Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 196/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2005-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz – spr. Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędzia Teresa Cisyk Protokolant: st. sekr. sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Z. B. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z dnia [...] w sprawie odmowy przyznania gwarantowanego zasiłku okresowego.

Orzeczenia te poprzedziło postępowanie administracyjne o następującym przebiegu.

Z. B. złożyła w Ośrodku Pomocy Społecznej w P. w dniu 12 września 1997 roku pismo datowane 7 września 1997 roku, w którym zwróciła się o przyznanie jej gwarantowanego zasiłku okresowego. Wskazała, że utraciła prawo do zasiłku dla bezrobotnych, nie pozostaje w zatrudnieniu i jest matką samotnie wychowującą dziecko.

Z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego przez pracownika socjalnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. wynikało, że w tamtej dacie Z. B. pozostawała bez pracy i nie pobierała zasiłku dla bezrobotnych. Zajmowała komunalne mieszkanie w P. w którym zamieszkiwała z małoletnim synem Ł. G. ur. 13 lipca 1992 roku. Dochód rodziny stanowił wówczas zasiłek rodzinny w kwocie 42,50 zł., dodatek mieszkaniowy w kwocie 74,89 zł. i alimenty należne małoletniemu w kwocie 150 zł, czyli łącznie kwotę 267,39 zł.

Organy obu instancji dwukrotnie odmówiły stronie przyznania wnioskowanej pomocy. Na skutek skarg Z. B. do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu uchylono wyrokiem z dnia 17 sierpnia 1999 r. w sprawie II SA/Wr 366/98 i wyrokiem z dnia 9 października 2003 roku w sprawie II SA/Wr 2443/2000 decyzje najpierw Wojewody [...] z dnia 28 grudnia 1997 roku a następnie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 28 sierpnia 2000 roku utrzymujące w mocy decyzje organu I instancji.

W wyroku z dnia 9 października 2003 roku Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma to kiedy skarżącej doręczono decyzję Rejonowego Urzędu Pracy w P. z dnia 1 lipca 1997 roku o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a także kiedy strona została poinformowana o możliwości ubiegania się o gwarantowany zasiłek okresowy.

Sąd zwrócił uwagę, że poczynione w tym zakresie ustalenia organu odwoławczego budzą wątpliwości co do ich prawidłowości. Zwrócono uwagę, iż sam fakt, że na decyzji z dnia 1 lipca 1997 roku widnieje podpis skarżącej opatrzony datą 2 lipca 1997 rok, nie może przesądzać, iż wtedy w rzeczywistości doręczono stronie tę decyzję. Podkreślono, iż okoliczność ta znana była w czasie poprzedniego rozstrzygania wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 sierpnia 1999 roku. Już wtedy Sąd nakazywał ustalenie rzeczywistej daty doręczenia decyzji a zatem za niewystarczające uznawano poprzestanie na znanym już fakcie, iż z datą 2 lipca 1997 roku skarżąca podpisała odbiór decyzji datowanej 1 lipca 1997 roku.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 104 kpa oraz art. 31 ust 4a ustawy z dnia 29 listopada 1990 roku o pomocy społecznej (DZ.U. 1998, Nr 64, poz. 414 z póź. zm.) odmówił Z. B. przyznania gwarantowanego zasiłku okresowego.

W motywach decyzji po przedstawieniu art. 31 ust. 4a ustawy o pomocy społecznej wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy pozwala na ustalenie, że w dniu 2 lipca 1997 roku przebywając w Rejonowym Urzędzie Pracy w P. Z. B. otrzymała decyzję z dnia 1 lipca 1997 roku o utracie z dniem 30 czerwca 1997 roku prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Odbiór pisma strona potwierdziła na kopii decyzji własnoręcznym podpisem. Jednocześnie Z.B. zgłosiła urzędnikowi fakt wyjazdu do legalnej pracy sezonowej w Niemczech. Na tą okoliczność złożyła pisemne oświadczenie także datowane na dzień 2 lipca 1997 roku i przez nią podpisane. Oba te dokumenty zostały zarejestrowane przez pracowników Urzędu Pracy w P. w tzw. karcie zmian, która jest prowadzona dla strony pod nr ewidencyjnym [...]. Zwrócono uwagę, że dokumenty te zostały zapisane w porządku chronologicznym. Pod datą 30 czerwca 1997 roku zarejestrowano dokument o utracie zasiłku a następnie wprowadzony w tym samym dniu przez operatora komputerowego przy wprowadzaniu danych do systemu.

Z kolei w dniu 2 lipca 1997 roku zarejestrowano dokument dotyczący podjęcia pracy w Niemczech od dnia 3 lipca 1997 roku. Podniesiono, że ten ostatni dokument został przyjęty przez pracownika Urzędu Pracy nazwiskiem B. a nie jak sugerowała strona przez J. Ś. Zwrócono uwagę, że decyzję o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych będących jednocześnie jedynymi żywicielami rodziny wydawano już od 1 lipca 1997 roku, o czym świadczy zgłaszanie się w Ośrodku Pomocy Społecznej tych osób w tym samym dniu i składanie wniosków o przyznanie gwarantowanego zasiłku okresowego.

Organ I instancji ustalił także, że zgodnie z wyjaśnieniami pracowników Rejonowego Urzędu Pracy w P. przy obsłudze osoby zarejestrowanej zawsze i w pierwszej kolejności sięga się po jego teczkę a wszelkie zmiany rejestrowane są na bieżąco i potwierdzane przez danego pracownika podpisem w karcie zmian. Dlatego zdaniem organu nie istniały przeszkody z powodu których Z. B. nie mogła w dniu 2 lipca 1997 r. odebrać osobiście decyzji o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wreszcie podniesiono, że na podstawie oświadczeń pracowników Rejonowego Urzędu Pracy da się wyprowadzić i taki wniosek, że data odbioru decyzji nie ma żadnego wpływu na pozostałą dokumentację Urzędu Pracy. Dlatego kierowanie do strony żądania "antydatowania" decyzji nie znajdowałoby żadnego logicznego wytłumaczenia. Zresztą sama strona przesłuchiwana w toku postępowania nie powiedziała jaką przyczynę (motyw) potwierdzenia odbioru decyzji z inna datą wskazał jej pracownik Urzędu Pracy. Tym pracownikiem - według twierdzeń strony – była W. S., lecz urzędnik ten nie potwierdził takiego faktu.

Podkreślono też w decyzji organu i instancji, że o fakcie "antydatowania" decyzji nikt w Rejonowym Urzędzie Pracy nie wiedział. Okoliczności tej nie zgłoszono Kierownikowi Urzędu a sama zainteresowana nie wyjaśniała tej kwestii ze wskazaną przez siebie W. S. Ponadto Z. B. nie zaskarżyła spornej decyzji. Wreszcie zwrócono uwagę że przy założeniu nakłonienia strony przez pracownika do wpisania innej daty Z. B. nie mogła zgłosić się w Ośrodku Pomocy Społecznej z wnioskiem o gwarantowany zasiłek okresowy w dniu 8 września 1997 roku, a to dlatego że ze zgromadzonych dokumentów wynika, iż ponownej rejestracji strona dokonała 9 września 1997 roku, podanie zaś datowała 7 września 1997 roku. Brak w sprawie dowodów ponadto na zarejestrowanie po powrocie z pracy w Niemczech w Rejonowym Urzędzie Pracy w dniu 5 września 1997 roku. Zdaniem organy rozstrzygające są tutaj dalsze dokumenty:

- zaświadczenie Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia 9 września 1997 roku zarejestrowane w Rejonowym Urzędzie Pracy w P. z tą samą datą,

- karta ponownej rejestracji na której dwukrotnie obok podpisu strony widnieje data 9 września 1997 rok,

- decyzja Rejonowego Urzędu Pracy w P. potwierdzająca ponowną rejestrację bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 9 września 1997 roku, która strona odebrała osobiście i pokwitowała dnia 22 września 1997 roku (tej daty zarejestrowania strona nie kwestionuje, mimo że utrzymuje że ponowna rejestracja miała miejsce 5 września 1997 roku).

Te wszystkie wywody skłoniły organ I instancji do konkluzji, że ponowne zarejestrowanie Z. B. w Rejonowym Urzędzie Pracy w P. nastąpiło 9 września 1997 roku oraz, że pisząc 7 września 1997 roku podanie o zasiłek gwarantowany strona wiedziała już o takiej formie pomocy społecznej. Skoro sama zainteresowana twierdziła, że o gwarantowanym zasiłku okresowym dowiedziała się w Rejonowym Urzędzie Pracy od Pracownika wydającego decyzję to jedynym logicznym wytłumaczeniem na tle przedstawionych dowodów jest przyjęcie, że Z. B. otrzymała decyzję z dnia 1 lipca 1997 roku o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych w dniu 2 lipca 1997 roku i jednocześnie została poinformowana o prawie do gwarantowanego zasiłku okresowego. Organ I instancji w toku postępowania dowodowego ustalił poprzez oświadczenia innych osób korzystających z zasiłku okresowego w jaki sposób na początku lipca 1997 roku dowiedziały się o tej formie pomocy. Wszystkie one przyznały, że informacje tej treści uzyskały przy odbiorze decyzji w Rejonowym Urzędzie Pracy. Jedna z tak poinformowanych świadczeniobiorczyń M. Ł. złożyła oświadczenie, że w maju lub czerwcu 1997 roku rozmawiała z Z. B. na temat gwarantowanego zasiłku okresowego. Ta ostatnia miała bowiem wątpliwości czy skorzystać z oferty pracy sezonowej w Niemczech, czy tez zgłosić się do Ośrodka Pomocy Społecznej po zasiłek.

Odwołanie Z. B. nie zostało uwzględnione przez Samorządowe Kolegium odwoławcze w O., które decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Po przedstawieniu stanu faktycznego organ odwoławczy w motywach decyzji powołał się na zapisy ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (D. U. 1998, nr 64, poz. 414 z późn. zm.). Wskazał, że jednym ze świadczeń przewidzianych w ustawie jest gwarantowany zasiłek okresowy. Przytaczając brzmienie art. 31 ust. 4 a ustawy nadane ustawą zmieniająca z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej (...) (Dz. U. nr 154, poz. 1792 ze zm.) wskazano, że gwarantowany zasiłek okresowy może być przyznany tylko osobie która spełnia następujące warunki:

- utraciła prawo do zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu okresu jego

pobierania;

- dochód rodziny nie przekracza kryterium dochodowego ustalonego zgodnie

z art. 4 ust. 1 ustawy;

- w dniu utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych wychowywała co najmniej jedno

dziecko do 7 roku życia;

- wystąpiła z wnioskiem o wypłatę nie później niż w terminie 30 dni od dnia ustania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, lub 30 dni od dnia otrzymania decyzji urzędu pracy o ustaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Dalej wskazano, że tylko łączne spełnienie wymienionych warunków umożliwia przyznanie osobie zainteresowanej prawa do tego świadczenia.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej odmówił stronie przyznania wnioskowanego świadczenia, gdyż strona nie spełnia dwóch przesłanek:

a) przesłanki wychowywania dziecka do 7 roku życia;

b) przesłanki braku utraty prawa do zasiłku.

Ponadto zwrócono uwagę, że postępowanie dowodowe wykazało, iż strona

uchybiła 30 dniowemu terminowi do wystąpienia z wnioskiem od dnia doręczenia decyzji o ustaniu prawa do zasiłku. W szczególności zwrócono uwagę, że wniosek datowany 7 września 1997 r. został złożony w Ośrodku Pomocy Społecznej w P. w dniu 12 września 1997 r. i dotyczył świadczenia związanego z wychowywaniem syna Ł. urodzonego 13 lipca 1992 r. W związku z wiekiem dziecka SKO podniosło, że organ I instancji prawidłowo przyjął, iż wobec cytowanej ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r., która weszła w życie dnia 1 styczna 2002 r., strona nie spełnia wymogu wychowywania dziecka w wieku do lat 7.

Zwrócono uwagę, że mimo odległej daty złożenia wniosku, organ I instancji związany był stanem prawnym obowiązującym w dacie wydania decyzji.

Dalej organ odwoławczy zauważył, że wykonując zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu zawarte w wyroku z dnia 9 października 2003 r. w sprawie sygn. akt II SA/Wr 2443/2000 przeprowadzono postępowanie wyjaśniające co do daty doręczenia Z. B. decyzji o utracie prawa do zasiłku. Podkreślono, że na podstawie wyjaśnień pracowników urzędu pracy nie można przyjąć zmuszenia strony do antydatowania odbioru decyzji o utracie prawa do zasiłku. Uznano, że brak jest podstaw do przyjęcia innej daty doręczenia decyzji niż 2 lipca 1997 r.

Akceptując ustalenia i motywy organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stanęło na stanowisku, że Z. B. wnosząc o gwarantowany zasiłek okresowy nie spełnia wymogu wychowywania dziecka do 7 roku życia i złożenia wniosku w terminie 30 dni od dnia otrzymania decyzji o ustaniu prawa do zasiłku.

Decyzja organu odwoławczego została zaskarżona przez stronę skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżąca wniosła o "uchylenie decyzji, przyznanie jej prawa do zasiłku i opłacenie składek na ubezpieczenie społeczne". Zarzuciła naruszenie prawa materialnego i procesowego bez wskazania konkretnych przepisów i zwróciła uwagę na dwa wyroki NSA, które według niej potwierdzają słuszność wniesionych żądań.

Odwołując się do treści wcześniejszych pism z dnia 14 lutego, 4 marca i 8 marca 2004 r. skarżąca podniosła zarzut nieuwzględnienia "dostarczonej przez nią dokumentacji i pism".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie. Nie znajdując podstaw do zastosowani art. 54 par 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwrócono uwagę, że w toku ponownego postępowania administracyjnego przeprowadzono postępowanie dowodowe odpowiadające wymogom orzeczeń NSA, a organ odwoławczy rozpoznając sprawę uwzględnił wszystkie znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, w tym te które złożyła skarżąca.

W piśmie procesowym z dnia 12 czerwca 2005 roku Z. B. podtrzymała dotychczasową argumentację i przypominając chronologicznie przebieg zdarzeń po powrocie z pracy w Niemczech przedstawiła własną ocenę faktów. Pismo procesowe zawiera zarzuty pod adresem pracowników Rejonowego Urzędu Pracy w P. i Ośrodka Pomocy społecznej w P., którzy w 1997 roku działali na jej niekorzyść. Argumentacje tą uzupełniła o stanowiące załącznik do pisma zaświadczenia lekarskie wykazujące jej stan zdrowia i decyzję o przyznaniu dodatku rodzinnego.

W toku rozprawy przed sądem strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1).

Kontrola, o której mowa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 cyt. artykułu). Oznacza to, że badaniu

w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

Trzeba także dodać, że w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym i (Dz. U. nr 153 poz. 1270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z tego ostatniego przepisu wynika ta przed wszystkim konsekwencja, że niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze sąd z urzędu bada, czy nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego lub procesowego skutkujące koniecznością usunięcia zaskarżonego aktu z obrotu przez jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę ze skargi Z. B. w granicach tak nakreślonej kognicji nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia.

Przyznanie świadczeń pomocy społecznej w czasie wydawania orzeczeń przez organy obu instancji regulowały przepisy ustawy z 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. 1998 r., Nr 64 poz. 414 ze zm.) – zwana dalej: ustawą o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej świadczenia pomocy społecznej są udzielane na wniosek osoby zainteresowanej, jej przedstawiciela ustawowego, bądź innej osoby, za zgodą osoby zainteresowanej lub jej przedstawiciela ustawowego. Jednym ze świadczeń udzielanych na wniosek był gwarantowany zasiłek okresowy. Jego przysługiwanie i zasady przyznania normował przepis art. 31 ust. 4 a ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu osobie, która utraciła prawo do zasiłku dla bezrobotnych, pobieranego na podstawie przepisów o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, z powodu upływu okresu jego pobierania a dochód rodziny nie przekracza kryterium dochodowego ustalonego zgodnie z art. 4 ust. 1 – przysługuje gwarantowany zasiłek okresowy, jeżeli w dniu utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz w okresie pobierania gwarantowanego zasiłku okresowego samotnie wychowuje co najmniej jedno dziecko do 7 roku życia z zastrzeżeniem ust. 4 d.

Przy tym wymienione świadczenie przysługiwało osobie uprawnionej, która wystąpiła z wnioskiem o jego wypłatę nie później niż w terminie 30 dni od dnia ustania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, lub 30 dni od dnia otrzymania decyzji urzędu pracy o ustaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Brzmienie takie zastało ukształtowane ustawą z 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej (...) (DZ. U. Nr 154 poz. 1792 ze zm.), która nie zawierała przepisów przejściowych regulujących stosowanie przepisów dotychczasowych do postępowań z wniosków złożonych przed 1 stycznia 2002 r.

W konsekwencji przyznanie skarżącej prawa do zasiłku okresowego gwarantowanego zależne było od spełnienia łącznie 4 przesłanek:

a) utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu okresu jego pobierania

b) nie przekraczania kryterium dochodowego ustalonego zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej przez dochód rodziny

c) wychowywanie co najmniej jednego dziecka do lat 7, w dniu utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych przez wnioskodawcę

d) wystąpienie z wnioskiem o wypłatę zasiłku nie później niż w terminie 30 dni od dnia ustania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, lub 30 dni od dnia otrzymania decyzji urzędu pracy o ustaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Bezsporną okolicznością sprawy jest ta, że syn skarżącej Ł. G. urodzony 13 lipca 1992 r. nie spełniał przesłanki wymienionej pod literą c). Niezależnie od tego skarżąca nie wykazała złożenia wniosku w terminie określonym w art. 31 ust. 4 a, a bliżej opisanym wyżej pod literą d).

Uchybienie tego terminu będące podstawą wcześniejszych odmownych decyzji organów obu instancji było przedmiotem wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II SA/Wr 2443/2000, którą Sąd rozpoznający niniejszą sprawę jest związany z mocy art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271). Związanie to dotyczyło również organów rozpatrujących ponownie wniosek strony. Oceniając postępowanie administracyjne w tym aspekcie Sąd nie stwierdza jakichkolwiek uchybień. W szczególności stosując się do reguł płynących z art. 7 i 77 k.p.a. organy zebrały wyczerpująco materiał dowodowy w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozpatrzyły zgromadzone dowody należycie. Porównanie dokumentów Urzędu Pracy i Ośrodka Pomocy Społecznej w P., uzupełnione oświadczeniami pracowników tych instytucji, dały podstawy do twierdzenia, że sporną decyzję o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 1 lipca 1997 r. Z. B. odebrała osobiście 2 lipca 1997 r. Przyjęcie za udowodnioną powyższej okoliczność było możliwe przez rozszerzenie materiału dowodowego o dokumenty i oświadczenia innych świadczeniobiorców O.P.S. w P., którzy będąc w sytuacji faktycznej i prawnej podobnej do skarżącej – otrzymali na początku lipca 1997 r. prawa do gwarantowanego zasiłku okresowego, dlatego że zachowali termin 30 dni o jakim mowa w przepisie art. 31 ust. 4 a. ustawy o pomocy społecznej.

Przy tym wypełniając dyspozycję art. 107 § 3 k.p.a. organy w motywach decyzji wskazały szczegółowo fakty, które uznały za udowodnione i dowody, na których się oparły. Wymieniły także przyczyny z powodu, których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. W szczególności organy wyjaśniły, dlaczego twierdzenia o antydatowaniu odbioru decyzji przez skarżącą nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i nie mogą być przyjęte przy ocenie uprawnień Z. B. do przyznania świadczenia. Jeżeli do tego dodać, że zaskarżona decyzja zawiera wskazanie i wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a podstawa ta jest prawidłowa, to staje się oczywistym, że skarga Z. B. pozbawiona była uzasadnionych podstaw.

Skarga – odwołująca się do wcześniejszych pisemnych twierdzeń strony a uzupełniona pismem z 12 czerwca 2005 r. – nie zawierała innych zarzutów aniżeli związane z doręczeniem decyzji Urzędu Pracy z 1 lipca 1997 r.

Dlatego rozpatrując skargę w granicach określonych przez art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uznał, że zarówno postępowanie dowodowe i ocena okoliczności sprawy przez organy ,jak i interpretacja przepisów prawa materialnego były prawidłowe, a zatem w braku uchybień nakazujących usunięcie zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, skargę należało oddalić (art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).