Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 455/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-12-30 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Odmówiono wykładni orzeczenia
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. P. w przedmiocie czynności Prezesa Sądu Okręgowego dotyczącej wydania odpisu orzeczenia – w zakresie wniosku S. P. o dokonanie wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Lu 455/10 postanawia: odmówić wykładni orzeczenia.


UZASADNIENIE

Wnioskodawca pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. wniósł o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Lu 455/10 odrzucającego skargę.

Wnioskodawca domagał się odpowiedzi na pytanie dlaczego stroną postępowania sądowego nie był Przewodniczący II Wydziału Sądu Okręgowego , wyjaśnienia wątpliwości dotyczących przedmiotu posiedzenia w dniu 8 listopada 2010 r., wskazania, czy postanowienie to rozstrzyga spór wnioskodawcy z Przewodniczącym II Wydziału Sądu Okręgowego oraz wyjaśnienia, czy postanowienie "istnieje w znaczeniu prawnoprocesowym".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Postanowienie, którego wykładni domaga się wnioskodawca, dotyczy odrzucenia skargi w sprawie wszczętej na podstawie wniosku S. P. dotyczącego czynności Prezesa Sądu Okręgowego w przedmiocie wydania odpisu orzeczenia.

Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W myśl zaś art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej

Konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, mogący budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, 2009, s. 426).

Postanowienie z dnia 8 listopada 2010 r. o odrzuceniu skargi jest jasne w swej treści i zawiera uzasadnienie tłumaczące w zrozumiały sposób podstawy faktyczne i prawne takiego rozstrzygnięcia.

Wątpliwości zgłoszone przez wnioskodawcę dotyczą przede wszystkim określenia strony postępowania. Z treści postanowienia i jego uzasadnienia wynika w sposób niewątpliwy, że stroną w sprawie jest Prezes Sądu Okręgowego , będący organem sądu, a nie Przewodniczący Wydziału II, który organem sądu nie jest.

Również przedmiot postępowania określony został jednoznacznie, jako dotyczący czynności polegającej na wydaniu odpisu orzeczenia, zgodnie z wnioskiem skarżącego.

Treść postanowienia nie nasuwa więc wątpliwości, wymagających wykładni.

Skarżący stawia również pytania dotyczące sporu z Przewodniczącym Wydziału II Sądu Okręgowego . Przedmiotem wykładni nie może być wskazana powyżej materia, gdyż nie jest ona związana z wątpliwościami co do samej treści orzeczenia, czy jego ewentualnych skutków.

W drodze wykładni nie może być też udzielona odpowiedź na pytanie, czy postanowienie z dnia 8 listopada 2010 r. istnieje w znaczeniu prawno-procesowym. Stawiając to pytanie skarżący zdaje się kwestionować prawidłowość i zgodność z prawem rozstrzygnięcia. Należy więc wyjaśnić, że skarżący miał możliwość poddania postanowienia z dnia 8 listopada 2010 r. sądowej kontroli instancyjnej, o czym został pouczony. Z możliwości tej jednak nie skorzystał.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 158 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.