Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1012/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 39
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant Paulina Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy policji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Miejskiej Policji w K. rozkazem personalnym z dnia [...]r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 39 ust. 3, art. 45 ust. 3 i art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm. i art. 104 i art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego przedłużył J. B. okres zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia [...]r. do czasu ukończenia postępowania karnego. Wskazany organ nadał wydanej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia podniesiono, że Prokuratura Rejonowa w B. wszczęła śledztwo w dniu [...]r. i przedstawiła policjantowi zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego wynikającego z dyspozycji art. 228 § 3 Kodeksu karnego. Na mocy wcześniejszej decyzji policjant ten został zawieszony w czynnościach służbowych od [...]r. do [...]r. Śledztwo w przedmiotowej sprawie nie zostało zakończone i toczy się dalej i mając na uwadze treść art. 39 ust. 3 ustawy o Policji jak również ciężar gatunkowy przestępstwa zarzucanego policjantowi w prowadzonym śledztwie zasadnym staje się przedłużenie zawieszenia w czynnościach służbowych policjanta do czasu ukończenia postępowania karnego.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się J. B., w imieniu którego odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. wniósł pełnomocnik radca prawny J. W.. W odwołaniu tym zarzucono decyzji organu pierwszej instancji działanie naruszające przepisy prawa, naruszenie zasady prowadzenia postępowania administracyjnego polegającego na uniemożliwieniu brania czynnego udziału w poszczególnych czynnościach procesowych, przekroczenie granic uznania administracyjnego, nie wyjaśniono okoliczności dotyczących terminu zawieszenia w czynnościach służbowych. W uzasadnieniu wniesionego odwołania podkreślono, że sytuacja rodzinna strony jest bardzo trudna i w następstwie zawieszenia w czynnościach służbowych ulegnie pogorszeniu. Zdaniem pełnomocnika strony organ pierwszej instancji zobowiązany jest do działania na podstawie i w granicach obowiązującego prawa, co nakłada na niego obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia przesłanek przedłużenia zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych przewidzianą art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, a samo odwołanie się do prowadzenia śledztwa w zakresie popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego nie jest wystarczające. Podejmowanie rozstrzygnięcia w warunkach uznania administracyjnego nakazuje organowi wszechstronne rozważenie wszystkich okoliczności, które mogą mieć wpływ na podjęcie rozstrzygnięcia. Zdaniem pełnomocnika strony w rozpatrywanej sprawie organ takich działań nie wykonał. W dalszej części odwołania podkreślono, że strona zarzucanego mu czynu dopuściła się w ramach prowokacji służb policyjnych, nadto organ przyjął za wiarygodne szczątkowe informacje o incydencie, który miał miejsce w dniu [...]r. Przyjęcie bezkrytycznie faktu popełnienia przestępstwa godzi w konstytucyjną zasadę domniemania niewinności i stanowi naruszenie interesu społecznego.

Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ ten przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie odniósł się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu. W tej części uzasadnienia organ odwoławczy przybliżył stan normatywny, a w szczególności treść art. 39 ust. 3 ustawy o Policji i wskazał, że rozstrzygnięcie podejmowane w oparciu o ten przepis wydawane jest w warunkach uznania administracyjnego. Nadto organ ten podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że w rozpatrywanej sprawie wystąpiła szczególna okoliczność uzasadniająca przedłużenie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego, albowiem policjant jest podejrzany o popełnienie przestępstwa polegającego na przyjęciu korzyści majątkowej w związku z pełnioną funkcją publiczną. Zarzucany stronie czyn stanowi przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, które w sposób istotny, ujemny wpływa na wizerunek Policji. Powyższa okoliczność zdaniem organu odwoławczego uzasadnia odsunięcie strony od wykonywania czynności służbowych, nadto nawiązano do postanowień art. 25 ustawy o Policji i wskazano, że policjant musi mieć nieposzlakowaną opinię oraz być nie karany, jak również wykazywać się wzorową postawą w zakresie przestrzegania przepisów prawa. Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika strony organ odwoławczy uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Ocena tego, czy dany przypadek jest szczególny i w jakim zakresie godzi w dobro służby leży w kompetencji organów Policji, w oparciu o taką interpretację przepisów przełożony strony podjął decyzję o przedłużeniu zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. Zaznaczono, że przedłożenie zawieszenia w czynnościach służbowych oparte jest na znanym stronie materiale dowodowym, w szczególności na postanowieniu o postawieniu zarzutów. Organ ten nie podzielił zarzutów związanych z naruszeniem zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, jak również naruszenia granic uznania administracyjnego. Zdaniem organu odwoławczego decyzja Komendanta Miejskiego Policji w K. jest jasna i zrozumiała.

Z decyzją tą nie zgodził się J. B., który za pośrednictwem pełnomocnika radcy prawnego J. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej zarzucił decyzjom organów administracji rażące naruszenie materialnego prawa o służbie funkcjonariuszy Policji poprzez niezastosowanie art. 39 ust. 1 i ust. 3 ustawy o Policji, jak również poprzez niewłaściwe zastosowanie podstawowych zasad krajowego i wspólnotowego prawa administracyjnego, a w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 15, art. 75, art. 76, art. 77, art. 80 i art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nadto zarzucono podjętym decyzjom nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie ustalenia przesłanek dalszego zawieszenia zarówno co do okresu jak i bezprzedmiotowości dalszego zawieszenia na przebieg postępowania karnego. Pełnomocnik skarżącego zarzucił brak w decyzji prawidłowego oznaczenia organu odwoławczego oraz zaniechanie w postępowaniu odwoławczym właściwego rozpoznania i oceny przedstawionych przez skarżącego zarzutów. W motywach skargi podkreślono, że organy administracji w ramach prowadzonego postępowania nie wyjaśniły występowania przesłanek przewidzianych art. 39 ust. 3 ustawy o Policji uzasadniających zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych. Następnie pełnomocnik skarżącego odwołał się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 lutego 2007 r. w części dotyczącej dostępności do służby w Policji, jak również do postanowień Konstytucji RP w tym zakresie. W konkluzji tej części skargi uznano, że organy administracji wypowiadające się w sprawie dopuściły się rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego jak również przepisów prawa procesowego, ponieważ nie uzasadniły w sposób prawidłowy podjętego rozstrzygnięcia. Zdaniem pełnomocnika skarżącego organom administracji umknęła uwadze okoliczność, że przedmiotowa decyzja wydawana jest w warunkach uznania administracyjnego, a okoliczność ta nakłada na organ określone obowiązki, jak również nie daje mu podstaw do podejmowania samowolnego rozstrzygnięcia, tak jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, w której orzeczono o zawieszeniu w czynnościach służbowych na maksymalny bliżej nieokreślony okres. Zdaniem pełnomocnika skarżącego faktu popełnienia przestępstwa i naruszenia z tego powodu interesu służby nie można ustalać wyłącznie na podstawie samego prowadzenia czynności postępowania administracyjnego czy postępowania karnego, które nie zostało zakończone prawomocnym wyrokiem. Nadto według stanowiska prezentowanego przez pełnomocnika organy administracji obowiązane są działać na podstawie i w granicach prawa, a w rozpatrywanej sprawie nie rozpoznały w sposób prawidłowy znaczenia postanowień art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, jak również dopuściły się naruszenia postanowień art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego i zamieszczonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Następnie pełnomocnik skarżącego wymienił szereg przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, których naruszenia dopuściły się organy administracji. Zauważono, że w zaskarżonej decyzji brak jest prawidłowego oznaczenia organu odwoławczego, albowiem odwołano się jedynie do aparatu pomocniczego, co uznać należy za uchybienie.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w K. wniósł o oddalenie skargi przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów zamieszczonych w skardze organ odwoławczy ich nie podzielił i podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko. Zdaniem organu nie występuje sprzeczność między sentencją decyzji a jej uzasadnieniem, a zarzut dotyczący nie zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu nie może być podzielony z uwagi na to, że strona znała cały materiał stanowiący podstawę podejmowania rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Treść przywołanych przepisów oznacza, że nie każde uchybienie ze strony organu administracji uzasadnia uwzględnienie wniesionej skargi, ponieważ jest ona uwzględniana jedynie wówczas, gdy dostrzeżone uchybienie miałoby wpływ na wynik sprawy. Inaczej mówiąc uchybienie, które takiego wpływu by nie miało nie będzie stanowiło podstawy uwzględnienia skargi.

W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny w zasadzie nie wzbudza większych wątpliwości. Z raportu skarżącego sporządzonego w dniu [...]r. wynika, że [...]r. podczas służby został zatrzymany przez oficerów Biura Spraw Wewnętrznych KGP w K., a następnie osadzony w pomieszczeniach dla osób zatrzymanych, a w dniu [...]r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w B. postawiła mu zarzut z art. 228 § 3 Kodeksu karnego, że w dniu [...]r. w K. działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą w związku z wykonywaniem czynności służbowych przyjął od właściciela pojazdu korzyść majątkową w kwocie 500 zł w zamian za naruszenie przepisów prawa polegające na odstąpieniu od wykonywania czynności służbowej, pomimo stwierdzenia, iż pojazd zagraża porządkowi ruchu. Następstwem powyższych wydarzeń stało się wydanie przez Komendanta Miejskiego Policji w K. rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...]., mocą którego zawieszono J. B. w czynnościach służbowych od dnia [...] r. do [...] r.

W następstwie wniesionego odwołania Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją nr [...] z dnia [...]r. utrzymał w mocy powyższą decyzję. Jak wynika z akt sprawy skarżący nie wnosił od tego rozstrzygnięcia skargi do sądu administracyjnego. Pismem z dnia [...]r. Komendant Miejski Policji w K. wezwał skarżącego do stawienia się w Zespole Kadr i Szkolenia w terminie do [...]r., jednocześnie organ ten w dniu [...]r. rozkazem personelem Nr [...]przedłużył okres zawieszenia w czynnościach służbowych J. B. do czasu zakończenia postępowania karnego. Mocą zaskarżonej decyzji Komendant Wojewódzki Policji w K. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji i nie podzielił zamieszczonej w odwołaniu argumentacji.

W świetle przedstawionego stanu faktycznego w sprawie oraz mając na uwadze treść zarzutów formułowanych przez pełnomocnika skarżącego przyjdzie odwołać się do postanowień przepisów prawa. Stosownie do treści art. 39 ust. 3 ustawy o Policji w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego. Przywołany przepis ustawy o Policji stał się podstawą wydania zaskarżonej decyzji, jak również decyzji jej poprzedzającej. Z postanowień tego przepisu wynika, że organ administracji publicznej podejmuje rozstrzygnięcie w warunkach uznania administracyjnego, a przesądza o tym wykorzystane słowo "można", które daje organowi administracji możliwość podjęcia określonego działania, jednakże nie nakazuje jego podjęcie. W przepisie tym wskazano na przesłankę, której wystąpienie będzie uzasadniało wydanie przedmiotowego rozstrzygnięcia. Ustawodawca przesłankę tę sformułował w ten sposób, iż rozstrzygnięcie takie może zostać podjęte "w szczególnie uzasadnionych przypadkach". Zwrot wykorzystany przez ustawodawcę zaliczany jest do pojęć niedookreślonych, a zatem takich, które nie mają w sposób precyzyjny wyznaczony swojego zakresu. Oznacza to, że organ administracji publicznej obowiązany jest prowadząc postępowanie administracyjne i podejmując rozstrzygnięcie z jego wykorzystaniem nadać mu określoną treść, a w ramach procesu subsumcji ustalić, czy nadana treść temu pojęciu wyczerpuje ustalenia poczynione w ramach prowadzonego postępowania dowodowego. Mając na uwadze powyższe stwierdzenia należy w pierwszej kolejności odczytać istotę przywołanego przepisu. Unormowanie to zezwala właściwemu organowi administracji publicznej na przedłużenie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych policjanta do czasu ukończenia postępowania karnego. Zatem rozwiązanie to z jednej strony stwarza organowi administracji potencjalną możliwość zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, a zatem jest to unormowanie dające podstawę dla podejmowania restrykcyjnych względem policjanta rozstrzygnięć, a z drugiej strony w przepisie tym dokonano ograniczenia zakresu wykorzystanego pojęcia niedookreślonego jakim jest "szczególnie uzasadniony przypadek", albowiem wskazano maksymalny czasokres na jaki można policjanta zawiesić i jest nim okres prowadzonego postępowania karnego. Z takiego ujęcia wynika, że przedłużenie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych policjanta możliwe jest jedynie wówczas, gdy policjant dopuści się popełniania czynu zabronionego wyczerpującego przesłanki przestępstwa. Oznacza to zarazem, że przedłużenie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych policjanta nie jest możliwe z uwagi na wystąpienie innej okoliczności. W tej sytuacji rozważenia wymaga to, czy każde naruszenie prawa wyczerpujące przesłanki popełnienia przestępstwa będzie stanowiło podstawę podjęcia przedmiotowego rozstrzygnięcia. Na tak postawione pytanie odpowiedzi udzielić należy odmownej, albowiem w tym zakresie rozpatrywać można jedynie czyny popełnione z winy umyślnej nadto ścigane z oskarżenia publicznego. Dodatkowo zaakcentować należy, że dokonany czyn w jakimś stopniu musi wiązać się z wykonywaniem przez policjanta służby jako funkcjonariusza publicznego. Podsumowując analizę art. 39 ust. 3 ustawy o Policji przyjdzie stwierdzić, że przepis ten zawiera rozwiązanie o charakterze restrykcyjnym względem policjanta, zatem nie może być on interpretowany w sposób rozszerzający, jak również ograniczony został zakres pojęcia "szczególnie uzasadnionego przypadku" do sytuacji związanych z prowadzeniem postępowania karnego.

Przedstawiona powyżej wykładnia stanowiącego podstawę wydania rozstrzygnięcia art. 39 ust. 3 ustawy o Policji oraz analiza stanu faktycznego ustalonego w ramach prowadzonego postępowania dowodowego pozwala uznać, że organy administracji publicznej podejmując kwestionowane rozstrzygnięcia nie dopuściły się naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie wniesionej skargi.

Jak wynika z akt sprawy skarżącemu zarzucono przyjęcie korzyści majątkowej w wysokości 500 zł w trakcie wykonywania obowiązków służbowych. Zatem skarżącemu zarzucono popełnienie przestępstwa w trakcie wykonywania czynności służbowych, ściganego z oskarżenia publicznego i bardzo negatywnie ocenianego z punktu widzenia interesu publicznego, a zwłaszcza z perspektywy art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, w myśl którego służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii i nie karany. Nadto po myśli art. 27 tej ustawy w rocie przysięgi funkcjonariusz Policji ślubuje chronić ustanowiony Konstytucją RP porządek prawny, a wykonując zadania pilnie przestrzegać prawa, przestrzegać dyscypliny służbowej oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej. W świetle powyższego podzielić należy stanowisko przyjęte przez organy podejmujące kwestionowane rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie, że wyczerpane zostały przesłanki przewidziane treścią art. 39 ust. 3 ustawy o Policji o przedłużeniu zawieszenia w czynnościach służbowych skarżącego do czasu zakończenia postępowania karnego. Należy w tym miejscu wyraźnie zaznaczyć, że zawieszenie w czynnościach służbowych jak również jego przedłużenie nie jest w żadnym stopniu związane z naruszeniem domniemania niewinności skarżącego i nie przesądza o tym, czy skarżący jest winny popełnienia zarzucanego mu czynu. Te okoliczności badane są w ramach odrębnego postępowania i stanowią przedmiot zainteresowania innych organów Państwa. Uwzględnienie stanowiska prezentowanego przez organy podejmujące rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie skutkuje tym, że skład orzekający nie podziela zarzutów i ich argumentacji przedstawionej przez pełnomocnika skarżącego. Zdaniem Sądu organy administracji w sposób prawidłowy zinterpretowały przepis stanowiący podstawę wydania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Tym samym zarzut niewłaściwego odczytania istoty tego przepisu nie znajduje umocowania w materiale dowodowym jak również nie został potwierdzony w zestawieniu z przeprowadzoną przez Sąd jego analizą. Na marginesie przedmiotowych rozważań przyjdzie dostrzec, że pełnomocnik skarżącego zarzucił organom administracji, że nie zastosowały w sprawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, jednakże z treści skargi wynika, że była to nieprecyzyjnie sformułowana myśl, albowiem pełnomocnik miał na myśli nieprawidłową wykładnię tego przepisu.

Zdaniem pełnomocnika skarżącego organy administracji nie przeprowadziły postępowania dowodowego w sposób odpowiadający wymogom wynikającym z postanowień Kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzut ten nie mógł być przez Sąd uwzględniony z dwóch powodów. Po pierwsze pełnomocnik skarżącego odwołał się do przepisów tego aktu bez wskazania konkretnych naruszeń, których organy administracji miały się dopuścić, a w szczególności nie wskazał jakich to dowodów i czynności procesowych organ nie przeprowadził. Tak sformułowany zarzut nie może zostać uwzględniony, albowiem nie precyzuje naruszeń prawa popełnionych przez organ administracji podejmujący kwestionowane rozstrzygnięcie, uzasadniających uwzględnienie wniesionej skargi. Po drugie pełnomocnik skarżącego nie wskazał na to, jakie dowody i czynności dowodowe pozwoliłyby organom administracji na przeprowadzenie postępowania dowodowego w standardzie odpowiadającym skarżącemu, albowiem argumenty podnoszone w skardze zasadzają się jedynie na odmiennej interpretacji zdarzeń, które nie są kwestionowane przez skarżącego. W tym miejscu przyjdzie zauważyć, że organ pierwszej instancji dopuścił się uchybienia, które nie zostało przez skarżącego i jego pełnomocnika podniesione, zarówno w odwołaniu jak i w skardze do tutejszego Sądu. Otóż jak wynika z akt sprawy organ ten w dniu [...]r. skierował do skarżącego pismo, w którym nakazał mu stawić się w Zespole Kadr i Szkolenia Komendy Miejskiej Policji w K. do dnia [...]r.. Nadto w aktach tych brak jest informacji o tym, czy skarżący we wskazanym terminie zgłosił się w aparacie pomocniczym organu administracji, jednocześnie organ ten przed upływem wskazanego terminu w dniu [...]r. wydał decyzję pierwszoinstancyjną. Jak już zaznaczono okoliczność ta nie została zakwestionowana w odwołaniu, nadto skarżący wykorzystał przysługujący mu środek prawny w postaci odwołania, zatem działania organu odwoławczego sanowały uchybienia, których dopuścił się organ pierwszej instancji. W świetle powyższego organ pierwszej instancji dopuścił się uchybienia, które jednakże mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy w sprawie oraz podejmowane przez organy działania nie miało wpływu na wynik sprawy, a tym samym nie mogło stanowić podstawy do uwzględnienia wniesionej skargi.

Podnoszony przez pełnomocnika skarżącego zarzut wadliwego oznaczenia organu odwoławczego nie jest zasadny i nie znajduje umocowania w zgromadzonym materiale dowodowym. W decyzji tej w sposób jednoznaczny wskazuje się, że jest to decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., okoliczność ta znalazła swoje potwierdzenie w końcowej jej części dotyczącej podpisu, albowiem także i w tym miejscu wskazuje się ten organ jako podejmujący stosowne rozstrzygnięcie, jednocześnie zamieszczono tu informację, że decyzja podpisana została przez działającego z upoważnienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. jego pierwszy zastępca. Faktem jest, że w górnym lewym rogu decyzji zamieszczono informację, że jest to decyzja Komendy Wojewódzkiej Policji w K., jednakże informacja ta nie jest wskazaniem organu wydającego decyzję, lecz informacją o aparacie pomocniczym organu podejmującego decyzję. Zamieszczenie takiej informacji nie jest przewidziane postanowieniami art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, jednakże nie stanowi naruszenia prawa, która uzasadnia uwzględnienie wniesionej skargi.

Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.

su.