Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1558/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 621  Sprawy mieszkaniowe, w tym dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Dnia 10 listopada 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska /spr./, Sędziowie NSA Janusz Nowacki, WSA Krzysztof Szczygielski, Protokolant referendarz sądowy Ewa Alberciak, po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2004 roku sprawy ze skargi Z.W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przyznania równoważnika pieniężnego na remont lokalu mieszkalnego 1/ uchyla zaskarżoną decyzję, 2/ orzeka, że zaskarżona decyzja podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. utrzymał w mocy, decyzję Komendanta Powiatowego Policji w T. z dnia [...], nr [...] w sprawie przyznania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego.

W uzasadnieniu organ II instancji podał, iż wyrokiem z dnia 26 maja 2003 roku ( sygn. akt II SA/Łd 2119/00 ) Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi uchylił decyzję Nr [...] z dnia [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł., utrzymującą w mocy decyzję Nr [...] z dnia [...] Komendanta Powiatowego Policji w T. odmawiającą przyznania Panu Z.W. równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego w wysokości 3 norm zaludnienia. Podstawą uchylenia decyzji było powołanie przez organ II instancji aktu prawnego, który według Konstytucji RP ( Dz. U. z 1997 roku, Nr 78, poz. 483 ) nie może być źródłem prawa powszechnie obowiązującego.

Po przeprowadzeniu ponownego postępowania administracyjnego organ II instancji ustalił, iż Z.W. jest emerytem Policji od dnia 15 maja 2000 roku. Zamieszkuje wraz z rodziną w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. A 6 w T. Posiada uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego od roku 1977. W roku 1990 uzyskał uprawnienia do dodatkowej normy zaludnienia w związku z mianowaniem na stanowisko w 8. grupie uposażenia, a następnie – w 6. grupie uposażenia – jako Komendant Rejonowy.

Organ II instancji wskazał, iż decyzją Nr [...] z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w T. przyznał zainteresowanemu równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem dwóch norm zaludnienia. Podstawą do naliczenia świadczenia było oświadczenie mieszkaniowe z dnia 2 października 2000 roku. Do ustalenia liczby norm przyjęto uprawnienia Z.W. (1 norma) i jego żony – K.W. (1 norma).

Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. zwolnił Z.W. z zajmowanego ostatnio stanowiska Komendanta Rejonowego Policji i mianował na niższe stanowisko służbowe asystenta Sekcji I Wydziału Techniki Operacyjnej KWP w Ł., zaszeregowane w ówczesnej 15. grupie uposażenia (od 1 lipca 2000 roku - 6. grupa). Bowiem zgodnie z przepisem art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji ( Dz. U. z 2002 roku, Nr 7, poz. 58 ) w związku z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 roku - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną ( Dz. U. Nr 133, poz. 872 ), komendant wojewódzki Policji w szczególnie uzasadnionych przypadkach mógł zezwolić na zachowanie przez policjanta przeniesionego na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego prawa do zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku, z jednoczesnym zachowaniem stopnia związanego z tym stanowiskiem. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. skorzystał z tego uprawnienia i zachował Z.W. stopień jak i uposażenie otrzymywane na ostatnio zajmowanym stanowisku.

W podstawie prawnej swojego orzeczenia organ II instancji powołał przepis art. 91 ust. 1 ustawy o Policji, iż policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Wskazał też na § 2 ust. l rozporządzenia MSWiA z dnia 17 października 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1469), który reguluje uprawnienia policjanta do dodatkowej normy zaludnienia. Powołując zaś pkt 3 i 4 ust. 1 § 2 tego rozporządzenia wywiódł, iż skarżącemu nie przysługuje dodatkowa norma zaludnienia, bo uprawnienia te przysługują policjantowi mianowanemu w związku z zajmowanym przez niego stanowiskiem. Organ odwoławczy zaznaczył, iż stanowisko, jakie zajmował Z. W. w dacie przejścia na emeryturę tj. asystenta w KWP było zaszeregowane do 15. grupy uposażenia, a według nowej tabeli do 6. grupy uposażenia, która to grupa, nie dawała podstaw do przyznania Z.W. prawa do dwóch norm zaludnienia.

Decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...], Nr [...] zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi Z.W., wnosząc o jej uchylenie i zarzucając naruszenie przepisu art. 207 § 1 i 2 kpa.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wniósł o oddalenie skargi wskazując argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż podane w skardze.

Na wstępie należy jednak wyjaśnić, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r. Nr 153 poz. 1271 z późń. zm. ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W tej sytuacji właściwy do rozpatrzenia skargi wniesionej przez Z.W. jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utworzony z dniem 1 stycznia 2004r. dla obszaru województwa łódzkiego rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003r.w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych /.../ ( Dz. U. z 2003r. Nr 52 poz. 652 ).

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji.

Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie zaś z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

W rozpoznawanej sprawie organ administracji publicznej naruszył przepisy postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 7, 77 § 1 i 107 § 1 i § 3 kpa i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Akta administracyjne nadesłane do sądu przez organ odwoławczy składają się z kilku stron. Zawierają rozkaz personalny z dnia [...], decyzję organu I instancji z [...], zaskarżoną decyzję z dnia [...], nr [...] oraz tabelę równorzędnych stanowisk służbowych policjantów obowiązujących przed dniem 1 lipca 2000 r. i od dnia 1 lipca 2000 r.

W oparciu o tak przedstawiony materiał dowodowy nie można należycie skontrolować prawidłowości zaskarżonego orzeczenia.

Spór między stronami dotyczył wysokości równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za okres od stycznia 2000 r.. Organ przy rozpoznawaniu sprawy dokonał ustaleń co do okoliczności sprzed tego okresu, na których oparł swoje rozstrzygnięcie, w szczególności w zakresie uprawnień skarżącego do tego równoważnika za wcześniejszy okres, jego wysokości i podstawy przyznania. Brak jest jednak dokumentacji umożliwiającej zweryfikowanie informacji, że Z. W. posiadał uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego od 1977 r., a od 1990 r. uzyskał uprawnienia do dodatkowej normy zaludnienia w związku z mianowaniem na stanowisko w 08, a następnie w 06 grupie uposażenia.

Sprawa skarżącego została wszczęta przed wejściem w życie rozporządzenia MSWiA z dnia 17 października 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1469), ale zgodnie z przepisem § 15 tego rozporządzenia, wobec tego że nie została zakończona ostateczną decyzją zastosowanie mają przepisy tego rozporządzenia.

Organ administracji powołując w uzasadnieniu rozstrzygnięcia przepis ust. 1 § 2 w/w rozporządzenia ogólnie stwierdził, iż wynika z niego, kiedy policjant posiada uprawnienia do dodatkowej normy zaludnienia i powołując się na pkt 3 i 4 stwierdził, iż uprawnienie to przysługuje tylko policjantowi mianowanemu.

Jednak nie wskazał konkretnego punktu ust. 1 § 2 na którym oparł swoje orzeczenie, a § 2 w ust. 1 zawiera 4 punkty regulujące w sposób szczegółowy przysługujące policjantowi normy zaludnienia. Brak ten dodatkowo uniemożliwia sądowi skontrolowanie zaskarżonej decyzji, a sam w sobie stanowi naruszenie art. 107 § 1 i 3 kpa.. Zgodnie bowiem z tym przepisem decyzja powinna zawierać uzasadnienie prawne tj. wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Wskazana przez organ podstawa prawna, nie czyni zadość temu wymogowi.

Komendant Wojewódzki Policji w Ł. rozpatrując uprawnienia skarżącego do liczby należnych norm równoważnika za remont lokalu od okres 1 stycznia 2000 r. wskazuje w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia na zmianę stanowisk służbowych obowiązującą od 1 lipca 2000 r., od kiedy to Z. W. - zaszeregowany wcześniej w 15 grupie uposażenia – jest w 6 grupie. Ta zmiana stanowisk służbowych, w ocenie sądu, nie powinna dotyczyć skarżącego, bo jak wynika z informacji organu Z.W. od 15 maja 2000 r. był emerytem / czego także nie można zweryfikować wobec braku akt administracyjnych /. Jednak organ nie rozważał uprawnień skarżącego na podstawie przepisu pkt 4 ust. 1 § 2 w/w rozporządzenia, który przewidywał dla policjanta mianowanego na stanowisko służbowe zaszeregowane w grupie od 15 do 11 dwie normy zaludnienia. Tym czasem, nie wiadomo dlaczego, organ przyjął, że przeniesienie Z. W. na emeryturę nastąpiło z zajmowanego stanowiska zaszeregowanego w 6 grupie uposażenia, a nie w grupie 15. Podczas gdy z załączonego Rozkazu Personalnego Nr [...] opatrzonego datą 30 czerwca 1999 r. wynika, że Z. W. został mianowany na stanowisko służbowe asystenta w 15 grupie uposażenia.

Wyżej wskazane braki i uchybienia wymagają usunięcia przez organ prowadzący postępowanie zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej.

Organ administracyjny przy rozpoznaniu tej sprawy nie wykazał by podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego ( art. 7 kpa ), ani by w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy ( art. 77 § 1 kpa ).

Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji .

Stwierdził jednocześnie, iż zaskarżona decyzja podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku zgodnie

z art. 152 w/w ustawy.