Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 378/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sad Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk po rozpoznaniu w dnia 12 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wstrzymania czynności egzekucyjnych postanawia: - odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 24 lutego 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił uwzględnienia zarzutów zgłoszonych w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych. Postanowienie to zostało zażalone przez A.J., który jednocześnie wystąpił o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego.

Postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił wstrzymania czynności egzekucyjnych.

Postanowienie z dnia 13 kwietnia 2011 r. A.J. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, wskazując na treść art. 35 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który nie przewiduje zaskarżenia w drodze zażalenia postanowienia o odmowie wstrzymania czynności egzekucyjnych, oraz treść art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 roku, Nr 153 poz 1270 ze zm.)- dalej "ppsa", wyznaczający przedmiotowy zakres kontroli sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Na wstępie wskazania wymaga, iż badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza kontrola dopuszczalności jej rozpoznania przez sąd administracyjny. Kognicja sądów administracyjnych została wprost określona w treści art. 3 § 2 ppsa, w myśl którego kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania skarżący A. J. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy wstrzymania czynności egzekucyjnych wydane w oparciu o przepis art. 35 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracyjnym (Dz.U. z 2005 roku, Nr 229, poz. 1954 ze zm.) – dalej "upea".

Dokonując oceny dopuszczalności skargi na w/w postanowienie rozważyć należy, czy jest to postanowienie, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 3 ppsa, tj. postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.

Stosowanie do treści art. 17 § 1 upea rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia, o ile przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej.

Natomiast na postanowienie wydane w toku postępowania egzekucyjnego służy zażalenie, jeżeli ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracyjnym lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia.

Z przywołanego przepisu jednoznacznie wynika, że nie można domniemywać prawa do wniesienia zażalenia na postanowienie. Prawo to musi wynikać wprost z przepisów prawa.

O wstrzymaniu postępowania egzekucyjnego lub niektórych czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia zarzutu, organ egzekucyjny może orzec w uzasadnionych okolicznościach, w sytuacji wniesienia przez zobowiązanego zarzutu na podstawie art. 33 upea w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 35 § 1 upea). Natomiast stosowanie do art. 35 § 2 upea organ nadzoru może w uzasadnionych przypadkach wstrzymać czynności egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zażalenia na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów wydane na podstawie art. 34 § 5 tej ustawy.

Rozstrzygnięcie organu nadzoru, wydane na podstawie art. 35 § 2 upea w przedmiocie wstrzymania czynności egzekucyjnych, w myśl art. 17 § 1 upea ma formę postanowienia. Nie budzi wątpliwości, że na postanowienie wydane w trybie art. 35 § 2 upea zażalenie nie służy. Analiza treści ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jak i przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego prowadzi do wniosku, iż ustawy te nie przewidują prawa wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie odmowy wstrzymania czynności egzekucyjnych wydanego na podstawie art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Mając na uwadze treść art. 3 § 2 pkt 3 ppsa należało uznać, iż skarga do sądu administracyjnego na postanowienie o odmowie wstrzymania czynności egzekucyjnych nie przysługuje.

W tych okolicznościach, zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 ppsa orzeczono jak w sentencji .