Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 131/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano organ do załatwienia wniosku
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 3 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 35
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.), Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 września 2009 r. sprawy ze skargi T. M. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie zmiany zagospodarowania terenu I. zobowiązuje Burmistrza do załatwienia wniosku T. M. z dnia [...] r. przez wydanie decyzji w terminie 14 dni od dnia doręczenia wyroku, II. zasądza od Burmistrza na rzecz skarżącego T. M. kwotę [...] złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W skardze na bezczynność Burmistrza Miasta, T. M. domagał się wydania decyzji o ograniczeniu działalności gospodarczej polegającej na hurtowej sprzedaży [...], prowadzonej przy ul. [...] w [...].

Skarżący wskazał, że jego zdaniem istnieją podstawy do wydania decyzji na podstawie art. 59 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ osoba prowadząca działalność gospodarczą posiada zezwolenie na prowadzenie działalności handlowej wyłącznie wewnątrz budynku, natomiast obecnie działalność ta jest prowadzona na terenie całej działki, a nawet wykracza poza jej teren, jest uciążliwa dla właścicieli sąsiednich działek i narusza ustalone warunki zagospodarowania terenu.

Skarżący pokreślił, że wielokrotnie domagał się podjęcia przez Burmistrza stosownych działań, ale bezskutecznie. W związku z tym wystąpił na podstawie

art. 37 kpa do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z zażaleniem na nie załatwienie sprawy w terminie, a następnie skierował skargę do Sądu.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej odrzucenie, wskazując, na brak podstaw do działania na podstawie art. 59 ust. 3 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu w drodze decyzji można nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości wstrzymanie użytkowania terenu lub przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania jedynie w przypadku zmiany zagospodarowania terenu bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy.

W przedmiotowej sprawie osoba, która prowadzi działalność gospodarczą posiada decyzję o warunkach zabudowy. Poza tym w stosunku do decyzji o warunkach zabudowy związanych ze zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części obowiązuje wyłącznie art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym, a mianowicie zmiana sposobu użytkowania, która nie wymaga pozwolenia budowlanego, nie podlega obowiązkowi uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga wydania decyzji o warunkach zabudowy, jedynie wtedy, gdy wymagane jest na nią pozwolenie na budowę, co wynika z art. 59 ust. 1 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten nie ma zastosowania do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, która nie wymaga pozwolenia na budowę. Nie może więc mieć zastosowania art. 59 ust. 3 powołanej ustawy. Poza tym osoba prowadząca działalność gospodarczą zamierza zmienić miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, co również obok aspektów prawnych sprawy przesądziło o odstąpieniu od podejmowania działań.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

O bezczynności organu administracji publicznej można mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnej czynności w sprawie,

w konsekwencji czego, nie wydał w terminie decyzji, postanowienia lub nie podjął stosownej czynności.

W postępowaniu dotyczącym bezczynności organu administracji, Sąd nie bada merytorycznej zasadności żądania skierowanego przez zainteresowanego do organu. Bada jedynie, czy organ pozostaje w bezczynności, Sąd nie decyduje również, w jaki sposób organ ma rozstrzygnąć sprawę.

W rozpoznawanej sprawie skarżący T. M. wskazał na okoliczności uzasadniające, w jego ocenie, potrzebę działania organu, który jednak nie załatwił sprawy w sposób przewidziany przepisami, a mianowicie przez wydanie decyzji, postanowienia lub podjęcie stosownej czynności, lecz odpowiadał skarżącemu pismami. Organ pozostaje zatem w bezczynności, ponieważ nie załatwił sprawy w ustawowym terminie (art. 35 kpa).

W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 149 w zw. z art. 200 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.