Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 321/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2007-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 2, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 138 par. 1 pkt 2, art. art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Robert Sawuła WSA Krystyna Józefczyk Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 23 października 2007 r. sprawy ze skargi A. S.A. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie znakowania suplementu diety I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz strony skarżącej A. S.A. kwotę 457 zł /słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie do wyroku z dnia 23 października 2007 r.

Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., Nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 KPA, art. 3. ust. 1 pkt 39, art. 46 ust. 1 pkt 2, art. 119 ustawy z dnia 25.08.2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U.

z dnia 27.09.2006 r. Nr 171, poz. 1225) art. 54 ust. 1 i ust. 2 lit. a rozporządzenia Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. U. L 165 z 30.4.2004, str. 1-141 - Polskie wydanie specjalne Rozdział 3 Tom 45 s. 200 - 251) po rozpatrzeniu odwołania firmy A. S. A. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] grudnia 2006 r., Nr [...] nakazującej : I. usunąć z oznakowania opakowań jednostkowych suplementu diety "S.": z pudełek - rysunki stawu promieniującego bólem,

z ulotki - zwroty: ..i naprawy chrząstki uszkodzonej w wyniku procesów zapalnych, zwyrodnieniowych lub urazów mechanicznych", "Polecany jako: środek wspomagający przy dolegliwościach reumatycznych, w czasie rekonwalescencji po urazach stawów, przy bólach

i sztywności stawów, przy odczuwalnym dyskomforcie z powodu nieprawidłowego funkcjonowania stawów." w terminie do 28 lutego 2007 r. oraz II. uiścić opłatę za czynności kontrolne: I. zmienił decyzję organu pierwszej instancji w części I poprzez dodanie zastrzeżeń: 1. wskazane obowiązki dotyczą partii produktu wprowadzonych do obrotu po dniu 28.10.2006 r. 2. partie produktu wprowadzone do obrotu do dnia 28.10.2006 r. mogą znajdować się w obrocie do wyczerpania zapasów, lecz nie dłużej niż przez dwanaście miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. II. w pozostałej części utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu decyzji podano, że PPIS w R. wydał powyższą decyzję

w związku z wynikami kontroli sanitarnej przeprowadzonej w dniu 12.09.2006 r. w zakresie oceny zgodności znakowania z obowiązującymi przepisami środka spożywczego pn. "S.", produkowanego przez stronę. W wyniku kontroli organ ustalił, że na opakowaniu zewnętrznym produktu - pudełku umieszczona jest grafika wskazująca na bolesność określonych miejsc

w organizmie człowieka oraz w ulotce zawarte są informacje jednoznacznie kojarzone przez przeciętnego odbiorcę produktu z określonymi efektami leczniczymi po jego spożyciu. PPIS w R. pierwotnie wydał decyzję z dnia [...].09.2006 r., nakazującą usunięcie naruszeń prawa. Organ II instancji, rozpatrując odwołanie strony, uchylił tę decyzję uznając, że PPIS prowadząc postępowanie naruszył art. 10 § 1 KPA, tj. nie dopełnił obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, przed wydaniem decyzji nie umożliwił wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji usunął stwierdzone uchybienia i wydał w dniu [...] grudnia 2006 r. decyzję o treści wskazanej w pierwszym akapicie niniejszego uzasadnienia.

Rozpatrując odwołanie od tej z kolei decyzji PWIS uznał, że decyzja winna zostać zmieniona.

Uzasadniając takie stanowisko organ II instancji podał, że środek spożywczy, jakim jest suplement diety musi spełniać definicję suplementu diety zawartą

w ustawie o bezpieczeństwie żywności i żywienia, tzn. nie może posiadać właściwości produktu leczniczego w rozumieniu przepisów prawa farmaceutycznego. Informacja na opakowaniu oraz ulotce nie może zawierać deklaracji właściwości leczniczych, zapobiegania chorobom lub odwoływać się do takich właściwości. Przedmiotowy suplement diety posiada na opakowaniu zewnętrznym rysunki wyraźnie sugerujące ból i chorobę (promieniujące bólem stawy) i zasadność użycia tego produktu w przypadku wskazanych dolegliwości. W ulotce znajdującej się w opakowaniu produktu jest informacja, że "S." polecany jest jako "środek wspomagający przy dolegliwościach reumatycznych, w czasie rekonwalescencji po urazach stawów, przy bólach i sztywności stawów przy odczuwalnym dyskomforcie z powodu nieprawidłowego funkcjonowania stawów". Po przeczytaniu powyższego sformułowania bezsprzecznym jest fakt jednoznacznego potraktowania produktu jako środka leczniczego przy wystąpieniu ww. dolegliwości. Brak jest zbieżności tej informacji z definicją suplementu diety, który jest środkiem spożywczym spożywanym w celu uzupełnienia normalnej diety, tak więc nie może mieć on cech produktu leczniczego. Odpowiednia dieta, uzupełniona suplementami diety zapewnia utrzymanie dobrego stanu zdrowia. Każdy środek spożywczy zawiera różnego rodzaje substancje o określonym działaniu fizjologicznym, odżywczym lub witaminy czy składniki mineralne, co jednak nie przekłada się na możliwość nadania cech ww. składników cechom danego produktu, w skład którego wchodzą. Jeśli jednak strona posiada przeświadczenie o adekwatności informacji na opakowaniu i ulotce produktu z jego cechami leczniczymi, to należy zmienić kwalifikację produktu na produkt leczniczy i powiadomić o tym odpowiedni organ.

Niesłusznym jest argument, że ulotka nie może stanowić elementu opakowania produktu. Zgodnie z definicją znakowania, ulotka jest częścią opakowania - art. 45 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji znajduje oparcie w art. 119 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, który stanowi: "Suplementy diety niespełniające wymagań w zakresie oznakowania, wprowadzone do obrotu przed dniem wejścia w życie ustawy, mogą znajdować się w obrocie do wyczerpania zapasów, lecz nie dłużej niż przez dwanaście miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy".

PPIS w R. w zaskarżonej decyzji pominął przepis proceduralny umożliwiający wydawanie decyzji w sprawie usunięcia niezgodności z prawem żywnościowym. Przepis taki jednakże istnieje, w związku z czym nie można uznać wydanej decyzji za pozbawioną podstaw prawnych w zakresie proceduralnym. Przepisem takim jest art. 54 rozporządzenia UE Nr 882/2004, który w ust. 1 i 2 daje organom urzędowej kontroli żywności uprawnienie do podejmowania działań o charakterze decyzyjnym zmierzających do usunięcia naruszeń prawa żywnościowego.

Powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Rzeszowie zaskarżyła A. S.A. zarzucając jej brak wskazania konkretnych przepisów prawa, które naruszyła strona, niewłaściwe powołanie się na przepis art. 54 rozporządzenia UE Nr 882/2004, który to przepis nie został implementowany przez Państwo Polskie i dlatego organy administracji nie mogą powoływać się na prawo europejskie, niewłaściwą wykładnię przepisu art. 45 ust. 1 i 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, naruszenie przepisu art. 24 ust. 4 ustawy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia. Skarżąca domaga się uchylenia decyzji organów obu instancji i zasądzenia kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podano, że firma A. S.A. w dniu 19 października 2004 r., zgłosiła fakt wprowadzenia do obrotu środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego o nazwie "S". Spółka dokonała zgłoszenia na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia.

Zarzut postawiony Spółce to naruszenie bliżej nieokreślonych przepisów poprzez zawarcie na opakowaniu informacji rzekomo przypisujących środkowi spożywczemu działania lub właściwości, których nie posiada, właściwości zapobiegania chorobom lub ich leczenia, odwoływanie się do takich właściwości, jest zdaniem skarżącej także bezzasadny. Organ nie powołuje konkretnych przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone. Organ w uzasadnieniu swojej decyzji podaje jako podstawę prawną przepis zawarty w art. 54 rozporządzenia UE Nr 882/2004, który w ust. 1 i 2 daje organom urzędowej kontroli żywności uprawnienie do podejmowania działań o charakterze decyzyjnym zmierzających do usunięcia naruszeń prawa żywnościowego. Polska nie dokonała implementacji prawa europejskiego w zakresie powołanym przez Inspektora Wojewódzkiego i w tym zakresie organy administracji nie mogą powoływać się na te przepisy wydając akty decyzyjne w stosunku do obywateli. Prawo takie - stosowania prawa europejskiego wprost -przysługuje jedynie obywatelom w przypadku jeżeli minął termin do wprowadzenia do polskiego systemu prawnego przepisu europejskiego, a Państwo polskie implementacji nie dokonało.

Zawarte na opakowaniu i ulotce "S." informacje na temat glukozaminy są informacjami rzetelnymi o charakterze encyklopedycznym, popartymi badaniami których źródło Spółka mogła w każdej chwili na żądanie Inspektora wskazać. Przyjęty sposób interpretacji zawartych na opakowaniu i ulotce zapisów oraz formy graficznej opakowania przekracza zasady działania w ramach uznania administracyjnego

i swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Idąc tym tokiem rozumowania środki spożywcze takie jak miody czy margaryny (na których opakowaniach zawarta jest informacja o wspomagającym działaniu w stanach grupy i przeziębienia lub

o wspomagającym działaniu przy chorobach układu krążenia), również naruszają "przepisy" poprzez możliwość wprowadzenia konsumenta w błąd poprzez przypisanie środkowi spożywczemu właściwości zapobiegania chorobom.

Stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji narusza również konstytucyjną zasadę równości podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Naruszenie tej zasady polega na tym, że w identycznym stanie faktycznym Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r., odmówił wszczęcia postępowania i w ramach oceny opakowania preparatu "A." zawierającego m.in. zwroty: "... A. jest polecany jako preparat wspomagający: w przypadku zmian zwyrodnieniowych stawów związanych z procesem starzenia się organizmu, w sztywności stawów, bólach towarzyszących zmianom zwyrodnieniowym stawów, przy znacznym obciążeniu stawów..." uznał, że "... nie wprowadzają konsumenta w błąd, a jedynie odwołują się do fizjologicznego oddziaływania głównego składnika preparatu - siarczanu glukozaminy na organizm ludzki". Wobec powyższego stwierdzono, iż treść etykiety preparatu "A." nie narusza przepisów art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 2001 r., o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia.

Spółka nie podziela stanowiska w zakresie traktowania przedmiotowej ulotki jako elementu opakowania. Ulotka ze swej natury nie może stanowić opakowania dla blistra zawierającego preparat. Opakowanie takie stanowi kartonik, który zawiera wszelkie informacje wymagane na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia i spełniający wymogi określone w art. 24 ust. 4 tejże ustawy.

Co do stwierdzenia przez organy, że "S" jest jakoby w istocie produktem leczniczym wskazano w skardze, iż gdyby "S." był produktem leczniczym znajdowałby się na wykazie leków i środków farmaceutycznych, a tak nie jest. Gdyby "S." podszywał się pod produkt farmaceutyczny w jakiejkolwiek formie (opakowanie, sposób dystrybucji, reklama) zostałoby to zakwestionowane przez powołany do tego organ jakim jest Główny Inspektor Farmaceutyczny.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Kontrola zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny sprowadza się do badania go pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153, poz. 1269) przy czym sąd - z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) - nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli aktu administracyjnego we wskazanych wyżej granicach Sąd uznał, że zaskarżona decyzja w obrocie prawnym ostać się nie może.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji, zgodnie ze wskazaniem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego stanowi przepis art. 138 § 1 pkt 2 KPA. Przepis ten przewiduje dla organu II instancji uprawnienie do tego, by rozpatrując odwołanie uchylił zaskarżoną decyzję w całości albo w części orzekł co do istoty sprawy, bądź uchylając decyzję umorzył postępowanie pierwszej instancji.

Odwołując się do treści powołanego przepisu Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny zmienił zaskarżoną decyzję w części poprzez dodanie zastrzeżeń,

a w pozostałej części utrzymał ją w mocy.

Sposób rozstrzygnięcia organu II instancji nie mieści się w granicach przepisu art. 138 § 1 pkt 2 KPA ani w żadnym innym przepisie tej ustawy. Doktryna

i orzecznictwo są zgodne, co do tego, że organ odwoławczy rozpoznając środek zaskarżenia nie może wykraczać poza katalog orzeczeń wskazany w przepisie art. 138 KPA.

Orzeczenie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, które nie spełnia kryteriów określonych przez przepis art. 138 KPA musi być uznane za rażąco naruszające prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 KPA, stąd też w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 2 PPSA należało orzec jak w sentencji wyroku.

Odnosząc się jednak do merytorycznych zarzutów skargi stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie, a stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego zasługuje na aprobatę.

Powiatowy Państwowy Inspektor Sanitarny w trybie przepisu art. 73 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 25.08.2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia przeprowadził urzędową kontrolę żywności. Uprawnienie do przeprowadzenia takiej kontroli daje organom sanitarnym powołany przepis art. 73, bowiem w ust. 1 pkt 1 lit. a przewiduje dla tego organu możliwość przeprowadzenia kontroli w odniesieniu do żywności pochodzenia niezwierzęcego produkowanej i wprowadzanej do obrotu. Powołane w tym przepisie art. 4 rozporządzenia nr 882/2004, jako akt normatywny w randze rozporządzenia wydawany przez organy Unii Europejskiej w związku z członkostwem Polski w Unii Europejskiej musi być przez organy administracji stosowane bezpośrednio. Obowiązek taki wynika z art. 249 akt. 2 traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą w zw. z treścią art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Estońskiej, Cypryjskiej, Łotewskiej, Litewskiej, Węgierskiej, Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r., Nr 90. poz. 864).

Organy sanitarne prowadzą postępowanie w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

W kontrolowanej sprawie w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że na opakowaniu i ulotce produkowanego i wprowadzanego do obrotu przez skarżącą produktu żywnościowego pod nazwą "S." będącego suplementem diety znajdują się informacje mogące wprowadzać kupujących w błąd, co do sposobu jego oddziaływania na organizm.

Ustalenie takie według Sądu orzekającego w niniejszej sprawie znajduje pełne uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. W świetle przepisu art. 3 ust. 3 pkt 39 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia suplement diety to środek spożywczy, którego celem jest uzupełnienie normalnej diety będący skoncentrowanym źródłem witamin lub składników mineralnych lub innych substancji wykazujących efekt odżywczy lub inny fizjologiczny, pojedynczych lub złożonych, wprowadzony do obrotu w formie umożliwiającej dawkowanie w postaci kapsułek, tabletek, drażetek i w innych podobnych postaciach, saszetek z proszkiem, ampułek z płynem, butelek z kroplomierzem i innych podobnych postaciach płynów i proszków przeznaczonych do spożywania w małych, odmierzonych ilościach jednostkowych, z wyłączeniem produktów posiadających właściwości produktu leczniczego w rozumieniu prawa farmaceutycznego. We wskazanej definicji suplementu diety w związku z analizowaną sprawą zwrócić należy szczególnie na te elementy, które mówią, że suplement diety to środek spożywczy uzupełniający normalną dietę będący skoncentrowanym źródłem witamin lub składników mineralnych lub innych substancji wykazujących efekt odżywczy lub inny fizjologiczny z wyłączeniem produktów posiadających właściwości produktu leczniczego w rozumieniu prawa farmaceutycznego.

W świetle art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 6.09.2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2001 r., Nr 126, poz. 1381 z późn. zm.) produktem leczniczym jest substancja lub mieszanina substancji, przedstawiona jako posiadająca właściwości zapobiegania lub leczenia chorób występujących u ludzi lub zwierząt lub podawana w celu postawienia diagnozy lub w celu przywrócenia, poprawienia lub modyfikacji fizjologicznych funkcji organizmu poprzez działanie farmakologiczne, immunologiczne lub metaboliczne. Doszukując się różnic pomiędzy suplementem diety, a produktem leczniczym wskazać należy, że suplement diety między innymi nie posiada właściwości zapobiegania lub leczenia chorób występujących u ludzi lub zwierząt. Suplement diety jest jedynie środkiem spożywczym uzupełniający normalną dietę będący skoncentrowanym źródłem witamin lub składników mineralnych lub innych substancji wykazujących efekt odżywczy lub inny fizjologiczny. Jeżeli produktowi przypisuje się właściwości zapobiegania lub leczenia chorób to nie jest on suplementem diety, lecz produktem leczniczym.

Ponieważ w niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że "S." jest suplementem diety w zakresie bezpieczeństwa jego spożywania podlega reżimowi ustawy

z dnia 26.08.2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, zwanej dalej ustawą. Ten środek spożywczy - w świetle art. 45 ust. 1 ustawy - przy wprowadzaniu do obrotu musi być oznakowany. Oznakowanie obejmuje wszelkie informacje w postaci między innymi napisów

i innych oznaczeń, elementów graficznych i symboli dotyczących środka spożywczego

i umieszczone na przykład na opakowaniu, etykiecie, obwolucie czy ulotce (art. 45 ust. 2 ustawy). Zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy oznakowanie środka spożywczego nie może przypisywać środkowi spożywczemu właściwości zapobiegania chorobom lub ich leczenia albo odwoływać się do takich właściwości.

Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w pierwszej kolejności sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy oznakowanie suplementu diety, jakim jest "S." znajdujące się na jego opakowaniu oraz załączonej do niego ulotce nie narusza powołanego

w poprzednim akapicie art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez przypisywanie mu właściwości zapobiegania chorobom lub ich leczenia albo odwoływanie się do takich właściwości.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznaje, że stanowisko organów obu instancji, iż oznakowanie przedmiotowego środka spożywczego przypisuje mu właściwości zapobiegania chorobom, ich leczenia i odwołuje się do takich właściwości, jest w pełni uzasadnione. Za takim stanowiskiem co do opakowania suplementu diety przemawia znajdujące się tam rysunki sugerują bolesność i chorobę i chorobę stawów wskazując tym samym na i zasadność użycia tego produktu w przypadku wskazanych dolegliwości. Co do ulotki znajdującej się w opakowaniu produktu zawarta jest w niej informacja, że "S." polecany jest jako "środek wspomagający przy dolegliwościach reumatycznych, w czasie rekonwalescencji po urazach stawów, przy bólach i sztywności stawów przy odczuwalnym dyskomforcie z powodu nieprawidłowego funkcjonowania stawów". Takie sformułowania niedwuznacznie sugerują lecznicze właściwości przedmiotowego suplementu diety.

Powyższe ustalenia w sposób jednoznaczny wskazują, że skarżący zawierając na opakowaniu środka spożywczego i w załączonej do niego ulotce wskazane wyżej informacje naruszył zasady znakowania żywności określone w art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

Należy zgodzić się z organem II instancji, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w swojej decyzji nakazującej usunięcie z opakowania i ulotki "S." wskazane przez ten organ elementy znakowania żywności nie uwzględnił przepisu art. 119 ustawy. Zgodnie z nim suplementy diety nie spełniające wymagań w zakresie oznakowania wprowadzone do obrotu przed dniem wejścia w życie ustawy (to jest do dnia 27.10.2006 r.) mogą się znajdować w obrocie do wyczerpania zapasów, lecz nie dłużej niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Organ II instancji dokonując jednak korekty decyzji winien był uchylić ją w trybie art. 138 § 1 pkt 2 KPA w całości i orzec co do istoty sprawy.

Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w skardze uznać należy, że są one nieuzasadnione.

Nie można uznać, że organy zarzucając Spółce naruszenie przepisów związanych z oznakowaniem przedmiotowego suplementu diety nie wskazały ich. Organy wskazały, że sposób oznakowania przedmiotowego środa spożywczego narusza przepis art. 3 ust. 3 pkt 39 i art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Motywy takiego stanowiska zaprezentowane zostały we wcześniejszej części uzasadnienia.

Co do zasad stosowania rozporządzeń wydanych przez organy Unii Europejskiej oraz odnośnie roli ulotki w oznakowaniu środka spożywczego wypowiedział się Sąd również we wcześniejszej części uzasadnienia.

Nie można dopatrzyć się naruszenia przez zaskarżoną decyzję zasady równości podmiotów. Decyzje wydane w niniejszej sprawie oraz decyzje wydane przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. są różnymi decyzjami, wydanymi przez różne organy i nie stanowią o nierównorzędnym traktowaniu podmiotów gospodarczych.

Ponownie rozpatrując sprawę organ II instancji rozpozna odwołanie od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [..] grudnia 2006 r., Nr [...] mając na uwadze zaprezentowane wyżej stanowisko Sądu.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.