Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1109/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, Sędzia NSA Marek Kołaczek (sprawozdawca), Sędzia NSA Artur Mudrecki, Protokolant Karolina Szulc, po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt I SA/Ol 376/06 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 9 czerwca 2006 r., [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2001 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w O. kwotę 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 marca 2007., sygn. akt I SA/Ol 376/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 9 czerwca 2006 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2001 r.

W uzasadnieniu tego wyroku wyjaśniono, że decyzją z dnia 13 grudnia 2005 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił Skarżącemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za grudzień 2001 r. w kwocie 115.871 zł oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za miesiące: styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2001 r. w innych (niższych) kwotach, niż wykazywane w składanych przez podatnika deklaracjach VAT-7.

Wymieniona decyzja została wydana w następstwie postępowania kontrolnego i po ponownym rozpoznaniu sprawy. W uzasadnieniu wskazano, że w poszczególnych miesiącach - od stycznia do września 2001 r. - podatnik przyjął do odliczenia od podatku naliczonego kwoty wykazane w fakturach dokumentujących usługi najmu, magazynowe, spedycyjne, wystawionych na inne podmioty gospodarcze (łącznie 13 faktur wymienionych i opisanych), a w grudniu 2001 r. podatek należny z dwóch dokumentów odpraw celnych, wg których odbiorcą towarów był inny podmiot gospodarczy (podatnik posiadał kserokopie tych dokumentów).

Stwierdzono ponadto, że w czerwcu podatnik zawyżył podatek naliczony o 30,65 zł na skutek przyjęcia do odliczenia kwoty podatku VAT z f-ry dokumentującej usługę parkowania motocykla, a we wrześniu o 220,36 zł o sumę kwot podatku VAT z dwóch faktur (i faktury korygującej) dokumentujących zakup wyposażenia motocyklisty.

We wrześniu podatnik zawyżył też podatek naliczony o kwotę 7.660,40 zł na skutek przyjęcia do odliczenia kwoty podatku VAT z dokumentu SAD z dnia 13.09.2001 r., który został sporządzony na skutek przejęcia praw i obowiązków z procedury składu celnego w związku z nabyciem objętych tą procedurą towarów niekrajowych (kątowników) od przedsiębiorstwa "K." Sp. z o.o, według faktury VAT z dnia 18.06.2001 r. Organ stwierdził, że w stosunku do podatku wyliczonego w dokumencie SAD z dnia 13.09.2001 r. nie powstał obowiązek podatkowy, a należności podatkowe nie zostały wpłacone, gdyż płatność została odroczona z uwagi na złożenie towarów w składzie celnym. Zatem podatnik bezpodstawnie zaksięgował w poz. 13 ewidencji zakupu towarów za wrzesień kwotę odroczonego podatku VAT z tytułu importu kątowników o którą pomniejszył podatek należny w tym miesiącu.

Organ uznał ponadto, że w listopadzie i grudniu podatnik nie wykazał do opodatkowania sprzedaży przędzy, zgłoszonej do procedury dopuszczenia do obrotu w dniach od 15.11. do 21.11.2001 r. w ilości ogółem 76.460,52 kg, co skutkowało ustaleniem zaniżenia podatku należnego za listopad o kwotę 25.861,87 zł, a za grudzień o kwotę 29.763,32 zł.

Organ Kontroli Skarbowej, na podstawie dokumentów SAD z dnia 15.11, 16.11, 28.11. i dwóch z 29.11.2001 r. oraz dołączonych do nich faktur na zakup towaru, faktur na usługi transportowe, faktu niedysponowania przez podatnika powierzchnią magazynową, stwierdził, że wykazana sprzedaż na paragony fiskalne w dniach 20.11.2001 r. i 26.11.2001 r. a także na fakturę z dnia 12.12.2001 r. nie była sprzedażą tej przędzy, którą podatnik nabył w imporcie wg wskazanych dokumentów SAD. Taką ocenę organ i instancji wywiódł przede wszystkim z bardzo niskiej ceny sprzedaży przędzy wg paragonów fiskalnych, w porównaniu z ceną zakupu (sprzedaż 0,10 zł/kg brutto a zakup od 0,65 USD/kg do 0,72 USD/kg bez kosztów transportu i należności celnych), faktu zapłaty kontrahentowi zagranicznemu pełnej należności i braku magazynu na przechowywanie przędzy. Nie uznał wyjaśnień podatnika o niskiej jakości towaru.

Organ uznał, że obowiązek podatkowy z tytułu importowanej przędzy powstał odpowiednio w listopadzie i grudniu. Wskazał, że podatnik nie wystawiając faktur oraz nie wykazując sprzedaży przędzy w ewidencji naruszył art. 27 ust. 4 i art. 32 ust. 1 ustawy. Ewidencja sprzedaży za listopad i grudzień jest nierzetelna zatem nie stanowi dowodu tego, co wynika z zawartych w niej zapisów. Organ ustalił podstawę opodatkowania i podatek VAT należny z tytułu niezaewidencjonowanej sprzedaży przędzy w oparciu o koszty poniesione w związku z importem, powiększone o koszty transportu do L., bez naliczania marży handlowej, stosując do podstawy opodatkowania stawkę 22%.

Po rozpatrzeniu odwołania Strony, decyzją z dnia 8 czerwca 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w O. działając odpowiednio na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit a Ordynacji podatkowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w części dotyczącej miesięcy: styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2001 r. Organ odwoławczy uchylił natomiast tę decyzję w części dotyczącej listopada i grudnia i określił - za listopad nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie wyższej niż organ I instancji, a za grudzień - zobowiązanie w podatku od towarów i usług w kwocie 60.247 zł

W motywach decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji w kwestii braku prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur i dokumentów celnych, w których jako odbiorcy usług i importerzy towarów figurowały inne podmioty gospodarcze. Dyrektor Izby Skarbowej nie uwzględnił zarzutów odwołania dotyczących nieuznania przez organ I instancji prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie not korygujących wystawionych przez firmę "H." I. H. w dniu 29.06.2004r. do faktur nr 56/MT/2001, 59/MT72001, 63/M772001, 71/MT/2001.

Wskazał, że w dniu 29.06.2004r. firma "H." wystawiła 7 not korygujących (w ewidencji strony znajdowały się tylko 4 faktury) w tym do w/w faktur w której zmieniono nazwę i NIP nabywcy z P.P.H. "G." ul. B., G., NIP (...) na Przedsiębiorstwo Handlowe "G." ul. M., O., NIP (...).

Powyższe noty zostały wystawione po zapoznaniu strony z protokołem kontroli, w którym stwierdzono odliczenie podatku naliczonego z faktur wystawionych na inny podmiot gospodarczy, a więc organ uznał je za prawnie nieskuteczne. Ponadto zauważył, że wystawione noty korygujące nie odpowiadają wymogom zawartym w § 45 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r.

Dyrektor Izby Skarbowej podzielił również stanowisko organu I instancji w kwestii zawyżenia podatku naliczonego do odliczenia o kwotę 7.660,40 zł poprzez ujęcie w kwocie podatku naliczonego do odliczenia podatku z dokumentu celnego SAD nr z dnia 13.09.2001r.

Organ odwoławczy dokonał odmiennej oceny dowodów w ewidencji oraz skutków podatkowych zdarzeń importu i sprzedaży przędzy. Stwierdził, że wskazane w uzasadnieniu decyzji organu I instancji okoliczności stanu faktycznego sprawy nie są wystarczającą przesłanką do przyjęcia nierzetelności ewidencji w części dotyczącej sprzedaży przędzy. Nierzetelności tej ewidencji nie potwierdza fakt nabycia przędzy w cenie 0,65 USD/kg, a następnie jej sprzedaż w cenie 0,10 zł/kg. Sprzedaż przędzy za 2001 r. była dokumentowana wyłącznie fakturami, bądź paragonami fiskalnymi. Wykazana sprzedaż przędzy poniżej cen zakupu budzi wprawdzie wątpliwości, niemniej jednak sama w sobie nie może stanowić podstawy do pominięcia ksiąg podatkowych jako dowodu w sprawie. Również rozbieżności ilościowe sprzedaży w konfrontacji z zakupem i remanentem początkowym i końcowym roku 2001 nie stanowią w świetle art. 193 § 6 Ordynacji podatkowej podstawy do uznania ewidencji sprzedaży za nierzetelną. Z tych względów przyjęto podatek należny za miesiące listopad i grudzień 2001 r. w wysokości zadeklarowanej.

Po rozpatrzeniu skargi na powyższą decyzję organu odwoławczego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał, że nie zasługuje ona na uznanie.

Sąd na wstępie stwierdził, że zarzuty i argumenty skargi w większości nie odnoszą się do decyzji Dyrektora Izby Skarbowej dotyczącej podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2001 roku, a decyzji organu I instancji i to w zakresie podatku dochodowego. Sąd zauważył, że Skarżący jakby nie dostrzegł, że organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji i przyjął do rozliczenia podatku VAT za listopad i grudzień 2001 r, obrót i podatek należny wykazany przez podatnika w ewidencji sprzedaży i deklaracjach VAT-7.

O naruszeniu przepisów Ordynacji podatkowej nie można też mówić - w ocenie sądu I instancji - w odniesieniu do nieprzyjęcia przez organy obu instancji wyjaśnień podatnika na okoliczność posiadania faktur i kserokopii dokumentów celnych wystawionych dla innych podmiotów. Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi Dyrektor Izby Skarbowej wskazał podstawy prawne i okoliczności faktyczne, z powodu których noty korygujące wystawione przez firmę "H." nie sprostowały błędów zawartych w zakwestionowanych fakturach w sposób umożliwiający odliczenie podatku naliczonego w nich zawartego.

Zdaniem Sądu nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony w skardze argument, że nie było żadnych nieprawidłowości w księgowaniu faktur na zakup kątowników od firmy "K." sp. z o.o. W ocenie Sądu z materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że skarżący przyjął do odliczenia podatku VAT - wykazany w dokumencie SAD z dnia 13.09.2001 r. wystawionym w związku z przejęciem praw i obowiązków w zakresie procedury składu celnego, a następnie na podstawie wystawionych sukcesywnie dokumentów SAD dokumentujących dopuszczenie części kątowników do obrotu ponownie - tym razem prawidłowo - przyjmował do odliczenia podatek VAT wyliczony w tych dokumentach.

Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy Sąd skargę Strony oddalił.

Pismem z dnia 22 maja 2007 r. Skarżący wniósł skargę kasacyjną na powyższy wyrok sądu I instancji, w której zarzucił na podstawie art. 174 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej - P.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, w szczególności naruszenie art. 2, art. 7, art. 83 oraz art. 88 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. oraz art. 174 ust. 2 i art. 141 § 4 P.p.s.a., które pozostają w związku z art. 120, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności w sprawie, bowiem Sąd nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący, w toku rozstrzygania sprawy, całego materiału dowodowego.

Uzasadniając powyższe zarzuty Skarżący podniósł, że Sąd przyjmując, iż organ skarbowy określił podstawę opodatkowania w drodze badania ksiąg podatkowych, naruszył przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem dopiero uzupełnienie ksiąg podatkowych, w toku postępowania, dawałoby organowi skarbowemu możliwość odstąpienia od metody oszacowania.

W ocenie Skarżącego w wyroku sądu I instancji brak jest również rozstrzygnięcia w kwestii dotyczącej różnic remanentowych pomiędzy danymi na koniec roku 2001 i na początku roku 2002, co oznacza, że w procesie wyrokowania Sąd naruszył przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem brak ustosunkowania się Sądu do w/w kwestii powoduje, że w rzeczywistości naruszenie przez organ skarbowy norm prawnych zawartych w art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, i dalsze konsekwencje takiego stanu rzeczy, nie zostały poddane właściwej ocenie przesz Sąd.

Mając na względzie powyższe Strona wniosła o uchylenie w całości skarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania oraz. kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną z dnia 18 czerwca 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej - podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko - wniósł o oddalenie tej skargi jako pozbawionej uzasadnionych podstaw oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna z braku uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wyrażona w tym przepisie zasada oznacza pełne związanie Sądu podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Konkretne, zawarte w skardze kasacyjnej, przyczyny zaskarżenia determinują całkowicie zakres rozpoznania sprawy, czyli badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego wyroku Sądu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną uwzględnia tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wymienione w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, gdyż skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych. To z tej przyczyny istnieje wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (pkt 2), przy czym skarga powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie kasacji ma zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub - uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, za nieuzasadniony uznać należy przede wszystkim zarzut oparty na art. 174 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) sformułowany jako: " ... naruszenie art. 2, art. 7, art. 83 oraz art. 88 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. 97.78.483 ze zm.) oraz art. 174 ust. 2 i art. 141 § 4 p.p.s.a., które pozostają w związku z art. 120, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i nie wyjaśnieniu wszystkich okoliczności w sprawie, bowiem Sąd nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący, w toku rozstrzygania sprawy, całego materiału dowodowego".

Należy w pierwszym rzędzie zwrócić uwagę na fakt, że art. 2 Konstytucji RP (wyrażający zasadę sprawiedliwości społecznej), art. 7 Konstytucji RP (wyrażający zasadę legalizmu), art. 83 Konstytucji RP (nakładający na każdego obowiązek przestrzegania prawa) i art. 88 ust. 1 Konstytucji RP ( warunkujący wejście w życie ustaw, rozporządzeń oraz aktów prawa miejscowego od ich ogłoszenia) nie były podstawą prawną, wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyroku.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż o tym, w jaki sposób Sąd powinien prowadzić postępowanie zmierzające do oceny postępowania dowodowego prowadzonego przez organ administracji publicznej, nie rozstrzygają powołane przepisy ustawy zasadniczej, lecz konkretne przepisy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Aby zatem skutecznie podnieść naruszenie zasady państwa prawnego, (...) trzeba wykazać, że sąd naruszając określone (ściśle wskazane) przepisy prawa powszechnie obowiązującego wydał orzeczenie, które z uwagi na skutki, jakie wywołuje, nie da się pogodzić z porządkiem prawnym demokratycznego państwa prawnego (zob. wyrok NSA z 11 listopada 2005 r., sygn. akt II GSK 36/05, opublikowany w: LEX nr 166070 oraz wyrok NSA, sygn. akt I FSK 467/04, nie publikowany).

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. z art. 120, 122, 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej "polegającym na przekroczeniu granic swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i nie wyjaśnieniu wszystkich okoliczności w sprawie, bowiem Sąd nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący, w toku rozstrzygania sprawy, całego materiału dowodowego" należy zauważyć, że autor skargi kasacyjnej uzasadniając ten zarzut stwierdził, iż Sąd pierwszej instancji nie poddał swojej ocenie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji organu skarbowego, który oparł swoje działania o normę art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej. Stwierdził także, iż: " ... W skarżonym wyroku brak jest również rozstrzygnięcia Sądu w kwestii dotyczącej różnic remanentowych pomiędzy danymi na koniec roku 2001 i na początku roku 2002, co oznacza, że w procesie wyrokowania Sąd naruszył przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem brak ustosunkowania się Sądu do w/w kwestii powoduje, że w rzeczywistości naruszenie przez organ skarbowy norm prawnych zawartych wart. 122 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, i dalsze konsekwencje takiego stanu rzeczy nie zostały poddane właściwej ocenie przez Sąd".

Mając na uwadze powyższą argumentację należy stwierdzić, że - jak to celnie zauważył pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę kasacyjną - zarzuty te skierowane są pod adresem decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. i to w zakresie podatku dochodowego. Ponadto Sąd pierwszej instancji słusznie stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że organ odwoławczy w powyższym zakresie uchylił decyzję pierwszej instancji i przyjął do rozliczenia podatku VAT za listopad i grudzień 2001 r. obrót i podatek należny wykazany przez podatnika w ewidencji sprzedaży i deklaracjach VAT-7. Już tylko z tych względów zarzuty te są pozbawione jakichkolwiek podstaw.

Po drugie, nie uzasadniono także na czym polegało naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. i jaki wpływ na wynik sprawy miało ewentualne naruszenie wskazanego wyżej przepisu. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji - wskazania co do dalszego postępowania. Zauważyć należy, iż treść przytoczonego przepisu reguluje instytucję o porządkowym charakterze. Czynność procesowa sporządzenia pisemnego uzasadnienia, dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy, ma bowiem sprawozdawczy charakter - streszcza przebieg przeprowadzonego przed Sądem administracyjnym postępowania i prezentuje stanowisko Sądu, jakie ten zajął w sporze zaistniałym między stronami. Mając na uwadze charakter tej czynności procesowej, stwierdzić tym samym należy, iż zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. będzie skuteczny tylko wtedy, gdy połączony zostanie z innymi uchybieniami Sądu zaistniałymi na etapie rozpoznania skargi lub gdy wadliwość uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia jest tego rodzaju, że nie pozwala na kontrolę kasacyjną tego orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 30.08.2006 r. sygn. akt II OSK 1109/06, wyd. elektr. LEX, Gdańsk 2008 nr 266425) . W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku wad takich nie posiada.

Stąd też kierując się przedstawionymi wyżej względami Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, w związku z czym, działając na podstawie przepisów art. 184 oraz art. 204 pkt 1 powołanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.

[pic]