Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1860/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-10-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2 w zw. z  art. 258 par. 2  pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła- Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 października 2009r. po rozpoznaniu wniosku M. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi M. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wpłacenia zaliczki na poczet wykonania zastępczego postanawia: przyznać M. G. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata z urzędu.


UZASADNIENIE

W dniu 30 lipca 2009r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie wpłynął uzupełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy M. G. w którym wniósł o ustanowienie adwokata.

Pismem z dnia 21 sierpnia 2009r. wezwano wnioskodawcę do złożenia dodatkowych wyjaśnień dotyczących nadesłanego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wyjaśnienia wpłynęły do Sądu w dniu 16 września 2009r.

W niniejszej sprawie zważono, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie ustanowienia adwokata jest wnioskiem

o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 ww. ustawy.)

Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 ww. ustawy. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny.

Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.

W niniejszej sprawie uznano, że wnioskodawca w formularzu i nadesłanych wyjaśnieniach wykazał, iż nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem adwokata.

Z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. W piśmie wyjaśniającym wnioskodawca oświadczył, że utrzymuje się i korzysta z pomocy rodziny, a konkretnie wspomaga go brat. Wyjaśnił również, że pomoc ma charakter finansowy i czasami przedmiotowy – żywnościowy. Skarżący podał, że miesięczny koszt jego utrzymania kształtuje się w granicach 500-700 złotych.

Skarżący oświadczył, że w chwili obecnej nie pracuje i nie uzyskuje żadnych dochodów również z tytułu najmu. Ponadto wnioskodawca zakreślił w formularzu, że posiada działkę o pow. 800 m ² z domem mieszkalnym.

Biorąc pod uwagę powyższe uznano, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do przyznania wnioskodawcy prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.

Stwierdzono bowiem, że obecna sytuacja finansowa wnioskodawcy nie pozwala mu na opłacenie kosztów profesjonalnego pełnomocnika bez spowodowania uszczerbku w koniecznym dla siebie utrzymaniu.

Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.