Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 4486/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2004r. sprawy ze skargi B.S. na z dnia [...] października 2003 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia opłatą drogową za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2001 r. 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad ( GDDKiA ) decyzją z dnia [...] października 2003r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych [...] w W. z dnia [...] lipca 2001r. obciążającą B. S. opłatą drogową w wysokości 5.187,91 zł. za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia po drodze krajowej nr 8. Decyzja została wydana na podstawie art.13 ust.2a ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2000r. Nr 71,poz. 838 z późn. zmianami ), §2 ust.2, tabela lp.5.1.b i 5.4.b. i § 9 ust.1 pkt 1 i 2 i ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych ( Dz. U. Nr 51, poz. 607 ) oraz § 5 ust. 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia ( Dz. U. Nr 44, poz.432 ), art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zmianami ) oraz art. 138 §1 i 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu decyzji podano, iż podczas kontroli pojazdu należącego do B.S., która odbyła się dnia [...] kwietnia 2001r.na którą to okoliczność sporządzono protokół, stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie pojazdu Tak więc, w świetle przepisów powołanych w podstawie prawnej decyzji, brak jest podstaw do odstąpienia od naliczenia opłaty drogowej za stwierdzone przekroczenia dopuszczalnego nacisku osi na drogę . Brak jest również podstaw do kwestionowania wyników pomiarów, ponieważ dokonywał się on w obecności kierowcy, a ten nie wniósł żadnych uwag do protokołu.

B. S. zaskarżył powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się jej uchylenia. Podniósł, że decyzja jest niespójna z zapisami protokołu zatrzymania i kontroli. Postępowanie prowadzone było, przy braku winy skarżącego, nierzetelnie tj. z naruszeniem art. 35 Kpa. Ponadto decyzja obarczona jest wadą w postacji braku podstawy prawnej i faktycznej. Dodatkowo, skarżący podniósł, że w protokole nie znalazła się żadna wzmianka o czynionych przez kierowcę uwagach, iż przejazd dokonuje się w ramach akcji żniwnej na rzezc gospodarstwa rolnego.

W odpowiedzi na skargę GDDKiA wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Na podstawie art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę –prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ) sprawa ze skargi wniesionej przed dniem 1 stycznia 2004r. przeszła do rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej stanowią m.in. przepisy § 9 ust.1 pkt 2 i ust.2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 200r. w sprawie opłat drogowych (Dz. U. Nr 51, poz. 607 ).

Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2002r. ( P 6/02 ) Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność tych przepisów z art. 92 Konstytucji RP. Stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności przepisów z Konstytucją oznacza dla rozpoznawanej sprawy, iż nie może być uznana za prawidłową i zgodną z prawem przywołana w decyzji GDDKiA Oddział [...] w W. podstawa prawna, zgodnie z którą wymierzono skarżącemu opłatę za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Zaskarżona decyzja , mimo zmiany stanu prawnego na dzień jej wydania, utrzymała w mocy decyzję I instancji w pełnym zakresie i stosując przepisy nieobowiązujące.

Zgodnie z art. 190 Konstytucji orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenia sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w innych przepisach właściwych dla danego postępowania. Z przepisu tego wynika, że wskutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o niekonstytucyjności przepisu stanowiącego podstawę decyzji ostatecznej istnieje powinność wyeliminowania jej z obrotu prawnego poprzez uchylenie. Z cytowanym przepisem koresponduje dodany przez art. 82 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997r. o Trybunale Konstytucyjnym ( Dz. U. Nr 102,poz.643 ) art.145a §1 kodeksu postępowania administracyjnego, stanowiący że można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą na mocy której została wydana decyzja oraz że skargę o wznowienie postępowania w takiej sytuacji, wnosi się w terminie 1 miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia.

Warte odnotowania jest, iż decyzja I instancji nie znajduje potwierdzenia w ustaleniach protokołu kontroli, zmieniając je. Należy stwierdzić, że ewentualne błędy w protokole kontroli wymagające sprostowania np. proste błędy rachunkowe, nie mogą dokonywać się poza stroną postępowania i znajdować wyjaśnienie dopiero w decyzji, która zresztą nie wyjaśnia powstałych rozbieżności i pomija je. Takie działanie organu administracji publicznej narusza przepisy postępowania tj. art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 Kpa. co ma wpływ na wynik sprawy.

W świetle powyższego, z uwagi na fakt występowania w przedmiotowej sprawie przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego jaką jest stwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjność przepisów na których oparto prawomocną decyzję, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz 1270 ) oraz naruszenie przepisów prawa procesowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Uwzględniając skargę, na mocy art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozstrzygnął o niewykonalności decyzji uchylonej.