Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 592/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 190
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 20 ust. 1 pkt 1 , art. 20 ust 4 , art. 12 ust. 7
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par 18 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: par 6 ust. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 462
law: Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy  projektu budowlanego
article: art. 5 ust. 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 169 poz 1386
law: Ustawa z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie : WSA Paweł Darmoń WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2016 r. sprawy ze skargi J. H. na decyzję Wojewody z dnia 24 lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala


UZASADNIENIE

Sygn. IISA/Kr 592/16

UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 22 czerwca 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) - dalej: Prawo budowlane, oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej: k.p.a., zatwierdził projekt budowlany i udzielił R.J. pozwolenia na budowę dotyczącego nadbudowy kamienicy mieszkalnej wielorodzinnej na cele mieszkalne wraz z rozbudową instalacji wewnętrznych: wod.-kan., elektrycznej i ciepłowniczej, z budową windy od strony podwórka oraz wykonaniem niezbędnych prac remontowych w budynku, na działce nr [...], obr. [...] , przy ul. [...] w K.

Od decyzji tej odwołania wnieśli H.P. (współwłaściciel działki nr [...] ) oraz J.H. i D.Z. (współwłaścicielki działki nr [...] .

Po rozpatrzeniu powyższych odwołań Wojewoda [...] decyzją z dnia 24 lipca 2013 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych zawartych w punkcie 1 na stronie 1 decyzji i w tym zakresie orzekł: "1) określa się szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych: a) prace budowlane prowadzić ze szczególnym uwzględnieniem bezpieczeństwa ludzi i mienia, b) sporządzić plan bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, c) prowadzić budowę w sposób zgodny z projektem, pozwoleniem na budowę, przepisami w tym techniczno-budowlanymi, przepisami bezpieczeństwa i higieny zdrowia oraz zasadami bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w tym również określonymi w planie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz zasadami wiedzy technicznej". W pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła J.H. , wnosząc o uchylenie powyższej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o orzeczenie, że decyzje te nie podlegają wykonaniu. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego przedstawionego przez inwestora w sytuacji, gdy nie był on zgodny z treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w zakresie zapewnienia przez inwestora odpowiedniej liczby miejsc parkingowych;

2. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego, a w szczególności okoliczności, czy przyjęte w projekcie rozwiązania dotyczące odprowadzania wód opadowych z dachu nadbudowywanej kamienicy nie spowodują naruszenia stanu wód na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich;

3. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. polegające na przyjęciu, że zatwierdzony projekt budowlany jest zgodny z Polską Normą PN-89/B-10425 w sytuacji, gdy przyjęty przez projektanta sposób pomiaru odległości wylotu kominów nieruchomości przy ul. [...] od poziomu najwyższej przeszkody znajdującej się na terenie inwestycji jest niezgodny z wyżej wymienioną normą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1314/13 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że organy wadliwie przyjęły zgodność decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją o warunkach zabudowy, gdyż ta nakazywała inwestorowi zapewnić miejsca postojowe na terenie inwestycji w ilości dostosowanej do jej programu. Projekt budowlany oraz plan zagospodarowania działki lub terenu żadnych zaś miejsc parkingowych nie przewidywał. Sąd podzielił zarzuty skargi, że brak zapewnienia tych miejsc narusza obowiązujące przepisy. Kwestia miejsc parkingowych urządzanych dla nowych inwestycji uregulowana jest w § 18 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690), zgodnie z którym zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Sąd uznał, że w myśl przywołanego przepisu miejsca parkingowe muszą być zaprojektowane i urządzone na terenie należącym do inwestora, na którym dana inwestycja ma być realizowana, jak też mają one mieć charakter trwały. Tymczasem w przedmiotowej sprawie inwestor zapewnił miejsca postojowe zawierając w tym celu na czas nieokreślony umowę najmu części nieruchomości, nie będącej terenem inwestycji a będącej własnością innego podmiotu. Zdaniem Sądu zorganizowanie miejsc postojowych w postaci wskazania parkingu zewnętrznego poza terenem inwestycji i będącej własnością innego podmiotu, z promesą zawarcia w przyszłości umowy na korzystanie z parkingu, oznacza bowiem w praktyce, że miejsca te mogą nie zostać zorganizowane lub zostać w przyszłości zlikwidowane (umowa może zostać wypowiedziana), a zatem nie można w tym wypadku mówić o trwałości urządzenia i zapewnienia miejsc postojowych. Sąd nie podzielił zatem stanowiska organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę, że śródmiejski charakter inwestycji usprawiedliwia niestosowanie § 18 rozporządzenia i dopuszcza sytuowanie miejsc parkingowych poza terenem inwestycji. Wyjaśnił - poza argumentacją dotyczącą "nietrwałości" takich miejsc parkingowych - że, po pierwsze przepisy rozporządzenia nie uzależniają obowiązku zapewnienia miejsc parkingowych na terenie inwestycji od tego, gdzie jest ona sytuowana i nie zwalniają podmiotów inwestujących w śródmieściu z obowiązku, o którym mowa wyżej. W ocenie Sądu wręcz przeciwnie - w zabudowie śródmiejskiej z uwagi na liczbę pojazdów tam się przemieszczających i parkujących zachodzi konieczność restrykcyjnego przestrzegania przepisów w tym zakresie. Inwestycja zakładająca rozbudowę budynku, na skutek której (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie) powstanie kilkanaście nowych mieszkań, musi w sposób trwały i w odpowiedniej liczbie zapewniać miejsca parkingowe dla przyszłych mieszkańców. Będący przedmiotem oceny Sądu projekt budowlany warunku tego nie spełnia, toteż także z tego powodu decyzje organów obu instancji należy uznać za wadliwe.

Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wnieśli Wojewoda oraz R.J. , zaskarżając wyrok w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 marca 2016r. sygn. II OSK 1736/14 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. W konkluzji uzasadnienia wyroku NSA w Warszawie wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę Sąd związany będzie wskazaną w tym uzasadnieniu wykładnią § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nakazał również ponownie ocenić, czy prawidłowo organ architektoniczno-budowlany sprawdził przedmiotową inwestycję z punktu widzenia zasad określonych w art. 35 ust. 1 pkt 1-4 ustawy - Prawo budowlane, w tym również co do pozostałych kwestii podnoszonych w skardze do Sądu pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718) dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.

Niniejsza sprawa rozpoznawana jest po raz wtóry przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na skutek uchylenia przez NSA w Warszawie poprzednio zapadłego w sprawie wyroku WSA w Krakowie z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1314/13.

W pierwszej kolejności zatem wskazać należy na przepis art. 190 p.p.s.a. zgodnie z którym "Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny."

Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Ratio legis unormowania art. 190 p.p.s.a. sprowadza się do przyspieszenia postępowania sądowo-administracyjnego poprzez uznanie, że pomimo uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, pewne kwestie sporne zostały już ostatecznie przesądzone. Powoduje to w konsekwencji zawężenie granic ponownego rozpoznania sprawy. (tak NSA w Warszawie w wyroku z dnia 2 października 2015 r. sygn. II OSK 47/14 oraz z dnia 15 maja 2015 r. sygn. II FSK 730/15). Tym samym Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. Przede wszystkim "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 p.p.s.a., podlegają zawężeniu do granic, w jakich Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę i w jakich wydał orzeczenie. Tak więc rozpoznając sprawę powtórnie, sąd pierwszej instancji musi interpretować i stosować art. 134 § 1 p.p.s.a. przy uwzględnieniu postanowień zawartych w art. 168 § 3, art. 183 § 1 i art. 190 p.p.s.a. (Tarno, Jan Paweł. Art. 190. W: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, 2011.)

W uzasadnieniu wyroku NSA w Warszawie wskazał, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organ architektoniczno-budowlany prawidłowo zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na nadbudowę kamienicy mieszkalnej wielorodzinnej na cele mieszkalne wraz z infrastrukturą w K. przy ul. [...] , pomimo iż projekt ten nie przewidywał miejsc postojowych ani parkingowych na terenie działki inwestycyjnej. Na takie pytanie należało udzielić odpowiedzi twierdzącej.

NSA wskazał, że skarżący kasacyjnie upatrują wadliwości wyroku w naruszeniu art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo budowlane w zw. z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) - dalej jako: warunki techniczne, przy czym wada ta polegać ma zarówno na niezgodności projektu zagospodarowania działki z ww. normą zawartą w warunkach technicznych, jak i z decyzją o warunkach zabudowy w ww. zakresie.

Ze stanowiskiem Sądu co do braku takiej zgodności w okolicznościach niniejszej sprawy nie można się zgodzić. Nie jest sporne w sprawie, że inwestycja polega na nadbudowie istniejącego obiektu, przy czym budynek objęty wnioskiem położony jest w zabudowie śródmiejskiej miasta K . Z projektu zagospodarowania terenu wynika bowiem, że budynek ten posadowiony jest na działce u zbiegu ulic [...] i [...] . Planowana inwestycja nie spowoduje zmian w zakresie powierzchni zabudowy, jak bowiem wskazano w projekcie budowlanym szyb windowy został przewidziany w obrysie istniejących fundamentów. Jednocześnie z opisu stanu istniejącego wynika, że powierzchnia zabudowy wynosi 86 % nieruchomości. Nie jest także kwestionowane, że na terenie działki inwestycyjnej brak jest możliwości realizacji miejsc parkingowych. Z projektu zagospodarowania działki wynika bowiem, że po pierwsze, wielkość terenu niezabudowanego nie pozwala na zrealizowanie takich miejsc bez naruszenia warunków technicznych m.in. w zakresie zachowania odległości od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 19 rozporządzenia), a nadto, że ta cześć nieruchomości nie posiada dostępu do drogi publicznej z uwagi na pierzejową zabudowę wzdłuż zarówno ulicy [...] jak i [...] . Tak ustalone okoliczności sprawy mają kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Dalej NSA wskazał, że § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie nie określa, w jaki sposób inwestor zobligowany jest do zapewnienia miejsc postojowych. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Brzmienie przepisu wskazuje zatem, że kwestie miejsc parkingowych i postojowych winny być uregulowane w decyzji o warunkach zabudowy, z którą niewątpliwie projekt zagospodarowania działki powinien być zgodny. Wbrew natomiast stanowisku Sądu pierwszej instancji wykładnia tego przepisu nie pozwala na przyjęcie, że w każdym przypadku obowiązkiem inwestora jest zaprojektowanie tych miejsc na terenie działki inwestycyjnej. Słusznie wskazali skarżący kasacyjnie, że § 18 ust. 1 warunków technicznych jest przepisem nieostrym. Dla jego prawidłowego zastosowania w okolicznościach danej sprawy niezbędne jest dokonanie takiej wykładni, która pozwoli na odkodowanie treści przepisu w sposób zgodny z zasadą ochrony prawa własności oraz wyrażonej w art. 4 ustawy Prawo budowlane zasadą wolności budowlanej. Rację ma Sąd pierwszej instancji, że projekt zagospodarowania działki inwestycyjnej winien przewidywać na jej terenie miejsca postojowe dla planowanej inwestycji. Tak określona ogólna zasada może doznawać jednak pewnych odstępstw. W orzecznictwie wskazuje się bowiem, że w pewnych sytuacjach takie rygorystyczne stosowanie ww. zasady doprowadzi do naruszenia wskazanych wyżej zasad. Prowadzić mogłoby to bowiem do sytuacji, w której inwestor nie mógłby zrealizować żadnej inwestycji na nieruchomości, do której posiada prawo dysponowania na cele budowlane, a której istniejące zagospodarowanie działki uniemożliwia usytuowanie takich miejsc. W niniejszej sprawie nie może ujść uwadze, że inwestycja zrealizowana w obecnym kształcie nie posiada miejsc parkingowych na terenie własnej działki. Przyjęcie zatem zasady, że każda ingerencja w obiekt wymagająca pozwolenia na budowę (nawet przebudowa fragmentu budynku w sposób, który może wyodrębnić dodatkowy lokal mieszkalny w tej samej bryle) wymaga zaprojektowania obligatoryjnie miejsc postojowych na terenie działki inwestora, prowadziłoby do nadmiernego ograniczenia prawa własności i wolności budowlanej. Obowiązkiem zatem organu, który ocenia, czy projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno- budowlanymi, jest rozważenie, czy dotychczasowy sposób zagospodarowania terenu pozwala na zrealizowanie miejsc postojowych na terenie działki inwestycyjnej. Inaczej przy tym przedstawiać się będzie ta ocena w sytuacji, gdy planowana inwestycja nie wkracza w zastaną sytuację faktyczną (jest nową zabudową na działce), a inaczej wówczas, gdy musi uwzględniać powstały zgodnie z prawem stan istniejący na działce.

W konkluzji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wykładnia § 18 ust. 1 warunków technicznych pozwala na przyjęcie, że w szczególnych okolicznościach urządzenie miejsc postojowych może nastąpić na innej działce niż działka inwestycyjna. Ustawodawca wskazał wszak, że miejsca te mają być urządzone stosownie do przeznaczenia i sposobu zabudowy. Jeśli zatem zabudowa ta żadną miarą nie pozwala na takie zagospodarowanie działki, które umożliwi realizację miejsc postojowych, to dopuszczalne jest ich usytuowanie na innej nieruchomości. Warunkiem spełnienia tego obowiązku, jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, jest aby miejsca te miały charakter trwały.

Nadto wskazano, że Sąd pierwszej instancji pominął, że postanowieniem z dnia 15 września 2010 r. Prezydent Miasta K. wyjaśnił treść decyzji o ustaleniu warunków zabudowy m.in. w części dotyczącej lokalizowania miejsc postojowych w taki sposób, że "w przypadku gdy inwestor nie ma możliwości zrealizowania miejsc postojowych na własnym terenie dla prawidłowego funkcjonowania przedmiotowej inwestycji winien zapewnić miejsca postojowe na innym terenie, poza pasem drogowym." Postanowienie to jest ostateczne i wiąże m.in. organy architektoniczno-budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny winien zatem rozważyć, czy zapewnienie miejsc parkingowych na sąsiedniej działce spełnia warunki określone w decyzji z uwzględnieniem interpretacji wskazanej przez organ wydający decyzje. Przy ocenie takiej nie może ujść uwadze, że po pierwsze, inwestor zawarł umowę dzierżawy na czas nieokreślony, po drugie, umowa ta dotyczy działki, na której urządzony jest parking i nie jest to działka drogowa.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego przedstawionego przez inwestora w sytuacji, gdy nie był on zgodny z treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w zakresie zapewnienia przez inwestora odpowiedniej liczby miejsc parkingowych – nie może zostać uwzględniony.

Okoliczność tę przesądził bowiem Naczelny Sąd Administracyjny, wskazując, że w tej konkretnej sprawie, w niniejszym stanie faktycznym, gdzie nieruchomość podlegająca nadbudowie usytuowana jest w zwartej zabudowie pierzejowej, gdzie nie ma żadnej faktycznej i technicznej możliwości usytuowania miejsc postojowych na terenie nieruchomości objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę - wykładnia § 18 ust. 1 warunków technicznych pozwala na przyjęcie, że w tych szczególnych okolicznościach urządzenie miejsc postojowych może nastąpić na innej działce niż działka inwestycyjna. Inwestor możliwość taką zabezpieczył poprzez zawarcie umowy najmu 15 miejsc parkingowych przy ul. [...] , zawartej na czas nieokreślony.

Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. polegające na przyjęciu, że zatwierdzony projekt budowlany jest zgodny z Polską Normą PN-89/B-10425 w sytuacji, gdy przyjęty przez projektanta sposób pomiaru odległości wylotu kominów nieruchomości przy ul. [...] od poziomu najwyższej przeszkody znajdującej się na terenie inwestycji jest niezgodny z wyżej wymienioną normą.

Wskazać zatem należy co następuje.

Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290) w art. 20 ust. 1 pkt. 1 wskazuje, że do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z wymaganiami ustawy, ustaleniami określonymi w decyzjach administracyjnych dotyczących zamierzenia budowlanego, obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Zgodnie natomiast z art. 20 ust. 4 tej ustawy, projektant do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Dodatkowo, zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy prawo budowlane, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu. Zaświadczenie to, jak wynika z art. 12 ust. 7 ustawy prawo budowlane, to zaświadczenie wydane przez izbę inżynierów budownictwa lub izbę architektów o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, z określonym w nim terminem ważności.

Zgodnie natomiast z § 6 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. (Dz. U. poz. 462 z późn. zm.), projekt budowlany należy opracować w języku polskim, stosując zasady wymiarowania oraz oznaczenia graficzne i literowe określone w Polskich Normach wymienionych w załączniku do rozporządzenia lub inne objaśnione w legendzie. W załączniku do rozporządzenia "wykaz polskich norm powołanych w rozporządzeniu" nie wskazano normy PN-89/B-10425. Zgodnie natomiast z art. 5 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji. (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1483), Polska Norma jest normą krajową, przyjętą w drodze konsensu i zatwierdzoną przez krajową jednostkę normalizacyjną, powszechnie dostępną, oznaczoną - na zasadzie wyłączności - symbolem PN. Stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne.

Z wszystkich przytoczonych wyżej przepisów wynika w pierwszej kolejności to, że odpowiedzialność za prawidłowe tj. zgodne z przepisami powszechnie obowiązującymi ale również zgodne z wiedzą techniczną, sporządzenie projektu budowlanego spoczywa na projektancie. O ile organy administracji architektoniczno – budowlanej mają obowiązek sprawdzić kompletność projektu budowlanego i jego zgodność z przepisami powszechnie obowiązującymi, o tyle nie mają takiej kompetencji w zakresie sprawdzenia projektu budowlanego, co do jego zgodności z zasadami wiedzy technicznej. Pracownicy organu – w przeciwieństwie do projektanta - nie muszą bowiem legitymować się taką wiedzą i nie muszą dysponować poświadczającymi ją uprawnieniami i zaświadczeniami. Nawet jednak gdyby pracownik organu taką wiedzę i kwalifikacje posiadał, to w postępowaniu administracyjnym o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nie pełni on roli projektanta w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, ale rolę organu i nie ma ani prawa, ani obowiązku wyręczać projektanta w zakresie jego obowiązków. Po wtóre wskazać należy, że stosowanie polskich norm nie jest obowiązkowe, poza tymi które wskazuje przywołane wyżej rozporządzenie i jego załącznik. Wskazana przez skarżąca Polska Norma PN-89/B-10425 w załączniku tym nie została wymieniona.

Tym samym oświadczenie projektant o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej jest wystarczające dla stwierdzenia, że sposób pomiaru odległości wylotu kominów nieruchomości przy ul. [...] od poziomu najwyższej przeszkody znajdującej się na terenie inwestycji jest prawidłowy.

Nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego, a w szczególności okoliczności, czy przyjęte w projekcie rozwiązania dotyczące odprowadzania wód opadowych z dachu nadbudowywanej kamienicy nie spowodują naruszenia stanu wód na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich.

Wskazać należy, że z projektu budowlanego wynika – na co wskazał organ II instancji w uzasadnieniu decyzji (pkt. 10) - że wody opadowe z dachu, częściowo za pośrednictwem rur spustowych a częściowo za pośrednictwem ukształtowanego koryta równoległego do ściany granicznej, będą odprowadzane do zaprojektowanych rur spustowych a następnie do przyłącza kanałowego w ul. [...] . Znajduje to potwierdzenie również w załączonej do projektu budowlanego (tom I, k. [...] ) informacji technicznej dotyczącej rozbudowy instalacji wodno – kanalizacyjnej, wydane przez MPWiK w K. w dniu 10 stycznia 2011r., z którego wynika, ze "doprowadzanie wody i odprowadzanie ścieków i wód opadowych dla planowanej inwestycji można przewidzieć w oparciu o istniejące przyłącze kanałowe". Teren inwestycji leży w centrum K. , w całkowicie zurbanizowanej okolicy, sposób odprowadzania wód opadowych przez rury spustowe (rynny) do przyłącza kanałowego w ul. [...] jest sposobem typowym i nie budzi wątpliwości. Jak już wyżej wspomniano – projekt wykonany został przez osobę uprawnioną, która zapewniła o jego zgodności z zasadami wiedzy technicznej. Sama obawa skarżącej o ewentualną zmianę stosunków wodnych w terenie, nie jest wystarczającą podstawą do kwestionowania zaproponowanych rozwiązań projektowych.

Sąd nie dopatrzył się również żadnych innych uchybień w stosowaniu przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, dlatego skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 p.p.s.a.