Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 34/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71  ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.) Sędziowie WSA Andrzej Góraj Anna Mierzejewska Protokolant referent stażysta Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku: - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 w zw. z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. L. od decyzji Prezydenta m. W. z dnia [...] września 2011 r., orzekającej o uznaniu w/w z dniem [...] września 2011 r. za osobę bezrobotną oraz odmawiającej przyznania prawa do zasiłku, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, co następuje:

A. L. została zarejestrowana w Urzędzie Pracy m. W. w dniu [...] września 2011 r. jako osoba bezrobotna. Przedtem A. L. była zatrudniona w Zakładzie [...] w W. w okresie od dnia 8 marca 1993 r. do dnia 15 października 2010 r. w wymiarze pełnego etatu. Ponadto rozpoczęła działalność gospodarczą w dniu 1 maja 2008 r., którą następnie zawiesiła w dniu 1 kwietnia 2010 r. Zatem suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, na przestrzeni 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji A. L. w Urzędzie Pracy jest krótsza niż 365 dni. Zainteresowana na przestrzeni 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w Urzędzie Pracy, tj. w okresie od 1 marca 2010 r. do 1 września 2011 r., legitymuje się 229 dniami uprawniającymi do zasiłku, co skutkuje odmową przyznania prawa do zasiłku. Do okresu uprawniającego do zasiłku zaliczono A. L. zatrudnienie w Zakładzie [...]. Natomiast okres zawieszenia działalności gospodarczej od dnia 1 kwietnia 2010 r. do dnia 1 września 2011 r. nie został uwzględniony, bowiem w tym okresie nie były opłacane składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia takiej działalności.

W ocenie Wojewody [...] organ I instancji trafnie orzekł o uznaniu A. L. z dniem [...] września 2011 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania jej prawa do zasiłku.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji A. L. wnosiła o przyznanie prawa do zasiłku. Ponadto wskazywała, iż przeciwko byłemu pracodawcy - Zakładzie [...] w W. - złożyła pozew do Sądu Pracy, co udokumentowała. Z okoliczności tej skarżąca wywodziła niemożność wcześniejszego zarejestrowania się w Urzędzie Pracy, albowiem, jej zdaniem, zawarte w pozwie żądanie przywrócenia do pracy uniemożliwia jednoczesne pozostawanie w gotowości i zdolności do podjęcia innego zatrudnienia, niż to które jest przedmiotem pozwu.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania, Wojewoda [...] wskazał, iż okoliczności podnoszone w odwołaniu nie mają znaczenia w niniejszej sprawie. Organ podkreślił bezwzględnie obowiązujący charakter uregulowania zawartego w przepisie art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

A. L. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z decyzja organu I instancji w części odmawiającej przyznania jej prawa do zasiłku.

W uzasadnieniu skargi podnosiła okoliczność pozostawania w sporze przed Sądem Pracy z ostatnim pracodawcą, co w jej ocenie uniemożliwiało wcześniejsze zgłoszenie się do Urzędu Pracy, albowiem, jej zdaniem, zawarte w pozwie żądanie przywrócenia do pracy uniemożliwia jednoczesne pozostawanie w gotowości i zdolności do podjęcia innego zatrudnienia, niż to które jest przedmiotem pozwu. Z tych względów w takiej jak jej sytuacja data zarejestrowania się jako osoba bezrobotna nie powinna być istotna.

Podkreślała także okoliczność długoletniego nieprzerwanego zatrudnienia u ostatniego pracodawcy - Z. w W.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2012 r., poz. 270), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, i to z przepisami obowiązującymi w dacie wydania tego rozstrzygnięcia.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Ma rację Wojewoda [...], wskazując na bezwzględnie obowiązujący przepis art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415, ze zm.), stanowiący podstawę prawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Zgodnie z art. 71. ust. 1 powyższej ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:

1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz

2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:

a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104b i art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych, trwających łącznie dłużej niż 30 dni (...).

Z porównania daty zarejestrowania się skarżącej w Urzędzie Pracy z datą ustania zatrudniania wyraźnie wynika bark zachowania wymaganego okresu pomiędzy ustaniem zatrudnienia a rejestracją. Oczywistym jest, iż skarżąca zwlekała z rejestracją, pozostając w błędnym przeświadczeniu, iż okoliczność pozostawania w sporze przed Sądem Pracy z pracodawcą uniemożliwia jej wcześniejsze (w miarę bezpośrednie po ustaniu zatrudnienia) zgłoszenie się do Urzędu Pracy.

Należy tu wyraźnie zaznaczyć, iż wskazywane przez A. L. okoliczności ewentualnego postępowania ugodowego, prowadzonego z byłym pracodawcą, jak i wniesiona przez nią sprawa do Sądu Pracy przeciwko byłemu pracodawcy o odszkodowanie i przywrócenie do pracy nie może stanowić usprawiedliwienia zwłoki w zarejestrowaniu się w Urzędzie Pracy po ustaniu zatrudnienia.

Cała argumentacja podnoszona w tym zakresie przez skarżącą zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym jest chybiona i nieoparta na żadnym przepisie prawa, uzasadniającym prezentowany przez skarżącą pogląd. Również powoływanie się na niekonstytucyjność przepisu art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie znajduje żadnego uzasadnienia.

Także wbrew twierdzeniom skargi, na oceną podjętego przez oba organy rozstrzygnięcia nie może mieć wpływ niekwestionowany długi okres stażu pracy skarżącej.

Zważywszy na treść art. 71 ust. 1 pkt 2) omawianej ustawy organ nie mógł w niniejszej sprawie wydać innej decyzji.

Reasumując, zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji odpowiadają prawu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia przez organy obu instancji prawa materialnego jak i procesowego, które skutkowałoby stwierdzeniem nieważności zaskarżonego rozstrzygnięcia albo jego uchyleniem i dlatego na zasadzie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach zastępstwa prawnego świadczonego z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 wyżej wskazanej ustawy.