Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 519/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 i par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Piotr Dębkowski, , po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym skargi A.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi wniesienia odwołania postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] lutego 2011 r. Prezydent W. ustalił J.S. i A.S. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2011 r.

W dniu 14 marca 2011 r. J.S. złożył odwołanie od ww. decyzji.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: SKO) stwierdziło uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, wskazując że 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 11 marca 2011 r.

Postanowienie zostało doręczone J.S. w dniu 15 maja 2012 r.

W dniu 22 stycznia 2018 r. J.S. i A.S. wnieśli skargę na powyższe postanowienie, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

W uzasadnieniu wskazali, że w dniu 13 stycznia 2018 r. doręczono im wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2017 r., sygn. akt II FSK 2811/15, w uzasadnieniu którego NSA wskazał, że przesłanie pisma faksem nie oznacza niedopuszczalności potraktowania tego sposobu jako wniesienia go w formie pisemnej oraz prowadzi do obowiązku organu do wezwania do uzupełnienia braków takiego pisma. Ponadto wskazali, że wobec organów podatkowych są stroną słabą i na dzień wydania zaskarżonego postanowienia SKO nie byli władni obalić stanowiska organów.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej odrzucenie (ewentualnie o odmowę przywrócenia terminu do wniesienia skargi), bądź o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga A.S. podlega odrzuceniu, albowiem została wniesiona przez nieuprawniony podmiot.

Aby czynność procesowa była prawnie skuteczna, musi być dokonana przez właściwy podmiot procesowy. Słowo "właściwy" zostało użyte nieprzypadkowo, albowiem chodzi tu o podmiot, który posiada uprawnienie do dokonania danej czynności procesowej.

Stosownie do treści art. 50 § 1 ab initio ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej P.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny.

W niniejszej sprawie A.S. zaskarżyła postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, złożonego przez inną osobę.

Należało zatem ocenić, czy powyższy akt dotyczył interesu prawnego Skarżącej, co powodowałoby, że posiada ona legitymację do poddania tego aktu sądowej kontroli.

Zdaniem Sądu, interes prawny podmiotu wnoszącego skargę przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Uprawnienie lub obowiązek może mieć oparcie w przepisach prawa procesowego, w tym np. dotyczyć kwestii prawa do rozpoznania sprawy co do meritum w postępowaniu odwoławczym. SKO wydało bowiem postanowienie kończące postępowanie w sprawie, bez rozstrzygnięcia jej co do istoty.

Powyższe prowadzi do wniosku, że Skarżąca nie może powoływać się na odebranie jej prawa do rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym, gdyż o takie rozpoznanie sprawy nie wnosiła. Z akt sprawy wynika bowiem, że nie złożyła odwołania od decyzji Prezydenta W. Potencjalnie, żadne z jej uprawnień nie mogło być zatem postanowieniem SKO naruszone.

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy słusznie uznał, że postanowienie z [...] kwietnia 2012 r. dotyczy wyłącznie interesu prawnego podmiotu, który to odwołanie złożył. Wskutek czego Skarżąca nie otrzymała nawet odpisu tego postanowienia (nie zostało jej formalnie doręczone), a co za tym idzie nie mogła uruchomić trybu zaskarżenia wspomnianego aktu (art. 53 § 1 P.p.s.a.).

W ocenie Sądu, w przypadku gdy tylko jedna ze stron postępowania podatkowego składa odwołanie, ewentualne postanowienie w przedmiocie uchybienia terminu do jego wniesienia dotyczy wyłącznie interesu prawnego tej konkretnie strony. Postanowienie to ma bowiem stricte proceduralny charakter, a zatem dotyczy wyłącznie uprawnień procesowych strony odwołującej się i nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach pozostałych stron.

W niniejszej sprawie legitymacja do wniesienia skargi związana jest z konkretną sytuacją procesową, w której znalazł się podmiot wnoszący odwołanie. Adresat normy prawnej, przyznającej mu prawo do złożenia odwołania w celu ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, legitymację do wniesienia skargi opiera zatem na tym, że określone postępowanie podatkowe nie weszło w stadium, którego oczekiwał (nie zostało wszczęte postępowanie odwoławcze), a zatem może uruchomić przysługujący środek prawny w postaci skargi do sądu administracyjnego. Źródłem legitymacji do wniesienia skargi jest zatem relacja danego podmiotu do zaskarżonego aktu i postępowania, które poprzedziło jego wydanie. Zdaniem Sądu, Skarżąca, jako podmiot, który odwołania nie złożył, w ogóle nie wchodzi w tę relację. Skarży bowiem akt dotyczący praw i obowiązków o charakterze proceduralnym innej strony postępowania podatkowego. Nie jest natomiast podmiotem, któremu przepisy P.p.s.a. przyznają legitymację do reprezentowania, we własnym imieniu, interesów prawnych innych osób (art. 50 § 1 P.p.s.a.).

Z powyższych względów Sąd uznał, że Skarga A.S. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z powodu zaś niedopuszczalności skargi, niedopuszczalne jest też badanie merytoryczne zarzutów oraz wniosków w niej podniesionych.

Mając to na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.