Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 496/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 29 ust. 6 pkt 1, 2, 8, 9
journal: Dz.U. 2017 poz 2213
law: Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia - tekst jedn.
article: art. 77 § 1, art. 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 1299/18 w sprawie ze skargi G. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 21 maja 2018 r. nr EA-I-476/191/18 w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od G. M. na rzecz Komendanta Głównego Policji 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 18 grudnia 2018 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1299/18) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany "WSA" lub "Sąd I instancji"), działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej zwanej "ppsa"), oddalił skargę G. M. (dalej zwanego "Skarżącym") na decyzję Komendanta Głównego Policji z 21 maja 2018 r. (nr EA-I-476/191/18) w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że Skarżący 18 lutego 2015 r. został wpisany na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej przez Komendanta Miejskiej Policji w S.

W dniu 1 grudnia 2017 roku zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie skreślenia Skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej z uwagi na powziętą informację, że do Sądu Rejonowego w Żyrardowie Il Wydział Karny wpłynął akt oskarżenia przeciwko Skarżącemu o popełnienie czynu zabronionego z art. 178a §1 Kodeksu karnego (sygn. akt. || K 687/17).

W związku z powyższym decyzją z 18 stycznia 2018 r. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi, na podstawie art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy z 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2017 r. p. 2213 ze zm.), skreślił Skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Decyzją z 21 maja 2018 r. (dalej zwaną "Decyzją II") Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Komendant Główny Policji ustalił, że 31 stycznia 2018 r. Sąd Rejonowy w Żyrardowie wydał w sprawie o sygn. II K 687/17, wyrok od którego Skarżący wniósł apelację. Z uwagi na powyższe sprawa karna o przestępstwo z art. 178a § 1 Kodeksu karnego toczy się obecnie przed Sądem Okręgowym w Płocku.

Skarżący 15 czerwca 2018 r. złożył skargę do WSA na Decyzję II.

WSA uznał, że skarga nie jest zasadna.

Zdaniem WSA, organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie oraz zastosowały do niego właściwe przepisy prawa materialnego. Z ustaleń organu wynika, że w dacie wydawania decyzji przeciwko Skarżącemu toczyło się postępowanie sądowe o popełnienie przestępstwa umyślnego, jakim jest czyn z art. 178a § 1 kodeksu karnego. WSA wskazał, że podstawą prawną skreślenia Skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej był art. 29 ust. 6 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, tym samym organy były zobowiązane do zastosowania ww. przepisu.

Skarżący zaskarżył skargą kasacyjną ten wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania WSA sprawy do ponownego rozpoznania oraz zmianę orzeczenia w pkt. 1 poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także wniósł o zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 6 pkt 1 oraz 8 i 9 ustawy o ochronie osób i mienia poprzez dokonanie błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego (naruszenie reguł oceny) oraz uznanie, że pracownik ochrony fizycznej został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnione przestępstwo umyślne lub wszczęto w stosunku do niego postępowania karne o takie przestępstwo.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego stosownie do obowiązujących w tym zakresie norm.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Skarga kasacyjna zawiera tylko jeden zarzut – naruszenia prawa materialnego tj. art. 29 ust. 6 pkt 1 oraz 8 i 9 ustawy o ochronie osób i mienia, "poprzez dokonanie błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego".

W związku z tak sformułowanym zarzutem uchybienia prawu materialnego, wyjaśnić należy, że powszechnie przyjmowane jest, że naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej, natomiast uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo że ustalonego stanu faktycznego nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej (vide: postanowienie SN z 15 października 2001 r., I CKN 102/99 niepublikowane: Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wydanie 2, s. 367). Natomiast, jeśli chodzi o ocenę materiału dowodowego, to jest to domena stosowania przepisów procesowych. Zgodnie z art. 77 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; dalej zwanej "kpa") organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, z kolei art. 80 kpa stanowi, że organ administracji ocenia na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Istotną okolicznością w sprawie było to czy przeciwko G. M. wszczęto postępowanie karne o przestępstwo umyślne, stosownie bowiem do art. 29 ust. 6 pkt 1 pracownika ochrony fizycznej skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, w przypadku, gdy pracownik ochrony fizycznej został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego (ta okoliczność nie była przyjęta jako podstawa faktyczna decyzji o skreśleniu) lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne za takie przestępstwo. Zarzutu naruszenia przepisów postępowania, opartego na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa autor skargi kasacyjnej jednak nie postawił. Nie wymienił żadnego z przepisów o charakterze procesowym, nie wskazał również na niezbędny element zarzutów procesowych, jakim jest istotny wpływ naruszenia na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany ww. zasadą dyspozycyjności nie może za stronę formułować zarzutów, czy podstawiać przepisów w miejsce wymienionych w skardze kasacyjnej. W orzecznictwie tego sądu podkreśla się, że jako podstawę kasacyjną należy wskazać konkretny przepis prawa i określić sposób jego naruszenia, ponieważ sąd kasacyjny nie powinien domyślać się intencji skarżącego i formułować za niego zarzutów pod adresem zaskarżonego wyroku (zob. uzasadnienie wyroku NSA z 22 lipca 2004 r., GSK 356/04, ONSAiWSA 2004/3, poz. 72). Z art. 183 § 1 zdanie pierwsze ppsa należy również wywieść, że granice skargi kasacyjnej wyznaczane są przez stronę skarżącą, przy czym powinny być one wskazane w sposób precyzyjny. Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej ani uzupełniać wywodów strony. Sąd ten jest bowiem władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wymienione (wyartykułowane) w skardze kasacyjnej. Nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie czy uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej bądź poprawianie występujących w niej niedokładności. Wadliwe sformułowanie podstaw kasacyjnych obciąża stronę wnoszącą ułomnie skonstruowany środek zaskarżenia, uniemożliwiając prawidłową ocenę kwestionowanego orzeczenia (tak w B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, opubl. Lex/El 2021, kom. Do art. 174 i podane tam orzecznictwo - np. wyroki NSA: z 8.05.2014 r., I GSK 1005/12, LEX nr 1480759; z 2 września 2014 r., I OSK 435/13, LEX nr 1572726; z 13 listopada 2014 r., I OSK 1420/14, LEX nr 1658243; z 19 listopada 2014 r., I FSK 1367/13, LEX nr 1590667; z 27 stycznia 2015 r., II GSK 2140/13, LEX nr 1682677).

Ze skargi kasacyjnej nie wynika natomiast w jaki sposób naruszono art. 29 ust. 6 pkt 1 oraz 8 i 9 ustawy o ochronie osób i mienia, dlaczego dokonano, błędnej, zdaniem Skarżącego oceny w sprawie i jak powinna być właściwa. Z zawartego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej dwóch zdań, które można by uznać za merytoryczną argumentację nie sposób dociec, co autor skargi kasacyjnej kwestionuje, wskazał bowiem: "Sąd uznał iż skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja w I instancji nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Stanowisko to nie jest zasadne i należy uznać iż przeciwko G. M. wszczęto postępowanie karne za popełnienie czynu zabronionego określonego w art. 178a § 1 kk."

Dlatego też skarga kasacyjna nie mogła podważyć prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji oceny legalności zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 184 ppsa należało ją oddalić.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 z późn. zm.). Zasądzona kwota 360 zł stanowi zwrot kosztów pełnomocnika organu, który występował przed WSA, z tytułu sporządzenia i wniesienia w terminie przewidzianym w art. 179 ppsa odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (pkt 2 sentencji).