Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1210/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Pielęgniarek i Położnych
Treść wyniku: Uchylono uchwałę I  i II  instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 art. 52
journal: Dz.U. 2001 nr 57 poz 602
law: Ustawa z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki i położnej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Monika Kramek, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi O. D. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych w W. z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa wykonywania zawodu pielęgniarki I. uchyla zaskarżoną uchwałę oraz poprzedzającą ją uchwałę Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych w P. nr [...] z dnia [...] października 2018r., II. zasądza od Prezydium Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych w W. na rzecz O. D. kwotę 714 zł (siedemset czternaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi O. D., obywatelki U. (dalej: skarżąca) jest uchwała Prezydium Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych nr [...] z [...] marca 2019 r., którą utrzymano w mocy uchwałę Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych w P. nr [...] z [...] października 2018 r. w sprawie odmowy przyznania skarżącej prawa wykonywania zawodu pielęgniarki i wpisania do rejestru Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych w P.

Zaskarżona uchwała Prezydium Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych (dalej: Naczelna Rada) została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Skarżąca 18 lipca 2018 r. wystąpiła do Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych w P. (dalej: Okręgowa Rada) z wnioskiem o przyznanie jej prawa wykonywania zawodu pielęgniarki, jako osobie niebędącej obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej oraz wpisanie jej do okręgowego rejestru pielęgniarek i położnych. Wniosek został złożony na podstawie art. 35 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej (Dz. U. z 2018 r., poz. 123 ze zm. - dalej: ustawa o zawodach).

Wraz z wnioskiem skarżąca złożyła wymagane dokumenty w tym m.in. dyplom Młodszego Specjalisty potwierdzający uzyskanie kwalifikacji pielęgniarki na U. wraz z suplementem do dyplomu, a także dyplom licencjata pielęgniarstwa wydany przez Państwową Wyższą Szkołę Zawodową [...] w K. (dalej: PWSZ w K.) wraz z suplementem do dyplomu. Ten ostatni dyplom został wydany po ukończeniu trwającego 3 semestry kształcenia na kierunku "Pielęgniarstwo", przy czym kształcenie zostało przeprowadzone w tzw. trybie skróconym ("pomostowym") na podstawie art. 52 ust. 3 pkt 2 ustawy o zawodach.

W związku z tym, że przedłożone przez skarżącą zaświadczenie Dyrektora C. Koledżu Medycznego (przetłumaczone z języka [...]) zostało wydane przez nieupoważniony organ, Okręgowa Rada pismem z 26 lipca 2018 r. wezwała skarżącą do przedłożenia tego dokumentu przetłumaczonego przez tłumacza przysięgłego, które skarżąca nadesłała.

Następnie pismem z 9 sierpnia 2018 r. organ wezwał skarżącą do nadesłania zaświadczenia o wykonywaniu na terenie U. zawodu pielęgniarki lub położnej na podstawie przepisów obowiązujących w państwie, w którym wnioskodawczyni dotychczas wykonywała zawód. Wezwanie wynikało z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy o zawodach. Ponadto wezwano skarżącą do nadesłania zaświadczenia wystawionego przez właściwy urząd, że nie została ona pozbawiona prawa wykonywania zawodu lub prawo to nie zostało zawieszone i nie toczy się przeciwko niej postępowanie w sprawie pozbawienia lub zawieszenia prawa wykonywania zawodu (art. 34 ust. 1 pkt 4 ustawy o zawodach).

Po zbadaniu złożonych dokumentów Okręgowa Rada podjęła uchwałę nr [...] z [...] października 2018 r. w sprawie odmowy przyznania skarżącej prawa wykonywania zawodu pielęgniarki i wpisania do rejestru Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych w P.

W uzasadnieniu Okręgowa Rada stwierdziła, że skarżąca nie spełniła wymogu ukończenia szkoły pielęgniarskiej zgodnie z art. 52 ustawy o zawodach, tj. studiów pierwszego stopnia, trwających co najmniej 3 lata i obejmujących co najmniej 4600 godzin kształcenia zawodowego. W ocenie Okręgowej Rady skarżąca nie spełniła tego warunku, gdyż dołączony do wniosku o przyznanie prawa wykonywania zawodu pielęgniarki dyplom licencjata pielęgniarstwa wydany przez PWSZ w K., wskazuje jedynie na studia pomostowe w wymiarze 3 semestrów, a nie 3 lat.

Zdaniem organu instytucja tzw. studiów pomostowych dla pielęgniarek została przewidziana dla pielęgniarek, które posiadają świadectwo dojrzałości i ukończyły liceum medyczne lub szkołę policealną albo szkołę pomaturalną, kształcącą w zawodzie pielęgniarki w Polsce. Wynika to z art. 52 ust. 3 pkt 2 ustawy o zawodach, bowiem celem wprowadzenia studiów pomostowych było zapewnienie polskim pielęgniarkom możliwości uzyskania w drodze studiów uzupełniających wykształcenia na poziomie studiów pielęgniarskich pierwszego stopnia (licencjat). Skarżąca natomiast nie ukończyła żadnego typu szkoły jak liceum medyczne, szkoła policealna lub szkoła pomaturalna w Polsce. Ukończyła C. Podstawowy Koledż Medyczny C. Rady Obwodowej na specjalności "Pielęgniarstwo", zdobyła kwalifikacje pielęgniarki i otrzymała dyplom Młodszego Specjalisty.

Z tego względu do skarżącej, która legitymuje się wykształceniem zdobytym w U., nie można zastosować art. 52 ust. 3 pkt 2 ustawy o zawodach.

Według Okręgowej Rady celem wprowadzenia studiów pomostowych było umożliwienie polskim pielęgniarkom, które uzyskały wyksztalcenie pielęgniarskie w poprzednim systemie kształcenia, możliwość uzyskania w drodze studiów uzupełniających wykształcenia na poziomie studiów pielęgniarskich pierwszego stopnia (licencjat).

Kształt tego rozwiązania jest wynikiem przeprowadzenia gruntownej analizy programów poszczególnych rodzajów polskich szkół pielęgniarskich, a ramy czasowe i programowe studiów pomostowych są skorelowane z minimalnymi wymogami kształcenia pielęgniarek w Unii Europejskiej określonymi w dyrektywie 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (dalej: dyrektywa 205/36/WE), w szczególności w art. 33 ust. 3 dyrektywy.

W konkluzji Okręgowa Rada uznała, że skarżąca, obywatelka U., nie posiada wykształcenia wymaganego przez obowiązujące przepisy prawa.

W odwołaniu od tej uchwały skarżąca domagała się jej uchylenia i podjęcia uchwały o przyznaniu prawa wykonywania zawodu pielęgniarki. Podniosła, że posiadany przez nią dyplom ukończenia tzw. studiów pomostowych spełnia przesłankę przyznania prawa wykonywania zawodu w postaci posiadania świadectwa ukończenia (polskiej) szkoły pielęgniarskiej. W ocenie skarżącej miała ona prawo rozpocząć studia w tym trybie, a ich ukończenie stanowić ma uzupełnienie wykształcenia uprawniającego do wykonywania zawodu pielęgniarki na U.. Zdaniem skarżącej nauka w Koledżu Medycznym odpowiada wymogom przewidzianym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 14 czerwca 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków prowadzenia studiów dla pielęgniarek i położnych, które posiadają świadectwo dojrzałości i ukończyły liceum medyczne lub szkołę policealną albo szkołę pomaturalną, kształcącą w zawodzie pielęgniarki i położnej (Dz. U. z 2012 r., poz. 770), wydanego na podstawie art. 55 ust. 2 ustawy o zawodach (dalej: rozporządzenie Ministra Zdrowia z 14 czerwca 2012 r.).

Opisaną na wstępie uchwałą z [...] marca 2019 r. Naczelna Rada Rady Pielęgniarek i Położnych utrzymała w mocy uchwałę Okręgowej Rady, podzielając ocenę organu I instancji, że o ile skarżąca spełniła pozostałe warunki przyznania jej prawa do wykonywania zawodu pielęgniarki, to nie spełnia warunku kluczowego, tj. posiadania świadectwa ukończenia odpowiedniej szkoły pielęgniarskiej.

Według organu odwoławczego art. 35 ust. 1 ustawy o zawodach przewiduje, że cudzoziemcowi może być przyznane prawo wykonywania zawodu na stałe albo na czas określony, jeżeli spełnił jeden z dwóch warunków: albo posiada świadectwo ukończenia szkoły pielęgniarskiej w Polsce uzyskane zgodnie z art. 52 ustawy o zawodach, albo posiada świadectwo uzyskane w innym państwie uznane w Rzeczypospolitej Polskiej za równorzędne ze świadectwem ukończenia szkoły pielęgniarskiej w Polsce, pod dodatkowym warunkiem, że cudzoziemiec wnioskujący o nadanie mu prawa wykonywania zawodu spełnia minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach prawa Unii Europejskiej. W opinii Naczelnej Rady skarżąca nie spełnia żadnego z wymienionych warunków, gdyż jej wykształcenie zdobyte w PWSZ w K. jest niewystarczające, a równocześnie dyplom Koledżu Medycznego nie może być uznany za odpowiadający studiom I stopnia na kierunku pielęgniarstwo.

Naczelna Rada stwierdziła, że złożony przez skarżącą dyplom ukończenia szkoły pielęgniarskiej w zakresie tzw. studiów pomostowych został wydany przez PWSZ w K. w sposób wadliwy, tj. z naruszeniem przepisów zarówno ustawy o zawodach, jak i przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 14 czerwca 2012 r. Skarżąca nie miała prawa podjąć studiów w tym trybie, ponieważ studia pomostowe przeznaczone są wyłącznie dla pielęgniarek, które uzyskały dyplom w którymś z rodzajów szkół pielęgniarskich funkcjonujących w Polsce w poprzednim systemie kształcenia (art. 52 ust. 3 pkt 2 ustawy o zawodach). Przed podjęciem studiów pomostowych skarżąca nie uzyskała też żadnego wykształcenia pielęgniarskiego w Polsce. W opinii organu odwoławczego skarżąca nie powinna być więc w ogóle dopuszczona do rozpoczęcia przedmiotowych studiów.

Naczelna Rada podzieliła ocenę organu I instancji, że studia pomostowe, które ukończyła skarżąca nie spełniają minimalnych wymogów kształcenia określonych w dyrektywie 205/36/WE, tj. kształcenia obejmującego co najmniej 3 lata lub co najmniej 4600 godzin kształcenia teoretycznego i klinicznego zawodowego. Studia pomostowe były bowiem przeznaczone wyłącznie dla osób, które skończyły ściśle określone polskie szkoły pielęgniarskie, zaś poziom minimalnych wymogów kształcenie był dla ich absolwentów osiągnięty poprzez niejako zsumowanie wykształcenia pielęgniarskiego uzyskanego w określonej polskiej szkole pielęgniarskiej funkcjonującej w poprzednim systemie kształcenia i wykształcenia uzyskanego na studiach pomostowych. Zdaniem Naczelnej Rady posiadanie dyplomu ukończenia studiów pomostowych przez osobę, która nie ukończyła wcześniej ściśle określonej polskiej szkoły pielęgniarskiej, a ubiega się o przyznanie prawa wykonywania zawodu jako cudzoziemiec, nie stanowi przesłanki posiadania świadectwa ukończenia szkoły pielęgniarskiej spełniającej minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach Unii Europejskiej, tj. przesłanki, o której mowa w art. 35 ust. 5 ustawy o zawodach.

Za stanowiącą podstawę prawną do rozpoczęcia przez osoby takie jak skarżąca pielęgniarskich studiów pomostowych w Polsce nie mogła być, w ocenie Naczelnej Rady, uznana także Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Gabinetem Ministrów U. o wzajemnym uznawaniu akademickim dokumentów o wykształceniu i równoważności stopni z dnia 11 kwietnia 2005 r. Z umowy tej, mającej charakter ogólny, wynika jedynie, ze świadectwa o pełnym wykształceniu średnim na U. uprawniają do ubiegania się o przyjęcie na studia w szkole wyższej Państwa drugiej strony (Polski). Osoby, które uzyskały takie wykształcenie mogą więc podjąć m.in. studia pielęgniarskie w Polsce, a do ich rozpoczęcia nie jest potrzebne posiadanie jakiegokolwiek wykształcenia pielęgniarskiego uzyskanego na U.. Możliwe jest również w świetle tej umowy uznawanie (art. 4) odpowiednich okresów studiów, zdane egzaminy, zaliczenia oraz praktyki. Dotyczy to jednak tylko okresów, egzaminów i praktyk w ramach odbytych studiów wyższych. Przepisy te nie dotyczą zaś w żadnym razie uznawania okresów nauki, egzaminów, czy praktyk zawodowych uzyskanych w [...] szkołach profilowych (pielęgniarskich) na poziomie szkoły średniej, czy też policealnej.

Skargę na powyższą uchwałę wniosła O. D. zarzucając:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego:

1) art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 22 ust. 1 a contrario ustawy o samorządzie pielęgniarek i położonych z dnia 1 lipca 2011 r. (dalej: u.s.p.p.) w zw. z art. 3 ust. 1 i 77 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce z dnia 20 lipca 2018 r. (dalej: "p.s.w.n."), art. 4 ust. 1 i art. 169 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym z dnia z dnia 27 lipca 2005 r., (dalej: p.s.w.), art. 70 ust. 5 Konstytucji RP oraz § 1, § 2 ust. 1 lit. b i § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 14 czerwca 2012 r., poprzez dokonanie nieuprawnionej negatywnej oceny dyplomu PWSZ w K. i przyznanego w nim skarżącej tytułu zawodowego licencjata pielęgniarstwa, potwierdzonego prawomocną i ostateczną decyzją PWSZ w K., pomimo że ustawa o zawodach nie przyznaje do tego kompetencji Okręgowej Radzie oraz Naczelnej Radzie zastrzegając prawo do nadawania tytułów zawodowych uczelniom wyższym;

2) tych samych jw. przepisów poprzez uznanie, że skarżąca nie miała prawa podjąć studiów w PWSZ w K., podczas gdy zasady rekrutacji oraz warunki przyjęcia potwierdzone prawomocną i ostateczną decyzją PWSZ w K. należą do wyłącznej kompetencji uczelni wyższej i nie są kompetencją zastrzeżoną w ustawie o zawodach pielęgniarki i położnej dla samorządu zawodowego pielęgniarek, a także poprzez uznanie, że skarżąca nie miała w ogóle prawa podjęcia przedmiotowych studiów, podczas gdy zasady rekrutacji, warunki przyjęcia, decyzja o udzieleniu absolutorium oraz nadanie skarżącej tytułu zawodowego licencjata pielęgniarstwa stwierdzone prawomocnymi oraz ostatecznymi decyzjami PWSZ w K. należą do wyłącznej kompetencji uczelni wyższej;

3) art. 35 ust. 1 pkt 5 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej poprzez bezzasadne przyjęcie, że uzyskany przez skarżącą dyplom ukończenia szkoły na U. i przyznany tytuł zawodowy, uzupełniony odbytymi studiami oraz dyplomem PWSZ w K. oraz przyznany tytuł zawodowy licencjata pielęgniarstwa nie spełniają przesłanki posiadania świadectwa ukończenia szkoły pielęgniarskiej lub szkoły położnych bądź uzyskania w innym państwie świadectwa uznawanego w RP za równorzędne ze świadectwem ukończenia takiej szkoły, zgodnie z odrębnymi przepisami, pod warunkiem że spełnia minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach prawa UE, podczas gdy ukończone przez skarżącą PWSZ w K. oraz posiadane wykształcenie i tytuły zawodowe realizują przesłankę z art. 35 ust. 1 pkt 5 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej;

4) art. 35 ust. 1 ustawy o zawodach polegające na ustaleniu, że skarżąca nie spełnia przesłanek do przyznania jej prawa wykonywania zawodu pielęgniarki na terenie RP, a co za tym idzie nie przysługuje jej prawo wpisania do rejestru Okręgowej Izby, podczas gdy skarżąca spełniła wszelkie przesłanki przyznania prawa wykonywania zawodu, w szczególności w zakresie posiadanego wykształcenia, o którym mowa w ww. przepisie;

5) art. 52 ustawy o zawodach polegające na ustaleniu, że skarżąca nie spełnia warunków do przyznania jej prawa wykonywania zawodu pielęgniarki na terenie RP, z uwagi na brak spełnienia jednej z przesłanek przyznania prawa, to jest ukończenia studiów I stopnia trwających co najmniej 3 lata i obejmujących co najmniej 4.600 godzin kształcenia zawodowego, podczas gdy ukończone przez skarżącą szkoły na terenie U. oraz PWSZ w K. i uzyskanie tytułu zawodowego licencjata pielęgniarstwa upoważniają ją do posługiwania się dyplomem szkoły pielęgniarskiej w rozumieniu przepisu art. 52 oraz przepisu art. 35 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej;

6) art. 52 ust. 3 pkt 2 ustawy o zawodach poprzez uznanie, że skarżąca ukończyła jedynie trzysemestralne studia pomostowe i na tej jedynie podstawie nie może zostać przyznane jej prawo wykonywania zawodu, przy pominięciu wykształcenia i tytułu zawodowego zdobytego na U., nadania jej przez suwerenny podmiot edukacyjny jakim jest PWSZ w K. tytułu zawodowego licencjata pielęgniarstwa oraz spełnienia tym samym przesłanek przyznania jej prawa wykonywania zawodu, o których mowa w przepisie art. 35 ust. 1 ustawy o zawodach;

II. naruszenie przepisów prawa procesowego, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 6 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy uchwały organu I instancji w sprawie odmowy przyznania wykonywania zawodu pielęgniarki i wpisania do rejestru Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych, w oparciu o błędne uznanie, że decyzje o przyjęciu skarżącej do PWSZ w K. oraz o nadaniu jej tytułu zawodowego licencjata pielęgniarstwa są wadliwe, podczas gdy organy obu instancji (organy samorządu zawodowego pielęgniarek i położnych) nie mają uprawnień do oceny prawidłowości i legalności powyższych decyzji, pozostających suwerennymi decyzjami szkoły wyższej, a zatem ich kwestionowanie stanowi działanie nieznajdujące podstawy w przepisach prawa i wykraczają poza granice ustawowych kompetencji tych organów;

2) art. 16 § 1-3 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy uchwały organu I instancji w sprawie odmowy przyznania wykonywania zawodu pielęgniarki i wpisania do rejestru Okręgowej Rady, w oparciu o błędne uznanie, że decyzje o przyjęciu skarżącej do PWSZ w K. oraz o nadaniu skarżącej tytułu zawodowego licencjata pielęgniarstwa są wadliwe, podczas gdy powyższe decyzje mają status decyzji ostatecznych i prawomocnych, a zatem są one wiążące dla organów prowadzących przedmiotowe postępowanie administracyjne;

3) art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez błędne ustalanie, że skarżąca nie spełnia przesłanek do przyznania jej prawa wykonywania zawodu pielęgniarki na terenie RP, a co za tym idzie nie przysługuje jej prawo wpisania do rejestru Okręgowej Rady z uwagi na brak spełnienia jednej z przesłanek przyznania prawa. Tymczasem ukończone przez skarżącą szkoły na terenie U. oraz RP upoważniają ją do posługiwania się dyplomem szkoły pielęgniarskiej w rozumieniu przepisu art. 35 ust. 1 pkt 5ustawy o zawodach.;

4) przepisów wymienionych w pkt 3) poprzez błędne ustalenie, że skarżąca nie miała prawa podjąć studiów w PWSZ w K., podczas gdy zasady rekrutacji oraz warunki przyjęcia należą do wyłącznej kompetencji uczelni wyższej i nie ma podstaw do dokonywania władczych oraz jednostronnych rozstrzygnięć w tym zakresie przez Naczelną Radę w sytuacji gdy skarżąca spełniła wszelkie przesłanki przyznania prawa wykonywania zawodu, w szczególności w zakresie posiadanego wykształcenia w tym wykształcenia i tytułu zawodowego zdobytego na U.; błędne ustalenie, że uzyskany przez skarżącą dyplom ukończenia szkoły na U. i przyznany tytuł zawodowy, uzupełniony dyplomem PWSZ w K. oraz przyznany tytuł zawodowy licencjata pielęgniarstwa nie spełnia przesłanki posiadania świadectwa ukończenia szkoły pielęgniarskiej lub szkoły położnych bądź uzyskania w innym państwie świadectwa uznawanego w RP za równorzędne ze świadectwem ukończenia takiej szkoły, zgodnie z odrębnymi przepisami, pod warunkiem że spełnia minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach prawa UE w sytuacji gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nakazuje uznać, że spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 5 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej;

5) naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy uchwały organu I instancji, podczas gdy z uwagi na podniesione powyżej uchybienia, podlegała ona uchyleniu w całości;

III. naruszenie przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej:

1) art. 2 oraz art. 32 ust. 1 i 2 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez dyskryminowanie skarżącej z powodu jej pochodzenia i posiadania obywatelstwa [...], stanowiące przejaw nierównego traktowania przez władze publiczne RP osób ubiegających się o prawo wykonywania zawodu pielęgniarki lub pielęgniarza w zależności od ich obywatelstwa, podczas gdy obowiązujące przepisy prawa zapewniają obywatelom U. równy dostęp do zawodu pielęgniarki lub pielęgniarza, pod warunkiem spełnienia przesłanek ustawowych, które w przypadku skarżącej zostały spełnione w całości;

2) art. 32 w zw. z art. 2 Konstytucji RP, polegające na dokonaniu przez Naczelną Radę jednostronnej i władczej negatywnej oceny dyplomu PWSZ w K. i przyznanego w nim skarżącej tytułu zawodowego licencjata pielęgniarstwa, będących ostatecznymi oraz prawomocnymi decyzjami, pomimo że ustawa o zawodach nie przyznaje do tego kompetencji Okręgowej Radzie oraz Naczelnej Radzie zastrzegając prawo do nadawania tytułów zawodowych uczelniom wyższym, jako suwerennym podmiotom edukacyjnym;

3) art. 32 w zw. z art. 2 Konstytucji RP, polegające na uznaniu, że skarżąca nie miała prawa podjąć studiów w PWSZ w K., podczas gdy zasady rekrutacji, warunki przyjęcia, udzielenie absolutorium oraz nadanie tytułu zawodowego licencjata pielęgniarstwa będące prawomocnymi i ostatecznym decyzjami należą, na podstawie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, do wyłącznej kompetencji uczelni wyższej i nie są kompetencją zastrzeżoną w ustawie o zawodach pielęgniarki i położonej dla ORPiP oraz dla Naczelnej Rady;

4) art. 32 w zw. z art. 2 Konstytucji RP, polegające na uznaniu, że ukończone przez skarżącą studia w PWSZ w K. przynależą wyłącznie dla pielęgniarek, które uzyskały dyplom w którymś z rodzajów szkół pielęgniarskich funkcjonujących w Polsce i to pomimo przyznanego w drodze ostatecznej i prawomocnej decyzji przez PWSZ w K. tytułu zawodowego licencjata pielęgniarstwa.

Z uwagi na podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją uchwały Okręgowej Rady. Ponadto na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów.

W odpowiedzi na skargę Prezydium Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej uchwale i wniosło o oddalenie skargi w całości, oddalenie wniosków dowodowych z punktu 2 skargi, pozostawiając wnioski dowodowe z pkt 3-4 skargi do uznania Sądu.

Podczas rozprawy 3 grudnia 2019 r. pełnomocnik skarżącej cofnął wnioski dowodowe zawarte w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżone uchwały naruszają przepisy prawa materialnego i przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Istota sporu w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy wobec posiadania przez skarżąca dyplomu potwierdzającego ukończenie kształcenia w PWSZ w K. na kierunku "pielęgniarstwo" organy samorządu pielęgniarek i położnych prawidłowo odmówiły jej przyznania prawa wykonywania zawodu pielęgniarki i wpisania do rejestru Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych w P.

W uzasadnieniu obu uchwał wskazano, że skarżąca nie spełnia kryterium uregulowanego w art. 35 ust. 1 pkt 5 ustawy o zawodach dotyczącego wykształcenia, albowiem nie posiada świadectwa ukończenia szkoły pielęgniarskiej. Przy czym, dokonując takiej oceny organy orzekające nie uwzględniły przedstawionego przez skarżącą (obywatelkę U.) dyplomu ukończenia C. Koledżu Medycznego na specjalności "Pielęgniarstwo" i zdobycia (na U.) kwalifikacji pielęgniarki, a ponadto podważyły prawidłowość wydania skarżącej dyplomu ukończenia tzw. studiów pomostowych w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej [...] w K.. W tej ostatniej kwestii Naczelna Rada stanęła na stanowisku, że dyplom ukończenia szkoły pielęgniarskiej w K. został wydany w sposób wadliwy, z naruszeniem przepisów ustawy o zawodach i rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 14 czerwca 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków prowadzenia studiów dla pielęgniarek i położnych, które posiadają świadectwo dojrzałości i ukończyły liceum medyczne lub szkołę policealną albo szkołę pomaturalną, kształcącą w zawodzie pielęgniarki i położnej.

Biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, tj. dokumentację złożoną przez skarżącą wraz z wnioskiem o przyznanie prawa wykonywania zawodu pielęgniarki, a także obowiązujący i znajdujący w sprawie zastosowanie stan prawny, Sąd uznał, że wskazane powyżej uchwały nie mogą pozostać w obrocie prawnym. Nie sposób bowiem zaakceptować zawartej w nich oceny "podważającej" posiadane przez skarżącą dyplomy, w tym dyplom polskiej uczelni potwierdzający uzyskanie przez skarżącą tytułu licencjata pielęgniarstwa.

Odnosząc się do tej kwestii Sąd zauważa, że przyznanie cudzoziemcowi prawo wykonywania zawodu reguluje art. 35 ustawy o zawodach. Zgodnie z tym przepisem cudzoziemcowi może być przyznane prawo wykonywania zawodu na stałe albo na czas określony, jeżeli: 1) posiada zezwolenie na pobyt stały; 2) posiada urzędowe poświadczenie znajomości języka polskiego w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu pielęgniarki lub położnej, wydane na podstawie ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. z 2018 r. poz. 931 i 1669); 3) przedstawi zaświadczenie o wykonywaniu zawodu pielęgniarki lub położnej na podstawie przepisów obowiązujących w państwie, w którym dotychczas wykonywał zawód; 4) przedstawi zaświadczenie odpowiedniego organu państwa, którego jest obywatelem, że nie został pozbawiony prawa wykonywania zawodu lub prawo to nie zostało zawieszone i nie toczy się przeciwko niemu postępowanie w sprawie pozbawienia lub zawieszenia prawa wykonywania zawodu; 5) posiada świadectwo ukończenia szkoły pielęgniarskiej lub szkoły położnych bądź uzyskane w innym państwie świadectwo uznane w Rzeczypospolitej Polskiej za równorzędne ze świadectwem ukończenia takiej szkoły, zgodnie z odrębnymi przepisami, pod warunkiem że spełnia minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach prawa Unii Europejskiej; 6) ma pełną zdolność do czynności prawnych; 7) jego stan zdrowia pozwala na wykonywanie zawodu pielęgniarki lub wykonywanie zawodu położnej; 8) odbył 6-miesięczny staż adaptacyjny we wskazanym podmiocie leczniczym; 9) wykazuje nienaganną postawę etyczną.

Stosownie do art. 35 ust. 2 tej ustawy, ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do cudzoziemców, którzy ukończyli szkołę pielęgniarską lub szkołę położnych w Rzeczypospolitej Polskiej. Poza tym, zgodnie z art. 35 ust. 2 ustawy o zawodach okręgowa rada pielęgniarek i położnych może przyznać prawo wykonywania zawodu na czas określony cudzoziemcowi nieposiadającemu zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, który spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 2-8. Regulacja ta jest zamknięta, co oznacza, że w sposób wyczerpujący wyznacza przesłanki warunkujące przyznanie cudzoziemcowi prawa wykonywania zawodu. To z kolei, oznacza, że orzekając na jej podstawie, właściwe organy samorządu zawodowego mają obowiązek zbadać, czy kryteria w niej zawarte zostały spełnione. Obowiązek ten wyraża się zaś w analizie wniosku złożonego przez cudzoziemca ubiegającego się o przyznanie prawa wykonywania zawodu i dołączonych do niego dokumentów. Nie może natomiast stanowić podstawy do badania prawidłowości wydania załączonego do tego wniosku dyplomu ukończenia uczelni.

Podejmując zaskarżone uchwały organy obu instancji stwierdziły, jakoby skarżąca nie spełniała jednego z warunków – kluczowego dla przyznania cudzoziemcowi prawa wykonywania zawodu pielęgniarki, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 5 ustawy o zawodach, tj. posiadania świadectwa ukończenia szkoły pielęgniarskiej. Organy oparły tę ocenę na rozważaniach w zakresie możliwości odbycia przez skarżącą trzysemestralnych studiów w PWSZ w K., w konsekwencji podważając prawidłowość zarówno dopuszczenia skarżącej do tych studiów, jak i wydania jej dyplomu tej Uczelni. Z tego też powodu przyjęto, że wniosek skarżącej nie mógł być pozytywnie załatwiony, a argumentację tę wzmocniono, wskazując do jakiej grupy osób w przepisach prawa krajowego adresowano tzw. studia pomostowe. Na tym też koncentrują się zarzuty skargi, dotyczące zarówno naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego.

Rozbieżność stanowisk skarżącej i organu samorządu zawodowego polega na odmiennej ocenie kryterium uregulowanego w art. 35 ust. 1 pkt 5 ustawy o zawodach, zgodnie z którym cudzoziemcowi może być przyznane prawo wykonywania zawodu na stałe albo na czas określony, jeżeli posiada świadectwo ukończenia szkoły pielęgniarskiej lub szkoły położnych bądź uzyskane w innym państwie świadectwo uznane w Rzeczypospolitej Polskiej za równorzędne ze świadectwem ukończenia takiej szkoły, zgodnie z odrębnymi przepisami, pod warunkiem że spełnia minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach prawa Unii Europejskiej. Istota sporu dotyczyła zatem pierwszego członu tego przepisu wskazującego na "posiadanie świadectwa ukończenia szkoły pielęgniarskiej". W tym też kontekście posiłkowo mógł znaleźć zastosowanie w sprawie (wskazany przez organy) przepis art. 52 ustawy o zawodach, definiujący "szkołę pielęgniarską". Wynika z niego przede wszystkim, że pielęgniarka uzyskuje kwalifikacje zawodowe po ukończeniu szkoły pielęgniarskiej (ust. 1), a poza tym, że "szkołą pielęgniarską" jest uczelnia prowadząca kształcenie na kierunku pielęgniarstwo na poziomie: 1) studiów pierwszego stopnia; 2) studiów drugiego stopnia (ust. 2). Przy czym, stosownie do art. 52 ust. 3 tej ustawy, kształcenie w szkole pielęgniarskiej, o której mowa w ust. 2 pkt 1:

1) trwa co najmniej 3 lata i obejmuje co najmniej 4600 godzin kształcenia zawodowego, w tym kształcenie kliniczne stanowi co najmniej 1/2, a kształcenie teoretyczne co najmniej 1/3 wymiaru kształcenia;

2) może trwać krócej niż 3 lata - w przypadku pielęgniarek, które posiadają świadectwo dojrzałości i ukończyły liceum medyczne lub szkołę policealną albo szkołę pomaturalną, kształcącą w zawodzie pielęgniarki, jeżeli po ich ukończeniu pielęgniarka uzyska wiedzę, kwalifikacje i umiejętności odpowiadające wiedzy, kwalifikacjom i umiejętnościom uzyskiwanym po ukończeniu studiów, o których mowa w ust. 2 pkt 1.

Z powyższego wynika, że świadectwem ukończenia szkoły pielęgniarskiej (stosownie do tego przepisu) będzie m.in. dyplom ukończenia studiów pierwszego stopnia, trwających (co do zasady) co najmniej 3 lata i obejmujących co najmniej 4600 godzin kształcenia zawodowego, ewentualnie krócej, a ważne w takim przypadku będą uzyskane kwalifikacje i umiejętności, potwierdzone stosownym dyplomem uczelni.

Mając na uwadze treść art. 52 ustawy o zawodach i uwzględniając ten przepis w niniejszej sprawie, organy orzekające nie miały jednak żadnej podstawy prawnej, by podważyć posiadany przez skarżącą dyplom ukończenia studiów w Polsce. Mogły jedynie ocenić, czy przedłożone przez skarżącą dyplomy potwierdzają ukończenie szkoły pielęgniarskiej. Ma zatem rację skarżąca, że w toku przeprowadzonej rekrutacji w PWSZ w K. dokonano oceny, czy spełnia ona wymogi, by móc na studia te zostać przyjęta i podjąć je w ramach obowiązującego porządku prawnego. Obie te weryfikacje wypadły korzystnie na rzecz skarżącej, zatem dysponowanie przez nią konkretnymi dokumentami oraz legitymowanie się konkretnym wykształceniem uzyskanym na U., upoważniało skarżącą – na podstawie autonomicznej decyzji uczelni wyższej – do podjęcia studiów pielęgniarskich w Polsce. Po przyjęciu na studia w ramach PWSZ skarżąca studia te odbyła, ukończyła poszczególne przedmioty oraz zdała egzaminy ustalone w ramach programu studiów oraz wskazane w treści § 1, § 2 ust. 1 lit. b i § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 4 czerwca 2012 r. oraz uzyskała nadany jej przez PWSZ tytuł zawodowy licencjata pielęgniarstwa.

Wobec argumentacji podniesionej w zaskarżonych uchwałach, sprowadzającej się do stanowiska, że studia, które skarżąca ukończyła w K. przeznaczone były tylko dla osób kończących konkretne szkoły w Polsce Sąd zauważa, że nie ma żadnej regulacji prawnej, z której wynikałoby, że przepis art. 52 ust. 3 pkt 2 ustawy o zawodach nie może znaleźć zastosowania do cudzoziemców. Wskazując odmiennie, organy orzekające wadliwie, zdaniem Sądu intepretują tak ww. przepis ustawy, jak i § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 4 czerwca 2012 r. Wadliwie bowiem przyjmują, że do podjęcia studiów, o których mowa w art. 52 ust. 3 pkt 2 ustawy o zawodach, uprawnione są wyłącznie osoby z dyplomami konkretnych typów szkół w Polsce, skoro lista ta jest zamknięta, nie zwracając w ten sposób uwagi na okres kształcenia w danej szkole średniej i zakres nabytych kwalifikacji (na co w istocie wskazuje ww. § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 4 czerwca 2012 r.).

Taka interpretacja ww. przepisów ustawy o zawodach i rozporządzenia wykonawczego, jaką przyjęły organy samorządu zawodowego, nie jest także uzasadniona w świetle prawa unijnego, tj. dyrektywy 205/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. Dyrektywa ta wskazuje zdaniem Sądu na potrzebę zdobycia przez pielęgniarkę określonych kwalifikacji – umiejętności/wiedzy – bez względu na to, jak przebiega proces jej kształcenia (por. art. 31 Dyrektywy).

Sąd podziela w tej kwestii stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku tutejszego Sądu z 7 października 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 1215/19 (w tożsamym stanie faktycznym), w którym Sąd słusznie zauważył, że przepisy dyrektywy 205/36/WE wskazują podstawowe cechy szkolenia pielęgniarek (trzy lata studiów na co składa się 4600 godzin kształcenia teoretycznego i klinicznego – art. 31 ust. 3 dyrektywy), ale przede wszystkim wskazują na kwalifikacje teoretyczne i praktyczne, jakie powinny zdobyć pielęgniarki biorące udział w takim szkoleniu (art. 31 ust. 4-7 dyrektywy), oraz że sposób myślenia prawodawcy europejskiego najpełniej wyraża art. 31 ust. 7 dyrektywy (wprowadzony do oryginalnego tekstu późniejszą zmianą), który stanowi, że "kwalifikacje pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną potwierdzają, że dana osoba – niezależnie od tego, czy kształcenie odbywało się na uniwersytetach, w instytucjach szkolnictwa wyższego o statusie uznanym za równorzędny, w zawodowych szkołach pielęgniarskich lub w ramach programu kształcenia zawodowego pielęgniarek – posiada co najmniej następujące kompetencje (...)". "Nacisk na osiąganie faktycznych kwalifikacji pielęgniarek, a nie na formalny typ szkół i modele kształcenia pielęgniarek jest także konsekwencją przyjęcia w prawie Unii Europejskiej zasady, że przepisom prawa europejskiego należy zapewnić pełną skuteczność (effet utile - patrz zwłaszcza art. 197 TFUE i doktryna prawa UE, np. N. Półtorak, Ochrona uprawnień wynikających z prawa Unii Europejskiej w postępowaniach krajowych, Wolters Kluwer, Warszawa 2010, s. 17 oraz 74 i nast.). Wskazany argument z Dyrektywy 205/36/WE, że liczą się bardziej efekty kształcenia niż typ szkół, w których odbywało się kształcenie pielęgniarek, podważa kluczowy argument zawarty w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, że tylko określone szkoły polskie pozwalają na skrócenie okresu szkolenia".

Wreszcie, nie bez znaczenia w sprawie pozostaje powołana zarówno przez skarżącą, jak i organ odwoławczy Umowa z dnia 11 kwietnia 2005 r. między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Gabinetem Ministrów U. o wzajemnym uznawaniu akademickim dokumentów o wykształceniu i równoważności stopni nie umożliwiała uwzględnienia jej wykształcenia profilowego zdobytego na U.. Co do tej umowy organ uznał, że w żadnym razie nie może stanowić podstawy prawnej do rozpoczęcia przez osoby takie jak skarżąca pielęgniarskich studiów pomostowych w Polsce.

W tej kwestii Sąd także podziela stanowisko wyrażone w powołanym wyroku w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1215/19, w którym Sąd słusznie zauważył, że na Państwach – Stronach umowy międzynarodowej nieratyfikowanej ciąży obowiązek powstrzymywania się od działań, które udaremniłyby przedmiot i cel umowy międzynarodowej. "Inaczej mówiąc, władze publiczne państwa, które zawarło taką umowę są zobowiązane postępować w taki sposób, aby cele umowy były realizowane, a nie podważane lub unicestwiane ze względu na formalistyczne odczytywanie prawa i temu podobne względy. W świetle powyższego można przyjąć, że przepisy Umowy międzyrządowej z 11 kwietnia 2005 r. powinny być interpretowane w taki sposób, aby osobom, które uzyskały wykształcenie średnie w U. umożliwić studia w szkołach wyższych z siedzibą w Rzeczpospolitej Polskiej, z wszelkimi konsekwencjami dyplomów i stopni naukowych uzyskanych w szkołach [...]. Dotyczy to nie tylko uznania matur lub innych świadectw uzyskania wykształcenia średniego, ale również objętych takimi dyplomami umiejętności i kwalifikacji zawodowych. Jeśli więc skarżąca ukończyła średnią szkołę medyczną i uzyskała kwalifikacje medyczne na poziomie średnim (nie uniwersyteckim), a odpowiednich kwalifikacji wymaga się w procesie kształcenia na terytorium Polski, to jej wykształcenie powinno być uznane przez władze polskie. Dotyczy to nie tylko konstytucyjnych organów władzy i administracji RP, ale również organów samorządu zawodowego wykonujących zadania publiczne, takie jak przyznawanie prawa do wykonywania określonych zawodów, prowadzenie rejestrów publicznych itp.".

Niezależnie jednak od powyższych uwag Sąd podkreśla, biorąc pod uwagę uzasadnienia zaskarżonych uchwał, że żaden obowiązujący przepis prawa, w sprawie dotyczącej przyznania cudzoziemcowi prawa wykonywania zawodu pielęgniarki i położnej, nie upoważnia organów samorządu zawodowego do formułowania tak kategorycznego poglądu o nieuznaniu, czy też negatywnej ocenie dyplomu, którym legitymuje się skarżąca. Nie mają one bowiem uprawnień do weryfikacji prawidłowości wydania dyplomu przez daną uczelnię, potwierdzającego zdobyte wykształcenie w tym zawodzie, tj. jak w przypadku skarżącej tytuł licencjata pielęgniarstwa. Przyznać należy rację skarżącej, że decyzja o nadaniu tytułu zawodowego licencjata pielęgniarstwa ma statusu decyzji ostatecznej (prawomocnej), co oznacza, że organy samorządu pielęgniarek i położnych były, podobnie jak wszelkie inne organy, związane tymi decyzjami, a zatem nie mogły wydawać rozstrzygnięć, które byłyby z nimi sprzeczne, ani też powoływać się na ich wadliwość, skoro nie została ona stwierdzona w odrębnym i nadzwyczajnym postępowaniu (np. nieważnościowym). Ma również rację skarżąca, że dopóki kwestionowane decyzje (o przyjęciu na studia pomostowe i o nadaniu tytułu zawodowego) nie zostały ostatecznie wyeliminowane z obrotu prawnego, to mają one moc wiążącą i każdy organ ma obowiązek się do nich stosować.

Jednocześnie Sąd wskazuje, że kompetencje organów samorządu zawodowego pielęgniarek i położnych zostały określone w ustawie z dnia 1 lipca 2011 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 916 ze zm.), niemniej nie wynika z nich jakikolwiek udział wskazanego samorządu zawodowego w kwalifikacji osób ubiegających się o kształcenie w uczelniach w ramach studiów pierwszego stopnia w celu uzyskania tytułu zawodowego licencjata pielęgniarstwa. Podobnie rzecz się ma w przypadku zadań Naczelnej Rady i Okręgowej Rady, w których kompetencjach nie mieszczą się jakiekolwiek uprawnienia do skutecznego kwestionowania decyzji uczelni w powyżej określonym zakresie. Podzielić należy pogląd skargi, że wszelkie kompetencje do przeprowadzenia procesu kształcenia należą do uczelni.

Sąd w całości podziela również stanowisko skargi, że to Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa [...] w K. uprawniona była do przeprowadzenia rekrutacji na utworzone przez siebie studia licencjackie, a więc także oceny, czy zainteresowana spełnia wymogi (w ramach obowiązującego porządku prawnego) do przyjęcia jej na te studia. Jak wynika z załączonych przez skarżącą do wniosku dokumentów, obie te weryfikacje przeszła ona pomyślnie, w efekcie odbyła trzysemestralne studia na tej uczelni i uzyskała tytuł licencjata pielęgniarstwa. Organy samorządu zawodowego orzekające w niniejszej sprawie nie miały zaś żadnych kompetencji do tego, aby stan ten kwestionować.

Ponadto należy zwrócić uwagę, że skarżąca ukończyła Koledż Medyczny C. Rady Obwodowej na specjalności pielęgniarstwo, uzyskując dyplom młodszego specjalisty i kwalifikacje pielęgniarki, a tym samym uprawnienia do wykonywania zawodu pielęgniarki na U. Następnie rozpoczęła edukację na studiach niestacjonarnych pierwszego stopnia w PWSZ w K. na wydziale medycznym na kierunku pielęgniarstwo. Decyzją władz tej uczelni została przyjęta w poczet studentów ww. kierunku, a 26 czerwca 2018 r. uzyskała dyplom licencjata pielęgniarstwa.

W stanie prawnym obowiązującym w dacie ukończenia przez skarżącą kształcenia w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej [...] w K. obowiązywała ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1842 ze zm.). Wskazana Szkoła w K. została zaś utworzona 15 lipca 1999 r. na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 lipca 1999 r. w sprawie utworzenia Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w K. (Nr 60, poz. 640), a następnie została przekształcona na podstawie rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 28 kwietnia 2005 r. w sprawie przekształceń w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w K. (Dz. U. Nr 80, poz. 696 ze zm.); jest zawodową uczelnią publiczną, działającą – w dacie ukończenia studiów na tej uczelni przez skarżącą – na podstawie ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i prowadzącą studia wyższe pierwszego i drugiego stopnia w formie studiów stacjonarnych i niestacjonarnych. Zgodnie z art. 2 ust. 7 ww. p.s.w. studia pierwszego stopnia stanowiły formę kształcenia, na którą byli przyjmowani kandydaci posiadający świadectwo dojrzałości, kończącą się uzyskaniem kwalifikacji pierwszego stopnia. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 18b ww. ustawy, dyplom uzyskany przez studenta był poświadczeniem efektów kształcenia i potwierdzeniem uzyskania zakładanych efektów kształcenia. Zgodnie zaś z pkt 18f tego artykułu, dyplom potwierdzał także kwalifikacje pierwszego stopnia, a więc efekt kształcenia na studiach pierwszego stopnia, zakończonych uzyskaniem tytułu zawodowego licencjata.

Mając na względzie całość przedstawionej argumentacji, w tym wskazanych powyżej regulacji prawnych, tak dotyczących działania PWSZ w K., jak i określających szkołę pielęgniarską, organy orzekające w sprawie obowiązane były zweryfikować spełnienie przez skarżącą przesłanki z art. 35 ust. 1 pkt 5 ustawy o zawodach. Obowiązane były przy tym zważyć, że ten ostatni przepis wskazuje jedynie na konieczność wykazania się posiadaniem świadectwa ukończenia "szkoły pielęgniarskiej"; nie ustanawia żadnego dodatkowego warunku. Przedstawienie tym samym takiego świadectwa obliguje właściwe organy do przyjęcia, że kryterium to zostało spełnione. Takim świadectwem będzie zaś m.in. dyplom ukończenia studiów pierwszego stopnia i uzyskanie tytułu licencjata pielęgniarstwa.

Prawidłowej oceny w tym zakresie nie przeprowadzono, koncentrując się w sposób nieuprawniony, bo wykraczający poza kompetencje organów w niniejszej sprawie, wyłącznie na tym, czy skarżąca mogła podjąć studia w PWSZ w K., a następnie uzyskać dyplom tej uczelni. Z tych też przyczyn Sąd uznał, że uchwały wydane w niniejszej sprawie są wadliwe.

Raz jeszcze podkreślić należy, że dla organów samorządu zawodowego pielęgniarek w kontekście badania kryterium uregulowanego w art. 35 ust. 1 pkt 5 ustawy o zawodach wiążąca była treść przedstawionych przez skarżącą dyplomów, w tym dyplomu PWSZ w K.. Nie było natomiast rolą tych organów w tej sprawie oceniać, czy skarżąca w ogóle mogła być przyjęta na studia pomostowe w tej szkole. Z tego też względu za niedopuszczalne Sąd uznał zakwestionowanie w niniejszej sprawie, dotyczącej przyznania cudzoziemcowi prawa wykonywania zawodu pielęgniarki, dyplomu ukończenia studiów na kierunku pielęgniarstwo w PWSZ w K., ze względu na przekonanie o niewystarczającym poziomie tych studiów i ich absolwentów. I nawet gdyby przyjąć, że powyższy kontekst nie był istotą analizowanego problemu, oraz że intencją organów nie było podważanie autonomicznych decyzji uczelni wyższej, to w efekcie stanowisko organu sprowadzało się do uznania za wadliwy dyplomu posiadanego przez skarżącą, jako takiego, który mógłby prowadzić do uzyskania wymaganego wykształcenia pozwalającego na przyznanie prawa wykonywania zawodu pielęgniarki.

W konsekwencji Sąd uznał, że organy obu instancji naruszyły art. 6 k.p.a. nakazujący działanie na podstawie przepisów prawa, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia istotnych w sprawie dowodów, a także art. 80 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 5 ustawy o zawodach poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodu w postaci dyplomu ukończenia kształcenia i uzyskania przez skarżącą tytułu zawodowego licencjata pielęgniarstwa w PWSZ w K..

Orzekając ponownie Okręgowa Rada uwzględni przedstawione powyżej stanowisko Sądu i ponownie dokona oceny w zakresie spełnienia wszystkich kryteriów z art. 35 ust. 1 ustawy o zawodach i przyznania skarżącej prawa wykonywania zawodu.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. Na wysokość zasądzonej na rzecz strony skarżącej z tego tytułu sumy 714 zł złożyły się: zwrot uiszczonego w sprawie wpisu sądowego od skargi wynoszącego 200 zł, zwrot kosztów zastępstwa procesowego strony przez profesjonalnego pełnomocnika wynoszących 480 zł, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265) oraz dwie opłaty skarbowe od pełnomocnictwa i pełnomocnictwa substytucyjnego (łącznie 34 zł).