Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 344/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 345 poz 1  art. 138 ust. 1
law: Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r.ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady  (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych  gruntów do produkcji surowców
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 141 poz 18  art. 42, art. 50 ust. 7,  art. 51,  art. 72
law: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji  oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla  systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników
journal: Dz.U.UE.L 2003 nr 270 poz 1  art. 22, art. 23, art. 40 ust. 4
law: Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w  ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr  1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr  2358/71 i (WE) nr 2529/2001
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alicja Palus, Asesor WSA Olga Białek, Protokolant Aleksandra Siwińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 października 2007r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Dyrektora D. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją datowaną na dzień [...] Kierownik Biura Powiatowego AR i MR w W. na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. z 2004r. Nr 6, poz. 40 ze zm.) oraz art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE Nr L 345 z 20.11.2004 r. str. 1 ze zm.) odmówił skarżącemu przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006 r. z tytułu Jednolitej Płatności Obszarowej i nałożył sankcję w wysokości 19.267,77 zł która będzie potrącana z płatności, do której producent rolny jest uprawniony z tytułu wniosków składanych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono niezgodności, oraz z tytułu Uzupełniającej Płatności Obszarowej i nałożył sankcję w wysokości 21.860 zł. Według uzasadnienia, wniosek skarżącego dotyczył powierzchni 80,27 ha, zaś stwierdzono powierzchnię 10,53 ha, stąd procentowa różnica między powierzchnią działek zadeklarowanych a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli wynosi 662,30 %, co zgodnie z powołanym art. 138 uzasadniało odmowę przyznania płatności i nałożenie sankcji w kwocie odpowiadającej różnicy powierzchni (przy stawce JPO wynoszącej 276,28 zł za 1ha i UPO 313,45 zł). Zgodnie z przytoczonymi ustaleniami, w protokole z czynności kontrolnych z [...] w odniesieniu do działek rolnych A, B, C, D, E, F, G, H, J stwierdzono błąd oznaczony kodem DR 18 (na działkach nie jest prowadzona działalność rolnicza). Po pouczeniu o uprawnieniach z art. 10 § 1 k.p.a. skarżący w dniu [...] złożył uwagi do protokołu z czynności kontrolnych, lecz były one spóźnione. Uprzednio w dniu [...] skarżący oświadczył na piśmie o braku zastrzeżeń do protokołu i przeprowadzonej kontroli. Nie mogło zostać uwzględnione zaświadczenie lekarskie, gdyż w przypadku wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności (art. 42 Rozporządzenia Komisji WE 796/2004) wnioskodawca powinien złożyć pisemne oświadczenie o zaistniałych okolicznościach w terminie 10 dni od daty ustania tych okoliczności (art. 50 pkt 7 i art. 72 cyt. rozporządzenia).

W odwołaniu od tej decyzji skarżący powołał się na swoje pismo z dnia [...], które nie zostało wzięte pod uwagę. Jak wyjaśnił, dopomina się o płatności za prace wykonane w terminie późniejszym, ponieważ tak zrządził przypadek losowy. Skarżący uległ poparzeniu i zgłosił wypadek przy pracy do KRUS, a przez własną niewiedzę nie zgłosił tego do Agencji. Wniósł o przywrócenie płatności i powołanie komisji mającej na celu stwierdzenie stopnia wykonania wymaganych prac polowych na zdeklarowanym areale. Do odwołania dołączył pismo z dnia [...] (data wpływu do Agencji [...]) oraz zaświadczenie z KRUS–u, że skarżący w dniu [...] zgłosił wypadek przy pracy rolniczej, któremu uległ w dniu [...]. W piśmie z dnia [...] (złożonym do organu I instancji przed wydaniem decyzji) skarżący zwrócił uwagę na różnicę pomiędzy egzemplarzem protokołu z kontroli doręczonym mu jesienią 2006 r. i w lutym br., zawierającym skreślenia, poprawki i zmianę kodów kwalifikujących w zakresie 80 % deklarowanej powierzchni. Nie przeczył temu, że nie wykosił pól w regulaminowym terminie, jednak nastąpiło to z powodu wypadku poważnego oparzenia tułowia, który wyeliminował go na długi okres z prac polowych. Z własnej niewiedzy nie powiadomił o tym Agencji. Na kontrolowanym areale były usytuowane celowo małe zagajniki zieleni, służące jako strefy wyciszenia dla trenowanych koni z torów wyścigowych i zajmujące nie więcej niż 10 % areału, co uzasadnia ich wyłącznie z płatności. Podkreślił istnienie ciężkich warunków uprawowych, wywołujących niską efektywność gospodarowania.

W uzupełnieniu odwołania skarżący zwrócił uwagę na wydanie decyzji w dniu [...], podczas gdy w uzasadnieniu powołuje się ona na zdarzenie z dnia [...].

Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał powyższą decyzję w mocy. Według uzasadnienia, działki rolne zadeklarowane przez skarżącego we wniosku z dnia [...], zostały w dniu [...] skontrolowane metodą inspekcji terenowej. W wyniku kontroli ustalono, że z zadeklarowanych ogółem do płatności JPO i UPO działek rolnych o powierzchni 80,27 ha, jedynie na działkach o powierzchni 10,87 ha prowadzona była działalność rolnicza. Pozostałe działki opatrzono kodem DR 18 oznaczającym, że w dniu kontroli na działce rolnej nie jest prowadzona działalność rolnicza, co skutkuje wykluczeniem działki z płatności. W dniu [...] wpłynęło do Agencji pismo skarżącego, w którym oświadczył, że nie wnosi merytorycznych zastrzeżeń do protokołu i kontroli. Jak wyjaśnił, na deklarowanych gruntach posiał trawy, ale po wypadku nie był zdolny do pracy. Stan zdrowia i warunki pogodowe nie pozwoliły mu na wykoszenie działek. Deklarował doprowadzenie działek do należytego porządku na wiosnę. W odpowiedzi na to pismo organ I instancji zawiadomił skarżącego, że podane okoliczności nie mogą zostać uwzględnione zgodnie z art. 42, art. 50 pkt 7 i art. 72 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. Według organu odwoławczego, skarżący niewątpliwe w dniu [...] uległ wypadkowi w postaci poparzenia. Zgodnie z art. 72 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 skarżący powinien zgłosić taki przypadek w terminie dziesięciu dni roboczych od daty ustania danej okoliczności na piśmie do właściwego organu, co umożliwiałoby ewentualne zaliczenie zdarzenia do przypadku siły wyższej, a w konsekwencji do uznania, że producent rolny zachowuje prawo do pomocy dla całego obszaru kwalifikowanego w czasie wystąpienia siły wyższej. Zaświadczenie skarżącego o wypadku wpłynęło dopiero w dniu [...], gdy tymczasem zawiadomił on KRUS już w dniu [...]. Dodatkowo organ wskazał, że skarżący we wniosku z dnia [...] deklarował użytkowanie działek w określony sposób i powinien wykonywać prace polowe przed wystąpieniem wypadku. Tymczasem inspekcja terenowa stwierdziła nieprowadzenie tam działalności rolniczej w ogóle, a nie nieprzestrzeganie zasad dobrej kultury rolnej np. przez brak wykoszenia łąk i pastwisk, o czym mowa w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (Dz. U. Nr 65, poz. 600 ze zm.). Odnośnie protokołu z kontroli organ wskazał, że skarżący otrzymał protokół po jego sporządzeniu, a następnie w dniu [...] przesłano mu protokół z poprawkami. W obu przypadkach skarżący nie zakwestionował okoliczności, że na określonych działkach nie prowadził działalności rolniczej. Przeciwnie, w piśmie z dnia [...] skarżący deklarował doprowadzenie działek do należytego porządku jesienią i na wiosnę przyszłego roku. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na wady decyzji organu I instancji, gdyż podstawą prawną odmowy przyznania UPO i nałożenia sankcji jest art. 51 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, co pominął ten organ, chociaż prawidłowo zastosował do ustalonego stanu faktycznego. Ponadto powinna ulec sprostowaniu błędna data wydania tej decyzji, skoro organ rozważał wyjaśnienia strony z dnia [...], zaś decyzję opatrzył datą [...]. Organ odwoławczy przytoczył obszernie stan prawny sprawy, powołując przepisy ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich, znajdującej zastosowanie zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych o płatności cukrowej (Dz. U. Nr 35, poz. 217), a kolejno przepisy art. 22, 23 i 40 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 (Dz. U L 270 z 21.10.2003 r. ze z m.), art. 12, 23, 28, 50 ust. 7 i 72 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 (Dz. U. L 141 z 30.04.2004 r.) oraz stanowiące podstawę rozstrzygnięć przepisy art. 138 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 (Dz. U. L 345/1 z 20.11.2004 r.) odnośnie JPO i art. 51 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 odnośnie UPO. Organ przedstawił wyliczenie sankcji uwzględniające różnicę powierzchni wynoszącą 69,74 ha i stawki płatności JPO 276,28 zł i UPO 313,45 zł.

W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił naruszenie art. 40 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 i art. 50 ust. 7 rozporządzenia Komisji ( WE) nr 796/2004 przez nieuznanie wystąpienia przesłanki nadzwyczajnych okoliczności i nieuznanie, że skarżący zachował prawo do pomocy, oraz art. 9 k.p.a. przez uznanie, że skarżący posiadał wiedzę o konieczności zgłoszenia tej okoliczności do Agencji, a ponadto uchybienie procesowe polegające na wydaniu decyzji organu I instancji przed zakończeniem postępowania oraz braku ustalenia, czy skarżący uchybił terminowi z art. 72 rozporządzenia Komisji ( WE) nr 796/2004. W uzasadnieniu wywodził, że Agencja nie dopełniła obowiązku należytego pouczenia go o powinności zgłoszenia wypadku przy pracy. Skarżący uznał za wystarczające zgłoszenie do KRUS, gdyż jest to instytucja powołana do zajmowania się sprawą ubezpieczenia wypadkowego, zaś zgłoszenie to umożliwiało urzędowe potwierdzenie nastąpienia wypadku i jego następstw w postępowaniu prowadzonym przez Agencję. Akty prawne powołane w decyzji nie są ogólnie dostępne, zaś zobowiązania zawarte w części IX wniosku o płatności nie zawierają wprost wymogu zgłoszenia wypadku przy pracy. Niezrozumiałe dla skarżącego są skreślenia zawarte w drugim egzemplarzu protokołu z kontroli. Skarżący mógł przystąpić do zbioru siana w okresie 15-20 czerwca i do dnia wypadku rozpoczął go na obszarze 10,87 ha. Po dniu [...] z powodu wypadku przy pracy i wskutek obfitych opadów deszczu w sierpniu 2006 r. nie mógł przystąpić do zbioru mas zielonych. Skoro organ nie ustalił, w jakiej dacie ustała nadzwyczajna okoliczność w postaci długotrwałej choroby wywołanej wypadkiem przy pracy, to nie mógł zarzucić skarżącemu uchybienia terminu z art. 72 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2000 r. Organ powinien ponadto uwzględnić, że niezwłocznie po powrocie do zdrowia wypełnił swoje zobowiązania. Skarżący podejmował działania w dobrej wierze i powinien podlegać ochronie ze względu na zasady współżycia społecznego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Podkreślono, że organ nie kwestionował doznania przez skarżącego wypadku przy pracy, a jedynie uwzględnił okoliczność, że skarżący nie dopełnił warunków powołania się na ten wypadek ustanowionych w art. 72 cyt. rozporządzenia nr 796/2004. Organ nie mógł naruszyć art. 9 k.p.a., skoro w dacie wszczęcia postępowania nie wiedział o wypadku skarżącego. Skarżący niewątpliwie uchybił terminowi z art. 72, skoro osobiście poinformował KRUS o wypadku w dniu [...], zaś Agencję dopiero w dniu [...] po otrzymaniu protokołu kontroli. Płatności bezpośrednie do gruntów rolnych odnoszą się do określonego roku gospodarczego i usunięcie uchybień stwierdzonych w toku kontroli w okresie po ich ujawnieniu nie ma znaczenia. Stwierdzone wady decyzji organu I instancji nie uzasadniały uchylenia tej decyzji przez organ odwoławczy. Przy ustalaniu uprawnień do płatności bezpośrednich nie ma miejsca dla uznaniowości lub stosowania zasad współżycia społecznego czy dobrej wiary.

W uzupełnieniu skargi skarżący zarzucił pewne uchybienia przy formułowaniu odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem, czyli odnośnie spełnienia wymogów procesowych, zatem czy postępowanie wyjaśniające w sprawie i kończąca je decyzja były zgodne z zasadami i przepisami procedury administracyjnej oraz odnośnie przestrzegania norm prawa materialnego znajdujących zastosowanie w sprawie. W okolicznościach nin. sprawy podstawowe znaczenie posiadała ocena prawidłowości przeprowadzenia dowodu z protokołu pokontrolnego oraz ocena zgodności z prawem wspólnotowym orzeczonej odmowy przyznania płatności i zastosowania sankcji, po zaniechaniu przez organ zbadania i oceny nadzwyczajnej okoliczności w postaci wypadku rolnika przy pracy, z powołaniem się na opóźnienie w jej zgłoszeniu do organu. Organ I instancji błędnie przyjął, jakoby spóźnione zgłoszenie zarzutów do protokołu kontroli zwalniało go od oceny mocy dowodowej tego dokumentu, już pomijając kwestię na ile producent był spóźniony, o ile odniósł się niezwłocznie do doręczonej mu ostatecznej wersji protokołu. Uchybienie to w znacznej części usunął organ odwoławczy, omawiając w uzasadnieniu kwestie wątpliwe dotyczące sposobu wykorzystania tego dokumentu do budowania ustaleń faktycznych niekorzystnych dla skarżącego, chociaż nie wszystkie. Jak wynika z akt sprawy, skarżący w treści wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich zgłosił wykorzystywanie działek A, C, D, E, G, H i J jak trawy na gruntach ornych, działek B, F i K jako łąka trwała. Oświadczył ponadto, że znane są mu zasady przyznawania płatności bezpośrednich oraz zobowiązał się do niezwłocznego informowania na piśmie Agencji o każdej zmianie powstałej w okresie od dnia złożenia wniosku, dotyczącej w szczególności wykorzystywania gruntów rolnych i wielkości powierzchni upraw. W dniu [...] przeprowadzono w gospodarstwie rolnym skarżącego kontrolę metodą inspekcji terenowej, bez powiadamiania skarżącego. Kontrolę przeprowadzili G. P. i R. S. W rubryce protokołu "dane z kontroli" wpisano w zakresie stwierdzenia powierzchni i rośliny uprawnej (rodzaju użytkowania) dane identyczne z danymi deklarowanymi oraz jednocześnie kody dotyczące działek rolnych odnośnie działek A, B, C, D, E, F, G, H i J kod DR 18. W zawartych w protokole objaśnieniach znaczenia kodów pokontrolnych podano, że kod DR 18 oznacza "W dniu kontroli na działce rolnej nie jest prowadzona działalność rolnicza. Kod sankcjonujący, skutkujący wykluczeniem działki rolnej z płatności". Przyjęcie tego kodu znajdowało w szczególności uzasadnienie w dołączonych do protokołu fotografiach działek. W objaśnieniach podano także, że kod DR 26 oznacza "Działka rolna nie została skontrolowana ze względu na brak dokumentacji. Kod informacyjny, nie powodujący sankcji. Do naliczania płatności uwzględniana jest powierzchnia deklarowana działki rolnej", zaś kod DR 25 "Działka rolna położona w kompleksie działek rolnych pokrytych jednolitą uprawą zadeklarowaną przez różnych producentów, bez możliwości identyfikacji jej granic. Kod informacyjny, nie powodujący sankcji. Do naliczenia płatności uwzględniona jest powierzchnia deklarowana działki rolnej". Odnośnie działek F (0,25ha, łąki) i G (28,85, trawy) oprócz kodu DR 18 wpisano ponadto kod 25 (częściowo nieczytelnie, zapis zbliżony do 26), który odnośnie działki F został skreślony, a skreślenie zaparafowano przez nieznaną osobę, zaś odnośnie działki G został skreślony bez parafowania. Odnośnie tych działek pozostał więc w protokole niezmieniony zapis DR 18. W rubryce dotyczącej powierzchni i rośliny stwierdzonej wykreślono zapis odpowiadający danym zadeklarowanym, a wykreślenia podpisał "Pogoń" z datą [...]. Rubryka protokołu "Uwagi inspektorów terenowych" pozostała niewypełniona. Nie odebrano też od nich oświadczeń (zeznań, wyjaśnień) dotyczących przyczyn i okoliczności wykreślenia z protokołu już wpisanych danych. Jak dalej wynika z protokołu kontroli, podlegał on sprawdzeniu i zatwierdzeniu przez E. B. Wpisała ona w dniu [...] uwagę "Źle zakwalifikowano działki rolne A, B, C, E, F, H, J". W rubryce "Wyjaśnienia wykonawcy kontroli" wpisano "Poprawiono". Protokół nie tłumaczy na czym miały polegać błędy w kwalifikowaniu działek oraz kto, co, kiedy, gdzie i jak poprawił. Zatwierdzenie protokołu przez E. B. nastąpiło z datą [...]. W dołączonym "Formularzu oceny protokołu z czynności kontrolnych" stwierdzono niewpisanie wszystkich wymaganych kodów pokontrolnych odnośnie działek A, B, C, E, F, G, H, J. Dołączono potwierdzenie nadania protokołu do skarżącego z [...] i [...]. Z dokumentów tych nie wynika, czy lub czym różniły się obie przesłane wersje protokołu. Nie ulega jedynie wątpliwości, że wszystkie podane działki zostały w sposób odpowiednio udokumentowane opatrzone kodem DR 18. Wpisanie odpowiednich danych do protokołu i jego podpisanie przez inspektorów terenowych sprawiło, że dokument ten został uznany za wiążący dla kontrolerów i kolejno podlegał jedynie poprawkom, nie zaś formułowaniu od początku według poprawionej treści. Spostrzeżenia te były istotne dla Sądu, który po stwierdzeniu określonych wad formalnych protokołu i zaniechaniu pełniejszego wyjaśnienia jego treści i dokonanych zmian, nie znalazł podstaw do podważenia jego mocy dowodowej. W rubryce "Dane z kontroli" inspektorzy z oczywistą omyłką powtórzyli wpis danych zadeklarowanych, sprzeczny z uzyskanym wynikiem kontroli i jego przyporządkowaniem do kodu sankcjonującego DR 18. Jak trafnie podkreślił organ, to w nawiązaniu do tych kodów, które w obu wersjach protokołu nie uległy zmianie, skarżący oświadczył, że nie kwestionuje wyniku kontroli. Nie ulegało ponadto wątpliwości, że skarżący z opóźnieniem i w czasie po przeprowadzonej kontroli, zgłosił istotne okoliczności mogące mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku o dopłaty. Jak trafnie zauważył organ, ustalenie uprawnień do płatności bezpośrednich oparte jest na danych przytoczonych przez producentów rolnych, których korygowanie przez nich jest dopuszczalne do dnia przeprowadzenia kontroli bądź w określonym terminie, zaś wystąpienie tzw. okoliczności nadzwyczajnych bądź przypadków niezawinionych ma ograniczone znaczenie. Dane muszą więc zostać przytoczone prawdziwie bądź niezwłocznie skorygowane, czy to po wykryciu przez producenta omyłki, czy to po nastąpieniu niezależnej od niego ich zmiany, oczywiście w zakresie danych wpływających na wyłączenie lub ograniczenie płatności czy nałożenie sankcji. Istotne jest wykrycie niezgodności między danymi podanymi we wniosku a stanem rzeczywistym, zaś przyczyny tych niezgodności jedynie wyjątkowo mogą mieć znaczenie uwalniające producenta od niekorzystnych następstw ich ujawnienia. Stan rzeczy występujący po dacie kontroli nie ma tutaj znaczenia. Zintegrowany system zarządzania i kontroli przewidziany w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003r. oceniany jest w samym prawie wspólnotowym jako efektywny i skuteczny sposób wdrażania systemów wsparcia bezpośredniego (pkt 1 preambuły w rozporządzeniu Komisji WE nr 1975/2006 Dz. U.UE. L.06.368.74). Przewidziane w tym systemie i zawarte w treści wniosku zobowiązanie, będące jednocześnie pouczeniem o obowiązku, wymaganie niezwłocznego informowania właściwego organu o zdezaktualizowaniu się wniosku wynika w szczególności z art. 22 ust. 1, art. 68 ust. 2 i art. 72 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. (Dz. U. UE.L. 141.18 ze zm.). W prawidłowo ustalonym przez organ stanie faktycznym nastąpiło trafne zastosowanie przepisów art. 51 rozporządzenia nr 796 /2004 (dot. UPO) i odnośnie JPO art. 138 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. (Dz. U. UE. L.04.345.1 ze zm.), w związku z art. 136 tego rozporządzenia. Organ nie miał obowiązku badania, czy wystąpiła okoliczność długotrwałej niezdolności skarżącego do pracy ( art. 40 ust. 4 rozporządzenia Rady WE nr 1782/2003), skoro wobec niezgłoszenia do Agencji, jej ewentualne ustalenie nie miałoby w sprawie znaczenia prawnego. Zaniechanie uprawy działek zgłoszonych do wniosku o przyznanie płatności, bez względu na jego przyczyny, niewątpliwie wchodziło w zakre ogólnie określonych okoliczności, o których zaistnieniu skarżący zgodnie z uzyskanym pouczeniem powinien zawiadomić Agencję. W okresie przed wszczęciem postępowania kontrolnego Agencja nie miała obowiązku stosowania wobec skarżącego żadnej z ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w szczególności zasady wynikającej z art. 9 k.p.a. Organ prawidłowo ocenił, że decyzja I instancji wydana została po uzyskaniu wszelkich żądanych wyjaśnień od skarżącego, co wynikło z treści jej uzasadnienia, a jedynie zawierała oczywistą omyłkę w zakresie daty jej wydania. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja zaskarżona, w tym ocena prawidłowości stosowania art. 138 k.p.a. po stwierdzeniu określonych uchybień organu I instancji, a jedynie pomocniczo i pośrednio kontrola decyzji I instancji. Z tego punktu widzenia decyzja zaskarżona nie naruszała art. 138 k.p.a. Było niewątpliwe, co należycie zostało rozważone w zaskarżonej decyzji, że skutki wypadku przy pracy skarżącego ustały przed dniem rozpoczęcia kontroli, zaś na kontrolowanych działkach nie była prowadzona działalność rolnicza zarówno w okresie przed wypadkiem, jak i w dniu kontroli oraz po tej dacie. Skarżący do tej pory nie zgłosił Agencji jakie konkretnie skutki w zakresie zdolności do pracy wywołał ten wypadek. Powinien zgłosić do Agencji niemożność wykonywania prac polowych, nie zaś określoną szczegółowo w rozporządzeniu wspólnotowym okoliczność prawną, której treści znać nie musiał. Istnienie tej okoliczności (określone następstwo wypadku przy pracy) byłoby wyjaśnione przez Agencję w przypadku uzyskania zaświadczenia o wypadku (zdarzeniu faktycznym), a takiego zawiadomienia skarżący nie złożył w przewidzianym terminie.

Bezzasadne więc okazały się szczegółowe zarzuty skargi.

Mając powyższe na uwadze i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.