Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1463/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) sędzia del. WSA Paweł Groński Protokolant asystent sędziego Małgorzata Mańkowska po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 22 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Ke 999/14 w sprawie ze skarg Gminy Miasto Rzeszów i G. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 27 lutego 2014 r. nr SKO.4171/17/2014 w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie we wznowionym postępowaniu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz Gminy Miasto Rzeszów kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Ke 999/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu skarg Gminy Miasto Rzeszów i G. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie we wznowionym postępowaniu w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] grudnia 2013 r.

Jak wynika z akt sprawy, Burmistrz Tyczyna po rozpoznaniu wniosku G. T. w sprawie uregulowania stosunków wodnych decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] na podstawie art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. Nr 145) nakazał Gminie Miasto Rzeszów – Miejskiemu Zarządowi Dróg w Rzeszowie, sprawującemu zarząd na działce nr [...], obr. [...], obniżenie o 20 cm masy mineralno-asfaltowej, znajdującej się na ww. drodze na odcinku zaznaczonym na załączniku graficznym do tej decyzji (tj. począwszy od ogrodzenia działki nr [...] z działką [...] aż za zjazd na działkę nr [...] na wysokości budynku gospodarczego znajdującego się na tej działce). Następnie po rozpatrzeniu odwołania Gminy Miasto Rzeszów – Miejskiego Zarządu Dróg w Rzeszowie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a w zw. z art. 29 ust. 1 Prawa wodnego, utrzymało w mocy ww. decyzję z dnia [...] listopada 2012 r.

Pismem z dnia 19 lipca 2013 r. U. S. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. W uzasadnieniu wnioskodawczyni wskazała, że będąc stroną przedmiotowego postępowania, bez własnej winy nie brała w nim udziału. Swój interes prawny U. S. wywiodła z tego, że jest mieszkanką ul. [...] w R., objętej ww. robotami. Wskazała przy tym, że prace polegające na redukcji nawierzchni przedmiotowej ulicy przebiegły na odcinku znacznie przekraczającym ustalenia zawarte w dotychczasowej decyzji (20 m), obejmując odcinek ponad 70 m. W konsekwencji aktualny stan drogi uniemożliwia bezpieczne poruszanie się, zwłaszcza pojazdami mechanicznymi, grożąc uszkodzeniem ich zawieszenia. Jednocześnie podniosła, że o decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. dowiedziała się z doręczonego jej pisma Miejskiego Zarządu Dróg w Rzeszowie z dnia 9 lipca 2013 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 149 § 1 i 2 w zw. z art. 123 § 1 k.p.a. wznowiło postępowanie zakończone ww. decyzją Kolegium z dnia [...] kwietnia 2013 r.

Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne uchyliło własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 r.; uchyliło decyzję Burmistrza Tyczyna z dnia [...] listopada 2012 r. i zobowiązało Gminę Miasto Rzeszów do: a) przywrócenia nawierzchni mineralno-asfaltowej na drodze stanowiącej działkę nr [...] w R. w sposób odpowiadający stanowi nawierzchni sprzed dnia [...] listopada 2012 r. na odcinku objętym robotami przeprowadzonymi na podstawie decyzji określonej w pkt I ; b) zapewnienie poziomu przywróconej nawierzchni drogi oraz spływu wód opadowych z drogi za pośrednictwem odpowiednio głębokich rowów przydrożnych – w sposób zabezpieczający sąsiadujące z tą drogą nieruchomości przed szkodami następującymi wskutek przedostawania się tych wód

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że U. S. mieszka w domu przy ul. [...] w R. Przedmiot sprawy załatwionej przez Burmistrza Tyczyna decyzją z dnia [...] listopada 2012r. obejmował "obniżenie masy mineralno-asfaltowej" na działce nr [...] na długości odpowiadającej granicy z działką [...] i [...]. Kolegium podkreśliło, że prace przywracające poziom nawierzchni drogi objęły znacznie dłuższy odcinek – z którego zdjęto nawierzchnię asfaltową. W konsekwencji zamiast przeprowadzić planowane roboty na odcinku 20 m, Gmina Miasto Rzeszów rozszerzyła je na odcinek 73 m. Tym samym przedmiot sprawy wszczętej podaniem G. T. z dnia 8 sierpnia 2012r. uległ w dacie orzekania w postępowaniu wznowionym rozszerzeniu i aktualnie obejmuje regulację stosunków wodnych na działce nr [...] na odcinku odpowiadającym długości: od granicy działki nr [...] do wysokości zabudowań i zjazdu na działkę nr [...]. Sposób oddziaływania nawierzchni działki nr [...] (w postaci oznaczonego natężenia spływu wód oraz stopnia bezpieczeństwa dojazdu do miejsca zamieszkania), odpowiada wymogom określonym w art. 28 k.p.a., czyniąc Urszulę Szczypek stroną postępowania – która została w poprzednio prowadzonym postępowaniu pominięta. Strony tej nie wymieniał bowiem ani rozdzielnik decyzji Burmistrza Tyczyna, ani też rozdzielnik utrzymującej ją w mocy decyzji Kolegium z dnia [...] kwietnia 2013 r. W konsekwencji istotą sprawy, jaką aktualnie należało załatwić było, zdaniem Kolegium, ustalenie optymalnego sposobu ukształtowania relacji wodnych na działkach nr [...] (stanowiącej drogę), należącej do Gminy Miasta Rzeszów i nr [...], należącej do G. T.

Wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli G. T. oraz Miejski Zarząd Dróg w Rzeszowie.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w moc włąsną decyzję z dnia [...] grudnia 2013 r. wskazując, że przywrócenie nawierzchni z masy mineralno - asfaltowej jest niezbędne z uwagi na konieczność zapewnienia bezpiecznego korzystania z drogi wszystkim mieszkańcom. Organ podkreślił, że obecna nawierzchnia gruntowa uniemożliwia poruszanie się bez obaw o stan techniczny pojazdów oraz stanowi także potencjalne zagrożenie dla życia i zdrowia pieszych. Formułując nakaz przywrócenia asfaltowej nawierzchni drogi Kolegium wskazało, że nie można pominąć regulacji zawartej w art. 20 pkt 12 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013r., poz. 260), wprowadzającej w stosunku do zarządcy drogi bezwzględny obowiązek "przeciwdziałania niszczeniu dróg" oraz "utrzymywania nawierzchni dróg". W ocenie Kolegium, rozstrzygnięcia organów właściwych w sprawach stosunków wodnych nie mogą akceptować ani degradacji dróg (ich niszczenia, pogarszania jakości korzystania z funkcji komunikacyjnej), ani też uniemożliwiać należytego utrzymywania nawierzchni dróg. Jednocześnie niemożliwe jest pogodzenie nawierzchni mineralno-asfaltowej oraz ochrony interesu właściciela działki nr [...] bez wykonania dodatkowych urządzeń zapobiegających powstawaniu szkód wskutek spływu wód opadowych, która - w następstwie ukształtowania terenu - zbiera wody opadowe z gładkiej nawierzchni drogi nr [...]. Ze względu na powyższe w celu uniknięcia zalewania nieruchomości oznaczonej numerem [...] słusznie uznano za racjonalne zastosowanie urządzeń zapobiegających szkodom w postaci rowów odwaniających. Kolegium wskazało przy tym, że jak wynika z ukształtowania terenu przy ul. [...] w R. działka [...] jest w znacznej części wyłożona kostką brukową oraz położona wyżej, niż teren działki nr [...] stanowiącej drogę gminną, w związku z czym, zgodnie z § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Ponadto, stosownie do § 28 ust. 2 ww. rozporządzenia, w razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub zbiorników retencyjnych. Tym samym, zdaniem Kolegium, można przyjąć, że remont nawierzchni ul. [...] zablokował swobodny spływ wód opadowych z terenu działki nr [...], które jej właściciel zgodnie z cyt. przepisami powinien zagospodarować na własnym terenie. Odnosząc się do zarzutów G. T. Kolegium wskazało, że na obecnym etapie postępowania nie jest możliwa ocena technicznej strony realizacji przedstawionych rozwiązań.

Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Kolegium z dnia 27 lutego 2014r. wniosła Gmina Miasto Rzeszów oraz Grzegorz Tabisz.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 22 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Ke 999/14 na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzją Kolegium z dnia 19 grudnia 2013 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy jest odpowiedź na pytanie czy wnioskodawczyni przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Kolegium z dnia [...] kwietnia 2013 r. Sąd podkreślił, że podstawę materialnoprawną wydanych w poprzednio prowadzonym postępowaniu decyzji stanowił art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Ustawa Prawo wodne nie modyfikuje w żaden sposób kręgu stron postępowania w stosunku do zasad ogólnych zawartych w procedurze administracyjnej. To zaś oznacza, że w celu ustalenia czy wnioskodawczyni przysługiwał przymiot strony w poprzednio prowadzonym postępowaniu należało odwołać się do treści art. 28 k.p.a. Stosownie do tego przepisu stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Tak więc przymiot strony przysługuje podmiotowi, któremu przepisy prawa przyznają interes prawny.

Zdaniem Sądu stronami postępowania w sprawie, o której mowa w art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne, są co do zasady właściciel działki, który dokonał zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich, oraz właściciele działek sąsiednich, na które wskazane zmiany oddziałują. Opisany krąg stron nie jest jednakże zamknięty. Organ prowadzący postępowanie na gruncie art. 29 Prawa wodnego, w szczególności gdy zachodzi konieczność zobowiązania strony do wykonania określonych urządzeń zapobiegających szkodom, winien również z urzędu zbadać, czy decyzja nie będzie naruszać interesu prawnego lub obowiązku innych podmiotów. Organy prowadzące postępowanie zobowiązane są do zbadania, czy realizacja obowiązku nałożonego decyzją wydaną w postępowaniu przeprowadzonym na podstawie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego nie spowoduje dalszych szkód na gruntach sąsiednich.

Sąd mając na uwadze treść wniosku o wznowienie postępowania stwierdził, że wnioskodawczyni w żaden sposób nie powołała się na naruszenie na sąsiednich gruntach stosunków wodnych ze szkodą dla jej działki – która to okoliczność z uwagi na treść art. 29 ustawy Prawo wodne ma kluczowe znaczenia dla oceny czy przysługiwał jej statusu strony w tym postępowaniu. Jedynym zagadnieniem, jakie wnioskodawczyni porusza w złożonym podaniu jest kwestia utrudnionego dojazdu i przejazdu obok jej domu – do czego doszło w wyniku wykonania decyzji Burmistrz Tyczyna z dnia [...] listopada 2012 r., nakazującej obniżenie o 20 cm masy mineralno-asfaltowej, znajdującej się na drodze (działka nr [...]) na odcinku od ogrodzenia działki nr [...] z działką [...] aż za zjazd na działkę nr [...] na wysokości budynku gospodarczego znajdującego się na tej działce. Z materiału dowodowego zebranego w aktach administracyjnych wynika, że należące do U. S. działki nr [...] i [...] znajdują się po przeciwnej stronie ww. drogi (działka nr [...]) – na wysokości działki G. T. (nr [...]). Przedstawioną przez wnioskodawczynię argumentację zaaprobowało Kolegium, uznając że U. S. jest stroną poprzednio prowadzonego postępowania, która bez własnej winy nie brała w nim udziału. W konsekwencji we wznowionym postępowaniu Kolegium – na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. – uchyliło dotychczasowe decyzje i jednocześnie nałożyło na Gminę Miasto Rzeszów określone w decyzji obowiązki w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie.

W ocenie Sądu błędne jest stanowisko Kolegium, że wnioskodawczyni posiada przymiot strony, gdyż jej interes prawny wynika w szczególności z regulacji ustawy o drogach publicznych. Zdaniem Sądu kwestia utrudnionego dojazdu do nieruchomości uzasadnia istnienie po stronie wnioskodawczyni co najwyżej interesu faktycznego, który oznacza, że określony podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, ale jego zainteresowanie nie może uzyskać ochrony wynikającej z przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Gdyby bowiem podzielić pogląd Kolegium, krąg stron w niniejszej sprawie byłby nieograniczony, gdyż obejmowałby wszystkie osoby, które przedmiotową drogą uczęszczają. Dla stwierdzenia, że dany podmiot winien być stroną postępowania, konieczne jest jednak wskazanie normy prawnej, z jakiej wywodzi on ochronę swojego interesu w konkretnej sprawie. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie wymogu tego nie spełniono, co przesądza o naruszeniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne, na co trafnie powołują się skarżący. Wskazane naruszenie przepisów postępowania czyni bezprzedmiotowym odnoszenie się przez Sąd do podnoszonych w skargach naruszeń prawa materialnego.

Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku WSA w Kielcach z dnia 22 stycznia 2015 r. wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie:

1. przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że status strony postępowania administracyjnego i zarazem osoby uprawnionej do domagania się wzruszenia decyzji ostatecznej w sprawie regulacji stosunków wodnych, nie ma osoba której nieruchomość bezpośrednio sąsiaduje z nieruchomością (drogą), na której dokonano zmiany relacji wodnych w sposób znacząco utrudniający przedostanie się tej osobie do własnej nieruchomości z drogi publicznej;

2. przepisów prawa materialnego – art. 29 ust. 3 Prawa wodnego poprzez błedną wykładnię polegającą na przyjęciu, że "szkodliwy wpływ na grunty sąsiednie" w rozumieniu art. 29 ust. 3 Prawa wodnego, kształtujący granice interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a., nie może polegać na dewastacji nawierzchni drogi przez stworzenie na niej nowych stosunków wodnych, w sposób utrudniający dotarcie do własnej, graniczącej z tą drogą nieruchomości, choć do obowiązków zarządcy drogi należało przeciwdziałanie niszczeniu dróg i utrzymanie ich nawierzchni w sposób zapewniający ich podstawową funkcję skomunikowania przyległych nieruchomości prywatnych (w tym nieruchomości osoby pominiętej w poprzednio prowadzonym postępowaniu w trybie zwykłym) z drogą publiczną, w rozumieniu art. 20 pkt 4 i 13 ustawy o drogach publicznych. Przepis art. 29 ust. 3 Prawa wodnego naruszono również przez to, że interes prawny strony pominiętej w postępowaniu prowadzonym w trybie zwykłym utożsamiano z bezpośrednim skierowaniem wód na nieruchomość ponoszącą szkodę, wyłączając wszelkie odmiany szkodliwego oddziaływania nowych relacji wodnych na funkcję komunikacyjną drogi względem nieruchomości poszkodowanej, pominiętej poprzednio przez organy strony.

Skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Kielcach do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedziach na skargę kasacyjną G. T. oraz Gmina Miasto Rzeszów wnieśli o jej oddalenie i zasadzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów

administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie należy zaznaczyć, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu wznowieniowym, co ma znaczenie przy rozpoznawaniu skargi. Wznowienie postępowania administracyjnego ma na celu powtórzenie postępowania, w wyniku którego została wydana kwestionowana decyzja ostateczna. Nie chodzi więc tu o wadę samej decyzji, jak w postępowaniu nieważnościowym, ale chodzi o wadliwość wcześniej przeprowadzonego postępowania, co nie musi oznaczać wadliwości samej decyzji wydanej w tym postępowaniu. W postępowaniu wznowieniowym na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zasadzie może dojść do uchylenia kwestionowanej decyzji, jeżeli wykaże się, że była inna wydana z naruszeniem prawa i to w zakresie przepisów Prawa wodnego stanowiących podstawę jej wydania. Dlatego też kontrola sądowa decyzji wydanej w postępowaniu wznowieniowym nie może wyłącznie ograniczyć się do analizy uzasadnienia tej decyzji, ale powinna dotyczyć oceny dokonanej w tej decyzji w stosunku do decyzji kwestionowanej, w tym przypadku decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] kwietnia 2013 r.

Wskazać należy, że ustalenie stron postępowania w sprawie dotyczącej zmian stosunków wodnych na gruncie sąsiednim, wobec braku stosownej regulacji w ustawie Prawo wodne, odbywa się na zasadach ogólnych, określonych w kodeksie postępowania administracyjnego. Organ administracji, zarówno I, jak i II instancji obowiązany jest z urzędu ustalić krąg stron postępowania. Stosownie do art. 28 k.p.a., stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Tak więc przymiot strony przysługuje podmiotowi, któremu przepisy prawa przyznają interes prawny. Interes prawny musi być konkretny, indywidualny i sprawdzalny obiektywnie. Stwierdzenie istnienia takiego interesu wymaga wykazania związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2000 r. sygn. akt III SA 1876/99). Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga więc ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym pomiędzy obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2002 r. II SA 4000/01). Podkreśla się, że interes prawny powinien być indywidualny, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniały zastosowanie normy prawa materialnego. Tylko taki interes może zaspokoić organ administracji przez decyzję administracyjną, a więc przez skierowany do określonej osoby indywidualny akt administracyjny, wpływający na sytuację prawną tej osoby, gdyż wydanie tylko takiego aktu może być wynikiem postępowania administracyjnego. Akt taki powinien zatem wywierać bezpośrednie skutki prawne wobec osoby, do której się odnosi.

W doktrynie wskazuje się, że interes prawny ma charakter osobisty, własny i indywidualny, tj., iż przypisany być może tylko do zindywidualizowanego podmiotu i nie może być w żaden sposób odstępowany (J. Zimmermann, Prawo administracyjne, Warszawa 2006 r., wyd. II, s. 271-272). Zauważyć należy, że interes prawny oparty jest na normie prawa materialnego, przy czym nie musi to być norma prawa administracyjnego, bardzo często interes ten wynika z normy prawa cywilnego, np. z prawa własności. Wystarczy, jeżeli konkretne skutki wywodzone z tego interesu będą wywołane w obrębie tej gałęzi prawa, tj. prawa administracyjnego.

Należy zauważyć, że stronami w postępowaniu w sprawie, o której mowa w art. 29 Prawa wodnego są co do zasady: właściciel działki, który dokonał zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich oraz właściciele działek sąsiednich, na które w/w zmiany oddziałują.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzja Burmistrza Tyczyna z dnia [...] listopada 2012 r. nakazująca Gminie Miasto Rzeszów uregulowanie stosunków wodnych nie nakłada na skarżącą żadnego obowiązku, ani też nie kształtuje jej uprawnień jako właściciela nieruchomości sąsiedniej. Podnoszone zaś przez skarżącą argumenty, iż posiada ona status strony w oparciu o art. 29 § 3 ustawy Prawo wodne, nie są zasadne, gdyż – jak wynika z akt sprawy – posiadana przez nią nieruchomość nie została dotknięta zmianą stosunków wodnych.

W przedmiotowej sprawie skutki takie odnoszą się jedynie do właściciela działki G. T., a nie dotyczą działki skarżącej, która to działka nie została dotknięta jakimikolwiek skutkami zmiany stosunków wodnych. W ocenie Sądu ustalenie interesu prawnego w niniejszej sprawie, a co za tym idzie kręgu stron postępowania, następuje w oparciu o art. 29 Prawa wodnego. Dlatego też nie są zasadne zarzuty skarżącej oparte na ustawie o drogach publicznych w związku z art. 28 k.p.a. Ewentualne utrudnienia komunikacyjne w dotarciu skarżącej do własnej nieruchomości, nie mogą być uznane w tym postępowaniu jako interes prawny wyznaczający przymiot strony. Okoliczności uzasadniające złożenie przez Urszulę Szczypek wniosku o wznowienie postępowania, mogą co najwyżej wskazywać na naruszenie jej interesu faktycznego jako użytkownika drogi. Skoro przedmiotem niniejszej sprawy było uregulowanie stosunków wodnych Sąd prawidłowo uznał, że skarżąca nie posiada statusu strony w oparciu o art. 29 Prawa wodnego, ponieważ jej nieruchomość nie została w żaden sposób dotknięta zmianą stosunków wodnych na działce nr [...] należącej do G. T.

Dlatego też zarzuty skargi kasacyjnej wskazane w pkt 1 i 2 nie zasługują na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł w pkt 1 sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.