Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 387/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6305 Zwrot należności celnych
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.2
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 78 ust. 1, art. 221 ust. 3, art. 236 ust. 1 i ust. 2
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka ( spr. ) Sędzia WSA Jolanta Sudoł Protokolant Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2011 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 30 czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu należności celnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniach 10 i 11 września 2007 r. Agencja Celna "B" działając z upoważnienia "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. zgłosiła do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu towar określony jako:

- "metalowo – szklany statyw – element obudowy odbiornika TV LCD [...]"- zgłoszenie z dnia 10 września 2007 r.;

- "statyw – element obudowy odbiornika TV LCD [...]" – zgłoszenie z dnia 10 września 2007 r.;

- "metalowo – szklany statyw – element obudowy odbiornika TV LCD [...]" – zgłoszenie z dnia 10 września 2007 r.;

- "metalowo – szklany statyw – element obudowy odbiornika TV LCD [...]" – zgłoszenie z dnia 10 września 2007 r.;

- "statyw – element obudowy odbiornika TV LCD [...]" – zgłoszenie z dnia 11 września 2007 r.;

którego wartość celną przyjęto każdorazowo na podstawie przedłożonych faktur.

Przedmiotowy towar został przez w/w podmiot zaklasyfikowany do kodu 8529 9092 99 a do wyliczenia cła przyjęta została stawka celna wynosząca 5 %.

Zgłoszenia powyższe zostały zaewidencjonowane pod numerami: [...],[...],[...],[...] oraz [...].

Pismem z dnia 22 listopada 2010 r. "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zwróciła się z wnioskiem o dokonanie korekty w/w 5 zgłoszeń celnych poprzez zmianę kodu na 8529 9049 00 (stawka cła wynosząca 3 %).

W uzasadnieniu wniosku spółka wskazała, że w trakcie przygotowywania zgłoszeń celnych popełniono błąd polegający na przyporządkowaniu towarowi nieprawidłowej klasyfikacji taryfowej. Skutkowało to zastosowaniem niewłaściwej stawki cła i obliczeniem należności celno – podatkowych w nieprawidłowej wysokości.

W ocenie wnioskującej spółki towar wskazany w w/w zgłoszeniach, a stanowiący w istocie podstawę odbiornika telewizyjnego pod względem budowy i funkcji odpowiada pozycji taryfowej, dla której wydano Wiążącą Informację Taryfową nr [...], której kopię załączono do wniosku.

W reasumpcji skarżąca zwróciła się o zwrot cła na wskazany we wniosku rachunek bankowy.

W piśmie datowanym na dzień 14 grudnia 2010 r. (dołączonym do akt odwoławczych) spółka wskazała nadto, że na termin złożenia wniosku miały wpływ nieprzewidziane dla spółki okoliczności określone przez spółkę mianem "czynników technicznych".

Wśród tych okoliczności wymieniono: późne uzyskanie informacji o nieprawidłowości zastosowanej klasyfikacji, dotarcie do wybranych dokumentów w sytuacji ogromnej ilości zainicjowanych spraw, utrudniony kontakt z kontrahentem, na którego zlecenie była wykonywana produkcja odbiorników telewizyjnych oraz trudności z zapewnieniem wystarczającej obsady pracowników zajmujących się przygotowaniem stosownej dokumentacji celnej.

Pięcioma decyzjami z dnia 4 marca 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego działając na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 78, art. 236 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L. Nr 302 ze zm.), art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r. zmieniającego załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L Nr 301 z 2006 r.) postanowił:

- dokonać zmiany w/w zgłoszeń celnych w polach 33, tj. w miejsce kodu 8529 9092 99 wpisać kod 8529 9049 00 oraz

- odmówić zwrotu cła.

W uzasadnieniach wydanych rozstrzygnięć organ I instancji przytaczając dotychczasowe okoliczności złożenia w/w zgłoszeń jak i wniosku z dnia 22 listopada 2010 r. wskazał, że z dniem odpowiednio 10 i 11 września 2010 r. upłynął trzyletni termin na złożenie wniosku w sprawie zwrotu należności celnych (art. 236 ust. 2 WKC) jak również na powiadomienie o nowej kwocie długu celnego (art. 221 ust. 3 WKC).

W związku z tym pomimo zmiany klasyfikacji taryfowej wobec zgłoszonego towaru odstąpiono od dokonania wymiaru nowej kwoty długu.

Należności celne przywozowe lub wywozowe są bowiem zwracane lub umarzane po złożeniu wniosku przed upływem trzech lat, licząc od dnia powiadomienia dłużnika o tych należnościach. Termin ten może zostać przedłużony, jeżeli osoba zainteresowana udowodni, iż ze względu na nieprzewidziane okoliczności lub działanie siły wyższej, nie mogła złożyć wniosku w terminie.

Z powyższej regulacji wynika zatem, że organ celny może rozpatrzyć wniosek złożony po upływie trzech lat i wydać decyzję o zwrocie lub umorzeniu cła jeżeli dłużnik udowodni, że niezłożenie wniosku w terminie było spowodowane w/w okolicznościami. Uchybienie terminu przez dłużnika powinno być więc niezależne od jego woli, nastąpić w wyniku zewnętrznej przyczyny, której skutków nie można było uniknąć i w żaden sposób jej zapobiec i która w sposób obiektywny uniemożliwiała zachowanie terminu.

Co istotne, o fakcie ewentualnej błędnej klasyfikacji sprowadzanych artykułów odpowiadających opisowi towaru, dla którego wydano Wiążącą Informację Taryfową nr [...] strona wiedziała już od czerwca 2009 r., kiedy to takie towary zaczęła zgłaszać do pozycji 8529 904900 ze stawką celną 3 %.

Wnioski składane przed upływem w/w trzyletniego terminu zostały przez organ rozpatrzone pozytywnie. Z kolei okoliczności podawane przez spółkę rzutujące na opóźnienie w złożeniu określonych wniosków (duża ich ilość, brak dokumentacji technicznej i kopii zarchiwizowanych dokumentów jak również przeprowadzane w międzyczasie kontrole angażujące spółkę) nie stanowią nieprzewidzianej okoliczności ani siły wyższej, na którą spółka nie miała wpływu. Perspektywa upływu w/w terminu była bowiem do przewidzenia już w momencie składania pierwszych wniosków o zwrot cła, co miało miejsce w sierpniu 2009 r.

Nadto organ I instancji uznał, że wskazywany przez stronę przy piśmie złożonym w toku postępowania wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2007 r. dowodzący, iż można przedłużyć termin do zwrotu należności celnych w rozpatrywanej sprawie nie ma zastosowania.

W reasumpcji zatem złożenie wniosku po terminie określonym w art. 236 ust. 2 WKC skutkować musi wydaniem rozstrzygnięć o odmowie zwrotu cła.

W odwołaniu od w/w decyzji spółka wniosła o ich zmianę lub uchylenie w częściach oddalających wniosek o zwrot cła podnosząc zarzut nieprawidłowej interpretacji art. 236 ust. 2 WKC poprzez błędne przyjęcie, iż okoliczności, które doprowadziły do zapłacenia i zaksięgowania kwoty prawnie nienależnej są wynikiem świadomego działania osoby zainteresowanej oraz błędne przyjęcie, iż nie miały miejsca nieprzewidziane okoliczności opisane w tym przepisie podczas gdy one faktycznie zaistniały.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono m.in., że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2007 r. dowodzi, że można przedłużyć termin do zwrotu należności pod warunkiem wykazania, iż do uchybienia przyczyniły się nieprzewidziane okoliczności. Nadto kwestia zmiany klasyfikacji celnej towaru bez jednoczesnej zmiany stawki celnej na właściwą dla nowej klasyfikacji powoduje, że decyzja wprowadza do zgłoszenia celnego wadę formalną.

Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w oparciu o dyspozycję art. 216 ustawy – Ordynacja podatkowa oraz art. 90 ustawy – Prawo celne połączył w celu łącznego rozstrzygnięcia postępowania dotyczące odwołania od w/w pięciu decyzji Naczelnika Urzędu Celnego.

Decyzją z dnia 30 czerwca 2011 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy – Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy – Prawo celne utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcia Naczelnika Urzędu Celnego.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał m.in., że w całości podziela stanowisko organu I instancji w świetle którego w sprawie nie wystąpiły nieprzewidziane okoliczności lub działanie siły wyższej, które stanowiłyby podstawę dla przedłużenia trzyletniego terminu do złożenia wniosku z zwrot należności celnych. Firma we własnym zakresie powinna bowiem zadbać o taką organizację pracy (przy zaangażowaniu odpowiedniej liczby pracowników), która pozwoli na sprawne jej funkcjonowanie. Organ odwoławczy uznał, że samo złożenie wniosku nie obliguje do przedłożenia kompletu załączników czy też dowodów, gdyż te mogą być uzupełnione w terminie późniejszym. Nie można zatem uznać, że "czynniki techniczne" na które powołuje się spółka mogą być uznane za uzasadniające przedłużenie spornego terminu.

W ocenie organu odwoławczego wskazywany przez spółkę wyrok dotyczył odmiennego stanu faktycznego i prawnego. W prowadzonym postępowaniu nie kwestionowano bowiem istnienia prawnych możliwości zwrotu należności po upływie 3 – letniego terminu. W prowadzonej sprawie to spółka nie udowodniła z kolei, że niezłożenie wniosku w terminie było spowodowane nieprzewidzianymi okolicznościami lub działaniem siły wyższej, co stanowiło podstawę do odmowy zwrotu cła. Co istotne, w przedmiotowym wyroku sąd nie wypowiadał się na temat zwrotów "nieprzewidziane okoliczności" i "działanie siły wyższej". Zatem formułowanie zarzutów pod adresem organów celnych jest nieuzasadnione.

Co równie ważne, w świetle art. 199 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania Wspólnotowego Kodeksu Celnego to zgłaszający przyjmuje na siebie odpowiedzialność za prawidłowość informacji podanych w zgłoszeniu celnym. Nie można zatem podzielić opinii spółki, że to organy błędnie przyjęły, iż okoliczności, które doprowadziły do zapłacenia i zaksięgowania kwoty prawnie nienależnej były wynikiem świadomego działania osoby zainteresowanej.

Końcowo organ wskazał, że pismo strony z dnia 14 grudnia 2010 r. zostało uwzględnione przy wydawaniu decyzji przez organ odwoławczy a jego oryginał znajdował się w aktach sprawy przesłanych do Izby Celnej pod numerem [...].

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku "A" Sp. z o.o. wniosła o uchylenie wydanych w sprawie rozstrzygnięć zarzucając:

- poważne naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 122 ustawy – Ordynacja podatkowa przez całkowite zaniechanie prowadzenia postępowania z urzędu zmierzającego do wyjaśnienia sprawy, a w szczególności brak przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania zmierzającego do wyjaśnienia czy, a jeżeli tak, to w jakim zakresie zachodziły przesłanki określone w art. 236 ust. 2 zd 2 i 3 WKC, tj. czy w sprawie zaistniały nieprzewidziane okoliczności lub działania siły wyższej mające wpływ na brak złożenia wniosku o zwrot należności celnych w terminie 3 – letnim i w związku z tym brak jakiegokolwiek rzetelnego wyjaśnienia sprawy;

- poważne naruszenie art. 180 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa w zw. z art. 187 § 1 i § 3 oraz w zw. z art. 121 § 1 i 122 w/w ustawy przez brak przeprowadzenia dowodu z dokumentów, tj. z akt postępowań, w których dokonano zwrotu cła, w celu ustalenia i wykazania, iż organ z urzędu powinien był wszcząć postępowanie w przedmiocie zwrotu cła;

- poważne naruszenie art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 ustawy – Ordynacja podatkowa w zw. z art. 236 ust. 2 zd. 3 WKC przez brak przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania z urzędu, mimo zaistnienia przesłanek określonych w art. 236 ust. 1 zd. 1 i zd. 2 WKC i tym samym nierozpoznanie sprawy lub brak jest rozpoznania w zakresie obowiązującym organ celny, w a szczególności brak zbadania jakichkolwiek przesłanek z urzędu;

- naruszenie art. 122 ustawy – Ordynacja podatkowa w zw. z art. 236 WKC poprzez brak zbadania okoliczności przewidujących zwrot cła z urzędu;

- poważne naruszenie art. 210 § 4 ustawy – Ordynacja podatkowa poprzez brak należytego i właściwego uzasadnienia wydanej decyzji, tj. z uwagi na powołanie się wyłącznie na okoliczności obciążające spółkę w sytuacji gdy organ wiedział o ilości prowadzonych spraw, co obligowało go do wszczęcia z urzędu postępowania w celu zmiany wadliwej klasyfikacji taryfowej;

- poważne naruszenie art. 2 Konstytucji RP poprzez błędne przyjęcie, że na organach celnych nie ciążył i nie ciąży obowiązek działania z urzędu; nadto na tle w/w zarzutu skarżąca podniosła, że nie do pogodzenia z zasadą działania państwa prawnego jest sytuacja, kiedy to organ oczekuje na błąd strony oraz cieszy z faktu niedochowania określonego terminu;

- naruszenie prawa materialnego, tj. art. 236 ust. 2 zd. 2 i zd. 3 przez brak dokonania zwrotu należności celnych w sytuacji gdy należności te zostały pobrane nienależnie;

- naruszenie przepisów postępowania przez brak przedstawienia organowi celnemu II instancji pisma strony z dnia 30 maja 2011 r., tj. notatki o braku w aktach pisma strony z dnia 14 grudnia 2010 r., co uniemożliwiło organowi II instancji ocenę materiału dowodowego i wypowiedzenie się w sprawie zaistnienia przesłanek określonych w art. 236 ust. 2 zd. 2 i 3 WKC;

- naruszenie art. 191 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 180 § 1 i 122 oraz art. 121 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa przez dopuszczenie do wewnętrznej sprzeczności pomiędzy częścią uzasadnienia nawiązującą do obowiązku działania przez organ z urzędu a niedopełnieniem tego obowiązku;

- rażące naruszenie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniającego załącznik nr I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 przez naruszenie przepisów części 1 litera b) – ogólne reguły dotyczące ceł – przez odmowę powiązania stawki celnej i tym samym wymiaru cła z klasyfikacją taryfową w sytuacji gdy wspólnotowa taryfa celna bezwzględnie powiązała stawki celne z klasyfikacją.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska.

W piśmie z dnia 30 października 2011 r. skarżąca spółka podtrzymała skargę w całości i dodatkowo - powołując się na treść wyroków sądów administracyjnych - stwierdziła, że działanie organów celnych w niniejszej sprawie jest nie do pogodzenia z art. 2 Konstytucji RP oraz z treścią art. 121 § 1 w związku z art. 120 Ordynacji podatkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 236 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE.L.92.302.1 ze zm.), dalej jako WKC, należności przywozowe lub wywozowe podlegają zwrotowi wówczas gdy okaże się, że w chwili uiszczenia kwota tych należności nie była prawnie należna lub, że kwota ta została zaksięgowana niezgodnie z art. 220 ust.2 [...]

Stosownie do ust. 2 tego przepisu należności przywozowe lub wywozowe są zwracane lub umarzane po złożeniu wniosku przed upływem trzech lat, licząc od dnia powiadomienia dłużnika o tych należnościach. Wniosek należy złożyć we właściwym urzędzie celnym.

Termin ten może zostać przedłużony, jeżeli osoba zainteresowana udowodni, że ze względu na nieprzewidziane okoliczności lub działanie siły wyższej, nie mogła złożyć wniosku w terminie.

Organy celne dokonują zwrotu lub umorzenia z urzędu, jeżeli same stwierdzą przed upływem tego terminu, że zaistniały okoliczności określone w pierwszym i drugim akapicie ust.1.

Stan faktyczny w sprawie był niesporny. Wniosek o zwrot należności został złożony po upływie trzech lat, licząc od dnia powiadomienia dłużnika o tych należnościach.

Przechodząc do merytorycznej oceny legalności zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że problem w sprawie niniejszej sprowadzał się do ustalenia czy organy naruszyły przepisy postępowania nakładające na nie obowiązek działania z urzędu oraz czy w sprawie doszło do naruszenia art.236 ust. 2 WKC poprzez nieuznanie czynników wskazanych przez spółkę za nieprzewidziane okoliczności lub siłę wyższą, co umożliwiałoby rozpatrzenie wniosku o zwrot cła po upływie trzyletniego terminu. Z kolei wskazywany przez skarżącą obowiązek działania z urzędu można odnieść do prowadzenia postępowania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego - art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowania dowodowego – ar. 180, art. 187 § 1 i 3 ustawy Ordynacja podatkowa. Zarzuty braku działania organu z urzędu, jak wynika ze skargi, można zatem podzielić na dwie grupy: brak działania z urzędu w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia, zwrotu cła oraz brak zbadania z urzędu wynikających z art. 236 ust.2 WKC przesłanek do przedłużenia terminu na złożenie wniosku o zwrot należności celnych.

Otóż w myśl art. 78 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia. Wykładnia językowa tego przepisu jest wystarczająca do stwierdzenia, że weryfikacja zgłoszeń celnych pod względem ich poprawności jest uprawnieniem organu, a nie jego obowiązkiem.

Z kolei, na co uwagę zwrócił organ odwoławczy, objęcie towarów wnioskowaną procedurą w oparciu o dane zawarte w zgłoszeniu celnym, nie stanowi potwierdzenia prawidłowości tych danych, jak też nie oznacza, że za takie uznał je organ. Regulacja ta pozwalała zatem skarżącemu w terminie 3 lat (art. 221 ust. 3 WKC) na retrospektywną weryfikację dokonanych zgłoszeń celnych, skoro wobec uzyskania WIT należności celne winny być określone w innej wysokości.

Z powyższych względów za całkowicie niezasadny uznać należy zarzut naruszenia wymienionych przepisów postępowania poprzez brak prowadzenia postępowania w przedmiocie weryfikacji zgłoszeń celnych z urzędu, skoro w innych sprawach tego rodzaju wszczynanych na wniosek strony, organ uwzględnił żądanie zmiany klasyfikacji towarowej i zwrotu cła. Obowiązujące przepisy nie nakładają na organ obowiązku działania z urzędu. Nadto odnosząc się do realiów pracy organów celnych i stawianych im wymagań w zakresie sprawności prowadzonych postępowań, nie sposób podzielić stanowiska skarżącej, że wydanie kilkudziesięciu decyzji w stosunku do innych zgłoszeń celnych dotyczących takiego samego rodzaju towaru, jest wystarczającą podstawą do twierdzenia, że organy celne wiedziały z urzędu, że należności celne zostały we wszystkich zgłoszeniach celnych dotyczących tego samego towaru pobrane nienależnie. To skarżąca z uwagi na swój interes prawny winna dążyć do terminowego złożenia wniosku wszczynającego postępowanie weryfikacyjne. A skoro tego nie zrobiła, na niej spoczywał ciężar wykazania zaistnienia nadzwyczajnych przyczyn usprawiedliwiających przekroczenie tego terminu – art. 236 ust. 2 zd. 2 WKC. Warto przytoczyć w tym miejscu za Naczelnym Sądem Administracyjnym, iż nie można stawiać organowi zarzutu naruszenia przepisów regulujących postępowanie wyjaśniające w sytuacji, gdy brak jest dostatecznie aktywnego działania samej strony i troski o ochronę własnych interesów, albowiem to podmiot, który wyprowadza z pewnego twierdzenia korzyści prawne, powinien wykazać ich zasadność (wyrok NSA z dnia 4.04.2008 r., II FSK 230/07).

Nietrafnym jest również zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP. Istnienie rozbieżnych decyzji wydanych w sprawach nawet o takim samym lub zbliżonym stanie faktycznym nie może być utożsamiane z naruszeniem zasady demokratycznego państwa prawnego. Każde postępowanie jest postępowaniem indywidualnym, zakończonym indywidualnym rozstrzygnięciem. Organ administracyjny rozstrzygający sprawę nie jest związany innymi rozstrzygnięciami wydanymi w odrębnych postępowaniach. Co istotne, na gruncie omawianej sprawy, przepisy mające w niej zastosowanie umożliwiały skarżącej osiągnięcie skutku prawnego identycznego jak w pozostałych sprawach. Tak więc niewątpliwie zasada demokratycznego państwa prawa nie została ograniczona w tym postępowaniu.

Sąd nie znajduje racjonalnego wyjaśnienia powodów, dla których skarżąca składała wnioski o zwrot należności począwszy od spraw najnowszych.

W szczególności za obiektywną przyczynę takiego stanu rzeczy nie może być uznany powoływany przez skarżącą problem z dokumentacją. W ocenie Sądu prawidłowa archiwizacja dokumentacji stanowiącej przedmiot działalności jest jednym z obowiązków przedsiębiorcy, który działa na rynku jako profesjonalista.

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut rozstrzygania przez organy na podstawie niepełnego materiału dowodowego - pkt 9 skargi. Zarówno uzasadnienie zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu pierwszej instancji, odnoszą się do wszystkich kwestii podnoszonych przez skarżącą, przy czym organy wyczerpująco zanalizowały zarzuty zawarte w piśmie z dnia 14 grudnia 2010 r., rozważając tym samym okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.

Z przytoczonych wyżej względów niezasadny jest zarzut wskazany w pkt 10 skargi.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy nietrafny jest także zarzut braku powiązania stawki celnej z klasyfikacją towarową, co prawidłowo wyjaśnił organ w zaskarżonej decyzji. Zawarcie bowiem w omawianej decyzji prawidłowo wyliczonej kwoty należności celnych stanowiłoby naruszenie art. 221 ust. 3 WKC i wobec tego Sąd nie dostrzega żadnej sprzeczności, którą sygnalizuje skarżąca.

Mając na uwadze wszystkie powyższe rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.