Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 276/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2006-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Piskozub (spr) Sędziowie Sędzia WSA Ryszard Maliszewski Asesor WSA Renata Kantecka Protokolant Paweł Guziur po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 20 września 2006r. sprawy ze skargi H. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r., Nr "[...]" w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2002 rok, po wznowieniu postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" 2006 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Burmistrza Miasta L. z dnia "[...]" 2005 r. i orzekło, w wynika wznowienia postępowania, o uchyleniu ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta L. z dnia "[...]" 2002 roku, w sprawie podatku od nieruchomości za 2002 rok w wysokości 651,10 zł, należnego od H. T., a także ustaliło wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2002 rok w kwocie 4.340,40 zł.

Z materiału dowodowego zebranego w sprawie, wynika co następuje:

H. T. prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą Agencja A w K., poczta O., na podstawie decyzji Nr "[...]" z dnia "[...]" 1997 roku został zaliczony do zakładu pracy chronionej.

W dniu 28 lipca 2000 roku H. T., wraz żoną, zakupił działkę gruntu o pow.7234 m2 , położoną w L.

W dniu 20.09.2000 r. H. T. wystąpił do Starostwa Powiatowego w I. o wyłączenie działki z użytkowania rolniczego w związku z budową na niej hali.

W dniu 18.10.2000 r. Starostwo Powiatowe w I. wydało decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i wydającą pozwolenie na budowę na tej działce magazynu elementów gotowych.

W dniu 10 listopada 2000 roku H. T., złożył w Urzędzie Miejskim w L. wykaz nieruchomości, zaliczając działkę gruntu o pow. 0,7234 ha nie do gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, lecz do gruntów pozostałych.

Na podstawie powyższego wykazu Burmistrz Miasta L. wydawał decyzję podatkową z dnia "[...]" 2002 roku, naliczając podatek od nieruchomości za 2002r., przy stawce podatkowej jak za grunty pozostałe.

Urząd Kontroli Skarbowej w O. w okresie od 2.06.do 18.08.2003 roku, przeprowadził kontrolę skarbową Agencji A , ustalając zaniżenie w podatku od nieruchomości za lata 2000-2003, gdyż działki gruntu o pow. 7.234 ha, położonej w L. Skarżący nie wykazał jako związanej z działalnością gospodarczą.

W dniu 4 czerwca 2003 roku, H. T. prowadzący zakład pracy chronionej, zgłosił Wojewodzie w O., poszerzenie działalności gospodarczej o najem lokali, w związku z wybudowaniem hali magazynowo-produkcyjnej w L. Następnie w dniu 09 czerwca 2003 roku przekazał organowi podatkowemu pierwszej instancji informację w sprawie podatku od nieruchomości, wraz z pismem wnoszącym o korektę decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2000, 2001, 2002 i 2003, wskazując na przeznaczenie działki "[...]" pod budowę magazynu elementów gotowych. W złożonej informacji wykazał, że jest właścicielem tej działki, a grunty o powierzchni 7.234 m2 są gruntami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podał też, że w dniu 22 lipca 2003 r. wybudowana hala łącznie z gruntem została sprzedana.

Jednocześnie (w tym samym dniu) H. T. złożył do organu podatkowego wniosek o umorzenie podatku od nieruchomości za lata 2000, 2001 i 2002 r. "od działki "[...]", stwierdzając że działkę tę zakupił wraz z żoną 21 lipca 2000 r. i w tym samym roku rozpoczął na tej działce budowę hali magazynowej z przeznaczeniem jej na działalność gospodarczą w zakresie prowadzonego zakładu pracy chronionej. Wskazał, iż w ciągu powyższych lat nie osiągnął z nieruchomości tej żadnych pożytków, a jedynie ponosił koszty związane z inwestycją. Podniósł również, iż z chwilą wyposażenia hali, będzie ona wykorzystywana do działalności gospodarczej i znajdą tam zatrudnienie osoby niepełnosprawne. Natomiast do czasu jej wyposażenia będzie ona przejściowo wykorzystywana pod wynajem i przy jej ochronie będą zatrudnieni pracownicy niepełnosprawni.

Postanowieniem z dnia "[...]" 2003 r. organ podatkowy wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia "[...]" 2002 roku. Wcześniej natomiast - Burmistrz Miasta L., decyzją z dnia "[...]" 2003 r. - umorzył postępowanie w sprawie umorzenia podatku od nieruchomości za 2000, 2001 i 2002 r., wskazując na brak przedmiotu tego postępowania.

Postanowienie o wznowieniu postępowania H. T. zaskarżył zażaleniem, do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zgodnie z błędnym pouczeniem. Kolegium postanowieniem z dnia "[...]" 2004 roku stwierdziło niedopuszczalność zażalenia, natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, wyrokiem z dnia 21 lipca 2004 roku sygn. akt "[...]" oddalił skargę H. T. na to postanowienie.

Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, Burmistrz Miasta L., jako organ podatkowy I instancji, wydał decyzję z dnia "[...]" 2004 r., ustalając podatek od nieruchomości za 2002 rok, jak za grunty związane z działalnością gospodarczą.

Powyższa decyzja, wskutek odwołania podatnika została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia "[...]" 2005 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania przez organ pierwszoinstancyjny.

Postanowieniem z dnia "[...]" 2005 r. organ podatkowy pierwszej instancji wznowił postępowanie zakończone decyzją z dnia "[...]" 2002 r., a następnie wyznaczył podatnikowi siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

Decyzją z dnia "[...]" 2005 r., Burmistrz Miasta L., ustalił podatek od nieruchomości za 2002 rok, jak za grunty związane z działalnością gospodarczą.

W odwołaniu od powyższej decyzji H. T. wskazał, iż w dniu 28 lipca 2000 r., jako właściciel Agencji A — zakładu pracy chronionej (wraz z żoną) dokonał zakupu od Urzędu Miasta w L. działki o powierzchni 7.234 m2, przeznaczonej pod zabudowę przemysłową i rzemieślniczą, opisując przebieg własnych działań.

W uzasadnieniu odwołania podniósł przede wszystkim, iż organ podatkowy wiedział o budowie hali, a ponadto, że powinien zastosować ulgi należne zakładowi pracy chronionej. Wskazał również, iż inwestycja hali była w całości pokrywana ze środków zakładu pracy chronionej, a uzyskane wpływy z wynajmu hali stanowiły przychody tego zakładu. Odwołujący się zakwestionował stanowisko organu podatkowego, iż nie ma podstaw do zastosowania ulgi należnej zakładowi pracy chronionej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po uzupełnieniu dowodów i materiałów w postępowaniu odwoławczym, wydało decyzję z dnia "[...]" 2006 roku, orzekając o uchyleniu zaskarżonej decyzji I instancji z dnia "[...]" 2005 roku Burmistrza Miasta L. i orzekło, w wyniku wznowienia postępowania o uchyleniu decyzji ostatecznej Burmistrza Miasta L. z dnia "[...]" 2002 roku oraz ustaleniu podatku od nieruchomości za 2002 rok, w wysokości 4.340,40 zł.

W uzasadnieniu decyzji odwoławczej, Kolegium stwierdziło, iż zachodziła przesłanka unormowania w art. 240 §1 pkt. 5 ustawy Ordynacja podatkowa; bowiem wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Tą nową, istotną okolicznością było to, iż grunt o powierzchni 7.234 m2 był gruntem związanym z działalnością gospodarczą (inną niż działalność rolnicza lub leśna), a w związku z tym winien być opodatkowany stawką podatkową wyższą (jak za grunty związane z działalnością gospodarczą) niż tzw. grunty pozostałe.

Powołując się na treść art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych — w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 listopada 2002 r. — wskazał, iż za grunty związane z działalnością gospodarczą uważa się grunty zabudowane i niezabudowane, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, a w szczególności:

1) grunty pod budynkami produkcyjnymi, magazynowymi, administracyjnymi, socjalnymi, hotelowymi;

2) grunty pod budowlami i urządzeniami;

3) grunty zajęte na drogi wewnętrzne i place manewrowe, place składowe, zieleńce oraz tereny, na których są lub mają być realizowane zadania inwestycyjne;

4) grunty wyłączone na cele nierolnicze lub nieleśne:

a) na skutek prowadzonej działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna albo na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej,

b) do czasu przywrócenia tym gruntom charakteru rolniczego lub leśnego.

W ocenie Kolegium, powyższa okoliczność nie była znana organowi I instancji przy wydawaniu decyzji w dniu "[...]" 2002 roku, ponieważ:

1) z treści wykazu nieruchomości złożonego w dniu 10.11.2000 r., wskazano przedmiotowe grunty jako tzw. grunty pozostałe (korekta nastąpiła dopiero po kontroli Urzędu Kontroli Skarbowej: dwie informacje z dnia 04.06.2003 r. i 16.06.2004 r.).

2) zgodnie z miejscem zamieszkania przedsiębiorcy, organem ewidencyjnym był Urząd Gminy w O., a nie Urząd Miasta w L.; stąd z prowadzonych przez Urząd Miasta L. ewidencji, wykazów, informacji, dokumentów itp. nie wynikało, iż H. T. jest przedsiębiorcą.

Informacje, że grunt pozostaje w posiadaniu przedsiębiorcy organ podatkowy I instancji, powziął w dniu 23 lipca 2003 r. (data wpływu wyników kontroli przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej). Natomiast ani "z przeznaczenia" działki pod budowę hali, ani też z zezwolenia na jej budowę nie wynikało, iż grunt znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy. Zatem, składając wykaz nieruchomości z dnia 10 listopada 2000 r. H. T., wprowadził organ podatkowy I instancji w błąd, nie ujawniając wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego (jak wskazano wyżej pierwsza, niekompletna korekta nastąpiła dopiero w dniu 04.06.2003 r.).

W następnej kolejności Kolegium uznało, iż postępowanie wznowieniowe zostało przeprowadzone poprawnie; przez właściwy organ podatkowy (art. 244 § 1 Ordynacji podatkowej), a w jego wyniku stwierdzone zostało istnienie przesłanki określonej w art. 240§ 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej. Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego organ podatkowy miał podstawę do wydania decyzji w trybie art. 245 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej tj. uchylenia w całości decyzji dotychczasowej i orzeczenia co do istoty sprawy.

W dacie wydawania decyzji z dnia "[...]" 2002 r. od podatku od nieruchomości zwolnione były (z mocy prawa) m.in. nieruchomości lub ich części zwolnione od podatku od nieruchomości na podstawie odrębnych ustaw (art. 7 ust. 1 pkt. 11 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych — w obowiązującym wówczas brzmieniu).

Organ drugiej instancji wskazał, iż podatnik powołuje się na prowadzenie zakładu pracy chronionej, z uwagi na zwolnienie określone w art. 31 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych. W ocenie organu odwoławczego, nie ulega wątpliwości, że podatnik prowadził zakład pracy chronionej (decyzja z dnia "[...]" 1997 r. — Nr "[...]" — Pełnomocnika do Spraw Osób Niepełnosprawnych) a więc niewątpliwie spełniał warunki, o których mowa w art. 28 cyt. wyżej ustawy, w tym również warunek, że obiekty i pomieszczenia użytkowane przez zakład pracy odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy i uwzględniają potrzeby osób niepełnosprawnych. Natomiast o każdej zmianie dotyczącej spełnienia warunków i realizacji obowiązków, (wynikających m.in. z art. 28) prowadzący zakład pracy chronionej miał obowiązek poinformowania wojewody w terminie 14 dni od tej zmiany.

W ocenie Kolegium, należało rozważyć kwestię: czy zgodnie z art. 31 ust. 1 pkt. 1 cyt. ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnieniu osób niepełnosprawnych prowadzący zakład pracy chronionej jest zwolniony z podatku od nieruchomości od wszystkich nieruchomości (tu: również gruntów pozostających w jego posiadaniu) czy tylko w stosunku do przedmiotu opodatkowania, wchodzącego w skład tego zakładu, zgodnie z decyzją uprawnionego organu o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej. Ustawodawca w cytowanym wyżej przepisie odwoływał się (i nadal odwołuje się) do pojęcia "jest zwolniony w stosunku do tego zakładu".

Organ odwoławczy odnosząc się do danego stanu prawnego wskazał na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego, podjętą w składzie 7 Sędziów w dniu 05 listopada 2001 roku sygn. akt FPS 7/Ol (ONSA 2002/2/56). W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, jako sprzeczne z celami ustawodawcy, objęcie bezwarunkowym zwolnieniem od podatku od nieruchomości wszystkich budynków, budowli i gruntów wymienionych w art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, będących w posiadaniu przedsiębiorcy, który prowadzi zakład pracy chronionej, a więc zwolnieniem nieuwzględniającym tego, czy dana nieruchomość jest związana z prowadzeniem takiego zakładu.

Kolegium podniosło, iż decyzja z dnia "[...]" 1997 r. o nadaniu Agencji A statusu zakładu pracy chronionej nie obejmowała (ze względów oczywistych) nabytych w dniu 28 lipca 2000 r. gruntów, o powierzchni 7.234 m2 ani budowanej na nich hali magazynowo-produkcyjnej. Zatem nowo nabyty grunt, na którym trwała budowa hali (a następnie została wybudowana hala) nie służył do prowadzenia zakładu pracy chronionej tj. nie był związany z prowadzeniem zakładu pracy chronionej. W tej sytuacji — do czasu zmiany przez Wojewodę decyzji o nadaniu statusu zakładu pracy chronionej, w wyniku której nowe miejsce, wykorzystywane do prowadzenia działalności, zostanie uznane za wchodzące w skład zakładu pracy chronionej — grunt (działka Nr "[...]") o powierzchni 7.234 m2 podlegał opodatkowaniu na zasadach określonych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych.

W związku z tym, iż grunt będący w posiadaniu przedsiębiorcy jest gruntem związanym z działalnością gospodarczą (inną niż działalność rolnicza lub leśna) to powinien być opodatkowany stawką podatkową wyższą, wynikającą z uchwały Nr "[...]" Rady Miejskiej w L. z dnia 28 listopada 2001r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości na 2002 rok tj. stawką 0,60 zł/m2. W takim stanie rzeczy ustalono wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2002 rok w kwocie 4.340,40 zł (7.234 m2 x 0,60 zł/m2).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję i orzekło co do istoty sprawy z tego względu, że organ podatkowy w decyzji z dnia "[...]" 2005 roku przywołał niekompletną podstawę prawną (zbędne przywołanie art. 207 i 210 oraz przywołanie całego §1 art. 245 Ordynacji podatkowej) oraz w sentencji tej decyzji rozstrzygnął o dokonaniu "odpisu" i "przypisu" określonych kwot podatku (a więc objął rozstrzygnięciem pojęcie "księgowe", nie podlegające rozstrzygnięciu decyzyjnemu).

H. T. w skardze z dnia 11 maja 2006 roku, zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, trzy decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego rep. "[...]", "[...]" i "[...]".

W uzasadnieniu skargi podniósł, iż jako osoba prowadząca działalność gospodarczą w zakresie zakładu pracy chronionej, przystąpił do budowy obiektu gospodarczego na działce zakupionej w L., przeznaczonej pod zabudowę przemysłową i rzemieślniczą. W ocenie Skarżącego, uzyskana przez niego decyzja nr "[...]", zatwierdzająca projekt budowlany i wydająca pozwolenie na budowę magazynu elementów gotowych była również wysłana do wiadomości Burmistrza Miasta L. Tym samym, Burmistrz L. był od samego początku zorientowany o przeznaczeniu powyższej działki na cele budowlane, jak również o tym, że działka ta wykorzystywana jest przez zakład pracy chronionej. O fakcie tym świadczy zapłata podatku od nieruchomości za wszystkie lata dokonana poleceniami przelewu z rachunku bankowego Agencji A -zakładu pracy chronionej.

Skarżący uznał również za bezpodstawne twierdzenie przez Urząd Miejski w L. " że nie był zorientowany", iż inwestycję hali prowadzi zakład pracy chronionej. W związku z tym, w ocenie Skarżącego, nie występują tutaj nowe okoliczności, które miały być rzekomo ujawnione w 2003 roku.

W dalszym uzasadnieniu skargi podniósł, iż koszty inwestycji hali pokrywane były w całości z funduszy zakładu pracy chronionej, inwestycja ta była uzgodniona z Pełnomocnikiem do Spraw Osób Niepełnosprawnych Urzędu Wojewódzkiego , zaś samo poszerzenie działalności zakładu pracy chronionej o budowany obiekt, nastąpiłoby z chwilą zakończenia budowy i oddania obiektu do użytkowania. Ponieważ obiekt ten nigdy nie został oddany do użytkowania, nie wystąpiły przesłanki do poinformowania Wojewody o istotnych zmianach. Dlatego też, w momencie wynajmu tej hali, zgłoszone zostało poszerzenie działalności, gdyż w chwili kiedy inwestycja trwała, niemożliwością było prowadzenie w niej jakiejkolwiek działalności. O tym, że inwestycja ta jest prowadzona w ramach i pod potrzeby zakładu pracy chronionej na bieżąco informowany był również Urząd Skarbowy w O., gdyż było to podstawą obniżenia podatku VAT. Skarżący zaznaczył, iż fakt obniżenia podatku VAT objęty był kontrolą dokonaną przez Urząd Kontroli Skarbowej w dniach 02.06.2003 do 18.08.2003, która to nie stwierdziła żadnych nieprawidłowości.

Skarżący zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, iż w związku z pominięciem faktu prowadzenia przez Skarżącego zakładu pracy chronionej, nie zastosował przysługujących mu ulg w podatku od nieruchomości. Stwierdził także, iż wydana decyzja jest sprzeczna z realiami, gdyż żaden zakład pracy chronionej nie mógłby prowadzić jakiejkolwiek inwestycji, gdyż każda taka inwestycja zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie byłaby związana z prowadzeniem zakładu pracy chronionej. W ocenie skarżącego, jeżeli Urząd Miasta L. wznowił i naliczył ponownie podatek od nieruchomości, to powinien zastosować ulgi należne zakładowi pracy chronionej.

Podniósł także, iż Urząd Miejski w L. nie był jednomyślny przy wydawaniu decyzji ustalających podatek, gdyż za 2001 i 2002 ustalił zobowiązanie jako podatek od nieruchomości od gruntów pozostałych, natomiast za rok 2003, dokonał podziału tego świadczenia na podatek rolny i podatek od nieruchomości, powołując się na te same dane złożone przez podatników.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji odwoławczej.

Na rozprawie z dnia 20 września 2006r., Skarżący wniósł o dopuszczenie dowodów uzupełniających z przesłuchania W. W. - pracownika Urzędu Wojewódzkiego na okoliczność wykazania płacenia podatku od nieruchomości; oraz W. S. na okoliczność potwierdzenia stanowiska zawartego w skardze przez osobę prowadzącą i odpowiedzialną za sprawy finansowo-księgowe w firmie prowadzonej przez Skarżącego.

Przedstawiciel Samorządowego Kolegium Odwoławczego wskazał natomiast, iż w/w wnioski Skarżący mógł złożyć na etapie postępowania podatkowego i wówczas zostałyby rozważone przez organ prowadzący postępowanie administracyjne, zaś w prowadzonym postępowaniu sądowym wniósł o ich odrzucenie.

Skarżący podniósł, iż w postępowaniu administracyjnym nie składał powyższych wniosków jako wnioski formalne, zaznaczył jednak, iż wspominał o nich Burmistrzowi Miasta L. i innym organom administracji państwowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- postanowił odrzucić wnioski Skarżącego o dopuszczenie dowodów uzupełniających.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpatrując sprawę, zważył co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona. Badając zaskarżoną decyzję w aspekcie jej legalności, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego ani przepisów postępowania, które stosownie do treści art.145 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiłyby podstawę do uchylenia tej decyzji.

Przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji należało mieć na uwadze to, że została ona wydana w trybie nadzwyczajnym, tj. po wznowieniu postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza Miasta L. z dnia "[...]" 2002 roku.

Na wstępie należy zauważyć, iż o ile w postępowaniu zwykłym, głównym przedmiotem rozpoznania jest rozstrzygnięcie w trybie przewidzianym w prawie procesowym i zgodnie z przepisami prawa materialnego sprawy administracyjnej, to przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest przeprowadzenie weryfikacji decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Postępowanie to ma bowiem odrębną podstawę prawną i polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją ostateczną, w celu sprawdzenia, czy któraś z wad wymienionych wyczerpująco w art. 240§1 Ordynacji podatkowej, nie wpłynęła na treść decyzji.

Przebieg postępowania wznowieniowego reguluje art.243 Ordynacji podatkowej, z którego wynika, że wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania daje podstawę do rozpoznania dwóch połączonych ze sobą spraw, a mianowicie jednej dotyczącej przyczyn wznowienia oraz drugiej co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W toku rozpatrywania sprawy we wznowionym postępowaniu nadal jednak istnieje ostateczna decyzja wydana w postępowaniu, co do którego istnieje uzasadniony zarzut, że było ono dotknięte jedną z wadliwości wymienionych w art. 240 §1 Op.

Podstawy wznowienia postępowania zostały wyliczone wyczerpująco w art. 240§1 Op. Organ podatkowy, wznawiając postępowanie z urzędu, powołał się na przepis art.240§1 pkt. 5 Op. Przepis ten umożliwia wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. Konieczne jest więc łączne spełnienie trzech przesłanek.

Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy, winny być nowe.

Drugą przesłanką jest istnienie nowych okoliczności faktycznych, nowych dowodów w dniu wydania decyzji ostatecznej.

Trzecią przesłanką jest, żeby nowe okoliczności faktyczne, nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję.

Treść decyzji organu I instancji wskazuje, że podstawę wznowienia upatruje ona w fakcie, iż działka gruntu o pow.7.234 m2, położona w L., była wykorzystywana do celów działalności gospodarczej, jeszcze przed złożeniem w dniu 10 listopada 2000 r., przez H. T. – wykazu nieruchomości, w którym zaliczył tę działkę do gruntów pozostałych. Okoliczność ta nie była znana w 2002 roku, Burmistrzowi Miasta L., jako organowi pierwszej instancji, który wydał decyzję podatkową w dniu "[...]" 2002 r. Z akt sprawy wynika bowiem, iż o przeznaczeniu tej działki, na działalność gospodarczą, dowiedział się z wyniku kontroli, sporządzonego przez Inspektora Kontroli Skarbowej, a otrzymanego przez Burmistrza Miasta L. w dniu 23 lipca 2003 roku.

Sąd zgodził się ze stanowiskiem prezentowanym w zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że zgodnie z art. 240§1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, nowe okoliczności nie znane organowi, który wydał decyzję, winny były istnieć w dniu wydania decyzji. W niniejszej sprawie, tą nową, istotną okolicznością było to, iż grunt o powierzchni 7.234 m2 był gruntem związanym z działalnością gospodarczą (inną niż działalność rolnicza lub leśna), a w związku z tym winien być opodatkowany stawką podatkową wyższą (jak za grunty związane z działalnością gospodarcza) niż tzw. grunty pozostałe.

Należy wskazać, iż zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych — w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 listopada 2002 r. — za grunty związane z działalnością gospodarczą uważa się grunty zabudowane i niezabudowane, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, a w szczególności:

1) grunty pod budynkami produkcyjnymi, magazynowymi, administracyjnymi, socjalnymi, hotelowymi;

2) grunty pod budowlami i urządzeniami;

3) grunty zajęte na drogi wewnętrzne i place manewrowe, place składowe, zieleńce oraz tereny, na których są lub mają być realizowane zadania inwestycyjne;

4) grunty wyłączone na cele nierolnicze lub nieleśne:

a) na skutek prowadzonej działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna albo na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej, do czasu przywrócenia tym gruntom charakteru rolniczego lub leśnego.

W ocenie Sądu, istniały nowe, istotne okoliczności, opisane art.240§1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, które nie były znane organowi I instancji, przy wydawaniu decyzji w dniu "[...]" 2002 roku. Świadczy o tym w szczególności:

1) treści wykazu nieruchomości złożonego w dniu 10.11.2000 r., wykazującego przedmiotowe grunty jako tzw. grunty pozostałe, korekta tego wykazu, sporządzona przez skarżącego, nastąpiła dopiero po kontroli Urzędu Kontroli Skarbowej, w okresie od 2.06.2003 r. do 18.08.2003 r.: dwie informacje z dnia 04.06.2003r. i 16.06.2004r.).

2) do prowadzenia ewidencji działalności gospodarczej dla H. T. organem właściwym był Urząd Gminy w O., zgodnie z miejscem zamieszkania przedsiębiorcy; natomiast nie był do tego właściwy Urząd Miasta w L.;

3) z prowadzonych przez Urząd Miasta L. ewidencji, wykazów, informacji, dokumentów itp. nie wynikało, iż H. T. jest przedsiębiorcą.

Podkreślić należy, iż informację, że grunt pozostaje w posiadaniu przedsiębiorcy organ podatkowy powziął w dniu 23 lipca 2003 r. (data wpływu wyniku kontroli przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej). W aktach sprawy brak jest natomiast dowodów wskazujących, że grunt znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy; powyższa okoliczność nie wynikała również z przeznaczenia działki pod budowę hali, ani też z pozwolenia na budowę. Prawidłowo zatem organ odwoławczy ocenił sytuację, iż Skarżący składając wykaz nieruchomości z dnia 10 listopada 2000 r., wprowadził w błąd Burmistrza Miasta L., nie ujawniając wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego (jak wskazano wyżej pierwsza, niekompletna korekta nastąpiła dopiero w dniu 04.06.2003 r.).

W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że podatnik prowadził zakład pracy chronionej na podstawie decyzji z dnia "[...]" 1997 r., i musiał spełniać warunki, o których mowa w art. 28 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w tym również warunek, że obiekty i pomieszczenia użytkowane przez zakład pracy odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy i uwzględniają potrzeby osób niepełnosprawnych. O każdej zmianie dotyczącej spełnienia warunków i realizacji obowiązków, (wynikających m.in. z art. 28) prowadzący zakład pracy chronionej miał (i ma) obowiązek poinformowania wojewody w terminie 14 dni od tej zmiany.

Zdaniem Sądu, powstająca wątpliwość co do stosowania zakresu zwolnienia, na podstawie art.31 ust. 1 pkt. 1 cyt. ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, czy prowadzący zakład pracy chronionej jest zwolniony z podatku od nieruchomości od wszystkich nieruchomości (tu: również gruntów pozostających w jego posiadaniu) czy tylko w stosunku do przedmiotu opodatkowania, wchodzącego w skład tego zakładu, zgodnie z decyzją uprawnionego organu o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej, została rozstrzygnięta przez Naczelny Sąd Administracyjny, który podjął uchwałę w składzie 7 Sędziów w dniu 05 listopada 2001 roku sygn. akt FPS 7/Ol (ONSA 2002/2/56). Zaznaczyć należy, iż w uchwale tej NSA stwierdził, że: "Podmiot (pracodawca) prowadzący zakład pracy chronionej jest zwolniony na podstawie art. 31 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, od podatku od nieruchomości tylko w stosunku do przedmiotu opodatkowania (art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych) i wchodzącego w skład tego zakładu zgodnie z decyzją uprawnionego organu o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej". Podkreślenia wymaga, iż w uzasadnieniu uchwały NSA wskazał, jako sprzeczne z celami ustawodawcy, objęcie bezwarunkowym zwolnieniem od podatku od nieruchomości wszystkich budynków, budowli i gruntów wymienionych w art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, będących w posiadaniu przedsiębiorcy, który prowadzi zakład pracy chronionej, a więc zwolnieniem nieuwzględniającym tego, czy dana nieruchomość jest związana z prowadzeniem takiego zakładu.

Skład orzekający Sądu, w pełni podziela stanowiska wyrażone w tej uchwale NSA, które mają zastosowanie od stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy.

Bezsporne jest również, iż dnia "[...]" 1997 r. nadano Agencji A – H. T., status zakładu pracy chronionej, który to zakład nie obejmował (ze względów oczywistych) nabytych w dniu 28 lipca 2000 r. gruntów, o powierzchni 7.234 m2 ani budowanej na nich hali magazynowo-produkcyjnej. Słusznie podnosi organ odwoławczy, że nowo nabyty grunt, na którym trwała budowa hali (a następnie została wybudowana hala) nie służył do prowadzenia zakładu pracy chronionej tj. nie był związany z prowadzeniem zakładu pracy chronionej. W tej sytuacji — do czasu zmiany przez Wojewodę decyzji o nadaniu statusu zakładu pracy chronionej, w wyniku której nowe miejsce, wykorzystywane do prowadzenia działalności, zostanie uznane za wchodzące w skład zakładu pracy chronionej — grunt (działka Nr "[...]") o powierzchni 7.234 m2 podlegał opodatkowaniu na zasadach określonych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Należy zauważyć, iż wniosek o tę zmianę podatnik złożył dopiero w dniu 4 czerwca 2003 roku.

Zdaniem Sądu, działka gruntu, położona w L., będąca w posiadaniu przedsiębiorcy jest gruntem związanym z działalnością gospodarczą (inną niż działalność rolnicza lub leśna), dlatego powinien być opodatkowany stawką podatkową wyższą, wynikającą z uchwały Nr "[...]" Rady Miejskiej w L. z dnia 28 listopada 2001r. tj. stawką jak dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą.

W ocenie Sądu, nie zasługują na uwzględnienia zarzuty skargi, iż brak było podstaw do wznowienia postępowania, w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości, za 2002 rok, z tytułu użytkowania gruntu, związanego z działalnością gospodarczą, położonego w L., albowiem na tym gruncie od 2000 roku była budowana hala magazynowa, po zmianie przeznaczenia gruntów. Natomiast o fakcie tym, organ podatkowy I instancji dowiedział się z otrzymanego w dniu 23.07.2003r. wyniku kontroli, sporządzonego przez UKS. W związku z tym, była to nowa istotna okoliczność, istniejąca w dniu wydania decyzji, stanowiąca przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie, art.240§1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji, uchylenia decyzji ostatecznej z dnia "[...]" 2002 roku, po wszczęciu postępowania wznowieniowego.

Zdaniem Sądu, za nietrafne uznać należy zarzuty skargi w przedmiocie uzyskania zwolnienia od podatku od nieruchomości, przez podmiot prowadzący zakład pracy chronionej. Wskazać należy, iż zakupiony w 2000 roku w L. grunt, był związany z działalnością gospodarczą. Dopiero dnia 4 czerwca 2003 roku, H. T. wystąpił do Wojewody, o włączenie działki gruntu położonej w L., do prowadzonego przez niego zakładu pracy chronionej. W związku z powyższym, uwzględniając treść przepisu art. 31 ust.1 powołanej ustawy o rehabilitacji i treść art. 7 ust.1 pkt 11 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jak również tezy Uchwały NSA z dnia 5.11.2001 r., zwolnienie od tego podatku mogło mieć miejsce, jeżeli prowadzący ten zakład zgłosił tę nieruchomość do zakładu pracy chronionej.

Ponadto, Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów w przedmiocie zarzutów skargi, dotyczących zgłoszenia Wojewodzie, działki gruntu położonej w L., celem objęcia jej uprawnieniami zakładu pracy chronionej. Dopiero na rozprawie przedstawił wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków, które Sąd odrzucił, jako niedopuszczalne w postępowaniu przed sądem administracyjnym.

Podsumowując, zdaniem Sądu, poczynione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustalenia w sprawie, w której zapadła zaskarżona decyzja są logiczne, spójne i dostatecznie udokumentowane.

Uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, Sąd na podstawie art.151 Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.