Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 686/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 101 ust 1
journal: Dz.U. 2015 poz 1515
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity
article: art 3 ust 1, 16 ust 1, 15
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman,, sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2016 r. sprawy ze skargi B. Ż. na uchwałę Rady W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego -oddala skargę-


UZASADNIENIE

Rada W. (dalej również jako: "Rada", "organ") w dniu [...] listopada 2014 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu R. - część I (dalej jako "zaskarżona uchwała", "plan").

W dniu [...] grudnia 2014 r. B. Ż. (dalej jako: "skarżąca") wezwała Radę do usunięcia naruszenia prawa i interesu prawnego poprzez zmianę zaskarżonej uchwały.

W dniu [...] stycznia 2015 r. skarżąca za pośrednictwem organu złożyła skargę na powyższą uchwałę, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w części, ewentualnie o stwierdzenie jej niezgodności z prawem oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie:

- art. 140 kc, art. 6 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dz. U. z 2012 r., poz. 647), art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez ograniczenie prawa do dysponowania nieruchomością i jej zagospodarowania nieproporcjonalnie do celów koniecznych dla zapewnienia racjonalnej gospodarki przestrzennej a w konsekwencji nadużycie władztwa planistycznego W.,

- art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie konstytucyjnej zasady równości, przez zróżnicowanie przeznaczenia nieruchomości objętych przedmiotowym planem miejscowym posiadających analogiczne uwarunkowania;

- art. 2 oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowiących, ze organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Ponadto przyjęcie kwestionowanej uchwały stanowi, zdaniem skarżącej, naruszenie art. 32 Konstytucji, tj. zasady równości wobec prawa;

- art. 140 kc poprzez arbitralne i bezzasadne pominięcie w planie możliwości jakiejkolwiek zabudowy działek. Zmiana ustaleń projektu planu dla obszaru [...], motywowana była koniecznością ponownego wyłożenia planu;

- art. 1 ust. 1 pkt 6 i pk7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 4 ust. 1, w związku z art. 6 ust. 1 tej ustawy w związku z art. 140 kc, poprzez imperatywne ustalenie sposobu wykonywania prawa własności względem nieruchomości w sposób sprzeczny z walorami ekonomicznymi przestrzeni i w sposób naruszający prawo własności ponad potrzebę wynikającą z racjonalnych zasad planowania i zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że zaskarżona uchwała jest niezgodna z prawem, ponieważ działki ewidencyjne nr [...]z obrębu [...], położone przy ul. A. w W., których skarżąca jest współwłaścicielką, zostały pozostawione na załączniku graficznym miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poza strefą zabudowy, tym samym pozbawiając możliwości jakiejkolwiek ich zabudowy. Ponadto skarżąca stwierdziła, że wykonywanie prawa własności nieruchomości narusza usytuowanie nieprzekraczalnej linii zabudowy na działce ewidencyjnej nr [...], która stanowi jedynie część nieruchomości, których skarżąca jest współwłaścicielką. Zdaniem skarżącej, istotne w sprawie jest to, że przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jej działki były przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Podała, że decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Zarząd Dzielnicy P. decyzją nr [...] ustalił dla działek nr: [...] obręb [...] warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku wielorodzinnego mieszkalnego z garażem podziemnym, na mapie stanowiącej załącznik graficzny do decyzji, określono linie rozgraniczające terenu inwestycji. Skarżąca podniosła, że decyzja ta nie została zaskarżona, jest prawomocna i taki status posiadała w trakcie procedury opracowywania planu miejscowego dla tego obszaru. Brak było ustawowych przeciwskazań do przeniesienia ustalonych warunków zabudowy w trybie decyzji administracyjnej do planu miejscowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Organ podniósł, m. in., że w dniach od [...] sierpnia 2013 r. do [...] września 2013 r. projekt przedmiotowego planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, został wyłożony do wglądu publicznego, o czym dokonano obwieszczeń w dniu [...] sierpnia 2013 r. Termin składania uwag upłynął w dniu [...] października 2013r. Skarżąca w dniu [...] listopada 2013 r. wystąpiła z wnioskiem o przesunięcie nieprzekraczalnej linii zabudowy w terenie [...] do granicy z terenem [...] Jako uzasadnienie wniosku przedstawiła kopię decyzji nr [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 2012 r. wydanej przez Zarząd Dzielnicy P. na wniosek firmy P. Sp. z o. o., ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji w postaci wybudowania budynku wielorodzinnego mieszkalnego z garażem podziemnym oraz stacją transformatorową przy ul. A. w W. na działkach ewidencyjnych nr [...] obręb [...]. Jak wskazał organ, ze względu na złożenie uwagi po wyznaczonym do tego terminie, zgłoszona uwaga pozostała bez rozpoznania.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej dotyczących nierównego traktowania, bez wykazania istotnej odmienności terenów organ stwierdził, że nie jest to wynikiem bezprawnego działania organu, lecz niewykorzystania przez skarżącą swoich praw, wynikających z art. 18 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czyli brakiem złożenia w stosownym terminie uwagi do projektu planu.

Odnosząc się do argumentów skarżącej, że decyzja o warunkach zabudowy stanowi akt potwierdzający zgodność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa, organ, powołując się na orzecznictwo sadów administracyjnych podniósł, że decyzje o warunkach zabudowy nie tworzą porządku prawnego i nie maja charakteru konstytutywnego, stanowią szczegółowa informację o tym jaki obiekt i pod jakimi warunkami inwestor może na danym terenie wybudować bez obrazy przepisów prawa. Ponadto organ zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie skarżąca przywołuje decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 2012 r. i wywodzi z niej swój interes prawny, tymczasem decyzja ta została wydana na wniosek firmy P. sp. z o. o. a nie na wniosek skarżącej.

Organ wskazał, że podczas sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalono, że w budynku wielorodzinnym o adresie ul. K. w W., działka ewidencyjna nr [...], obręb [...], na parterze funkcjonuje przedszkole publiczne, które wykorzystuje działki ewidencyjne nr [...], jako ogród - plac zabaw. Organ podniósł, że stan ten znalazł bezpośrednie odzwierciedlenie w ustaleniach planu, w których zawarto funkcję oświatową dla tego terenu oraz przy pomocy nieprzekraczalnej linii zabudowy ograniczono możliwość zabudowy w celu ochrony przedszkolnego ogrodu przez zniszczeniem. Z obszarem tym sąsiaduje budynek żłobka zlokalizowany w jednostce [...] Oba obiekty funkcjonują w regularnej siatce ośrodków opiekuńczo-oświatowych dla najmłodszych dzieci uformowanej w całym rejonie osiedla G. i dzielnicy. Organ podkreślił, że ograniczenie terenu zabudowy poprzez wyznaczenie linii zabudowy w jednostce [...] uwarunkowane było ochroną funkcji oświatowej jako potrzeby interesu publicznego. Zgodnie z art. 6 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, budowa i utrzymanie przedszkoli stanowi cel publiczny. Organ podniósł, że rozważono zachowanie ładu przestrzennego w tym znaczeniu, że zachowano uporządkowane relacje funkcjonalne, społeczne i kompozycyjne ukształtowanego kwartału zabudowy. Wnętrze tego kwadratu służy bowiem funkcjom opieki i oświaty realizowanym w obiektach przedszkola i żłobka, zaś otaczający je jednolity pierścień zabudowy stanowi swoistą ochronę wnętrza przez uciążliwościami zewnętrznymi. Założenie to realizuje także zasadę uwzględnienia wymagań ochrony zdrowia i bezpieczeństwa w stosunku do obiektów przeznaczonych na pobyt małych dzieci.

Organ odnosząc się do zarzutów skarżącej - nieuwzględnienia prawa własności oraz walorów ekonomicznych stwierdził, że stoją one w opozycji z aspektami uwzględnionymi w miejscowym planie. Skarżąca za walor ekonomiczny przyjmuje możliwość realizowania inwestycji na podstawie decyzji o warunkach zabudowy nr [...], zatem walorem ekonomicznym miałby być zysk inwestycyjny ze sprzedaży mieszkań. Organ jednak zwrócił uwagę, że ustawa mówi o "walorach ekonomicznych przestrzeni". Te zaś są w obrębie omawianego kwartału ograniczone, co wynika z braku możliwości rozwoju dostępności komunikacyjnej do wnętrza kwartału. Nie znaleziono możliwości realizacji we wnętrzu kwartału dróg publicznych, których parametry byłyby zgodne z warunkami technicznymi dróg, określonymi w przepisach szczegółowych. Ponadto wprowadzenie w ten obszar komunikacji publicznej wymagałoby poważnej ingerencji w prawo własności oraz stałoby na przeszkodzie wymaganiom ochrony bezpieczeństwa i zdrowia, szczególnie wobec przedszkola i żłobka. W ocenie organu zysk ekonomiczny skarżącej niweczony byłby nadmiernymi stratami społecznymi i uciążliwością.

Odpowiadając na zarzut podniesiony przez skarżącą naruszenia prawa własności, organ powołując się na doktrynę i orzecznictwo, wskazał, że miejscowy plan może ograniczać wykonywanie prawa własności, jednak nie powinien naruszać istoty prawa własności. W szczególności ingerencja gminy w prawo własności może być uzasadniona interesem publicznym.

Skarżąca w pismach procesowych z dnia [...] marca 2015, [...] października 2015 r. i [...] stycznia 2016 r. podniosła m. in., że:

- uchwalenie planu miejscowego jest aktem stanowienia prawa, natomiast decyzja o warunkach zabudowy jest aktem stosowania prawa, ale ten fakt nie wyklucza, że pełnią taką samą funkcję; ponadto zdaniem skarżącej decyzja o warunkach zabudowy ma charakter aktu władczo stwierdzającego, że zamierzona inwestycja jest zgodna z ładem przestrzennym obowiązującym dla miejsca jej realizacji;

- dokonano tzw. wywłaszczenia planistycznego;

- Wojewoda M. nie odpowiedział na pismo skarżącej odnośnie stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały; według skarżącej Wojewoda celowo pozostaje w zwłoce, ponieważ przedmiotowa uchwała jest sprzeczna z obowiązującym prawem;

- procedura uchwalania planu została naruszona, o czym świadczą m. in. zmiany dokonane w projekcie planu w okresie ostatnich trzech dni przed jego uchwaleniem, w tym m. in. podwyższenie parametrów obiektów kubaturowych (dominant) polegających na zmianie ich wysokości o 7 m w kwartale oznaczonym symbolem [...]oraz zmiany przeznaczenia terenu w kwartale oznaczonym w planie uchwalonym [...], który w projekcie wyłożonym był oznaczony symbolem [...]; zdaniem skarżącej zmian w projekcie nie dokonano w trybie ustalonym przez ustawodawcę, tj. na podstawie art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

- Komisja Ładu Przestrzennego naruszyła przepis art. 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym: "uzurpując sobie uprawnienia do rozstrzygania w zakresie ponowienia czynności proceduralnych w przypadku wykreślenia spornej linii zabudowy w kwartale [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

B. Ż. wniosła skargę na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2015 r., poz. 1515 z późn. zm.), który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Warunkiem formalnym wniesienia takiej skargi jest uprzednie wezwanie organu gminy do usunięcia naruszenia prawa i zachowanie terminu do wniesienia skargi, przewidzianego przepisami p.p.s.a.

Skarga B. Ż. w przedmiotowej sprawie spełnia warunki formalne, gdyż poprzedzona została wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (pismo złożone w dniu [...] grudnia 2014 r.) i złożona została w okresie 60 dni od dnia złożenia wezwania (w dniu [...] stycznia 2015 r.).

Nie ulega też wątpliwości, że ustalenia zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bezpośrednio dotykają uprawnień skarżącej, wynikających z prawa własności nieruchomości, położonych w Warszawie o numerach ewidencyjnych: [...] z obrębu [...], które znajdują się na terenie ustaleń planu. Istnieje zatem związek pomiędzy własną - prawnie gwarantowaną - sytuacją skarżącej, a zaskarżoną uchwałą, bowiem jej treść wkracza w uprawnienia właścicielskie skarżącej.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że naruszenie interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, powinno być obiektywne, tzn. polegające na nieprzestrzeganiu przez organ norm prawnych powszechnie obowiązujących (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 790/12 oraz z dnia 17 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 208/12). W przypadku kwestionowania uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uwzględnienie skargi nastąpi, gdy naruszenie przepisów prawa przekroczy tzw. granice władztwa planistycznego. Władztwo planistyczne wynika z art. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i stanowi kompetencję gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesem kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i określenie warunków zabudowy (art. 3 ust. 1 oraz art. 15 ust.2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W zakres władztwa planistycznego wchodzi też, z mocy art. 6 ust. 1 tej ustawy, ustalenie w planie miejscowym sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości. Koncepcja władztwa planistycznego oznacza, że w niektórych przypadkach ustalenia planu mogą ingerować w interesy prywatne podmiotów skarżących, w sposób odbierany przez nich jako niekorzystny, natomiast nie musi być z tym powiązane przekroczenie granic władztwa planistycznego. Prawo własności, mimo, że jest najsilniejszym prawem podmiotowym korzystającym z gwarancji konstytucyjnej, gwarancji ustawowych i podustawowych, jednak nie ma charakteru absolutnego i nieograniczonego. Ograniczenia te dopuszcza art. 64 ust. 3 Konstytucji RP stanowiący, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności, z poszanowaniem zasady proporcjonalności tj. zakazem ingerencji w sferę praw i wolności jednostki, nadmiernej w stosunku do chronionej wartości. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia.

Dopuszczone Konstytucją RP a przewidziane ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ograniczenia prawa własności innych podmiotów ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podlegają kontroli sądowej przez pryzmat opisanych wyżej granic władztwa planistycznego, tj. dopuszczalnego zakresu ograniczeń uprawnień właścicielskich treścią planu.

Skarżąca zakwestionowała ustalenia planu, które w stosunku do działek, będących współwłasnością skarżącej, nie przewidują na ich terenie zabudowy. Zatem niewątpliwie ustalenia planu ingerują w prawo własności skarżącej. Zdaniem sądu ingerencja ta nie stanowi jednak przekroczenia granic władztwa planistycznego i został dokonana z zachowaniem odpowiednich proporcji i wyważenia interesu publicznego oraz prywatnego. Należy jeszcze raz podkreślić, że ochrona prawa własności zagwarantowana w Konstytucji Rzeczpospolitej nie jest absolutna, gdyż Konstytucja zastrzega możliwość ograniczenia tego prawa w drodze ustawy, a art. 140 k.c. stanowi m.in. że właściciel może korzystać z rzeczy w granicach określonych przez ustawy. Ustawowe ograniczenia prawa własności przewidziane są w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym, zaś ich praktycznym wyrazem jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Ograniczenia prawa własności wynikające z miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego ustanawiane są zatem na podstawie upoważnienia zawartego w powołanej ustawie. Z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że prawo własności nie jest jedynym elementem podlegającym uwzględnieniu w zagospodarowaniu przestrzennym. Z treści art. 1 ust. 2 tej ustawy wynika bowiem nakaz uwzględniania w zagospodarowaniu przestrzennym również innych niż własność okoliczności np. wymagań ładu przestrzennego, urbanistyki, architektury, walorów architektonicznych i krajobrazowych, wymagań ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych, wymagań ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, wymagań ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeb osób niepełnosprawnych, walorów ekonomiczne przestrzeni, potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa, potrzeby interesu publicznego, potrzeby w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, w szczególności sieci szerokopasmowych,

Jak wynika z wyjaśnień organu, w budynku wielorodzinnym, zlokalizowanym na działce ewidencyjnej nr [...], na parterze funkcjonuje przedszkole publiczne, które wykorzystuje działki ewidencyjne nr [...] , jako ogród - plac zabaw. W ustaleniach planu zawarto funkcję oświatową dla tego terenu oraz przy pomocy nieprzekraczalnej linii zabudowy ograniczono możliwość zabudowy w celu ochrony przedszkolnego ogrodu przed zniszczeniem. Wskazano także, że z obszarem tym sąsiaduje budynek żłobka zlokalizowany w jednostce [...]. Organ stwierdził, że w uchwalonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rejonu R. - część I, rozważono wszystkie elementy wymienione w art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ograniczenie terenu zabudowy poprzez wyznaczenie linii zabudowy w jednostce [...] uzasadniono ochroną funkcji oświatowej jako potrzeby interesu publicznego. Zgodnie z art. 6 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, budowa i utrzymanie przedszkoli stanowi cel publiczny.

W ocenie Sądu, powyższe wskazuje, że organ wykazał, że ograniczenie prawa własności skarżącej, jest uzasadnione - w tym przypadku potrzebą interesu publicznego. Należy przy tym zaznaczyć, że w miejscowym planie dokonano ograniczenia prawa własności skarżącej - poprzez brak możliwości zabudowy przedmiotowych działek - a nie jak twierdzi skarżąca, pozbawiono ją prawa własności. Władztwo planistyczne gminy umożliwia np. ograniczenie zabudowy lub jej eliminowanie, jeżeli cel społeczny (publiczny) tego wymaga. Istnieją instrumenty prawne, które umożliwiają właścicielom rekompensatę w przypadku tego rodzaju ograniczenia, ale samo ograniczenie - jeżeli nie jest dowolne - nie stanowi naruszenia prawa. Oczywiście nie obowiązuje żadna zasada zawierająca ustawowy prymat celu publicznego nad celami prywatnymi. Tym niemniej w konkretnej sprawie taki prymat celu publicznego może być uznany za dopuszczalny. W ocenie Sądu w tej sprawie prymat celu publicznego (funkcja oświatowa w związku z działającym publicznym przedszkolem) był uzasadniony.

Wobec powyższego, zdaniem Sądu brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia wskazanych przez skarżącą w skardze przepisów art. 140 kc, art. art. 2, 7, 21, 32, 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 1 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 w związku z art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Skarżąca wskazała, także, że kwestionowane ustalenia planu są sprzeczne z decyzją Zarządu Dzielnicy P. z dnia [...]grudnia 2012 r. ustalającą dla działek nr [...] obręb [...] warunki szczegółowe zasady zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku wielorodzinnego mieszkalnego z garażem podziemnym. Decyzja ta stała się ostateczna. Według skarżącej brak było jakichkolwiek ustawowych przeciwskazań do przeniesienia ustalonych warunków zabudowy w trybie decyzji administracyjnej do planu miejscowego.

Odnosząc się do tej kwestii należy stwierdzić, że nie ma także żadnych przeszkód prawnych, aby ustalenia planu dla terenu, dla którego wcześniej ustalono warunki zabudowy, były inne niż w decyzji.

W wyroku NSA z dnia 8 maja 2015 r. (sygn. akt II OSK 2489/13) wyrażono pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że w sytuacji gdy ustalenia planu w sposób odmienny od wydanej wcześniej decyzji określają sposób i możliwość zagospodarowania danego terenu, pierwszeństwo mają ustalenia planu miejscowego. Sąd wskazał, że sytuację taką reguluje art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy wobec stwierdzenia, że uchwalony plan miejscowy zawiera ustalenia odmienne niż przyjęte w planie, zobowiązany jest stwierdzić wygaśniecie takiej decyzji. NSA stwierdził także, pozostawienie takiej decyzji w obrocie prawnym w sytuacji, kiedy został uchwalony i wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który - jako akt prawa miejscowego - jest konstytucyjnie przewidzianym źródłem powszechnie obowiązującego prawa (art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), nie rodzi żadnych skutków materialnoprawnych dla strony.

Reasumując, w ocenie Sądu, Rada W. nie miała obowiązku przeniesienia ustalonych warunków zabudowy dla przedmiotowych działek z decyzji Zarządu Dzielnicy P. z [...] grudnia 2012 r. Należy podkreślić, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się w przypadku braku planu miejscowego, lecz późniejsze podjęcie uchwały w sprawie planu miejscowego ma - w świetle powołanego wyżej art. 65 ust. 1 pkt 2 ustaw o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - istotny wpływ na jej moc wiążącą. Zatem decyzja o warunkach zabudowy nie daje inwestorowi bezwzględnego uprawnienia do realizowania inwestycji, zwłaszcza jeśli jej ustalenia są niezgodne z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem to gmina a nie inwestor, decyduje o ładzie przestrzennym obowiązującym na terytorium gminy i czyni to przede wszystkim w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego.

Sąd nie dopatrzył się także naruszenia procedury planistycznej. W szczególności należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom skarżącej, nic nie wskazuje na to, że linia zabudowy przy przedszkolu po wyłożeniu planu była zmieniona, co potwierdzają mapy - z uzgodnienia oraz wyłożenia planu - okazane na rozprawie (i znajdujące się w aktach sprawy) przez pełnomocnika organu.

Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że przyjęte w planie rozwiązanie względem nieruchomości skarżącej są wynikiem uwzględnienia zasad planowania oraz należytego wyważenia interesu indywidualnego, jak i interesu publicznego całej wspólnoty samorządowej.

Dlatego też na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.