Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 610/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2009-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50,  art. 58 par. 1 pkt 6 i  par. 3,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 101,
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. Ż. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie uchwalenia budżetu miasta G. na 2009 rok oraz na uchwałę Rady Miejskiej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie zmiany budżetu miasta na 2009 rok postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Skarżący wniósł, na podstawie art. 50 p.p.s.a. w zw. z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. z 2001r. Dz.U. nr 142, poz. 1591) o stwierdzenie wydania aktów prawa miejscowego z naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu wskazał, że uchwały Rady Miejskiej nr XXVII/91/08 z dnia 18 grudnia 2008r. w sprawie uchwalenia budżetu Miasta na 2009 rok oraz nr XXX/14/09 z dnia 23 kwietnia 2009r. w sprawie zmiany budżetu miasta na 2009 rok naruszają jego interes prawny. Ponadto wskazał, że wezwał Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa, które to wezwanie pozostało bez odpowiedzi.

Przepis art. 101 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym stanowi, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W myśl przepisu art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny.

Tym samym, z przepisu art. 101 ust 1 w/w ustawy o samorządzie gminnym wynika, że wniesienie przedmiotowej skargi jest dopuszczalne, jeżeli skarżący działa w przekonaniu, iż został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie i na to się powołuje. O interesie prawnym w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. mówimy zaś wówczas, gdy ma on oparcie w przepisach prawa, co oznacza, że to przepis prawa decyduje czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes prawny.

W tym kontekście wymaga rozważenia czy skarga I. Ż. na uchwałę Rady Miejskiej jest dopuszczalna w świetle przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a.

Uprawnienie do złożenia skargi uzależnione jest od wykazania związku pomiędzy chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym, a aktem organu administracji. Istoty interesu prawnego należy bowiem upatrywać w jego związku z konkretną normą prawną, na podstawie której określony podmiot, w określonym stanie faktycznym może domagać Się przeprowadzenia kontroli określonego aktu w celu ochrony jego praw lub obowiązków (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LEX, Warszawa 2009, s. 161)

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 sierpnia 2007r., II OSK 1033/07 (LEX nr 384677) stwierdził, iż skarga uregulowana wart. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jest przysługującym mieszkańcom gminy prawnym środkiem ochrony realnego, własnego interesu prawnego i realnych, własnych uprawnień przed rzeczywistym nielegalnym wkroczeniem w te interesy i uprawnienia organu gminy wydającego akt generalny z zakresu administracji publicznej.

Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa, o powodzeniu skargi z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, przesądza zaś wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuacją prawną skarżącego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2005r., I OSK 715/05, LEX nr 192482). Tym samym nawet możliwa sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu skarżącego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 lutego 2008r., II SA/Wr 327/07, Wspólnota 2000/11/44). Dopiero naruszenie interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę organu gminy otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Ponadto, Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 września 2008r., sygn. akt SK 76/06, orzekł, iż art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, rozumiany w ten sposób, że umożliwia zaskarżanie aktów administracyjnych jedynie tym, którzy wykażą się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym wynikającym z konkretnej normy prawa materialnego jest zgodny z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2 i art. 7 oraz art. 77 ust. 2 w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Skarżący w żaden sposób nie wskazał na naruszenie uchwałami Rady Miejskiej nr XXVII/91/08 z dnia 18 grudnia 2008r. w sprawie uchwalenia budżetu Miasta na 2009 rok oraz nr XXX/14/09 z dnia 23 kwietnia 2009r. w sprawie zmiany budżetu miasta na 2009 rok jego interesu prawnego. Nie wskazał on bowiem na konkretny interes prawny, a jedynie powołał się na konieczność usunięcia z obrotu prawnego uchwał niezgodnych z prawem.

Brak wskazania naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę powoduje, że taka skarga jest niedopuszczalna (por. postanowienie Naczelnego Sądu administracyjnego z dnia 8 maja 2008r., I OZ 318/08, LEX nr 494188). Ma to miejsce w przedmiotowej sprawie, gdyż bez głębszej analizy prawnej nie ma najmniejszych wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona i już z samej jej treści wynika, że jest ona niedopuszczalna.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.