Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 594/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Tadeusz Kiełkowski WSA Jacek Bursa (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2021 roku, znak: [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę oraz zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr [...].[...] z 17 kwietnia 2019 r., znak: [...]: udzielił pozwolenia na rozbiórkę Inwestorowi - [...], istniejących budynków: mieszkalnego jednorodzinnego, hali produkcyjnej z budynkiem biurowym, garażu, gospodarczych, altany na działce nr [...] i [...] obr. 4 Śródmieście, oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, wewnętrznymi instalacjami wod.-kan., elektrycznymi, teletechnicznymi, c.o., c.c.w.u., wentylacji mechanicznej, zewnętrznymi instalacjami kanalizacji sanitarnej i deszczowej, oświetlenia zewnętrznego, teletechnicznej i zagospodarowaniem terenu (parkingami naziemnymi, ciągami pieszymi i jezdnymi) oraz przebudową odcinka sieci gazowej na działce nr [...] i [...] obr. 4 Śródmieście przy ul. [...] w Krakowie.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że projektowana inwestycja znajduje się na terenie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ugorek-Fiołkowa", podjętego uchwałą Nr LXV/1584/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 1 marca 2017r., na obszarze oznaczonym symbolem MW.24 - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ugorek-Fiołkowa", a także wymaganiami ochrony środowiska. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projektant i sprawdzający do projektu budowlanego dołączyli oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ określił, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 ust. 20 ustawy - Prawo budowlane, obejmuje nieruchomości: działki nr [...], [...], [...], obr. 4 Śródmieście, oraz lokale mieszkalne nr [...] w budynku przy ul. [...]. Dodatkowo organ I instancji uznał, że stronami są właściciele lokali mieszkalnych na dz. [...], [...], [...],[...] obr. 4 Śródmieście. Stwierdzono również, że projekt budowlany jest wykonany przez osobę uprawnioną.

W odniesieniu do zastrzeżeń odnoszących się do konkretnych rozwiązań projektowych organ poinformował, że zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, całkowita odpowiedzialność za sporządzenie projektu budowlanego zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej spoczywa na osobie wykonującej samodzielne funkcje techniczne w budownictwie. Funkcje te mogą wykonywać, zgodnie z art. 12 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, wyłącznie osoby posiadające odpowiednie wykształcenie i praktykę zawodową. Zgodność tę projektant wykazuje oświadczeniem o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami (w tym przepisami prawa miejscowego jakie stanowi uchwalony, obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego) oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ wyjaśnił, że kontrola projektu budowlanego została dokonana w takim zakresie, jaki pozwala na zbadanie zgodności tego projektu z wymogami miejscowego planu zagospodarowania terenu, a także zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, dla wykonania dyspozycji art. 35 ust 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. W odniesieniu do złożonych uwag odnośnie braku spełnienia wymogów w zakresie §13 i §60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz zarzutu, że analiza zacieniania i przesłaniania jest niekompletna oraz, że została wykonana w sposób nierzetelny, nieprawidłowy, organ wyjaśnił, że pełnomocnik inwestora przedłożył analizę zacieniania i przesłaniania budynków (projektowanego i istniejących), w tym znajdujących się w zakresie cienia projektowanego budynku tj. na dz. [...], [...], [...], [...]. W analizie tej wykazał czas nasłonecznienia poszczególnych lokali mieszkalnych znajdujących się w zakresie oddziaływania inwestycji, oraz charakterystyczne odległości i wysokości wynikające z §13 przywołanego rozporządzenia. Wnioski wynikające z tej analizy potwierdzają zgodność lokalizacji projektowanego budynku z obowiązującym rozporządzeniem, a w szczególności odpowiadają wymaganiom §13 oraz §60 pkt 2. Organ podkreślił, że za treść analizy odpowiada projektant, który w przedmiotowej sprawie dokonał analizy czasu nasłonecznienia lokali mieszkalnych budynków (istniejących i projektowanego) będących w zasięgu cieni podając wartości dla poszczególnych lokali oraz wskazał graficznie charakterystyczne wymiary wynikające z §13 przywołanego rozporządzenia. Zarzuty dotyczące graficznego przekazu analizy, w tym wątpliwości co do możliwych niedokładności w przyjętych założeniach podczas modelowania, ewentualnych błędów wynikających z przyjętej symulacji nie znajdują potwierdzenia w obowiązujących przepisach, bowiem brak jest konkretnych przepisów określających formę i treść analizy nasłonecznienia przedkładaną do projektu budowlanego celem potwierdzenia zapewnienia warunków minimalnego nasłonecznienia lokali w dniach równonocy wynikających z §60 przywołanego rozporządzenia. Uwaga strony postępowania dotycząca wykonania analizy nasłonecznienia i przesłaniania z urzędu na podstawie art. 77 i 78 k.p.a. nie ma zastosowania, bowiem brak jest podstawy prawnej, która wskazywałaby, że takie kompetencje przysługują tut. organowi - zakres kompetencji organu architektoniczno-budowlanego ściśle określają przepisy, w szczególności art. 35 UPb. Organ uznał także za niezasadne zarzuty dotyczące nieprzeprowadzenia rozprawy w myśl art. 89 § 1 i 2 k.p.a., nie znajdując podstaw do przeprowadzenia rozprawy w tej sprawie. Wskazał przy tym, że w zakresie obowiązków Wydziału Architektury i Urbanistyki UMK znajdują się wyłącznie wyszczególnione sprawy architektoniczno – urbanistyczne, nie prowadząc kontroli, wizji lokalnych, oględzin terenu inwestycji. Odnosząc się do zarzutów stron związanych z "podmianą" części projektu budowlanego w szczególności dotyczącej analizy zacieniania i przesłaniania, organ stwierdził, że w toku postępowania inwestor ma prawo korygować przedłożoną dokumentację projektową, a w przypadku wykazanych nieprawidłowości w dokumentacji projektowej organ wzywa inwestora postanowieniem na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego do jej uzupełnienia, skorygowania. Organ I instancji nie znalazł przepisu prawnego, który określałby w jaki sposób ma następować ta korekta dokumentacji projektowej załączanej każdorazowo do wniosku o pozwolenie na budowę. Kodeks postępowania administracyjnego określa zasady dokonywania korekt protokołów, adnotacji sporządzanych w toku postępowania stanowiących części akt sprawy. W myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z Nr 120, poz. 1133), który ma zastosowanie w niniejszej sprawie z uwagi na treść § 14 aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 20 1 2 r. poz. 462), projekt budowlany należy sporządzić w czytelnej technice graficznej oraz oprawić w okładkę formatu A-4, w sposób uniemożliwiający dekompletację projektu, co w ocenie organu zostało spełnione w przedmiotowej sprawie.

W odniesieniu do uwag związanych z niezgodnością rozwiązań projektowych z wymaganiami miejscowego planu zagospodarowania terenu w zakresie wysokości budynku, organ wyjaśnił, że przedmiotowy plan zagospodarowania terenu dopuszcza maksymalną wysokość budynku 16 m w terenie MW.24, na którym jest planowana inwestycja. Zgodnie z definicją podaną w przywołanym planie wysokość budynku należy rozumieć jako wysokość mierzoną od poziomu terenu istniejącego w miejscu najniżej położonego wejścia, usytuowanego ponad poziomem terenu istniejącego, do najwyżej położonego punktu budynku: przekrycia, attyki, nadbudówek ponad dachem takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna, kotłownia, elementy klatek schodowych. Projektowany budynek posiada wysokość 16 m, liczoną od poziomu terenu poziomu terenu istniejącego w miejscu najniżej położonego wejścia, usytuowanego ponad poziomem terenu istniejącego, do najwyżej położonego punktu budynku. W odniesieniu do uwag związanych z kwestiami dotyczącymi możliwego naruszenia stosunków wodnoprawnych, w tym kwestiami wymienionymi w art. 34, 35, 394, 389 ustawy Prawo wodne organ wyjaśnił, że zgodnie z pkt 5 ppkt 3 postanowienia z dn. 30.11.2018r. wezwał Inwestora do wykazania zgodności projektu budowlanego z przywołanymi przepisami. Inwestor przedłożył stosowną dokumentację geologiczną wraz z wyjaśnieniami projektanta (karta 10 projektu budowlanego tom I).W dokumentacji projektant wykazał, że inwestycja nie narusza stanu wody na gruntach sąsiednich, nie przewiduje niwelacji terenu ze szkodą dla gruntów sąsiednich oraz niekorzystnego przekształcenia naturalnego ukształtowania terenu. Wobec tego organ nie znalazł niezgodności rozwiązań projektowych w przedłożonej dokumentacji z art. 34, 35, 394, 389 ustawy Prawo wodne oraz w zakresie wymagań § 13 ust.3. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Ugorek-Fiołkowa", podkreślając, że za konkretne rozwiązania projektowe odpowiada Projektant. W odniesieniu do kwestii związanych z możliwym zwiększeniem natężenia ruchu, obniżeniem wartości lokali mieszkalnych w budynkach sąsiednich, tut. Organ wyjaśnia, że przywołana argumentacja nie może być podstawą do wydania decyzji odmownej dla wnioskowanej inwestycji, jeżeli spełnia zapisy art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Niewątpliwie są to okoliczności faktyczne, mogące mieć miejsce, niemniej jednak nie stanowią podstawy do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego w przedmiotowej sprawie. W odniesieniu do uwag dotyczących przeprowadzenia przyłącza energii elektrycznej przez dz. nr [...] organ wyjaśnił, że zakres wniosku nie obejmuje budowy przyłącza energii elektrycznej, wobec czego kwestie związane z wymogiem przedłożenia zgody właścicieli na roboty budowlane na dz. nr [...] nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie. Inwestor wyjaśnił, że przyłącza będą realizowane na podstawie odrębnych decyzji administracyjnych. W odniesieniu natomiast do kwestii wydolności okolicznej sieci wodno-kanalizacyjnej, organ wyjaśnił, że na potrzeby niniejszej inwestycji inwestor uzyskał stosowne informacje techniczne z MPWiK oraz że za poprawność rozwiązań projektowych w niniejszej dokumentacji odpowiada projektant. Nie jest również zobowiązany przepisem prawa do badania prawidłowości rozwiązań projektowych w zakresie obliczeń, dobranych parametrów sporządzonych na podstawie wydanych warunków gestorów sieci. Organ nie znalazł również podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących możliwego ograniczenia przewietrzenia okolic inwestycji, skoro dopuszczalne gabaryty budynku w terenie inwestycji zostały określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "Ugorek-Fiołkowa", które to w opinii organu zostały spełnione w przedmiotowej dokumentacji projektowej. Zapewniono również wystarczającą ilość miejsc postojowych zgodnie z wymogami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Ugorek-Fiołkowa". Organ wskazał również na cywilnoprawne uwarunkowanie wykonywania prawa zabudowy.

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli: B. Ś., A. P., P. P., M. Z., P. L., M. G., zarzucając naruszenie prawa poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego omawianej inwestycji, pomimo tego, że w ich ocenie projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie przyjętego współczynnika intensywności zabudowy oraz określonej ilości miejsc postojowych, a nadto, że projekt budowlany jest niezgodny z warunkami technicznymi w zakresie obowiązku zapewnienia nasłonecznienia i naświetlenia, brak udokumentowania zmian projektu budowlanego w trakcie postępowania przed organem I instancji, przez co nie można porównać zakresu dokonanych przez inwestora zmian. Dodatkowo wskazali na naruszenie projektowaną inwestycją stosunków wodnych oraz przepisów przeciwpożarowych.

Wojewoda Małopolski decyzją z 1 października 2019 r, znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z 17 kwietnia 2019 r. Decyzja z 1 października 2019 r. została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 15 lipca 2019 r, sygn. akt II SA/Kr 1525/19. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że organ odwoławczy nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, czym naruszył przepisy postępowania.

Wojewoda Małopolski po ponownym przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, decyzją z 25 lutego 2021 r. Znak sprawy: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2020.1333) - zwanej dalej Pb, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Wskazano w uzasadnieniu, iż organ odwoławczy ponownie poddał badaniu projekt budowlany i zgromadzone dowody w sprawie. Z ksiąg wieczystych: nr [...] [...], prowadzonej dla działki nr [...] obr. 4 Śródmieście; oraz nr [...] [...], prowadzonej dla działki nr [...] obr. 4 Śródmieście, wynika, że tytuł ich własności posiada inwestor - [...]. Właściciel nieruchomości wystąpił przez swego pełnomocnika z wnioskiem o pozwolenie na rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, hali produkcyjnej z budynkiem biurowym, garażu, zabudowań gospodarczych i altany usytuowanych na wymienionych działkach. Do akt sprawy załączono zgodę właściciela budynków przeznaczonych do rozbiórki, o której mowa w art. 33 ust. 4 pkt 1 Pb (k. 32 akt sprawy znak: [...]). Do projektu budowlanego został załączony Projekt rozbiórki i wzmocnienia (k. 3-12, t. III). Opracowanie zgodnie z art. 33 ust. 4 Pb zawiera szkic usytuowania obiektu budowlanego, opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych, opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz projekt rozbiórki obiektu dla każdego z obiektów przeznaczonych do rozbiórki. W ocenie organu odwoławczego powyższa dokumentacja jest kompletna. W terenie, w którym znajdują się działki nr [...] i [...] obr. 4 Śródmieście od 28 marca 2017 r. obowiązuje uchwała nr LXV/1584/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 1 marca 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Ugorek -Fiołkowa (Dz. Urz. Województwa Małopolskiego 2017.1843). Działki objęte planowaną inwestycją znajdują się w granicach jednostki strukturalnej planu o symbolu MW.24 – tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi. Przedmiotem zatwierdzonego projektu budowlanego jest budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym. W ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczono lokalizację parkingów podziemnych (§ 22 ust. 3 pkt 4), zatem planowana funkcja omawianego przedsięwzięcia inwestycyjnego jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu. W odniesieniu do planowanej przebudowy odcinka sieci gazowej w ramach ogólnych zasad obsługi obszaru w zakresie infrastruktury technicznej, dotyczących całego obszaru objętego planem, ustalono możliwość prowadzenia robót budowlanych polegających na budowie, rozbudowie, przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce i odłączeniu obiektów i urządzeń budowlanych infrastruktury technicznej (§ 13 ust. 1 pkt 2). Z projektu budowlanego planowanej inwestycji wynika, że przyjęto wskaźnik terenu biologicznie czynnego 50% - § 22 ust. 3 pkt 1 planu - oraz wysokość budynku 16m - § 22 ust. 3 pkt 3 planu (t. l, k. 10; t. II, k. 95-100 projektu budowlanego). W zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono wskaźnik intensywności zabudowy 0,4 - 2,0 (§ 22 ust. 3 pkt 2 planu). Definicję wskaźnika intensywności zabudowy określono w ustaleniach planu wskazując, że należy przez to rozumieć parametr, wyrażony jako udział powierzchni całkowitej zabudowy w powierzchni terenu działki budowlanej objętej projektem zagospodarowania terenu do decyzji o pozwoleniu na budowę (§ 4 ust. 1 pkt 12 planu). Należy przy tym zauważyć, że w planie określono również, iż przez powierzchnię całkowitej zabudowy należy rozumieć sumę powierzchni całkowitych budynków, w obrębie działki budowlanej objętej projektem zagospodarowania terenu do decyzji o pozwoleniu na budowę (§ 4 ust. 1 pkt 11 planu), a przez powierzchnię całkowitą budynku, należy rozumieć sumę powierzchni całkowitych wszystkich kondygnacji nadziemnych budynku (§ 4 ust. 1 pkt 10 planu). Z projektu budowlanego wynika, że suma powierzchni całkowitych wszystkich kondygnacji nadziemnych planowanego budynku wynosi 4813,54m2 (t. l, k. 10 projektu budowlanego) i z uwagi, iż projektowany jest jeden obiekt budowlany jest ona tożsama z powierzchnią całkowitej zabudowy. Powierzchnia terenu działki budowlanej objętej projektem zagospodarowania terenu do decyzji o pozwoleniu na budowę wynosi 2837,79m2 (t. l, k. 10 projektu budowlanego). Zatem wskaźnik intensywności zabudowy, wyrażony jako udział powierzchni całkowitej zabudowy w powierzchni terenu działki budowlanej objętej projektem zagospodarowania terenu do decyzji o pozwoleniu na budowę wynosi 1,7 (4813,54 / 2837,79) - więc zawiera się w dopuszczonym przez plan przedziale. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustalono dla nowo budowanych lub rozbudowywanych obiektów wymagane minimalne ilości miejsc parkingowych dla samochodów osobowych, wliczając miejsca w garażach, według wskaźnika dla budynków w zabudowie wielorodzinnej - 1,2 miejsca na 1 mieszkanie (§ 14 ust. 8 pkt 1 lit. b). Z projektu budowlanego wynika, że inwestycja dotyczy budowy 54 mieszkań oraz 65 miejsc parkingowych, zatem wskaźnik ilości miejsc postojowych na mieszkanie w przypadku omawianej inwestycji wynosi 1,2 - zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie organów administracji architektoniczno-budowlanej, forma architektoniczna planowanej inwestycji również jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu (§ 7, w którym określono m.in. dopuszczalne ukształtowanie dachu w ust. 6). Nie stwierdzono zatem niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zagospodarowanie wód opadowych nie narusza stanu wody na gruntach sąsiednich (§ 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2019.1065). Nie przewiduje się niwelacji terenu powodującej naruszenie stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich oraz niekorzystane przekształcenie naturalnego ukształtowania terenu. Projektowane ukształtowanie terenu od strony granic z działkami sąsiednimi nie spowoduje spływu wody na działki sąsiednie, gdyż przy granicy zaprojektowano spadki od strony działek sąsiednich w kierunku przedmiotowej Inwestycji. Projekt przewiduje pozostawienie murów istniejących i projektowanych w granicy działki. Szczegółowe rozwiązanie przedstawiono w części rysunkowej projektu (przekroje, elewacje oraz projekt zagospodarowania terenu — tom II k. 09-017 oraz tomie l k. 01). W części opisowej zagospodarowania terenu (strona nr 7) zawiera się również bilans wód opadowych, na podstawie którego dobrano wielkość zbiornika retencyjnego na wody opadowe. Usytuowanie projektowanego budynku spełnia wymogi bezpieczeństwa pożarowego zawarte w § 271 przywołanych warunków technicznych. Projekt Budowlany będący przedmiotem niniejszego postępowania został uzgodniony przez rzeczoznawcę ppoż. zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej z dnia 2 grudnia 2015 r. (Dz.U.2015.2117). Dodatkowo zauważyć należy, że zgodnie z warunkami ochrony przeciwpożarowej sporządzonymi do projektu budowlanego (część opisu architektoniczno-budowlanego — Rozdział XIII), cyt.: Minimalna odległość od sąsiedniego budynku zlokalizowanego na sąsiedniej działce budowlanej wynosi 11,3 m (budynek mieszkalny zlokalizowany od strony północnej inwestycji). Stacja trafo zlokalizowana na działce nr [...] znajduje się w odległości 6,1 m od ściany zewnętrznej projektowanego budynku oraz w odległości 8,3 m od najbliższego otworu okiennego. Szczegóły pokazano na planie zagospodarowania terenu. Omawiana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i nie jest zaliczana do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Budynek mieszkalny wielorodzinny nie jest zaliczany do obiektów generujących hałas, zanieczyszczenie powietrza, czy drgania. Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 1 Pb). Do wniosku zostało dołączone oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania działkami nr [...] i [...] obr. 4 Śródmieście na cele budowlane (art. 32 ust. 4 Pb). Projektant legitymujący się stosownymi uprawnieniami oraz wpisem do Małopolskiej Okręgowej Izby Architektów RP, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Pb (zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 Pb), załączył oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, zgodnie z art. 20 ust. 4 Pb. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii mapy do celów projektowych. Załączona została również informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna (art. 35 ust. 1 Pb). W razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 Pb oraz w art. 32 ust. 4 Pb, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Pb). Oceniając zarzut w odwołaniach, dotyczący analizy przesłaniania i zacieniania, załączonej do omawianego projektu budowlanego, iż jest niezgodna z przepisami prawa, jak i kwestii formalnych - iż jest nieprawidłowo sporządzona, wg organu dokument tego typu nie jest wymagany przez prawo, ani nie ma określonej w prawie formy. Załączenie go do projektu budowlanego, lub do akt sprawy o pozwolenie na budowę nie jest obowiązkowe. Stanowi jedynie dodatkowy, opisowy i graficzny dowód, ilustrujący sposób i zakres wpływu parametrów opisanych w § 13 i 60 warunków technicznych na formę architektoniczną projektowanego obiektu budowlanego. W postępowaniu administracyjnym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, w szczególności dowodem mogą być między innymi dokumenty (art. 75 § 1 kpa). W przypadku omawianej sprawy, załączona do projektu budowlanego analiza przesłaniania i zacieniania została podpisana przez uprawnionego projektanta i sprawdzającego (k. 118, t. l projektu budowlanego). Organy administracji publicznej nie mają podstaw do podważania treści i formy dokumentów sporządzonych przez osoby uprawnione.

Pismem z 4 lipca 2019 (data wpływu 8 lipca 2019 r.) skarżący załączyli do akt sprawy odwoławczej Analizę techniczną dotyczącą warunków nasłonecznienia lokalu mieszkalnego M. A. 01 w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w kontekście planowanej budowy pt: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działkach [...] i [...] obręb 4 Śródmieście przy ul. [...], Kraków" opracowaną przez uprawnionego projektanta w czerwcu 2019 r. Obie przedstawione Analizy zapewnienia naturalnego naświetlenia i nasłonecznienia zostały poddane badaniu w niniejszym postępowaniu. W postępowaniu administracyjnym organ administracji publicznej ma obowiązek wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się opiera, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmawia wiarygodności i mocy dowodowej. Proces ten z zasady ma odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji administracyjnej (art. 107 § 3 kpa). Przenosząc tę zasadę na grunt omawianej sprawy podano, że forma budynku, którego oddziaływanie na sąsiednią zabudowę jest przedmiotem analizy przedłożonej przez skarżących jest inna niż forma budynku, którego projekt budowlany został zatwierdzony skarżoną decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z 17 kwietnia 2019 r. W makiecie budynku, który został poddany analizie zleconej przez skarżących, inaczej jest ukształtowane naroże północno-zachodnie. W stosunku do omawianego projektu budowlanego różni się tym, że nie jest uskokowo ukształtowane na piętrze III i IV. Inaczej jest również ukształtowana w części środkowej w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego, ponieważ nie posiada cofniętej ostatniej IV kondygnacji od strony północnej i nie posiada wycofanej attyki. Makieta budynku, który został poddany analizie, zleconej przez skarżących, posiada loggie na wszystkich kondygnacjach tej samej długości, podczas gdy projekt budowlany zatwierdzony skarżoną decyzją dotyczy budynku, który ma loggie krótszą na IV kondygnacji. Wymienione różnice nie pozwalają stwierdzić tożsamości makiety stanowiącej podstawę opracowania zleconego przez skarżących i budynku będącego przedmiotem projektu budowlanego zatwierdzonego skarżoną decyzją. Różnice te mają istotny wpływ na ocenę zgodności z § 13 i 60 warunków technicznych, ponieważ analiza przedłożona przez skarżących została sporządzona dla innego budynku o większej kubaturze i o większych wysokościach elewacji północnej, niż budynek, którego projekt budowlany został zatwierdzony skarżoną decyzją. Oznacza to, że analiza nie przedstawia stanu faktycznego opisanego w zatwierdzonym projekcie budowlanym i odnosi się do zupełnie innej sytuacji, która nie ma miejsca. Ponadto autor analizy, przedłożonej przez skarżących, pominął zacienianie generowane przez budynki istniejące obecnie na działce nr [...] [...]) oraz na działce nr [...] ([...]). Zatem analiza przedłożona przez skarżących w trakcie postępowania odwoławczego nie stanowi dowodu w sprawie, ponieważ nie dotyczy budynku, którego projekt budowlany został zatwierdzony skarżoną decyzją. Stwierdzony stan rzeczy nie zwalnia organu odwoławczego z obowiązku badania zagadnienia naturalnego oświetlenia. Zasada zapewnienia naturalnego oświetlenia jest szczegółowo określona w § 13 Warunków technicznych (przywołanego wyżej rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.). Zgodnie z tym przepisem:

1. Odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli:

1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż:

a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m,

b) 35 m- dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m;

2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w §57 i 60.

2. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Zatem minimalna odległość między północno-zachodnim skrzydłem projektowanego budynku, a południowo wschodnią ścianą sąsiedniego budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr [...], w którym mieszkania są własnością skarżących, mierzona między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, wynosi 11,7 m. W miejscu tym wysokość przesłaniania mierzona od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien istniejącego budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi przesłaniającej części projektowanego budynku, wynosi 9,35 m. Projektowany budynek ma bryłę ukształtowaną uskokowo, o kolejnych wysokościach przesłaniania 12,4 m; 15,7 m i 16,2 m usytuowanych w odległościach odpowiednio 13,8 m; 16,4 m i 17,0 m. Parametry te potwierdzają zgodność projektu budowlanego z przywołanym przepisem.

Zasady kształtowania zabudowy zapewniającej naturalne nasłonecznienie zostały ustalone w § 60 warunków technicznych:

1. Pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8°°-16°°, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7.00 – 17.00.

2. W mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju.

3. W przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1, do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia.

W świetle cytowanego przepisu projektowany budynek jest usytuowany na południowy wschód względem istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr [...]. Takie usytuowanie względem siebie obu budynków powoduje, że o godzinie 13°° cień projektowanego budynku już nie zalega na elewacji południowo-wschodniej istniejącego budynku, co oznacza zapewnienie czasu nasłonecznienia okien jego mieszkań w wymiarze 4 godzin w dniach równonocy. Projektant w swojej analizie przesłaniania i zacieniania uwzględnił dodatkowo konfiguracje poszczególnych mieszkań, ich usytuowanie, wędrówkę cienia innych budynków w sąsiedztwie oraz różnice między równonocą wiosenną i jesienną. Wszystkie te uszczegółowienia potwierdzają spełnienie wymagań cytowanego przepisu. Organ odwoławczy nie znalazł zatem podstaw do wzywania Inwestora o zmianę projektu budowlanego w omawianym zakresie. Odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczącego braku udokumentowania zmian projektu budowlanego w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego, inwestor ma prawo do korekt projektu budowlanego, jego zakresu i nazwy, aż do zakończenia postępowania. Dopiero zmiany zatwierdzonego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej projektu budowlanego, podlegają trybom prawa budowlanego (art. 36a Pb). Zarzut stron postępowania, iż nie miały możliwości porównać zakresu zmian, nie rzutuje na zakończenie niniejszego postępowania, ponieważ to nie zakres zmian projektu budowlanego w trakcie postępowania o pozwolenie na budowę rzutuje na interes prawny stron, lecz końcowa forma i treść zatwierdzonego projektu budowlanego. Strony dodatkowo wnoszą o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej. Z zasady organ administracji publicznej przeprowadza, z urzędu lub na wniosek strony, w toku postępowania rozprawę, w każdym przypadku gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania lub gdy wymaga tego przepis prawa (art. 89 § 1 kpa). Okoliczności omawianej sprawy w ocenie Wojewody Małopolskiego nie spełniają tego warunku rozprawy administracyjnej. Również organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin (art. 89 § 2 kpa). W odniesieniu do powyższego należy wyjaśnić, że w przypadku zarzutów stron niepopartych dowodami oraz udowodnionego w tym zakresie stanowiska inwestora nie zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron postępowania. Dowody zebrane w sprawie są wystarczające do zakończenia postępowania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na tą decyzję wniosła A. P., zarzucając naruszenie:

- art. 7, 8 § 1, 9, 10, 11 k.p.c. poprzez pozbawienie stron, w tym skarżącej, możności obrony swoich praw i wzięcia aktywnego udziału w postępowaniu, gdyż organ II instancji nie dał możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i zajęcia stanowiska w sprawie przed wydaniem decyzji, a po jej wydaniu i doręczeniu, nie dał stronom możliwości zaznajomienia się z projektem budowlanym i aktualną analizą przesłaniania i zacieniania, w celu weryfikacji jej zgodności ze stanem faktycznym, gdyż główne akta sprawy, w tym zawierające projekt budowlany zostały (mimo nieuprawomocnienia się decyzji II instancji) wysłane w dniu wydania decyzji do organu I Instancji. Działanie organu II instancji pozbawiło w istocie strony możliwości ustosunkowania się merytorycznie do zarzutów zawartych w decyzji z 25 lutego 2021 r. w zakresie jakoby analiza złożona pismem z 4 lipca 2019 r. nie dotyczyła budynku w kształcie jaki aktualnie zawiera projekt budowlany. Działanie organu II instancji w istocie w sposób rażący pozbawiło strony możliwości weryfikacji merytorycznej treści wydanej opinii i doprowadziło do złamania podstawowych zasad procesu administracyjnego, takich jak zasada wysłuchania stron, zasada pogłębionego zaufania i zasada zapewniania czynnego udziału stronom w każdym stadium postępowania, co tym samym skutkuje koniecznością powtórzenia postępowania w sposób uwzględniający interesy, nie tylko inwestora, ale pozostałych uczestników postępowania, zwłaszcza w kontekście zarzutów, jakoby prywatna analiza złożona pismem z 4 lipca 2019 r. nie miała charakteru dowodu w sprawie.

- art. 6, 7, 10 §1, 77 §1 i 3, 78 §1, 80, 107 §3 k.p.a. oraz norm prawa materialnego, to jest art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 35 ust. 1 Prawo budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r. (dalej: p.b.) w związku z § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (znane dalej: rozporządzeniem z dnia 12 kwietnia 2002 r.) polegające na nieuwzględnieniu całości dowodów zgromadzonych w sprawie, oraz błędnej ocenie złożonych do akt sprawy analizy przesłaniania i zacieniania (k.118 t. I projektu budowlanego) oraz prywatnej analizy technicznej warunków nasłoneczniania (złożonej przez strony w piśmie z 4 lipca 2019 r.), przez co organy I i II instancji nie oceniły w należytym stopniu zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno - budowlanymi, w szczególności dotyczącymi norm z art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 35 ust. 1 p.b. w związku z § 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Skutkowało to naruszeniem norm prawa materialnego, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego nie spełniającego norm technicznobudowlanych, którego realizacja doprowadzi do ograniczenia nasłonecznienia istniejących budynków w stopniu większym, niż dopuszczalny przez obowiązujące przepisy. Ponadto, brak rozpatrzenia całości materiału dowodowego w istotny sposób naruszał zasadę praworządności, prawdy obiektywnej i zapewniania stronom możliwości czynnego udziału w postępowaniu, oraz rażąco naruszał zasady zbierania i oceny dowodów.

- art. 153 p.p.s.a. w związku z faktem, że organ II instancji rozpoznając ponownie sprawę z odwołania Skarżącej nie zastosował się do wiążących go z mocy art. 153 p.p.s.a. ocen prawnych i wskazań co do sposobu przeprowadzenia dalszego postępowania. Wniesiono o uchylenie decyzji obu instancji.

W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę inwestor jako uczestnik postępowania pismem z dnia 6 sierpnia 2021r. wniósł o oddalenia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. Sąd w przypadku nieuwzględnienia skargi, oddala skargę.

Niniejszą sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875). Zgodnie z nim, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na podstawie powołanego przepisu Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, wyznaczając termin posiedzenia na dzień 6 września 2021 r.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że decyzja dotycząca przedmiotowej inwestycji, podlegała już kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 15 lipca 2019 r, sygn. akt II SA/Kr 1525/19 uchylona została poprzednia decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 1 października 2019 r, znak: [...]

Jak wynika z treści uzasadnienia w/w wyroku, Sąd dokonał wyczerpującej oceny kwestionowanej decyzji i wyraził pogląd, że w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości spełnienie przez inwestora przesłanek określonych w art. 32 ust. 4 p.b. W odniesieniu do kwestii zgodności projektu budowlanego z obowiązującym na terenie inwestycji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Sąd stwierdził, że warunek ten został w niniejszej sprawie spełniony, a organy przeanalizowały właściwie zdeterminowane miejscowym planem parametry zabudowy i dokonały w tym zakresie prawidłowych ustaleń, w szczególności dotyczących formy architektonicznej budynku, wysokości zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej, intensywności zabudowy, ilości miejsc parkingowych.

Uchylając decyzję WSA wskazał, że wątpliwości budzi jedynie spełnienie warunku zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi tj. § 13 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznym, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponieważ organ nie dokonał właściwej weryfikacji spełnienia tego warunku w zakresie zapewnienia odpowiedniego czasu nasłonecznienia dla sąsiedniego budynku, w tym lokalu skarżącej. W pozostałym zakresie Sąd ocenił zarzuty skarżącej jako niezasadne, przedstawiając stosowną argumentację w uzasadnieniu.

Konkludując wskazał, że w ponownie przeprowadzonym postępowaniu rzeczą organu odwoławczego będzie przeprowadzenie ponownej analizy opracowania dotyczącego przesłaniania i nasłonecznienia przedłożonego przez strony postępowania, a także ponownej analizy opracowania przedłożonego przez inwestora, celem ustalenia, czy projektowany obiekt spełnia warunki techniczne określone w § 13 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W razie konieczności - ze względu na dokonane ustalenia - zmian w projekcie budowlanym, organ miał do tego zobowiązać inwestora, a zmiany te, miały być dokonywane w sposób czytelny, z odpowiednimi adnotacjami i podpisem autora projektu, opatrzonym datą dokonywanej zmiany.

Ocena zaskarżonej aktualnie decyzji, w świetle dokumentacji akt postępowania wskazuje, że organ należycie wykonał wytyczne WSA. Zaskarżona decyzja zawiera ocenę analizy przesłaniania i zacienienia przedłożonej zarówno przez skarżącą, jak i przez inwestora, a ocenę te należy zaaprobować. Zaznaczenia wymaga, że z ustaleń organu wynika, że analiza przedłożona przez skarżącą, dotyczy obiektu o nieco innych parametrach niż obiekt ostatecznie zatwierdzony decyzją i dlatego jest niemiarodajna dla oceny zacienienia lokalu skarżącej. Stanowisko organu jest w tym zakresie trafne. Dodać można, że analiza przedłożona przez skarżącą jest tak sporządzona, że zawiera jedynie rzut planowanego wcześniej budynku, bez wskazania jego wysokości w poszczególnych miejscach. Tymczasem planowany budynek ma zarówno rozbudowaną bryłę, jak i różną wysokość poszczególnych jego fragmentów, co wpływa na długość rzucanego cienia, przez poszczególne jego elementy. Podkreślenia też wymaga, że wbrew zarzutom skargi, organ uznając analizę przedłożoną przez skarżącą za niemiarodajną dla oceny rzeczywistego stopnia zacienienia, nie był zobligowany do przedstawienia szczegółowych rozważań i ocen, w jaki sposób zmiany w projekcie wpłynęły na dezaktualizację analizy przedłożonej przez skarżącą. Brak również podstaw aby uznać, że wadliwe dokonywanie zmian w projekcie budowlanym na etapie postępowania przed organem I instancji, mogło aktualnie skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego, ponownie wydanej decyzji organu II instancji. Nieprawidłowości te były już zauważone i ocenione przez WSA przy poprzednim badaniu sprawy, a Sąd uznał wtedy, że zakres dokonanych już zmian, ze względu na niewłaściwe ich dokumentowanie pozostaje poza kontrolą Sądu. Co jednak istotne i co wskazał organ II instancji ponownie badając sprawę, to nie zakres zmian projektu budowlanego w trakcie postępowania o pozwolenie na budowę rzutuje na interes prawny stron, lecz końcowa forma i treść zatwierdzonego projektu budowlanego. A ta przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez Wojewodę Małopolskiego się nie zmieniła. O ile przy tym należy się zgodzić, że w ponownym postępowaniu odwoławczym doszło do naruszenia art. 10 k.p.a., to jednak uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Jak już bowiem wskazano, w postępowaniu tym organ nie uzupełniał postępowania dowodowego, a jedynie dokonał oceny już wcześniej zebranego materiału dowodowego tj. analiz zacienienia i przesłaniania. Analiza skarżącej została przedłożona do akt ponad 2 lata temu, na etapie poprzedniego postępowania odwoławczego i już w chwili przedłożenia do akt była niemiarodajna dla oceny rzeczywistego zakresu zacieniania przez planowany budynek. W sprawie nie doszło bowiem do zmiany stanu faktycznego lub powstania nowych dowodów, lecz do oceny już wcześniej istniejących. Zarzucana okoliczność przesłania akt administracyjnych do organu I instancji, miała mieć miejsce już po wydaniu zaskarżonej decyzji, a zatem z przyczyn oczywistych nie może mieć wpływu na ocenę jej zgodności z prawem. Podkreślenia też wymaga, że zarzuty skargi koncentrują się nie na ewentualnych konkretnych wadach analizy zacienienia przedłożonych przez inwestora, lecz na nieświadomości skarżącej o zmianach w projekcie i co za tym idzie nie skorygowaniu swojej analizy. Tymczasem ten zakres postępowania o pozwolenie na budowę nie ma polegać na gromadzeniu analiz, czy opinii biegłych, lecz na zweryfikowaniu analizy zacienienia przedłożonej przez inwestora, w kontekście konkretnych zarzutów innej strony postępowania, wykazującej przekonująco konkretne wady analizy inwestora. Mimo, że pomiędzy datą wydania zaskarżonej decyzji i datą wydania niniejszego wyroku upłynęło ponad 6 miesięcy, skarżąca nie przedłożyła np. uzupełnienia skargi, gdzie rzeczowo i przekonująco zakwestionowałaby analizę inwestora. Z powyższych przyczyn zarzuty skargi nie mogą zostać uznane za uzasadnione. Odnosząc się jeszcze do uzasadnienia zaskarżonej decyzji, należy wyrazić pogląd, że nie ma racji organ II instancji, że analiza przesłaniania i zacieniania nie jest dokumentem wymaganym przez prawo, załączenie jej do projektu budowlanego lub do akt sprawy o pozwolenie na budowę nie jest obowiązkowe i stanowi jedynie dodatkowy, opisowy i graficzny dowód, ilustrujący sposób i zakres wpływu parametrów opisanych w § 13 i 60 warunków technicznych na formę architektoniczną projektowanego obiektu budowlanego. Zgodnie bowiem ze znajdującym zastosowanie w sprawie Rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, wymagania rozporządzenia dotyczące projektu zagospodarowania działki lub terenu i projektu architektoniczno-budowlanego należy spełnić uwzględniając m.in. właściwości danego obiektu budowlanego oraz sposób i zakres jego oddziaływania na otoczenie (§ 7 ust. 1), a część rysunkowa projektu zagospodarowania działki lub terenu, sporządzona z uwzględnieniem § 7, powinna określać m.in. obrys i układ projektowanych obiektów budowlanych w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich oraz rodzaj i zasięg uciążliwości. Elementem projektu budowlanego, w zależności od parametrów planowanego obiektu i jego sytuowania w stosunku do innych obiektów, winna zatem być tzw. analiza zacienienia i przesłaniania. Zacienienie i przesłanianie to bowiem jedne z uciążliwości jakie mogą się wiązać z budową obiektu budowlanego. Podkreślić jednak należy, że pomimo powyższego błędnego poglądu, organ zrealizował wiążące go wytyczne zawarte w uzasadnieniu Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 15 lipca 2019 r, sygn. akt II SA/Kr 1525/19 i dokonał oceny przedłożonych do akt sprawy analiz zacienienia i przesłaniania, a ocenę tę w świetle okoliczności sprawy należy uznać za prawidłową i wystarczającą.

Mając zatem na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.