Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 606/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżone postanowienie w całości
Powołane przepisy: article: art.42, art. 43, art. 44
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.) Protokolant Aleksandra Rygielska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi J. G. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji we W. postanowieniem z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 134 kodeksu postępowania administracyjnego (tj. ... Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpoznaniu odwołania J. G. od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji we W. z dnia [...] o zwolnieniu ze służby w Policji z dniem 15 maja 2008r. – stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu podniesiono, że od wskazanego wyżej rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby J. G. odwołał się w dniu 17 września 2008r; w odwołaniu poza zarzutami merytorycznymi co do zaskarżonej decyzji podniósł zarzut braku skutecznego jej doręczenia. Do odwołania dołączył dokumenty swojego leczenia szpitalnego od dnia 25 kwietnia 2008r. do 21 maja 2008r. oraz zwolnienie lekarskie za okres od 22 maja do 31 sierpnia 2008r. dowodząc brak możliwości udziału przez niego w przedmiotowej sprawie.

W związku z wniesieniem odwołania podjęto czynności w celu ustalenia, czy zostało ono wniesione w terminie.

Organ stwierdził, że z akt niniejszej sprawy wynika, że rozkaz personalny [...] Komendanta Policji we W. zawierał prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie złożenia odwołania.

Wobec niemożności doręczenia przedmiotowej decyzji do rąk własnych adresata, rozkaz o zwolnieniu ze służby został doręczony stronie za pośrednictwem poczty w trybie określonym w art. 44 Kpa. W oparciu o znajdujący się materiałach sprawy druk potwierdzenia odbioru ustalono, że rozkaz personalny z dnia [...] został wysłany w dniu 12.05.2008r. listem poleconym na adres strony, co powiedziano w wykazie przesyłek poleconych nr [...] Sekcji Kadr Komendy Miejskiej Policji we W.

W dniu 14 maja 2008r. zawiadomiono stronę o pozostawieniu przesyłki w Urzędzie Pocztowym W. Na odwrocie druku postanowienia odbioru doręczyciel zakreślił punkt 2 lit. a) informacji - i wskazał placówkę pocztową, w której przesyłkę pozostawiono. W związku z niepodjęciem przesyłki w terminie, doręczyciel wystawił powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w dniu 23 maja 2008r. Zgodnie zatem z treścią art. 44 Kpa w/w rozkaz personalny został doręczony jej adresatowi w dniu 28 maja 2008r.

W dniu 29 maja 2008r. rozpoczął się termin do wniesienia odwołania – upłynął on 11 czerwca 2008r., a 12 czerwca omówiony rozkaz stał się ostateczny.

Późniejsze doręczenie do rąk własnych zainteresowanego – 3 września 2008r. jest prawnie nieskuteczne, albowiem skutek prawny doręczenia powstaje w terminie określonym w art. 44 Kpa pomimo możliwości odebrania przesyłki po dacie doręczenia.

W świetle powyższych ustaleń odwołanie z 17 września 2008r. nie może być przedmiotem postępowania odwoławczego.

W ocenie organu, fakt poddania się przez stronę leczeniu szpitalnemu w okresie od 25 kwietnia do 21 maja 2008r. oraz pozostawanie na dalszym i ciągłym zwolnieniu lekarskim udzielonym przez lekarza psychiatrę do dnia 31 sierpnia 2008r. nie stanowi samo przez się przesłanki do uznania zgodnie z twierdzeniami strony, czynności wniesienia odwołania w dniu 17 września 2008r. jako podjętej w terminie ustawowym.

Strona również nie zwróciła się z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w trybie określonym w art. 58 Kpa- zatem po myśli art. 134 Kpa postanowiono jak wyżej.

Skargę na powyższą decyzję z zarzutem naruszenia: prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 42§2 i §3, art. 44 oraz 57 Kpa;

• prawa procesowego poprzez nidopełnienie obowiązków spoczywających na organie – art. 6, 7,8,9,10, 12 oraz 61 Kpa- z wnioskiem;

• o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji nr [...] Komendanta Miejskiej Policji we W.;

• zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisowych;

• pouczenia organów Policji o prawidłowy sposobie prowadzenia czynności procesowych złożył J. G.

W uzasadnieniu podniósł, że po ogłoszeniu w dniu 17 kwietnia 2008r. przez Sąd Okręgowy we W. wyroku podtrzymującego wyrok Sądu Rejonowego skazującego go za przestępstwo umyślne z art. 231§1 kk o raz art. 157§1 kk jego samopoczucie bardzo się pogorszyło i skierowano go w celu leczenia do Szpitala Wojskowego we Wrocławiu, leczenie trwało do 21 maja 2008r., a po tym okresie otrzymał zwolnienie lekarskie od lekarza psychiatry do 31 sierpnia 2008r.

Ze szpitala odebrała go matka, która zawiozła go do jego domu pod Łodzią gdzie przebywał do końca sierpnia 2008r. W tym czasie utrzymywał jedynie kontakt z matką, do Wrocławia przyjeżdżał sporadycznie, do lekarza. Zwolnienia przekazywał żonie, która przesyłała je komendantowi Policji.

2 września 2008r. odebrał przesyłkę, z której wynikało, że został zwolniony ze służby, następnego dnia tj. 3 września 2008r. wręczono mu decyzję – rozkaz o zwolnieniu ze służby i inne dokumenty 17 września 2008r. złożył odwołanie od rozkazu o zwolnieniu ze służby wojskowej.

Ponieważ na odwołanie nie otrzymał odpowiedzi, 23 października 2008r. złożył zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Dopiero w dniu 18 listopada otrzymał zaskarżone postanowienie.

Zarzucił, że w okresie pobytu w szpitalu i na zwolnieniu lekarskim nikt nie poinformował go w żaden sposób, o zwolnieniu ze służby w Policji i skutkach wyroku skazującego, a także Komendantowi Wojewódzkiemu Policji prowadzenie postępowania administracyjnego z naruszeniem obowiązujących przepisów.

Zarzucił, że organ naruszył treść art. 61§1 i §4 Kpa – decyzja o zwolnieniu zapadła bez wszczęcia postępowania i nie został poinformowany, że zostało wszczęte postępowanie i, że został zwolniony z Policji.

Dodał, że w okresie od 25 kwietnia do 31 sierpnia 2008r. miał inne poczucie rzeczywistości, nie uchylał się od odbioru korespondencji. O pobycie w szpitalu zawiadomił przełożonego wysyłając wiadomość SMS-ową z telefonu komórkowego. O miejscu pobytu po wyjściu ze szpitala nikogo nie powiadomił, bo nie ma takiego obowiązku. Inaczej by było gdyby widział o prowadzonym postępowaniu – wtedy po myśli art. 40§1 Kpa byłby zobligowany do poinformowania organu o nowym miejscu zamieszkania.

Podniósł, że rozkaz w pierwszej kolejności powinien być doręczony w trybie art. 42§3 Kpa – tam gdzie się adresata zastanie, po przyjęciu do szpitala zawiadomił przełożonego. Podniósł, że każdy mógł wejść na oddział, na którym był leczony.

Na potwierdzenie swoich dywagacji powołał wyrok SN z 19 października 1976r. I PR 125/76 i przytoczył jego obszerne fragmenty.

Stwierdził, że Komendant Wojewódzki Policji uznał, że doręczenia rozkazu z [...] dokonano w trybie art. 44 Kpa.

Przedstawiony w zaskarżonym postanowieniu sposób doręczenia przesyłki wyglądał inaczej albowiem z zawiadomień dotyczących przesyłki listownej poleconej, wynika, że pierwsze awizo określało nr nadania [...] i datę pozostawienia w skrzynce pocztowej 15 kwietnia. Na zawiadomieniu nie ma informacji kiedy upływa termin odbioru listu na poczcie. Zawiadomienie powtórne dotyczy przesyłki nr [...] i jest tam informacja, że 14 maja 2008r. pozostawiono list, który można odebrać do 29 maja 2008r. Dokumenty sporządzone przez upoważnione organy w zakresie ich działania mają zwiększoną moc dowodową, bowiem zgodnie z przepisami Kpa stanowią dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Niezrozumiała jest niezgodność dat, które widnieją na dokumentach wystawionych przez doręczyciela z Poczty Polskiej i dat które przytacza Komendant Wojewódzki.

W pierwszym zawiadomieniu brak jest daty -terminu odbioru listu na poczcie.

Przyjmując, że w dniu 15 maja 2008r. list pozostawiono, a następnie awizowano 21 maja 2008r. doręczenie o trybie art. 44 Kpa nie można uznać za skuteczne.

Przyjmując na podstawie zawiadomienia, iż data pierwszego awiza to data 15 maja 2008r. powtórne awizo winno być wystawione 23 maja 2008r. – a nie jak z niego wynika 21 maja 2006r. Takie doręczenie jest nieskuteczne.

W dalszej części uzasadnienia podkreślał, że z uwagi na chorobę nie mógł brać udziału w postępowaniu, powstępowanie winno być zawieszone.

W dalszej części rozważań ustosunkował się merytorycznie do rozkazu z [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga jest uzasadniona.

Doręczenie Stronie pism - decyzji reguluje art. 42- 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej kpa.

Jako podstawowy, zasadniczy sposób doręczenia pism osobom fizycznym art. 42 kpa przewiduje doręczenia w mieszkaniu lub miejscu pracy adresata (art. 1), dopuszcza również dokonanie doręczenia w lokalu organu administracji publicznej (o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej (§ 2) a w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się, w każdym miejscu gdzie się adresata zastanie (§3).

Z treści przepisu art. 42 wynika, że doręczenia pism dokonuje się w trybie zwykłym - §1) oraz w trybach dodatkowych - §2 i §3, a ponadto, że przesyłki adresowane do osób fizycznych w pierwszej kolejności doręcza się w sposób określony w §1; charakter uzupełniającego doręczenia ma postanowienie §2 normujące możliwość doręczenia wykorzystywaną dodatkowo, natomiast przepis §3 może mieć zastosowanie w przypadkach wyjątkowych. O wyjątkowości sposobu doręczenia wskazanego w §3 art. 42 świadczy użyty w nim zwrot" w razie konieczności potrzeby".

Wszystkie inne sposoby doręczenia doktryna określa jako zastępcze, czyli mające charakter uzupełniający.

Formę zastępczego doręczenia przyjmuje art. 43 kpa, wskazuje on jakim osobom może być doręczona przesyłka i kiedy i jak o tym fakcie ma być powiadomiony adresat.

Art. 44 kpa który został w niniejszej sprawie zastosowany i stanowił podstawę do uznania przekroczenia terminu do wniesienia odwołania mówi :

§1 W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:

1. poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczenia pisma przez pocztę.

2. (...)

§2 zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni licząc od dnia pozostawienia zaświadczenia, w miejscu określonym w pkt 1, (...)

§3 W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w §2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia.

§ 4 Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa §1 – a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Z koperty, w której znajdowała się sporna przesyłka -rozkaz personalny z [...] (k. 108 akt administracyjnych) wynika, że pierwszego awiza dokonano 14 maja 2008r., powtórnego zaś 23 maja 2008r. Numer przesyłki poleconej [...]. Na odwrocie zaznaczono, że przesyłki nie doręczono w sposób określony w pkt 1 – przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej o czym umieszczono zawiadomienie – podkreślono – w skrzynce listownej.

Ponadto listonosz zaznaczył, że przesyłki nie doręczono – brak możliwości doręczenia zastępczego.

Skarżący natomiast do skargi dołączył pozostawione przez listonosza awiza, pierwsze z nich mówi, że listonosz nie zastał osoby upoważnionej do odbioru przesyłki w dniu 15 kwietnia, numer nadania przesyłki [...]. Listonosz uzupełnił druk i wpisał, że przesyłkę można odebrać w placówce pocztowej w dniu dzisiejszym lub w dniach następnych w godz.15.05. (godzina wpisana przez listonosza).

W końcowej części druku nabito pieczęć w godz. 9-19, licząc od dnia .... - brak wpisu (k. 18; 58 akt sprawy).

Natomiast drugie awizo (zawiadomienie powtórne ) mówi, że w dniu 14 maja 2008r. list polecony nr 186472433 (...) adresowany do G. J. (...) pozostawiono w placówce pocztowej (...). List polecony można odebrać w miejscu wyżej wymienionym w terminie do 29 maja 2008r. – na końcu umieszczono datę 21 maja 2008r. i podpis listonosza (k.19 akt).

Przechodząc do analizy wskazanych wyżej dokumentów w pierwszej kolejności należy podkreślić, że dotyczą one tej samej przesyłki – rozkazu personalnego z dnia [...].Świdczy o tym wpisany na tych dokumentach numer nadania. Wprawdzie na pierwszym zawiadomieniu nie ma wpisanej na początku liczby 1- ale sposób jej wpisania na kopercie- w pewnej odległości od zasadniczego numeru mógł być powodem nieumieszczenia na zawiadomieniu. Trudno sobie wyobrazić, aby identyczne numery – bez początkowej liczby dotyczyły innej przesyłki z daty wysłania w początkach maja 2008r. Zatem porównując te dowody uznać należy, że inną informację umieszczono na kopercie a inne na zawiadomieniach, koperta zawiera zapis o pierwszym zawiadomieniu w dniu 14 maja 2008r. i odbiorze drugiego awiza 23 maja 2008r. Pierwsze zawiadomienie o przesyłce, nie wiadomo z jakiej jest daty na pewno nie z 15 kwietnia 2008r. jak to wpisano. Drugie zawiadomienie nosi datę 21 maja 2008r. (a nie 23 maja 2008r).

W tych okolicznościach powstają wątpliwości co do faktycznej daty sporządzenia pisemnego zawiadomienia i drugiego awizowania, a ostatecznie terminu końcowego w jakim powinna być odebrana korespondencja.

Niewątpliwe, sposób doręczenia zawiadomienia o przesyłce oprócz wad wymienionych wyżej – narusza §2 art. 44 Kpa. Zgodne z powyższym przepisem zawiadomienie o pozostawieniu pisma powinno zawierać informację o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia.

Tymczasem zawiadomienie zawiera informację, że może to nastąpić w terminie 7-14 dni, a ponadto nie wypełniono rubryki, w której należało wpisać datę, od której należy liczyć termin odbioru przesyłki. Ten ostatni brak mógł mieć istotne znaczenie, wobec błędnego co wskazano wyżej, wypełnienia informacji o próbie doręczenia przesyłki w dniu 15 kwietnia 2008r.

Okoliczności wyżej wskazane dają w ocenie Sądu podstawę do uznania, że doręczenie rozkazu z [...] – było wadliwe- co zatem idzie nieskuteczne.

Na marginesie należało dodać, że w ocenie Sądu zarzut niewłaściwego doręczenia przesyłki w trybie art. 41 kpa jest nietrafny, na co wskazuje zebrany materiał dowodowy. W okolicznościach niniejszej sprawy doręczenie nie mogło nastąpić według zasad określonych w §1 tego przepisu . Natomiast doręczenie na podstawie §3 powołanego art. 41 kpa mogło nastąpić w wyjątkowych sytuacjach co wynika wprost z omówionego przepisu. Ponadto doręczenie adresatowi przesyłki w szpitalu mogło nastąpić wówczas, gdyby zakład pracy miał nie tylko wiedzę o jego pobycie - co skarżący nie wykazał – bo nie ma takiego przymiotu twierdzenie, że wysłał do swojego przełożonego w tej sprawie wiadomość SMS, a ponadto jest to miejsce szczególne i tego typu doręczenia musiałaby być konsultowana z leczącymi.

W tym postępowaniu Sąd nie rozstrzyga zasadności wydania rozkazu personalnego z dnia [...] – zatem zarzuty skargi dotyczące tej kwestii nie mogą być przedmiotem rozważań.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145§1 pkt1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 151, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak wyżej.