Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 795/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 270
journal: Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Józef Kremis Sędzia WSA - Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Asesor WSA - Anetta Chołuj Protokolant - Halina Rosłan po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi A z o.o. Spedycja Międzynarodowa z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...]z dnia [...]Naczelnik Urzędu Celnego w Z. w stosunku do A spółki z o.o. z siedzibą w S. określił kwotę długu celnego w wysokości [...]wraz z odsetkami za zwłokę. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że w dniu [...]w Oddziale Celnym w J. A sp. z o. o. – jako główny zobowiązany - dokonała zgłoszenia celnego nr [...]o objęcie procedurą tranzytu towaru w postaci samochodu osobowego marki Opel, rok produkcji 1995, nr nadwozia [...] o wartości [...]. Towar zarejestrowano w ewidencji pod pozycją [...]. Zgodnie z zapisem tego dokumentu SAD towar należało dostarczyć do urzędu celnego przeznaczenia (Oddziału Celnego w T.) do dnia [...]. Jako odbiorcę towaru wskazano S. Z. z B. Pismem nr [...]z dnia [...] Oddział Celny w T. poinformował, że przedmiotowego towaru nie przedstawiono w urzędzie celnym przeznaczenia, w związku z czym nie został wykonany obowiązek wynikający z procedury tranzytu. Wszczęto zatem postępowanie celne w sprawie uregulowania statusu celnego wymienionego towaru. W trakcie prowadzonego postępowania, A spółka z o.o. nadesłała dokument w postaci pisma nr [...]z dnia [...]. wystawionego przez Wydział Spraw Wewnętrznych Obwodowego Komitetu Wykonawczego w G. Ministerstwa Spraw Zagranicznych Republiki B., z treści którego wynika, że przedmiotowy towar został wwieziony na teren B.w dniu [...]przez b. Urząd Celny "Z. B.". Uwzględniając powyższe Naczelnik Urzędu Celnego w Z. zwrócił się do urzędu celnego przeznaczenia oraz dodatkowo do Oddziału Celnego w S. z prośbą o zweryfikowanie wymienionego pisma, zwłaszcza potwierdzenie faktu wywozu towaru poza polski obszar celny. W odpowiedzi białoruski Urząd Celny " Z.B." pismem nr [...]z dnia [...], wyjaśnił, ze nie posiada dokumentacji potwierdzającej fakt wwozu na terytorium B. przedmiotowego samochodu. Ponadto w/w białoruski urząd celny pismem nr [...]z dnia [...] przekazał dodatkowe wyjaśnienie, że przedmiotowy towar nie został zarejestrowany w Urzędzie Celnym "Z. B." jako wwieziony na teren B.

Uzasadniając swoją decyzję, organ pierwszej instancji podniósł, że zgodnie z art. 99 § 1 Kodeksu celnego głównym zobowiązanym jest osoba, która sama lub za pośrednictwem upoważnionego przedstawiciela przez zgłoszenie celne, wyraziła wolę wykonania obowiązków przewidzianych procedurą tranzytu. Zgodnie z art. 101§ 2 pkt 1 kodeksu celnego główny zobowiązany winien przedstawić w wyznaczonym terminie i we wskazanym przez organ celny urzędzie celnym towary w stanie nienaruszonym, z zachowaniem środków zastosowanych przez organ celny w celu zapewnienia tożsamości towaru. Ponieważ objęty procedurą tranzytu towar, według dokumentu SAD, nie został przedstawiony w urzędzie celnym przeznaczenia, tym samym procedura tranzytu nie została zakończona. Nie przedstawienie objętego procedurą tranzytu towaru w urzędzie celnym przeznaczenia należy traktować jako usunięcie spod dozoru celnego, ponieważ w myśl art. 35 § 1 i 3 Kodeksu celnego towary wprowadzone na polski obszar celny podlegają dozorowi celnemu od chwili ich wprowadzenia do momentu kiedy ich status celny zostanie zmieniony. Z chwilą usunięcia towaru spod dozoru celnego powstaje dług celny w myśl art. 211 § 2 Kodeksu celnego. Mając na uwadze powyższe organ I instancji argumentował, że dłużnikiem, a więc osobą zobowiązaną do uiszczenia należności celnych jest osoba zobowiązana do wykonania obowiązków wynikających ze stosowania procedury tranzytu. Skoro głównym zobowiązanym pozostaje A sp. z o. o., zatem na niej spoczywa obowiązek dopełnienia warunków procedury tranzytu, a tym samym uiszczenia ciążących na towarze należności celnych.

Pismem o nr [...]z [...]firma ASp. z o. o. Spedycja Międzynarodowa złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie wskazanej decyzji w całości.

W uzasadnieniu odwołania strona wyjaśniła, że towar objęty decyzją organu pierwszej instancji znajduje się poza polskim obszarem celnym, jako dowód wskazując pismo Ministra Spraw Zagranicznych Republiki B. nr [...]z dnia [...]., które przesłała do Urzędu Celnego w Z. w dniu [...], potwierdzające wprowadzenie przedmiotowego pojazdu na obszar B.. Ustosunkowując się do wyników weryfikacji powołanego pisma przez Oddziały Celne w T oraz S. we współpracy z b. Urzędem Celnym "Z. B.", strona zaznaczyła, że sprawdzeniem objęto wyłącznie w/w urzędy celne, pomijając fakt, że przedmiotowy samochód mógł opuścić terytorium Polski przez inne przejście graniczne. Powyższa okoliczność oraz dokument nr [...]z dnia [...] – w ocenie wnioskodawcy – uzasadniają zakończenie przedmiotowego postępowania celnego.

Decyzją nr [...]z dnia [...]. Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W motywach swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazując na treść art. 98 Kodeksu celnego zauważył, iż procedura tranzytu zostaje zakończona, gdy towary i odpowiednie dokumenty zostaną przedstawione w urzędzie celnym przeznaczenia, zgodnie z przepisami tej procedury. Przywołując następnie brzmienie art.101 § 2, a także art. 3 § 1 pkt 1, art.35 § 1 i 3, a także 211 Kodeksu celnego podtrzymał stanowisko Naczelnika Urzędu Celnego w Z., że w niniejszej sprawie głównym zobowiązanym był firma A sp. z o.o. zaś przedmiotowy towar znajdował się pod dozorem celnym od chwili wprowadzenia go na polski obszar celny i pozostawał tak długo, jak to jest niezbędne do określenia jego statusu celnego. Organ drugiej instancji wywodził, iż usunięcie towaru spod dozoru celnego, polega na uniemożliwieniu organowi celnemu dokonywania konkretnych czynności w ramach dozoru celnego poprzez brak fizycznego dostępu do towaru podlegającego dozorowi. Konsekwencją usunięcia towaru spod dozoru celnego jest wszczęcie przez organ celny postępowania wyjaśniającego - w sprawie uregulowania sytuacji towaru niekrajowego przez nadanie przeznaczenia dopuszczalnego dla tego towaru - poprzez zebranie wyczerpującego materiału, pozwalającego ustalić okoliczności faktyczne sprawy m.in. co stało się z towarem oraz zastosować odpowiednie rozwiązania prawne. Jak dalej przytoczono w motywach decyzji odwoławczej - zgodnie z art. 211§1 Kodeksu celnego w wypadku usunięcia spod dozoru celnego towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym powstaje dług celny w przywozie. §2 cytowanego przepisu z kolei stanowi, że dług celny powstaje z chwilą usunięcia towaru spod dozoru celnego. W świetle art.211 § 3 pkt 4 Kodeksu celnego dłużnikami są osoby zobowiązane do wykonania obowiązków wynikających z czasowego składowania towarów lub wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar został objęty. Odpowiedzialność osób wymienionych w pkt 4 wymienionego art. 211 § 3 Kodeksu celnego wynika z samego faktu korzystania z procedury celnej .

Odnosząc się do przywoływanego przez stronę pisma nr [...]z dnia [...], Dyrektor Izby Celnej zauważył, że niniejsze pismo stanowi o okoliczności wwozu towaru na obszar Republiki B. poprzez b. Urząd Celny "Z. B.". Tym samym - przyjęty tryb postępowania weryfikującego treść przedmiotowego pisma za pośrednictwem Oddziałów Celnych w T. i S. w Urzędzie "Z. B." organ odwoławczy uznał za w pełni uzasadniony względami logiki oraz ekonomiki prowadzonego postępowania, nie podzielając zarzutu strony, iż sprawdzeniem należało objąć także i inne urzędy celne. Ponieważ w sprawie dwukrotna weryfikacja nie potwierdziła faktu wwozu towaru na obszar B. – kierując się zasadami Kodeksu celnego w tym art. 270 w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej organ celny I instancji – zdaniem Dyrektora Izby Celnej - jak sformułowano, cyt.: "miał prawo uznać za zasadne przyjęcie w charakterze materiału dowodowego pism sporządzonych przez Urząd Celny Z. B.".

Pismem z dnia [...]strona złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnosząc o uchylenie decyzji organu odwoławczego, zarzucając obrazę przepisu art.270 Kodeksu celnego poprzez jego wadliwą wykładnię polegającą na błędnym przyjęciu, iż dokument przedstawiony przez stronę skarżącą nie jest wiarygodny. Nadto zarzucono naruszenie przepisu art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niewykonanie przez organ celny obowiązku podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy.

Zgodnie ze stanowiskiem strony skarżącej w trakcie prowadzonego postępowania pominięta została okoliczność, że w przedstawionym przez skarżącą spółkę dokumencie z dnia [...]. wskazane zostały źródła informacji, które zostały urzędowo poświadczone, tj. z Państwowego Komitetu Celnego Republiki B., Państwowego Komitetu Wojsk Pogranicza Republiki B. oraz Państwowej Inspekcji Samochodowej MSW Republiki B. Na tle art. 270 Kodeksu celnego dokument ten został wystawiony przez uprawnione organy państwa obcego, w tym właściwe organy celne i w przepisanej prawem formie tzn. wraz z poświadczonym tłumaczeniem z języka rosyjskiego na język polski. W ocenie skarżącego brak zatem było podstaw do nieuwzględnienia go w toczącym się postępowaniu. Odnosząc natomiast regułę art. 122 Ordynacji podatkowej do przedstawionego stanu faktycznego nie sposób w przeświadczeniu strony skarżącej wskazać, iż organ celny po otrzymaniu wiadomości od urzędu celnego "Z. B.", który nie potwierdził wwozu spornego pojazdu przez to przejście graniczne oraz dysponując jednocześnie dokumentem stwierdzającym fakt wwozu na obszar celny B. przedmiotowego samochodu nie był zobowiązany do podjęcia działań mających na celu zbadanie miejsca jego wprowadzenia ograniczając się choćby do zwyczajowego sposobu weryfikowania dokumentów, to jest do zwrócenia się do ich wystawcy o potwierdzenie zawartych w nich danych. W przedstawionym przez stronę skarżącą dokumencie zostały wymienione organy państwowe, które udostępniły dane będące podstawą do wydania dokumentu. Organ celny mimo posiadania wiadomości pozwalających na dokładne określenie stanu faktycznego nie podjął tych czynności, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, iż towar nie został wprowadzony przez jedno z przejść granicznych. W konkluzji swych wywodów skarżąca spółka podniosła, iż swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Naruszenie tych reguł, a także norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych, stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 ordynacji podatkowej), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 § 1 ordynacji podatkowej), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonywającej treści (art. 122 ordynacji podatkowej).

W odpowiedzi na skargę z dnia [...]organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie wywodząc jak w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo zaakcentował zaś, że trudno zakładać by organ celny dysponując dostarczoną przez stronę, precyzyjną informacją o miejscu wprowadzenia towaru na teren państwa obcego i stosownym stwierdzeniu, iż w/w okoliczność nie miała faktycznie miejsca , miał dokonywać z urzędu dodatkowych sprawdzeń np. na pozostałych przejściach granicznych państwa trzeciego. Pismo z MSZ Republiki B. przedstawione przez skarżącą spółkę zostało wprawdzie sporządzone w oparciu o dane dostarczone przez organy państwa obcego, jednakże w wyniku czynności weryfikujących ustalono, że zawarte w nim informacje o wprowadzeniu do B. przedmiotowego samochodu przez Urząd Celny "Z. B." w systemie "wypuszczenia do wolnego obrotu" nie znajdują pokrycia w rzeczywistości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271 ze zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., w których postępowanie nie zostało zakończone przed tą datą, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej w dalszych wywodach skrótem "p.s.a." Wobec powyższego, niniejsza skarga podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, jako rzeczowo i miejscowo właściwy.

Po myśli art. 3 § 1 p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą. Oznacza to, że skarga może zostać uwzględniona jedynie wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145-150 p.s.a.). Wskazać przy tym trzeba, że w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpatrując wniesioną skargę Sąd nie uznał zasadności zarzutów strony skarżącej odnośnie obrazy norm ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), tj. braku przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego w sprawie, naruszenia zasady swobodnej oceny zebranych dowodów oraz uchybienia art. 270 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (jedn. tekst Dz. U. Nr 75 z 2001r. poz. 802 ze zm.).

Zgodnie z powołanym art. 270 Kodeksu celnego organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. Cytowany przepis prawa daje możliwość dowodzenia faktów na podstawie dokumentów pochodzących od zagranicznych organów wymienionych w tym przepisie, ale wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie oznacza on uznania ich szczególnej mocy dowodowej, a zwłaszcza nie niweczy generalnych zasad wynikających ze znajdującej zastosowanie - z racji odesłania zawartego w art. 262 Kodeksu celnego - Ordynacji podatkowej, w szczególności reguły wyrażonej w art. 191, w świetle której organ ocenia na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to tym samym, iż organ ocenia wiarygodność poszczególnych dowodów przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy – w kontekście wszystkich zebranych dowodów, dokonując w analizie całości zebranego materiału oceny znaczenia i wartości poszczególnych dowodów. Powołana reguła wiąże się bowiem z otwartym systemem dowodów i zasadą równej mocy środków dowodowych jakie wynikają z unormowań Ordynacji podatkowej, tj. przede wszystkim z art. 180 § 1, gdyż jako dowód należy dopuścić wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Wypada również zauważyć, iż organy ustalając prawdziwość podnoszonych przez stronę okoliczności faktycznych, powinny poddać badaniu również informacje uzyskane od innych organów w ramach dodatkowych czynności sprawdzających. Jest to wynikiem realizacji sformułowanej w art. 122 Ordynacji podatkowej zasady prawdy materialnej, zgodnie z którą organy podatkowe obowiązane są podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu, co oznacza konieczność ustalania rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Poza tym powinność podjęcia wszelkich działań sprawdzających i wyjaśniających w celu uregulowania sytuacji towarów, wobec których procedura zawieszająca (w tym procedura tranzytu) nie została zakończona zgodnie z warunkami i terminami wypływa wprost z brzmienia art. 95 Kodeksu celnego. Godzi się podkreślić, iż w niniejszej sprawie strona skarżąca pomija również zupełnie fakt, iż przedłożone przez nią pismo Wydziału Spraw Wewnętrznych Obwodowego Komitetu Wykonawczego w G. Ministerstwa Spraw Zagranicznych Republiki B. z dnia [...] nie jest jedynym dowodem, jaki został dopuszczony w postępowaniu przez organy celne na mocy wskazanego wyżej art. 270 Kodeksu celnego w związku z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej. W ramach bowiem postępowania wyjaśniającego organ I instancji dokonując sprawdzenia podanych w rzeczonym piśmie informacji zwrócił się za pośrednictwem polskich granicznych urzędów celnych do b. Urzędu Celnego "Z. B.", otrzymując stosowne pisemne wyjaśnienia o odmiennej treści, a z których mianowicie wynikało, iż sporny pojazd nie został zarejestrowany w tym urzędzie jako wwieziony na teren B. – nie ma dokumentów potwierdzających okoliczność wwozu. Przy jednoczesnym braku przekazania przez stronę skarżącą bezpośredniego dowodu tzn. urzędowego dokumentu celnego o dokonanej odprawie celnej spornego towaru w związku z opuszczeniem polskiego obszaru celnego tudzież wwozem na teren Republiki B., organy celne miały zatem pełne podstawy do uznania, iż twierdzenia zawarte w piśmie Wydziału Spraw Wewnętrznych Obwodowego Komitetu Wykonawczego w G. Ministerstwa Spraw Zagranicznych Republiki B. nie są wiarygodne, inaczej zaś ujmując – moc dowodowa tego dokumentu w prowadzonym postępowaniu została obalona wskutek przeprowadzenia przeciwdowodu, jakim były pisemne informacje Urzędu Celnego "Z.B.". W tej materii rozumowaniu organów celnych nie można przypisać przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej, czy też innych regulacji procesowych. Strona skarżąca swoje zarzuty w omawianej mierze opiera jedynie na polemice co do trafności oceny dowodów dokonanej przez organy celne. Odmienna ocena tych samych faktów i dowodów przez stronę, nie może sama przez się dezawuować zaskarżonego orzeczenia z punktu widzenia zachowania przez organ odwoławczy dyspozycji wynikających z przywołanych przepisów Ordynacji i nie stanowi przesłanki do skutecznego formułowania tezy o istnieniu braków w materiale dowodowym.

W sytuacji gdy dwukrotnie Urząd Celny "Z.B." nie potwierdził twierdzeń strony skarżącej popartych przez nią pismem z Wydziału Spraw Wewnętrznych Obwodowego Komitetu Wykonawczego w G. MSZ Republiki B. jakoby wwóz towaru nastąpił przez tenże Urząd - organy celne nie były zobligowane do dalszych poszukiwań we wszystkich granicznych urzędach celnych, tym bardziej, że strona skarżąca nie uściśliła o jaki urząd celny mogłoby chodzić. Jakkolwiek zgodnie z ogólną regułą dochodzenia do prawdy obiektywnej organ celny jest ustawowo z urzędu zobligowany do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w sprawie, jednakże nie oznacza to w każdym wypadku , iż cały ciężar dowodzenia ma spoczywać na organach prowadzących postępowanie. Abstrahując bowiem od powyższego kontekstu należy zauważyć, iż skoro to strona skarżąca wywodzi skutki prawne z procedury tranzytu przez polski obszar celny, to na niej spoczywa ciężar dowiedzenia, iż procedura ta została zakończona zgodnie z przepisami.

W rozumieniu art. 98 Kodeksu celnego procedura tranzytu jest uznana za zakończoną, gdy towary i odpowiednie dokumenty zostaną przedstawione w urzędzie celnym przeznaczenia, zgodnie z przepisami tej procedury. Tranzyt towaru polega na przewozie – przemieszczeniu - towarów z jednego do drugiego miejsca znajdującego się na polskim obszarze celnym ( art. 97 § 1). Tymczasem w sprawie bezsporne jest, że przedmiotowy pojazd , który został objęty procedurą tranzytu na podstawie dokumentu SAD z dnia [...] - nie został przedstawiony w urzędzie celnym przeznaczenia na polskim obszarze celnym, tj. w Oddziale Celnym w T. w zakreślonym terminie do dnia [...] ani w terminie późniejszym. Stosownie do art. 101 § 2 Kodeksu celnego na stronie skarżącej jako głównym zobowiązanym ciążył obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie i we wskazanym przez organ celny urzędzie celnym towaru w nie naruszonym stanie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organ celny w celu zapewnienia tożsamości towaru oraz przestrzegania przepisów procedury tranzytu. Z tych powinności skarżąca spółka się nie wywiązała, uchybiając procedurze tranzytu, wobec czego organ celny I instancji zasadnie wszczął postępowanie celne, niewątpliwie w ustalonych okolicznościach faktycznych słusznie uznając, że procedura tranzytu nie została zakończona i doszło do usunięcia spornego towaru spod dozoru celnego. Zaistniały zatem przesłanki do zastosowania art. 211 § 1 Kodeksu celnego. Stosownie do treści tego przepisu dług celny w przywozie powstaje w wypadku usunięcia spod dozoru celnego towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym, przy czym dług ten powstaje z chwilą usunięcia spod dozoru celnego ( § 2). Należy podkreślić, iż jak wynika z art. 35 § 1 i 3 Kodeksu celnego towary wprowadzone na polski obszar celny podlegają, od chwili ich wprowadzenia, dozorowi celnemu i pozostają pod tym dozorem tak długo, jak jest to niezbędne do określenia ich statusu celnego. Trafnie przy tym organy celne podniosły, iż pod pojęciem dozoru celnego - według art. 3 §1 pkt 1 Kodeksu celnego - mieszczą się wszelkie działania podejmowane przez organ celny w celu zapewnienia przestrzegania przepisów prawa celnego oraz innych przepisów mających zastosowanie do towarów przywożonych na polski obszar celny lub z nich wywożonych. Usunięcie spod dozoru celnego oznacza zatem utratę możliwości wykonywania przez organy wobec towarów przywożonych na polski obszar celny lub z niego wywożonych wszelkich czynności o charakterze materialno-technicznym lub prawnym wynikających z norm prawa celnego lub innych przepisów znajdujących zastosowanie do tych towarów. Bezsprzecznie do usunięcia spod dozoru celnego w niniejszej sprawie doszło skoro skarżąca spółka nie wywiązała się z powinności ciążących na niej z racji uregulowań wskazanego wyżej art. 101 Kodeksu celnego i nie wykazała spełnienia przesłanek zakończenia procedury tranzytu. Tym samym na mocy art. 211 § 3 pkt 4 tego Kodeksu jako osoba zobowiązana do wykonania obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej, którą sporny towar objęto – skarżąca spółka słusznie została uznana za dłużnika.

W konsekwencji dotychczasowych wywodów trzeba przyjąć – wbrew odmiennemu zapatrywaniu strony skarżącej – że organy celne obu instancji nie naruszyły przepisów prawa procesowego lub materialnego, wobec czego skargę należało oddalić, kierując się dyspozycją wynikającą z art. 151 p.s.a.