Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 999/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-02-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO (del.) Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku [...] s.c. z siedzibą w L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za maj 2010 roku - postanawia - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi [...] s.c. z siedzibą w L., jest opisana w sentencji postanowienia decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2014 r., utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] maja 2014 r., określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za maj 2010 roku w wysokości 22.260 zł.

W skardze tej zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając przedmiotowe żądanie strona skarżąca podniosła, że uiszczenie kwoty podatku określonej w zaskarżonej decyzji wywoła trudne do odwrócenia skutki, gdyż łączna kwota zobowiązań w podatku akcyzowym za okres od lutego do lipca 2010 r., za grudzień 2010 r., za luty i lipiec 2011 r. oraz za listopad i grudzień 2011 r. wynosi w sumie 116.148 zł. Natychmiastową wymagalność całej kwoty zaległości podatkowej odczują zatrudnieni w firmie pracownicy (jest to 7 osób), których prawdopodobnie obejmie redukcja etatów. Utrzymanie takiej ilości etatów wymaga od podmiotu dyscypliny finansowej i wcześniejszego zaplanowania wydatków nadzwyczajnych, związanych z wykonaniem decyzji Dyrektora Izby Celnej.

Strona skarżąca wskazała ponadto, że posiada zobowiązania krótko i długoterminowe z tytułu zaciągniętych kredytów na finansowanie obrotu paliwami, których bieżący koszt obsługi jest znaczny. Firma jest w trakcie modernizacji, którą wymusiły regulacje unijne. Dodatkowo zobowiązania klientów wobec skarżącej spółki przekraczają kwotę 250.000 zł, co z kolei odbija się na płynności finansowej podmiotu, który musi zabezpieczyć środki na wypłaty wynagrodzeń i składki ZUS. Wynik finansowy za ubiegły rok oraz obiektywnie występujące trudności w branży paliwowej związane z ogólnokrajowym i światowym kryzysem nie sprzyjają, w ocenie strony skarżącej, rozwojowi firmy. Dodatkowym obciążeniem firmy jest choroba nowotworowa jednego ze wspólników.

Do skargi strona dołączyła bilans sporządzony na dzień 31 sierpnia 2014r., deklarację rozliczeniową ZUS oraz kartę leczenia chemioterapią M. C.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Wniosek skarżącej spółki zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., określanej dalej jako P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Ustawodawca przewidział więc możliwość zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jedynie w sytuacji, gdy wykonanie decyzji może wywołać wyjątkowo dolegliwe skutki dla skarżącego. Pod pojęciami niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy natomiast rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. J. P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 190).

W ocenie Sądu w sprawie zachodzą okoliczności wskazujące, że wykonanie zaskarżonej decyzji wraz z decyzjami dotyczącymi innych okresów rozliczeniowych, wywoła następstwa określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę, że kwota należności głównej za okres od lutego do lipca 2010 r., za grudzień 2010 r., za luty i lipiec 2011 r. oraz za listopad i grudzień 2011r. jest dość znaczna, gdyż wynosi łącznie 116.148 zł. Może ona ulec jeszcze zwiększeniu z powodu naliczania odsetek. Wysokość należnych zobowiązań podatkowych w zestawieniu z podanymi we wniosku okolicznościami świadczy o zasadności żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strona wskazała bowiem, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi redukcją etatów pracowniczych. Niewątpliwie takie posunięcie wywołałoby skutki trudne do odwrócenia, jeśli chodzi o sposób funkcjonowania spółki w wymiarze społecznym i ekonomicznym.

Jak wynika z bilansu spółki sporządzonego na dzień 31 sierpnia 2014 r., należności krótkoterminowe spółki wynosiły 378.523,60 zł, przy czym we wniosku strona wskazywała, że fakt ten negatywnie odbija się na stanie płynności finansowej spółki. Zobowiązania krótkoterminowe na dzień sporządzenia bilansu wynosiły 588.743,76 zł, przy czym spółka nie posiadała rezerw na zobowiązania. Zachodzi tu więc widoczna dysproporcja pomiędzy kwotami należności, jakie spółka powinna zapłacić a kwotami, które od swoich kontrahentów powinna otrzymać. Mając to na względzie należy stwierdzić, że konieczność zapłaty zaległości podatkowych w łącznej wysokości 116.148 zł (bez odsetek) może spowodować konsekwencje w postaci utraty płynności finansowej, co należałoby zakwalifikować jako niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek ten jest tym bardziej uzasadniony, biorąc pod uwagę podnoszoną przez stronę okoliczność w postaci choroby nowotworowej jednego ze wspólników spółki. Konieczność podjęcia chemioterapii negatywnie odbija się na codziennym funkcjonowaniu spółki z uwagi na ograniczone możliwości zadbania o interesy prowadzonej działalności gospodarczej.

Z powyższych względów Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.