Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 874/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.61 ust. 3,
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art. 143 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 2147
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant sekretarz sądowy Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2017 r. sprawy ze sprzeciwu M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]"r., nr "[...]", Wójt Gminy uwzględnił wniosek M. K., ustalając warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy 1 MW na oznaczonej części działki nr "[...]" w miejscowości W., gmina M. Organ I instancji uznał, że wnioskowane zamierzenie stanowi infrastrukturę techniczną i odstąpił od analizy w zakresie wskazanym w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073, dalej jako: "u.p.z.p."), uwzględniającego zasadę dobrego sąsiedztwa. Określił parametry inwestycji: do 4000 sztuk paneli fotowoltaicznych o łącznej powierzchni do 6534 m2, wysokość konstrukcji wsporczej do 4 m, w rzędach z odstępem 2-10 m, kąt nachylenia paneli od 15o do 25o, do 50 sztuk inwerterów fotowoltaicznych, 1 sztuka kontenerowej stacji transformatorowej o powierzchni zabudowy do 35 m2: długość do 5 m, szerokość do 7 m, wysokość do 3 m, wewnętrzna instalacja elektryczna nN i SN. Ustalił dostęp do drogi publicznej: istniejącym zjazdem z drogi krajowej nr 63 (działka nr 263) w km 54+630 str. lewa poprzez działkę nr "[...]".

Odwołanie od tej decyzji wniosła M. M., właścicielka sąsiedniej działki nr "[...]". Podniosła, że budowa inwestycji spowoduje obniżenie wartości jej nieruchomości. Wskazała, że nie wyraża zgody na lokalizację ciągu komunikacyjnego na działce nr "[...]", ponieważ wzrośnie natężenie ruchu pojazdów wielkogabarytowych, co może spowodować pogorszenie stanu technicznego nawierzchni drogi i istniejących budynków i będzie uciążliwe dla jej rodziców.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze

, na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.

Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej jako: "k.p.a."), uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy uznał, że urządzenia służące wytwarzaniu energii elektrycznej nie mogą być zakwalifikowane do urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. W związku z tym prawidłowo przeprowadzona analiza winna uwzględniać wszystkie przesłanki wskazane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Zdaniem Kolegium wnioskowany obiekt winien spełniać wymogi zasady "dobrego sąsiedztwa", jego powstanie może bowiem naruszyć zasady ładu przestrzennego na danym terenie i kolidować z sąsiadującą zabudową. Wyjaśnił, że

z uwagi na to, że w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie ma zawartej definicji urządzenia infrastruktury technicznej, posiłkowo, dla potrzeb niniejszej

sprawy, można odwołać się do definicji zawartych w ustawie o gospodarce nieruchomościami, ustawie Prawo budowlane czy też w ustawie Prawo energetyczne. Zgodnie z art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147, ze zm.) do urządzeń infrastruktury technicznej zalicza się: budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych

i telekomunikacyjnych. Obiekty powyższe są w ustawie o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 2 pkt 13 zaliczone do uzbrojenia terenu.

Z kolei Prawo budowalne (Dz.U. z 2017 r, poz. 1332) w art.3 pkt 9 definiuje pojęcie urządzenia budowlanego, tj. urządzenia technicznego związanego z obiektem budowlanym, zapewniającego możliwości użytkowania obiektu zgodnie

z przeznaczeniem, jak przyłącza, urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Natomiast ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 220 ze zm.) w art. 3 definiuje i różnicuje pojęcia: procesy energetyczne - techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii (pkt 7), urządzenia - urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych (pkt 9) oraz instalacje - urządzenia z układami połączeń między nimi (pkt 10). Mając powyższe na uwadze, Kolegium skonstatowało, że urządzenia są częścią instalacji, a te z kolei mogą służyć różnym celom w procesach energetycznych - produkcyjnym, magazynowym, przesyłowym. Stwierdziło, że istotą urządzenia infrastruktury technicznej jest brak możliwości istnienia samodzielnego, gdyż powstaje ono zawsze dla obsługi określonych jednostek przestrzenno-gospodarczych. Urządzenie infrastruktury technicznej musi zatem wiązać się z uzbrojeniem określonego terenu, pełnić funkcję służebną wobec innych obiektów, zapewniając im dostęp m.in. do energii elektrycznej lub cieplnej, paliwa gazowego, wody czy instalacji odprowadzającej ścieki. Tym samym urządzenie infrastruktury technicznej nie może służyć celowi produkcyjnemu, jakim jest wytwarzanie energii elektrycznej z zamiarem jej zbycia osobom trzecim, a więc działalność kwalifikowana jako przemysłowa. Infrastruktura techniczna wspiera działalność produkcyjną, służy rozwojowi produkcji, lecz sama nie bierze bezpośredniego udziału w produkcji. Działalność produkcyjną prowadzą np. elektrownie

wiatrowe, wodne i słoneczne, z kolei infrastrukturą techniczną są urządzenia do przesyłania i dystrybucji energii. Nie są natomiast infrastrukturą techniczną urządzenia służące do jej wytworzenia. W związku z powyższym organ II instancji zobowiązał organ I instancji do zlecenia wykonania nowej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, której celem ma być wykazanie, że planowana inwestycja spełnia wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Kolegium podniosło, że celem zasady dobrego sąsiedztwa jest uzależnienie zmiany zagospodarowania terenu od dostosowania jej do określonych cech terenu sąsiedniego. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa (lub też zabudowa przewidziana do zmiany sposobu użytkowania) powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu)

i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Jako zasadę można przyjąć, że w zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy.

Sprzeciw od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniósł M. K., w którym przekonywał, że instalację fotowoltaiczną można uznać za infrastrukturę techniczną i nie ma do niej zastosowania art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Powołał liczne orzeczenia sądów administracyjnych, stwierdzając, że bogatsze orzecznictwo sądowe dotyczy uznania paneli fotowoltaicznych za urządzenia infrastruktury technicznej. Podniósł, że definicję infrastruktury technicznej można również podać stosując się do wykładni systemowej prawa, korzystając z definicji zawartych w ustawie z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, ustawie o gospodarce nieruchomościami oraz ustawie Prawo energetyczne. Zgodnie z art. 2 ust. 22 ustawy o odnawialnych źródłach energii, poprzez odnawialne źródło energii należy rozumieć odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 13 lit. a tej ustawy, poprzez instalacje odnawialnego źródła energii należy rozumieć instalację stanowiącą wyodrębniony zespół urządzeń służących do wytwarzania energii i wyprowadzania mocy, przyłączonych w jednym miejscu przyłączenia, w których energia elektryczna lub ciepło są wytwarzane z jednego rodzaju odnawialnych źródeł energii, a także magazyn energii elektrycznej przechowujący wytworzoną energię elektryczną, połączony z tym zespołem urządzeń. Skarżący wskazał, że z powyższego wynika, iż instalacja fotowoltaiczna to należący do odnawialnych źródeł energii, wyodrębniony zespół urządzeń służących do wytwarzania energii i wyprowadzania mocy, przyłączonych w jednym miejscu przyłączenia.

Z definicji pojęcia urządzenia energetycznego zawartej w art. 3 ust. 9 ustawy Prawo energetyczne wynika, że przez urządzenia należy rozumieć urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych. Po myśli art. 3 ust. 7 tej ustawy procesy energetyczne to techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii. Z kolei zgodnie z art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Mając na uwadze budowę instalacji fotowoltaicznej oraz powyższą wykładnię systemową prawa, skarżący stwierdził, że instalacja fotowoltaiczna to odnawialne źródło energii, stanowiąca wyodrębniony zespół urządzeń służących do wytwarzania energii i wyprowadzania mocy, należące do urządzeń infrastruktury technicznej tj. urządzeń technicznych stosowanych do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej. Zdaniem skarżącego należy mieć również na uwadze prounijną wykładnię prawa krajowego. Wskazał na Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, wdrożoną do polskiego ustawodawstwa ustawą o odnawialnych źródłach energii. Podkreślił, że organy administracji państwowej są zobowiązane interpretować przepisy prawa krajowego na korzyść rozwoju odnawialnych źródeł energii. Nawiązując zaś do sprzeciwu właścicielki sąsiedniej nieruchomości, uznał jej argumenty za bezpodstawne. Wskazał, że działka nr "[...]" stanowi gruntową, wewnętrzną drogę gminną, którą wielokrotnie naprawiał na swój koszt. Podniósł, że inwestycja nie emituje żadnych zanieczyszczeń, nie oddziałuje negatywnie na glebę i wody gruntowe, a także nie wydziela żadnych substancji szkodliwych dla otoczenia oraz mieszkańców sąsiednich posesji. Zaznaczył, że droga ta będzie uczęszczana przez pojazdy ciężarowe tylko na czas budowy. Wskazał, że powierzchnia gruntowa w stopniu minimalnym przenosi drgania, i przejazd pojazdów ciężarowych nie spowoduje żadnych uszkodzeń w budynkach sąsiadów oddalonych około 150 m od wjazdu na budowę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna

z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a."

Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka

w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Przy czym wskazać należy, że na mocy noweli z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), od dnia 1 czerwca 2017 r. zaczął obowiązywać dodany tą nowelą art. 64a p.p.s.a., który wprowadził instytucję sprzeciwu od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., w miejsce dotychczasowej – składanej na zasadach ogólnych – skargi. Zgodnie z art. 64c § 1 i 2 p.p.s.a. sprzeciw od decyzji wnosi się za pośrednictwem organu, którego decyzja jest przedmiotem sprzeciwu od decyzji, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. Ponieważ zaskarżona decyzja wydana została po dniu 1 czerwca 2017 r., zatem prawidłowo winna być zaskarżona do sądu administracyjnego sprzeciwem, a nie skargą. Jednakże, zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do pouczenia. Zatem, mimo że skarżący pouczony był przez organ odwoławczy o prawie wniesienia skargi do sądu w terminie 30 dni, zamiast o sprzeciwie wnoszonym w terminie 14 dni, Sąd skargę tę potraktował jako wniesiony w terminie sprzeciw.

Granice rozpoznania sprawy ze sprzeciwu od decyzji określa przepis art. 64e p.p.s.a., wskazując, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi,

w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Stosownie do § 2b art. 138 k.p.a. przepisu § 2 nie stosuje się w przypadkach, o których mowa w art. 136 § 2 lub 3 k.p.a., tj. gdy organ II instancji sam przeprowadzi konieczne postępowanie wyjaśniające w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy, na zgodny wniosek wszystkich stron (art. 136 § 2 k.p.a) lub na wniosek jednej ze stron, za zgodą pozostałych stron (art. 136 § 3 k.p.a.).

Zasadą jest, że organ odwoławczy wydaje rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, co zgodnie z treścią art. 138 § 1 k.p.a. następuje przez wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego. Natomiast odstępstwem od tej ogólnej zasady jest, wynikające z art. 138 § 2 k.p.a., uprawnienie organu odwoławczego do wydania decyzji kasacyjnej. Rozstrzygnięcie kasacyjne organu odwoławczego powinno mieć wyjątkowy charakter, gdyż zgodnie z ustanowioną w art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności, każda sprawa administracyjna winna podlegać dwukrotnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu, przez dwa różne organy administracji publicznej. Skuteczne wniesienie odwołania przenosi na organ II instancji ciężar ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej,

a postępowanie odwoławcze nie ogranicza się jedynie do kontroli decyzji I instancji.

W sytuacji, gdy nie ma przeszkód do ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej i zakończenia jej merytoryczną decyzją drugoinstancyjną, niedopuszczalne - jako niezgodne z zasadą dwuinstancyjności - jest wydanie decyzji kasacyjnej. W sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje zatem wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 § 1 k.p.a.

W rozpatrywanym przypadku istota sporu dotyczy potrzeby przeprowadzania analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiadującego

z działką objętą wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, w celu stwierdzenia spełnienia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Przepis ten stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jeżeli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Organ zaniechał takiej analizy mając na względzie treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p., zgodnie

z którym przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych

i urządzeń infrastruktury technicznej. Zgodnie z tym unormowaniem budowa urządzeń infrastruktury technicznej nie wymaga przestrzegania zasady dobrego sąsiedztwa wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Do tego rodzaju zamierzeń nie jest również wymagane spełnienie warunku zapewnienia dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). Z akt sprawy bezspornie wynika, że działka nr "[...]" objęta wnioskiem bezpośrednio przylega do drogi, stanowiącej działkę nr "[...]", co tez uwzględnił organ I instancji, a więc warunek z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. jest spełniony. Rozstrzygnięcia Sądu natomiast wymaga, czy istnieje potrzeba przeprowadzania wskazanej przez Kolegium analizy w zakresie spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa. Sporządzenie takiej analizy wraz z projektem decyzji powierza się uprawnionemu urbaniście lub architektowi (art. 60 ust. 4 u.p.z.p.). Są to więc czynności, które wymagają postępowania wyjaśniającego w znacznym zakresie i co do zasady usprawiedliwiałyby wydanie decyzji kasacyjnej w sytuacji istnienia konieczności przeprowadzenia spornej analizy. Sąd w składzie rozpatrującym niniejszy sprzeciw nie podziela jednak stanowiska Kolegium, że elektrownia fotowoltaiczna nie może być kwalifikowana jako urządzenia infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Przeprowadzona przez organ II instancji wykładnia przepisów, była akceptowana w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych. Prezentowane było również stanowisko przeciwne. W najnowszych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowane zostało stanowisko, zgodnie z którym instalacja fotowoltaiczna stanowi urządzenia infrastruktury technicznej. W wyrokach z dnia 23 września 2017r., sygn. akt II OSK 64/16 i z dnia 27 września 2017r., sygn. akt II OSK 158/16 (publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że normatywne określenie "urządzenie infrastruktury technicznej" zawarte w art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, definiuje budowę urządzeń infrastruktury technicznej, jako - budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych, czyli m.in. urządzeń elektrycznych. Zdaniem NSA przy dokonywaniu wykładni pojęcia "urządzenie elektryczne" na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p., konieczne jest zastosowanie wykładni funkcjonalnej i dynamicznej, uwzględniającej po pierwsze cel, jakiemu ma służyć odwołanie się w tym przepisie do ww. pojęcia, a po drugie uwzględniającej okoliczność, że następuje ewolucja techniczna i technologiczna urządzeń elektrycznych i coraz większy procent energii jest wytwarzany ze źródeł odnawialnych. NSA przekonywał, że urządzenia infrastruktury technicznej to przewody lub urządzenia techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej. Wskazał, że zgodnie z definicją encyklopedyczną, infrastruktura techniczna to urządzenia przesyłowe i związane z nimi obiekty w zakresie energetyki, dostarczania ciepła, wody, usuwania ścieków i odpadów, transportu, itp. Tym samym i wykładnia językowa (gramatyczna), której zasady nakazują, w przypadku braku definicji legalnej danego pojęcia, nadawać mu znaczenie możliwie najbliższe potocznemu rozumieniu danego wyrazu lub zwrotu, pozwala na uznanie, iż elektrownie wiatrowe, a tym samym i instalacje fotowoltaiczne mieszczą się w językowej definicji pojęcia "infrastruktura techniczna". Skład orzekający podziela przytoczone argumenty. W konsekwencji należy uznać, że dla wnioskowanej inwestycji nie ma potrzeby analizowania spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

Dlatego zaskarżona decyzja organu II instancji, jako wydana w następstwie błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, powodującej wadliwe zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a., podlegała uchyleniu, na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a.

O kosztach postępowania, obejmujących zwrot od organu na rzecz skarżącego kwoty uiszczonego wpisu od skargi, Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.