Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1441/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16  ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 700
law: Ustawa z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska (spr.), , Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2012 r. sprawy ze skargi O. G. P. [...] S.A. w [...] na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2011r., na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., i art. 15, art.16 ust. 1, art. 34 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] (Dz.U. z 2009r. Nr 84 poz. 700 ze zm.), dalej specustawa, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), dalej ustawa, art. 84 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 4, art. 85, art. 86 ust. 1 pkt 7, ust. 2, art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.) w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 października 2004r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew (Dz.U. z 2004r. Nr 228, poz. 2306 ze zm.), art. 93 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008r. Nr 199, poz. 1227:

- w pkt I zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] S.A. pozwolenia na budowę gazociągu przesyłowego wysokiego ciśnienia DN700, MOP 8,4 MPa relacji [...]-[...], odcinek [...]-[...]wraz z układem śluz nadawczo-odbiorczych [...], w województwie [...], etap III, o długości 5,4 km z infrastrukturą towarzyszącą;

- w pkt II zezwolił na usunięcie, drzew i krzewów znajdujących się na nieruchomościach objętych decyzjami o ustaleniu lokalizacji inwestycji, zgodnie z załączoną "Inwentaryzacją drzew i krzewów wraz z planem gospodarki zielenią" w terminie do 31.12.2014r. (...) ustalając opłatę w łącznej wysokości 5 374 650,71 zł;

- w pkt III stwierdził, że decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył inwestor, w części dotyczącej naliczenia opłat za usunięcie drzew i krzewów na trenach leśnych.

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] kwietnia 2012r. (nr [...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 15 ust. 4 i art. 5 ust. 3 specustawy - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powołując się na art. 35 ust. 4 ustawy, art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy stwierdził, że właściwy organ jest zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę inwestycji. Wskazał, że inwestor spełnił wszystkie ustawowe wymogi, w tym dołączył m.in. decyzje Wojewody [...]: z dnia [...]kwietnia 2011 r., [...] czerwca 2011 r., [...] czerwca 2011r. o ustaleniu lokalizacji ww. inwestycji oraz inwentaryzację i waloryzację zieleni wraz z planem gospodarki zielenią.

Wobec powyższego organ stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa.

Organ nie zgodził się z zarzutami odwołania. Podkreślił, że zgodnie z art. 16 specustawy do inwestycji w zakresie terminalu nie stosuje się przepisów rozdziału 4 ustawy o ochronie przyrody, z wyjątkiem art. 84-89 tej ustawy. Tym samym art. 83 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody również nie znajduje zastosowania w sprawach tego rodzaju. Za nieuzasadniony organ uznał argument, że konieczność stosowania art. 86 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody nakłada na organ wydający pozwolenie, obowiązek sięgnięcia również do innych przepisów tej ustawy, niż wymienione w art. 16 ust. 1 specustawy gazowej. Organ stwierdził, że przepisy specustawy mają charakter szczególny, należy je zatem interpretować wąsko.

Wskazał, że art. 16 ust. 1 specustawy stanowi, że w pozwoleniu na budowę wojewoda zezwala na usunięcie drzew lub krzewów znajdujących się na nieruchomościach objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu. Art. 16 ust. 2 pkt 1 przewiduje, że wniosek o pozwolenie na budowę, gdy wydawane jest zezwolenie na usunięcie drzew, powinien zawierać inwentaryzację drzew i krzewów z terenie inwestycji, z wyszczególnieniem struktury i wieku drzewostanu oraz przeznaczenia i dotychczasowego sposobu wykorzystywania terenu, na którym rosną drzewa i krzewy.

Minister, powołując się na wyrok NSA z 28.10.2011 r., II OSK 1792/11 wskazał, że zezwoleniu i opłacie za wycięcie podlegają wszystkie drzewa i krzewy znajdujące się w pasie budowy gazociągu, także te w lasach.

Podał, że art. 28 specustawy wyłącza stosowanie przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w związku z tym, że większość kluczowych regulacji związanych z ochroną gruntów rolnych i leśnych dotyczących inwestycji w zakresie terminalu zawarta jest w specustawie.

Skargę na powyższą decyzję złożył [...] S.A. i wnosząc o jej uchylenie zarzucił naruszenie - przepisów postępowania:

1) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie sprawy i nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji,

2) art. 107 § 1 k.p.a. poprzez oznaczenie daty decyzji w sposób nieczytelny,

- przepisów prawa materialnego:

3) poprzez błędną wykładnię art. 16 ust. 1 specustawy

4) poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 85 ustawy o ochronie przyrody,

5) poprzez niezastosowanie art. 86 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody w stosunku do: drzew i krzewów w lasach, drzew i krzewów owocowych, drzew i krzewów, których wiek nie przekracza 10 lat.

W skardze wskazano, że zaskarżoną decyzję doręczono z nieczytelną (jak się wydaje) datą [...].04.2012 r. natomiast egzemplarz decyzji doręczony [...]Urzędowi Wojewódzkiemu opatrzono datą [...].04.2012 r. Wskazanie daty wydania decyzji jest jednym z jej obligatoryjnych elementów, wymienionych w art. 107 § 1 k.p.a.

Jako niekompletne i niezrozumiałe określił skarżący stanowisko organu odnośnie spełnienia przez inwestora wymogów z art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy.", oraz wyjaśnienia, że art. 28 specustawy wyłącza stosowanie przepisów o ochrony gruntów rolnych i leśnych, wobec tego, że większość regulacji dot. ochrony gruntów rolnych i leśnych zawarta jest w specustawie.

Strona nie zgodziła się również ze sposobem naliczenia ww. opłat. Przytoczyła art. 16 ust. 1 specustawy podkreślając, że do inwestycji w zakresie terminalu nie stosuje się przepisów rozdziału 4 ustawy o ochronie przyrody, za wyjątkiem art. 84-89 ustawy. W ocenie skarżącego oznacza to, iż wyłączono również art. 83 tej ustawy stanowiący, że przepisów ustawy dotyczących wydawania zezwoleń na usunięcie drzew i krzewów nie stosuje się m.in. do drzew i krzewów; w lasach, owocowych, których wiek nie przekracza 10 lat. Jednakże organy przyjęły, że niemożność zastosowania art. 83 powoduje, że należy uwzględnić wysokie drzewa z trenu inwestycji. Taka interpretacja powoduje, że w zezwoleniu należy uwzględnić wszystkie drzewa i krzewy znajdujące się na terenie inwestycji, co związane było z wykonaniem inwentaryzacji wszystkich drzew i krzewów, z uwzględnieniem gatunków i obwodów drzew. Opłata dotyczy zatem także drzew i krzewów niepodlegających opłacie zgodnie z ustawą o ochronie przyrody i jest niewspółmiernie wysoka, szczególnie za wycinkę drzew w lasach.

Zdaniem skarżącego nie było podstaw do przyjęcia, że specustawa uchwalona w celu szybkiego prowadzenia inwestycji, ma zmieniać obowiązujące regulacje dot. ochrony przyrody. Przepisy specustawy byłyby zatem bardziej restrykcyjne niż przepisy ogólne. Skarżący przytoczył uzasadnienie do specustawy i podzielił stanowisko WSA w wyroku z dnia 1.06.2011 r. VII SA/Wa 724/11, zgodnie z którym udzielenie zezwolenia odnosić się może jedynie do form zieleni i zadrzewień, które obejmuje ustawa o ochronie przyrody. (...) Wprowadzenie w tej ustawie zasad ponoszenia opłat za wycięcie drzew służy ochronie podstawowych wartości ujętych w ustawie, to nie ma podstaw do rozciągania zasad ochronnych w stosunku do lasów.

Nadto, skarżący zakwestionował sposób ustalania opłat za wycięcie drzew i krzewów w lasach, gdzie podstawą ich ustalenia są plany urządzenia lasu i cena m3 drewna. Ustalono natomiast opłaty dla każdego z drzew na podstawie obwodu pnia mierzonego na wysokości 130 cm, z zastosowaniem stawek z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13.10.2004r. w sprawie stawek opat dla poszczególnych rodzajów gatunków drzew (Dz. U. Nr 228, poz. 2306 ze zm.), a odnośnie krzewów, na podstawie stawki ustalonej za usunięcie m2 powierzchni w obwieszczeniu Ministra Środowiska z 23.10.2009r. w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz stawek kar za zniszczenie zieleni za rok 2012 (MP z 2011 r. Nr 95, poz. 963).

W ocenie skarżącego interpretacja organów prowadzi do błędnego zastosowania do drzew i krzewów w lasach metody obliczania opłat stosowanej dla terenów nieleśnych. Zasadą jest bowiem, że do drzew w lasach nie są wymagane zezwolenia na usunięcie konkretnych okazów drzew, a usuwanie drzew w lasach odbywa się na zasadach pozyskiwania drewna (wyrok WSA z dnia 21.11.2008 r. IV SA/Wa 1410/08, LEX nr 521851). Powoduje to znaczny wzrost kosztów inwestycji i wprowadzenie nowych, nieznanych prawu, rozwiązań

Według skarżącego ustawodawca celowo w art. 28 specustawy wyłączył stosowanie przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych (w tym również opłat związanych z tą ochroną), aby umożliwić realizację inwestycji na terenach leśnych bez potrzeby uzyskiwania decyzji zezwalających na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji i w konsekwencji ponoszenia jakichkolwiek opłat. Nie do przyjęcia jest rozumowanie, że wyłączenie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych powoduje zastosowanie ustawy o ochronie przyrody. Zgodnie z art. 27 specustawy Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe zarządzające, na podstawie ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach nieruchomościami objętymi pozwoleniem na budowę terminalu, są obowiązane do wycinki drzew i krzewów oraz ich uprzątnięcia w terminie oraz na warunkach ustalonych w odrębnym porozumieniu między PGLLP a inwestorem. Skarżący zawarł takie porozumienia z nadleśnictwami, uiścił opłatę 5.374.650,71 zł, z czego za usunięcie drzew i krzewów w lasach - 4.506.095,4 zł.

Niesłuszne było również, zdaniem strony, nakładanie obowiązku sporządzania inwentaryzacji drzew i krzewów w lasach. Żaden przepis prawa nie nakłada obowiązku szczegółowego liczenia poszczególnych drzew w lasach.

W opinii skarżącego organy miały obowiązek zastosowania również innych przepisów niż art. 16 ust. 1. Specustawa nie zawiera bowiem katalogu przesłanek określających powstanie obowiązku poniesienia opłaty za usunięcie drzew i krzewów, tym bardziej zasadne było posłużenie się przepisami regulującymi tę materię w istniejącym porządku prawnym. Skarżący powołała uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 29.05.2000 r. (ONSA 2001/1/2), zgodnie z którą właściwe stosowanie prawa nie może ograniczać się wyłącznie do stosowania literalnej wykładni przepisu.

Dodał, powołując się na orzecznictwo, że decyzja w sprawie wycinki drzew zależy od uznania organu, którego obowiązkiem jest dbałość o przyrodę, jednak nie można przyjąć, że jest to uznanie bezgraniczne. Organ jest zobowiązany do poszukiwania rozwiązań korzystnych zarówno dla interesu publicznego jak i inwestora, co oznacza że przepisy ustawy o ochronie przyrody, ani inne przepisy nie dają wprost podstaw do przyjęcia prymatu interesu publicznego nad interesem właściciela nieruchomości. Przytoczył wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6.06.2006r., K 23/05 wskazujący, że w niektórych przypadkach, tak jak w niniejszej sprawie, rezygnacja z niektórych form ochrony przyrody jest zgodna z Konstytucją.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należało uznać, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Poddaną kontroli Sądu decyzją Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...]kwietnia 2012r. utrzymał w mocy decyzję. Wojewody [...] z dnia [...]grudnia 2011r., którą organ ten udzielił pozwolenia na budowę ww. inwestycji oraz zezwolił na usunięcie, drzew i krzewów z nieruchomości objętych budową ustalając jednocześnie opłatę za wycięcie drzew i krzewów.

Podstawę działania organów stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 kwietnia 2009r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu (Dz.U. z 2009r. Nr 84 poz. 700 ze zm.), a zatem aktu zawierającego rozwiązania prawne o szczególnym charakterze, których celem jest uproszczenie i przyspieszenia procesu inwestycyjnego w zakresie terminalu. Wiele rozwiązań przyjętych w specustawie upraszcza obowiązujące procedury dotyczące procesu budowlanego, w tym reguluje postępowanie w zakresie usuwania drzew i krzewów na terenach zadrzewionych, ustanawiając odmienne od zawartych w przepisach ogólnych rozwiązania.

Skarżący zakwestionował wskazane rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia opłaty za wycięcie drzew i krzewów na terenach leśnych oraz sposób naliczenia tej opłaty. Istotę sporu stanowiła interpretacja art. 16 ust. 1 specustawy. Przypomnieć zatem trzeba, że zgodnie z treścią tego przepisu w pozwoleniu na budowę inwestycji w zakresie terminalu, wojewoda zezwala na usunięcie drzew lub krzewów, które znajdują się na nieruchomościach objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji. W zdaniu drugim art. 16 ust. 1 specustawy wskazano, że do inwestycji w zakresie terminalu nie stosuje się przepisów rozdziału 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, z wyjątkiem art. 84-89 tej ustawy.

Z przytoczonej regulacji wynika zatem wprost, że zamiarem ustawodawcy było nałożenie na organ wydający pozwolenie budowlane również obowiązku udzielenia zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów z terenów objętych zamierzeniem budowlanym wymienionych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu. Jednocześnie ustawodawca jednoznacznie wyłączył stosowanie do tego rodzaju inwestycji zasad ogólnych wyszczególnionych w rozdziale 4 wyżej cyt. ustawy o ochronie przyrody z wyjątkiem regulacji określonych w art. 84-89 tej ustawy.

W przepisach od art. 84 do 89 ustawy o ochronie przyrody określono obowiązek ponoszenia opłat za usunięcie drzew lub krzewów, sposób naliczania tych opłat, wyjątki od tego obowiązku, zasady egzekucji nieziszczonych opłat oraz administracyjną karę pieniężną za m.in. usunięcie drzew lub krzewów bez zezwolenia.

I tak w art. 84 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody ustawodawca ustanowił zasadę, że za usunięcie drzew lub krzewów posiadacz nieruchomości ponosi opłaty. Wyjątki od tej zasady określono w art. 86 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Zgodnie z pkt 1 tego artykułu nie pobiera, się opłat za usunięcie drzew, na których usunięcie nie jest wymagane zezwolenie. Przypadki, w których usunięcie drzew i krzewów nie wymaga uzyskania zezwolenia wymienia natomiast art. 83 ust. 6 ustawy o ochronie przyrody. Z zestawienia przytoczonych przepisów wynika zatem, że jeśli na usunięcie drzew w lasach nie wymaga się zezwolenia, to także nie pobiera się opłat za ich usunięcie.

Niemniej, jak już podniesiono powyżej, na usunięcie drzew lub krzewów znajdujących się na nieruchomościach objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, art. 16 ust. 1 specustawy wprowadzono obowiązek uzyskania zezwolenia. Z woli ustawodawcy do tych przypadków stosuje się bowiem jedynie art. 84 – 89 ustawy o ochronie przyrody. Gdyby intencją ustawodawcy było zwolnienie inwestora od obowiązku ponoszenia opłat za wycięcie drzew lub krzewów, w przypadkach wymienionych w art. 83 ust. 6 pkt 1- 10 ustawy o ochronie przyrody, a zatem również w lasach oraz drzew i krzewów owocowych, jak dodała skarżąca w skardze, wyjątki w zakresie wyłączenia przepisów rozdziału 4 ustawy o ochronie przyrody obejmowałyby również art. 83 tej ustawy.

Oznacza to - zdaniem Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie - że za usunięcie drzew lub krzewów znajdujących się na terenie budowy terminalu gazowego, na gruncie ustawy. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu, pobiera się opłatę.

Takie też stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 października 2011r. w sprawie sygn. akt II OSK 1792/11 (publ. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodzić się należy przy tym z argumentacją skarżącego i powołanym orzecznictwem, że właściwe stosowanie prawa nie może ograniczać się wyłącznie do stosowania wykładni literalnej przepisu. W pewnych przypadkach wskazane jest posłużenie się obok literalnej wykładnią celowościową, czy systemową. Trudno jednak zgodzić się z zarzutem, że organ winien dokonać innej niż literalna wykładni art. 16 ust. 1 specustawy w zakresie terminalu regazyfikacyjnego, skoro w innych specustawach racjonalny ustawodawca wskazał wprost na brak obowiązku zastosowania przepisów o ochronie przyrody określając jednoznacznie ich zakres do uzyskiwania zezwoleń na usunięcie drzew i krzewów oraz opłat z tym związanych. Taką regulację zawarł w art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U.2008.193.1194) oraz w art. 16 ust. 1 zd. drugie ustawy z dnia 29 czerwca 2011r. o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie obiektów energetyki jądrowej oraz inwestycji towarzyszących (Dz.U. 2011.135.789) wskazał, obok wyłączenia przepisów rozdziału 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, z wyjątkiem art. 84-89 tej ustawy wskazał, że nie pobiera się opłat za usunięcie drzew w przypadkach, o których mowa w art. 83 ust. 6 tej ustawy.

Przedstawionej wyżej wykładni art. 16 ust. 1 specustawy nie przeczy również treść art. 27 i art. 28 specustawy, na którą powołał się skarżący. Pierwszy z przepisów nakłada bowiem na Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe, zarządzające nieruchomościami objętymi pozwoleniem na budowę terminalu, obowiązek wycinki drzew i krzewów oraz ich uprzątnięcia. Nie wyłącza zatem obowiązku uzyskania zezwolenia na wycięcie drzew w lasach położonych w pasie gazociągu. Podobnie, wyłączenie stosowania do gruntów rolnych i leśnych objętych ww. decyzją przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych zawarte art. 28 specustawy potwierdza ww. stanowisko, skoro kwestię wycinki drzew i krzewów z terenu inwestycji gazowej i opłat z tego tytułu ustawodawca uregulował wyłącznie w art. 16 ust. 1 specustawy.

Wobec przyjętej argumentacji na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut dotyczący obowiązku sporządzenia inwentaryzacji drzew i krzewów w lasach, skoro – jak wynika z treści art. 16 ust. 2 pkt 1 specustawy wniosek o wydanie pozwolenia na budowę inwestycji w zakresie terminalu w przypadku, o którym mowa w ust. 1, powinien dodatkowo zawierać inwentaryzację drzew i krzewów znajdujących się na terenie objętym decyzją lokalizacyjną, z wyszczególnieniem struktury i wieku drzewostanu oraz przeznaczenia i dotychczasowego sposobu wykorzystywania terenu, na którym rosną drzewa i krzewy.

W konsekwencji prawidłowo organ zastosował do obliczenia stawek opłat odnośnie wszystkich drzew przeznaczonych do wycięcia w pasie gazociągu rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 13.10.2004r. w sprawie stawek opat dla poszczególnych rodzajów gatunków drzew (Dz. U. Nr 228, poz. 2306 ze zm.), wydane na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z art. 85 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody, zaś odnośnie krzewów stawki, o których mowa w ust. 5 tego przepisu obowiązujące w dacie wydania decyzji określone w obwieszczeniu Ministra Środowiska z 23.10.2009r. w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz stawek kar za zniszczenie zieleni za rok 2012 (MP z 2011 r. Nr 95, poz. 963).

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a., sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, nawet wtedy gdy zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym związany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami.

W kontekście powyższego obowiązku zauważyć należy, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 16 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 k.p.a. przez wydanie rozstrzygnięcia w części nie objętej odwołaniem. Skarżący ograniczył bowiem swoje żądanie do zakwestionowała decyzji organu I instancji jedynie do pkt II. Obowiązkiem organu było zatem wydanie decyzji tylko co do zaskarżonej części. Oznacza to, że w pozostałej części, niekwestionowanej przez odwołującego organ rozstrzygnął z urzędu do czego nie był uprawniony. Postępowanie odwoławcze oparte jest bowiem na zasadzie skargowości. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie, wskazuje się bowiem, że dopuszczalne jest zaskarżenie oraz wzruszenie decyzji jedynie w części, w przypadku, gdy pozostałe zawarte w decyzji rozstrzygnięcia mogą samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym. (por. wyroki NSA: z dnia 21 maja 2007r., sygn. akt I OSK 556/06, LEX nr 33807; z dnia 24 marca 2011r., II OSK 530/10, LEX 1080342).

Pomimo naruszenia wyżej wymienionych przepisów postępowania, Sąd uznał, że nie miały one istotnego wpływu na rozstrzygnięcie, a tylko takie uchybienie, w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. obligowałoby Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ bowiem utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy, jednak w uzasadnieniu decyzji zawarł rozważania jedynie co do zaskarżonej części.

Sąd nie dopatrzył się innych uchybień przepisom postępowania, w tym wymienionym w zarzutach skargi, skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji. Opatrzenie zaskarżonej decyzji datą [...] kwietnia 2012r. na egzemplarzu znajdującym się w aktach sprawy, jak i skierowanym – jak podnosiła sama skarżąca – do [...] Urzędu Wojewódzkiego, wskazuje jedynie na nieczytelne jej wpisanie na odpisie doręczonym stronie.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.