Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 389/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6230 System oceny zgodności, certyfikacja
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 141 par. 1,2 i 4, art. 183 par. 2, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 14, art. 21 ust. 1, art. 41c ust 3 pkt 2, art. 42
journal: Dz.U. 2004 nr 204 poz 2087
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności - tekst jedn.
article: art. 7, art. 75 par. 1, art. 77 par. 1, art. 84 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała (spr.) Sędziowie Rafał Batorowicz NSA Zofia Borowicz Protokolant Anna Wróblewska po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K.K. - "C.K.K." od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 października 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 623/07 w sprawie ze skargi K.K. - "C.K.K." na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie zakazu dalszego przekazywania wyrobu 1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz K. K. - "C.K.K." kwotę 380 (trzysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej zakazał K. K. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą C. K. K. z siedzibą w K. J. dalszego przekazywania użytkownikom, konsumentom oraz sprzedawcom radiotelefonu [...] oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu organ podał, że w trakcie przeprowadzonego postępowania kontrolnego wykazano, że wprowadzany do obrotu przez skarżącego towar nie spełnia wymagań normy zharmonizowanej ETSI EN 300 433-1-2000 w zakresie częstotliwości nadajnika podczas załączania i wyłączania oraz emisji niepożądanych w stanie nadawania. W następstwie tejże kontroli, organ zakazał dalszego przekazywania wyrobu do obrotu na okres 2 miesięcy, który został następnie przedłużony do czasu zakończenia postępowania (odpowiednio decyzje: z [...] lipca 2006 r. oraz z [...] września 2006 r.).

Uzasadniając wprowadzenie zakazu przekazywania do obrotu wyrobu niespełniającego zasadniczych wymagań, organ podał, że skarżący nie podjął żadnych działań zmierzających do usunięcia niezgodności ani też nie wycofał towaru z obrotu.

Rozpatrując ponownie sprawę, na skutek wniosku złożonego przez K. K. w trybie art. 127 § 3 k.p.a., Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...] utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] listopada 2006 r.

Organ uznał, że przeprowadzone przez Centralne Laboratorium Badań Technicznych w trakcie postępowania kontrolnego badania laboratoryjne próbek wyrobu jednoznacznie wykazały, że wyrób nie spełnia normy zharmonizowanej ETSI EN 300 433-1-2000, a wyniki badań stanowią wystarczający środek dowodowy. Przeprowadzenie powtórnych badań spowodowałoby tylko niepożądaną przewlekłość postępowania.

Odnosząc się do zarzutu wydania decyzji bez podstawy prawnej, Prezes UKE podał, że stosownie do art. 40k ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U z 2004 r. Nr 204, 2087 ze zm.), organ wyspecjalizowany, jakim w sprawie jest Prezes UKE, może wydać decyzję o zakazie dalszego przekazywania wyrobu do obrotu użytkownikowi, konsumentowi i sprzedawcy na okres 2 miesięcy, a następnie - w wypadku wszczęcia postępowania - przedłużyć ten zakaz do czasu zakończenia postępowania. Decyzje wydane w tym trybie obwiązują jedynie do czasu zakończenia toczącego się w sprawie postępowania. Zaś stosownie do art. 41c ust. 3 pkt 2 organ wyspecjalizowany prowadzący postępowanie ma możliwość wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie, w której zakaz przekazywania wyrobu do obrotu zostaje ustanowiony bez ograniczenia terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 623/07 oddalił skargę K. K. na decyzję Prezesa UKE z dnia [...] stycznia 2007 r.

Sąd podał, że zasadnicze znaczenie w sprawie ma treść art. 42 ustawy, zgodnie z którym do postępowań w sprawie wprowadzanych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych z zasadniczymi lub innymi wymaganiami, w sprawach nieuregulowanych w ustawie zastosowanie mają przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu oznacza to, iż przepisy k.p.a. powinny być stosowane pomocniczo, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, z wyłączeniem ich stosowania w odniesieniu do etapu kontroli. Zaś do kontroli prowadzonej przez wyspecjalizowane organy, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się przepisy dotyczące zakresu działania tych organów - w niniejszej sprawie przepisy prawa telekomunikacyjnego. W związku z powyższym, Sąd I instancji uznał, że wszystkie zarzuty dotyczące naruszenia w trakcie kontroli zasad ogólnych postępowania administracyjnego oraz przepisów regulujących postępowanie dowodowe (wyjaśniające) są chybione, ponieważ procedura kontroli spełniania przez wyroby zasadniczych lub innych wymagań nie podlega przepisom k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu związanego z odmową dokonania badań wyrobu przez inną jednostkę badawczą, niezwiązaną z organem dokonującym kontroli, Sąd podał, że ustawa o systemie oceny zgodności statuuje odrębny system zgodności, na który składają się m.in. odpowiednie podmioty oraz procedury związane z potwierdzaniem przez te jednostki odpowiednich warunków akredytacji, autoryzacji i notyfikacji.

Sąd podał, że w sprawie badania laboratoryjne wyrobu (radiotelefonu) zostały przeprowadzone przez UKE GP - Centralne Laboratorium Badań Technicznych, stanowiące jednostkę akredytowaną przez Polskie Centrum Akredytacji oraz notyfikowaną, tzn. zgłoszoną (po przeprowadzeniu odpowiedniej procedury) Komisji Europejskiej i państwom członkowskim Unii Europejskiej jako właściwej do wykonywania czynności określonych w procedurach oceny zgodności. Sąd podzielił stanowisko Prezesa UKE o braku podstaw do podważania kompetencji tego laboratorium lub zarzucania mu stronniczości. Art. 40h ustawy o systemie oceny zgodności, regulujący poddawanie wyrobów badaniom, stanowi, iż organ wyspecjalizowany może poddać wyrób badaniom lub zlecić ich przeprowadzenie akredytowanemu laboratorium w celu ustalenia, czy wyrób spełnia zasadnicze wymagania - w przypadku gdy osoba zobowiązana do przechowywania dokumentów związanych z oceną zgodności nie przedstawi tych dokumentów osobie kontrolującej lub z przedstawionych dokumentów nie wynika, że wyrób spełnia zasadnicze wymagania (ust. 1). W celu stwierdzenia, czy wyrób spełnia zasadnicze wymagania, organ wyspecjalizowany może również poddać wyrób badaniom z pominięciem weryfikowania dokumentów związanych z oceną zgodności (ust. 2). W ocenie Sądu przepisy te mają zdecydowanie restrykcyjny charakter, uzasadniony ich celem i okolicznościami, które mogą wystąpić w sprawie. Na ich podstawie jednostka kontrolująca była uprawniona do pominięcia - przy zlecaniu badań - dokumentacji technicznej przedstawionej przez stronę postępowania, z której - w ocenie strony - wynika zgodność badanego wyrobu z zasadniczymi wymaganiami. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że przyznanie stronie uprawnień do kwestionowania wyboru laboratorium byłoby sprzeczne z celem badań. Zdaniem Sądu, na gruncie ustawy o systemie oceny zgodności uzasadniony jest pogląd, że - inaczej niż na podstawie przepisów k.p.a. - opinia odpowiedniej jednostki badawczej wiąże podmioty kontrolujące. W tej sytuacji przedstawianie przez stronę wyników badań wyrobu zleconych innej jednostce badawczej należało uznać za bezskuteczne.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 41c ust. 3 pkt 2 ustawy o systemie oceny zgodności - przez wydanie decyzji, w sytuacji gdy przedsiębiorca według własnego oświadczenia zaprzestał dalszego przekazywania wyrobu - Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania twierdzenia organu orzekającego w sprawie, iż strona nie podjęła żadnych działań zmierzających do usunięcia stwierdzonych niezgodności wyrobu z wymaganiami zasadniczymi, bądź do wycofania wyrobu z obrotu, w związku z czym termin wyznaczony postanowieniem z dnia [...] września 2006 r. nr [...] minął bezskutecznie. W tej sytuacji wydanie zaskarżonej decyzji było zasadne. Sąd zauważył, że brak było podstaw do uchylenia decyzji "zabezpieczającej" z dnia [...] lipca 2006 r. z powodów określonych w art. 40k ust. 3 ustawy, jak również do umorzenia postępowania na podstawie art. 41c ust. 2 pkt 1-3 ustawy.

K. K. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku zaskarżył go w całości, wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.

Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 1 w zw. z art. 141 § 1 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające m.in. na zignorowaniu obowiązku rozpatrzenia zarzutów strony skarżącej, odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego przez przyjęcie - w przekonaniu skarżącego - błędnego poglądu prawnego, iż "procedura kontroli spełniania przez wyroby zasadniczych lub innych wymagań nie podlega przepisom -- k.p.a.", a także naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. (poprzez jego niezastosowanie), w ten sposób, że sąd nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną, podstawą prawną nie wyszedł poza ich granice, mimo że w niniejszej sprawie powinien to uczynić, a w konsekwencji, naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie prowadzące do wadliwego wykonywania funkcji kontrolnej,

- art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi.

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez naruszenie art. 42 ustawy o systemie oceny zgodności poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na twierdzeniu, że procedura kontroli spełniania przez wyroby zasadniczych lub innych wymagań nie podlega przepisom k.p.a., a przez to naruszenie art. 41c ust. 3 ustawy poprzez błędną jego wykładnię i błędne zastosowanie polegające na uznaniu ustaleń organu za właściwe z pominięciem zarzucanych tym ustaleniom rażących wad formalnych wskazywanych przez stronę skarżącą.

Zdaniem skarżącego art. 42 ustawy o systemie oceny zgodności wyraźnie odsyła do postanowień k.p.a. w zakresie procedury prowadzenia postępowań w sprawie wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych z zasadniczymi lub innymi wymaganiami. Celem takiego zabiegu legislacyjnego jest zapewnienie większej zwięzłości i spójności całego systemu. Wolą ustawodawcy był nakaz stosowania przez organ wyspecjalizowany przepisów k.p.a. wszędzie tam, gdzie zagadnienie proceduralne nie jest regulowane stosownymi postanowieniami ustawy o systemie oceny zgodności czy też prawa telekomunikacyjnego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes UKE wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przede wszystkim stwierdzić należy, że skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o sformalizowanym charakterze, wiążącym się z wieloma wymaganiami, których ścisłe przestrzeganie jest też czynnikiem warunkującym skuteczność kwestionowania wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji.

Z tego względu sporządzenie skargi kasacyjnej może nastąpić tylko przez osoby będące profesjonalistami w zakresie stosowania prawa (art. 175 p.p.s.a.).

Konstrukcja skargi kasacyjnej uwzględniać winna, iż z zasady ustanowionej w art. 183 § 2 p.p.s.a. rozpoznawanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny następuje tylko w granicach tego środka zaskarżenia (w niniejszej sprawie nie występowała nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a., którą Naczelny Sąd Administracyjny musiałby brać pod rozwagę z urzędu).

Właściwe sformułowanie zarzutów skargi kasacyjnej ma zatem istotne znaczenie.

Skarga kasacyjna wskazywać musi, jaki to konkretnie przepis prawa został naruszony, na czym polegało naruszenie danego przepisu oraz, gdy chodzi o przepisy postępowania, jaki to miało wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r. sygn. akt OSK 421/04, Lex nr 146732).

Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania (uzupełniania lub uściślania) zarzutów za autora skargi kasacyjnej, czy stawiania hipotez w tym obszarze, sanując zaistniałe braki.

Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu i kierunków zaskarżenia, gdyż skarga kasacyjna winna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych (por. wyroki NSA: z dnia 25 maja 2004 r. sygn. akt FSK 155/04, Lex nr 129843; z dnia 26 października 2004 r. sygn. akt OSK 773/04, Lex nr 164460; z dnia 22 listopada 2004 r. sygn. akt 884/04, Lex nr 286859; z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. akt FSK 1289/04, Lex nr 147753; z dnia 26 kwietnia 2005 r. sygn. akt OSK 1436/04, Lex nr 236857; z dnia 14 grudnia 2005 r. sygn. akt FSK 383/05, Lex nr 187517 i wiele innych).

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Błędna wykładnia prawa materialnego to nieprawidłowe odczytanie znaczenia normy prawnej wynikającej z określonego przepisu. Niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego to zaś błąd w zakresie subsumcji, tj. podstawiania normy prawnej wynikającej z danego przepisu w stosunku do stanu faktycznego ustalonego w sprawie w sposób niewadliwy. Tylko bowiem gdy stan faktyczny w sprawie jest wyczerpująco i prawidłowo ustalony (i strony go nie kwestionują) możliwe będzie stwierdzenie tej formy naruszenia prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 31 marca 2006 r. sygn. akt I FSK 728/05, Lex nr 201529; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2006 r. sygn. akt I FSK 507/05, Lex nr 187513 i wiele innych).

Co do podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wskazać należy, że konstruowanie w ramach tej podstawy zarzutów o charakterze procesowym wymaga bezwzględnego nawiązania do uchybienia przepisom p.p.s.a. Nie jest zaś wystarczające samo odwoływanie się do naruszenia w sprawie przepisów procesowych bez uzasadnienia na czym polegało naruszenie tych właśnie przepisów przez Sąd I instancji.

Przypomnienie zasad, jakie winny być stosowane przy formułowaniu skargi kasacyjnej było konieczne, skoro przedstawiony Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w niniejszej sprawie ten środek zaskarżenia rodzi istotne zastrzeżenia.

Przedmiotowa skarga kasacyjna powołała się wprawdzie literalnie na obydwie podstawy kasacyjne według art. 174 p.p.s.a., ale bez przestrzegania reguł wyznaczających poprawne formułowanie w ich ramach zarzutów.

W ramach drugiej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) kasator wskazuje m.in. jako naruszone przepisy postępowania, a to art. 1 w związku z art. 141 § 1 p.p.s.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu - w przekonaniu skarżącego - błędnego poglądu prawnego, iż "procedura kontroli spełniania przez wyroby zasadniczych lub innych wymagań nie podlega przepisom k.p.a.".

Uzasadnienie zarzutu naruszenia tych przepisów nie jest adekwatne do treści tych przepisów. Zgodnie bowiem z art. 1 p.p.s.a. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Powyższy przepis definiuje zatem pojęcie sprawy sądowoadministracyjnej, przy czym strona skarżąca nie wykazała aby Sąd I instancji wbrew treści tego przepisu uznał, że przedmiotowa sprawa nie ma takiego charakteru. Poza regulacją tego przepisu jest natomiast kwestia, czy w postępowaniu kontrolnym przed organem administracji publicznej mają, czy też nie zastosowanie przepisy k.p.a.

Z kolei jeżeli chodzi o zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 1 p.p.s.a., to w myśl tego przepisu uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym z zastrzeżeniem § 2.

W sprawie miał zaś zastosowanie art. 141 § 2 p.p.s.a., gdyż Sąd I instancji oddalił skargę, a zgodnie z tym przepisem w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Uzasadnienie wyroku sporządza się w terminie czternastu dni od dnia zgłoszenia wniosku.

Jak z powyższego wynika, przepis art. 141 § 1 p.p.s.a. nie miał w sprawie zastosowania, Sąd I instancji tego przepisu nie stosował, a zatem w żaden sposób nie mógł go naruszyć.

Z uzasadnienia skargi kasacyjnej zdaje się wynikać, iż stronie skarżącej chodziło o naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podała, że "(...) Ustalenia takiej kontroli winny znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku (zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a)". Wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze kasacyjnej ustalenia kontroli przeprowadzonej w niniejszej sprawie znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku Sądu, co wynika zarówno z przytoczonego przez Sąd stanu faktycznego sprawy, jak i rozważań Sądu. Okoliczność zaś, iż strona skarżąca uważa, iż Sąd dokonał wadliwej oceny postępowania kontrolnego nie może stanowić wystarczającego uzasadnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Art. 141 § 4 p.p.s.a, zawiera bowiem regulację, w ramach której ustawodawca określa jakie elementy ma zawierać uzasadnienie wyroku, stwierdzając, że powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie wyroku sporządzane jest po wydaniu orzeczenia. Wobec tego wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tylko wtedy, gdy uzasadnienie jest sporządzone w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Tylko w takim przypadku wadliwość uzasadnienia wyroku może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy. Wynika z tego również i taki wniosek, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może sprowadzać się do polemiki z przedstawionym w uzasadnieniu stanowiskiem Sądu I instancji w zakresie wykładni i stosowania przepisów prawa, które to stanowisko podlega kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego skutkiem zarzutów naruszenia przepisów wykładanych lub stosowanych przez Sąd I instancji. Poza tym zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., jako dotyczący braku lub niedostatecznego rozwinięcia prawem przewidzianych składników uzasadnienia wyroku, nie jest skutecznym narzędziem podważania zaakceptowanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych dokonywanych przez organy administracji publicznej.

Również zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. (poprzez jego niezastosowanie) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. nie zasługują na uwzględnienie. Strona skarżąca trafnie wprawdzie podnosi, iż w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie będąc związany granicami skargi zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze, lecz jednocześnie nie podaje jakie to naruszenia prawa Sąd I instancji powinien wziąć pod uwagę z urzędu (zgodnie z zasadą oficjalności), na które to naruszenia strona skarżąca nie powoływała się w skardze, czy też w późniejszych pismach procesowych. Zauważyć przy tym należy, iż Sąd I instancji w swoich rozważaniach brał pod uwagę z urzędu szereg przepisów (szczegółowo wymienionych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku), których strona skarżąca w skardze nie powoływała. Strona skarżąca zaś polemizuje z przedstawionym przez Sąd stanowiskiem w zakresie wykładni i stosowania tych ostatnich przepisów prawa, co w żadnym wypadku nie uzasadnia zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., lecz wręcz przeciwnie świadczy o zastosowaniu przez Sąd I instancji tego właśnie przepisu.

Na uwzględnienie zasługuje natomiast zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 42 powołanej na wstępie niniejszych rozważań ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności. Wprawdzie ten ostatni przepis - wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej - nie jest przepisem prawa materialnego, gdyż nie reguluje żadnej "materii", lecz wyłącznie postępowanie przed organem administracji publicznej, lecz z tego wyłącznie powodu Naczelny Sąd Administracyjny nie może się uchylić od oceny czy przepis ten został naruszony. Zgodnie z tym przepisem, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania w sprawie wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych z zasadniczymi lub innymi wymaganiami stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie miały zastosowanie m.in. przepisy art. 77 § 1, art. 75 § 1 i art. 84 § 1 k.p.a.

Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei według art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny, przy czym w myśl art. 84 § 1 k.p.a., gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii.

W rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji uznał, że przyznanie stronie skarżącej uprawnień do kwestionowania oceny badań laboratoryjnych wyrobu (radiotelefonu) przeprowadzonych przez UKE GP - Centralne Laboratorium Badań Technicznych, stanowiące jednostkę akredytowaną przez Polskie Centrum Akredytacji oraz notyfikowaną, byłoby sprzeczne z celem badań. Sąd zaznaczył też, iż w świetle art. 40h ustawy o systemie oceny zgodności jednostka kontrolująca była uprawniona do pominięcia - przy zleceniu badań - dokumentacji technicznej przedstawionej przez stronę postępowania, z której - w ocenie strony - wynika zgodność badanego wyrobu z zasadniczymi wymaganiami. W ocenie Sądu, na gruncie ustawy o systemie oceny zgodności uzasadniony jest pogląd, że - inaczej niż na podstawie przepisów k.p.a. - opinia odpowiedniej jednostki badawczej wiąże podmioty kontrolujące. W tej sytuacji przedstawianie przez stronę wyników badań wyrobu zleconych innej jednostce badawczej należy uznać za bezskuteczne.

Naczelny Sąd Administracyjny prezentowanego wyżej stanowiska Sądu I instancji nie podziela.

Wprawdzie w art. 41-41c ustawy o systemie oceny zgodności uregulowano w sposób odmienny od postępowania regulowanego przepisami k.p.a., postępowanie w sprawie wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych z wymaganiami zasadniczymi lub innymi wymaganiami, lecz jednocześnie w art. 42 tej ustawy stwierdzono, że w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania w sprawie wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów niezgodnych z zasadniczymi lub innymi wymaganiami stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Do omawianego postępowania mają zatem zastosowanie przepisy k.p.a. w sprawach nieuregulowanych w ustawie, a w żadnym z przepisów tej ustawy nie wyłączono stosowania powołanych na wstępie przepisów art. 77 § 1, art. 75 § 1 i art. 84 § 1 k.p.a. czy też zasad ogólnych k.p.a., uregulowanych m.in. w art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stają na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Przeczyłoby tym zasadom i powołanym przepisom k.p.a. przyjęcie poglądu, iż organ administracji publicznej nie ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.), lecz jest związany - jak w niniejszej sprawie - opinią Centralnego Laboratorium Badań Technicznych.

Oceny tej nie zmienia okoliczność, iż zgodnie z art. 14 omawianej ustawy notyfikowane jednostki certyfikujące, notyfikowane jednostki kontrolujące oraz notyfikowane laboratoria, o których mowa w art. 21 ust. 1, dokonują oceny zgodności z uwzględnieniem przepisów o ochronie informacji niejawnych i innych informacji prawnie chronionych, przy czym zgodnie z art. 21 ust. 1 ministrowie i kierownicy urzędów centralnych zgłaszają ministrowi właściwemu do spraw gospodarki autoryzowane jednostki certyfikujące i jednostki kontrolujące oraz autoryzowane laboratoria w celu ich notyfikowania Komisji Europejskiej i państwom członkowskim Unii Europejskiej.

Dowód z oceny autoryzowanego laboratorium (w niniejszej sprawie Centralnego Laboratorium Badań Technicznych) jak każdy inny dowód podlega kontroli organu wydającego decyzję na podstawie art. 41c ust. 3 pkt 2 ustawy o systemie oceny zgodności. W przeciwnym wypadku to w istocie ocena takiego laboratorium, która nie podlegałaby żadnej kontroli, decydowałaby o zakazie przewidzianym w tym przepisie, a decyzja organu administracji publicznej miałaby charakter deklaratoryjny, co nie wynika z treści tego przepisu. Za odmiennym poglądem nie przemawia też treść powołanego przez Sąd I instancji przepisu art. 40h omawianej ustawy, a w szczególności ust. 2 tego przepisu, zgodnie z którym w celu stwierdzenia, czy wyrób spełnia zasadnicze wymagania, organ wyspecjalizowany może również poddać wyrób badaniom z pominięciem weryfikowania dokumentów związanych z oceną zgodności. Możliwość przeprowadzenia takich badań przez organ wyspecjalizowany (przeprowadzający kontrolę) nie zwalnia bowiem organu administracji publicznej, wydającego decyzję na podstawie art. 41 ust. 3 pkt 2, od oceny, czy takie postępowanie było prawidłowe, a w szczególności czy wyniki badań przeprowadzonych z pominięciem weryfikowania dokumentów związanych z oceną zgodności są wiarygodnym dowodem w sprawie, przy uwzględnieniu całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.).

Z przytoczonych wyżej powodów nie można zatem przyjąć, iż skoro organ administracji publicznej wydaje decyzję na podstawie art. 41 ust. 3 pkt 2 ustawy, to jest bezwzględnie związany wynikami kontroli, na podstawie których stwierdzono, że wyrób nie spełnia zasadniczych lub innych wymagań i wyników tych nie można weryfikować (oceniać) na podstawie mających w sprawie zastosowanie przepisów k.p.a.

Stąd też w toku ponownego rozpoznania sprawy Sąd I instancji oceni, czy zasadniczy dowód w sprawie, a mianowicie opinia GP - Centralnego Laboratorium Badań Technicznych Urzędu Komunikacji Elektronicznej był wystarczający dla dokonanej przez organ oceny, że przedmiotowy radiotelefon nie spełnia wymagań normy zharmonizowanej ETSI EN 300 433-1-2000, przy uwzględnieniu znajdującej się w aktach sądowych (k. 40-45) opinii technicznej Instytutu Łączności - Państwowego Instytutu Badawczego z dnia [...] sierpnia 2006 r., w której krytycznie ustosunkowano się do przeprowadzonych badań wykonanych przez Centralne Laboratorium, podnosząc m.in., iż wykaz aparatury użytej do wszystkich wykonywanych badań nie stanowi podstawy do stwierdzenia, czy zastosowana metoda badania jest zgodna z zalecaną w normie, a ponadto, że ze względu na niedostateczne udokumentowanie zastosowanej metody badań ustosunkowanie się do przedstawionych wyników nie jest możliwe.

W tych okolicznościach Sąd I instancji oceni, czy Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej powinien zasięgnąć opinii uzupełniającej Centralnego Laboratorium Badań Technicznych, z zaleceniem ustosunkowania się do powyższej opinii technicznej Instytutu Łączności, zasięgnąć opinii innego autoryzowanego laboratorium czy też przeprowadzić dowód z opinii innego biegłego.

W świetle powyższych rozważań nie mogła mieć decydującego znaczenia okoliczność, czy do samego postępowania kontrolnego miały, czy też nie zastosowanie odpowiednie przepisy Kodeku postępowania administracyjnego, skoro - jak to już wyżej podano - wyniki takiej kontroli, stanowiącej podstawę decyzji wydanej na podstawie art. 41 ust. 3 pkt 2 omawianej ustawy, podlegają ocenie organu administracji publicznej z uwzględnieniem przepisów k.p.a. z uwagi na jednoznaczną treść art. 42 ustawy.

Poza tym samo postępowanie kontrolne - jak stwierdził Sąd I instancji - jest uregulowane w rozdziale 6 omawianej ustawy zatytułowanym "System kontroli wyrobów", przy czym w art. 40 ust. 3 tej ustawy stwierdzono, że do kontroli przeprowadzonej przez organy wyspecjalizowane (a do takich należy Prezes UKE na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 3 ustawy), w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się przepisy dotyczące zakresu działań tych organów. Zakres działania Prezesa UKE został określony m.in. w art. 199 § 1 i 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800), a w art. 206 ust. 1 tej ustawy jednoznacznie stwierdzono, że postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego ze zmianami wynikającymi z niniejszej ustawy. W tym ostatnim przepisie "z postępowania przed Prezesem UKE" nie wyłączono postępowania kontrolnego przeprowadzonego przez ten organ i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska Sądu I instancji, iż skoro w przepisach dotyczących postępowania kontrolnego i pokontrolnego prowadzonego przez Prezesa UKE w ramach ustawy - Prawo telekomunikacyjne brak jest wyraźnego odesłania do przepisów k.p.a., to w tym postępowaniu w sprawach nieuregulowanych w ustawie - Prawo telekomunikacyjne przepisy k.p.a. nie mają zastosowania.

Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 tej ostatniej ustawy.