Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 1346/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, Wydział VI w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA (del.) Zdzisław Romanowski Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant: Aleksandra Macewicz po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2004 r., w Warszawie sprawy ze skargi A. B. i S. K., prowadzących działałność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Transportowo-Spedycyjne "T." s.c. w P. na decyzję Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia [...] maja 2001 r., Nr [...] w przedmiocie cofnięcia koncesji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] września 2000 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego (Dz.U. Nr 106, poz. 677 ze zm.) oraz art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, cofnął przyznaną przedsiębiorcy A. B. i S. K., prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Transportowo-Spedycyjne "T." s.c. w P. koncesję na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego w zakresie przewozu rzeczy z zasięgiem na wszystkie kraje, o numerze blankietu [...], wydaną w dniu [...].11.1999 r. na pojazd marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. W uzasadnieniu tej decyzji organ podał, że dnia [...] maja 2000 r. dokonano odprawy pojazdu samochodowego o nr rej. [...] Urzędzie Celnym w [...] - Oddział w [...]. Strona przedstawiła do kontroli blankiet koncesji nr [...], którym objęty był właśnie ten pojazd. Następnie do odprawy w tym samym miejscu podstawiono pojazd o nr rej. [...], a organowi kontrolnemu przedstawiono do kontroli blankiet koncesji nr [...], którym objęto pojazd o nr rej. [...]. Jak wynika z uzasadnienia w/w decyzji wcześniej, tj. w dniu [...] kwietnia 2000 r., koncesjonariusz złożył kompletny wniosek o zmianę koncesji o nr blankietu [...] w trybie art. 11 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy poprzez zmianę pojazdu objętego koncesją o nr rej. [...] na pojazd o nr rej. [...]. Wniosek został pozytywnie rozpatrzony dnia [...] maja 2000 r., natomiast stronie zmienioną koncesję o nr blankietu [...] doręczono dnia [...] maja 2000 r.

Dnia [...] maja 2000 r. organ koncesyjny wszczął postępowanie o cofnięcie z urzędu koncesji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego o nr blankietu [...] wydanej na pojazd o nr rej. [...] ze względu na posługiwanie się ww uprawnieniem niezgodnie z warunkami w nim określonymi, tj. wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego pojazdem o nr rej. [...] z uprawnieniem koncesyjnym obejmującym pojazd o nr rej. [...]. W ocenie organu koncesyjnego skoro zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy koncesji udziela się na przewóz jednym lub większą ilością określonych pojazdów samochodowych, to wykorzystywanie koncesji przy przewozach dokonywanych innym, nie wskazanym w koncesji pojazdem musi być traktowane jako niedotrzymanie określonych w niej warunków, zaś działanie takie stanowi przesłankę cofnięcia koncesji wskazaną w art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego. Ponadto zdaniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej działanie przedsiębiorcy stanowiło również podstawę do cofnięcia koncesji w oparciu o przepis art. 13 ust. 1 pkt 5 w/w ustawy, w związku z nieprzestrzeganiem przepisów ustawy, albowiem zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego pojazdem samochodowym zarejestrowanym w kraju podlega koncesjonowaniu, a w dniu wykonania przewozu pojazd o nr rej. [...] nie był koncesjonowany, natomiast strona posłużyła się w celu wykonania przewozu tym pojazdem w/w blankietem koncesji wydanym na samochód o nr rej. [...]. Organ koncesyjny nie uznał argumentów przedstawionych przez koncesjonariusza, z których wynikało, że pojazd o nr rej. [...] wykonywał międzynarodowy transport drogowy do polsko-niemieckiego przejścia granicznego, gdzie kierowca miał oczekiwać na dostarczenie nowej koncesji na ten pojazd, którą przygotowywało Biuro Obsługi Transportu Międzynarodowego w [...], gdyż - na co zwrócił uwagę organ - koncesja na pojazd o nr rej. [...] została wydana przez organ koncesyjny w dniu [...] maja 2000 r., a wprowadzona skutecznie do obrotu dopiero z dniem jej doręczenia, tj. [...] maja 2000 r.

W dniu [...] października 2000 r. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podtrzymując swoje uprzednio złożone wyjaśnienia dotyczące sprawy.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, zaskarżoną decyzją z dnia [...].05.2001 r., Nr [...], Minister Transportu i Gospodarki Morskiej, działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] września 2000 r., Nr [...] o cofnięciu koncesji. W uzasadnieniu Minister Transportu i Gospodarki Morskiej ponownie przedstawił okoliczności faktyczne świadczące o wykonywaniu przez koncesjonariusza w dniu [...] maja 2000 r. międzynarodowego transportu drogowego z naruszeniem warunków koncesji i przepisów ustawy, co w konsekwencji zostało uznane za zachowanie wyczerpujące dyspozycję art. 13 ust. 1 pkt 2 i 5 przedmiotowej ustawy z 1997 r. Zdaniem organu koncesyjnego strona wiedząc o tym, że pojazd nie jest w dniu [...] maja 2000 r. objęty licencją przewozową, dokonała przewozu wbrew podstawowym obowiązkom wynikającym z norm wskazanych w przepisach art. 6 ust. 1 i art. 4 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 w/w ustawy.

W dniu [...] kwietnia 2002 r. skarżący A. B. i S. K., wspólnicy spółki cywilnej Przedsiębiorstwo Transportowo-Spedycyjne "T." s.c. w P., zaskarżyli ostateczną decyzję Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia [...] maja 2001 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie w całości obu decyzji wydanych przez Ministra. Skarżący zarzucili ostatecznej decyzji organu koncesyjnego naruszenie przepisów postępowania administracyjnego przez:

- naruszenie art. 7 w zw. z art. 80 kpa poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego oraz

błędną kwalifikację prawną,

- naruszenie art. 86 kpa poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków zdarzenia,

- naruszenie art. 10 § 1 kpa poprzez niezapewnienie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiału przed wydaniem decyzji, oraz

- naruszenie art. 12 kpa w zw. z art. 35 § 3 kpa, tj. szybkości postępowania.

W uzasadnieniu skarżący podnieśli, iż organ administracji uznał za udowodnione okoliczności faktyczne ustalone jedynie na podstawie protokołu kontroli kierowcy wykonującego transport z dnia [...] maja 2000 r. pojazdem o nr rej. [...], nie ustosunkowując się do wątpliwości, jakie powstają w ustalonym na podstawie tego dokumentu stanie faktycznym. W ocenie skarżących z dokumentu tego i zawartych w nim sformułowań wynika, iż jedynie kierowca pojazdu o nr rej. [...], który był objęty stosownym uprawnieniem, zamierzał dokonać czynności celnych, by kontynuować przewóz. Natomiast kierowca pojazdu o nr rej. [...] nadal oczekiwał na doręczenie koncesji z [...], albowiem gdyby - zdaniem skarżących - rzeczywiście zamierzał przekroczyć granicę, do protokołu kontroli celnej zostałyby dołączone dokumenty, które zawsze są przedmiotem tego rodzaju kontroli (np. list przewozowy CMR, dokument SAD, kontrolna karta odpraw wystawiona na pojazd o nr rej. [...]). Zdaniem skarżącego z uwagi na fakt, iż w/w dokumentów nie ma ani na posterunku celnym w [...], ani w Biurze Obsługi Transportu Międzynarodowego w [...], to ustalony jedynie na podstawie protokołu stan faktyczny budzi wątpliwości, do których Minister Transportu i Gospodarki Morskiej nie ustosunkował się.

W związku z tym organ koncesyjny naruszył art. 8 w zw. z art. 80 kpa, które nakazują oceniać na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona oraz rozstrzygać wszelkie wątpliwości na korzyść strony.

Poza tym skarżący podnieśli w uzasadnieniu, iż organ w związku z powyższymi wątpliwościami winien przeprowadzić na podstawie art. 86 kpa dowód z przesłuchania świadków - kierowców pojazdów oraz inspektora celnego dokonującego kontroli, czego nie uczyniono. Tym samym w ocenie skarżącego organ administracji naruszył zasadę prawdy obiektywnej, zgodnie z którą organ sam określa niezbędne dowody i przeprowadza je z urzędu. Niestety - w opinii skarżącego - brak jest niezbędnych środków dowodowych (listu przewozowego CMR, dokumentu SAD, kontrolnej karty odpraw wystawionej na pojazd o nr rej. [...]), które potwierdzałyby, iż naruszono warunki określone w koncesji oraz które wskazywałyby, iż pojazd [...] próbował przekroczyć granicę polsko-niemiecką na podstawie blankietu o nr [...]. Zdaniem skarżącego protokół, który stanowi podstawę rozstrzygnięcia przez organ koncesyjny, nie jest wystarczającym dowodem.

Skarżący zarzucili w uzasadnieniu swej skargi, iż pojazd o nr rej. [...] nie wykonywał międzynarodowego transportu drogowego, którym zgodnie z art. 3 pkt 1 przedmiotowej ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. jest przewóz osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi po drogach publicznych, w czasie którego następuje przekroczenie granicy państwowej. Pojazd poruszający się po terenie Polski nie musi być - w ocenie skarżących - objęty żadnym zezwoleniem na wykonywanie transportu drogowego, a więc kierowca pojazdu o nr rej. [...], oczekując na dostarczenie odpowiedniego dokumentu uprawniającego do transportu towarów, postępował zgodnie z prawem, w tym w szczególności zgodnie z przepisem art. 4 w/w ustawy.

Zdaniem skarżącego organ administracji naruszył również zasadę szybkości postępowania, gdyż decyzję cofającą koncesję wydano dnia [...] września 2000 r., następnie po złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister wydał decyzję dnia [...] maja 2001 r., którą doręczono niemalże rok później, tj. dnia [...] marca 2002 r., a więc gdy ustawa z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego już nie obowiązuje.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury, jako organ będący następcą prawnym Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej, uznając zarzuty skargi za bezzasadne -wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę Minister, ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 7 w zw. z art. 80 kpa, stwierdził, iż ze zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego wynika w sposób jednoznaczny, iż w dniu [...] maja 2000 r. przedsiębiorca dokonywał przewozu w międzynarodowym transporcie drogowym pojazdem o nr rej. [...], przedstawiając do kontroli blankiet koncesji nr [...], którym objęto pojazd o nr rej. [...]. Zdaniem organu koncesyjnego w sprawie zostało przeprowadzone wyczerpujące postępowanie wyjaśniające, zaś strona miała możliwość wypowiedzenia się co do wszystkich okoliczności w sprawie. W opinii Ministra zaskarżona decyzja została wydana na podstawie całokształtu materiału dowodowego, a ocena zebranych dowodów została dokonana zgodnie z obowiązującymi zasadami. Organ wydając decyzję w I instancji oparł się na dowodzie w postaci protokołu kontroli z dnia [...] maja 2000 r., któremu przy zastosowaniu art. 76 kpa nadał szczególną moc dowodową. Dowód ten został skonfrontowany z wyjaśnieniami kierowców pojazdów o nr rej. [...] i [...], co pozwoliło na wydanie decyzji. Z tej przyczyny organ uznał za niecelowe przeprowadzenie dodatkowych dowodów, w tym dowodu z przesłuchania świadków. Dowodu z przesłuchania świadków nie żądał również skarżący. Również zarzut naruszenia art. 86 kpa organ uznał za nieuzasadniony, gdyż dowód w postaci przesłuchania stron przeprowadzany jest w przypadku, gdy po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku, nie zostały wyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Takie okoliczności - zdaniem organu - nie wystąpiły, zaś w postępowaniu wyjaśniono wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia postępowania fakty. Organ nie uznał za wiarygodnych wyjaśnień kierowców zatrudnionych przez stronę, albowiem nie jest możliwe, aby funkcjonariusz celny zwracał się do kierowcy pojazdu o nr rej. [...] o okazanie blankietu koncesji w sytuacji, gdy kierowca ten nie zamierzał przekroczyć granicy państwowej. Zdaniem Ministra dla sprawy bez znaczenia jest również to, iż strona miała odebrać wydaną licencję w dniu, kiedy została przeprowadzona kontrola, tym bardziej, że licencja przewozowa została udzielona stronie w dniu [...] maja 2000 r., a doręczona dopiero w dniu [...] maja 2000 r. Z tej też przyczyny twierdzenia skarżących o tym, iż informację o planowanym wydaniu licencji przewozowej na pojazd o nr rej. [...] uzyskali od pracowników Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego w [...] nie wydały się Ministrowi wiarygodne. Organ podniósł ponadto, iż do czasu doręczenia licencji strona nie była uprawniona do podejmowania żadnych działań związanych z wykonywaniem międzynarodowego transportu drogowego, gdyż nie posiadała ku temu niezbędnych uprawnień. Za całkowicie bezzasadny Minister Infrastruktury uznał zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa, albowiem organ poinformował skarżącego pismem z dnia [...].05.2000 r., znak: [...] o prawie wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, wyznaczając mu jednocześnie stosowny termin na dokonanie tej czynności. W postępowaniu odwoławczym organ nie przeprowadził z urzędu jakiegokolwiek nowego dowodu, a decyzja utrzymująca w mocy decyzję wydaną w I instancji została wydana w oparciu o dowody i materiały, o których strona wiedziała, w tym o te, które zostały przez stronę przedstawione w trakcie postępowania. Za podobnie chybiony uznał organ zarzut naruszenia zasady szybkości postępowania, albowiem zaskarżona decyzja z dnia [...] maja 2001 r. została wysłana do wnioskodawcy, na adres podany w aktach sprawy, [...].05.2000 r., [...].07.2000 r., [...].11.2000 r., przy czym każda przesyłka wracała z adnotacją "zwrot - nie podjęto w terminie".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Skarżący wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu [...] kwietnia 2002 r., a więc zgodnie z cytowanym przepisem ustawy sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną /vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270)/.

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga pp. A. B. i S. K., prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Transportowo-Spedycyjne "T." s.c. w P. podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia [...] maja 2001 r., Nr [...], nie narusza prawa.

Przedmiotowa decyzja Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej nie narusza zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 kpa, art. 10 § 1 kpa, art. 12 kpa, art. 77 § 1, art. 80 i art. 86 kpa, oraz art. 107 § 3 kpa w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynika sprawy.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy art. 13 ust. 1 pkt 2 i 5 w/w ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r., które stanowią, że koncesję cofa się, jeżeli jej posiadacz nie dotrzymał warunków określonych w koncesji (pkt 2) oraz nie przestrzega przepisów ustawy oraz warunków określonych w umowach międzynarodowych obowiązujących Rzeczpospolitą Polską w zakresie międzynarodowego transportu drogowego (pkt 5). Użyte w art. 13 ustawy sformułowania "koncesję cofa się" oznacza, że decyzja podejmowana w tym trybie ma charakter tzw. decyzji związanej. Organ koncesyjny musi zatem cofnąć koncesję, jeżeli koncesjonariusz swoim zachowaniem (działaniem bądź zaniechaniem) wyczerpie chociażby jedną z wymienionych w tym przepisie przesłanek (tak również: NSA /w:/ uzasadnieniu wyr. z dnia 4 lipca 2002 r., sygn. akt II SA 344/01).

Zdaniem Sądu skarżący naruszyli w/w przepisy art. 13 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy, co obligowało Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej do cofnięcia koncesji.

Warto - w ocenie Sądu - zwrócić uwagę na to, iż przepisy te zasadniczo nie wiążą obowiązku cofnięcia koncesji z zawinionym przejawem niedotrzymania warunków koncesji i nieprzestrzegania przepisów ustawy.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego krajowy przedsiębiorca jest obowiązany wyposażyć kierowcę pojazdu samochodowego zarejestrowanego w kraju w dokumenty związane z przewozem wykonywanym w ramach międzynarodowego transportu drogowego. Jak stanowi art. 4 ust. 2 pkt 1 przedmiotowej ustawy kierowca pojazdu samochodowego zarejestrowanego w kraju jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli koncesję na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego.

W ocenie Sądu skarżącemu - jako profesjonaliście - wiadomym było, iż wykonywanie międzynarodowego zarobkowego transportu drogowego pojazdem samochodowym zarejestrowanym w kraju podlega koncesjonowaniu (art. 6 ust. 1 ustawy), zaś posiadacz koncesji jest zobowiązany do przestrzegania ustalonych w niej warunków (art. 8 ust. 2 ustawy).

Według Sądu z zebranego w postępowaniu materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż w dniu [...] maja 2000 r. przedsiębiorca dokonywał przewozu w międzynarodowym transporcie drogowym pojazdem o nr rej. [...], przedstawiając do kontroli blankiet koncesji nr [...], którym objęto pojazd o nr rej. [...]. Działaniem tym skarżący naruszyli wspomniane przepisy ustawy, jak również warunki przyznanej im na pojazd o nr rej. [...] koncesji o numerze blankietu [...].

Wbrew zarzutom skargi, poczynione przez organ koncesyjny ustalenia w zakresie stwierdzonych naruszeń wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń.

Wyjaśnienia skarżących A. B. i S. K. złożone w toku postępowania administracyjnego, jak i argumentacja skargi wniesionej do NSA rażą niekonsekwencją i niejasnościami, co odbiera im cechę wiarygodności.

W szczególności nie sposób zgodzić się - w ocenie Sądu - z argumentem, iż w dniu [...].05.2000 r. jedynie kierowca pojazdu o nr rej. [...], który był objęty stosownym uprawnieniem, zamierzał dokonać czynności celnych, by kontynuować przewóz. Brak jest - zdaniem Sądu - uzasadnionych podstaw, aby uznać że kierowca pojazdu o nr rej. [...] jedynie oczekiwał na dostarczenie z [...] koncesji przygotowywanej przez Biuro Obsługi Transportu Międzynarodowego w [...], albowiem z materiału zgromadzonego w toku postępowania wynika jednoznacznie, iż w dniu [...] maja 2000 r. kierowca pojazdu o nr rej. [...] przystąpił do odprawy pojazdu samochodowego w Urzędzie Celnym w [...] - Oddział w [...], przedstawiając do kontroli blankiet koncesyjny nr [...], którym objęty był pojazd o nr rej. [...]. Nie sposób - zdaniem Sądu - uznać, iż gdyby z wyraźnego oświadczenia kierowcy oraz z usytuowania jego pojazdu wynikało, że oczekuje on jedynie na dowiezienie z [...] stosownego dokumentu koncesyjnego, to kontroler celny przystąpiłby do właściwych czynności służbowych. Warto - zdaniem Sądu - zwrócić uwagę na fakt, iż kierowca pojazdu o nr rej [...], podpisując w dniu [...].05.2000 r. protokół z kontroli, nie zgłosił jakichkolwiek zastrzeżeń do przeprowadzonej czynności. W ocenie Sądu brak jest ponadto jakiegokolwiek racjonalnego wytłumaczenia, dlaczego kierowca kontrolowanego pojazdu o nr rej. [...] posiadał przy sobie koncesję na pojazd o nr rej. [...], skoro -według zapewnień skarżącego - oczekiwać miał jedynie na przysłanie z [...] nowej koncesji. Sąd uznał ponadto, iż nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy to, że do protokołu kontroli nie dołączono - wymienionych przez skarżącego - dokumentów związanych z przewozem (np. listu przewozowego CMR, dokumentu SAD, czy też kontrolnej karty odpraw wystawionej na pojazd o nr rej. [...]). Brak wspomnianych dokumentów nie zmienia - zdaniem Sądu - faktu posłużenia się przez kierowcę przedmiotowego pojazdu blankietem koncesji wystawionej na inny samochód.

Odnośnie poszczególnych zarzutów podniesionych w skardze, dotyczących naruszenia przez organ administracji przepisów postępowania administracyjnego, Sąd uznał, iż w kontekście materiału zgromadzonego w toku postępowania nie zasługują one na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu organ administracji wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 i art. 77 k.p.a). Ponadto organ koncesyjny nie dopuścił się obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparł się na materiale zebranym przez organy celne, jego wszechstronnej oceny dokonał na podstawie całokształtu materiału dowodowego, oraz dokonał oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Jeśli chodzi o zarzut obrazy przepisu art. 86 k.p.a., to należy stanowczo podkreślić, iż przesłuchanie stron jest środkiem dowodowym posiłkowym, dopuszczalnym w postępowaniu administracyjnym w ostateczności. Przepis art. 86 k.p.a. pozostawia ocenę potrzeby przeprowadzenia tego dowodu organowi. Swoboda tej oceny jest jednak ograniczona treścią zasady prawdy obiektywnej, z której wypływa dla organu orzekającego obowiązek skorzystania z tego środka dowodowego, jeżeli nie będzie można ustalić stanu faktycznego z braku innych dowodów. Z tej też przyczyny organ nie dopuścił się - w opinii Sądu - obrazy wspomnianego przepisu ustawy. Sąd nie znalazł również podstawy do uznania, iż organ naruszył normy postępowania wyrażone w art. 10 i art. 12 k.p.a. Wytknięte organowi przez stronę skarżącą uchybienia natury procesowej nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ zgromadzony materiał dowodowy dostatecznie uzasadnia cofnięcie skarżącemu licencji przewozowej na podst. art. 13 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r.

Zdaniem Sądu należy uznać, iż wydając w dniu [...] maja 2001 r. decyzję Nr [...], Minister Transportu i Gospodarki Morskiej, jako organ właściwy, prawidłowo zastosował przepis art. 13 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego utrzymując w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] września 2000 r., Nr [...] o cofnięciu koncesji, albowiem okoliczności faktyczne zebrane w wyniku postępowania administracyjnego świadczą ewidentnie o wykonywaniu przez koncesjonariusza w dniu [...] maja 2000 r. międzynarodowego transportu drogowego z naruszeniem warunków koncesji i przepisów przedmiotowej ustawy.

W ocenie Sądu należy jedynie podnieść, iż w związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2001 r. ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.) koncesje wydane przed dniem wejścia w życie tej ustawy na podstawie ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego stały się licencjami przewozowymi. Decyzja Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia spawy została podjęta już pod rządem ustawy - Prawo działalności gospodarczej, a więc mogła dotyczyć licencji przewozowej, a nie koncesji. W opinii Sądu wniesienie odwołania przenosi na organ odwoławczy kompetencje do ponownego, merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, a nie tylko do zbadania rozstrzygnięcia organu I instancji. Rozpatrując więc w dniu [...] maja 2001 r. sprawę, Minister Transportu i Gospodarki Morskiej nie mógł rozstrzygać o cofnięciu koncesji, lecz o cofnięciu licencji przewozowej i powinien dać temu odpowiedni wyraz w sentencji swego rozstrzygnięcia. Niemniej należy stanowczo podkreślić, iż wytknięte przez Sąd uchybienie natury formalnoprawnej nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i jako taka podlega oddaleniu.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.