Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 914/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędzia del. WSA Paweł Groński (spr.) Protokolant asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej G.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1213/16 w sprawie ze skargi M.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lipca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 29 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1213/16 oddalił skargę M.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lipca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy.

M.G., reprezentowany przez adwokata, wniósł skargę kasacyjną od powołanego wyroku. Zaskarżając orzeczenie Sądu pierwszej instancji w całości, na zasadzie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: P.p.s.a.) zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.) w zw. z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: rozporządzenie) poprzez:

i. nieuzasadnione oddalenie skargi w sytuacji, gdy przeprowadzone przez organy postępowanie dowodowe było niepełne, albowiem w ramach decyzji oraz analizy urbanistycznej inkorporowanej do treści decyzji doszło do pominięcia budynku hotelowo-usługowo-biurowego powstałego na działce [...] o wysokości 25,55 m w sytuacji, kiedy budynek ten, realizowany w oparciu o ostateczne decyzje o warunkach zabudowy oraz pozwoleniu na budowę w sposób realny i aktualny kształtuje ład przestrzenny najbliższego otoczenia działki objętej wnioskiem skarżącego,

ii. nieuzasadnione oddalenie skargi w sytuacji, gdy przeprowadzone przez organy postępowanie dowodowe było niepełne, albowiem nie dokonano żadnych ustaleń faktycznych odnośnie do stanu zaawansowania budowy budynku na działce nr [...], skutkiem czego organy I oraz II instancji oparły się na kontrafaktycznym założeniu, że zabudowa działki nr [...] ma charakter wyłącznie hipotetyczny, podczas gdy w sposób rzeczywisty wpływa ona na ład przestrzenny w najbliższym sąsiedztwie, w tym na działki objęte wnioskiem skarżącego;

2. naruszenie prawa materialnego, tj.:

a. § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 1 ust. 2 i 3 u.p.z.p. poprzez wadliwe ich zastosowanie i akceptację wadliwie wyznaczonego przez organy obszaru analizowanego, w ramach którego pominięto w analizie urbanistycznej kluczowe obiekty na działkach sąsiednich, to jest:

i. budynek Biblioteki Jagiellońskiej na dz. [...]o wysokości 29 m (z uwagi na niewłaściwe przekonanie, że tylko szczególne względy mogłyby przemawiać za uwzględnieniem w analizie budynku częściowo położonego na obszarze analizowanym),

ii. rozbudowanej części budynku Uniwersytetu Pedagogicznego na dz. [...] o wys. 26 m (z uwagi na niewłaściwe przekonanie, że tylko szczególne względy mogłyby przemawiać za uwzględnieniem w analizie budynku częściowo położonego na obszarze analizowanym),

iii. budowanego na postawie ostatecznego pozwolenia na budowę budynku hotelowo-usługowo-biurowego na dz. [...] o wysokości 25,55 m (z uwagi na niewłaściwe i niespójne z resztą uzasadnienia zaskarżonego wyroku przekonanie, że budynek ten, nawet gdyby był przedmiotem analizy, i tak nie miałby wpływu na wnioski końcowe tej analizy),

pomimo ich ujęcia na części graficznej tej analizy (zał. 2 do decyzji), co w razie ich uwzględnienia pozwoliłoby na prawidłowe ustalenie obszaru analizowanego, w którym istnieją obiekty wyższe od planowanej nadbudowy, co dowodzi braku zachowania harmonii zabudowy wskutek podniesienia wysokości budynku przy ul. [...]o jedną kondygnację (do 25,2 m)

b. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 7 ust. 1 rozporządzenia (autor skargi kasacyjnej omyłkowo wpisał "§ 7 § 1"

– w rozporządzeniu nie ma takiej jednostki redakcyjnej – przyp. Sądu) poprzez wadliwe ich zastosowanie i akceptację całkowicie arbitralnego i wadliwego założenia organów, że planowana nadbudowa budynku nr [...] prowadzi do naruszenia ukształtowanej w sposób jednorodny wysokości elewacji budynków w układzie zwartym na dz. nr [...] oraz na dz. nr [...], podczas gdy wnikliwa analiza zabudowy działek sąsiednich, w tym również w kontekście historycznym, wskazuje na brak bezwzględnego wymogu zachowania jednolitej wysokości elewacji budynków i możliwości dalszego jej kształtowania w sposób kaskadowy, albowiem nie narusza to warunków kompozycyjno-estetycznych przestrzeni.

Podnosząc powyższe zarzuty, M.G. wniósł:

1. o uchylenie zaskarżonego wyroku i o rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również, na zasadzie art. 135 P.p.s.a., poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji;

2. o zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej powoływana również jako "P.p.s.a.") uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 P.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia zatem w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 P.p.s.a.

W sytuacji, gdy skargę kasacyjną oparto zarówno na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. (naruszenie prawa materialnego), jak i na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. (naruszenie przepisów postępowania), zasadniczo w pierwszej kolejności podlegają rozpatrzeniu zarzuty naruszenia prawa procesowego.

Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm. – stan prawny na dzień wydania decyzji zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji; dalej powoływana jako u.p.z.p.) wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w tym przepisie, w tym przesłanki tzw. "dobrego sąsiedztwa" (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Zgodnie z tą zasadą ustalenie warunków zabudowy jest możliwe, jeżeli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

Sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm. - stan prawny na dzień wydania decyzji zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji; dalej powoływane jako rozporządzenie).

Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów.

Dokonywana przez właściwy organ administracji analiza urbanistyczna obejmuje ustalenia w zakresie: 1) linii zabudowy (§ 4 rozporządzenia), 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu (§ 5 rozporządzenia), 3) szerokości elewacji frontowej (§ 6 rozporządzenia, 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki (§ 7 rozporządzenia), 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości głównej kalenicy i układu połaci dachowych, a także kierunku głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) (§ 8 rozporządzenia).

Zamierzona funkcja oraz parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabaryty i forma architektoniczna obiektów budowlanych, linia zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu determinują zakres postępowania wszczętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, a w konsekwencji przesądzają o tym, w jakim zakresie właściwy organ administracji wyda władcze i jednostronne rozstrzygnięcie w postaci decyzji administracyjnej w przedmiocie warunków zabudowy.

Warunkiem prawidłowego zastosowania przywołanych powyżej przepisów prawa materialnego, jest więc uprzednie należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy. W postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jak w każdym postępowaniu administracyjnym, organ orzekający musi zatem kierować się, określonymi w K.p.a., ogólnymi zasadami postępowania. Stosownie do treści art. 7 K.p.a. w toku postępowania jego obowiązkiem jest stanie na straży praworządności i podejmowanie z urzędu lub na wniosek stron wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Przepis art. 77 § 1 K.p.a. obliguje zaś do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zebrane przez organ administracji dowody podlegają ocenie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, która nakazuje jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 zd. 1 K.p.a.) oraz ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.). Z kolei art. 107 § 3 K.p.a. wskazuje na konieczność należytego uzasadnienia podjętej decyzji z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną Sąd pierwszej instancji wadliwie nie uwzględnił skargi, chociaż organy administracji dopuściły się naruszenia art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. poprzez pominięcie budynku hotelowo-usługowo-biurowego na działce nr ew. [...] o wysokości 25,55 m oraz niedokonanie ustaleń faktycznych dotyczących stanu zaawansowania budowy tego budynku.

Sąd pierwszej instancji odniósł się do tego zarzutu na stronach 15 i 16 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a jego stanowisko jest prawidłowe. W świetle całości okoliczności sprawy, właściwie i wyczerpująco ustalonych i zreferowanych w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji i trafnie zaakceptowanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, stopień zawansowania budowy i wysokość rzeczonego budynku pozostawały bez wpływu na konstatację, że wnioskowana przez inwestora wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej naruszyłaby tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa.

Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Stosownie jednak do treści § 7 ust. 3 rozporządzenia, jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Wedle zaś § 7 ust. 4 rozporządzenia

dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1.

Trafnie stwierdziły organy administracji obu instancji, że § 7 ust. 1 rozporządzenia nie mógł być podstawą wyznaczenia parametru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Z przeprowadzonej analizy urbanistycznej, której wyniki stanowią załącznik do decyzji organu pierwszej instancji, jednoznacznie bowiem wynika, że ze względu na różną wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynków zlokalizowanych na działkach sąsiednich (nr ew. [...] i nr ew. [...]), w stosunku do terenu inwestycji (działki nr ew. [...], nr ew. [...], nr ew. [...] i nr ew. [...]), nie ma możliwości wyznaczenia przedłużenia krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich.

W takiej sytuacji, w świetle § 7 ust. 3 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wyznacza się na podstawie średniej wielkości występującej na obszarze analizowanym. Niemniej jednak, wyznaczenie przedmiotowego parametru w taki sposób, nie będzie uzasadnione w sytuacji, gdy z analizy urbanistycznej wynika konieczność określenia go w inny sposób, na co jednoznacznie wskazuje brzmienie § 7 ust. 4 rozporządzenia. Celem statuowanej przez art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasady dobrego sąsiedztwa jest bowiem zapewnienie ładu przestrzennego, przez co należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno- estetyczne – stosownie do art. 2 pkt 1 u.p.z.p. zawierającego definicję legalną tego pojęcia. Planowana zabudowa (rozbudowa) powinna zatem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji.

Jak tymczasem wyczerpująco i trafnie wykazały organy administracji, w przypadku planowanej przez M.G. nadbudowy budynku usługowo-biurowego zlokalizowanego na działkach nr ew. [...], nr ew. [...], nr ew. [...] i nr ew. [...] przy ul. [...] dopuszczalną wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej należało ustalić, odnosząc się do najbliższego sąsiedztwa przedmiotowego budynku.

Otóż, Prezydent Miasta Krakowa i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie zwróciły uwagę na to, że teren inwestycji pozostaje wpisany do rejestru zabytków (pod nr [...]), a ponadto znajduje się w sąsiedztwie innych obiektów, wpisanych do rejestru zabytków oraz do ewidencji konserwatorskiej. Odwołały się także do okoliczności powstania budynku objętego wnioskiem, zauważając, że stanowi dobudowane skrzydło, znajdującego się na działce nr [...] Domu [...], wpisanego do rejestru zabytków i posiadającego istotne znacznie kulturowe i historyczne dla całego miasta Krakowa. Zwróciły przy tym uwagę, że objęty wnioskiem, dobudowany budynek, został dostosowany do architektury głównego gmachu wspomnianego budynku historycznego na działce nr ew. [...]. Dobudowa budynku objętego wnioskiem doprowadziła do ukształtowania w sposób jednorodny wysokości elewacji frontowych obu budynków, na poziomie ok. 22,5 m.

Odwołując się do analizy urbanistycznej, organy zwróciły też uwagę na ukształtowanie wysokości budynków odbieranej z perspektywy Al. [...]. Zauważyły, że z ustaleń analizy wynika, iż kompozycja poszczególnych budynków oparta jest wprawdzie o zróżnicowanie wysokościowe poszczególnych ich brył, niemniej jednak zachowana jest jednolita, porównywalna wysokość brył głównych, tworzących zasadniczy gabaryt obiektów.

Wziąwszy to pod uwagę, organy administracji zasadnie zaakceptowały wnioski analizy dotyczące wysokości budynku usytuowanego na sąsiedniej działce nr ew. [...]. Zauważyły, że jakkolwiek posiada on lokalne podwyższenie do wysokości podobnej, jak wnioskowana, tj. do poziomu ponad 25 m, to wysokość ta nie dotyczy bryły głównej, która pozostaje niższa. Ma ona charakter lokalny i nie jest miarodajna dla ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej budynku planowanego do nadbudowy. Taki charakter budynku znajdującego się na działce nr ew. [...] potwierdza też znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna.

W tych okolicznościach organy administracji zasadnie uznały, że budynek objęty wnioskiem oraz budynek na działce nr ew. [...], ze względu na opisane wyżej podobieństwo należy traktować, jako zwarty kompleks zabudowy, tworzącej całość kompozycyjno-estetyczną. Wobec zatem jednorodnie ukształtowanej wysokości elewacji frontowej głównych brył obu tych budynków, wnioskowana nadbudowa (do ponad 25 m), która nie nawiązuje też do wysokości głównej bryły budynku zlokalizowanego na działce nr ew. [...] (tylko do jego lokalnego podwyższenia), skutkowałaby naruszeniem ładu przestrzennego w najbliższym sąsiedztwie przedmiotowej nieruchomości, które ze względu na wzmiankowane wyżej uwarunkowania przestrzenne oraz zabytkowy charakter obiektów tam usytuowanych, powinno podlegać szczególnej ochronie. Realizacja przedmiotowej inwestycji, polegająca na zmianie wysokości elewacji frontowej skrzydła dobudowanego do obiektu wpisanego do rejestru zabytków, godziłaby w tej sytuacji w zastany ład przestrzenny.

Wziąwszy powyższe pod uwagę, należało więc zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że punktem odniesienia dla określenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej budynku planowanego do nadbudowy nie mógł być budynek hotelowo-usługowo-biurowy, zlokalizowany na działce nr ew. [...].

Okoliczność, że wysokość budynku na działce nr ew. [...] ma wysokości zbliżoną do wnioskowanej (25,20 m) bynajmniej nie stanowiła podstawy do dopuszczenia takiej wysokości w oparciu o § 7 ust. 4 rozporządzenia, ponieważ

– właściwie ustalone przez organy administracji i trafnie zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji, ustalenia faktyczne, jednoznacznie wskazują, że zasadność ustalenia takiej wielkości współczynnika wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, nie wynika z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Uwarunkowania przestrzenne oraz zabytkowy charakter obiektów usytuowanych w bezpośrednim sąsiedztwie budynku objętego wnioskiem - wzdłuż ulicy [...]

- uzasadniały bowiem odniesienie przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego do cech zabudowy znajdującej się właśnie w tym najbliższym sąsiedztwie.

Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 7 ust. 1 rozporządzenia, należało zatem uznać za niezasadny.

Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia prawa materialnego, należy zauważyć, że granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone, zgodnie z powołanym wyżej § 3 ust. 2 rozporządzenia, a wnoszący skargę kasacyjną nie podważył skutecznie sposobu wyznaczenia tego obszaru.

Należy przy tym nadmienić, że jak wynika z akt sprawy, obszar ten został wyznaczono w odległości nieco większej niż minimum określone we wskazanym przepisie. Wyznaczono go bowiem w odległości 75 m, podczas gdy szerokość frontu działki objętej wnioskiem wynosi 24 m, zatem jej trzykrotność to 72 m. Tym sposobem w obszarze analizowanym znalazła się niewielka część budynku Biblioteki Jagiellońskiej (dz. ew. nr [...]), a także fragment budynku Uniwersytetu Pedagogicznego (dz. ew. nr [...]).

Jak prawidłowo ustaliły organy administracji, a co zasadnie zaakceptował Sąd pierwszej instancji, działki nr ew. [...] znajdują się na pograniczu obszaru analizy, zaś zabudowa na nich występująca w znikomym fragmencie znajduje się w granicach wyznaczonego obszaru. Co więcej, w przypadku budynku Biblioteki Jagiellońskiej, zdecydowanie przeważająca część jego niewielkiego fragmentu, który znalazł się w obszarze analizowanym, jest niższa niż budynek objęty wnioskiem. Gdyby zaś obszar analizowany wyznaczono w odległości równej trzykrotności frontu działki objętej wnioskiem (72 m), zarówno wyższa część fragmentu budynku Biblioteki Jagiellońskiej, jak i fragment budynku Uniwersytetu Pedagogicznego, które znalazły się w obszarze analizowanym, byłyby usytuowane poza nim.

Wziąwszy powyższe pod uwagę, należy w pełni zgodzić się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że rozważanie dopuszczalności nadbudowy budynku objętego wnioskiem w oparciu o najbliższe jego sąsiedztwo było w pełni uzasadnione. W niepodważonym w tym zakresie, w ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania, stanie faktycznym sprawy właściwie ustalono istnienie charakterystycznego układu architektoniczno-urbanistycznego, gdzie przedmiotowy budynek znajduje się w środku obszaru otoczonego punktowo budynkami wyższymi, stanowiącymi jego obudowę, w tym budynkiem Biblioteki Jagiellońskiej i Budynkami Uniwersytetu Pedagogicznego. Obudowa ta, której znikoma część znalazła się w obszarze analizowanym, z pewnością nie mogła być potraktowana, jako punkt odniesienia dla ustalenia wskaźnika wysokości. Fragmenty budynków Biblioteki Jagiellońskiej i Uniwersytetu Pedagogicznego, które znalazły się w obszarze analizowanym, położone są w zasadzie na jego granicy, co w połączeniu z przywołanymi ustaleniami dotyczącymi układu architektoniczno-urbanistycznego o charakterystycznym wyrazie powoduje, że nie mogły być uznane za relewantne dla określenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej budynku objętego wnioskiem.

Należy więc zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, który zaakceptował stanowisko organów administracji, że zagospodarowanie działek, na których usytuowane są budynki Biblioteki Jagiellońskiej i Uniwersytetu Medycznego, nie mogło być uwzględnione, jako miarodajne dla warunków zagospodarowania działki objętej wnioskiem.

Jak już natomiast powyżej wywiedziono, trafna była konstatacja o braku podstaw do określenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej budynku planowanego do nadbudowy w nawiązaniu do budynku hotelowo-usługowo-biurowego, zlokalizowanego na działce nr ew. [...]. Zmiana wysokości elewacji frontowej skrzydła dobudowanego do wpisanego do rejestru zabytków obiektu na działce nr ew. [...], nienawiązująca też do wysokości głównej bryły budynku na działce nr ew. [...], godziłaby bowiem w zastany ład przestrzenny.

W związku z powyższym, zarówno zarzut naruszenia § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 1 ust. 2 i ust. 3 u.p.z.p., jak i zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 7 ust. 1 rozporządzenia, również należało ocenić, jako niezasadne.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.