Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1036/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 46 ust. 1 , art. 56 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie Sędzia NSA Ludwik Żukowski Sędzia NSA Teresa Kobylecka ( spr. ) Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 16 września 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Gd 582/06 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowego uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 lutego 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę [...]Spółka z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...]w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G., po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółka z o.o. w W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 46 ust. 1 i art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] ([...])[...], zlokalizowanej na terenie działki Nr [...] w G. przy ul. [...].

Bezspornym w sprawie pozostawało, iż zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] rejon ulicy Ł. i P. w mieście G., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta G. nr [...] z dnia [...]. działka Nr [...] znajduje się w strefie funkcyjnej [...] stanowiącej strefę produkcyjno-usługową, w której dopuszczalna jest wszelka działalność gospodarcza i produkcyjno-usługowa, z wyjątkiem przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających obligatoryjnie sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w świetle przepisów dotyczących ochrony środowiska.

Sąd wskazał, że zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9.XI.2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia wynika, że obligatoryjnie raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko sporządza się m.in. dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w postaci instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych emitujących pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowania izotropowo wynosi nie mniej niż 100W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwości od 30 kHz do 300 Ghz. Z § 2 ust. 2 pkt 2 wynika, że sporządzenia raportu wymagają także przedsięwzięcia realizowane na terenie zakładu lub obiektu, będącego przedsięwzięciami, których realizacja spowoduje zaliczenie zakładu lub obiektu do przedsięwzięć wymienionych w ust. 1.

Sąd podkreślił, iż z załączonego do wniosku raportu o oddziaływaniu na środowisko nr [...], dotyczącego rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej w G. przy ul. [...] wynika, że po rozbudowie stacja będzie emitowała pola elekromagnetyczne w paśmie częstotliwości 900 Mhz, 2100 Mhz, 38 GHz, a ich moc równoważna izotropowo będzie wyższa od 100W.

W świetle powyższego nie budziło wątpliwości Sądu, iż planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające obligatoryjnie sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, co nie było kwestionowane przez skarżącą spółkę w toku sprawy. Niewątpliwie planowana rozbudowa stacji, powodująca powstanie instalacji radiokomunikacyjnej, której równoważna moc promieniowania izotropowo wynosi nie mniej niż 100W, emitującej pola elektromagnetyczne o częstotliwości od 30 kHz do 300 GHz stanowi nowe przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego – zgodnie z przepisem § 2 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 pkt 2 rozporządzenia obligatoryjnie należy sporządzić raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Co za tym idzie lokalizacja tego przedsięwzięcia jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta G. nr [...] z dnia [...]., który na terenie, na jakim planowana jest rozbudowa stacji nie dopuszcza lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w świetle przepisów dotyczących ochrony środowiska.

Bez znaczenia, zdaniem Sądu pozostaje, iż na terenie objętym wnioskiem zlokalizowana została już stacja telefonii komórkowej. Zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nawet tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania. Co za tym idzie na przedmiotowym terenie, objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego [...] rejon ulic [...] i [...] w mieście G. nadal może funkcjonować stacja telefonii komórkowej, zlokalizowana tam wcześniej, jednak jej rozbudowa jako sprzeczna z ustaleniami planu jest niedopuszczalna.

Sąd podzielił stanowisko organów orzekających, że skoro z treści w/w przepisu wynika, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach może zostać wydana jedynie po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to w przypadku stwierdzenia niezgodności lokalizacji planowanej inwestycji z ustaleniami planu, dalsze prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania tej decyzji jest zbędne i niecelowe.

Tym samym Sąd uznał za niezasadne zarzuty podnoszone w skardze i odwołaniu dotyczące nieprzeprowadzenia obligatoryjnego postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko z art. 46 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz analizy wpływu planowanego przedsięwzięcia m.in. na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi przewidzianej w art. 47 ustawy, a także braku uzgodnień przewidzianych w art. 48 ust. 2 i art. 57 ustawy. Przeprowadzenie postępowania w powyższym zakresie byłoby celowe dopiero po stwierdzeniu zgodności lokalizacji planowanej inwestycji z ustaleniami obwiązującego planu.

Sad nie dopatrzył się również naruszenia przez organ administracji przepisów postępowania oraz art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska, dotyczącego tworzenia obszarów ograniczonego użytkowania, które dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko lub zakładów i innych obiektów, gdzie jest eksploatowana inwestycja, która jest kwalifikowana jako takie przedsięwzięcie, utworzyć może wojewoda w drodze zarządzenia.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270)

Skargę kasacyjną na powyższą decyzję wniosła [...] Spółka z o.o. w W., zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu art. 46 ust. 1 i art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska w związku z postanowieniami uchwały Rady Miasta G. nr [...] z dnia [...] określonymi dla strefy [...] ulic [...] i [...]j w G. poprzez przyjęcie, iż rozbudowa stacji bazowej telefonii komórkowej na zlokalizowanym obiekcie masztowym, polegająca na wymianie anten sprzeczna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który wyłącza jedynie wszelką nową działalność w zakresie przedsięwzięć wymagających obligatoryjnego sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że wydanie decyzji o uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zgodnie z art. 46 ust. 3 ustawy wymaga obligatoryjnego przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w ogóle, zdaniem skarżącego nie odniósł się do zarzutów odwołania odnoszących się do obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, czym w sposób rażący naruszył przepis art. 46 ust. 3, jak i art. 47 (obowiązek analizy i oceny wpływu przedsięwzięcia na życie, zdrowie ludzkie itp.) oraz przepisy postępowania, w tym art. 8 kpa, pomijając słuszny interes strony. Stosownie do art. 48 ust. 2 (który ma zastosowanie w sprawie) decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody wydaje się po uzgodnieniu z organem ochrony środowiska oraz w przypadkach wskazanych w art. 57 także po uzgodnieniu z właściwym Państwowym Inspektorem Sanitarnym.

Skarżący wskazał, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie ma mowy o przedsięwzięciu wymagającym uzyskania decyzji o uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, lecz jedynie o wyłączeniu niektórych rodzajów działalności. Zgodność lokalizacji a funkcja są wyłączającymi się pojęciami. Zdaniem skarżącego przepis art. 56 ustawy nie daje podstaw do wykładni rozszerzającej, tj. oceny zamierzeń inwestycyjnych z uwagi na ich lokalizację, szczególnie w przypadku, gdy istnieje już zlokalizowana stacja bazowa telefonii komórkowej skarżącego.

Skoro ustalania planu nie wyłączają lokalizacji inwestycji albowiem już istnieje, to uznaniową ocenę organu I instancji na etapie postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia należy uznać jako niedopuszczalną w ramach tego postępowania i dokonaną z naruszeniem art. 56 ustawy, a zatem również ocena Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku została dokonana z naruszeniem art. 56 ustawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prokurator Apelacyjny w G. wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu Prokurator podniósł, że skarżąca w istocie nie wskazuje, na czym polegać ma błędna wykładnia Sądu I instancji przepisu art. 46 ust. 1 i art. 56 ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z postanowieniami uchwały Rady Miasta G. nr [...] z dnia [...], lecz nie zgadza się z oceną, która przyjął Sąd, że planowane przedsięwzięcie jest nowym przedsięwzięciem, mieszczącym się w zapisie uchwały, dotyczącym strefy 4l (produkcyjno-usługowej).

Prokurator podkreślił, że Sąd, tak jak i skarżąca przyjęli prawidłowo, że zapisy uchwały można stosować tylko do nowych przedsięwzięć, co do których decyzje podejmowane są już po jej wejściu w życie. Różnica pomiędzy stanowiskiem Sądu i skarżącej nie tkwi w interpretacji wskazanych przepisów prawa, lecz w ocenie stanu faktycznego, dotyczącej uznania przedsięwzięcia za nowe. Skarżąca podkreśliła, że rozbudowa stacji bazowej telefonii komórkowej dotyczy już zlokalizowanego obiektu masztowego, a polegać ma na wymianie anten – sugerując, że planowana inwestycja nie jest nowym przedsięwzięciem, lecz tylko wymianą niektórych elementów obiektu zlokalizowanego zgodnie z wcześniejszymi przepisami, obowiązującymi w okresie budowy.

Tymczasem elementy, których dotyczy wymiana nie są identyczne z dotychczasowymi. Nowe anteny miałyby wytwarzać promieniowanie o dużo większej mocy (przekraczającej 100W). Na czym ta rozbudowa miałaby polegać wskazuje złożony przez skarżącą raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (nr [...]). Rozbudowa stacji będzie polegała na dostosowaniu urządzeń, anten, kabli koncentrycznych, instalacji elektrycznej oraz zmianie rozmieszczenia anten w celu umożliwienia emisji w trzech systemach GSM 900, GSM 1800 i UMTS.

Zdaniem Prokuratora Sąd słusznie uznał, że charakter obiektu, emitującego do środowiska szkodliwe promieniowanie stanowi nowe przedsięwzięcie. W sytuacji tego rodzaju inwestycji nie jest ważne, czy anteny są umieszczane na już istniejącym maszcie, czy też na nowo budowanym. Ważny jest końcowy efekt działania stacji, czyli wielkość promieniowania emitowanego do środowiska.

W sprawie niniejszej planowana rozbudowa stacji bazowej telefonii komórkowej znajduje się na obszarze, na którym wyłączona jest lokalizacja przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających obligatoryjnie sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.XI.2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko - instalacje radiokomunikacyjne emitujące pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowania izotropowo wynosi nie mniej niż 100W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 Ghz – zostały zaliczone do przedsięwzięć wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Z § 2 ust. 2 pkt 2 wynika, że sporządzenia raportu wymagają także przedsięwzięcia realizowane na terenie zakładu lub obiektu, będącego przedsięwzięciami, których realizacja spowoduje zaliczenie zakładu lub obiektu do przedsięwzięć, wymienionych w ust. 1.

Także te przepisy, zdaniem Prokuratora świadczą o tym, że instalacja anten, które spowodują emisję o wartości mocy przekraczającej 100W, będzie realizacją nowego obiektu, a sporządzenie dla niego raportu jest obligatoryjne. Wobec tego treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyklucza możliwość usytuowania zamierzonej inwestycji w miejscu planowanym przez [...].

Po stwierdzeniu sprzeczności zamierzonego przedsięwzięcia z zapisami planu brak było podstaw do podejmowania dalszych czynności w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.

Na wstępie należy wyjaśnić, że Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje oceny wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego w płaszczyźnie podstaw skargi kasacyjnej, określonych w art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Stosownie do treści art. 183 § 1

rozpoznaje sprawę w granicach tej skargi, chyba że z urzędu stwierdzi nieważność postępowania sądowego. W sprawie niniejszej nie zachodzi nieważność postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutu skargi kasacyjnej, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku naruszył przepis prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 46 ust. 1 i art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska w związku z postanowieniami uchwały Rady Miasta G. nr [...] z dnia [...], stanowiącej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Przepis art. 46 ust. 1 ustawy dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska, zwanej dalej ustawa stanowi, że realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 – jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Natomiast art. 56 ust. 1 ustawy określa, że podstawowym kryterium przesądzającym o możliwości wydania pozytywnej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych jest zgodność lokalizacji zamierzonego przedsięwzięcia z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego, co obliguje organ administracji w pierwszej kolejności do ustalenia, czy dla danego obszaru został opracowany i obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, którego postanowieniami jest związany i które determinują treść decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. W sprawie ustalono, że dla terenu inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...], rejon ulicy [...] i [...] w mieście G., zatwierdzony uchwałą Rady Miasta G. nr [...] z dnia [...]

Sąd I instancji badając legalność zaskarżonej decyzji prawidłowo uznał, że planowana inwestycja, polegająca na rozbudowie stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające obligatoryjnie sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.XI.2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, zwanego dalej rozporządzenie - instalacje radiokomunikacyjne emitujące pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowania izotropowo wynosi nie mniej niż 100W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 Ghz – zostały zaliczone do przedsięwzięć wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Z § 2 ust. 2 pkt 2 wynika, że sporządzenia raportu wymagają także przedsięwzięcia realizowane na terenie zakładu lub obiektu, będącego przedsięwzięciami, których realizacja spowoduje zaliczenie zakładu lub obiektu do przedsięwzięć wymienionych w ust. 1.

Podzielić należy także stanowisko Sądu I instancji, że przedsięwzięcie znajduje się na obszarze, na którym wyłączona jest lokalizacja przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających obligatoryjnie sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zgodnie bowiem z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] rejon ulicy [...] i [...] w mieście G. przedmiotowa działka znajduje się w strefie funkcyjnej [...] stanowiącej strefę produkcyjno-usługową, dla której ustalenia ogólne planu dopuszczają wszelką działalność gospodarczą i produkcyjno-usługową z wyłączeniem m.in. przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających obligatoryjnie sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w świetle przepisów dotyczących ochrony środowiska.

Zauważyć należy, że zarówno Sąd jak i skarżąca przyjęli prawidłowo, że zapisy powyższej uchwały można stosować tylko do nowych przedsięwzięć, co do których decyzje podejmowane są już po jej wejściu w życie. Różnica pomiędzy stanowiskiem Sądu I instancji a stanowiskiem skarżącej nie tkwi zatem w interpretacji wskazanych przepisów prawa, lecz w ocenie stanu faktycznego, tzn. czy przedmiotowe przedsięwzięcie można uznać za nowe.

Skarżąca podkreśliła, że rozbudowa stacji bazowej telefonii komórkowej dotyczy już zlokalizowanego obiektu masztowego, a polegać ma na wymianie anten, co ma oznaczać, że planowana inwestycja nie jest nowym przedsięwzięciem, lecz tylko wymianą niektórych elementów obiektu zlokalizowanego zgodnie z wcześniejszymi przepisami, obowiązującymi w okresie budowy.

Nie można podzielić tego stanowiska skarżącej. Sąd I instancji słusznie podkreślił, że elementy, których dotyczy wymiana nie są identyczne z dotychczasowymi. Nowe anteny miałyby wytwarzać promieniowanie o dużo większej mocy, przekraczającej 100W. Na czym ta rozbudowa miałaby polegać wskazuje złożony przez skarżącą raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nr [...], opracowany w grudniu 2005r. Wynika z niego, że rozbudowa stacji będzie polegała na dostosowaniu urządzeń, anten, kabli koncentrycznych, instalacji elektrycznej oraz zmianie rozmieszczenia anten w celu umożliwienia emisji w trzech systemach GSM 900, GSM 1800 i UMTS. W ramach rozbudowy istniejącej stacji bazowej zaprojektowano wymianę istniejących anten sektorowych Kathrein na anteny wielosystemowe o charakterystykach BSA001 i BSA003 – po jednej parze w każdym z trzech sektorów, wymianę istniejącej anteny parabolicznej na anteny o charakterystyce typu RLA38-03 (łącznie -2 szt.) oraz rozszerzenie konfiguracji urządzeń nadawczo-odbiorczych, zainstalowanych w szafach technologicznych na dachu obiektu.

Należy podzielić zatem stanowisko Sądu I instancji, że przedmiotowy obiekt, emitujący do środowiska szkodliwe promieniowanie, o którym mowa w raporcie o oddziaływaniu na środowisko - stanowi nowe przedsięwzięcie, wobec czego należy badać czy jest ono zgodne z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i uwzględnić przy tej ocenie, że po rozbudowie stacja będzie emitowała pola elekromagnetyczne w paśmie częstotliwości 900 Mhz, 2100 Mhz, 38 GHz, a ich moc równoważna izotropowo będzie wyższa od 100W. Nie ma przy tym znaczenia, że nowe anteny umieszczane są na istniejącym już maszcie.

Z uwagi na powyższe należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że po stwierdzeniu sprzeczności zamierzonego przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego brak było podstaw do podejmowania dalszych czynności w sprawie, w tym przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (art. 46 ust. 3 ustawy), analizy i oceny wpływu danego przedsięwzięcia (art. 47 ustawy), czy też uzgodnień z art. 48 ustawy.

W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł o jej oddaleniu.