Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 418/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie w części i wymierzono organowi grzywnę
Powołane przepisy: article: art. 54 § 2 i art. 55 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej G. Sp. z o.o. w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. akt II SO/Bd 16/15 w sprawie z wniosku A. K. w przedmiocie wymierzenia Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej G. Sp. z o.o. w G. grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: uchylić pkt 1 zaskarżonego postanowienia i wymierzyć Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej G. Sp. z o.o. w G. grzywnę w wysokości 1000 (jeden tysiąc) zł.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. akt II SO/Bd 16/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny wymierzył Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej G. Sp. z o.o. w G. grzywnę w wysokości 5000 zł za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.

Sąd wskazał, że jego ocenie poddany został wniosek o ponowne wymierzenie organowi grzywny w związku z nieprzekazaniem przez organ do Sądu skargi na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Ponowne wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a., jest dopuszczalne i nie stoją temu na przeszkodzie obowiązujące przepisy prawa. Za uznaniem dopuszczalności złożenia kolejnego wniosku o wymierzenie organowi grzywny przemawia to, iż mimo nałożenia już na organ grzywny, nie zrealizował on nadal swojego ustawowego obowiązku przekazania skargi do sądu administracyjnego wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Ponownie wymierzona grzywna stanowić powinna środek dyscyplinujący bezczynny organ (podmiot zobowiązany) i zmierzający do zwalczenia dalszej bezczynności organu.

Sąd stwierdził, że stan faktyczny sprawy jest niesporny. Wynika z niego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wymierzył Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej G. Sp. z o.o. w G. grzywnę w kwocie 1000 zł postanowieniem z dnia 30 marca 2015 r., sygn. akt II SO/Bd 2/15, uznając, że organ ten nie wypełnił powinności przekazania skargi A. K. z 12 września 2014 r. na bezczynność Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej G. Sp. z o.o. w G.. Postanowienie to zostało doręczone wraz z uzasadnieniem pełnomocnikowi Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej G. Sp. z o.o. w G. dnia 10 kwietnia 2015 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie jego odbioru, znajdujące się w aktach sądowych sprawy II SO/Bd 2/15 (karta 30). Postanowienie uzyskało przymiot prawomocności 22 kwietnia 2015 r., a podmiot zobowiązany uiścił grzywnę. Pomimo to Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej G. Sp. z o.o. w G. nadal nie przekazało do Sądu skargi A. K. na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej z dnia 12 września 2014 r. Organ w żaden sposób nie wyjaśnił też przyczyn takiego stanu rzeczy. Zdaniem Sądu, uzasadnieniem takim nie mogło być oczekiwanie na uzyskanie odpisu prawomocnego postanowienia Sądu z dnia 30 marca 2015 r., skoro organ co najmniej od dnia doręczenia mu odpisu tego postanowienia wraz uzasadnieniem miał świadomość ciągłego trwania w bezczynności w przedmiocie przekazania do Sądu skargi na bezczynność z dnia 12 września 2015 r., co wynikało wprost z przedstawionego w tym postanowieniu stanowiska Sądu. Przedsiębiorstwo, pomimo że nie zakwestionowało ww. orzeczenia i mając świadomość, że zaprezentowana w nim wykładnia prawa jest dlań wiążąca, nadal nie realizowało obowiązku wynikającego z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), określającego 15-dniowy termin na przekazanie sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę. Przedsiębiorstwo uczyniło to dopiero po upływie 28 dni od uzyskania z Sądu kolejnego wniosku A. K. o wymierzenie mu grzywny, tj. dnia 10 listopada 2015 r. Sąd stwierdził, że w istocie Przedsiębiorstwo pozostawało w bezczynności od 2 października 2014 r., kiedy to upłynął już 15 dniowy termin na przekazanie skargi A. K. z dnia 12 września 2014 r. Nawet uwzględniając ówczesne błędne przekonanie organu o bezprzedmiotowości przekazania skargi wobec rozpoznania wniosku A. K. o udostępnienie informacji publicznej, co wynika z odpowiedzi organu na wniosek o wymierzenie grzywny z dnia 12 stycznia 2015 r., to najpóźniej z chwilą uprawomocnienia się postanowienia z dnia 30 marca 2015 r., sygn. II SO/Bd 2/15, czyli z dniem 22 kwietnia 2015 r., Przedsiębiorstwo winno niezwłocznie przekazać skargę A. K. na bezczynność z dnia 12 września 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.

Sąd wskazał, że wymierzenie grzywny określonej w art. 55 § 1 P.p.s.a., może nastąpić w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Przy ustaleniu jej wysokości Sąd wziął pod uwagę przedmiot skargi na bezczynność, fakt przekazania skargi na bezczynność do Sądu dopiero w dniu 10 listopada 2015 r. ale przede wszystkim okoliczność, iż było to ponowne i nieuzasadnione zaniechanie ze strony Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej G. Sp. z o.o. w G. wypełnienia obowiązku ustawowego, od którego należy oczekiwać i wymagać znajomości oraz poszanowania obowiązujących przepisów prawa. Jak wynika bowiem z okoliczności sprawy, mimo nałożenia grzywny prawomocnym postanowieniem Sądu, podmiot zobowiązany do przekazania skargi na swoją bezczynność sądowi, zignorował ponownie ten obowiązek, czym uniemożliwił dochodzenie przez skarżącego jego konstytucyjnego prawa do informacji publicznej i rozpoznanie skargi przez sąd.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyło Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej G. Sp. z o.o. w G.. Postanowienie zaskarżono w części zasądzającej grzywnę, wnosząc o jego zmianę poprzez oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny albo wymierzenie grzywny w niższej wysokości. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że we wcześniejszym postępowaniu o wymierzenie organowi grzywny Spółka była reprezentowana przez pełnomocnika, który nie przekazał Spółce istotnego obowiązku wskazanego w uzasadnieniu postanowienia z dnia 30 marca 2015 r., tj. konieczności przekazania skargi do Sądu w osobnej sprawie jako postępowaniu odrębnym. Pełnomocnik wyjaśnił fakt nieprzekazania zawartej w uzasadnieniu wytycznej Sądu, dotyczącej wykonania obowiązku w zakresie przekazania skargi zgodnie z art. 54 § 1 i 2 P.p.s.a. w ustawowym terminie, swoją chorobą. Kancelaria radcy prawnego przekazała wyłącznie informacje dotyczące wykonania sentencji postanowienia. Ponadto wskazano, że PKS G. Sp. z o.o. jest niewielkim przedsiębiorstwem o lokalnym zasięgu, funkcjonującym na trudnym rynku przewozu osób i wymiar kary w takim stopniu, jest bardzo dotkliwą sankcją.

W odpowiedzi na zażalenie skarżący wniósł o jego oddalenie. Skarżący wskazał, że przychyla się do wniosku organu i również postuluje o wymierzenie grzywny w niższej wysokości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na częściowe uwzględnienie.

Zgodnie z art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, zobowiązany jest do jej przekazania sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Art. 55 § 1 P.p.s.a. stanowi z kolei, iż w razie nie zastosowania się do powyższego obowiązku, Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Przy czym, w przypadku skarg dotyczących udostępnienia informacji publicznej termin ten, stosownie do art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782 ze zm.), wynosi 15 dni.

W orzecznictwie przyjęty jest pogląd, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco - restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. Bez znaczenia natomiast pozostaje w sprawie samego wymierzenia grzywny, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, wpłynąć jednak one mogą na wysokość wymierzonej grzywny.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że organ pomimo uprzednio wymierzonej grzywny postanowieniem Sądu I instancji z dnia 30 marca 2015 r., sygn. akt II SO/Bd 2/15, nie przekazał skargi A. K. z dnia 12 września 2014 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w ustawowym terminie. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji, najpóźniej z chwilą uprawomocnienia się postanowienia z dnia 30 marca 2015 r., sygn. II SO/Bd 2/15, czyli z dniem 22 kwietnia 2015 r., Przedsiębiorstwo winno przekazać powyższą skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. PKS G. Sp. z o.o. przekazało skargę dopiero po doręczeniu kolejnego wniosku o wymierzenie grzywny, tj. w dniu 10 listopada 2015 r.

Wobec powyższego uznać należy, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o wymierzeniu organowi grzywny, nie narusza przepisów obowiązującego prawa. Jednak w okolicznościach niniejszej sprawy, to jest wobec faktu, że dla PKS G. Sp. z o.o. wymierzona grzywna w wysokości 5000 zł stanowi bardzo dotkliwą sankcję z uwagi trudną sytuację Spółki, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wymierzenie grzywny w kwocie 1000 zł będzie adekwatne do przewinienia organu.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 P.p.s.a.