Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 659/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 89, art. 92 a ust. 1,6, art. 92c ust. 1 pkt 1,
journal: Dz.U. 2009 nr 168 poz 1323
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej.
article: art. 138 par. 1 pkt 1, art. 44 par. 4, art. 7,8,77,80, 35 par. 3,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 4 pkt 1, 4,6a, art. 5 ust. 1, art. 92 ust. 1,4
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 1 par. 1,2,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 września 2012 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity w Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zmianami), art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168 z 2009 r., poz. 1323 ze zm.), art. 5 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 89, art. 92 a ust. 1 i ust. 6, art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity w Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zmianami), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez spółkę "A" utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...], nakładającą na "A" Spółkę karę pieniężną w wysokości [...]zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.

Decyzja Dyrektora Izby Celnej została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] r. na terenie Terminala Promów Morskich w miejscowości [...] funkcjonariusze Oddziału Celnego Urzędu Celnego dokonali kontroli samochodu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] i dopuszczalnej masie całkowitej [...] kg. Kierujący pojazdem W.S. okazał do kontroli: dowód osobisty, dowód rejestracyjny pojazdu, oświadczenie kierowcy i jednocześnie prezesa Spółki "A" – W.S. o dzierżawieniu pojazdu marki [...] od M.N., kartę przekazania - odbioru przewożonego wózka jezdniowego, z której wynika, iż osoba przekazującą był P.J. z firmy U., a odbierającym - W.S., prezes firmy A.

Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół kontroli nr [...] w którym stwierdzono naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji (lp. 1.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym) oraz protokół przesłuchania osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia. W trakcie przesłuchania W.S. oświadczył, że nie ma nic do wyjaśnienia w tej sprawie.

Postanowieniem nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie w celu ustalenia, czy w dniu kontroli doszło do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Pismem nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego zwrócił się do Biura Obsługi Interesantów Urzędu Miasta z prośbą o udzielenie informacji, czy na dzień [...] przedsiębiorstwu "A" [...] została wydana licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy oraz czy został do niej zgłoszony samochód marki [...] o nr rejestracyjnym [...].

Pismem nr [...] r. Prezydent Miasta poinformował, że ww. przedsiębiorca nie figuruje w rejestrach wydanych zaświadczeń na przewozy drogowe na potrzeby własne oraz wydanych licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy.

Pismem nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego wezwał stronę do okazania lub nadesłania kserokopii dokumentacji, z której wynika, że w dniu kontroli mogła dysponować pojazdem marki [...] o nr rejestracyjnym [...] (np. umowę najmu, dzierżawy itp.) oraz o wyjaśnienie, czyją własnością był przewożony towar oraz czy była to usługa transportowa. Strona nie odpowiedziała na ww. pismo. [...]r. Naczelnik Urzędu Celnego poinformował Stronę o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania.

Po dwukrotnym awizowaniu strona nie odebrała korespondencji. Przesyłkę uznano za doręczoną zgodnie z art. 44 § 4 Kpa.

Decyzją nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego nałożył na przedsiębiorstwo "A" karę pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.

Pismem z dnia [...] W.S., prezes zarządu spółki "A" wniósł odwołanie od ww. decyzji. W odwołaniu wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia. Do odwołania załączono mapkę (wykonaną markerem) placu Terminala w [...] oraz kserokopię fragmentu protokołu kontroli.

W uzasadnieniu odwołaniu W.S. podniósł, że zarzut wykonywania krajowego transportu bez wymaganej licencji nie ma uzasadnienia, ponieważ miejsce kontroli odbywało się na placu wewnętrznym terminala promowego w [...]. Wskazał, że niniejszy plac nie jest drogą publiczną, a więc nie mają do niego zastosowania przepisy ustawy o transporcie drogowym. Ponadto, powołał się na art. 4 rozporządzenia [...], zgodnie z którym przewóz drogowy oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy oraz art. 4 pkt. 3 i art. 4 pkt. 6a ustawy o transporcie drogowym definiujące przewóz drogowy. Zdaniem strony, skoro kontrola nastąpiła poza drogą publiczną na terminalu promowym w [...], to do ww. sytuacji przepisy nie mają zastosowania. To, jakie miejsce jest drogą publiczną jasno określa ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz że przy wjeździe na ww. plac znajduje się tablica "strefa ruchu". Według strony, nieznajomość obowiązujących przepisów przez organ jest tym bardziej zastanawiająca, że żądano od niego licencji, a nie żądano wykresówek z zapisem czasu pracy kierowcy.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego oraz złożenia wyjaśnień.

W dniu [...] r. W.S. zapoznał się z aktami niniejszej sprawy. Nie wniósł do protokołu żadnych uwag, jedynie zwrócił się o przekazanie mu kserokopii pisma Urzędu Celnego z dnia [...] r.

Pismem nr [...] organ drugiej instancji zwrócił się do T.A. Głównego Specjalisty Działu Eksploatacji Terminala Promowego [...] Sp. z o.o. z zapytaniem, czy w dniu [...] r. na terenie placu wewnętrznego Terminala Promowego [...] znajdowała się strefa ruchu, oraz czy została ona oznaczona w jakikolwiek sposób jako "strefa ruchu" (nazwą lub odpowiednimi znakami).

W odpowiedzi na powyższe pismo T.A. nadesłał drogą faksową w dniu [...] r. pismo z dnia [...] r., w którym poinformował, że po przeanalizowaniu posiadanej dokumentacji m.in. faktury VAT za zakup oznakowania znakami drogowymi [...] r. określa przybliżony czas umiejscowienia i montażu znaków na okres pomiędzy [...].

Postanowieniem nr [...] Dyrektor Izby Celnej ponownie wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego oraz złożenia wyjaśnień. strona nie skorzystała z ww. uprawnienia.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...].

W uzasadnieniu ww. decyzji organ drugiej instancji wskazał, że w dniu [...] weszły w życie zmiany do ustawy o transporcie drogowym, wprowadzone ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 244 z 2011 r., poz. 1454).

Zgodnie z art. 10 tejże ustawy z dnia 16 września 2011 r., przepisy ustawy, o której mowa w art. 1 (ustawy o transporcie drogowym), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczna przed dniem jej wejścia w życie.

Zgodnie z art. 16 § 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne.

W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja nie stała się ostateczna przed ww. datą, ponieważ zostało od niej złożone odwołanie, zatem organ drugiej instancji -rozstrzygając odwołanie po dniu [...] r. - zobowiązany jest zastosować przepisy obowiązujące od tego dnia.

Zakres przedmiotowy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (stan prawny z dnia 18 marca 2010 r., tj. z dnia przeprowadzenia kontroli) został określony w art. 1 ust. 1. Zgodnie z brzmieniem ww. artykułu przedmiotowa ustawa określa zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego, międzynarodowego transportu drogowego, niezarobkowego krajowego przewozu drogowego oraz niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy.

Z akt niniejszej sprawy wynika, iż w dniu [...] r. do kontroli zatrzymany został samochód ciężarowy marki [...] o nr rejestracyjnym [...], a z dowodu rejestracyjnego przedmiotowego pojazdu (seria [...]) wynika, iż dopuszczalna masa całkowita pojazdu wynosi [...] kg, a zatem ponad [...] tony. W związku z powyższym w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

W niniejszej sprawie należało zbadać, jakiego rodzaju przewóz drogowy był wykonywany w dniu kontroli, kto go wykonywał, a co się z tym wiąże, do posiadania jakich dokumentów był on zobowiązany.

Zgodnie z art. 4 pkt 6a ww. ustawy przewóz drogowy to transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1).

Definicję krajowego transportu drogowego zawiera art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Organ pierwszej instancji uznał, że strona wykonywała transport drogowy, ponieważ przewóz realizowany był z ładunkiem wózka jezdniowego, którego załadowcą było przedsiębiorstwo U., a odbiorcą przedsiębiorstwo P.

Jak wynika ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego (dowody: protokół kontroli nr [...] dokument - karta przekazania - odbioru wózka jezdniowego, z którego wynika że towar w postaci wózka jezdniowego [...] przeznaczony był dla firmy P. ze [...], a w polu "Odbierający": widnieje podpis - "W.S." oraz pieczątka -"A.", natomiast w polu "Przekazujący" – U.), kierowca – W.S. w dniu kontroli wykonywał na terenie [...] ww. pojazdem zadanie przewozowe ładunku w postaci wózka jezdniowego na rzecz osób trzecich.

Powyższe wskazuje, że w dniu kontroli, tj. w dniu [...] r. spółka "A" wykonywała krajowy transport drogowy zdefiniowany w art. 4 pkt 1 ww. ustawy.

Stosownie do zapisów art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego.

W myśl art. 11 ust. 3 ww. ustawy organ udzielający licencji wydaje wnioskodawcy wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji.

Zgodnie z postanowieniami art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli między innymi wypis z licencji, który stanowi dokument potwierdzający posiadanie przez przewoźnika licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego.

Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego (pismo Prezydenta Miasta znak [...] r.) wynika, że firma "A", nie posiadała w dniu kontroli licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, jak również zaświadczenia na przewozy drogowe na przewozy własne.

Należy przy tym zaznaczyć, że przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego rzeczy, aby móc wykonywać tę działalność legalnie pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, musi legitymować się licencją na wykonywanie transportu drogowego, nawet wówczas, gdy wykonuje tę działalność sporadycznie.

Biorąc powyższe pod uwagę organ drugiej instancji stwierdził, że Naczelnik Urzędu Celnego zaskarżoną decyzją zasadnie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.

Organ odwoławczy wskazał również, że w dniu [...] r. weszły w życie zmiany do ustawy o transporcie drogowym, wprowadzone ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 244 z 2011 r., poz. 1454). Ustawa ta uchyliła załącznik do ustawy o transporcie drogowym (obowiązujący w dniu kontroli) i wprowadziła min. załącznik nr 3, zgodnie z którym kara pieniężna za przedmiotowe naruszenie wymieniona została w l.p. 1.1., a jej wysokość pozostała na tym samym poziomie, tj. [...] zł.

W.S. nie kwestionuje w odwołaniu samego faktu, że w dniu kontroli wykonywany był transport drogowy, oraz że nie posiadał licencji. Kwestionuje jednak zasadność dokonania kontroli przez funkcjonariuszy celnych w związku z tym, że kontrola została przeprowadzona na placu wewnętrznym Terminala Portów Morskich w [...] a więc poza drogą publiczną. Wyjaśnia (przedstawiając własnoręcznie wykonany plan terminala), że kontrola miała miejsce na terenie wewnętrznym placu terminala, przy wjeździe do którego znajduje się tablica "strefa ruchu". Wskazuje przy tym na artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, zgodnie z którym przewóz drogowy oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy.

Odnosząc się do powyższego, Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że funkcjonariusze celni byli uprawnieni do zatrzymania i przeprowadzenia kontroli ww. pojazdu na placu wewnętrznym Terminala Portów Morskich w [...], o czym świadczy niżej przeprowadzona analiza przepisów ustaw o: Służbie Celnej, transporcie drogowym oraz Prawo o ruchu drogowym.

Zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168 z 2009 r., poz. 1323 ze zm.) kontrola wykonywana przez Służbę Celną polega na sprawdzeniu prawidłowości przestrzegania przepisów prawa przez zobowiązane do tego osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, zwane dalej "podmiotami podlegającymi kontroli", w zakresie, o którym mowa w ust. 2 i 3.

Z ustępu 3 tego artykułu wynika, że do zadań Służby Celnej należy, m.in. kontrola transportu drogowego - na zasadach określonych w przepisach odrębnych. Do przepisów tych należy zaliczyć w szczególności przepisy ustawy o transporcie drogowym.

W myśl art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi.

Zgodnie natomiast z art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego.

W myśl art. 87 ust. 1 wynika, że podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. wypis z licencji.

Z treści art. 89 ustawy o transporcie drogowym wynika natomiast, że do kontroli dokumentów określonych w art. 87 oraz warunków w nich określonych uprawnieni są, m.in. funkcjonariusze celni, którzy dokonują jej na warunkach i w sposób określonych w przepisach o kontroli ruchu drogowego. W myśl art. 129 ust. 4a ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 tekst jednolity), kontrolę ruchu drogowego mogą przeprowadzać funkcjonariusze organów celnych, którym przysługują uprawnienia, m.in. do sprawdzania dokumentów wymaganych w związku z kierowaniem pojazdem i jego używaniem..

W niniejszej sprawie, funkcjonariusze celni, mając na uwadze ww. przepisy, zażądali okazania dokumentów wymienionych w tym przepisie, a mianowicie wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego.

Przepisy te dają organom celnym uprawnienia do kontroli zasad i warunków wykonywania przewozu drogowego, w tym krajowego transportu drogowego. Nie ma wątpliwości, że uprawnienia te przysługują organom celnym bez ich ograniczenia w zależności od charakteru drogi (publiczna, czy wewnętrzna), na której została przeprowadzona kontrola. Wskazuje na to art. 1 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, określający zakres regulacji dokonanej tą ustawą. Zgodnie z tym przepisem ustawa określa zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego, międzynarodowego transportu drogowego, niezarobkowego krajowego przewozu drogowego oraz niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego.

Należy podkreślić, że z ww. przepisów ustawy o transporcie drogowym nie wynika ograniczenie uprawnień organów do kontroli transportu drogowego jedynie do dróg publicznych (nie wynika z nich, że kontrola ta nie może być dokonana na innej drodze niż publiczna).

Stanowisko to potwierdza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 07 lutego 2011 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2262/10, zgodnie z którym przepis art. 4 pkt. 6a ustawy o transporcie drogowym (definiujący przewóz drogowy) nie łączy uprawnień kontrolnych organów z rodzajem drogi, lecz z pojęciem przewozu drogowego w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym.

Jednoznacznie należy stwierdzić, że w przypadku wykonywania transportu drogowego, kierowca pojazdu winien zawsze posiadać wypis z licencji, niezależnie od tego po jakich drogach będzie się poruszał, czy drogach publicznych, czy też innych - np. drogach wewnętrznych znajdujących się na terenie terminala portowego (kryterium publicznego charakteru drogi ma w ustawie o transporcie drogowym jedynie znaczenie pomocnicze i odnosi się w zasadzie wyłącznie do przewozów na potrzeb własne), z żadnego bowiem przepisu tej ustawy nie wynika, że wykonywanie transportu drogowego po drogach publicznych wymaga licencji, zaś po drogach, które nie mają takiego charakteru, wykonywanie transportu drogowego jest dopuszczalne bez licencji. Stanowisko to potwierdza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2008 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2241/07, zgodnie z którym naruszenia związane z wykonywaniem transportu drogowego nie są związane z charakterem drogi po jakiej porusza się pojazd.

Mając na uwadze powyższe uregulowania należy wskazać, że w dniu kontroli, funkcjonariusze Służby Celnej mieli prawo i obowiązek kontroli ww. pojazdu na placu wewnętrznym (drodze wewnętrznej) Terminala Portowego w [...] w celu kontroli posiadania przez przedsiębiorcę wykonującego przewóz drogowy wymaganej ustawą o transporcie drogowym licencji.

Jak wykazano powyżej, kierowca ww. pojazdu był w momencie kontroli w trakcie wykonywania krajowego transportu drogowego, a zatem powinien być wyposażony przez przedsiębiorcę, na podstawie art. 87 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym w wymagane dokumenty (w tym wypis z licencji).

Na marginesie należy dodać, że do ww. Terminala prowadzi droga krajowa nr [...], zatem ww. pojazd będąc w trakcie wykonywania zadania przewozowego polegającego na wykonywaniu usługi transportu wózka widłowego z terenu Terminala do odbiorcy [...], w celu dotarcia do ww. miejsca wykonywałby tę usługę częściowo po tej drodze (czyli drodze publiczne)j.

Ponadto, zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

W niniejszej sprawie, jak to wskazano powyżej, strona nie wykazała w żaden sposób, że dochowała należytej staranności przy organizacji swojego przewozu. Strona podnosi jedynie, że organ celny nie był uprawniony do kontroli dokumentów w miejscu, w którym dokonał kontroli. W mniejszej sprawie nie można też mówić o wystąpieniu nieprzewidzianych przez ww. przedsiębiorcę okoliczności, które miały wpływ na powstanie ww. naruszenia, są to bowiem wydarzenia zewnętrzne, przebiegające poza wolą przedsiębiorcy, takie jak np. strajk (zamknięte placówki handlowe i usługowe), katastrofa żywiołowa, czy kradzież dokumentów kierowcy, a nie te które spowodowane zostały przez niestaranne prowadzenie przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej (np. polegające na niezaopatrzeniu się przy wykonywaniu przez siebie działalności gospodarczej w wymagane prawem dokumenty). Brak było zatem podstaw do umorzenia postępowania.

Pismem z dnia [...] r. "A", reprezentowana przez radcę prawnego J.W., złożyła skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy - art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez niezebranie materiału dowodowego, co uniemożliwiło należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji przyjęcie za udowodnioną okoliczność wykonywania w dniu [...] r. przez skarżącego przewozu drogowego, usługi transportowej oraz naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 4 pkt 1), pkt 4), pkt 6a), art. 5 ust. 1 oraz art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) poprzez ich niezasadne zastosowanie i nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] złotych za wykonywanie krajowego transportu drogowego bez wymaganej licencji, co jest następstwem wadliwości w ustaleniu stanu faktycznego sprawy.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że żaden z organów nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób należyty materiału dowodowego sprawy, a w konsekwencji nie ustalił w sposób należyty faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Podstawą ustalenia stanu faktycznego przez oba organy był bowiem jeden dokument okazany przez W.S. w dniu kontroli: "Karta przekazania - odbioru wózka widłowego". Zdaniem skarżącej, sam fakt, iż w momencie kontroli w pojeździe znajdował się wózek widłowy oraz że kierowca okazał "Kartę przekazania - odbioru wózka widłowego" nie uzasadnia w żadnym stopniu twierdzenia, iż skarżący wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy. Treść ww. dokumentu może być co najwyżej podstawą do ustalenia, że W.S. w dniu [...] r. odebrał od U. wózek widłowy, a wystawcą dokumentu jest widniejące w górnym lewym rogu dokumentu przedsiębiorstwo P.

W ocenie skarżącej, organ nie ustalił, jakie były okoliczności faktyczne przebywania kontrolowanego pojazdu na terenie terminalu w [...]. Tymczasem pojazd jest pojazdem specjalnym (tzw. pomocą drogową), a nadto skarżący świadczy specjalistyczne usługi z wykorzystaniem wózków widłowych (przeładunki, załadunki, rozładunki towarów materiałów oraz maszyn). Organ nie próbował nawet ustalić, jakie czynności kierowca pojazdu w odniesieniu do wózka widłowego zamierzał podjąć, czy w ogóle pojazd opuścił terminal promowy w [...] będąc załadowanym, zabierając ww. wózek widłowy, czy wózek nie został zabrany przez inny podmiot. Nie zostało skierowane pytanie do potencjalnych stron usługi (U. oraz P.), czy któryś z tych podmiotów łączył ze skarżącym stosunek cywilnoprawny, na podstawie którego podmiot ten zlecił skarżącemu wykonanie usługi transportowej. Organ nie wezwał żadnego z ww. podmiotów widniejących w dokumencie "Karta przekazania - odbioru wózka widłowego", a przede wszystkim nie wezwał skarżącego jako podmiotu rzekomo wykonującego w dniu [...] r. usługę transportową na rzecz ww. podmiotów, do przedłożenia faktury Vat (dokumentu rozliczeniowego), wskazującej tytuł prawny zapłaty. Zdaniem skarżącej, dopiero podjęcie ww. działań dałoby podstawę do postawienia ewentualnych wniosków co do okoliczności faktycznych, które miały miejsce w dniu [...] r. na terenie terminala promowego w [...]. Ww. czynności pozwoliłby ustalić fakty istotne w sprawie tj. czy w dniu kontroli skarżący wykonywał transport drogowy rzeczy. Tymczasem organ powołał się jedynie na protokół kontroli z dnia [...] r.

Skarżąca wskazała, że nawet gdyby kontrolowany oświadczył wprost, że wykonuje usługę transportową, nie można byłoby ustalić w tym dniu w trakcie kontroli, czy wykonuje tę usługę bez licencji. Można byłoby co najwyżej ustalić, że osoba kontrolowana nie może wylegitymować się wypisem z licencji (innym naruszeniem jest bowiem wykonywanie transportu bez licencji a innym naruszeniem nieokazanie dokumentu organowi kontroli).

Skarżący podniosła również, iż organ nie ustalił, że w ogóle rozpoczęto jakikolwiek przejazd po drodze publicznej. Trudno bowiem uznać za takie ustalenie dywagacje organu pierwszej instancji zawarte w piśmie przewodnim do organu drugiej instancji z dnia [...] (w postępowaniu międzyinstancyjnym), iż ,,..w celu wykonania całego zadania przewozowego Strona korzystała w części z drogi publicznej...", szczególnie biorąc pod uwagę fakt, że nie ustalono, iż skarżący wykonywał jakieś zadanie przewozowe. Mimo powoływania się w treści decyzji na konieczność ustalenia charakteru przewozu drogowego - organ powyższego nie wykonał. Nawet gdyby przyjąć, że przewóz drogowy był wykonywany organ nie miał żadnych podstaw do ustalenia, iż była to usługa transportowa (transport krajowy rzeczy), a nie np. przewóz na potrzeby własne, skoro poza powołaniem przesłanek warunkujących istnienie tzw. przewozu na potrzeby własne, nie ustalił, czy w danym stanie faktycznym one zaistniały, czy też nie. W tym zakresie ostatecznie organ nie ustalił, czy skarżący legitymuje się tytułem prawnym do pojazdu, jaki był status prawny odebranego od podmiotu U. wózka widłowego. Organ w tym zakresie nie mógł także uznać powyższej okoliczności za udowodnioną na podstawie art. 80 k.p.a., gdyż nie przeprowadził na tę okoliczność żadnych dowodów, co do których ewentualnie skarżący miałby się ustosunkować.

Dodatkowo skarżąca wskazała, że do dnia [...] r. ewentualna kara za brak zaświadczenia na wykonywanie przewozów na potrzeby własne wynosiła [...] zł, natomiast po nowelizacji ustawy o transporcie drogowym, która weszła w życie z dniem [...] r. kara ta wynosi [...] złotych. Tymczasem opieszałość obu organów spowodowała, iż kontrola dokonana w dniu [...] r. została zwieńczona decyzją Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r. (jeszcze w czasie obowiązywania ustawy w brzmieniu sprzed nowelizacji). Co więcej, zgodnie z przepisem art. 35 § 3 k.p.a. organ drugiej instancji, który otrzymał odwołanie w dniu [...] r. był zobowiązany je rozpatrzyć w terminie do dnia [...] r. (a zatem także w oparciu o przepisy obowiązujące przed zmianą). Tymczasem postępowanie odwoławcze, w którym organ nie przeprowadził żadnego nowego dowodu - poza uzyskaniem kolejnej bezprzedmiotowej dla ustalenia stanu faktycznego sprawy informacji o istnieniu w dniu kontroli tablicy "strefa ruchu" - trwało 6 miesięcy i zakończyło się ostatecznie decyzją z dnia [...] r. (wydaną już w oparciu o zmienione brzmienie ustawy, zgodnie z przepisami przejściowymi).

Zdaniem skarżącej, nie można także zgodzić się z organem, iż skarżąca nie kwestionowała faktu wykonywania transportu drogowego oraz braku licencji skoro w odwołaniu skarżąca wskazała, że nie poruszała się po drodze publicznej a zatem w jej ocenie nie można mówić o przepisach ustawy o transporcie drogowym, czyli nie wystąpiła w stanie faktycznym instytucja przewozu drogowego.

Reasumując, w toku postępowania organ nie zebrał materiału dowodowego, na podstawie którego mógłby ustalić fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a zatem organ nie ustalił w sposób należyty tych faktów, w szczególności nie udowodniono, aby w dniu [...] r. skarżący wykonywał przewóz drogowy, tym bardziej krajowy przewóz drogowy towarów, a zatem, aby był zobowiązany do posiada odpowiedniej licencji. Organ nie wykazał także ewentualnego charakteru przewozu. Skarżąca nie poruszała się po drodze publicznej choćby w części - nie wynika to z żadnego dowodu zgromadzonego w aktach sprawy. Tymczasem ustalenie powyższego było istotne z punktu widzenia definicji przewozu drogowego, o której mowa w art. 4 pkt 6a) ustawy o transporcie drogowym i Artykule 4 pkt a) Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, gdzie warunkiem uznania danego stanu faktycznego za przewóz drogowy jest odbywanie podróży co najmniej w części po drodze publicznej. Tymczasem organ nie ustalił w ogóle, iż zaistniała podróż po drodze publicznej choćby w części. Innymi słowy organ nie ustalił, czy w ogóle przewóz został zrealizowany lub choćby rozpoczęty przez skarżącego. Wobec powyższego zarzuty skarżącego odnoszące się do błędnego zastosowania przepisów ustawy o transporcie drogowym zawarte w jego odwołaniu są trafne (szczególnie w aspekcie nieustalenia w ogóle realizacji przewozu drogowego a to właśnie wobec faktu, iż kontrola miała miejsce poza drogą publiczną).

Skoro organ nie ustalił w sposób należyty stanu faktycznego sprawy to nie mógł należycie zastosować przepisów prawa materialnego, w tym art. 4 pkt 1), pkt 4) i pkt 6a), art. 5 ust. 1 oraz art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym a także Artykułu 4 pkt a) Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Wskazując na powyższe należy stwierdzić, że zasadne są także zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego.

W odpowiedzi na skargę oraz w kolejnych pismach procesowych, organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, organ odwoławczy wskazał, iż z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, ze skarżąca wykonywała w dniu kontroli transport drogowy rzeczy. Powyższe ustalenie potwierdzają dowody: protokół kontroli z dnia [...] r., dokument "karta przekazania – odbioru wózka jezdniowego" oraz wydruk wypisu nr 3 z Krajowego Rejestru Sądowego, z którego wynika, że jedną z podstawowej działalności skarżącej jest transport drogowy towarów pojazdami specjalizowanymi.

Zdaniem organu odwoławczego, skarżąca nie neguje faktu wykonywania w dniu kontroli działalności polegającej na świadczeniu usługi transportowej na rzecz osób trzecich, a jedynie potwierdza, iż łączy ona kwestię wykonywania lub niewykonywania transportu drogowego z rodzajem drogi, po której poruszał się w części lub w całości pojazd przewożący towar. Ponadto, dokument "karta przekazania – odbioru wózka jezdniowego", choć sam w sobie nie wskazuje na wykonywanie przez skarżącą transportu drogowego, jednak na jego podstawie można domniemywać, że wózek widłowy należał do osób trzecich, a zatem przewozu tego nie można było uznać za niezarobkowy. Na żadnym etapie postępowania administracyjnego skarżąca nie podnosiła, iż przedmiotowy wózek widłowy należał do Spółki "A", dopiero w skardze zarzuciła organom nieprzeprowadzenie w tym zakresie postępowania wyjaśniającego. Strona mogła zapoznać się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wnieść uwagi, wyjaśnienia, czy też swoje dowody, jednak z tego uprawnienia w postępowaniu administracyjnym nie skorzystała.

W odniesieniu do zarzutu opieszałego prowadzenia postępowania, organ drugiej instancji wyjaśnił, iż rzeczywiście doszło do naruszenia art. 35 Kpa, ale nie miało to wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, co zostało wyczerpująco uzasadnione w zaskarżonej decyzji. Wysokość kary za nieposiadanie licencji do wykonywania transportu drogowego była taka sama przed zmianą przepisów z dniem 1 stycznia 2012 r.

Z kolei, odnosząc się do zarzutu, że organ nie ustalił, czy w ogóle zaistniał przejazd pojazdu po drodze publicznej, wskazano, że funkcjonariusze Służby Celnej byli uprawnienie do kontroli przedmiotowego pojazdu nawet jeżeli nie znajdował się na drodze publicznej, co wynika z art. 4 pkt 6a ustawy o transporcie drogowym.

W piśmie procesowym z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej oświadczył, że w dniu [...] r. organ wystąpił do W.R. z firmy "F W.R." z prośbą o wyjaśnienie, jaki był cel przekazania skarżącej przez U. wózka widłowego, będącego przedmiotem transportu, czyją własnością był wózek oraz nadesłanie dokumentów związanych z jego przewozem. W odpowiedzi, organ został poinformowany, iż przedmiotowy wózek był własnością firmy U., która przekazała go skarżącej w celu dokonania jego naprawy. Zdaniem organu, powyższe wyjaśnienia nie mogą stanowić dowodu wskazującego, że skarżąca dokonywała przewozu wózka na potrzeby własne, bowiem art. 4 pkt 4c ustawy o transporcie drogowym wskazuje, że przewożony towar musi być naprawiony, a nie przewożony w celu jego naprawy.

Skarżąca, w pismach procesowych z dnia [...] r., podtrzymała wszystkie wnioski, twierdzenia i świadczenia zawarte w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] nakładającą na "A" karę pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.

Podstawę materialnoprawną zapadłego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.).

Jak wynika z akt administracyjnych, nałożenie na stronę skarżącą kary pieniężnej było następstwem kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] w miejscowości [...] na terenie Terminala Promów Morskich, z której przebiegu został sporządzony protokół nr [...].

Bezspornym jest, że samochodem marki [...] o nr rejestracyjnym [...] i dopuszczalnej masie całkowitej [...] kg kierował W.S., który przewoził ładunek w postaci wózka jezdniowego. Zatrzymany podczas kontroli drogowej samochód marki [...] o nr rejestracyjnym [...] i dopuszczalnej masie całkowitej [...] kg był przedmiotem umowy dzierżawy zawartej między W.S. – prezesem firmy "A" a M.N. i w tym czasie znajdował się w dyspozycji dzierżawcy.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, w tym zeznań złożonych przez W.S. wynika, że osoba przekazującą przedmiotowy wózek widłowy był P.J. z firmy U., a odbierającym – W.S. Przewóz ładunku odbył się bez wymaganej licencji (lp. 1.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym), zaś W.S. oświadczył, że nie ma nic do wyjaśnienia w tej sprawie.

Stosownie do załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - lp. 1.1., wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości [...] zł. Poza sporem było, że podczas kontroli drogowej kierowca nie okazał żadnego wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Ponadto, pismem nr [...] r. Prezydent Miasta poinformował, że ww. przedsiębiorca nie figuruje w rejestrach wydanych zaświadczeń na przewozy drogowe na potrzeby własne oraz wydanych licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej "licencją".

Definicja transportu drogowego została określona w art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym. Ustawodawca w tym przepisie wskazuje, że pojęcie transportu drogowego obejmuje cztery rodzaje aktywności: krajowy transport drogowy, międzynarodowy transport drogowy, tzw. ułomny przewóz drogowy na potrzeby własne oraz działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy.

Natomiast zgodnie z przepisem art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, pod pojęciem niezarobkowego przewozu drogowego, zwanego zamiennie - przewozem na potrzeby własne - należy rozumieć każdy przejazd pojazdu (nawet wykonywany jednorazowo) po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej.

Zasadniczym kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie danego przejazdu do przewozu drogowego na potrzeby własne jest służebny charakter tego przejazdu wobec zasadniczej działalności gospodarczej prowadzonej przez przedsiębiorcę. Należy również podkreślić, że w odróżnieniu od transportu drogowego jest to przewóz niezarobkowy, nieodpłatny, tzn. że przedsiębiorca ponosi we własnym zakresie koszty przewozu koniecznego dla wykonywania zarejestrowanej przez niego, innej niż transportowa, działalności podstawowej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 marca 2007 r., VI SA/Wa 1955/06. Lex 329761).

Aby uznać dany przejazd za przewóz na potrzeby własne muszą być spełnione kumulatywnie cztery warunki: dotyczący kierowcy, pojazdu, przewożonego ładunku lub osób i pozostawania poza zasięgiem przedmiotowym działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Ustawodawca określił szczegółowo kryteria niezarobkowego przewozu na potrzeby własne, wskazując, że:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

Praktyka organów uprawnionych do kontroli i sankcjonowania naruszeń warunków i obowiązków określonych przepisami prawa, dotyczących wykonywania przewozów drogowych, wskazuje, że jako transport drogowy klasyfikowany jest przewóz, który nie spełnia wszystkich powyższych warunków, co w konsekwencji powoduje powstanie wymogu posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego.

W rozpatrywanej sprawie organy przyjęły, że strona skarżąca wykonywała transport drogowy, ponieważ przewóz realizowany był z ładunkiem wózka jezdniowego, którego załadowcą było przedsiębiorstwo U., a odbiorcą przedsiębiorstwo P. Z dokumentu – "karta przekazania - odbioru wózka jezdniowego" wynika bowiem, że towar w postaci wózka jezdniowego [...] przeznaczony był dla firmy P., a w polu "Odbierający": widnieje podpis - "W.S." oraz pieczątka -"A", natomiast w polu "Przekazujący" – U.). Uznano więc, że kierowca – W.S. w dniu kontroli wykonywał na terenie [...] ww. pojazdem zadanie przewozowe ładunku w postaci wózka jezdniowego na rzecz osób trzecich, tj. wykonywał krajowy transport drogowy zdefiniowany w art. 4 pkt 1 ww. ustawy o transporcie drogowym.

Zgodnie z postanowieniami art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli między innymi wypis z licencji, który stanowi dokument potwierdzający posiadanie przez przewoźnika licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego.

Należy zauważyć, że – jak słusznie podnosi organ drugiej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – W.S. nie zakwestionował w odwołaniu samego faktu, że w dniu kontroli wykonywany był transport drogowy, oraz że nie posiadał licencji. Zarzucił on jedynie zasadność dokonania kontroli przez funkcjonariuszy celnych w związku z tym, że kontrola została przeprowadzona na placu wewnętrznym Terminala Portów Morskich, a więc poza drogą publiczną.

Stosownie do treści art. 89 ustawy o transporcie drogowym wynika, że do kontroli dokumentów określonych w art. 87 oraz warunków w nich określonych uprawnieni są, m.in. funkcjonariusze celni, którzy dokonują jej na warunkach i w sposób określonych w przepisach o kontroli ruchu drogowego. W myśl art. 129 ust. 4a ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 tekst jednolity), kontrolę ruchu drogowego mogą przeprowadzać funkcjonariusze organów celnych, którym przysługują uprawnienia, m.in. do sprawdzania dokumentów wymaganych w związku z kierowaniem pojazdem i jego używaniem. Przepisy te dają organom celnym uprawnienia do kontroli zasad i warunków wykonywania przewozu drogowego, w tym krajowego transportu drogowego. Niewątpliwie, uprawnienia te przysługują organom celnym niezależnie od charakteru drogi (publiczna, czy wewnętrzna), na której została przeprowadzona kontrola. Wskazuje na to art. 1 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, określający zakres regulacji dokonanej tą ustawą. Zgodnie z tym przepisem ustawa określa zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego, międzynarodowego transportu drogowego, niezarobkowego krajowego przewozu drogowego oraz niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego.

Zgodzić się zatem należy z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że z żadnego przepisu ustawy o transporcie drogowym nie wynika, że wykonywanie transportu drogowego po drogach publicznych wymaga licencji, zaś po drogach, które nie mają takiego charakteru, wykonywanie transportu drogowego jest dopuszczalne bez licencji.

W ocenie Sądu, nie doszło również do naruszenia art. 92c ust. 1 pk 1 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sprawy, nie wystąpiły nieprzewidziane przez przedsiębiorcę okoliczności, które miały wpływ na powstanie ww. naruszenia. Brak było zatem podstaw do umorzenia postępowania.

W odniesieniu do zarzutów podniesionych w skardze i pismach procesowych będących uzupełnieniem skargi, należy stwierdzić, że brak jest podstaw do ich uwzględnienia.

Nie sposób zgodzić się z zarzutem, że żaden z organów nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób należyty materiału dowodowego sprawy, a w konsekwencji nie ustalił w sposób należyty faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Podkreślić należy, że jak wynika z dokumentów zawartych w aktach niniejszej sprawy, na żadnym etapie postępowania administracyjnego strona skarżąca nie podnosiła, iż przedmiotowy wózek widłowy należał do Spółki "A.", dopiero w skardze zarzuciła organom nieprzeprowadzenie w tym zakresie postępowania wyjaśniającego. Strona mogła zapoznać się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wnieść uwagi, wyjaśnienia, czy też zgłosić własne wnioski dowodowe, jednak z tego uprawnienia w postępowaniu administracyjnym nie skorzystała. Dopiero, w wyniku działań podjętych przez organ już po wniesieniu skargi, uzyskano informację, iż przedmiotowy wózek był własnością firmy U., która przekazała go skarżącej w celu dokonania jego naprawy. Powyższe wyjaśnienia nie mogą jednak stanowić dowodu wskazującego, że skarżąca dokonywała przewozu wózka na potrzeby własne, bowiem art. 4 pkt 4c ustawy o transporcie drogowym wskazuje, że przewożony towar musi być naprawiony, a nie przewożony w celu jego naprawy.

W odniesieniu do zarzutu opieszałego prowadzenia postępowania, organ drugiej instancji wyjaśnił, iż rzeczywiście doszło do naruszenia art. 35 Kpa, ale nie miało to wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż wysokość kary za nieposiadanie licencji do wykonywania transportu drogowego nie zmieniła się w wyniku wejścia w życie zmiany do ustawy o transporcie drogowym z dniem [...] r.

Oceniając wniesioną skargę pod względem przywołanych powyżej kryteriów, Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja utrzymana nią w mocy, nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie i wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.