Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1386/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 93 ust. 1, art. 92a ust. 1, 3 i 6
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 30 kwietnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś Sędziowie NSA Maria Lorych – Olszanowska WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka – Nerka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2014 roku przy udziale sprawy ze skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym o d d a l a s k a r g ę


UZASADNIENIE

Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia ... czerwca 2013 r., nr ..., wydaną na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. (Dz. U. z 2012 r. poz. 1265) nałożył na X. – prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "Y." – karę pieniężną w wysokości ... zł, za wynikające z art. 92a ust. 1, 3 i 6 u.t.d. naruszenie polegające na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu ... lutego 2013 r. przeprowadzono kontrolę w siedzibie przedsiębiorcy w W.. Na podstawie złożonych przez kontrolowanego oświadczeń dotyczących zatrudnionych kierowców, ustalono, że strona zatrudniała w okresie od ... 2013 r. średnio pięćdziesięciu trzech kierowców. Kontrolą objęto ... kierowców w okresie ... 2012 r. do dnia ... 2013r. oraz jednego kierowcę w okresie od dnia ... 2012 r. do dnia ... 2013 r. zatrudnionych na podstawie umowy o pracę. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał wykresówek, danych z karty kierowcy z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu następujących kierowców: ....

X. wniósł odwołanie od wskazanej wyżej decyzji zarzucając, m. in., że jako przewoźnik ma obowiązek przechowywania wykresówek, plików z kart kierowców i tachografów cyfrowych przez okres 12 miesięcy po użyciu. Organ sankcjonuje zaś brak wykresówek od dnia .. 2012 r. pomimo, że kontrola rozpoczęła się w dniu ... 2013 r. Odwołujący zarzucił również błędną wykładnię i zastosowanie załącznika nr 3 do u.t.d., wskazując, że niezasadnie sankcjonuje się nieokazanie wykresówki za każdy dzień roboczy, tj. 365 dni w roku.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia ... lipca 2013 r., nr ..., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.; dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h, art. 92a ust. 1 - 6, art. 92 c u.t.d., Ip. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 14 ust. 2, art.15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. z późn. zm.), art. 25 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1155), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem kontroli przeprowadzonej w przedsiębiorstwie skarżącego były regulacje związane z przestrzeganiem przepisów dotyczących czasu pracy kierowców, przestrzeganiem przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz regulacji z zakresu wykonywania przewozów, przestrzeganie przepisów ruchu drogowego. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole kontroli z dnia ... 2013 r. Pismem z dnia ... 2013 r. wezwano przedsiębiorcę do okazania m.in. wykazu kierowców wykonujących prace na rzecz przedsiębiorcy, wykresówek, danych cyfrowych oraz innych dokumentów świadczących o nieprowadzeniu pojazdu. Dnia ... 2013 r. sporządzono protokół z okazania dokumentów, z którego wynika, że do kontroli okazano wykaz kierowców w okresie objętym kontrolą oraz kopie umów o pracę. W czasie kontroli nie okazano ewidencji czasu pracy, jak również danych cyfrowych pobranych z kart kierowców oraz z urządzeń rejestrujących, natomiast okazano wykresówki kierowców: ....

Podstawę rozstrzygnięcia stanowiło nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt naprowadzenia pojazdu wskazanych w decyzji kierowców. Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu organ wyjaśnił, że kontroli podlegał okres ... 2012 r. do ... 2013 r. Ponadto wskazał, że w toku prowadzonego postępowania skarżący nie przedstawił grafiku, czy harmonogramu, który wskazywałby, że kierowcy prowadzili pojazdy jedynie w robocze dni tygodnia.

X. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i domagając się uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucił naruszenie przepisów postępowania:

– art. 7 art. 11, art. 77 i art. 80 kpa w zw. z art. 92b i 92 c u.t.d. oraz art. 13 ust. 1 lit b rozporządzenia nr 561/2006 poprzez zaniechanie przeprowadzenia z urzędu wyczerpującego postępowania dowodowego i w konsekwencji błędne przyjęcie, że nie zachodzą podstawy do nienakładania na skarżącego kary pieniężnej,

– przepisów art. 92 a ust 1 u.t.d w zw. z pkt 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy poprzez wymierzenie kary w nieprawidłowej wysokości

– naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 września 2009r. w sprawie kontroli przewozu drogowego poprzez utrzymanie w mocy decyzji sporządzonej niezgodnie z wymogami formalnymi określonymi w powołanym rozporządzeniu poprzez zaniechanie wydania decyzji zgodnie z urzędowym formularzem.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w niniejszej sprawie organ nie podjął żadnej z czynności celem przeprowadzenia z urzędu wyczerpującego postępowania dowodowego. Według skarżącego, w toku postępowania wykazał on, że realizowane przez jego przedsiębiorstwo zadania przewozowe są planowane zgodnie z obecnie obowiązującym porządkiem prawnym, a na ewentualne działania kierowców godzące w ten porządek nie ma wpływu. Zdaniem skarżącego, organy niezasadnie przyjęły, że skarżący nie stosuje właściwej organizacji i dyscypliny pracy, nie stosuje prawidłowych zasad wynagradzania, miał wpływ na powstanie naruszenia, a w konsekwencji nałożyły na skarżącego karę pieniężna, co było nieprawidłowym działaniem. Ponadto, w ocenie skarżącego, organ II instancji niesłusznie zaakceptował wyliczenie kary pieniężnej w zakresie ilości dni przyjętych za jej podstawę. Nie jest prawidłowe żądanie przedstawienia dokumentów za dni, w których pracownik nie świadczył pracy z uwagi na urlop, zwolnienie lekarskie, czy wolny dzień wg grafiku, Organ przed wyliczeniem kary winien był ustalić, czy takich przerw nie było, a następnie uwzględnić je przy swoich wyliczeniach.

Zdaniem skarżącego z pkt 6.3.7. załącznika nr 3 do ustawy nie wynika, aby kara 500 zł była należna za nie okazanie dokumentów dotyczących konkretnego kierowcy za konkretny dzień, lecz za nie okazanie dokumentów za określony kalendarzowy dzień. Z treści uzasadnienia wynika, że takich dni było 336, a zatem kara winna być niższa. Skarżący podniósł również, że decyzja organu I instancji sporządzona została niezgodnie z ww. rozporządzeniem z dnia 2 września 2009 r. Organ zaniechał zastosowania określonego prawem wzoru decyzji.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do przedstawionych w skardze zarzutów, organ wskazał, że w toku postępowania administracyjnego skarżący nie przedstawił dowodów, które uzasadniałyby zastosowanie art. 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Organ wskazał na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego II GSK 989/08, w którym Sąd stwierdził, że okoliczności objęte hipotezą art. 92a ust. 4 i 93 ust. 7 u.t.d. powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu. Natomiast brak zastosowania w rozpatrywanej sprawie art. 92 b ustawy, organ wyjaśnił tym, że w niniejszej sprawie organy nałożyły karę jedynie za nie okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nie prowadzenia pojazdu, wobec czego, ww. przepis nie znajduje zastosowania. Ponadto, jak wskazano, w toku postępowania skarżący nie negował faktu zatrudnienia wskazanych w decyzji kierowców w okresie objętym kontrolą, w związku, z czym należało uznać, że kierowcy ci pracowali u skarżącego w tym okresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia .. lipca 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia ... czerwca 2013 r. o nałożeniu na X. – prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "Y." – kary pieniężnej w wysokości ... zł, za wynikające z art. 92 a ust. 1, 3 i 6 ustawy o transporcie drogowym naruszenie polegające na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu.

Stan faktyczny ustalony przez organy w zakresie dotyczącym stwierdzonych braków w dokumentacji, do prowadzenia, której zobowiązany był skarżący, jest bezsporny. Nie ulega bowiem wątpliwości, że podczas kontroli przedsiębiorstwa skarżącego dotyczącej okresu ... 2012 r. do ... 2013 r. nie zostały okazane wykresówki, dane z karty kierowcy z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu dziesięciu kierowców: .... Skarżący w trakcie postępowania okazał wyłącznie wykaz pojazdów do licencji na krajowy transport drogowy, wykaz kierowców w okresie objętym kontrolą oraz kopie umów o pracę. Do dnia wydania decyzji nie dostarczył natomiast brakujących, wskazanych wyżej dokumentów, jak również nie wyjaśnił przyczyny ich braku.

W toku postępowania oraz w skardze wniesionej do Sądu skarżący nie kwestionował ustaleń organów dotyczących samego braku wskazanej wyżej dokumentacji, lecz zarzucał, że nie zostały uwzględnione, m.in., takie okoliczności, jak ta, że wszystkie realizowane przez przedsiębiorstwo zadania przewozowe planowane są zgodnie z obecnie obowiązującym porządkiem prawnym, a na ewentualne działania kierowców godzące w ten porządek, nie ma wpływu. Ponadto kierowcy zawsze mają odpowiedni zapas czasu na bezpieczne zrealizowanie przewozu, wielokrotnie pojazdy należące do przedsiębiorstwa były kontrolowane i kontrolujący nie stwierdzali naruszeń norm czasu jazdy /przerw/ odpoczynków, uchybień w stanie technicznym pojazdów czy wymaganych kwalifikacji kierowców. Zdaniem skarżącego, organy błędnie nie uwzględniły tych wyjaśnień skarżącego, a w konsekwencji nieprawidłowo nałożyły na skarżącego karę pieniężną.

W ocenie Sądu, stanowisko skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawą prawną kontroli przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy, jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym( tekst, jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1265) zwanej dalej u.t.d. Art. 92 a ust. 1 u.t.d. , w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, stanowił, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Odpowiedzialność określona we wskazanym wyżej przepisie ma charakter administracyjny i do jej zaistnienia wystarczające jest samo stwierdzenie naruszenia. Niewątpliwie do obowiązków podmiotu wykonującego transport drogowy należy, w myśl art. art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia, 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U.UE.L.1985.370.8) przechowywanie wykresówek i wydruków w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydawania ich kopii zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ww. rozporządzenia kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Ponadto, zgodnie z art. 15 ust. 7 lit. c rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 upoważniony funkcjonariusz służb kontrolnych może sprawdzić przestrzeganie przepisów rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 – a więc w szczególności przestrzegania obowiązujących norm w zakresie czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku kierowców – analizując wykresówki, wyświetlone lub wydrukowane dane zapisane przez urządzenia rejestrujące lub przez kartę kierowcy, lub jeżeli ich brak, analizując wszelkie inne dokumenty pomocnicze, usprawiedliwiające nieprzestrzeganie przepisów, takie jak określone w art. 16 ust. 2 i 3.

Na przedsiębiorcy spoczywa zatem bezwzględny obowiązek okazania w trakcie kontroli wykresówek za wszystkie dni, kiedy kierowca był zatrudniony przez przedsiębiorcę.

Sytuacja natomiast, w której kierowca nie posiada wykresówek z przyczyn usprawiedliwionych została określona w ustawodawstwie krajowym, i tak zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92 poz. 879 ze zm.) przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany wystawić kierowcy wykonującemu przewóz drogowy zatrudnionemu u tego przedsiębiorcy zaświadczenie, w przypadku gdy kierowca:

1) przebywał na zwolnieniu lekarskim od pracy z powodu choroby;

2) przebywał na urlopie wypoczynkowym;

3) miał czas wolny od pracy;

4) prowadził pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub Umowy AETR;

5) wykonywał inną pracę niż prowadzenie pojazdu;

6) pozostawał w gotowości w rozumieniu art. 9 ust. 1.

Zaświadczenie, o którym mowa we wskazanym przepisie ma na celu wyjaśnić przyczynę i usprawiedliwić fakt nieposiadania przez kontrolowanego kierowcę wykresówek. Tylko w taki sposób możliwe jest bowiem sprawdzenie przez funkcjonariuszy kontroli drogowej, czy przestrzegane są przepisy o czasie pracy. Jakkolwiek zatem powołane przepisy nie formułując expressis verbis obowiązku przechowywania przez przedsiębiorców (tak jak w przypadku wykresówek) zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu, wydawanych kierowcy, nakładają jednak na niego obowiązek posiadania dokumentacji pozwalającej skontrolować całościowo przestrzeganie przepisów o czasie pracy kierowcy i zachowania obowiązujących norm dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku. Oznacza to w powiązaniu z art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców oraz przepisem załącznika Nr 3 do u.t.d. l.p 6.3.7, wprowadzającym normę sankcjonującą w przypadku nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień, że na przedsiębiorcą nałożony został bezwzględny obowiązek okazania wykresówek za wszystkie dni, kiedy kierowca był zatrudniony przez przedsiębiorcę, jedynym zaś odstępstwem od wskazanego obowiązku może być przedstawienie zaświadczeń, o jakich mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców.

W niniejszej sprawie, jak wskazano wyżej, okolicznością niekwestionowaną było to, że skarżący nie dopełnił obowiązku przechowywania stosownych dokumentów, czego konsekwencją był brak ich okazania w trakcie kontroli, co stanowiło wystarczającą podstawę wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej. Sąd podziela bowiem stanowisko organu odwoławczego, że brak było podstaw do zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 92 c u.t.d. Zgodnie z tym przepisem. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, m.in., wówczas, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Nie ulega wątpliwości, co przedstawiono wyżej i co wynika z materiału zgromadzonego w sprawie, że skarżący nie przedstawił w trakcie kontroli dokumentacji do przechowywania której był zobowiązany. W toku postępowania skarżący nie kwestionował dokonanych w tym zakresie przez organy ustaleń, jak również, co należy szczególnie podkreślić, nie wskazał przyczyny takiego stanu rzeczy. W żaden sposób zatem nie wykazał że w sprawie wystąpiły przesłanki, przewidziane do zwolnienia z tej odpowiedzialności. Nie sposób bowiem uznać, że uzasadnieniem wystarczającym w świetle wskazanego wyżej przepisu dla przyjęcia braku wpływu na powstanie naruszenia, jest zawarte w odwołaniu twierdzenie skarżącego, że należy zawrócić uwagę na rzeczywistość rynku pracy kierowców w okresie objętym kontrola, czy to, że wszelkie uwagi wobec kierowców kończyły się kłótniami i niejednokrotnie porzucaniem pracy.

Ma także rację organ odwoławczy, że w sprawie nie ma zastosowania art. 92 b u.t.d. Okoliczności podnoszone w skardze, dotyczące właściwej organizacji i dyscypliny pracy, prawidłowych zasad wynagradzania, pozostają bez wpływu na fakt, że w przedsiębiorstwie w trakcie prowadzonej kontroli brak było dokumentacji potwierdzającej w istocie prawidłową pracę przedsiębiorstwa, co stanowiło podstawę nałożonej na skarżącego kary pieniężnej.

Nie budzi również wątpliwości prawidłowość wyliczonej kary pieniężnej z tytułu stwierdzonych naruszeń. Wysokość kary pieniężnej za wykonywanie przewozu z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego nie została pozostawiona uznaniu organów. Zgodnie bowiem z art. 92a ust. 6 ustawy, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Jak wynika zaś z punktu 6.3.7 załącznika wysokość kary za nieokazanie podczas kontroli przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień wynosi 500 zł. Zgodnie z ust.3, pkt 3 art. 92 a u.t.d., suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 25.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 51 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Jak ustaliły organy, na podstawie złożonych przez skarżącego oświadczeń, dotyczących zatrudnionych kierowców w okresie ... 2012 r., średnia liczba kierowców w okresie 6 miesięcy przed dniem kontroli, wyniosła 53. Ponadto w świetle wskazanych wyżej przepisów, z których wyraźnie wynika, że przedsiębiorca winien udokumentować każdy dzień zatrudnienia kierowcy z okresu kontroli (wykresówki bądź zaświadczenie), za nieuzasadniony należy uznać podniesiony w skardze zarzut, że nieprawidłowe było żądanie organów przedstawienia dokumentów za dni, w których pracownik nie świadczył pracy.

Za nieuzasadnione Sąd uznał również podniesione w skardze pozostałe zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w szczególności, art. 7 art. 11, art. 77 i art. 80 kpa w zw. z art. 92b i 92 c u.t.d., jak również przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 września 2009r. Oczywistym jest, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność przedsiębiorca. Stąd też ciężar dowodu, że w sprawie wystąpiły przesłanki, przewidziane w przepisach prawa, do zwolnienia z tej odpowiedzialności spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi z tych przepisów skutki prawne.

W ocenie Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, dokonując jednocześnie wszechstronnej oceny zebranego w toku kontroli materiału dowodowego, który legł u podstaw zaskarżonych decyzji. Ponadto, stanowisko wyrażone w decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę określoną w art. 107 § 3 k.p.a.

Wobec powyższego, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), oddalił skargę.