Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 386/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 113 § 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 14
journal: Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Jan Bała Sędzia del. WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Protokolant Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 16 października 2008 r. skargi kasacyjnej A. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 26 października 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 1197/07 w sprawie ze skargi A. J. na postanowienie Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji dotyczącej uprawnień budowlanych 1. Oddala skargę kasacyjną; 2. Zasądza od A. J. na rzecz Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 26 października 2007 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1197/07 oddalił skargę A. J. na postanowienie Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] maja 2007 r. o nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości, co do treści decyzji dotyczącej uprawnień budowlanych.

I

Za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia.

Decyzją z dnia [...] listopada 2001 r., nr [...], Wojewoda Ś., działając na podstawie art. 13 i 14 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) oraz § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 1995 r. Nr 8, poz. 38) stwierdził, że A. J. otrzymuje uprawnienia budowlane do wykonywania pracy na stanowisku majstra budowlanego w zawodzie monter sieci i instalacji gazowej, instalacji i urządzeń sanitarnych, kierowania w powierzonym zakresie robotami budowlanymi, z wyłączeniem robót budowlanych przy obiektach zabytkowych.

Pismem z dnia 5 października 2006 r. A. J. zwrócił się do Ś. Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa o wyjaśnienie, czy może prowadzić roboty budowlane na stanowisku kierownika robót, jako samodzielnej funkcji technicznej.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...], Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna Ś. Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, działając na podstawie art. 113 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej zwana k.p.a.), wyjaśniła, że z decyzji Wojewody Ś. z dnia [...] listopada 2001 r. wynika, iż A. J. posiada uprawnienia budowlane do wykonywania pracy na stanowisku majstra budowlanego w zawodzie monter sieci i instalacji gazowych oraz instalacji i urządzeń sanitarnych, a także do kierowania w powierzonym zakresie robotami budowlanymi, polegającymi na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce w zakresie sieci i instalacji gazowych oraz instalacji i urządzeń sanitarnych, z wyłączeniem robót budowlanych przy obiektach zabytkowych. Natomiast decyzja ta nie upoważnia A. J. do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, tj. do kierowania budową lub innymi robotami.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A. J. Stwierdził, że uprawnienia zatwierdzone przez Wojewodę Ś. upoważniają go do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2007 r. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa utrzymała w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podniesiono, że organ I instancji uwzględnił zarówno treść decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych do wykonywania pracy na stanowisku majstra budowlanego, jak i przepisów będących podstawą jej wydania. Zdaniem organu odwoławczego, zakres uprawnień majstra budowlanego nie uprawnia do kierowania budową nawet najprostszych obiektów, ani do kierowania całością robót w ramach danej specjalności techniczno-budowlanej posiadanych uprawnień budowlanych. Majster budowlany może kierować jedynie powierzonymi robotami budowlanymi w ramach budowy kierowanej przez osobę posiadającą uprawnienia bez ograniczeń lub w ograniczonym zakresie. Uprawnienia budowlane do wykonywania pracy na stanowisku majstra nie upoważniały i nie upoważniają obecnie do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę A. J. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 113 § 2 k.p.a. organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie strony wątpliwości, co do treści decyzji. Celem tej instytucji jest usunięcie niejasności decyzji, zwłaszcza, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością, utrudniającą zrozumienie sensu rozstrzygnięcia. Wyjaśnienie wątpliwości nie może prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia.

Zdaniem Sądu I instancji, organy administracji zasadnie wyjaśniły, że zakres posiadanych przez skarżącego uprawnień należy odczytywać zgodnie z treścią decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych oraz w oparciu o przepisy będące podstawą jej wydania. Zgodnie z § 5 ust. 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 1995 r. Nr 8, poz. 38), uprawnienia budowlane do wykonywania pracy na stanowisku majstra budowlanego i kierowania w powierzonym zakresie robotami budowlanymi stanowią podstawę do wykonywania tych czynności w zakresie objętym rzemiosłem określonym w dyplomie mistrza, z wyłączeniem robót budowlanych przy obiektach zabytkowych. Z kolei art. 14 ust. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przez Wojewodę Ś., stanowił, że do wykonywania pracy na stanowisku majstra budowlanego i kierowania w powierzonym zakresie robotami budowlanymi wymagane jest posiadanie, co najmniej, wykształcenia zasadniczego i dyplomu mistrza w odpowiednim zawodzie budowlanym.

Sąd I instancji uznał, że czym innym jest zachowanie nabytych wówczas uprawnień, w zakresie w jakim zostały nabyte, a czym innym jest wykonywanie samodzielnej funkcji technicznej, zdefiniowanej w art. 12 ust. 1 Prawa budowlanego. Przepis ten, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji nadającej skarżącemu uprawnienia budowlane, stanowił, że za samodzielną funkcję techniczną w budownictwie uważa się działalność związaną z koniecznością fachowej oceny zjawisk technicznych lub samodzielnego rozwiązania zagadnień architektonicznych i technicznych oraz techniczno-organizacyjnych, a w szczególności działalność obejmującą:

1) projektowanie, sprawdzanie projektów architektoniczno-budowlanych i sprawowanie nadzoru autorskiego,

2) kierowanie budową lub innymi robotami budowlanymi,

3) kierowanie wytwarzaniem konstrukcyjnych elementów budowlanych oraz nadzór i kontrolę techniczną wytwarzania tych elementów,

4) wykonywanie nadzoru inwestorskiego,

5) sprawowanie kontroli technicznej utrzymania obiektów budowlanych,

6) wykonywanie nadzoru budowlanego,

7) rzeczoznawstwo budowlane.

Z kolei z art. 12 ust. 2 Prawa budowlanego wynikało wówczas, że samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, określone w ust. 1 pkt 1-6, mogą wykonywać wyłącznie osoby posiadające odpowiednie wykształcenie techniczne i praktykę zawodową, dostosowane do rodzaju, stopnia skomplikowania działalności i innych wymagań związanych z wykonywaną funkcją, stwierdzone przez wojewodę decyzją, zwaną "uprawnieniami budowlanymi".

Wobec powyższego prawidłowe jest, zdaniem Sądu I instancji, stanowisko organów administracji, że zakres uprawnień nadanych skarżącemu decyzją Wojewody Ś. z dnia [...] listopada 2001 r. nie upoważnia go do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, tj. do kierowania budową lub innymi robotami budowlanymi. Bez znaczenia w tym przypadku pozostaje fakt przynależności do korporacji zawodowej, czy zapłata ubezpieczenia. Zakres uprawnień majstra budowlanego nie jest obecnie wystarczający do kierowania budową w rozumieniu art. 13 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, ani do kierowania całością robót w ramach danej specjalności techniczno-budowlanej posiadanych uprawnień budowlanych. Majster budowlany może kierować jedynie powierzonymi robotami w ramach budowy kierowanej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń lub w ograniczonym zakresie. Majster może kierować powierzonymi robotami budowlanymi w zakresie objętym rzemiosłem określonym w dyplomie mistrza, nie może jednak wykonywać samodzielnej funkcji technicznej kierownika budowy lub robót.

II

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wniósł A. J., żądając jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, względnie - uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenia - w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej - że uprawnienia budowlane A. J. stwierdzone decyzją Wojewody Ś. z dnia [...] listopada 2001 r., nr [...], obejmują uprawnienie do wykonywania samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie - kierowania robotami budowlanymi w zakresie sieci i instalacji gazowych oraz instalacji i urządzeń sanitarnych. Ponadto wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa, według norm prawem przewidzianych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego, tj.:

a) art. 12 ust. 1 pkt 2 i art. 12 ust. 2 w związku z art. 13 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) w związku z art. 14 ust. 3 pkt 5 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 maja 2004 r. - poprzez błędną ich wykładnię,

b) art. 12 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 14 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego w związku z § 3 i § 7 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. (dalej zwane rozporządzeniem z 30 grudnia1994 r.) i w związku z art. 12 ust. 8 Prawa budowlanego w brzmieniu nadanym art. 1 pkt 4 lit. b) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888) - poprzez błędną ich wykładnię,

c) art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego w brzmieniu obecnie obowiązującym oraz art. 12 ust. 4 zdanie drugie Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym do dnia 24 stycznia 2002 r. - poprzez błędną ich wykładnię polegającą na nieuzasadnionym przyjęciu, że wpis do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane prowadzonego zgodnie z art. 88a Prawa budowlanego nie ma znaczenia dla stwierdzenia istnienia tych uprawnień;

2. naruszenie przepisów Konstytucji RP, a to:

a) art. 7 Konstytucji RP, wyrażające się w naruszeniu zasady praworządności,

b) art. 22 Konstytucji RP, wyrażające się w naruszeniu zasady swobody działalności gospodarczej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej A. J. podał, że błędne jest stanowisko Sądu I instancji, jakoby wykonywanie samodzielnej funkcji technicznej było czym innym, aniżeli posiadaniem uprawnień budowlanych. Bez uprawnień budowlanych nie jest dozwolone wykonywanie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, a jednocześnie uzyskanie uprawnień budowlanych jest równoznaczne z uzyskaniem prawa do wykonywania samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie. Użyte w art. 14 ust. 3 pkt 5 Prawa budowlanego sformułowanie "kierowanie w powierzonym zakresie robotami budowlanymi" jest niemal tożsame z treścią art. 12 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, określającego jedną z samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie ("kierowanie [...] innymi robotami budowlanymi"). Użycie słów "w powierzonym zakresie" oznacza powierzenie prac przez inwestora, a nie powierzenie prac przez kierownika budowy. Uprawnienia majstra budowlanego zostały także określone w § 3 i § 7 rozporządzenia z 30 grudnia 1994 r., a więc w akcie prawnym dotyczącym wyłącznie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Oznacza to, że uprawnienia nadane A. J. uprawniają go do samodzielnego kierowania robotami budowlanymi w zakresie sieci i instalacji gazowych, instalacji i urządzeń sanitarnych.

Wadliwy jest pogląd Sądu, że fakt wpisu opisanych uprawnień budowlanych skarżącego do centralnego rejestru uprawnień budowlanych nie ma znaczenia dla oceny ich zakresu.

Dokonana przez organy administracji oraz Sąd I instancji odmienna interpretacja uprawnień skarżącego pozbawiła go możliwości prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie odpowiadającym powyższym uprawnieniom, wykształceniu, doświadczeniu i praktyce zawodowej, a takie działanie narusza konstytucyjną zasadę praworządności, tym bardziej, że wcześniej, przed 2006 r., organ zakres uprawnień budowlanych skarżącego sankcjonował.

Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa nie skorzystała z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przystępując do rozpoznania skargi kasacyjnej należy przypomnieć, że stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny /dalej zwany NSA/ rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania sądowego. Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy przez NSA, poza nieważnością postępowania, która w sprawie niniejszej nie zachodzi, jest ograniczony do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają podstawy kasacyjne. W ramach tych podstaw należy postawić zarzuty kasacyjne, tj. przywołać konkretne przepisy prawa, które naruszył Sąd I instancji oraz określić sposób naruszenia tych przepisów.

Rozpoznawana skarga została oparta na jednej tylko ustawowej podstawie wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię. Błędna wykładnia polega na niewłaściwym odczytaniu treści normy prawnej.

W ramach powołanej podstawy sformułowane zostały konkretne zarzuty i powołane przepisy prawa oraz zasady Konstytucji RP, które zdaniem kasatora zostały naruszone przy rozpoznawaniu sprawy przez Sąd I instancji. Tak sporządzona skarga kasacyjna spełnia wymogi ustawowe, choć wskazać należy, że zawarty w niej wniosek o orzeczenie przez NSA o treści uprawnień budowlanych skarżącego jest zupełnie błędny, bowiem sądy administracyjne pełnią jedynie funkcje kontrolne wobec działalności administracji publicznej, a kontrola ta ma, co do zasady, charakter kasacyjny.

Skarga kasacyjna jest nieusprawiedliwiona.

Na wstępie przypomnieć należy, że zaskarżone do Sądu I instancji postanowienie wydane zostało w trybie art. 113 § 2 k.p.a., który to przepis obliguje organ, który wydał decyzję, by na żądanie strony (lub organu egzekucyjnego) wyjaśnił w drodze postanowienia wątpliwości, co do treści decyzji.

Na tle stosowania tego przepisu przez organy i strony istnieje już w orzecznictwie i doktrynie znaczny dorobek. W szczególności zwraca się uwagę na elementy lub okoliczności, których nie można w ramach tego unormowania oceniać, ani łączyć z wyjaśnieniem decyzji budzącej wątpliwości. Podkreśla się, że w trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie można zmieniać decyzji, ani jej uzupełniać, nie można dokonywać nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, czy też dostosowywać ją do wymogów ukształtowanych zmienionym już po jej wydaniu stanem prawnym (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 maja 1999 r., sygn. akt I SA 1456/98; z dnia 17 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA 1560/01; z dnia 9 stycznia 2003 r., sygn. akt I SA 1283/01; z dnia 27 stycznia 2003 r., sygn. akt III SA 622/01; z dnia 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt II GSK 290/08). W podobny sposób istotę i granice stosowania tej instytucji prawnej określa się w komentarzach do art. 113 § 2 k.p.a. (np. autorstwa M. Jaśkowskiej i A. Wróbla, Zakamycze 2005, wyd. II oraz G. Łaszczycy, Cz. Martysza i A. Matana, LEX 2007, wyd. II). Takim założeniom musi odpowiadać postanowienie w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości, co do treści decyzji, a kognicja Sądu jest ograniczona dopuszczalnymi granicami omawianego rozstrzygnięcia. Sąd bada więc, czy organ prawidłowo i w niezbędnym zakresie usunął wątpliwości, które powstały w związku z treścią decyzji.

Dodać należy, że przy wyjaśnianiu treści decyzji musi być uwzględniony stan faktyczny i prawny sprawy z dnia wydania decyzji, a wyjaśnienie ma spowodować, aby treść decyzji stała się dla strony zrozumiała, co do ukształtowanych nią uprawnień i obowiązków (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt II GSK 211/08).

W rozpoznawanej sprawie chodzi o wyjaśnienie treści decyzji według stanu faktycznego i prawnego z dnia jej wydania, tj. z dnia [...] listopada 2001 r. Przy wyjaśnianiu treści decyzji nie mogły być brane pod uwagę żadne późniejsze zmiany stanu prawnego, bowiem tryb wyjaśnienia objęty art. 113 § 2 k.p.a. służy jedynie wyjaśnieniu treści konkretnej decyzji z konkretnej daty, a nie wyjaśnieniu innych wątpliwości strony dotyczących stosowania tej decyzji, wobec późniejszych zmian stanu prawnego. Wobec wątpliwości strony, co do zakresu uprawnień ukształtowanych decyzją, w szczególności wątpliwości, czy strona może pełnić samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, organ wyjaśnił, do czego decyzja uprawnia stronę, a także wyjaśnił, jakie działania pozostają poza zakresem uprawnień strony wynikających z decyzji. W ocenie NSA, zważywszy, że wyjaśnienie ma doprowadzić do stanu, w którym decyzja jest dla strony zrozumiała, organ nie przekroczył granic zakreślonych art. 113 § 2 k.p.a. wyjaśniając nie tylko to, do czego treść decyzji uprawnia skarżącego, ale także to, do czego go nie uprawnia, bowiem właśnie ta ostatnia kwestia budziła wątpliwości strony.

Przechodząc do oceny pierwszego i najważniejszego zarzutu skargi kasacyjnej (zarzut nr 1 lit. a) błędnej wykładni art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w związku z art. 13 i art. 14 ust. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane i wynikającego z niej błędnego wyjaśnienia treści decyzji uznać należy, że zarzut ten jest nieusprawiedliwiony.

Na wstępie przypomnieć należy, że organ wydając orzeczenie interpretacyjne na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. nie stosuje prawa materialnego i nie dokonuje jego wykładni, a jedynie wyjaśnia treść orzeczenia, zatem błędne wyjaśnienie zawsze stanowiłoby naruszenie art. 113 § 2 k.p.a., a jego błędna akceptacja przez sąd administracyjny byłaby naruszeniem prawa procesowego, a nie prawa materialnego. Zarzut naruszenia prawa procesowego nie został jednak przez skarżącego postawiony.

Rozważając zarzut naruszenia art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 Prawa budowlanego wskazać należy, że podstawę prawną wyjaśnianej decyzji stanowiły przepisy art. 13 i art. 14 Prawa budowlanego w wersji obowiązującej w dacie wydania decyzji.

Art. 13 definiował uprawnienia budowlane i stanowił w (ust. 1 pkt 2), że mogły one być udzielane do kierowania robotami budowlanymi. Przepis ten nie określał jednak zakresu tego kierowania.

Art. 14 wskazywał specjalności, w jakich były udzielane uprawnienia budowlane oraz określał wymagania potrzebne do ich uzyskania. W szczególności art. 14 ust. 3 pkt 5 określał wymagania, które należało spełnić do uzyskania uprawnień budowlanych do wykonywania pracy na budowie na stanowisku majstra budowlanego i kierowania w powierzonym zakresie robotami budowlanymi.

Żaden z powołanych przepisów nie stanowił, że uprawnienia budowlane uprawniały do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie.

Opierając się na treści decyzji i mając na względzie treść przepisów stanowiących jej podstawę, organ prawidłowo wyjaśnił, że z decyzji wynika, iż A. J. posiada uprawnienia budowlane do wykonywania pracy na stanowisku majstra budowlanego w zawodzie monter sieci instalacji gazowych oraz instalacji sanitarnych, a także do kierowania w powierzonym zakresie robotami budowlanymi, polegającymi na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce w zakresie sieci i instalacji gazowych oraz instalacji urządzeń sanitarnych, z wyłączeniem robót budowlanych przy obiektach zabytkowych, a takie uprawnienia nie upoważniają go do pełnienia samodzielnych funkcji w budownictwie.

Powołany przez kasatora art. 12 Prawa budowlanego w ogóle nie stanowił podstawy prawnej wyjaśnianej decyzji, zatem nie mógł być naruszony. W tym stanie rzeczy pierwszy zarzut kasacji jest nieusprawiedliwiony.

Za nieusprawiedliwione uznać należy zarzuty nr 1 lit. b i lit. c kasacji, które także odnoszą się do błędnej wykładni art. 12 Prawa budowlanego i powołują się na zmiany treści tego przepisu wprowadzone po dacie wydania wyjaśnianej decyzji, tj. po dniu [...] listopada 2001 r. Jak wskazano wyżej art. 12 Prawa budowlanego nie znajdował zastosowania przy wyjaśnieniu treści decyzji, a zmiany treści tego przepisu po dacie wydania decyzji nie mają żadnego wpływu na treść wyjaśnienia dokonanego przez organ.

Na marginesie tylko wskazać można, że z art. 12 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji wynikało, że do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie konieczne jest posiadanie uprawnień budowlanych. Z przepisu tego nie wynikała jednak zależność odwrotna, że wszyscy, którzy posiadają uprawnienia budowlane, niezależnie od ich zakresu, są uprawnieni do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Uprawnienia budowlane, jak to wynikało z treści art. 13 i 14 Prawa budowlanego oraz z cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej Budownictwa z dnia 30 grudnia 2004 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, mogły mieć różny zakres w zależności od poziomu wykształcenia uprawnionego. Ustawa w art. 14 ust. 3 pkt 7 i rozporządzenie w § 5 ust. 7 przewidywały, oprócz uprawnień budowlanych uprawniających do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, uprawnienia budowlane do wykonywania pracy na stanowisku majstra budowlanego i kierowania w powierzonym zakresie robotami budowlanymi w zakresie objętym rzemiosłem określonym w dyplomie mistrza. Takie właśnie uprawnienia budowlane posiada A. J., zgodnie z treścią decyzji o ich nadaniu i zgodnie z wykształceniem będącym podstawą ich nadania. "Powierzony zakres robót", o jakim mowa w powołanych przepisach, to zakres robót powierzony przez podmiot mający uprawnienia do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, a nie przez inwestora.

Na zakończenie wskazać należy, że w ocenie NSA, Sąd I instancji oddalając skargę na postanowienie wyjaśniające treść decyzji nie naruszył wynikającej z Konstytucji RP zasady praworządności i zasady swobody działalności gospodarczej. Jak to już wskazano wyżej, przedmiotem sprawy było jedynie wyjaśnienie treści decyzji, które to działanie organu z istoty rzeczy niczego nie zmienia. Sąd nie aprobował więc zmiany stanowiska organów, co do zakresu uprawnień budowlanych skarżącego, a jedynie stwierdził, że dokonane przez organy wyjaśnienie treści decyzji było zgodne z prawem.

Zważywszy powyższe NSA uznał zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 204 p.p.s.a. i art. 205 p.p.s.a. oraz na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zmianami) i zasądził od skarżącego na rzecz organu kwotę 180,00 zł z tytułu zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego.