Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2253/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Tomasz Wykowski Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2014 r. sprawy ze skargi A. R. na uchwałę Zarządu [...] W. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu 1. oddala skargę, 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata [...], tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych.


UZASADNIENIE

A. R. w dniu 14 czerwca 2014 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Zarządu [...] W. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...].

Zarząd [...] W. przedmiotową uchwałą postanowił nie zakwalifikować i nie umieścić A. R. na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu miasta W.

A. R. o przyznanie lokalu ubiegała się zamieszkując w W., przy ul. [...]. Lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] jest własnością jej matki W. R., posiadającej spółdzielcze własnościowe prawo do tego lokalu. Powierzchnia użytkowa lokalu składającego się z [...] pokoi wynosi [...] m2 mieszkalna [...] m2. Przyczyną odmowy udzielenia A. R. kwalifikacji do umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu W. był brak spełnienia przez wnioskodawczynię kryteriów wymaganych na mocy przepisów uchwały Nr [...] Rady W. z dnia [...] lipca

2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta W. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), zmienionej uchwałą Nr [...] Rady W. z dnia [...] czerwca 2011 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]) oraz uchwałą Nr [...] Rady W. z dnia [...] grudnia 2012 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2013 r., poz. [...]), zwanej dalej "uchwałą lokalową". W ocenie organu wnioskodawczyni nie spełniała kryteriów uchwały lokalowej w zakresie trudnych warunków mieszkaniowych, których mowa w §4 pkt 1 uchwały lokalowej.

Skarżąca podniosła w skardze, że nie zgadza się z takim stanowiskiem. Wskazała, że jest osobą niepełnosprawną o znacznym stopniu niepełnosprawności. Jest osobą słabowidzącą, po przeszczepie nerki i obecnie jest poddawana dializom. Od 2007 r. jest na rencie ZUS z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Zamieszkuje ze schorowaną matką.

Podniosła, że jej matka podpisała umowę przedwstępną obejmującą sprzedaż przedmiotowego lokalu, co było wynikiem wszczętego postępowania egzekucyjnego i miało na celu uniknięcie sądownej licytacji komorniczej.

Skarżąca zaznaczyła, że organ nie zastosował wobec niej przepisu szczególnego tj. § 5 ust. 2 pkt 3 lit. a i b uchwały lokalowej, zgodnie z którym w przypadku osoby ciężko chorej bądź niepełnosprawnej nie stosuje się § 4 ust. 1 powołanej uchwały lokalowej. Zdaniem skarżącej ocena tego czy znajduję się w trudnej sytuacji mieszkaniowej dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie powinno mieć znaczenia.

Polemizując, ze stanowiskiem organu skarżąca podniosła, że organ nie wziął pod uwagę stanu jej zdrowia oraz informacji o tym, iż mieszkanie, które obecnie zajmuje wraz z matką zostało utracone, gdyż zawarcie umowy przyrzeczonej oznacza konieczność wyprowadzki i brak miejsca do dalszego zamieszkiwania.

Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.

a) § 4 uchwały lokalowej poprzez jego błędne zastosowanie i odmówienie skarżącej zakwalifikowania do umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego;

b) § 5 ust. 2 pkt 3 lit. a i b wskazanej uchwały lokalowej poprzez jego niezastosowanie;

Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, a zatem dowolną ocenę materiału dowodowego skutkującą wadliwym ustaleniem, iż skarżąca nie znajduje się w trudnej sytuacji mieszkaniowej.

W odpowiedzi na skargę Zarząd [...] W. w pierwszej kolejności wskazał, że skarżąca nie wypełniła warunków wniesienia skargi do sądu administracyjnego, określonych w art. 52 § 3 oraz art. 53 § 2 p.p.s.a., gdyż pismo z dnia 7 kwietnia 2014 r., które skarżąca określa mianem wezwania do usunięcia naruszenia prawa zawiera w istocie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W przypadku, gdyby Sąd nie uznał za trafne powyższego stanowiska, odnosząc się do meritum skargi wskazał, iż nie jest ona zasadna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że skarga nie jest zasadna.

Przede wszystkim podkreślić należy, że uchwała organu wykonawczego gminy w sprawie zakwalifikowania (bądź odmowy zakwalifikowania) osoby ubiegającej się o najem lokalu z mieszkaniowego z zasobu miasta W. jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.). Uchwała taka jest zatem zaskarżalna do sądu administracyjnego.

Skarżąca przed wniesieniem skargi pismem z dnia 7 kwietnia 2014 r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, tym samym wyczerpała tryb wynikający z przepisu art. 52 § 4 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ udzielił odpowiedzi na to wezwanie pismem z dnia 6 maja 2014 r. które skarżąca otrzymała w dniu 14 maja 2014 r. Skarga została wniesiona w dniu 9 czerwca 2014 r., a więc z zachowaniem trzydziestodniowego terminu określonego w art. 53 § 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutu organu, iż skarżąca nie wypełniła warunków wniesienia skargi do sądu administracyjnego, określonych w art. 52 § 3 oraz art. 53 § 2 p.p.s.a. z uwagi na to, że jej pismo z dnia 7 kwietnia 2014 r., które skarżąca określa mianem wezwania do usunięcia naruszenia prawa zawiera w istocie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdzić należy, że nie jest zdaniem Sądu zasadny.

Skarżąca w piśmie z dnia 7 kwietnia 2014 r. prosiła organ o ponowne przeanalizowanie dokumentów które złożyła, tym samym, aczkolwiek w sposób nieprofesjonalny, wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Z pisma wynika, że skarżąca wyraziła jednoznaczne niezadowolenie z treści uchwały.

Zwróciła uwagę, że argumenty organu w sytuacji, gdy jest zagrożona bezdomnością są śmieszne.

Pomimo, że użyte przez skarżącą sformułowania odbiegają od sformułowań kodeksowych, jednakże z treści pisma wynika intencja skarżącej.

Z art. 53 § 2 p.p.s.a. wynika, że reakcją organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa może być albo odpowiedź na to wezwanie, albo pozostanie biernym w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na wezwanie.

Organ w piśmie z dnia 6 maja 2014 r. udzielił skarżącej odpowiedzi na wezwanie.

Domagał się dodatkowych wyjaśnień, których skarżąca dokonała w piśmie z dnia 15 maja 2014 r. Wyjaśniła, że jej matka W. R. w latach 1998 – 2008 zaciągała pożyczki w różnych bankach. Były to kwoty rzędu [...] lub [...] tysięcy złotych. Skarżąca przestała spłacać zadłużenie wtedy gdy straciła pracę. Wskazała, że kwota zadłużenia w lutym 2014 wynosiła [...] zł. Z uwagi na toczącą się egzekucję komorniczą i licytację mieszkania. W. R. zdecydowała się na jego sprzedaż.

Organ nie udzielił skarżącej kolejnej odpowiedzi na wezwanie.

W rozpatrywanej sprawie materialno-prawną podstawę kwestionowanej uchwały stanowi § 2, 4 i 24 ust.1 uchwały Rady miasta W. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...].

Przepisy te w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały, stanowiły, że organy Miasta oraz organy dzielnic, realizując postanowienia niniejszej uchwały, winny dążyć do racjonalnego wykorzystania mieszkaniowego zasobu w celu zaspokajania potrzeb mieszkaniowych członków wspólnoty samorządowej Miasta, w szczególności poprzez wynajmowanie lokali, w tym lokali socjalnych i lokali zamiennych.

Umieszczony w 2 rozdziale § 4 reguluje kwestie wynajmowania lokali na czas nieoznaczony osobom pozostającym w trudnych warunkach mieszkaniowych i materialnych stanowi, że lokale z mieszkaniowego zasobu mogą być wynajmowane osobom:

1) które są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie za zgodą właściciela w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6 m2 powierzchni mieszkalnej, a także zamieszkiwanie w pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, a nadto

2) w których gospodarstwie domowym średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego nie przekracza minimum dochodowego.

Kwestią sporną między stronami jest, czy podejmując zaskarżoną uchwałę z dnia [...] marca 2014 r. Zarząd [...] W., prawidłowo ocenił zaistniałe okoliczności faktyczne i zasadnie uznał , że A. R. nie mieści się w kręgu osób wymienionych w § 4 uchwały Rady miasta W. z dnia [...] lipca 2009 r., bowiem w dacie wydania zaskarżonej uchwały miała zapewnione odpowiednie warunki mieszkaniowe jak również czy w okolicznościach niniejszej sprawy ma zastosowanie § 5 ust 2 pkt 3 lit. a i b uchwały lokalowej.

Zdaniem Sądu treść uchwały znajduje oparcie w stanie faktycznym sprawy. Warunkiem pozytywnego dla skarżącej rozstrzygnięcia było uznanie jej za osobę, która nie ma zaspokojonej potrzeby mieszkaniowej lub wykazanie, że skarżąca pozostaje w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej w związku z warunkami mieszkaniowymi.

Zauważyć należy, że skarżąca mieszka wraz z matką w lokalu nr [...] przy ul. [...]. Mieszkanie składa się z [...] pokoi i kuchni o powierzchni mieszkalnej [...] m2 i użytkowej [...] m2. Na osobę przypada [...] m2 powierzchni mieszkalnej. Źródłem dochodu A. R. jest renta w wysokości [...] zł. Skarżąca posiada orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu znacznym o symbolu [...] (choroby [...], choroby [...]). W chwili składania wniosku lokal był zajęty przez Komornika.

W dniu 10 marca 2014 r. A. R. dostarczyła Zarządowi [...] akt notarialny przedwstępnej umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul [...] z dnia [...] lutego 2014 r., z którego wynika że przedmiotowe prawo do lokalu nie jest obciążane żadnymi ograniczonymi prawami rzeczowymi oraz jest wolne od wszelkich długów, roszczeń (postępowanie egzekucyjne prowadzone przez komornika zostało umorzone z uwagi na spłatę wszelkich należności), zaś osoby nabywające lokal zapłaciły część ceny w kwocie [...] zł (zadatek) w następujący sposób [...] zł na rachunek bankowy Komornika Sądowego tytułem spłaty zadłużenia, kwotę - [...] zł na rachunek [...]. Pozostałą część w kwocie [...] zł kupujący zobowiązali się zapłacić gotówką w dniu zawarcia umowy przyrzeczonej.

Strony zobowiązały się zawrzeć umowę sprzedaży w terminie do [...] maja 2014 r.

Wobec powyższych okoliczności faktycznych i prawnych Zarząd [...] zasadnie uznał, że A. R. posiada dobre warunki mieszkaniowe, co powoduje że nie spełnia kryteriów określonych w § 4 uchwały lokalowej, umożliwiających wynajęcie jej lokalu z mieszkaniowego zasobu W.

Należy podkreślić, że w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały skarżąca miała zapewnione odpowiednie warunki mieszkaniowe.

Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że zaskarżoną uchwałą Zarząd [...] naruszył przepis § 4 uchwały lokalowej.

Odnosząc się do drugiego z zarzutów naruszenia uchwały lokalowej poprzez niezastosowanie § 5 ust. 2 pkt 3 lit. a i b uchwały należy stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do jego zastosowania. Powołany przepis, którego naruszenie zarzuca skarżąca stanowi, iż postanowień § 4 ust. 1 nie stosuje się miedzy innymi do osób pozostających w związku z warunkami mieszkaniowymi w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej obejmującej niepełnosprawność wnioskodawcy lub innej osoby uprawnionej do wspólnego zamieszkiwania lub ciężką przewlekłą, chorobę wnioskodawcy lub innej osoby uprawnionej do wspólnego zamieszkiwania. Jak wynika wprost z treści powołanego przepisu, trudna sytuacja zdrowotna skarżącej musi pozostawać w związku z warunkami mieszkaniowymi. Należy przez to rozumieć warunki mieszkaniowe, które z uwagi na wyjątkowo trudną sytuację zdrowotną skarżącej stanowią dla niej z uciążliwość bądź negatywnie wpływają na jej stan zdrowia. W sprawie będącej. przedmiotem skargi nie ma żadnego dowodu który wskazywałby, ze warunki mieszkaniowe skarżącej i jej matki pozostają w związku z ich stanem zdrowia. Skarżąca nie wskazała na taką okoliczność ani w toku postępowania, ani w skardze do Sądu. Z uwagi na powyższe w ocenie Sądu Zarząd [...] W. prawidłowo uznał, że w przedmiotowej sprawie nie mógł mieć zastosowania przepis § 5 ust. 2 pkt 3 lit. a i b uchwały lokalowej, tym samym niezasadny jest zarzut jego naruszenia.

Pogląd wyrażony w zaskarżonej uchwale odnośnie zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych A. R. jest słuszny a uchwała znajduje oparcie w przepisach prawa na które się powołuje.

W ocenie Sądu, dokonana wykładnia przepisów jest prawidłowa, a organ nie naruszył też przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Biorąc powyższe po uwagę, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.