Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2877/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji w części
Powołane przepisy: article: art. 154, art. 57 ust. 6
journal: Dz.U. 2003 nr 128 poz 1175
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach
article: art. 138, art. 156 par. 1 pkt 2, art. 110
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 134, art. 151, art. 152, art. 206
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Protokolant - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi N. V. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz zobowiązania do opuszczenia terytorium RP; I. Stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2008r. nr [...] w części zobowiązującej skarżącego do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. II. W pozostałej części skargę oddala. III. Zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz N. V. kwotę 150 zł (sto pięćdziesiąt) tytułem zwrotu części kosztów postępowania sądowego. IV. Stwierdza, że zaskarżona decyzja w części, w której stwierdzono jej nieważność nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

N. V. wnioskiem z 16 stycznia 2008 r. zwrócił się do Wojewody ... w ... o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w ramach tzw. abolicji. Wnioskodawca wskazał, że przebywa w Polsce od ... r. nielegalnie i nigdy nie wyjeżdżał.

Decyzją z ... marca 2008 r. nr ... Wojewoda ... orzekł o odmowie wydania cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i zobowiązał go do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 7 dni od wydania decyzji. Wojewoda przytoczył treść art. 18 ustawy z 24 maja2007 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2007 nr 120, poz. 818), która weszła w życie 20 lipca 2007 r. i wskazał, że zgodnie z tym przepisem cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej od 1 stycznia 1997 r., którego pobyt na tym terytorium jest nielegalny, wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca udzieli zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony 1 roku, o ile nie spowoduje to zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego, albo obciążenia dla budżetu państwa lub nie naruszy interesu Rzeczypospolitej Polskiej, jeśli cudzoziemiec spełnia łącznie warunki wymienione w tym przepisie. Wojewoda wskazał, że jednym z warunków jest to, ażeby przed złożeniem wniosku cudzoziemiec nie złożył uprzednio wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 154 ustawy o cudzoziemcach. Ponieważ w przypadku cudzoziemca taka okoliczność miała miejsce, bo złożył on wniosek na podstawie art. 154 ustawy o cudzoziemcach i uzyskał na jego podstawie zezwolenie na zamieszkanie na podstawie decyzji z ... grudnia 2004 r. - brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku. Zaistnienie tej przesłanki powoduje brak konieczności badania pozostałych warunków wymienionych w przepisie oraz konieczność nakazania cudzoziemcowi opuszczenia Polski.

Od decyzji tej pełnomocnik wnioskodawcy złożył odwołanie, w którym zakwestionował decyzję, zwłaszcza zasadność obowiązku opuszczenia terytorium RP przez cudzoziemca.

Decyzją z ... sierpnia 2008 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy i nakazał cudzoziemcowi opuszczenie terytorium kraju w terminie 7 dni od daty doręczenia mu decyzji. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców po ponownym rozpoznaniu sprawy dokonując analizy stanu faktycznego uznał, że cudzoziemiec nie spełnia przesłanki określonej treścią art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o zmianie ustawy o cudzoziemcach i niektórych innych ustaw, ponieważ przed złożeniem wniosku w przedmiotowej sprawie uzyskał zezwolenie na zamieszkanie na czas określony w trybie art. 154 ustawy o cudzoziemcach. W tej sytuacji decyzja Wojewody jest prawidłowa.

Od decyzji tej skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wskazując, że skarży ją w całości, odniósł się do nakazanego mu obowiązku opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podnosząc, że treść decyzji zaskarżonej i decyzji Wojewody ... zawierają sprzeczność, która uniemożliwia wykonanie zobowiązania.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga jest częściowo uzasadniona ale dotyczy to tylko kwestii związanej z nakazem opuszczenia terytorium Polski. Jeśli bowiem chodzi o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony to treść art. 18 ustawy z 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw, nie pozostawia wątpliwości, że możliwość uzyskania zezwolenia na podstawie tego przepisu jest wyłączona, jeśli w przeszłości cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w oparciu o treść art. 154 ustawy o cudzoziemcach z 13 czerwca 2003 r. W sprawie jest niewątpliwe, że cudzoziemiec wniosek taki złożył 29 grudnia 2003 r. i uzyskał na jego podstawie pozytywną decyzję z ... grudnia 2004 r. nr ... Okoliczność ta sprawia, że jak trafnie uznały organa administracyjne bez znaczenia pozostaje wówczas to, że cudzoziemiec spełnia pozostałe wymogi art. 18 ustawy z 24 maja 2007 r. Odnosząc się natomiast do nakazu opuszczenie terytorium RP wskazać należy, że treść art. 18 ustawy z 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw kwestię tę reguluje właściwie w ust. 6 ale i w ust. 3, w którym stanowi, że w postępowaniu w sprawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie stosuje się art. 53-57 ustawy, przy czym art. 57 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach w dotychczasowym brzmieniu, dotyczy opuszczenia terytorium RP przez cudzoziemca, którego pobyt jest niepożądany w przypadku decyzji odmownej, co wskazywałoby w ocenie Sądu na pewną niedokładność. Uznając jednak, że ze względu na to, że treść art. 18 ustawy z 24 maja 2007 r. jest przepisem szczególnym co powoduje, że samodzielnie reguluje on również problem opuszczenia terytorium kraju wskazać należy, że rozstrzygnięcie organów administracji w tej części ze względu na sformułowanie obydwu decyzji - nie może jednak zostać uznane za prawidłowe. Stoi temu na przeszkodzie treść art. 138 kpa, który jako przepis proceduralny ma zastosowanie w przypadku wydawania decyzji przez organ II instancji w przedmiotowej sprawie w związku ze złożonym odwołaniem. Z treści art. 138 § 1 kpa, który w sprawie miał zastosowanie wynika, że organ II instancji może jedynie utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy, uchylić zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję umorzyć postępowanie pierwszej instancji, albo umorzyć postępowanie instancyjne. Tak więc w sytuacji gdy organ II instancji uznając zaskarżoną decyzję za trafną utrzymuje ją w mocy, to uczynić to może w odniesieniu do całości decyzji. W sprawie niniejszej decyzja I instancji została utrzymana w mocy, z tym, że jednocześnie doszło do zmiany terminu opuszczenia kraju, co powoduje, że de facto pojawiły się dwa takie terminy - co trafnie wskazał skarżący. Mając to na względzie organ powinien więc uchylić zaskarżoną decyzję w części i ponownie orzec, co się jednak nie stało. W tym stanie rzeczy doszło zdaniem Sądu do rażącego naruszenia treści art. 138 § 1 pkt 1 kpa, co w konsekwencji doprowadziło do nieważności decyzji w części dotyczącej nakazania opuszczenia terytorium Polski – art. 156 § 1 pkt.2 kpa. Mając powyższe okoliczności na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 pkt 2 w zw. z art. 134 p.p.s.a orzekł o nieważności części zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej (w odniesieniu do tej ostatniej ze względu na sposób określenia terminu, który jest nieprawidłowy ze względu na treść art. 110 kpa) , w pozostałej zaś części skargę jako niezasadną oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w części w jakiej stwierdzona została jej nieważność WSA orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a, a o kosztach na podstawie art. 206 p.p.s.a zasądzając je w części stosownie do wyniku sprawy.