Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 166/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-03-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Pozostawiono skargę bez rozpatrzenia
Powołane przepisy: article: art. 30 c ust. 5 pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 27 marca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant p.o. asystenta sędziego Nina Krzemieniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2012 roku przy udziale --- sprawy ze skargi A, spółki z o.o. z siedzibą w O. na oddalenie protestu dokonane uchwałą Zarządu Województwa [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oceny merytorycznej wniosku złożonego w konkursie w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013 p o s t a n a w i a: pozostawić skargę bez rozpatrzenia.


UZASADNIENIE

Uchwałą z dnia [...]r. Zarząd Województwa [...] oddalił protest wniesiony przez A Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą w O. od etapu oceny merytorycznej projektu nr [...] pn.: "Budowa Elektrowni Wiatrowej o mocy 1500 kW w M. gmina W.", złożonego w konkursie dla naboru nr 1 wniosków o dofinansowanie projektów w ramach Osi Priorytetowej II Ochrona środowiska, zapobieganie zagrożeniom i energetyka Działanie II.9 Odnawialne źródła energii Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007 – 2013".

Nie zgadzając się z oddaleniem protestu, A Spółka z o.o. wniosła skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

W jej uzasadnieniu Spółka wskazała na naruszenie procedury oceny wniosków o przyznanie dofinansowania poprzez dokonanie oceny z rażącym naruszeniem dokumentów programowych dotyczących projektów w ramach Osi Priorytetowej II Ochrona Środowiska, zapobieganie zagrożeniom i energetyka, Działanie II.9 Odnawialne źródła energii Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007 – 2013 z uwagi wadliwą ocenę merytoryczną wniosku, a w konsekwencji - poprzez odmówienie wnioskodawcy wsparcia, a w szczególności naruszenie punktów III b oraz IV a Szczegółowego Opisu Kryteriów Wyboru Projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007 – 2013 oraz § 7 ust. 2 lit. n Regulaminu konkursu dla naboru nr 1 wniosków o dofinansowanie projektów w ramach Osi Priorytetowej II Ochrona środowiska, zapobieganie zagrożeniom i energetyka Działanie II.9 Odnawialne źródła energii Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007 – 2013, stanowiącego załącznik do uchwały nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia [...]r.

Strona wniosła o uwzględnienie skargi w całości oraz stwierdzenie, iż ocena wniosku została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z obowiązującymi przepisami.

W uzasadnieniu strona skarżąca argumentowała, iż wniosek o dofinansowanie został pozytywnie oceniony pod kątem kryteriów formalnych i przekazany do oceny merytorycznej przez Komisję Konkursową. Komisja ta poinformowała, iż projekt nie spełnia trzech kryteriów: wykonalność finansowa, wykonalność instytucjonalna, trwałość projektu.

W odpowiedzi, strona złożyła protest, który organ oddalił, podtrzymując ocenę, iż wniosek nie spełnia 3 kryteriów oceny merytorycznej. W szczególności, posiłkując się opinią eksperta zewnętrznego, organ podniósł, iż występuje niespójność między kwotą, na jaką wystawiona została przez bank warunkowa promesa kredytowa, a kwotą kredytu deklarowaną we wniosku i ujętą w projekcji finansowej. Nadto zarzucono niespójność miedzy deklarowaną w oświadczeniu kwotą, a kwotą wpłat ujętą w projekcji, natomiast kryterium wykonalność nie jest spełnione, gdyż strona przedłożyła warunkową promesę bankową.

Mając powyższe na uwadze strona skarżąca wskazała, iż kryterium wykonalności finansowej jest spełnione, a zaskarżona uchwała jest nieprawidłowa ze względów proceduralnych. Zarzucono, iż jeżeli Zarząd uznaje, że ujęcie w środkach własnych do realizowania projektu kosztów kredytu i odsetek jest nieprawidłowe, to pominął, iż wniosek strony przeszedł ocenę formalną. Nadto na jej etapie strona nie została wezwana do ujęcia kosztów kredytu w analizie finansowej, tak jak to miało miejsce w przypadku kosztów promocji. A przy tym, zgodnie z § 7 ust. 2 lit. n Regulaminu Konkursu Naboru nr 1, w przypadku stwierdzenia przez oceniających braków lub błędów formalnych we wniosku, jest on zwracany do ponownej oceny formalnej.

W świetle powyższego strona stwierdziła, iż działania organu nie są spójne, te same okoliczności stanowią raz - wystarczające dane do pozytywnego przejścia etapu oceny formalnej, innym zaś - stanowią o wadzie wniosku. Strona dodała, iż zgodnie z opisem kryteriów Szczegółowego Opisu Kryteriów Wyboru Projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013, w punkcie dotyczącym oceny kryterium wykonalności finansowej czytamy, iż weryfikacji winny podlegać elementy:

- przyjęte założenia pod kątem: czy podane źródła szacunku nakładów i przychodów są poprawne, czy założenia i uwarunkowania ekonomiczne są racjonalne i umożliwiają osiągnięcie jak najwyższego stopnia wykorzystania inwestycji przez odbiorców,

- prawidłowość metodologiczna i rachunkowa pod kątem: poprawności dokonanych wyliczeń, prawidłowości dokonanych przychodów, poprawności prognozy kosztów.

Organ zupełnie nie odniósł się do wymienionych elementów, stwierdzając jedynie, że wartość kwoty kredytu, widniejąca na promesie bankowej, jest wyższa niż kwota przyjęta ostatecznie we wniosku o dofinansowanie oraz wartość środków własnych, wynikająca z załącznika nr 4 do wniosku, jest niższa niż wartość wpłat udziałowców na poczet zwiększenia kapitału własnego, widniejących w tabeli nr 4.3 biznes planu.

Strona wyjaśniła, iż kwota kredytu wskazana w promesie bankowej, jest wyższa niż przyjęta we wniosku o dofinansowanie, z uwagi na fakt, iż w czasie składania wniosku do banku szacowana wartość projektu była wyższa, natomiast w międzyczasie strona znalazła potencjalnych wykonawców, którzy są w stanie zrealizować tego rodzaju zlecenie przy niższych nakładach, co umożliwiło przyjęcie ostatecznie niższych nakładów na inwestycję i zmniejszenie wartości kredytu.

Strona nie zgodziła się również z organem, iż koszty prowizji i odsetek powinny zostać ujęte we wniosku o dofinansowanie, gdyż są to wydatki niekwalifikowane oraz nie są wydatkami rzeczowymi, niezbędnymi z punktu widzenia realizacji projektu.

Odpowiadając na zarzut organu co do braku wykonalności instytucjonalnej strona podniosła, iż zgodnie z wytycznymi Regulaminu strona, w celu potwierdzenia posiadania środków na finansowanie projektu, mogła przedłożyć promesę bankową, co uczyniła, wskazując na promesę bankową na kwotę 9 306 450 zł, przy zabezpieczeniu środków własnych na realizację w wysokości 3 300 601,50 zł, przy całkowitej wartości projektu – 10 877 459 zł.

Organ pominął wartość środków własnych na realizację projektu, a jednocześnie Regulamin dopuścił posiadanie promesy bankowej, której definicji przepisy prawa nie przewidują. A skoro tak, to nie można odrzucić powszechnego rozumienia promesy jako deklaracji banku co do możliwości udzielenia kredytu. Ostateczna decyzja co do treści i warunków udzielonego kredytu zawsze należy do banku i uzależniona jest od przeprowadzonej kontroli zdolności finansowej wnioskodawcy i taka procedura jest standardem.

Ustosunkowując się do zarzutu braku kryterium trwałości projektu strona podniosła, iż organ – powołując się na opinię zewnętrznego eksperta – stwierdził, iż wykonalność finansowa, wykonalność instytucjonalna i trwałość projektu są powiązane i uznał, że brak ujęcia kosztów niekwalifikowanych powoduje niespójność w zakresie dokumentacji.

Zgodnie natomiast z pkt IV lit. a Szczegółowego Opisu Kryteriów Wyboru Projektów, w ramach kryterium "trwałości projektu", oceniana powinna być trwałość finansowa i instytucjonalna projektu, w ramach której analizie poddane będzie, czy deklarowane zasoby finansowe wnioskodawcy, jak również przyjęta forma organizacyjna funkcjonowania projektu są wystarczające do zapewnienia prawidłowego jego funkcjonowania po zakończeniu jego realizacji.

W ocenie strony dokumenty załączone do wniosku jednoznacznie potwierdzają, iż projekt spełnia powyższe kryterium. Zdaniem strony do usunięcia przedmiotowych uchybień strona powinna zostać wezwana na etapie oceny formalnej, co nie miało miejsca.

Postanowieniem z dnia 15 lutego 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie, gdyż przed Trybunałem Konstytucyjnym toczyło się postępowanie, wszczęte pytaniem prawnym zadanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1613/09, o treści: czy art. 5 pkt 11, art. 30a ust. 1 i 2, art. 30b ust. 1 i 2 oraz art. 37 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity – Dz.U. nr 84 z 2009r., poz. 712 ze zm.) w zakresie, w jakim wyłącza w tym postępowaniu przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz.U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.) i zezwala - w ramach systemu realizacji programu operacyjnego - na kreowanie systemu środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w trakcie naboru projektów, które pozostają poza konstytucyjnym systemem źródeł prawa powszechnie obowiązującego, jest zgodny z art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3 w związku z art. 32 ust. 1 oraz art. 87 Konstytucji. Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2010r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 973/10 przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne - czy art. 5 pkt 11, art. 30b ust. 1 i 2, art. 30c ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju są zgodne z art. 2, art. 7, art. 31 ust 3, art. 87 i art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Postanowieniem z dnia 17 lutego 2012r. Sąd podjął z urzędu zawieszone postępowanie, gdyż ustała podstawa zawieszenia, bowiem w dniu 12 grudnia 2011r. Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnął sprawę o sygn.akt P 1/11.

Na rozprawie poprzedzającej wydanie orzeczenia pełnomocnik skarżącej Spółki poparł skargę, oświadczając, że planowana inwestycja została zrealizowana i oddana do użytku, co świadczy o tym, że skarżący - wbrew dokonanej przez organ ocenie - posiadał odpowiednie zdolności finansowe, na potwierdzenie czego złożył stosowne dokumenty.

Pełnomocnik Zarządu Województwa [...] wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012r., Dz. U. Nr 53, poz. 270), dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Dodatkowo, jak wynika z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Regulację taką stanowi przepis art. 30 c ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz.U. z 2009r. Nr 84, poz. 712 ze zm.), powoływany dalej jako u.z.p.p.r., zgodnie z którym, po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Regulacja ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju jest o tyle szczególna, iż przewiduje swoistego rodzaju formy zakończenia sądowej kontroli, wskazując w art. 30 c ust. 3 u.z.p.p.r., że sąd może:

1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą;

2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; bądź

3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli z jakichkolwiek względów jest ono bezprzedmiotowe.

Ponadto, zgodnie z art. 30 c ust. 5 u.z.p.p.r., jeżeli wniesienie skargi następuje:

1) po terminie, o którym mowa w ust. 2;

2) niekompletnej;

3) bez uiszczenia opłaty sądowej w terminie, o którym mowa w ust. 2 - powoduje to pozostawienie jej bez rozpatrzenia.

Z przywołanych norm prawnych, w szczególności z art. 30 c ust. 5 u.z.p.p.r. wywieść należy, iż przed przystąpieniem do rozpoznania przedmiotowej skargi należy w pierwszej kolejności zbadać, czy skarga została wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu, czy została opłacona oraz czy jest kompletna.

Mając na względzie, iż ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju reguluje postępowanie sądowoadministracyjne w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w wielu przypadkach wymaga to odpowiedniego stosowania przepisów tej ustawy, co oznacza, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane.

Zgodnie z art. 30 e u.z.p.p.r., w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 p.p.s.a. Wykładnia i stosowanie tych odmiennych regulacji napotyka na trudności, pogłębione zastosowaniem specyficznej terminologii, wynikające w pierwszym rzędzie z przyjętej techniki legislacji polegającej na wprowadzeniu systemu odpowiedniego stosowania przepisów zarówno w obrębie omawianej ustawy, jak i w odniesieniu do przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (szerzej: M. Szubiakowski "Postępowanie w sprawie rozdziału środków w ramach polityki rozwoju oraz sądowa kontrola w tych sprawach" Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego, 2009/4/31 – 40). Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna być oparta na odniesieniu się do systematyki i celów regulacji, w obrębie której ma być odpowiednio zastosowany przepis.

Dla potrzeb niniejszej sprawy istotne jest, iż ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie posługuje się pojęciem "skarga niekompletna", natomiast takie pojęcie zostało wprowadzone do ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Zgodnie bowiem z przywołanym już art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. Wprawdzie powołany przepis pojęcia tego nie precyzuje, jednakże w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. ustawodawca wskazał, że skarga, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją wymienioną w tym przepisie.

Oznacza to, że skarga kompletna została zdefiniowana w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. Powyższe prowadzi do wniosku, że skarga niekompletna w rozumieniu przepisu art. 30c ust. 2 pkt 5 u.z.p.p.r. oznacza braki w zakresie kompletności dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 zdanie 1 u.z.p.p.r.

Innymi słowy kompletność skargi odnosi się do kompletności dokumentacji w sprawie, która to dokumentacja szczegółowo została przez ustawodawcę określona w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. Za kompletną dokumentację w rozumieniu tegoż przepisu należy uznać formularze wniosków z załącznikami składane przez wnioskodawcę w postępowaniu przed instytucją opiniującą projekt, które są następnie załączane do skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Innymi słowy chodzi tutaj o dokumenty, które są badane przez właściwą instytucję na etapie wstępnej weryfikacji wniosku o dofinansowanie, a potem merytorycznie oceniane w dalszych etapach selekcji wniosków (por. postanowienia NSA: z dnia 15 września 2011r., sygn.akt II GSK 1816/11, z dnia 13 września 2011r., sygn.akt II GSK 1735/11, z dnia 11 maja 2010r., sygn. akt II GSK 454/10, z dnia 17 grudnia 2009r., sygn. akt II GSK 969/09 - publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl).

Wprowadzając tak restrykcyjne wymogi ustawodawca nałożył na właściwą instytucję obowiązek pouczenia w informacji o wynikach procedury odwoławczej o zasadach, trybie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie instytucja zarządzająca dopełniła tego obowiązku (art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r.), zamieszczając w informacji z dnia 30 grudnia 2010r. stosowne pouczenie w zakresie konieczności dołączenia do skargi kompletnej dokumentacji i wskazała na przepis art. 30c ust. 1 i ust. 2 u.z.p.p.r.

Podkreślenia wymaga, iż mimo na pozór enumeratywnego wyliczenia niepodlegających zastosowaniu przepisów, ustawodawca wprowadza regulacje stanowiące przepisy szczególne, wyłączające w niektórych przypadkach stosowanie niewymienionych jednostek redakcyjnych Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, względnie powodujące daleko idące modyfikacje (por. postanowienie NSA z dnia 2 września 2009r., sygn. akt II GSK 734/09 publ. - http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Tak dzieje się w przypadku art. 49 p.p.s.a., dającego stronie możliwość uzupełnienia lub poprawienia pisma w razie niezachowania jego warunków formalnych. Przepis ten nie ma zastosowania do skargi wnoszonej w trybie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

Konkludując, należy stwierdzić, iż braki w zakresie kompletności skargi nie podlegają usunięciu w toku postępowania sądowego. Skarga niekompletna podlega zatem pozostawieniu jej bez rozpatrzenia. (zob. postanowienia NSA z dnia 29 lipca 2009r., sygn. akt II GSK 568/09; z dnia 25 listopada 2009r., sygn. akt II GSK 916/09; z dnia 17grudnia 2009r., sygn. akt II OSK 969/09 - publ. - http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, w ocenie sądu, skarżąca Spółka wniosła skargę niekompletną, która nie wypełnia wszystkich wymogów formalnych, co skutkuje pozostawieniem jej bez rozpatrzenia zgodnie z art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. Do skargi dołączono bowiem wniosek o dofinansowanie, pomijając załącznik do wniosku w postaci dokumentu promesy kredytu – pkt 4 Listy załączników obligatoryjnych do wniosku, tj. Oświadczenie Wnioskodawcy o zabezpieczeniu środków niezbędnych do realizowania projektu wraz z kopią dokumentów poświadczających zabezpieczenie finansowe realizacji projektu.

Mając na uwadze, iż jest to załącznik obligatoryjny, którego złożenie razem z wnioskiem było warunkiem niezbędnym dla możliwości wzięcia udziału w konkursie w ramach RPO WŁ, to należy stwierdzić, iż sąd nie dysponuje tymi samymi dokumentami, którymi dysponował organ oceniając projekt złożony przez stronę skarżącą w ramach konkursu. Brak ten jest o tyle istotny, iż na nim zasadza się negatywna ocena wniosku o dofinansowanie, jak również zarzuty skargi, których - z uwagi na brak tegoż dokumentu - nie sposób zweryfikować.

Na zakończenie powyższych rozważań należy podnieść, iż Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 12 grudnia 2011r., sygn. akt P 1/11 ( Dz.U. nr 279, poz. 1644 ) zakwestionował regulacje stanowiące podstawę orzekania w sprawach dotyczących projektów dofinansowywanych w ramach projektu operacyjnego, wyłonionych w drodze konkursu.

Jednakże wyrokiem tym Trybunał orzekł jednocześnie, iż przepisy w zakresie wyrokiem wskazanym, tracą moc obowiązującą z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dz.U.R.P., czyli liczonych od 27 grudnia 2011r.

W uzasadnieniu wyroku, w zakresie dotyczącym skorzystania z unormowania przewidzianego w art. 190 ust. 3 Konstytucji RP, zwrócono między innymi uwagę na to, że obecne zasady organizacji regionalnych programów operacyjnych mają w założeniu obowiązywać do końca aktualnego okresu programowania ( 2007-2013 ), natomiast nowe regulacje, uwzględniające wskazany wyrok, powinny regulować sytuację uczestników konkursów w programach operacyjnych na kolejne okresy programowania. Zwrócono uwagę, iż wznawianie postępowań o udzielenie finansowania z programów operacyjnych z związku z niekonstytucyjnością kwestionowanych rozwiązań podlega pewnym ograniczeniom, wynikającym ze specyfiki kontrolowanej materii, zważywszy na brak prawnej i praktycznej możliwości "odwrócenie" skutków zakończonych konkursów prowadzonych w ramach regionalnych programów operacyjnych, gdyż przyznane na ich mocy ściśle określone środki zostały już rozdysponowane i wypłacone beneficjentom. Otwieranie na nowo w takiej sytuacji "skonsumowanych" procedur konkursowych i ponowna ocena wszystkich wniosków o finansowanie prowadziłaby do naruszenia konstytucyjnych praw podmiotów, które uzyskały finansowanie z programów operacyjnych i w dobrej wierze z tego finansowania skorzystały.

W tym stanie rzeczy sąd uznał, iż w świetle art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r strona skarżąca wniosła skargę niekompletną, która nie wypełnia wszystkich wymogów formalnych, co skutkuje pozostawieniem jej bez rozpatrzenia.

ar