Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 1/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 608  Energetyka i atomistyka
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku/odwołania w terminie ...od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia
Powołane przepisy: article: art. art. 57 par. 5 pkt 2, 63 par. 2 i par. 3, 64 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. art. 3, 53, 149 par. 1 pkt 1, pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 września 2018 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w przedmiocie rozpoznania wniosku o zmianę koncesji na obrót paliwami ciekłymi 1. zobowiązuje Prezesa Urzędu Regulacji i Energetyki do rozpoznania wniosku skarżącego K. J. z [...] stycznia 2017 r. o zmianę posiadanej koncesji na obrót paliwami ciekłymi ([...]) w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezesa Urzędu Regulacji i Energetyki na rzecz skarżącego K. J. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

VISAB/Wa 1/18

Uzasadnienie

Wnioskiem z dnia 11 stycznia 2017 r. Pan K. J. ( strona , skarżący, przedsiębiorca) wniósł o zmianę posiadanej koncesji na obrót paliwami ciekłymi (OPC), udzielonej decyzją z dnia [...] lipca 2011r., nr koncesji [...]. Wniosek złożony został w zw. ze zmiana ustawy Prawo energetyczne i koniecznością dostosowanie jej treści do definicji paliw ciekłych, o której mowa w art. 3 pkt 3b ustawy - Prawo energetyczne w brzmieniu ustalonym wyżej opisaną ustawą z dnia 22 lipca 2016 roku. Jako podstawę wniosku podano art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 22 lipca 2016 roku o zmianie ustawy - Prawo energetyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 roku, poz. 1165 ze zm ).

Reasumując skarżący wniósł o zmianę posiadanej koncesji na obrót paliwami ciekłymi (OPC), poprzez wskazanie że przedmiotem i zakresem działalności koncesjonowanej jest działalność gospodarcza w zakresie:

- obrotu gazem płynnym (LPG) o kodach CN [...],[...],[...]oraz [...]; -obrotu olejem napędowym o kodach CN [...],[...];

- obrotu benzyną bezołowiową o kodach CN [...],[...].

Jednocześnie skarżący wnosił o dołączenie do akt postępowania wywołanego wniesieniem niniejszego wniosku akt postępowania toczącego się z jego udziałem uprzednio, zakończonego wydaniem decyzji w przedmiocie udzielenia oraz zmiany posiadanej koncesji OPC tj. akt postępowania:

-[...] (udzielenie koncesji),

-[...] [...] (zmiana koncesji), -[...] (zmiana koncesji), -[...] (zmiana koncesji), -[...] (zmiana koncesji).

Z uwagi na fakt, że wniosek nie spełniał wszystkich warunków wymaganych ustawą - Prawo energetyczne, pismem z dnia 13 czerwca 2017 r. znak: [...] Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (organ) wezwał Przedsiębiorcę do uzupełnienia przedmiotowego wniosku. Przedsiębiorca zobowiązany został do przedłożenia, w terminie 40 dni od dnia otrzymania wezwania, m.in.:

- oryginału, aktualnej informacji z Krajowego Rejestru Karnego o osobie Przedsiębiorcy, wydanej przez Krajowy Rejestr Karny, uzyskanego nie wcześniej niż 3 miesiące przed przedłożeniem Prezesowi URE.

Przedmiotowe wezwanie zostało odebrane przez Przedsiębiorcę w dniu 3 lipca 2017 r. (potwierdzenie odbioru w aktach sprawy). Wezwanie zawierało pouczenie o konsekwencjach nieuzupełnienia wniosku w wyznaczonym terminie:

Nadesłana przez Przedsiębiorcę odpowiedź (pismo datowane 10 sierpnia 2017 r.) zawierała Informację o osobie z Krajowego Rejestru Karnego wskazującą, że Pan K. J. figuruje w tym rejestrze, jako osoba dwukrotnie skazana.

Ponieważ nie było możliwym jednoznaczne stwierdzenie czy Przedsiębiorca uzupełnił wniosek w sposób wymagany ustawą - Prawo energetyczne, w szczególności czy orzeczenia Sądu Okręgowego w [...]- sygn. akt [...] oraz Sądu Okręgowego w [...] - sygn. akt [...] mają związek z przestępstwami lub przestępstwami skarbowymi mającymi związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, pismem z dnia 22 sierpnia 2017 r. znak: [...] wezwano Przedsiębiorcę w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma Przedsiębiorcę do przedłożenia kopii orzeczenia:

- Sądu Okręgowego w [...]- sygn. akt [...],

- Sądu Okręgowego w [...] - sygn. akt [...] wraz z uzasadnieniem - celem weryfikacji tytułem, jakich zachowań zabronionych prawem Przedsiębiorca został dwukrotnie skazany.

Przedmiotowe wezwanie Przedsiębiorca odebrał w dniu 6 września 2017 r. (potwierdzenie odbioru w aktach sprawy).

Termin uzupełnienia wniosku upłynął z dniem 13 września 2017 r. art. 57 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.).

Wyżej wskazane dwa orzeczenia Sadów wpłynęły do organu 15 września 2017 r.

Zawiadomieniem z dnia 11 października 2017 r. organ pozostawił wniosek bez rozpoznania. W zawiadomieniu podkreślono ,że analiza otrzymanych dokumentów pozwala na stwierdzenie, że Przedsiębiorca pomimo wezwania nie przedłożył w zakreślonym terminie dokumentu wymaganego ustawą - Prawo energetyczne potwierdzającego niekaralność za przestępstwa lub przestępstwa skarbowe popełnione w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Złożona przez Przedsiębiorcę Informacja o osobie z Krajowego Rejestru Karnego (datowana 11 lipca 2017 r.) wskazywała na dwa orzeczenia, którymi Przedsiębiorca – K. J. został dwukrotnie karany prawomocnymi wyrokami.

Analiza przedłożonych do akt uzasadnień wyroków sądowych jednoznacznie wskazują, że przestępstwa popełnione przez Pana K. J. zostały popełnione w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej polegającej na obrocie paliwami ciekłymi.

Przedsiębiorca K. J. został skazany:

- Wyrokiem Sądu Okręgowego Wydział II Karny z dnia [...] kwietnia 2015 r. (sygn. akt. [...]) za przestępstwo polegające na tym, że:

- "nabył paliwo ciekłe w postaci oleju napędowego uzyskanego za pomocą czynu zabronionego polegającego na usunięciu znaku identyfikacyjnego w postaci barwnika, co nastąpiło w wyniku działania zorganizowanej grupy przestępczej w miejscowości K. i C., w ilości nie mniejszej niż 630.000 litrów o znacznej wartości, nie mniejszej niż 1.008.000 zł",

- Wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] V Wydział Karny (sygn. akt. [...]) za przestępstwa polegające na tym, że:

- "w dniu 31 października 2003 r. w Z. dokonał przelewu na rachunek bankowy założony w tym dniu przez W. Z. (...) kwoty w wysokości 758.937,60 złotych tytułem zapłaty za sprzedaż paliw ciekłych wynikającej z faktur VAT o nr [...],[...] i [...] celem uwiarygodnienia zaistnienia transakcji nabycia towarów od W. Z., wiedząc, iż żadna z opisanych transakcji nie miała miejsca w rzeczywistym obrocie gospodarczym, a realizowane rozliczenia mają charakter pozorny, które to środki W. Z. wypłacił w tym samym dniu i w gotówce przekazał oskarżonemu, który przyjął w/w kwotę osiągając znaczna korzyść majątkową"

- "działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustalona osobą, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wystawił w celu użycia za autentyczne dokumenty w pozycji faktur VAT o numerach [...] (...)[...] (...) oraz [...] (...) z których każda dotyczyła sprzedaży (...) oleju napędowego w ilości 96.000 litrów, za kwotę 252.979,20 zł, które to dokumenty poświadczały nieprawdę, co do okoliczności mającej znaczenie prawne, tj. zaistnienia transakcji w nich opisanych, gdyż w rzeczywistości transakcje pomiędzy w/w firmami nie miały miejsca".

Pierwszy ze wskazanych wyroków uprawomocnił się z dniem 25 września 2015 r., a drugi uprawomocnił się z dniem 21 lipca 2016 r.

Mając na uwadze powyższe, organ zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 22 lipca 2016 r. o zmianie ustawy - Prawo energetyczne oraz niektórych innych ustaw wniosek, nieuzupełniony w wyznaczonym przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki terminie, w sposób spełniający wszystkie wymagane ustawą - Prawo energetyczne warunki, pozostawił bez rozpoznania.

W dniu 6 listopada 2017 r. skarżący działając na podstawie art. 37 KPA skierował do organu ponaglenie, domagał się rozpoznania wniosku i wydania decyzji w sprawie. W uzasadnieniu ponaglenia wskazał, że wezwaniem z dnia 22 sierpnia 2017r. zobowiązano go do uzupełnienia wniosku - w terminie 7 dni - poprzez przesłanie m.in.: wobec informacji z MS ( wynikających z Kartoteki Karnej ) o karalności Przedsiębiorcy, kopii orzeczenia: SO w [...] sygn. akt [...]i SO w [...] sygn. akt [...] wraz z uzasadnieniem. Przesyłkę otrzymałem w dniu 06.09.2017r. Ww. braki uzupełnił w dniu 13.09.2017r. { data nadania przesyłki),a mimo to wniosek został pozostawiony bez rozpoznania. Wskazał ,ze w jego ocenie art. 16 ust. 2 i ust. 4 ustawy nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Podkreślił, ze analiza przesłanych przeze niego dokumentów prowadzi do wniosku, iż wniosek spełniał wymogi określone ustawą. W ocenie skarżącego czym innym jest niespełnianie przez wniosek wymogów, a czym innym analiza przedstawionych dokumentów prowadząca do uznania, iż podmiot nie spełnia warunków określonych przez ustawę. W pierwszym przypadku na podstawie ww. przepisu art., 16 można pozostawić wniosek bez rozpoznania, w drugim natomiast przypadku konieczne jest wydanie decyzji merytorycznej.

Pismem z dnia 27 listopada 2017 r. organ zajął stanowisko w stosunku do ponaglenia skarżącego, wskazując ,że instytucja ponaglenia wskazana, jako podstawa działań Przedsiębiorcy, została wprowadzona zmianą Kodeksu postępowania administracyjnego od dnia 1 czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) i zgodnie z art. 16 wskazanej ustawy, nie może mieć zastosowania do postępowań wszczętych przed tą datą, a do takich postępowań zalicza się sprawa Przedsiębiorcy. Natomiast mając na uwadze zawarte w piśmie Przedsiębiorcy wezwanie do rozstrzygnięcia sprawy przez wydanie merytorycznej decyzji, należy wskazać, że sprawa Przedsiębiorcy tocząca się pod nr [...], została już przez organ zakończona, o czym stronę poinformowano zawiadomieniem z dnia 11 października 2017 r. nr [...], które to zawiadomienie Przedsiębiorca odebrał w dniu 26 października 2017 r. (zwrotne poświadczenie odbioru w aktach sprawy). Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił stwierdzić, że przedsiębiorca nie spełnia wszystkich warunków do wydania koncesji wymaganych ustawą Prawo energetyczne, tj. art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne.

że wniosek nie zawierał żadnej dokumentacji potwierdzającej zasadność żądanej zmiany koncesji (cały wniosek to niespełna dwie kartki maszynopisu). Niezbędnej dokumentacji nie zawierały również akta wcześniej prowadzonych spraw w sprawie udzielania i zmiany posiadanej koncesji, które zgodnie z wnioskiem strony włączono do postępowania. Stosowną informację o brakach wniosku zawierało pismo znak: [...] z dnia [...] czerwca 2017 r.

Zatem zgodnie z przesłankami zawartymi w art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 22 lipca 2016 r. o zmianie ustawy - Prawo energetyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r. poz. 1165 ze zm.), Przedsiębiorcę wezwano do przedłożenia aktualnej dokumentacji potwierdzającej możliwość prowadzenia działalności objętej posiadaną koncesją w sposób wymagany ustawą - Prawo energetyczne. W szczególności, mając na uwadze przesłanki zawarte iv art. 33 ustawy Prawo energetyczne, zażądano informacji z Krajowego Rejestru Karnego o osobie Przedsiębiorcy.

Skargę na bezczynność organu do Wojewódzkiego sadu administracyjnego w Warszawie wywiódł skarżący. Domagał się:

1. stwierdzenia iż organ pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego;

2. zobowiązania organu do załatwienia ww. wniosku skarżącego o zmianę koncesji i wydanie decyzji kończącej postępowanie, w terminie 30 dni od daty doręczenia mu odpisu prawomocnego wyroku;

3. uznania, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

4. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa w postępowaniu oraz opłaty od pełnomocnictwa, jeśli koszty takie powstaną.

W uzasadnieniu skargi przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Podkreślił, iż w przepisie art. 64 § 2 k.p.a. chodzi tylko o takie braki, które są niezbędne do nadania podaniu biegu. Wymagania formalne podania muszą natomiast wynikać z obowiązujących przepisów. Analiza przesłanych przez skarżącego dokumentów prowadzi do wniosku, iż wniosek spełniał wymogi określone ustawą, a żądany przez organ koncesyjny dokument został przedłożony w zakreślonym terminie. Skarżący zaakcentował, iż czym innym jest analiza formalna wniosku pod kątem jego kompletności, a czym innym analiza merytoryczna przedłożonych dokumentów prowadząca do uznania, iż podmiot (tutaj skarżący ) nie spełnia warunków określonych przez ustawę. W pierwszym przypadku na podstawie ww. przepisu art. 16 można pozostawić wniosek bez rozpoznania, w drugim natomiast przypadku konieczne jest wydanie decyzji merytorycznej.

W przedstawionym powyżej stanie faktycznym Organ pozostawił wniosek bez rozpoznania na podstawie merytorycznej oceny przesłanej informacji z KRK i nadesłanych wyroków sądów powszechnych prowadzącej do uznania, iż zachodzą przesłanki do cofnięcia koncesji, a nie wobec stwierdzenia, iż wniosek nie spełnia wymogów określonych ustawa Prawo energetyczne lub na tej podstawie, iż nie został uzupełniony w terminie [ zaprzeczył aby taka sytuacja miała miejsce ). Takie działania uznać należy za wadliwe.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Zgodnie z art. 3 § p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego przepisu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Ponadto, co wymaga szczególnego podkreślenia w tej sprawie, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.), co zostało dopełnione.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

Z uwagi na to, że pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. nie podlega zaskarżeniu, kontrola tego aktu następuje w ramach skargi na bezczynność organu (uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2013 r., I OPS 2/13, Lex 1356405 oraz B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2012, s. 311).

Z bezczynnością organu mamy do czynienia nie tylko w przypadku, gdy mimo upływu terminu sprawa nie jest załatwiona, ale również w przypadkach, gdy organ odmawia jej rozpoznania lub załatwienia, bo mylnie sądzi, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem aktu administracyjnego. Organ prowadzący postępowanie, który pozostawia podanie bez rozpoznania mimo, że nie zachodziły przesłanki wskazane w art. 64 § 2 k.p.a., pozostaje w bezczynności.

Art. 64 § 2 k.p.a. obejmuje wyłącznie formalne braki pisma, inne niż wskazane w § 1, do których, stosownie do treści art. 63 § 2 i 3 k.p.a., należą: określenie żądania, podpis strony, jeżeli działa przez pełnomocnika - dołączenie pełnomocnictwa oraz wymagania wskazane w przepisach szczególnych. Innymi słowy, art. 64 § 2 k.p.a. dotyczy wyłącznie tego rodzaju formalnych braków pisma, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie temu pismu (wnioskowi) biegu. Nie dotyczy natomiast okoliczności, które organ uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego czy prawnego sprawy. Ponadto pozostawiając wniosek bez rozpoznania organ nie dokonuje oceny merytorycznej pisma.

Przystępując do oceny zasadności skargi wniesionej przez Pan K. J. na wstępie należy wskazać ,że ma racje skarżący podkreślając w skardze ,że z uzupełnieniem braków formalnych w postaci żądanych przez organ uzasadnień wyroków zmieścił się w wyznaczonym terminie 7 dni ,gdyż jak wynika z akt administracyjnych Skarżący został ponownie wezwany o nadesłanie kopii wyroków Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. sygn. akt [...] (k. 71-87) oraz Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. sygn. akt [...] (k. 88-119)w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania (k 58). Wezwanie organu z dnia 22 sierpnia 2017 r. Skarżący odebrał w dniu 6 września 2017 r. zatem termin do uzupełnienia wniosku upłynął z dniem 13 września 2017 r. i w tym dniu skarżący nadał na poczcie w/w wyroki ,a wiec w ocenie Sądu uzupełnił braki formalne w terminie zakreślonym przez organ. (Powyższe pismo wpłynęło do organu w dniu 15 września 2017 r.) W tym względzie należy podkreślić, że obowiązujące przepisy prawne dotyczące postępowania administracyjnego nie nakładają obowiązku nadania przesyłki listem poleconym ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru dla zachowania terminu. Zgodnie z art. 57 § 5 pkt. 2 k.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Istotne dla ustalenia zachowania terminu nie jest więc to, czy przesyłka zawierająca uzupełnienie braków formalnych została przez organ odebrana, ale czy została nadania z zachowaniem terminu. Dla zachowania terminu do uzupełnienia braków formalnych istotny pozostaje moment nadania pisma, a nie jego odebrania.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że pozostawienie na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wniosku skarżącego z dnia 11 stycznia 2018 roku bez rozpoznania było bezpodstawne. Brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia, aby skarżący przekroczył termin w uzupełnieniu braków formalnych wniosku..

Z tych względów na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skargę należało uwzględnić i zobowiązać organ do załatwienia wniosku, w terminie 14 dni od dnia doręczenia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy

Na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. sąd stwierdził, że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza bowiem wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy. Bezczynność Organu wynikała wyłącznie z błędnego zastosowania przepisu art. 64 § 2 k.p.a. w zakresie obliczania terminu 7 dni.

Rozstrzygnięcie o zasądzeniu na rzecz skarżącego od organu kwoty uiszczonego wpisu zostało wydane na podstawie art. 200 p.p.s.a.