Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 397/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-07-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Opłata skarbowa
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 7 lipca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty z tytułu opłaty skarbowej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji /-/ Szymon Widłak


UZASADNIENIE

P wniósł za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę na decyzję tego organu z dnia [...] uchylającą decyzję Burmistrza [...]r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty z tytułu opłaty skarbowej.

W złożonej skardze Prokurator wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 187 K.p.a. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że Urząd Skarbowy w Pleszewie nadal pobiera opłatę skarbową od wydawanych zaświadczeń VAT-25 potwierdzających brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu nabywanych z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej innego niż terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdów, które mają być dopuszczone do ruchu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pobrana opłata stanowi dochód Miasta i Gminy Pleszew. Wpływy z tytułu opłaty skarbowej pobranej w związku z wydaniem zaświadczeń VAT-25 od dnia 1 maja 2004 r. stanowią kwotę ok. 4 milionów złotych. W sytuacji powstania obowiązku zwrotu tej opłaty zaistnieje konieczność wygospodarowania odpowiednich środków w budżecie Miasta i Gminy na 2009r" które w uchwalonym przez Radę Miejską budżecie nie zostały zabezpieczone. Budżet roku 2009 ze względu na obecną sytuację gospodarczą kraju spowodowaną kryzysem finansowym już może być zagrożony co do jego realizacji w zaplanowanych kwotach. W wyniku tego jeszcze dodatkowe obciążenie budżetu o tak wysoką kwotę może spowodować nie zrealizowanie zaplanowanych ważnych zadań inwestycyjnych dla Miasta i Gminy Pleszew. Zasadą jest, że przedsiębiorcy w sytuacjach kryzysowych zwracają się o pomoc do Miasta, niestety w tej sytuacji Miasto w żaden sposób nie będzie mogło ich wesprzeć. Zwolnieni pracownicy, zarejestrują się jako bezrobotni i zostaną na utrzymaniu społeczeństwa. Taka sytuacja doprowadzi nie tylko do osłabienia konkretnych przedsiębiorców, ale dotknie całą społeczność lokalną. Zdaniem skarżącego dodatkowym argumentem przemawiającym za koniecznością wstrzymania wykonalności decyzji, jest fakt, że w sytuacji zwrotu tych opłat i stwierdzenia, że ich pobieranie było zasadne może prowadzić do trudności związanych z ich ponownym zwrotem na rzecz Miasta i Gminy. Mogą powstać problemy związane z wyegzekwowaniem tych opłat, a część z nich może ulec przedawnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż art. 187 K.p.a. powołany przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Pleszewie jako podstawa prawna złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż dotyczy on sytuacji, w której Prokurator wnosi sprzeciw od decyzji ostatecznej do organu właściwego do wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji albo jej uchylenia lub zmiany. Tymczasem w niniejszej sprawie Prokurator zaskarżył decyzję ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargą do sądu administracyjnego na podstawie art. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Uwzględniając jednak treść żądania objętego wnioskiem zawartym w skardze skierowanej do Sądu i nie będąc związanym wskazaną przez Prokuratora podstawą prawną, Sąd potraktował powyższy wniosek jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji złożony w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a.

Stosownie do tego przepisu sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności administracyjnej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Powołany przepis ustanawia tzw. ochronę tymczasową polegającą na wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego (czynności administracyjnej) do czasu rozpoznania skargi przez sąd. Warunkiem jej zastosowania jest zaistnienie okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie ulega przy tym wątpliwości, że chodzi tutaj o ochronę skarżącego, względnie innych uczestników postępowania, których dotyczą skutki zaskarżonego aktu administracyjnego. Takiego statusu nie posiada natomiast gmina (miasto na prawach powiatu) w sytuacji, gdy jej organ rozstrzygał sprawę w pierwszej instancji.

W sytuacji bowiem, gdy organ jednostki samorządu terytorialnego występuje w roli organu administracji publicznej właściwego go rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, będzie on "bronił" interesu tejże jednostki w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Wyłączona natomiast będzie możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu w trybie postępowania administracyjnego czy też sądowoadministracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 16.02.2005 r., OSK 1017/04).

W konsekwencji należy przyjąć, że gmina (miasto na prawach powiatu), której organ rozstrzygał sprawę indywidualną w pierwszej instancji nie tylko nie posiada legitymacji do zaskarżenia decyzji organu odwoławczego, ale także jej interes nie może być uwzględniony na gruncie przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrony tymczasowej polegającej na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, należało orzec jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.

/-/ Szymon Widłak