Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 691/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 2 pkt 15, art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik,, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2010 r. sprawy ze skargi (...) Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie sprzeciwu od zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...]r. pełnomocnik skarżącej "A" Spółki z o.o. z siedzibą w W., skierowanym do Urzędu Miasta w C., dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym dla potrzeb realizacji budowy stacji bazowej telefonii komórkowej "A" Sp. z o.o. sieć [...] C. UPCK, zlokalizowanej na części dachu budynku biurowego, położonego w C. przy ul. [...]. W zgłoszeniu tym wskazano, że planowane prace obejmować będą montaż projektowanej wieży kratowej o wysokości 12m wraz z odciągami, posadowienie na dachu budynku kontenera technicznego wraz z urządzeniami sterującymi pracą stacji, trasę kablową umieszczoną w drabinach systemowych oraz wykonanie wewnętrznej linii zasilającej stację. Jako podstawę prawną wskazano w zgłoszeniu przepis art. 30 ust. 1 pkt 3b i 3c ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm).

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Prezydent Miasta C. powołując się na art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, wniósł sprzeciw do powyższego zgłoszenia. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że skarżąca dokonała błędnej kwalifikacji robót budowlanych związanych z budową stacji bazowej telefonii komórkowej. W ocenie organu definicja budowli w rozumieniu art. 3 Prawa budowlanego występuje w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 219, poz. 1864). Zgodnie z § 3 pkt 2 tego rozporządzenia telekomunikacyjny obiekt budowlany oznacza m.in. antenowe wieże, maszty i konstrukcje wsporcze, kontenery telekomunikacyjne. Realizacja tego typu obiektów nie została wymieniona w art. 29 Prawa budowlanego, a zatem podlega obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę. Organ zwrócił uwagę, że obecnie nie obowiązuje już przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c) Prawa budowlanego, co potwierdza obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę dla tego typu przedsięwzięć. Stwierdził ponadto, że planowana inwestycja stanowi budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, czyli polega na budowie obiektu budowlanego, stanowiącego całość techniczno-użytkową. W takiej sytuacji zastosowanie znajdzie art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, w myśl którego pozwolenie na budowę winno dotyczyć całego zamierzenia inwestycyjnego.

W odwołaniu od tej decyzji skarżąca Spółka wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania wywołanego sprzeciwem, ewentualnie o uchylenie i i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzuciła wadliwe prowadzenie postępowania wyjaśniającego, co doprowadziło do niewłaściwego zastosowania przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Powołując się na wyrok tut. Sądu z dnia 23 stycznia 2008 r. w sprawie II SA/Gl 809/07, skarżąca wskazała, że anteny, maszty antenowe wraz z ich konstrukcją wsporczą oraz posadowiona na stalowym ruszcie szafa, składają się na jedno urządzenie stanowiące całość techniczną, które zostało objęte hipotezą art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Odnosząc się do wskazanej w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji definicji masztu antenowego, skarżąca wskazała, że dotyczy ona jedynie masztów wolnostojących. Dodatkowo podniesiono, że w razie wątpliwości co do projektowanej mocy stacji bazowej, organ winien był przed wydaniem decyzji wydać postanowienie w przedmiocie ewentualnego uzupełnienia zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Zarzucono także naruszenie art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa).

Rozpoznając to odwołanie Wojewoda [...] zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy doszedł do wniosku, że zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, o których mowa w art. 29 Prawa budowlanego obejmują wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3m na obiektach budowlanych, przy czym o montażu czy instalacji można mówić, gdy istnieje już nośnik, na jakim miałyby być zainstalowane anteny i urządzenia wyposażenia stacji bazowej. Planowane przez inwestora przedsięwzięcie nie należy do przypadków objętych takim zwolnieniem, albowiem na obiekcie budowlanym nie istnieje obiekt (maszt), do którego zostaną zainstalowane anteny. Maszt taki ma dopiero powstać, a to wymaga pozwolenia na budowę. Stąd w ocenie organu odwoławczego rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu pierwszej instancji jest prawidłowe, pomimo, że nie wszystkie tezy uzasadnienia zasługują na uwzględnienie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez wadliwą wykładnię art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego oraz poprzez błędną wykładnię art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Ponadto zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 77 § 1 kpa w zakresie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i art. 107 kpa w zakresie nieprawidłowego uzasadnienia wydanej decyzji. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko, powtarzając argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W szczególności wskazała, że planowana inwestycja stanowi roboty budowlane, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, a zatem dla jej realizacji wystarczające jest zgłoszenie w trybie art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) tej ustawy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia [...]r. skarżąca zaprezentowała dodatkowe argumenty na poparcie swojego stanowiska. Nadmieniła ponadto, że w dniu 7 maja 2010 r. została uchwalona ustawa o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. Nr 106, poz. 675), która weszła w życie w dniu 17 lipca 2010 r., dopuszczająca w ocenie skarżącej realizację przedsięwzięć podobnych do planowanego. Poddała także w wątpliwość kompetencje osoby podpisującej zaskarżoną decyzję w świetle art. 268a kpa.

Przy piśmie z dnia [...]r. organ odwoławczy nadesłał potwierdzone za zgodność z oryginałem upoważnienie Wojewody [...] z dnia [...]r. potwierdzające kompetencje E. S. do podpisywania decyzji administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek Sąd nie podziela tych argumentów organu odwoławczego, które odnoszą się do oceny przedmiotowej inwestycji, jako mającej charakter telekomunikacyjnego obiektu budowlanego, o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r., a co za tym idzie, że z tego tylko powodu jego realizacja wymagać by miała uzyskania pozwolenia na budowę. Tym niemniej rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji uznać należy za odpowiadające prawu, a to z kolei prowadzić musiało do oddalenia skargi.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 29 – 31 Prawa budowlanego. Z kolei definicje budowli i robót budowlanych zawarte zostały w art. 3 pkt 3 i 7 tej ustawy.

Z akt sprawy wynika, że zamiarem skarżącej było wykonanie robót budowlanych polegających na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Dostrzegając rozbieżności w orzecznictwie wskazać należy, że obecnie dominuje pogląd, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest budową obiektu wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę i samo to ustalenie przesądza już o prawidłowości kontrolowanego rozstrzygnięcia, które wbrew twierdzeniom skarżącej znajduje swoje oparcie w treści art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego.

W świetle jednak zarzutów skarżącej rozważenia wymagało, czy zgłoszone zamierzenie inwestycyjne polegało nie tyle na budowie stacji bazowej, co na instalacji urządzeń stanowiących jej części składowe na istniejącym obiekcie budowlanym. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym do dnia [...]r. pozwolenia na budowę nie wymagało wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Z kolei przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) Prawa budowlanego nakłada na inwestora obowiązek zgłoszenia wykonywania robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3m na obiektach budowlanych. Niewątpliwie chodzi przy tym o te same urządzenia, o których stanowi art. 29 ust. 2 pkt 15. Kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostaje, czy maszt antenowy, mający stanowić konstrukcję wsporczą dla anten, jest sam w sobie obiektem budowlanym, czy też wraz z antenami i innymi urządzeniami stanowi całość techniczną składającą się na instalację, która mogłaby zostać objęta omawianym zwolnieniem. Zwrócić w tym miejscu przyjdzie uwagę, niezależnie od wspomnianych w orzecznictwie rozbieżności, że na podstawie art. 65 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. Nr 106, poz. 675), znowelizowany został omawiany przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. W obecnym jego brzmieniu pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Przepis ten w znowelizowanym brzmieniu obowiązuje od dnia 17 lipca 2010 r., a zatem wszedł w życie już po wydaniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, dokonana przez ustawodawcę nowelizacja przepisów Prawa budowlanego w tym zakresie oznacza, że przed jej wejściem w życie brak było normatywnych podstaw do objęcia zwolnieniem z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę instalacji na obiektach budowlanych urządzeń mających charakter antenowych konstrukcji wsporczych. Do takich konstrukcji niewątpliwie zaliczyć należy projektowaną przez skarżącą "wieżyczkę" o wysokości 12m z odciągami linowymi (vide: Orzeczenie techniczne, marzec 2010, pkt 3 opisu technicznego, str. 6 – w aktach administracyjnych sprawy). W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że instalowanie takiej konstrukcji na obiekcie budowlanym nie było objęte zwolnieniem z art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego przed dniem 17 lipca 2010 r., a zatem nie miał do takich robót budowlanych zastosowania tryb zgłoszeniowy, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) Prawa budowlanego.

Przypomnieć w tym miejscu wypadnie, że sądy administracyjne dokonują kontroli zaskarżonych rozstrzygnięć według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu. Oznacza to, że pomimo wprowadzonych przez ustawodawcę zmian w przepisach Prawa budowlanego, które wydają się korzystne dla skarżącej, nie jest możliwe ich zastosowanie w stosunku do aktu, który został wydany przed ich wejściem w życie.

Z uwagi na prawidłowość rozstrzygnięcia kontrolowanej decyzji, zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania Sąd uznał za pozostające bez wpływu na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).