Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 130/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 22  ust. 1 i 2  , art. 20 ust. 2  pkt 1, art. 24 ust. 2a pkt 2  i ust. 2c
journal: Dz.U. 2015 poz 520
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity.
article: Par. 10 ust. 1 pkt 2  i ust. 2 , par. 1  ust. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2015 poz 542
law: Rozporzadzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
article: Art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędziowie WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Maria Zawadzka Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi F. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 24 listopada 2016 r. nr [....] w przedmiocie ewidencji gruntów I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz radcy prawnego T. B. - tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności.


UZASADNIENIE

Starosta decyzją z [...] 2016 r. znak: [...], na podstawie art. 22 ust. 1 i 2, art. 20 ust. 2 pkt 1, art. 24 ust. 2a pkt 2 i ust. 2c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2015r., poz. 520 ze zm.) – p.g.k., a także § 10 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, § 1.1 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. 2016 r., poz. 10347) w związku z art. 104 §1 i 107 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2016, poz. 23 ze zm.) – dalej k.p.a., odmówił F. J. – dalej skarżącemu, aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków obrębu L jednostka ewidencyjna J, polegającej na ujawnieniu wnioskodawcy jako współwłaściciela działki ewidencyjnej nr [...] w udziale wynikającym z księgi wieczystej nr [...] oraz postanowienia Sądu Rejonowego z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt. [...] w sprawie nabycia spadku po K. J. i G. J., jak również w zakresie przebiegu granic oraz powierzchni ww. działki ewidencyjnej.

W odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie decyzji i wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia w zakresie dokonania wnioskowanej zmiany w ewidencji gruntów w zakresie działki zmodernizowanej [...]. W uzasadnieniu podniósł m.in., iż organ w sposób bezprawny cały czas usiłuje podważać prawomocne zapisy w księdze wieczystej w zakresie wpisu własności na rzecz rodziców skarżącego. Jak podkreślił, organ nie ma prawa i w żadnym wypadku nie może decydować, czy uznaje zapis współwłasności ujawniony w KW [...], czy też nie. Zdaniem skarżącego w sprawie doszło do swoistej anarchii i samowoli urzędniczej, gdzie organ decyduje, którą część KW uznaje, a której nie uznaje (...). Wg skarżącego organ dysponuje mapami katastralnymi i innymi dokumentami wytworzonymi w latach 60 i w późniejszych okresach, na których uwidoczniony jest przebieg w tym samym miejscu zarówno parceli gruntowej nr [...], jak i działki o tym samym numerze. Wg skarżącego parcela gruntowa o nr [...] jest tożsama z działką o nr [...] i pokrywa się z nią dokładnie, a organ usiłuje w tym zakresie poddawać ten oczywisty fakt w wątpliwość aby na tej podstawie wydać decyzję odmowną.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 24 listopada 2016 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 p.g.k., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W pierwszej kolejności organ powołał stosowne w tym przedmiocie przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Kolejno wskazał, że aktualnie w jednostce rejestrowej [...], obręb L, jednostka ewidencyjna J ujawniona jest działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,0520 ha. Gmina J ujawniona jest jako władający na zasadach samoistnego posiadania, natomiast Wójt Gminy J ujawniony jest w pozycji gospodarowanie zasobem nieruchomości Skarbu Państwa". Z informacji uzyskanych od Wójta Gminy J wynika, iż działka ewidencyjna nr [...] zaliczona została do kategorii dróg gminnych nr "[...] - Do Ż nr [...]" na podstawie Rozporządzenia Wojewody nr [...] z 31 grudnia 1998 r. w sprawie zmiany zaliczania do kategorii dróg gminnych na terenie województwa [...], zamieszonego w Dzienniku Urzędowym Województwa z 31 grudnia 1998 r., Nr [...].

Przechodząc do merytorycznej oceny decyzji organ odniósł się do stanu faktycznego i prawnego ustalonego na podstawie zgromadzonej w sprawie dokumentacji, wskazując, że wnioskiem z 4 lipca 2016 r. skarżący zwrócił się do Starosty o aktualizację informacji w zakresie działki ewidencyjnej nr [...] obręb L. Żądane zmiany miały dotyczyć ujawnienia wnioskodawcy jako współwłaściciela działki ewidencyjnej nr [...] oraz przebiegu granicy i powierzchni działki ewidencyjnej nr [...]. Podstawą żądania stanowiły przedłożone dokumenty: kopia postanowienia Państwowego Biura Notarialnego z Dz.kw.nr [...] o urządzeniu księgi wieczystej nr [...] m.in. dla działki gruntowej l.kat. [...] (objętej lwh. [...]) oraz kopia postanowienia Sądu Rejonowego z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku. Na mocy ww. postanowienia spadek po zmarłym K. J. nabyli: żona G. J. w 1/4 części oraz dzieci F. J., J. J., J. J., M. M. i H. M. po 3/20 części. Natomiast spadek po zmarłej G. J. nabyły dzieci: F. J., J. J., J. J., M. M. i H. M. po 1/5 części.

Organ odwoławczy wskazał, że z dokumentacji zgromadzonej przez organ l instancji wynika również, iż w księdze wieczystej nr [...] jako współwłaścicieli części nieruchomości oznaczonej jako parcela gruntowa l.kat. [...] ujawniono m.in. poprzedników prawnych wnioskodawcy, tj. G. J. oraz K. J. w udziale 4/96 części na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej oraz G. J. w udziale 4/96 części. Starosta w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, iż takie oznaczenia (tzn. p.gr.l.kat. [...]) obowiązywało do roku 1969, tzn. do założenia ewidencji gruntów. Operat z założenia ewidencji gruntów oraz ustalenia stanu władania, sporządzony przez Wojewódzkie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 6 listopada 1969 r. za numerem [...]. Informacja dotycząca założenia ewidencji gruntów dla powiatu nowotarskiego została podana do wiadomości w Obwieszczeniu Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z 26 października 1971 r. opublikowanym w Dzienniku Urzędowym W.R.N. Nr 10 poz. 119. W wyniku założenia ewidencji gruntów została utworzona działka ewidencyjna nr [...]. Z ustaleń dokonanych przez Starostę w sprawie wynika, iż "wśród dokumentacji z założenia ewidencji gruntów nie znaleziono dokumentu zawierającego zestawienie działki ewidencyjnej nr [...] z parcelą gruntową (parcelami gruntowymi), która ją utworzyła. W protokole ustalenia stanu władania działka ewidencyjna nr [...] została wykazana we władaniu Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydział Dróg Lokalnych. W rejestrze gruntów założonym w roku 1993 w odniesieniu do przedmiotowej działki figurował władający "Urząd Gminy - drogi gminne". Wskazano zatem, iż zgodnie z brzmieniem § 24 ust. 4 pkt lc obowiązującego przy zakładaniu ewidencji załącznika do Zarządzenia Ministrów Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej w sprawie ewidencji gruntów z 20 lutego 1969 r. jako władającego wykazywano prezydium gromadzkiej rady narodowej co do gruntów pod drogami gruntowymi, które nie zostały zaliczone do dróg publicznych lecz były w powszechnym korzystaniu.

W latach 1993-1994 wykonano operat odnowienia istniejącego operatu ewidencji gruntów dla obrębu L. Zmodernizowany operat ewidencji gruntów dla obrębu L, jednostka ewidencyjna J został przyjęty do zasobu Wojewódzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej w dniu 2 listopada 1994 r. za numerem [...]. Stał się obowiązujący na mocy obwieszczenia Wojewody Nowosądeckiego z 25 października 1995 r. ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Województwa Nr [...] i w całości zastąpił dotychczasową ewidencję gruntów.

W wyniku ww. czynności powstała m.in. działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,0520 ha. W protokole ustalenia stanu władania działka ewidencyjna nr [...] została wykazana jako droga gminna we władaniu Urzędu Gminy (jednostka rejestrowa [...]). W protokole okazania stanu władania wykazano, iż równoważnikiem działek ewidencyjnych nr [...] i nr [...] w starej ewidencji jest działka ewidencyjna nr [...].

W ocenie organu odwoławczego zarówno analiza przepisów, jak i materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji wskazuje jednoznacznie, że decyzja Starosty orzekająca o odmowie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków jest zgodna z prawem.

Przede wszystkim, z dokumentów przedłożonych przez wnioskodawcę nie wynika, aby G. J. oraz K. J., wskazani w postanowieniu Sądu Rejonowego z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt [...] byli współwłaścicielami działki ewidencyjnej nr [...]. Jak wskazano, słusznym jest twierdzenie Starosty, iż nieruchomość ujawniona w księdze wieczystej nr [...] opisania jest dawnymi parcelami gruntowymi (tzw. katastralnymi). Nadto ww. księga wieczysta została założona w roku 1964 i do chwili obecnej jej przedmiot jest taki sam.

Organ odnosząc się do pisma skarżącego z 8 września 2016 r. - w którym skarżący stwierdził, iż "również organ w swoich zasobach posiada dane potwierdzające, że parcela gruntowa o nr [...] jest tożsama z działką o tym samym nr [...], a ta z kolei odpowiada aktualnej działce nr [...]. Sam organ na moje żądanie wydał mi dokument w postaci wykazu synchronizacyjnego, z którego wynika powyższy fakt" - podkreślił, że dokumentacja zgromadzona w ww. sprawie tego nie potwierdza. Starosta wyraźnie wskazał, iż nie posiada takiej dokumentacji z operatu założenia ewidencji gruntów. Jedynym dokumentem jakim dysponuje organ jest protokół okazania stanu władania (wykaz synchronizacyjny) powstały podczas odnowienia ewidencji gruntów (w latach 1993 - 1994), z którego wynika, iż działka ewidencyjna nr [...] wraz z działką ewidencyjną nr [...] powstały z działki ewidencyjnej nr [...], a nie jak twierdzi wnioskodawca, z parceli gruntowej l. kat. [...] objętej księgą wieczystą [...]. Starosta wskazał, iż nie posiada na dzień dzisiejszy dokumentacji geodezyjno-prawnej wskazującej, że grunt oznaczony jako działka ewidencyjna nr [...] odpowiada gruntowi oznaczonemu jako parcela gruntowa l. kat. [...]. Ponadto, jak słusznie wskazał organ I instancji, poprzednicy prawni wnioskodawcy – K. J. oraz G. J. nie byli wykazani ani jako właściciele ani jako władający zarówno w stosunku do działki ewidencyjnej nr [...], jak i aktualnie oznaczonej w ewidencji działki nr [...].

Organ odwoławczy podkreślił też, że wskazane w uzasadnieniu decyzji organu I instancji rozważania w zakresie interesu prawnego pozwalającego na wnioskowanie w sprawie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów również należy uznać za zasadne. Skoro bowiem aktualnie w ewidencji gruntów i budynków wnioskodawca nie jest wykazany jako właściciel (bądź inny podmiot ewidencyjny) oraz brak jest dokumentacji, która jednoznacznie wskazywałaby na jego uprawnienia właścicielskie w stosunku do działki ewidencyjnej nr [...], to tym samym nie jest on podmiotem uprawnionym do wnioskowania o aktualizację danych ewidencyjnych w przedmiocie ww. działki ewidencyjnej.

Jednocześnie organ wskazał, że w toku postępowania administracyjnego o dokonanie wpisu w ewidencji gruntów i budynków organy administracji nie mogą same ustalać prawa własności, gdyż kwestie własnościowe rozstrzygają sądy powszechne. Ewidencja gruntów i budynków nie stanowi postępowania, w ramach którego można ustalić prawo własności. Organ przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych, podkreślając, że organ ewidencyjny może wpisać do ewidencji gruntów i budynków tylko takie prawo do nieruchomości, które jednoznacznie, w sposób niewątpliwy wprost wynika z dokumentów wskazanych w rozporządzeniu i ustawie, nie może zaś takiego prawa interpretować ani ustanowić, tj. przyjąć, iż wprawdzie danego prawa nie poświadcza w sposób bezpośredni żaden dokument, niemniej jego istnienie można wywieść z przesłanek pośrednich.

Reasumując, zdaniem organu, wskazane przez wnioskodawcę dokumenty nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie podmiotowym. Rozumienie pojęcia aktualizacji oraz techniczno - deklaratoryjny charakter ewidencji gruntów i budynków, która jest wyłącznie systematycznie aktualizowanym zbiorem (rejestrem) informacji o gruntach, budynkach, lokalach i ich właścicielach - wyklucza dokonywanie zmian ewidencyjnych, które nie wynikają wprost z dokumentów źródłowych lub które powinny zostać rozstrzygnięte na drodze cywilnej.

Organ wskazał też, że wnioskodawca był informowany co do konieczności przedłożenia stosownej dokumentacji geodezyjnej, która mogłaby stanowić podstawę aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków (pismo Starosty z dnia 1 września 2016 r.).

W ocenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego okoliczności istotne dla niniejszego postępowania zostały dostatecznie wyjaśnione i udowodnione przez organ I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący podtrzymał stanowisko zawarte w odwołaniu i wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji wskazując, że wydane rozstrzygniecie jest całkowicie niezasadne.

W piśmie z dnia 5 czerwca 2017 r. pełnomocnik skarżącego zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci naruszenia:

- przez organ I oraz II instancji art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej i wybiórczej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

- przez organ odwoławczy art. 136 k.p.a. w zw. z 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I Instancji w sytuacji, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż konieczne w przedmiotowej sprawie było uchylenie decyzji organu I Instancji i orzeczenie w sposób odmienny co do istoty sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

Biorąc pod uwagę przytoczone powyżej zarzuty, pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu II Instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I Instancji. Ponadto, wniósł o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego od organu wg norm prawem przepisanych, przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy także pod nieobecność skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2016 poz. 718) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związany granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej "p.p.s.a". Orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości lub części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Rozpoznając sprawę w oparciu o wskazane powyżej kryterium Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 24 listopada 2016 r. znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2016 r. znak: [...] odmawiającą skarżącemu aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków obrębu L jednostka ewidencyjna J, polegającej na ujawnieniu wnioskodawcy jako współwłaściciela działki ewidencyjnej nr [...] w udziale wynikającym z księgi wieczystej nr [...] oraz postanowienia Sądu Rejonowego z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt. [...] w sprawie nabycia spadku po K. J. i G. J., jak również w zakresie przebiegu granic oraz powierzchni ww. działki ewidencyjnej.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotowa sprawa jest jedną z 11 spraw z zakresu ewidencji gruntów, w której skarżącym jest (był) F. J. (np. sprawy o sygn. akt III SA/Kr: 105/13, III SA/Kr 387/14, czy III SA/Kr 413/15). Zatem, co wynika z powyższego, skarżący był wielokrotnie informowany o istocie i funkcji ewidencji gruntów i budynków w ogóle, jak również o założeniu i modernizacji gruntów dla obrębu L jednostka ewidencyjna J. Za każdym też razem organy administracji publicznej, jak też sąd administracyjny wyjaśniały skarżącemu, że jest to jedynie zbiór informacji, jaki prowadzi Starosta na podstawie dokumentów ściśle wymienionych w przepisach prawnych, wielokrotnie cytowanych w uzasadnieniach zarówno decyzji, jak i wyroków sądów. Również w przedmiotowym postępowaniu skarżący jeszcze w jego trakcie (k. 56 akt administracyjnych, pismo z 1 września 2016 r.) został poinformowany, kiedy została założona ewidencja gruntów, kiedy została zmodyfikowana oraz, co szczególnie istotne w nin. sprawie, że w zbiorze dokumentów posiadanych przez organ brak takiego na podstawie którego organ mógłby uwzględnić wniosek skarżącego z dnia 4 lipca 2016 r., w związku z czym skarżący został wezwany o jego przedłożenie. Dokumentu takiego skarżący jednak nie przedłożył, jak również nie wykazał, że organ jest już w jego posiadaniu. Z kolei dokumenty dołączone do wniosku tj. kopia postanowienia Państwowego Biura Notarialnego z Dz.kw.nr [...] o urządzeniu księgi wieczystej nr [...] m.in. dla działki gruntowej l. kat. [...] (objętej Lwh [...]) oraz kopia postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku – nie potwierdzają okoliczności w nim podanych i nie mogą stanowić podstawy aktualizacji danych w ewidencji gruntów.

Jak wielokrotnie podkreślał organ w zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, ewidencja gruntów i budynków dla powiatu nowotarskiego została założona w 1969 r., zmodernizowana w latach 1993-1994 r. dla obrębu L, a skarżący cały czas powołuje się na dokumenty z lat 60 – tych ub. wieku, a zatem sprzed założenia ewidencji. Z dokumentacji zgromadzonej w ramach kontrolowanego postępowania administracyjnego wynika, że działka ewidencyjna nr [...] wraz z działką ewidencyjną nr [...] powstały z działki ewidencyjnej nr [...], a nie jak twierdzi skarżący - z parceli gruntowej l. kat. [...] objętej księgą wieczystą [...]. Z akt sprawy wynika, że Starosta nie posiada dokumentacji wskazującej, że grunt oznaczony jako działka ewidencyjna nr [...] odpowiada gruntowi oznaczonemu jako parcela gruntowa l. kat. [...]. Ponadto, jak słusznie zauważył organ, poprzednicy prawni skarżącego – K. J. oraz G. J., nie byli wykazani ani jako właściciele ani jako władający zarówno w stosunku do działki ewidencyjnej nr [...], jak i aktualnie oznaczonej w ewidencji działki nr [...].

Reasumując, w ocenie Sądu organy słusznie wskazały, że dokumenty przedłożone przez skarżącego nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie podmiotowym, czy przedmiotowym. Prawidło zatem odmówiły aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków obrębu L jednostka ewidencyjna J, polegającej na ujawnieniu wnioskodawcy jako współwłaściciela działki ewidencyjnej nr [...] w udziale wynikającym z księgi wieczystej nr [...] oraz postanowienia Sądu Rejonowego z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt. [...] w sprawie nabycia spadku po K. J. i G. J., jak również w zakresie przebiegu granic oraz powierzchni ww. działki ewidencyjnej.

Sąd stwierdza jednocześnie, że organy zgromadziły w sprawie niezbędny materiał dowodowy oraz zapewniły skarżącemu czynny udział na każdym etapie postępowania. Należy podkreślić, że wszelkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały dostatecznie wyjaśnione i uzasadnione. Wskazać należy na zasadność wydanych decyzji i zachowanie wszelkich reguł rządzących postępowaniem administracyjnym określonych w k.p.a., w szczególności organy nie naruszyły art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Analizując zarzuty podniesione w pismach skarżącego, a zwłaszcza w odwołaniu, skardze i piśmie z dnia 5 czerwca 2017 r. Sąd stwierdza, że organy administracyjne nie naruszyły przepisów prawa, a zatem Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

Na podstawie art. 250 p.p.s.a. Sąd przyznał wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącego koszty nieopłaconej pomocy prawnej w wysokości 240 złotych powiększonej o kwotę podatku od towarów i usług wynikającej z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715), orzekając jak w punkcie II sentencji wyroku.