Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 121/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151 i art. 119 pkt 3
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 2 ust. 8, art. 24 ust. 2a i 2b,
journal: Dz.U. 2021 poz 1990
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Asesor WSA Wojciech Wycichowski Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi "A" w W. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 15 listopada 2021 r. nr WIGK-II.7221.11.2021.HW w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie odmowy aktualizacji ewidencji gruntów i budynków oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 listopada 2021 r. nr WIGK-II.7221.11.2021.HW Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej też jako "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021r., poz. 735), dalej "k.p.a.", stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez K. (dalej też jako "strona") od pisma Starosty Tczewskiego z dnia 9 maja 2021 r. znak GG.GE.6620.2729.2021.MA.

Organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia 30 czerwca 2021 r. K. wystąpił do Starosty Tczewskiego (dalej też jako "organ pierwszej instancji") z wnioskiem o "dokonanie zmiany w ewidencji gruntów i budynków" na podstawie prawomocnej decyzji Ministra Infrastruktury z dnia 1 kwietnia 2021 r. nr GM-DOK-4.774.15.2021 ustalającej, że "wody, zlokalizowane na działkach o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] obręb L. oraz nr ew. [...], obręb R., gmina T., województwo pomorskie, stanowią śródlądowe wody płynące w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących".

Pismem datowanym na dzień 9 maja 2021 r. nr GG.GE.6620.2729.2021.MA (przy czym według wyjaśnień organu pierwszej instancji zawartych w piśmie z 14 października 2021 r. - zamiast daty 9 maja 2021 r. powinna być data 9 lipca 2021 r.) Starosta Tczewski poinformował K., że decyzja Ministra Infrastruktury ustala charakter wód, których linia brzegu nie pokrywa się z granicami działek ewidencyjnych, przez co zachodzi potrzeba podjęcia dalszych działań zmierzających do jej ustalenia na podstawie art. 220 i 221 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 624 z późn. zm.). Objaśnił w nim również, że "z powodu braku dokumentacji technicznej określającej zasięg wód płynących (...) nie ma możliwości ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków zmian, o których mowa w piśmie K." wskazując w kolejnym zdaniu, że przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego graficznego stosowna dokumentacja techniczna oraz decyzja Ministra Infrastruktury nr GM-DOK-4.774.15.2021 będą stanowiły podstawę wprowadzenia zmian do ewidencji gruntów i budynków.

Powyższe pismo strona skarżąca uznała za decyzję odmawiającą aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków wydaną na podstawie art. 24 ust. 2c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2021r., poz. 1190 ze zm.) i wniosła od niej odwołanie.

Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego stwierdził jednak, że pismo powyższe nie stanowiło decyzji, w związku z czym wniesione odwołanie jest niedopuszczalne (art. 134 k.p.a.). Organ odwoławczy stwierdził, że nie ma podstaw do tego, aby ww. pismo uznać za władcze rozstrzygnięcie organu administracji publicznej, które wydawane jest zawsze po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego (art. 61 § 1, art. 77 § 1 k.p.a.) i stanowi o jego zakończeniu w danej instancji (art. 104 § 2 k.p.a.). Za powyższym przemawia fakt, że Starosta Tczewski pismem z dnia 17 września 2021 r. zawiadomił K. oraz Wójta Gminy T. o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie aktualizacji danych zawartych operacie ewidencji gruntów i budynków na wniosek K. nr PRU.WKUR.430.1.2020.AN.18 z dnia 30 czerwca 2021 r., o możliwości czynnego udziału w każdym stadium tego postępowania oraz o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy ze względu na konieczność ustalenia stron postępowania. Podejmowane przez Starostę Tczewskiego czynności wynikające z treści zawiadomienia oraz ze zgromadzonych akt sprawy ewidentnie stanowią o tym, że pismo z dnia 9 maja 2021 r. nie kończyło postępowania administracyjnego w organie I instancji i co za tym idzie nie stanowiło władczego rozstrzygnięcia sprawy z przedmiotowego wniosku. W tym świetle pismo to, zdaniem organu odwoławczego, można traktować jedynie jako oświadczenie o stanie wiedzy organu co do możliwości realizacji wniosku złożonego przez K. ze wskazaniem przesłanek zależnych od strony umożliwiających Staroście Tczewskiemu kompletną i szybką jego realizację zgodną z żądaniem strony. Pismo to nie może zostać uznane za decyzję również dlatego, że nie zawiera jednego z niezbędnych elementów decyzji, jakim jest rozstrzygnięcie o istocie sprawy.

K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisu materialnego, które ma wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 k.p.a., poprzez stwierdzenie niedopuszczalności odwołania od decyzji Starosty Tczewskiego z dnia 9 maja 2021 r. w sytuacji, gdy organ administracji publicznej winien orzec co do meritum, na podstawie art. 138 k.p.a., co wynikało w szczególności z uznania przez organ administracji publicznej, że ww. pismo nie jest decyzją, albowiem nie posiada jednoznacznego rozstrzygnięcia wymaganego przez art. 107 § 1 k.p.a., a nadto toczy się w sprawie wniosku strony z dnia 30 czerwca 2021 r. postępowanie administracyjne. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 §, art. 80 k.p.a. poprzez nieprawidłową, niepełną, dowolną i błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz niepodjęcie przez organ nadzorczy czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy i jej załatwienia.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że w jej ocenie pismo Starosty Tczewskiego z dnia 9 maja 2021 r. znak GG.GE.6620.2729.2021.MA jest w istocie decyzją odmowną wydaną na podstawie art. 24 ust. 2c ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Powołując się na poglądy doktryny i orzecznictwa sądowego strona wskazała, że pisma zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania ich jako decyzji, tj. oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Powyższe pismo spełnia minimum elementów do uznania go za decyzję, w szczególności pismo to zawiera rozstrzygnięcie, o czym świadczy jego fragment cyt. "nie ma możliwości ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków zmian, o których mowa w piśmie K. znak sprawy: PRU.WKUR.430.1.2020.AN.18 z dn. 30.06.2021". Analiza całego pisma wskazuje, iż podstawą tego rozstrzygnięcia jest okoliczność, że decyzją Ministra Infrastruktury z dnia 1 kwietnia 2021 r. znak GM-DOK-4.774.15.2021 dokonana została zmiana charakteru wód, a do dokonania stosownych zmian w ewidencji gruntów i budynków konieczne jest - w ocenie Starosty Tczewskiego - ustalenie linii brzegowych na podstawie art. 220 Prawa wodnego i uzyskanie decyzji w przedmiocie rozgraniczenia gruntów na podstawie art. 221 Prawa wodnego.

Dalej strona wskazała, że zwróciła się do Ministra Infrastruktury o podjęcie interwencji w sprawie pisma Starosty Tczewskiego z dnia 9 maja 2021 r., w efekcie czego Dyrektor Departamentu Orzecznictwa i Kontroli Gospodarowania Wodami, działający z upoważnienia Ministra Infrastruktury, w piśmie z dnia 11 sierpnia 2021 r. wyjaśnił, że decyzja z dnia 1 kwietnia 2021 r. stanowi samoistną podstawę do dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków oraz że wskazana w uzasadnieniu tej decyzji potrzeba dokonania rozgraniczenia gruntów na podstawie art. 221 Prawa wodnego opisana została jako działania dalsze, tj. następujące po ustaleniu charakteru wód i ujawnieniu zmian w ewidencji gruntów i budynków. Mając to na uwadze Minister Infrastruktury wskazał, że jego decyzja w przedmiocie ustalenia charakteru wód, zgodnie z art. 219 ust. 4 Prawo wodne stanowi podstawę do dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków. Przepis ten nie przewiduje żadnych warunków do wprowadzenia takich zmian.

K. również kwestionował dotychczasowy sposób załatwienia wniosku w piśmie o znaku nr GG.GE.6620.2729.2021.MA., ponawiając wniosek złożony w dniu 30 czerwca 2021 r. To pismo, doręczone Staroście Tczewskiemu w dniu 24 sierpnia 2021 r. powinno być potraktowane jako odwołanie od decyzji.

Dalej strona podniosła, że pozytywne załatwienie wniosku strony powinno nastąpić poprzez dokonanie czynności materialno-technicznej, skoro jego podstawą jest ostateczna decyzja administracyjna. Stwierdzenie braku możliwości zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków, przy jednoczesnym braku dokonania czynności materialno-technicznej, jest więc rozstrzygnięciem niekorzystnym, podjętym wbrew żądaniu strony wyrażonym we wniosku z dnia 30 czerwca 2021 r.

Tym samym, zdaniem strony, zasadne było uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w I instancji oraz nakazanie dokonania aktualizacji danych w ewidencji gruntów i budynków poprzez dokonanie czynności materialno-technicznej. Umorzenie postępowania przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 k.p.a. oznacza zakończenie postępowania bez orzekania co do istoty sprawy z tego powodu, że postępowanie było bezprzedmiotowe (aktualizacji dokonuje się poprzez czynność materialno-techniczną). Organ odwoławczy stwierdzając niedopuszczalność odwołania naruszył art. 134 k.p.a.

Końcowo strona wskazała, że popełnione przez organ pierwszej instancji nieprawidłowości prowadzą do sytuacji, że dane w ewidencji gruntów i budynków oraz operacie geodezyjnym są nieaktualne. Dokonanie zmian w operacie ewidencyjnym jest konieczne dla dokonania zmian w księgach wieczystych prowadzonych dla ww. działek gruntowych, a także do potwierdzenia decyzją deklaratoryjną reprezentacji Skarbu Państwa właściwych organów publicznych wobec m.in. gruntów zabudowanych urządzeniami wodnymi znajdujących się poza linią brzegu oraz urządzeń wodnych lub ich części (art. 218 Prawa wodnego). W szczególności istotne jest docelowe przejęcie utrzymania urządzeń wodnych przez Starostę Tczewskiego, albowiem pozostają one w zainteresowaniu Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku i są istotne dla ochrony interesu publicznego poprzez utrzymanie na właściwym poziomie ochrony przeciwpowodziowej Żuław. Ustawowe zadania K. nie przewidują działań na rzecz Skarbu Państwa wobec użytków oznaczonych jako wody płynące, ani nie obejmują zadań administracji rządowej w zakresie utrzymania urządzeń wodnych.

W odpowiedzi na skargę Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia 18 sierpnia 2022 r. strona wskazała, że nadal nie nastąpiła aktualizacja użytku w operacie geodezyjnym (z gruntów rolnych na wody płynące). Do dnia dzisiejszego organ administracji publicznej nie wydał ani decyzji o odmowie dokonania zmian ani nie dokonał czynności materialno-technicznej w sprawie aktualizacji operatu geodezyjnego. Dalej strona wskazała, że w jej ocenie nastąpiło ex lege nabycie obowiązków do wykonywania władztwa przez Wody Polskie, które zostanie docelowo udokumentowane przez deklaratywną decyzję administracyjną wojewody. Zmiana ta w dalszej konsekwencji zostanie ujawniona w księgach wieczystych prowadzonych dla przedmiotowych działek ewidencyjnych. Skoro w niniejszej sprawie wymienione w skardze działki ewidencyjne są użytkami oznaczonymi jako Wp wyjaśnienia wymaga kwestia prawna, czy K. ma prawne podstawy do wykonywania praw i obowiązków na rzecz Skarbu Państwa w stosunku do nieruchomości z wodami śródlądowymi płynącymi (art. 212 Prawa wodnego).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") podlegało postanowienie z dnia 15 listopada 2021r., którym organ odwoławczy stwierdził niedopuszczalność odwołania strony wniesionego od pisma Starosty Tczewskiego z dnia 9 maja 2021r. informującego o braku możliwości dokonania aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków zgodnie z wnioskiem strony z dnia 30 czerwca 2021r.

W tym miejscu należy porządkowo wskazać, że powyższe pismo de facto sporządzone zostało w dniu 9 lipca 2021 r., co wynika z wyjaśnień organu pierwszej instancji, ponieważ jednak data pisma nie została sprostowana, ponadto obie strony mimo dostrzeżenia błędu datowania posługują się datą 9 maja 2021 r. identyfikując sporne pismo, konsekwentnie zatem, dla zachowania przejrzystości rozważań, również Sąd będzie w dalszej części posługiwać się datą 9 maja 2021 r.

Podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowi art. 134 k.p.a. Zgodnie z tą regulacją organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Przywołany przepis dotyczy pierwszego etapu postępowania odwoławczego, w którym następuje badanie wniesionego środka odwoławczego pod względem formalnym. Na tym etapie organ odwoławczy jest obowiązany ocenić czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione w terminie. W razie stwierdzenia niedopuszczalności lub uchybienia terminu organ odwoławczy nie może rozpatrzyć merytorycznie wniesionego środka zaskarżenia.

Niedopuszczalność odwołania, o której mowa w art. 134 k.p.a., może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym jak i podmiotowym. Przy czym niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji (postanowienia) w toku instancji.

Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że odwołanie nie jest dopuszczalne z przyczyn przedmiotowych.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że instytucja aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków uregulowana została w powołanej już wyżej ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2021r., poz. 1990), zwanej dalej "ustawą".

Zgodnie z art. 2 ust. 8 ustawy, ewidencja gruntów i budynków to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach i innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami lub lokalami.

Jak wynika z art. 24 ust. 2a ustawy, dane zawarte w ewidencji mogą podlegać aktualizacji z urzędu lub na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy, czyli właścicieli nieruchomości (lub podmiotów władających na zasadzie samoistnego posiadania). Jak wynika z art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. b, aktualizacja z urzędu następuje m.in. na podstawie dokumentów, o których mowa w art. 23 ust. 1-4.

Zgodnie z art. 24 ust. 2b ustawy aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje:

1) w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie:

a) przepisów prawa,

b) wpisów w księgach wieczystych,

c) prawomocnych orzeczeń sądu, a w przypadkach dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego - orzeczeń sądu,

d) ostatecznych decyzji administracyjnych,

e) aktów notarialnych,

ea) aktów poświadczenia dziedziczenia oraz europejskich poświadczeń spadkowych,

f) zgłoszeń dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu,

g) wpisów w innych rejestrach publicznych,

h) dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, z uwzględnieniem art. 20 ust. 2b;

2) w drodze decyzji administracyjnej - w pozostałych przypadkach.

Jak wynika natomiast z treści art. 24 ust. 2c ustawy odmowa aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Z powyższych regulacji wynika, że postępowanie w sprawie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków może zakończyć się podjęciem czynności materialno-technicznej w postaci wprowadzenia do bazy danych zmiany na podstawie wymienionych w art. 24 ust. 2b pkt 1 ustawy dokumentów albo w drodze decyzji (w pozostałych przypadkach – art. 24 ust. 2b pkt 2 ustawy). Wówczas starosta przeprowadza w sprawie tej aktualizacji postępowanie administracyjne jurysdykcyjne, które kończy się decyzją wprowadzającą zmiany lub odmawiającą wprowadzenia żądanej zmiany. Również odmowa dokonania aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze decyzji administracyjnej.

W niniejszej sprawie strona wnioskiem z dnia 30 czerwca 2021 r. wystąpiła o dokonanie zmiany w ewidencji gruntów i budynków w związku z prawomocną decyzją Ministra Infrastruktury z dnia 1 kwietnia 2021 r. ustalającą charakter wód zlokalizowanych na działkach ewidencyjnych objętych wnioskiem. W jej ocenie organ zobowiązany był dokonać takiej zmiany w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie 24 ust. 2b pkt 1 lit. d ustawy, tj. na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej Ministra Infrastruktury z dnia 1 kwietnia 2021 r. w sprawie ustalenia charakteru wód zlokalizowanych na przedmiotowych działkach ewidencyjnych. Starosta Tczewski jednak pismem z dnia 9 maja 2021 r. zawiadomił stronę, że ujawnienie w ewidencji gruntów i budynków wnioskowanych przez nią zmian nie jest możliwe z powodu braku dokumentacji technicznej. Następnie pismem z dnia 17 września 2021 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie aktualizacji danych zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków na wniosek K. z dnia 30 czerwca 2021 r. polegającej na zmianie dotychczasowych użytków gruntowych na grunty pod powierzchniowymi wodami płynącymi (Wp). Tym samym organ obrał procedurę dokonywania zmian w operacie wynikającą z art. 24 ust. 2b pkt 2 ustawy, tj. wymagającą wydania decyzji administracyjnej.

W ocenie Sądu podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, że zaskarżone przez stronę pismo Starosty Tczewskiego z dnia 9 maja 2021 r. – nie może być uznane za decyzję wydaną na podstawie art. 24 ust. 2c ustawy.

Decyzja administracyjna jest kwalifikowanym aktem administracyjnym, cechującym się zewnętrznym charakterem, władczym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, skierowanym do konkretnego adresata. Akt administracyjny w postaci decyzji administracyjnej musi mieć odpowiednią formę, jaką wyznaczają przepisy prawa (art. 107 § 1 k.p.a.). Jej wydanie następuje po wszczęciu postępowania, zebraniu materiału dowodowego i dokonaniu subsumcji ustalonego w tym postępowaniu stanu faktycznego do norm prawa materialnego znajdujących zastosowanie w sprawie. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że jako minimum elementów koniecznych dla zakwalifikowania pisma jako decyzji uznaje się: oznaczenie organu administracji wydającego akt, wskazanie adresata aktu, podstawę prawną, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Brak któregokolwiek z tych elementów dyskwalifikuje pismo organu, jako rozstrzygnięcie o cechach decyzji.

Pismo Starosty Tczewskiego z dnia 9 maja 2021 r. nie spełnia minimum koniecznych elementów, aby uznać je za decyzję administracyjną. Przede wszystkim nie zawiera rozstrzygnięcia sprawy rozumianej jako odmowa dokonania aktualizacji. Czynności podejmowane przez Starostę Tczewskiego wskazują, że organ ten zmierza do dokonania aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, zdecydował się jednak przeprowadzić w tym celu postępowanie administracyjne, nie znajdując podstaw do dokonania tej aktualizacji w drodze czynności materialno-technicznej. Abstrahując od prawidłowości tego stanowiska, w tym świetle należy postrzegać skierowane do strony pismo z dnia 9 maja 2021 r., jako informację o braku możliwości dokonania aktualizacji w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie przedłożonej decyzji Ministra Infrastruktury z dnia 1 kwietnia 2021 r.

Pismo to nie zawiera zatem rozstrzygnięcia o istocie indywidualnej sprawy administracyjnej, w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. i ma charakter wyłącznie informacyjno-wyjaśniający. Pismo to nie zawiera również wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, nie wiadomo nawet również, czy osoba która je podpisała geodeta powiatowy B. N. jest upoważniona do wydawania decyzji w imieniu Starosty Tczewskiego. Nawet gdyby jednak tak było, nadal pismo powyższe nie zawiera wszystkich elementów pozwalających na uznanie go za decyzję administracyjną.

W konsekwencji odwołanie od przedmiotowego pisma stronie nie przysługiwało, gdyż nie stanowi ono decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 § 1 k.p.a.

Jeśli sprawa nie została załatwiona przez wydanie decyzji administracyjnej, a strona wniosła odwołanie, to organ odwoławczy zobowiązany był stwierdzić niedopuszczalność odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. Zaakcentowania także wymaga, iż postanowienie organu odwoławczego stwierdzające niedopuszczalność odwołania nie ma charakteru merytorycznej oceny rozstrzygnięcia sprawy, a jest jedynie formalnym stwierdzeniem, że odwołanie lub zażalenie nie może zostać rozpoznane.

Należy zauważyć, że jak wynika z treści pism skarżącej, w istocie zmierza ona do jak najszybszego dokonania przez Starostę Tczewskiego aktualizacji informacji zawartej w ewidencji gruntów i budynków w drodze czynności materialno-technicznej zgodnie z art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. d ustawy, na podstawie ostatecznej decyzji Ministra Infrastruktury z dnia 1 kwietnia 2021 r. w sprawie ustalenia charakteru wód zlokalizowanych na przedmiotowych działkach ewidencyjnych (śródlądowe wody płynące w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących). Dokonanie zmian w operacie ewidencyjnym jest konieczne dla dokonania zmian w księgach wieczystych prowadzonych dla ww. działek gruntowych, a także do potwierdzenia decyzją deklaratoryjną reprezentacji Skarbu Państwa właściwych organów publicznych wobec m.in. gruntów zabudowanych urządzeniami wodnymi znajdujących się poza linią brzegu oraz urządzeń wodnych lub ich części (art. 218 Prawa wodnego).

Sąd w niniejszym postępowaniu nie może jednak wypowiedzieć się co do prawidłowości stanowiska strony w powyższym zakresie, tj. czy dokonanie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków w opisanym stanie faktycznym powinno nastąpić w formie czynności materialno-technicznej czy też rację ma Starosta Tczewski zmierzając do wydania decyzji administracyjnej. Niemniej jednak należy wskazać, że stronie przysługują odpowiednie środki prawne w sytuacji, w której uważa ona, że postępowanie aktualizacyjne prowadzone jest przewlekle lub organ dopuszcza się bezczynności nie dokonując czynności materialno-technicznej, do dokonania której jest zobowiązany, tj. ponaglenie (art. 36 k.p.a.), ewentualnie skarga do sądu administracyjnego.

Kwestia, czy K. ma prawne podstawy do wykonywania praw i obowiązków na rzecz Skarbu Państwa w stosunku do nieruchomości z wodami śródlądowymi płynącymi wykracza poza granice tej sprawy. Granice sprawy wyznacza przedmiot zaskarżenia jakim jest postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania w sprawie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków. Pytanie zatem, czy skarżąca może nadal wykonywać prawa właścicielskie do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa objętych wnioskiem, znajdujących się w obrębie działki ewidencyjnej, która obejmuje śródlądowe wody płynące będące własnością Skarbu Państwa, nie jest pytaniem właściwie postawionym dla rozstrzygnięcia kwestii legitymacji czynnej skarżącej w postępowaniu administracyjnym dotyczącym aktualizacji ewidencji gruntów i budynków. Właściwe pytanie brzmi, czy skarżąca była legitymowana do złożenia wniosku o dokonanie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków. Odpowiedź na to pytanie jest twierdząca, co wynika z art. 24 ust. 2a pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, który stanowi, że informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 (...). Podmiotami tymi są właściciele nieruchomości, a w przypadku nieruchomości Skarbu Państwa – podmioty w których władaniu lub gospodarowaniu, w rozumieniu przepisów o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa, znajdują się te nieruchomości. Sama strona wskazuje, z czym należy się zgodzić, że dokonanie wnioskowanych przez nią zmian w ewidencji gruntów i budynków jest konieczne dla podjęcia dalszych formalnych kroków, tj. potwierdzenia decyzją deklaratoryjną reprezentacji Skarbu Państwa właściwych organów publicznych innych niż K. wobec wód płynących (art. 258 Prawa wodnego) czy gruntów zabudowanych urządzeniami wodnymi znajdującymi się poza linią brzegu oraz urządzeń wodnych lub ich części (art. 218 Prawa wodnego), a następnie dokonania zmian w księgach wieczystych. Do czasu dokonania tych zmian, w ewidencji gruntów i budynków jako wykonujący prawo własności w imieniu Skarbu Państwa wskazany jest K.. Był on zatem uprawniony do złożenia wniosku o dokonanie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, co przesądza o istnieniu jego legitymacji czynnej zarówno w postępowaniu w sprawie aktualizacji prowadzonym przez Starostę Tczewskiego, jak i w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie tej aktualizacji.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).