Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1831/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 239b par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Radosław Teresiak, Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś, sędzia WSA Monika Świercz (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi F. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...]; [...] w przedmiocie nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2014 r. i 2015 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2016 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. określił F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Skarżąca, Spółka lub Strona) zobowiązanie w podatku od towarów i usług za I, II, III, IV kwartał 2014 r. i I kwartał 2015 r.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Warszawie nadał decyzji nieostatecznej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] września 2016 r. rygor natychmiastowej wykonalności.

Na powyższe postanowienie pełnomocnik Spółki wniósł zażalenie, w którym zarzucił naruszenie:

• art. 239 b § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017r. poz. 201; dalej jako O.p.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie nie zachodzą podstawy pozwalające na przyjęcie, iż spełnione zostały przesłanki uzasadniające nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] września 2016 r., w szczególności oparcie w tej mierze swego przekonania na fakcie nie zapłacenia należnego podatku od osób prawnych za 10/2016 r. (wraz z późniejszym pouczeniem), która to należność została uiszczona w dniu 29 listopada 2016 r., a więc dzień przed wydaniem zaskarżonego orzeczenia, w tym nie posiadaniu przez skarżącego majątku na którym można by ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy,

• art. 239 b § 2 O.p. poprzez brak uprawdopodobnienia, iż zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] września 2016 r. nie zostanie wykonane, błędną wykładnię przepisu skutkującą przyjęciem, iż przesłanka uprawdopodobnienia, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane sprowadza się do stwierdzenia jednej z przesłanek wymienionych w art. 239 b § 1 O.p.,

• naruszenie art. 239 b § 1 i § 2 O.p. poprzez wadliwą ich wykładnię i wadliwe zastosowanie i przyjęcie, że uprawdopodobnienie danej okoliczności oznacza zupełną dowolność organów bez ustalenia stanu faktycznego odnośnie sytuacji finansowej podatnika, podczas gdy to stan finansowy podatnika ma uzasadniać przypuszczenie, że ewentualne przyszłe zobowiązanie nie zostanie wykonane,

• art. 120 O.p. w związku z art. 7 Konstytucji RP poprzez rozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości na niekorzyść strony, a także stosowania zasady in dubio pro fisco,

• art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, 191, art. 239 b § 2 i art. 210 § 4 w związku z art. 219 O.p. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu ustalenia stanu finansowego spółki, wskutek nie ustalenia wartości majątku spółki, majątku ruchomego w tym taboru transportowego, niezebranie i nierozpatrzenie całości materiału dowodowego, a tym samym wadliwą ocenę sytuacji finansowej spółki opartą na niezupełnym i wybiórczo zgromadzonym materiale dowodowym, nie uwzględniającym składników majątku spółki, niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn nieustalenia wartości składników majątku spółki oraz przyczyn nie wzięcia pod uwagę przy rozstrzygnięciu sprawy wartości miesięcznych wpłat dokonywanych przez spółkę z tytułu VAT należnego oraz terminowości tych wpłat, co także daje obraz kondycji finansowej Spółki,

• art. 121 § 1 i art. 124 O.p. poprzez nieprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz faktyczne niewyjaśnienie stronie przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy, w tym także z ostrożności procesowej,

• naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 233 § 2 w związku z art. 239 i art. 236 O.p. poprzez merytoryczne rozpatrzenie przez organ zażalenia niedopuszczalnego, tj. zażalenia na postanowienie, które nie weszło do obrotu prawnego, z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika, co sprawia, że postanowienie to nie zostało prawidłowo i skutecznie doręczone.

W związku z powyższym, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] listopada 2016 r. W uzasadnieniu wskazał, iż w przedmiotowej sprawie pismem z dnia 11 października 2016 r. pełnomocnik skarżącej wniósł od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] września 2016 r. odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w W., które zostało rozpatrzone w dniu 30 grudnia 2016 r. poprzez wydanie decyzji ostatecznej utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Zaznaczył, iż w przedmiotowej sprawie decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. doręczona została w dniu 9 stycznia 2017 r., a zatem w dniu [...] listopada 2016 r., tj. w dniu wydania postanowienia o nadaniu decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] września 2016r. rygoru natychmiastowej wykonalności, w obrocie prawnym brak było ostatecznej decyzji podatkowej. W związku z tym stwierdził, iż zażalenie z dnia 12 grudnia 2016r. złożone na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] listopada 2016 r. podlega merytorycznemu rozpatrzeniu.

Organ odwoławczy podniósł, iż w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. wskazał, że w sprawie zachodzi przesłanka określona w art. 239 b § 1 pkt 2 O.p., tj. skarżąca nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia.

Organ ustalił, że strona:

• nie posiada nieruchomości (wydruk z elektronicznego dostępu do Centralnej Bazy Ksiąg Wieczystych z dnia 28 listopada 2016r ),

• nie posiada majątku trwałego, tj. gruntów (w tym prawa użytkowania wieczystego gruntu), nie posiada na własność również budynków, lokali i obiektów inżynierii lądowej i wodnej.

W związku z powyższym uznał, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka, która może stanowić podstawę nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, tj. strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. zwrócił uwagę, iż jako okoliczności uprawdopodobniające, że zobowiązanie w podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2014 r. oraz I kwartał 2015 r. nie zostanie wykonane, organ pierwszej instancji wskazał:

• nie dopełnienie obowiązku zapłaty w ustawowym terminie należności z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za październik 2016 r. w kwocie 1.450,00 zł,

• nie posiadanie przez stronę majątku, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. stwierdził, iż o istnieniu prawdopodobieństwa, że zobowiązanie w podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2014 r. oraz I kwartał 2015 r. nie zostanie wykonane świadczy również:

• nierzetelnie wywiązywanie się strony z obowiązków podatkowych - ww. zobowiązanie zostało ujawnione dopiero w efekcie przeprowadzonego postępowania kontrolnego.

• nieuprawnione dokonanie obniżenia kwot podatku należnego o kwoty podatku naliczonego w łącznej wysokości 544.649,00 zł, wynikające z faktur nieodzwierciedlających rzeczywistych transakcji gospodarczych.

Powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego uprawdopodobniają możliwość niewykonania przez stronę zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2014 r. oraz I kwartał 2015 r. w łącznej kwocie 433.111,00 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę.

Organ odwoławczy zauważył, że skarżąca nie podjęła żadnych działań zmierzających do uregulowania zobowiązań podatkowych, nie dokonała dobrowolnego zabezpieczenia i nie dokonała wpłaty na rzecz ww. zaległości na rachunek bankowy organu podatkowego, chociażby zapobiegając dalszemu naliczaniu odsetek za zwłokę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. uznał, że powyższe oraz fakt, iż materiał dowodowy zebrany w toku postępowania kontrolnego świadczy o tym, że transakcje, których stroną była skarżąca miały charakter fikcyjny, rzutuje na ocenę intencji i wiarygodności strony oraz rodzi uzasadnioną obawę niewykonania zobowiązań.

Reasumując Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. stwierdził, że organ pierwszej instancji wykazał wystąpienie w przedmiotowej sprawie zarówno przesłanki określonej w art. 239 b § 1 pkt 2, jak i przesłanki z art. 239 b § 2 O.p.

W skardze na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] listopada 2016 r., ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

• art. 239 b § 2 ustawy O.p. poprzez jego błędną wykładnię i przejęcie przez organ podatkowy, że w celu zastosowania przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w postaci uprawdopodobnienia, iż zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] września 2016r. Nr [...] nie zostanie wykonane - nie musiał dokonywać analizy indywidualnej sytuacji w jakiej znajduje się skarżąca, w tym jej sytuacji finansowej, majątkowej, jak również tego, iż jest podatnikiem na bieżąco regulującym swoje zobowiązania podatkowe,

• art. 239 b § 1 i § 2 O.p. poprzez wadliwą ich wykładnię i wadliwe zastosowanie i przyjęcie, że uprawdopodobnienie danej okoliczności oznacza zupełną dowolność organów bez ustalenia stanu faktycznego odnośnie sytuacji finansowej podatnika, podczas gdy to stan finansowy podatnika ma uzasadniać przypuszczenie, że ewentualne przyszłe zobowiązanie nie zostanie wykonane,

• art. 122 O.p., poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności wyprowadzenie na podstawie niepotwierdzonych informacji i przypuszczeń wniosku, iż skarżąca nie będzie w stanie wywiązać się z zobowiązania podatkowego, w tym nie ustalenie wartości majątku spółki, majątku ruchomego, niezebranie i nierozpatrzenie w całości materiału dowodowego, a przez to wadliwą ocenę sytuacji finansowej Skarżącej opartą na niezupełnym i wybiórczym materiale dowodowym, w tym niewskazanie w uzasadnieniu przyczyn nieustalenia wartości składników majątkowych Spółki,

• art. 187, 191, 210 O.p. oraz zasad ogólnych postępowania podatkowego, wynikających z art. 120, 121 i 122 O.p. poprzez niedołożenie przez organy podatkowe wymaganych starań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie sytuacji majątkowej Skarżącej i możliwości jej wywiązania się z nieostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] września 2016 r. Nr [...]

W uzasadnieniu pełnomocnik spółki zarzucił, iż organy podatkowe uzależniły możliwość spłacenia przez Skarżącą określonego zobowiązania podatkowego wyłącznie od posiadania przez Spółkę nieruchomości lub ruchomości wprost wynikających z decyzji określającej podatek od towarów i usług za sporne okresy.

Podniósł, iż skarżąca dysponuje ruchomościami i środkami pieniężnymi umożliwiającymi, jeśli nie natychmiastowe, to na pewno, rozłożone w czasie uregulowanie ewentualnych zobowiązań na rzecz Skarbu Państwa. W ocenie pełnomocnika Spółki okoliczność, że organom nie udało się ustalić majątku skarżącej wynika nie tyle z braku posiadania przez nią tegoż majątku, co z braku podjęcia w tym zakresie jakichkolwiek działań przez organy podatkowe, co skutkowało dowolnym przyjęciem, na podstawie niepełnych informacji, o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.).

Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

W myśl art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, może być rozpoznane w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Treść powyższego przepisu upoważniała zatem Sąd do rozpoznania niniejszej sprawy w postępowaniu uproszczonym.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 239b § 1 O.p., decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy:

organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub

strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub

strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub

okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.

Prawidłowo Organ stwierdził, że redakcja powyższego przepisu - użycie spójnika "lub" wskazuje, iż stwierdzenie w stanie faktycznym sprawy wystąpienia choćby jednej z okoliczności w nim wymienionych daje organowi podatkowemu możliwość zastosowania instytucji rygoru natychmiastowej wykonalności. Przesłanki te mają charakter fakultatywny i rozłączny, co powoduje, że zaistnienie jednej z nich daje podstawę do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Przy tym należy mieć na uwadze, że stosownie do treści art. 239b § 2 O.p., przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Zatem dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek, tj.:

co najmniej jednej z czterech okoliczności wskazanych w art. 239 b § 1 O.p.,

uprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

W niniejszej sprawie postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności zostało wydane oparciu o art. 239b § 1 pkt 2 O.p. w związku z art. 239b § 2 O.p. Wynika z tego, że podstawą do tego orzeczenia było stwierdzenie przez Organ, że strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia.

W związku z powyższym nie można zgodzić się z twierdzeniem Strony, że Organ nie musiał dokonać analizy indywidualnej sytuacji, w jakiej znajduje się Skarżąca. Brak podstaw również do twierdzenia Strony, że termin "uprawdopodobnienie" nie odnosi się do rygoru natychmiastowej wykonalności.

Trafnie stwierdził Organ, że druga z wyżej wskazanych przesłanek dotyczy nie tyle przeprowadzenia dowodu czyniącego fakt absolutnie pewnym, lecz jedynie wskazania okoliczności wystarczających do powzięcia przekonania o prawdopodobieństwie faktu. W kontekście tej przesłanki wskazać należy , że uprawdopodobnienie wystąpienia danej okoliczności oznacza wykazanie, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo - graniczące z pewnością - zmaterializowania się jej. Użycie w treści art. 239 b § 2 omawianej ustawy pojęcia "uprawdopodobnienie" znajduje również przełożenie na zasady dowodzenia ziszczenia się wskazanej w tym przepisie przesłanki, tj. możliwości niewykonania zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji. W związku bowiem z przyjętym przez ustawodawcę sformułowaniem "uprawdopodobni" należy uznać, że ustawodawca nie wymaga od organu podatkowego wykazania okoliczności za pomocą przewidzianych przepisami procedury dowodów, a rygory uznania jego twierdzeń są złagodzone i odformalizowane (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 1000/09). W świetle ww. przepisu, ponieważ uprawdopodobnienie - w odróżnieniu od udowodnienia - oznacza mniejszy stopień pewności, że dany skutek nastąpi, organ podatkowy powinien posiadać informacje uzasadniające przypuszczenie, iż zobowiązanie wynikające z decyzji może zostać niewykonane.

W niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, Organy wykazały wystąpienie w przedmiotowej sprawie przesłanek określonych w art. 239b § 1 pkt 2 i art. 239b § 2 O.p.

Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia o istnieniu prawdopodobieństwa, że zobowiązanie w podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2014 r. oraz I kwartał 2015 r. nie zostanie wykonane świadczy (wbrew twierdzeniu Skarżącej) nie tylko nie dopełnienie obowiązku zapłaty w terminie należności z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych w kwocie 1.450,00 zł, ale przede wszystkim nieposiadanie przez Stronę majątku, na którym można ustanowić hipotekę lub zastaw oraz nierzetelnie wywiązywanie się Strony z obowiązków podatkowych - zobowiązanie zostało ujawnione dopiero w efekcie przeprowadzonego postępowania kontrolnego oraz nieuprawnione dokonanie obniżenia kwot podatku należnego o kwoty podatku naliczonego w łącznej wysokości 544.649,00 zł. wynikające z faktur nieodzwierciedlających rzeczywistych transakcji gospodarczych.

Ponadto Sąd podzielił stanowisko Organu, iż fakt wydania decyzji, w której stwierdzono, że materiał dowodowy zebrany w toku postępowania kontrolnego świadczący o nierzetelności transakcji, których stroną była Skarżąca, tj. miały one charakter fikcyjny, wywołuje uzasadnione wątpliwości co do intencji i wiarygodności Skarżącej oraz obawę niewykonania zobowiązań wynikających z tej decyzji.

Prawidłowo Organy stwierdziły, że z przeprowadzonej analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż Skarżąca nie posiada nieruchomości (wydruk z elektronicznego dostępu do Centralnej Bazy Ksiąg Wieczystych z dnia 28 listopada 2016r.), nie posiada majątku trwałego, tj. gruntów (w tym prawa użytkowania wieczystego gruntu), nie posiada na własność również budynków, lokali i obiektów inżynierii lądowej i wodnej. Zatem wysokość szacowanego zobowiązania w podatku od towarów i usług - 544.649,00 zł, w stosunku do aktualnej sytuacji majątkowej Spółki, wskazuje, iż nie będzie Ona w stanie uregulować przyszłego zobowiązania.

Znamiennym w niniejszej sprawie jest również to, że jeśli w ocenie Spółki nie zaistniał stan prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania wynikającego z decyzji podatkowej, to powinna ona wskazać majątek, o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy. Tymczasem Spółka, oprócz ogólnego stwierdzenia, że znajduje się w dobrej kondycji finansowej i dysponuje ruchomościami oraz środkami pieniężnymi umożliwiającymi, jeśli nie natychmiastowe, to na pewno rozłożone w czasie uregulowanie ewentualnych zobowiązań na rzecz Skarbu Państwa, nie podała żadnych konkretnych informacji, dotyczących jej sytuacji majątkowej, podważających twierdzenie Organów w tym zakresie.

Ponadto trafnie zauważył Organ, iż Spółka nie podjęła żadnych działań zmierzających do uregulowania zobowiązań podatkowych, nie dokonała dobrowolnego zabezpieczenia, nie dokonała wpłaty na rzecz ww. zaległości na rachunek bankowy organu podatkowego, chociażby zapobiegając dalszemu naliczaniu odsetek za zwłokę.

Biorąc powyższe pod uwagę przeprowadzone w sprawie postępowanie i wydane w sprawie postanowienia nie naruszały obowiązujących przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.