Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 4562/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Maria Rzążewska (spr.), Sędziowie Teresa Kobylecka, Wanda Zielińska - Baran, Protokolant Asystent Helena Bordiuk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2004 r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję Rady Miasta K. z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie : rozpoznania zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a skargę odrzucić


UZASADNIENIE

Skarżący H. W. w dniu 7 lipca 2003r skierował do Burmistrza Miasta K. pismo, w którym powołując się na art. 24 ust.l ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1999r Nr 15, poz. 139/, wskazał że wnosi zarzut do wyłożonego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kwestionując ujęcie na rysunku projektu planu rowu melioracyjnego jako terenu należącego do ulicy [...] podnosząc, ze rów ten w pobliżu jego przebiegu "przy działce Pana P." nie został uwidoczniony prawidłowo. Nadto skarżący podniósł, że ul. [...] zgodnie z ustaleniami winna mieć 12-14m w liniach rozgraniczających a tymczasem ma tylko 8m. Na rysunku projektu planu został uwidoczniony budynek, w którym prowadzona jest działalność przemysłowa, uciążliwa dla śfpdowiska i dla tej działalności ustanowiona została strefa ochronna o szerokości 50m, czego rysunek planu nie ujmuje a nadto zdaniem skarżącego wymieniony obiekt nie powinien być ujęty na rysunku planu, bowiem został wzniesiony samowolnie.

Zaskarżoną uchwałą Nr [...]dnia[...]października 2003r. Rada Miejska w K., w powołaniu na art.24 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art.85 ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 80, poz.717/ i art.l8ust.2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym/ Dz.U. z 200 lr. Nr 142, poz. 1591 ze zm/ oceniła, że wniesiony przez skarżącego zarzut jest protestem i w całości go odrzuciła. Pomimo uznania, że wniesiony przez skarżącego środek prawny jest protestem Rada sporządziła do uchwały tej uzasadnienie szczegółowo odnosząc się do przywołanej przez skarżącego argumentacji.

W uzasadnieniu tym podniesiono, że rów melioracyjny, na który wskazuje skarżący jest osobną działką geodezyjną, jednak ujęcie tego rowu w projekcie planu jako elementu drogi publicznej pozostaje w zgodności z uregulowaniami ustawy z dnia 21 marca 1985r o drogach publicznych /Dz.U. z 2000r. Nr 71, poz.838/, które przewidują, że w pasie drogowym mogą, a nawet powinny znajdować się rowy. Podniesiono, że zgodnie z § 2ust.2pktpkt6 tekstu planu brak jest jakichkolwiek przesłanek do przyjęcia, że przedmiotowy rów mógłby ulec likwidacji a same rowy są chronione na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 200lr. Prawo wodne /Dz.U. Nr 115, poz. 1229/. Bezpodstawne jest kwestionowanie przez skarżącego rzekomego zwężenia w projekcie planu szerokości ulicy [...], bowiem dla ulicy tej jako lokalnej przewidziano szerokość w liniach rozgraniczających 14m, co jest widoczne na rysunku projektu planu, a rów melioracyjny mieści się w tych liniach. Osobną kwestią jest natomiast zagospodarowanie tej ulicy, o czym będzie rozstrzygał projekt techniczny jej budowy. Ustawą z dnia 27 kwietnia 200lr Prawo ochrony środowiska zostały zniesione strefy ochrony uciążliwości, w tym określone zarządzeniem Ministra Administracji i Gospodarki Terenowej z dnia [...] listopada 1982r i nie ma obowiązku nanoszenia ich w projekcie planu, natomiast obecne przeznaczenie terenu dopuszcza zabudowę mieszkaniową i usługi nieuciążliwe, których ewentualna uciążliwość musi się zamykać w granicach działki inwestora.

W skardze na tę uchwałę H. W. zarzuca naruszenie art.24 ust.l i art.3pkt2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Skarga podnosi, że z naruszeniem art.3pkt2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przyjęto, że skarżący nie ma interesu prawnego do wniesienia zarzutu do wyłożonego projektu planu miejscowego wskazując, że jego przedmiotem był trzy sprawy:

-zlikwidowanie istniejącego od wieków rowu w pobliżu jego posesji - rów został oznaczony na planie kolorem określającym tereny budowlane, zwężenie ulicy przy posesji skarżącego,

-oznaczenie na rysunku planu budynku wybudowanego bez pozwolenia na budowę .

W ocenie skarżącego projekt planu zmierza do ochrony interesu prywatnego inwestora, który dopuścił się samowoli budowlanej.

Na rozprawie przed sądem administracyjnym skarżący podniósł, że skoro szerokość ulicy [...] ma wynosić 12m to obawia się, że dla jej realizacji może być zajęta jego nieruchomość i to świadczy o naruszeniu jego interesu prawnego.

Odpowiadając na skargę Rada Miejska w K. wniosła o jej odrzucenie i złożyła dokumentację planistyczną w zakresie obejmującym kwestionowany projekt planu oraz zaskarżoną uchwałę wraz z protokołem z sesji Rady, na której została ona podjęta,

Materiał dowodowy przedstawiony Radę Miejską w K. został uzupełniony na żądanie sądu, w związku z zarzutami skarżącego, o oświadczenie projektanta planu dotyczące map, na których został sporządzony rysunek planu. Z treści tego pisma wynika, że rysunek planu został sporządzony z wykorzystaniem oryginalnej kopii mapy zasadniczej wydanej przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W. /k-42akt a na rozprawie pełnomocnik Rady okazał mapę rysunku projektu planu z pieczęciami urzędowymi "Starosty Powiatu W. -Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W. Składnicy Map i Dokumentów Geodezyjnych w W." w skali 1:500, na oryginale rysunku planu kwestionowana droga /ul [...] / w przewidywanych jej liniach rozgraniczających nie przebiega przez teren nieruchmosci należącej do skarżącego.

Sąd administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona.

Z przedstawionych akt wynika, że uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została podjęta przed dniem 11 lipca 2003r. jak i zawiadomienie o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu zostało dokonane przed tą datą i wobec tego stosownie do treści art.85ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dopuszczalnym było prowadzenie procedury mającej na celu uchwalenie planu miejscowego na podstawie uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym. Oznacza to, że legalność zaskarżonej uchwały podlega ocenie przez sąd administracyjny przy zastosowaniu ostatniej z wymienionych ustaw.

W uprzednio obowiązującym stanie prawnym, regulowanym pfzywołaną ustawą z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym przewidziane były dwa odmienne środki zaskarżenia projektu planu po jego wyłożeniu do publicznego wglądu:

-protest, który mógł wnieść każdy, kto kwestionował przyjęte w projekcie planu jego zapisy/ art.23/

- zarzut, który mógł wnieść wyłącznie podmiot, którego interes prawny, bądź uprawnienie naruszały ustalenia projektu planu/art.24/

Obydwa te środki w przypadku ich nieuwzględnienia przez zarząd podlegały rozpoznaniu przez zarząd gminy, jednak skarga do sądu administracyjnego przysługiwała wyłącznie na uchwały, którymi rozpoznano zarzut/ art.24 ust.3/. Utrwalone jest zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie stanowisko przyjmujące, że o tym, jaki ma charakter wniesiony przez stronę środek prawny nie decyduje tytuł, jakim go opatrzyła lecz jego merytoryczna treść, a organ rozpoznający ten środek ma obowiązek zbadania jaki jest jego rzeczywisty charakter. Oznacza to, że rozpoznając wniesiony zarzut Rada uprawniona była od dokonania samodzielnej oceny czy istotnie skarżący kwestionując zapisy projektu planu wykazał, że naruszają one jego interes prawny i wniesiony środek ma cechy zarzutu. Dokonaną przez Radę Miejską w K. weryfikację należy ocenić za prawidłową.

O czym była mowa wyżej zgodnie z treścią art.24ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zarzut mógł wnieść każdy, którego interes prawny został naruszony przez ustalenia przyjęte projekcie wyłożonego do publicznego wglądu planu. Wbrew temu, co przyjmuje za punkt wyjściowy skarga samo istnienie interesu prawnego w ujęciu art.3 pkt2 wymienionej ustawy nie stanowi dostatecznej legitymacji do wniesienia zarzutu, bowiem z zgodnie z pierwszym z wymienionych przepisów warunkiem dopuszczalności wniesienia zarzutu jest wykazanie, że zapisy projektu planu naruszają interes prawny wnoszącego zarzut, a tego skarżący nie wykazał składając pismo określone jako zarzut.

Trafnie Rada Miejska w K. przyjęła, że ujęcie w projekcie planu rowu melioracyjnego jako elementu drogi / ulicy [...]/ nie stanowi naruszenia interesu prawnego skarżącego skoro zgodnie projektem planu rów ten, nieprzebiegający zresztą przez działkę skarżącego, ma nadal być urządzeniem melioracji wodnej, stanowiącej zarazem element szlaku komunikacyjnego, do którego obecnie przylega. Podniesiona przez skarżącego argumentacja w tej mierze w żadnym stopniu nie wykazuje, aby takie ujęcie w planie istniejącego już urządzenia wodnego naruszało jego interes prawny. Z przedłożonych dokumentów planistycznych i okazanego na rozprawie oryginału projektu planu sporządzonego na mapie w skali 1:500 wynika, że przewidywane linie rozgraniczające ulicy [...], przy której położoną jest nieruchomość skarżącego nie obejmują tej nieruchomości, nie można wobec tego zasadnie przyjmować, że ustalenia projektu planu naruszają interes prawny skarżącego nawet zakładając, że na tym odcinku ulica ta w liniach rozgraniczających miałaby tylko 12m a nie 14m. Podkreślić przy tym należy, że ustalenie różnej szerokości ulicy na poszczególnych jej odcinkach nie można poczytywać jako naruszenia interesu prawnego w sytuacji, gdy takie rozwiązania planistyczne w niczym nie uszczuplają uprawnień skarżącego w zakresie korzystania z nieruchomości, do której ma tytuł prawny. W toku postępowania sądowoadministracyjnego zostało ustalone, że rysunek planu został sporządzony na mapie pochodzącej z urzędowego zasobu geodezyjnego. Oznacza to że oznaczenia na rysunku planu granic działek, obiektów budowlanych w tym obiektu, którego legalność realizacji skarżący kwestionuje, nie zostało dowolnie wpisane przez projektanta planu lecz wynika wprost z istniejącej dokumentacji geodezyjnej czyli zapisów urzędowych. Zarzuty skarżącego w tej mierze, które w istocie sugerowały fałsz dokumentacji geodezyjnej okazały się bezpodstawne. Podkreślić przy tym należy, że plany miejscowe nie rozstrzygają ani o tytułach własności ani o legalności wzniesionych obiektów budowlanych. Stąd ujawnienie na rysunku planu budynku, co, do którego skarżący wysuwa zastrzeżenia o jego realizacji wbrew pozwoleniu na budowę nawet, jeśli są prawdziwe pozostają bez wpływu na ocenę treści projektu planu i w żadnym stopniu nie mogą świadczyć o naruszeniu ustaleniami planu interesu prawnego skarżącego, bowiem projekt ten nie zawiera zapisów przesadzających status prawny tego obiektu w zakresie wymagań prawa budowlanego.

Skoro prawidłowa jest ocena Rady Miejskiej w K., że wniesiony przez skarżącego środek prawny jest protestem a nie zarzutem nie można podzielić stanowiska skargi, że zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem art.24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i że wadliwie został rozpoznany on jako protest.

Przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie przewidywały wnoszenia skargi do sądu administracyjnego na uchwały, które rozpoznały protest nawet jeśli w subiektywnym przekonaniu strony był to zarzut, tak jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie i wobec tego skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Z przyczyn wymienionych na podstawie art.58§lpkt6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/ w związku z art.97§l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.Przepisy wprowadzające ustawę o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U.Nr 153, poz. 1271/orzeczono jak w sentencji.