słupy usytuowane są na działce innego właściciela, a faktycznie zostały wzniesione na działce skarżącego.

Nadto, spełniona została druga przesłanka do nakazania rozbiórki, gdyż stan linii energetycznych stwarza zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi. Dowodem tego są ww. decyzje z dnia [...] czerwca 2007r. oraz z dnia [...] października 2007r., w których organy nakazały przeprowadzenie czynności w celu doprowadzenia budowli do stanu zgodnego z przepisami, a mimo to remont nie został wykonany. Ekspertyzę będącą podstawą wydania powyższych decyzji sporządziła przy tym osoba nie legitymująca się odpowiednimi kwalifikacjami, co potwierdza pismo Zachodniopomorskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia 2 listopada 2006r.

W ocenie skarżącego, nastąpiło również pogorszenie warunków użytkowych terenu, gdyż zgodnie z wydaną decyzją z 2005r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, teren ten jest przeznaczony pod budowę domów jednorodzinnych. Przy czym, powyższa ekspertyza odnosi się do stanu obecnego, zaś pogorszenie warunków użytkowych terenu nastąpiło w chwili wybudowania linii, co również uzasadnia decyzję o rozbiórce.

Skarżący dodał, że skarżony wyrok narusza art. 37 ust. 2 ww. ustawy, gdyż istniały również inne przesłanki do nakazania rozbiórki, to jest podnoszony już zarzut niedysponowania prawem do nieruchomości, wynikający z art. 21 ust. 4 w zw. z art. 29 ust. 5 cyt. ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 powołanej ustawy - a taka sytuacja nie miał miejsca w niniejszej sprawie - to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami kasacji. Związanie granicami skargi oznacza zaś związanie podstawami zaskarżenia przedstawionymi w skardze kasacyjnej.

Oceniając we wskazanych wyżej granicach wniesioną skargę kasacyjną stwierdzić trzeba, iż stawiane w niej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie podstawę materialnoprawną decyzji kontrolowanej skarżonym wyrokiem stanowił art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane.

Z uwagi na ustalenia faktyczne oraz na wyżej powołane zarzuty naruszenia prawa materialnego sformułowane w skardze kasacyjnej po pierwsze rozważenia i oceny wymaga, czy wybudowana samowolnie dwutorowa linia energetyczna wysokiego napięcia, znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę lub powoduje (...) niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (pkt 1 i 2 ust. 1 art. 37).

Ponieważ obiekt budowlany będący przedmiotem skarżonego wyroku został wzniesiony na początku lat 70 tych ubiegłego wieku, to ocena ta powinna być dokonana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1961r. - o planowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 1975 r. Nr 11, poz. 67 ze zm.).

Wskazać zatem trzeba, że przepis art. 12 ust. 1 ww. ustawy stanowił, iż miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego są ogólne i szczegółowe plany zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 13 ust. 3 cyt. ustawy plan ogólny stanowił podstawę gospodarki terenami oraz ustalania potrzeb inwestycyjnych na obszarze danej jednostki osadniczej i obejmował podstawowe wytyczne dla planów szczegółowych na tym obszarze. Natomiast - stosownie do treści art. 16 ust. 3 ww. ustawy – dopiero w planie szczegółowym określano przeznaczenie terenów na poszczególne cele, wyznaczano linie rozgraniczające grunty, ustalano zasady uzbrojenia i urządzenia terenu oraz zasady kształtowania zabudowy, a w miarę potrzeby również inne warunki i wytyczne.

Obowiązujący w tekście pierwotnym powołanej ustawy o planowaniu przestrzennym art. 31 ust. 2 przewidywał możliwość wydania decyzji w sprawie lokalizacji szczegółowej na terenach, dla których nie ma zatwierdzonego planu miejscowego.

Jak wynika z ustaleń organów administracji publicznej, zaaprobowanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, na terenie położenia przedmiotowej inwestycji do 1977r. obowiązywał Miejscowy Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego miasta Szczecina i Polic (Uchwała nr 272/65 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Szczecinie – Dz.Urz WRN w Szczecinie nr 13, poz. 69). Na podstawie tego planu – wobec braku planu szczegółowego – wydano decyzję z dnia 13 lutego 1969r. ustalającą lokalizację szczegółową budowy dla przedmiotowej linii przesyłowej. Powołany wyżej plan ogólny dla części terenu usytuowania inwestycji ustalał "Teren upraw rolniczych - adaptacja. Zakaz zabudowy (U5 RP)" oraz wskazywał "Tereny wyrobisk cegielni, strefa ochronna 100m. Konieczność zabezpieczenia i uporządkowania terenów poeksploatacyjnych (U7 PPiV)".

Plan ogólny zatwierdzony wyżej wymienioną uchwałą – jak wynika z przytoczonych uprzednio przepisów - nie mógł i w istocie nie określał szczegółowego porządku planistycznego, który ustawa o planowaniu przestrzennym zastrzegała dla planów o charakterze szczegółowym, w tym w zakresie przebiegu sieci uzbrojenia terenu. Nie wprowadzał w tym zakresie żadnych ograniczeń i zakazów oraz nie definiował pojęcia zakaz zabudowy.

Trzeba zatem podzielić argumentację przedstawioną w zaskarżonym wyroku, że terminu "zakaz zabudowy" użytego w zapisach przedmiotowego planu ogólnego nie można odnosić do sieci linii przesyłowych.

W związku z powyższym zgodzić się należy z Sądem I instancji, że przedmiotowa inwestycja nie naruszała obowiązującego w dacie jej wzniesienia porządku planistycznego, co oznacza, że zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974r. nie zasługiwał na w uwzględnienie.

Natomiast odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 37 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy zauważyć należy, iż w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano na uchybienia zmierzające do podważenia zaprezentowanego w skarżonym wyroku stanowiska Sądu, przy czym autor kasacji także w jej uzasadnieniu nie wymienił jakiejkolwiek normy prawa procesowego, której uchybił Sąd I instancji. W motywach skargi kasacyjnej z jednej strony wskazano bowiem, że dowodem zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi uzasadniającym rozbiórkę ww. obiektu są decyzje organów nadzoru budowlanego z dnia [...] czerwca 2007r. i [...] października 2007r. stwierdzające konieczność wykonania czynności doprowadzających obiekt do stanu zgodnego z przepisami, stosownie do ekspertyzy oceniającej stan techniczny słupów. Z drugiej zakwestionowano prawidłowość samej ekspertyzy, wobec tego, że sporządziła ją osoba nieposiadająca odpowiednich kwalifikacji zawodowych. Ponadto, z powołaniem się m.in. na ustalenia tejże ekspertyzy w skardze kasacyjnej uzasadniono również okoliczność zdecydowanego pogorszenia warunków użytkowych terenu, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy.

W związku z powyższym wskazać trzeba, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może odnieść zamierzonego skutku, jeśli w istocie opiera się on na kwestionowaniu stanu faktycznego i stanowi próbę wyprowadzenia odmiennego, oczekiwanego przez skarżącego kasacyjnie poglądu w tej kwestii, ponieważ badanie zasadności podstawy kasacyjnej naruszenia prawa materialnego można dokonywać jedynie na podstawie niekwestionowanego stanu faktycznego, przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.

Konsekwencją braku zarzutu naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa) i wskazywanego na wstępie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa) było uznanie za wiążącą ocenę okoliczności faktycznych dokonaną w zaskarżonym wyroku, w tym również w zakresie ustaleń przedstawionych w kwestionowanej ekspertyzie oceniającej stan techniczny słupów przedmiotowej linii elektroenergetycznej.

Za chybiony uznać też należy zarzut skargi kasacyjnej oparty na błędnej wykładni art. 37 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1974r. poprzez przyjęcie, iż brak prawa inwestora do dysponowania nieruchomością nie jest podstawą do nakazania rozbiórki

Wyjaśnić należy, że art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego upoważnia organ administracji do nakazania przymusowej rozbiórki (...) obiektu budowlanego (jego części) będącego w budowie lub wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie budowy, jeżeli jest to uzasadnione innymi ważnymi przyczynami, poza wymienionymi w ust. 1. art. 37. Przepisy ww. ustawy nie wyjaśniają, co należy rozumieć przez ważne przyczyny. Biorąc jednak pod uwagę cele ustawy Prawo budowlane z 1974r. przyjąć trzeba, że przez ważne przyczyny należy rozumieć skutki samowoli budowlanej, które godziłyby w interesy ogólnospołeczne, inne niż wskazane w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy.

Nie można było zatem przyjąć, że przesłanka ta została spełniona w okolicznościach niniejszej sprawy, skoro fakt nieposiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością skarżącego, w rozumieniu art. 29 ust. 5 ww. ustawy, charakteru ogólnospołecznego niewątpliwie nie posiadał.

W świetle przedstawionych wyżej okoliczności, należało podzielić stanowisko Sądu I instancji, o braku podstaw do zastosowania art. 37 ustawy Prawo budowlane w rozpoznawanej sprawie.

Zważywszy na powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzając brak zasadności zarzutów skargi kasacyjnej i nie stwierdzając nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił wniesioną skargę kasacyjną.