Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 624/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 42
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 15 , art. 16 ust. 5, art. 48
journal: Dz.U. 2005 nr 228 poz 1947
law: Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Protokolant Asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia wniosku o udzielenie koncesji na wydobywanie kopaliny kruszywa naturalnego oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] Starosta P.i na podstawie art. 16 ust. 4 ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku - Prawo geologiczne i górnicze (tekst jedn. Dz. U. z 2005r., Nr 228, poz. 1947 ze zm.).wystąpił do Burmistrza Gminy i Miasta B. z wnioskiem o wyrażenie opinii w sprawie udzielenia A. S. .koncesji na wydobywanie kopaliny kruszywa naturalnego (wapienia) do celów budownictwa ze złoża "R." w miejscowości R., gm. D., pow. p.

Postanowieniem z dnia [...], znak: [...] Burmistrz Miasta i Gminy D., działając w oparciu o treść art. 16 ust. 5 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze oraz art. 106 k.p.a., odmówił uzgodnienia wniosku A. S. o udzielenie koncesji na wydobywanie kopaliny kruszywa naturalnego (wapienia) do celów budownictwa ze złoża "R." w miejscowości R. W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji wskazał, iż część działki, na której planowana jest eksploatacja złoża, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w D. Nr [...] z dnia [...] roku (Dz. Urzęd. Wojew. Łódzk. Nr 86, poz. 828) znajduje się na terenie zalesiania z przeznaczeniem dopuszczającym - prowadzenie niezbędnych urządzeń sieciowych infrastruktury technicznej o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym na warunkach uzgodnionych z gestorami oraz właścicielami gruntów (zapis w planie [...]). Wobec zatem braku zgodności projektowanej działalności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego brak było podstaw do uzgodnienia wniosku o udzielenie koncesji na wydobycie kopalin.

Na powyższe postanowienie A. S. złożył zażalenie. Podniósł, iż obszar objęty pracami geologicznymi to część działki o nr ewid. [...], stanowiącej jego własność. Obszar ten nie nadaje się do użytkowania, ponieważ stanowi nieużytek - stare wyrobisko po byłej eksploatacji wapieni z lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku. Podkreślił, iż decyzją z dnia [...], Nr [...] Starosta P. po uprzednim pozytywnym zaopiniowaniu wniosku o udzielenie koncesji przez Burmistrza Miasta i Gminy D., Marszałka Województwa [...] i Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K., udzielił koncesji na poszukiwanie i rozpoznanie złoża wapieni "R.". Skarżący podkreślił, iż [...] wystąpił do Starosty P. z wnioskiem o udzielenie koncesji na wydobywanie wapienia do celów budowlanych ze złoża "R." wskazując, że wyrobisko poeksploatacyjne zostanie zrekultywowane zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienie skarżący. Wskazał, iż będąc przekonanym o udzieleniu dalszej koncesji poczynił nakłady finansowe na zakup specjalistycznego sprzętu i opracowanie ekspertyz geologicznych. Nieudzielenie natomiast wnioskowanej koncesji spowoduje utratę płynności finansowej i uniemożliwi stworzenie nowych miejsc pracy.

: W piśmie z dnia [...], stanowiącym uzupełnienie zażalenia skarżący, powołując się na treść pisma Ministra Infrastruktury z dnia [...] podniósł, że podstawą do odmowy uzgodnienia udzielenia koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego wynikającą z ustaleń miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego może być jedynie wyraźnie ustalony w planie zagospodarowania przestrzennego zakaz wydobywania kopalin. W ocenie skarżącego, po udokumentowaniu złoża "R." zadaniem Burmistrza jest jego ochrona przed zagospodarowaniem uniemożliwiającym jego eksploatację, co wynika wprost z art. 48 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze. Przeznaczenie natomiast objętego wnioskiem terenu pod wydobycie wapieni nie narusza ustaleń dokumentów planistycznych Miasta i Gminy D. Po wydobyciu bowiem udokumentowanych kopalin teren będzie można zalesić w lepiej i w bardziej dogodny sposób.

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż bezspornym w niniejszej sprawie jest, że na terenie objętym wnioskiem o udzielenie koncesji na wydobywanie kopaliny kruszywa naturalnego (działka oznaczona nr ewid. [...]) znajdują się udokumentowane złoża wapienia. Dla terenu objętego planowaną inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w D. Nr [...] z dnia [...], którego celem jest:

1)stworzenie podstawy do prowadzenia polityki przestrzennej w obrębie udokumentowanego złoża wapieni o przeznaczeniu przemysłowym "R." wraz

z terenem oddziaływania eksploatacji górniczej wsi R. oraz uzyskania koncesji na eksploatację dla przyszłych użytkowników złoża;

2)zapewnienie integracji wszelkich działań podejmowanych w granicach obszaru

i terenu górniczego, w celu: wykonania uprawnień określonych w koncesji, zapewnienie bezpieczeństwa powszechnego oraz ochrony środowiska;

3)ustalenie kierunków rekultywacji terenu po zakończeniu eksploatacji

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wyraźnie wyodrębnia tereny o ściśle określonym przeznaczeniu (§ 5 planu), określając dla każdego z nich szczegółowe zasady zagospodarowania, w tym dopuszczalne jego przeznaczenie. Teren oznaczony na rysunku planu symbolem 9R/ZL, a więc teren, na którym znajduje się objęta wnioskiem działka nr 879, przeznaczony jest w planie do zalesienia (§ 5 pkt 8).. Zgodnie natomiast ze szczegółowymi ustaleniami planu teren ten jest przeznaczony:

1)do zalesienia, jako podstawowe przeznaczenie terenu,

2)przeznaczenie dopuszczalne: prowadzenie niezbędnych urządzeń sieciowych infrastruktury technicznej o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym na warunkach uzgodnionych z gestorem sieci oraz właścicielami gruntów,

3)dopuszcza się wprowadzenie drogi dojazdowej wewnętrznej (niepublicznej w strefie pasa ochronnego zabezpieczającego ul. P, [...]),

4) na terenach, o których mowa wyżej ustala się:

-zakaz zabudowy,

-do czasu zalesienia - dopuszcza się dotychczasowe użytkowanie terenu,

-dopuszcza się podziały nieruchomości pod warunkiem wykazania celu związanego z przeznaczeniem podstawowym (§21 planu).

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zawiera, między innymi, ustalenia szczegółowe dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 1PG. Są to według planu tereny udokumentowanego złoża "R.", przewidziane do eksploatacji górniczej oraz przewidziane do udokumentowania ewentualnych zasobów poniżej dolnego poziomu zasobów udokumentowanych, stanowiące projektowany docelowy obszar górniczy (§ 5 pkt 1 planu). Jako przeznaczenie podstawowe, dla obszaru oznaczonego symbolem 1PG, plan przewiduje powierzchniową eksploatację wapieni stanowiących zasoby złoża wapieni "R." (§14 ust. 1 pkt 1 lit. a) zaś jako przeznaczenie dopuszczalne plan przewiduje lokalizację wszelkiego rodzaju obiektów, urządzeń i sieci infrastruktury, urządzeń i ciągów transportowych oraz obiektów budowlanych związanych z potrzebami eksploatacji górniczej i przeróbki kopaliny. Dopuszcza się udokumentowanie ewentualnych zasobów poniżej dolnego poziomu zasobów udokumentowanych (§14 ust. 1 pkt 1 lit. b). Plan przewiduje również inne przeznaczenie terenów nim objętych takie, między innymi, jak: zabudowa przemysłowa zaplecza górniczego, oznaczone na rysunku planu symbolem 2P (§ 5 pkt. 2), tereny zabudowy produkcyjno-usługowej, oznaczone na rysunku planu symbolem 3PU (§ 5 pkt. 3), tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej, oznaczone na rysunku planu symbolem 4MN-U (§ 5 pkt. 4) i inne. W ocenie organu z porównania wskazach wyżej postanowień planu wynika jednoznacznie, że podstawowym celem uchwalenia planu jest ustalenie szczegółowych zasad prowadzenia polityki przestrzennej na ściśle określonym terenie obejmującym obszar udokumentowanego złoża wapieni o znaczeniu przemysłowym "R.". Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wyraźnie jednak rozgranicza tereny o różnym przeznaczeniu z uwagi na występujące na nim udokumentowane złoża wapieni. Przeznaczenie poszczególnych terenów jest zróżnicowanie w zależności od tego jaki cel, w zakresie polityki przestrzennej, realizowany będzie na danym terenie. Na cele powierzchniowej eksploatacji wapieni przeznaczony został w planie teren oznaczony na rysunku symbolem 1PG, tj. teren udokumentowanego złoża wapieni "R.". Teren objęty wnioskiem o udzielenie koncesji na wydobywanie wapieni do celów budowlanych ze złoża "R.", oznaczony na mapie planu symbolem 9R/ZL, przeznaczony został do zalesienia. Nieruchomość gruntowa oznaczona nr ewid. [...], położona jest na terenie przeznaczonym w planie do zalesienia. Nie jest zatem przeznaczona na cele eksploatacji wapieni, tak jak teren oznaczony na mapie planu symbolem 1PG. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego w uzupełnieniu do zażalenia, że skoro z planu nie wynika wyraźny zakaz innego przeznaczenia, niż określony w planie, to odmowa uzgodnienia udzielenia koncesji jest nieuzasadniona. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie ustanawia wprawdzie dla terenu oznaczonego na mapie planu symbolem 9R/ZL zakazu eksploatacji wapieni, jednakże wobec braku wyraźnego zakazu nie można wyprowadzić wniosku, że udzielenie koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego jest dozwolone. Wbrew twierdzeniom skarżącego pozytywne uzgodnienie wniosku na poszukiwanie i rozpoznanie złoża wapieni "R." uzyskane w odrębnym postępowaniu nie może uzasadniać twierdzenia, że taka sama pozytywna opinia zostanie wydana ponownie przez organ uzgadniający w przypadku wniosku o udzielenie koncesji na wydobywanie wapienia do celów budowlanych ze złoża "R.".

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podnosząc zarzut naruszenia art. 16 ust. 5 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze oraz art. 108 w związku z art. 123-126 k.p.a., wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż w dacie wydania zaskarżonego postanowienia były już podjęte dwie uchwały z 31 sierpnia 2010r. dotyczące miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy D., które nie zostały opublikowane. Natomiast podstawę rozstrzygnięcia stanowiła uchwała Rady Miejskiej w D. Nr [...] z dnia [...].

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1270 ze zm.) –[zwanej dalej w skrócie – p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy

2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach

3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, czy jest ono zgodne z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonego postanowienia sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 4 lutego 1994r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. nr 228 z 2005r. poz.1947 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art.15 ust.1 pkt.2 wymienionej ustawy koncesji wymaga działalność gospodarcza w zakresie wydobywania kopalin ze złóż.

W myśl art.16 ust.4 cytowanej ustawy, z wyjątkiem poszukiwania i rozpoznawania złóż kopalin w granicach obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej, udzielenie koncesji na taką działalność wymaga zasięgnięcia opinii właściwego wójta, burmistrza lub prezydenta miasta.

Zgodnie z treścią art.16 ust.5 wymienionej ustawy udzielenie koncesji na działalność, o której mowa w art.15 ust.1 pkt.2 i 3, z wyjątkiem takiej działalności wykonywanej w granicach obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej, wymaga uzgodnienia z właściwym wójtem, burmistrzem albo prezydentem miasta. Uzgodnienie następuje na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a w przypadku jego braku na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

Z przepisu art.16 ust.5 ustawy z 4 lutego 1994r. wynika, iż działalność w zakresie wydobywania kopalin ze złóż wymaga uzgodnienia na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Aby dokonać takiego uzgodnienia musi istnieć zgodność miejscowego planu z działalnością, która ma być przedmiotem koncesji. Oznacza to, iż przeznaczenie terenu w planie miejscowym musi być identyczne z działalnością na tym terenie. Nie jest wystarczające aby planowana działalność była niesprzeczna z planem miejscowym tzn. dała się pogodzić z przeznaczeniem terenu. Pogląd taki wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 17 września 2008r. w spr. III SA/Gl 800/08 (Lex nr 510157) oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z 2 lipca 2008r. w spr. II SA/Bd 315/08 (Lex nr 517975). Sąd w obecnym składzie podzielił poglądy wyrażone w wymienionych orzeczeniach.

W rozpoznawanej sprawie organy administracji słusznie uznały, iż brak jest zgodności działalności gospodarczej objętej wnioskiem skarżącego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Jak wynika z zebranego materiału dowodowego A. S. złożył wniosek o udzielenie koncesji na wydobywanie wapienia na terenie jego działki nr [...] w miejscowości R. Dla terenu objętego wnioskiem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w D. nr [...] z [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru złoża wapieni "R." wraz z terenem oddziaływania eksploatacji górniczej i terenami sąsiednimi we wsi R. (Dz.Urz. Województwa Łódzkiego nr 86 poz. 828). Działka nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym w planie symbolem 9R/ZL. Zgodnie z treścią § 5 pkt.6 planu miejscowego symbolem tym oznaczone są tereny przeznaczone do zalesienia.

W myśl § 21 ust.1 wymienionego planu dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 9R/ZL plan ustala:

1) zalesienie, jako podstawowe przeznaczenie terenu,

2)przeznaczenie dopuszczalne: prowadzenie niezbędnych urządzeń sieciowych infrastruktury technicznej o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym na warunkach uzgodnionych z gestorem sieci oraz właścicielami gruntów,

3) dopuszcza się wprowadzenie drogi dojazdowej wewnętrznej (niepublicznej w strefie pasa ochronnego zabezpieczającego ul. P., [...]).

Zgodnie zaś z treścią § 21 ust.2 planu miejscowego na terenach, o których mowa w ust.1 ustala się:

1.) zakaz zabudowy,

2.) do czasu zalesienia - dopuszcza się dotychczasowe użytkowanie terenu,

3.) dopuszcza się podziały nieruchomości pod warunkiem wykazania celu związanego z przeznaczeniem podstawowym.

Jak wynika z planu miejscowego teren oznaczony symbolem 9R/ZL jest przeznaczony do zalesienia. Działka nr [...] nie jest zatem przeznaczona na cele eksploatacji wapienia. Dla działki skarżącego nie istnieje więc zgodność działalności objętej wnioskiem z planem miejscowym.

Zgodnie z treścią § 21 ust.2 pkt.2 planu, do czasu zalesienia dopuszcza się dotychczasowe użytkowanie terenu lecz sytuacja taka nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie. Teren działki nr [...] stanowią nieużytki, na których znajduje się stare wyrobisko eksploatowane w latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku. Działka skarżącego nie jest więc dotychczas użytkowana na cele eksploatacji wapienia i nie ma do niej zastosowania sytuacja określona w § 21 ust.2 pkt. 2 planu miejscowego.

Należy zaznaczyć, iż w planie miejscowym znajduje się teren udokumentowanego złoża "R." przewidziany do eksploatacji górniczej. Teren ten jest oznaczony symbolem 1PG i jako jego podstawowe przeznaczenie przewiduje się eksploatację wapienia (§ 5 pkt.1 i § 14 ust.1 pkt.1a). Działka nr [...] nie znajduje się jednak na terenie 1PG. Udokumentowane złoża wapieni na działce skarżącego może być uwzględnione przy ewentualnej zmianie planu zagospodarowania przestrzennego. Możliwość taką przewiduje przepis art.48 ustawy z 4 lutego 1994r. Dotychczas jednak plan miejscowy nie został zmieniony w tym zakresie.

Sąd nie podzielił poglądu skarżącego, iż skoro z miejscowego planu, dla terenu 9R/ZL nie wynika zakaz innego przeznaczenia niż określony w planie to odmowa uzgodnienia koncesji jest nieuzasadniona. Plan miejscowy dla tego terenu faktycznie nie zawiera wyraźnego zakazu eksploatacji wapienia. Nie oznacza to jednak, iż taka eksploatacja na terenie 9R/ZL jest dopuszczalna. Przyjęcie toku rozumowania skarżącego prowadziłoby do naruszenia postanowień planu miejscowego. W planie tym wyraźnie przewidziano tereny przeznaczone dla eksploatacji górniczej (oznaczone symbolem 1PG) co oznacza, iż tylko na tym ternie dopuszczalna jest eksploatacja wapienia. Skoro eksploatacja wapienia jest przewidziana tylko na terenie 1PG to nie można uznać, iż jest ona także dopuszczalna na terenach o innym przeznaczeniu. Pogląd skarżącego w tym zakresie nie znajduje uzasadnienia w zapisach planu miejscowego.

Uzgodnienie udzielenia koncesji na wydobywanie kopalin jest możliwe tylko wówczas gdy istnieje zgodność takiej działalności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W rozpoznawanej sprawie takiej zgodności nie ma. Organy administracji słusznie zatem odmówiły uzgodnienia wniosku A. S. z planem miejscowym.

Niezasadny jest zarzut skarżącego, iż jego wniosek winien zostać uwzględniony gdyż wcześniej uzyskał on koncesję na wykonywanie prac i badań geologicznych na terenie swojej działki. Należy zaznaczyć, iż rozpoznanie geologiczne i udokumentowanie złoża odbywa się na ryzyko potencjalnego inwestora. Udzielenie koncesji na taką działalność nie przesądza, iż inwestorowi w przyszłości będzie również udzielona koncesja na wydobywanie kopalin na tym terenie.(por. wyrok NSA z 4 października 2000r. w spr. II SA 1514/00 – ONSA nr 4 z 2001r. poz.185).

Niezasadny jest również zarzut skarżącego, iż w zaskarżonym postanowieniu powołano się na uchwałę Rady Miejskiej w D. z [...] nr [...] podczas gdy w dacie wydania tego postanowienia Rada Miejska w D. podjęła w dniu [...] dwie nowe uchwały o numerach [...] i [...].

Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż w dniu [...] faktycznie podjęto dwie następujące uchwały: nr [...] w sprawie odstąpienia od opracowania Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy D. w części dotyczącej gruntów położonych w obrębie geodezyjnym R. oraz nr [...] w sprawie opracowania Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy D. w części dotyczącej gruntów położonych w obrębie geodezyjnym R. (k.25-26 akt sądowych).

Przede wszystkim należy podnieść, iż obie wymienione uchwały nie zostały dotychczas opublikowane w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego a więc nie weszły one w życie.

Zgodnie z treścią art.42 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. nr 142 z 2001r. poz.1591 z późn. zm.) zasady i tryb ogłaszania aktów prawa miejscowego określa ustawa z dnia 20 lipca 2000r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U. nr 62 poz.718 i z 2001r. nr 46 poz.499).

W myśl zaś art.4 ust.1 ustawy z dnia 20 lipca 2000r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U. nr 17 z 2010r. poz.95) akty normatywne zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych, wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ogłoszenia, chyba, że dany akt normatywny określi termin dłuższy.

Analiza wymienionych przepisów wskazuje, iż dopiero po ogłoszeniu w dzienniku urzędowym akt normatywny wchodzi w życie. W rozpoznawanej sprawie obie uchwały z 31 sierpnia 2010r. nie zostały dotychczas opublikowane w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego a więc nie weszły one w życie. Już chociażby z tego powodu zarzut strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.

Na rozprawie w dniu 27 stycznia 2011r. oraz w piśmie procesowym z [...] (k.22) pełnomocnik skarżącego podniósł, iż brak publikacji obu uchwał z 31 sierpnia 2010r. był przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w sprawach o sygnaturach II SA/Łd 697/10, II SA/Łd 698/10, II SA/Łd 701/10, II SA/Łd 702/10, II SA/Łd 704/10 i II SA/Łd 705/10. Przedmiotem wymienionych spraw była wysokość opłat planistycznych i sąd w tych sprawach oparł się na postanowieniach planu zagospodarowania przestrzennego z [...] a nie z [...]. W uzasadnieniach wymienionych wyroków podniesiono, iż kwestia braku publikacji dwóch uchwał z [...] pozostaje poza rozważaniami sądu gdyż nie dotyczą one materii rozstrzyganej w tych sprawach.

W rozpoznawanej sprawie kwestia przyczyn braku publikacji dwóch uchwał z [...] również nie jest przedmiotem rozważań sądu bo nie ma to wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wspomnieć tylko należy, iż brak skierowania uchwały do ogłoszenia w dzienniku urzędowym stanowi naruszenie przepisów art.4 ust.1 i art.13 pkt.2 ustawy z 20 lipca 2000r. będące podstawą do stwierdzenia nieważności tej uchwały (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 9 września 2009r. w spr. II SA/Bd 586/09 – Lex nr 569858).

Nawet jednak gdyby obie uchwały z [...] zostały opublikowane to i tak nie miałoby to żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Obie uchwały są bardzo krótkie. W uchwale nr [...] postanowiono odstąpić od sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego dla Miasta i Gminy D. w części dotyczącej gruntów położonych w obrębie geodezyjnym R. Natomiast w uchwale nr [...] postanowiono przystąpić do opracowania planu zagospodarowania przestrzennego dla Miasta i Gminy D. w części dotyczącej gruntów położonych w obrębie geodezyjnym R. Treść obu uchwał nie ma zatem żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W dacie wydania zaskarżonego postanowienia nadal obowiązywał plan miejscowy z [...] a w świetle postanowień tego planu brak jest podstaw do uzgodnienia wniosku skarżącego z postanowieniami tego planu.

Reasumując sąd uznał, iż skarga A. S. nie jest zasadna. przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, iż brak jest podstaw do uzgodnienia działalności gospodarczej objętej wnioskiem skarżącego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę A. S.

b.a.