Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1570/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie WSA Renata Czeluśniak (spr) WSA Ewa Rynczak Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2004 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

W dniu [...] 2004 r. B. B. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2003 r., znak: [...] zmieniającej za zgodą strony decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2003 r. znak: [...] ustalającą rodzaje i ilości gazów i pyłów dopuszczonych do wprowadzania do powietrza oraz warunki ich wprowadzania przez Przedsiębiorstwo Usługowo - Handlowe [...] Sp. z 0.0. w T. jako wydanej z rażącym naruszeniem przepisów: art. 28, 104 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 143, 144, 184.2pkt 15, 184 .4, 185, 186 pkt 1, 188.1, 188.2 pkt 9 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 01.62.627 z późn. zm.).

Decyzją z dnia [...] 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze sygn. akt [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2003 r.

W uzasadnieniu, odnosząc się do zarzutów B. B., stwierdziło, co następuje:

- Brak uczestnictwa strony w postępowaniu nie stanowi o wadliwości tylko decyzji, ale i całego postępowania, a w przypadku wadliwości całego postępowania niezbędnym jest przeprowadzenie go ponownie, do czego służy instytucja wznowienia postępowania. Okoliczność, na którą powołuje się pełnomocnik strony skarżącej może stanowić podstawę" do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną w trybie art. 145 Kpa, nie stanowi zaś przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji;

- Substancje w stosunku do jakich organ l instancji w zaskarżonej decyzji ustalił warunki ich odprowadzania, mogą być wprowadzane do powietrza, co wynika z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 5 grudnia 2002 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z 2003 r. nr 1 poz. 12 ).W zaskarżonej decyzji organ l instancji, za zgodą strony, dopuścił emitowanie oznaczonych w decyzji substancji do powietrza, opierając się na danych określonych w w/w rozporządzeniu. Obliczeń dokonało Biuro Doradztwa Analiz Opracowań i Projektów z siedzibą w T. i na podstawie tego ustalono, iż określone parametry emisji substancji spełniają kryteria ochrony środowiska;

- Pełnomocnik strony skarżącej mylnie uznał, że jeżeli firma [...] sp. z o.o. emituje substancje z przekroczeniem dopuszczalnych norm, to jest to skutkiem zaskarżonej decyzji gdy tymczasem decyzja ta nie upoważnia inwestora do przekroczenia określonych przez przepisy w/w rozporządzenia norm. Należy bowiem zauważyć, że organ l instancji zaskarżoną decyzją nie zezwolił firmie [...] spółce z o.o. na emitowanie substancji szkodliwych powyżej dopuszczalnych poziomów emisji. Dlatego też ten argument strona skarżąca mogłaby podnieść wszczynając postępowanie w trybie art. 194 i 195 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, które to przepisy regulują kwestię cofnięcia lub ograniczenia zezwolenia;

- Nie można się zgodzić z zarzutem, iż brak jest urządzeń ochrony powietrza, bowiem firma posiada w budynku produkcyjno-biurowym odpylacz wyposażony w wysokosprawny filtr tkaninowy, zaś w budynku lakierni - filtr tkaninowy zainstalowany na odciągu wentylacyjnym oraz suchą ścianę filtracyjną wyłapującą rozkurz materiału lakierniczego oraz rzutnię gazów;

- Zgodnie z art. 188 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska pozwolenie na wprowadzanie do środowiska substancji wydawane jest na czas oznaczony nie dłuższy niż 10 lat. Zatem określenie przez organ l instancji ważności decyzji do [...] 2013 r. nie stanowi rażącego naruszenie prawa, , skoro ważność decyzji nie przekracza 10 lat;

- Brak jest podstaw do twierdzenia, iż decyzja zezwalająca na wprowadzenie substancji do środowiska winna zostać wydana dopiero po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na zmianę użytkowania budynków. Należy też wskazać, to co podniósł organ l instancji w piśmie procesowym z dnia [...]. 2004 r., że zgodnie z art. 276 ust. 1 w/w ustawy, podmiot korzystający ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia lub innej decyzji ponosi opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska. Oznacza to, że brak pozwolenia na emitowanie szkodliwych substancji nie powoduje automatycznie zakazu prowadzenia działalności, ale skutkuje karą pieniężną;

- Nie można się zgodzić z twierdzeniem, iż zaskarżona decyzja winna zostać poprzedzona decyzją zatwierdzającą gospodarkę odpadami. Przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, dotyczące udzielania pozwoleń na wprowadzanie do środowiska substancji lub energii, nie zobowiązują inwestora do przedkładania wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia, decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami (art. 184 i 221 w/w ustawy). Według oceny Kolegium przepis art. 186 pkt 1 w/w ustawy dotyczący odmowy wydania zezwolenia, gdy nie są spełnione wymagania o których mowa w przepisach ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, dotyczy sytuacji gdy dany podmiot stara się o wydanie zezwolenia z zakresu gospodarki odpadami;

- Odnosząc się do zarzutu, iż do wniosku o pozwolenie na eksploatację instalacji powodującą wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza firma PUM [...] sp. z o.o. nie załączyła decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, należy wskazać, że przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja ustalająca rodzaje i ilość gazów oraz pyłów dopuszczonych do wprowadzania do powietrza oraz warunki ich wprowadzania, a nie pozwolenie na eksploatację instalacji. Zgodnie z art. 184 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, do wniosku o wydanie pozwolenia należy dołączyć wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli został sporządzony, oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jej uzyskanie było wymagane. Z akt sprawy wynika, że do wniosku o zmianę decyzji załączony został wyrys i wypis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta T., który utracił ważność w dniu [...] 2002 r. Jak ustalono w trakcie postępowania, w dniu składania przez inwestora wniosku o zmianę decyzji, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu nie obowiązywał, tym samym nie był wymagany wyrys oraz wypis planu miejscowego. Z kolei uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest wymagana w postępowaniu dotyczącym ustalenia rodzajów i ilości gazów oraz pyłów dopuszczonych do wprowadzania do powietrza oraz warunki ich wprowadzania.

Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku strony skarżącej i stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji organu l instancji.

W następstwie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. w dniu [...] 2004 r. decyzją [...] orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy.

W uzasadnieniu podtrzymało swoją wcześniejszą argumentację, a odnosząc się do nowych zarzutów B. B., stwierdziło, co następuje:

- Decyzja Prezydenta Miasta T. nie zezwala na emitowanie substancji do powietrza niezgodnie z parametrami uściślonym w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia [...] 2002 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z 2003 r. nr 1 poz. 12 ). Niniejsze postępowanie nie może zajmować się kwestią przekraczania parametrów emitowanych substancji do powietrza. Jeśli zaś faktyczna działalność przedsiębiorcy powoduje przekroczenie parametrów ustalonych w decyzji, pełnomocnik strony skarżącej winien zwrócić się do organu ochrony środowiska o wszczęcie postępowania w tym zakresie. Po raz kolejny wskazano, iż przedmiotem decyzji organu l instancji nie jest orzekanie o przekraczaniu parametrów gazów wprowadzanych do środowiska, ale o zasadach na podstawie których gazy te mogą być emitowane i ich wielkościach określonych w w/w rozporządzeniu;

- Zapis planu miejscowego nie jest rozważany w postępowaniu administracyjnym w sprawie ustalenia rodzaju i ilości gazów i pyłów dopuszczonych do wprowadzenia do powietrza. Decyzja o warunkach zabudowy byłaby wymagana wówczas, gdyby przedsiębiorca wnosił o ustalenie warunków dla inwestycji (a więc przed jej realizacją), która jednocześnie wymagałaby decyzji o zezwoleniu na wprowadzenie do powietrza określonych substancji. Słusznie ustalono, iż na dzień złożenia wniosku przez spółkę [...] o zmianie decyzji, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w stosunku do przedmiotowego terenu nie obowiązywał. Tym samym nie został sporządzony wypis i wyrys planu miejscowego.

Skarżący w skardze na powyższą decyzję podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone we wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy i stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2003 r. Stwierdził, iż wiosną 2003 r. pracownicy zatrudnieni u skarżącego zaczęli uskarżać się na dochodzące z sąsiedniej posesji zapachy powodujące bóle głowy, ogólne osłabienie organizmu w efekcie uniemożliwiające pracę. Podjęte przez skarżącego działania pozwoliły ustalić, że emisja szkodliwych związków chemicznych pochodzi z działającego w sąsiedztwie Przedsiębiorstwa Usługowo - Handlowego [...] spółki z o.o. w T., a w szczególności z nielegalnie działającej lakierni. Do wniosku, iż przedmiotowa lakiernia działa nielegalnie skarżący doszedł w wyniku ustaleń poczynionych w Wydziale Urbanistyki, Architektury i Budownictwa oraz Wydziale Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta T. W związku z powyższym w dniu [...] 2003 r. skarżący wystąpił do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Krakowie Delegatura w T. z prośbą o podjęcie stosownej interwencji w przedmiocie nieprawnie działającej lakierni w firmie [...], a w szczególności ograniczających emisję szkodliwych związków chemicznych. Dyrektor Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta w T. - jak podniósł skarżący - pomimo wiedzy o ww. faktach oraz informacji z Inspektoratu Ochrony Środowiska działając z upoważnienia Prezydenta Miasta T. decyzją z dnia [...] 2004 r. działając na podstawie art. 104 k.p.a. w związku z art. 220 ust. 1 i 2 oraz art. 188 i 224 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. Nr 62., poz. 627 z późn. zm. ) ustalił rodzaje i ilości gazów i pyłów dopuszczonych do wprowadzania do powietrza przez Przedsiębiorstwo Usługowo Handlowe [... sp. z o.o. w T. łącznie z całej instalacji oraz dla poszczególnych źródeł emisji zlokalizowanych na terenie przedsiębiorstwa. Skarżący podkreślił, iż niemalże równolegle, bo w dniu 27 czerwca 2003 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. wszczął w stosunku do spółki [...] postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynków produkcyjno - usługowych stanowiących własność przedsiębiorstwa. Postanowieniem z dnia [...] 2003 r. Inspektor wezwał PUH [...] sp. z o.o. w T. do przedłożenia projektu powykonawczego wraz z projektem technologicznym dotyczącym obecnego sposobu użytkowania dla budynku produkcyjno handlowego i budynku produkcyjno - biurowego. Relacjonując poczynione ustalenia Powiatowy Inspektor stwierdził, że na przedmiotowe obiekty użytkowane w obecny sposób właściciel nie posiada projektu budowlanego, instrukcji eksploatacji ani decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wydanej przez właściwy organ. W efekcie Powiatowy Inspektor stwierdził, że spółka [...] dokonała samowolnej zmiany sposobu użytkowania obu budynków oraz użytkuje ww. budynki stanowiące zakład pracy bez decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (naruszenie art. 71 ust. l Prawa budowlanego) i wszczął procedurę legalizacyjną przewidzianą w art. 50,51 prawa budowlanego celem doprowadzenia do zgodności z prawem. O swych działaniach Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego każdorazowo informował Wydział Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta w T. Decyzją z dnia [...] 2003 r. Dyrektor Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta w T. na wniosek i za zgodą strony - PUH [...] sp. z .0.0 w T. ustalił nowe rodzaje i ilości gazów i pyłów dopuszczonych do wprowadzania do powietrza oraz warunki ich wprowadzenia do powietrza przez ww. podmiot. Wg. skarżącego w powyższym stanie faktycznym sprawy, w sytuacji gdy bezsprzecznie Urząd Miasta T. był w posiadaniu wiedzy o nielegalnie działającej w PUH [...] sp. z o.o. w T. lakierni, o samowolnej zmianie sposobu użytkowania obiektów własności ww. podmiotu oraz o prowadzonym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowaniu legalizacyjnym, nieprawidłowym było orzekanie przez Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska o dopuszczalności emisji gazów i pyłów z instalacji do powietrza. Wydaje się bowiem, iż decyzja była przedwczesna, oderwana od prowadzonego postępowania legalizacyjnego i nie uwzględniająca faktu, iż w postępowaniu tym określone zostaną warunki funkcjonowania zakładu oraz okoliczności, iż postępowanie to może się zakończyć na kilka sposobów ( art. 50 - 51 prawa budowlanego ). Orzekanie w przedmiocie wprowadzania do powietrza gazów i pyłów z instalacji winno być możliwe jedynie do obiektów zrealizowanych/użytkowanych zgodnie z przeznaczeniem i w myśl uprzedniej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Wydanie bowiem przedmiotowej decyzji w sytuacji gdy PUH [...] dopuściło się samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektów oraz użytkuje budynki stanowiące zakład pracy bez decyzji o pozwoleniu na użytkowanie premiuje spółkę w sytuacji gdy bezsprzecznie udowodniono jej naruszenie szeregu norm prawnych.

Wobec powyższego skarżący uznał, iż przedmiotowa decyzja w sposób oczywisty narusza jednoznaczne przepisy kodeksu postępowania administracyjnego i przepisy ustawy Prawo - ochrony środowiska. Owe oczywiste naruszenia równocześnie godzą w zasadę praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie. Decyzja dotknięta ww. naruszeniami prawa wywołuje skutki prawne niedające się pogodzić z zasadami współżycia społecznego oraz wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia prawomocnej decyzji. Decyzja ta nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

Skarżący zakwestionował również stwierdzenie Kolegium, iż okoliczność, na którą się powołuje -nieuwzględnienie B. B. jako strony w trakcie postępowania dotyczącego decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2003 r., znak: [...] zmieniającej za zgodą strony decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2003 r. znak: [...] ustalającą rodzaje i ilości gazów i pyłów dopuszczonych do wprowadzania do powietrza oraz warunki ich wprowadzania przez Przedsiębiorstwo Usługowo - Handlowe [...] sp. z o.o. może stanowić podstawę złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Zdaniem skarżącego wada tkwi w samej decyzji, która z ww. względów nie powinna być wydana. Dlatego, jego zdaniem, zasadnym było skorzystanie z instytucji stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Wobec bowiem faktu, iż zastosowanie trybu stwierdzenia nieważności decyzji powoduje następstwa prawne dalej idące niż zastosowanie trybu wznowienia postępowania skarżący dał priorytet pierwszemu z nich.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art. 134 ustawy/.

W przedmiotowej sprawie nie stwierdzono naruszenia przepisów prawnych, a zatem skarga jako niezasadna nie została uwzględniona.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. przeprowadziło postępowanie, prawidłowo ustalając, iż brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2003 r. zmieniającej za zgodą strony decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2003 r., szczegółowo uzasadniając swoje stanowisko i odnosząc się do wszystkich zarzutów B. B.

Podnieść należy, iż jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest, stosownie do art. 16 § 1 kpa, zasada trwałości decyzji administracyjnych. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Przepisy dotyczące instytucji regulujących tryby nadzwyczajne mają charakter szczególnych i zupełnych regulacji prawnych, które tylko w drodze wyjątku i w ściśle określonych przypadkach pozwalają na wzruszenie decyzji ostatecznej. Przepisy te zgodnie z zasadą exceptiones non sunt extende nie mogą być interpretowane rozszerzające. Stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 kpa, organ.administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Instytucja nieważności decyzji służy do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji, które zostały dotknięte kwalifikowanymi tj. tak istotnymi wadami prawnymi, że dalsze ich funkcjonowanie w obrocie prawnym sprzeczne byłoby z zasadą praworządności. Powodem stwierdzenia nieważności decyzji określonym w art. 156 § 1 pkt 2 kpa jest ujawnienie rażącego naruszenia prawa. Oznacza to, że stwierdzenie nieważności decyzji może nastąpić dopiero wtedy, gdy zostanie wykazane nie jakiekolwiek naruszenie prawa (materialnego lub procesowego), ale naruszenie rażące - to jest oczywiste, jednoznaczne, dostrzegalne z łatwością dla każdego prawnika i ewentualnie także dla osoby nie posiadającej wykształcenia prawniczego. Rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku oczywistego naruszenia jednoznacznego przepisu prawa kolidującego jednocześnie z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 1995r.; sygn. akt II SA 1531/94; NSA 1996/1/37). Nie mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa w przypadku, gdy przepisy są niejednoznaczne i w doktrynie oraz orzecznictwie interpretowane są w różny sposób oraz wtedy, gdy rozbieżność pomiędzy stroną postępowania, a organem administracji sprowadza się wyłącznie do odmiennej oceny dowodów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela stanowisko zajęte przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej, iż wydając decyzję z dnia [...] 2003 r. Prezydent Miasta T. nie naruszył w sposób rażący prawa.

Okoliczność braku uczestnictwa strony w postępowaniu, na którą powołuje się pełnomocnik skarżącego, może stanowić podstawę do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną w trybie art. 145 Kpa, nie stanowi zaś przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji.

Ewentualne emitowanie przez spółkę substancji z przekroczeniem dopuszczalnych norm nie jest skutkiem zaskarżonej decyzji i nie może stanowić podstawy do stwierdzenia jej nieważności. Podkreślić należy, iż w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ nadzoru ma obowiązek rozpatrzyć sprawę tylko w granicach określonych w art. 156 § 1 kpa i nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, a tym bardziej nie może rozpatrywać sprawy w jej całokształcie, w zakresie różnych wątków z tą sprawą związanych. Byłoby to natomiast możliwe we wznowionym postępowaniu. Dlatego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności nie jest dopuszczalne przeprowadzanie ponownego postępowania, analiza materiału dowodowego, jego ponowna ocena i kontrola zasadności wydanej decyzji, z wyjątkiem oceny, czy nie doszło do rażącego naruszenia określonej normy prawnej: Skarżący, mimo iż reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wskazał konkretnego przepisu prawnego, którego oczywiste i jednoznaczne naruszenie skutkować by mogło uwzględnieniem wniosków skarżącego. Nie można uznać za taką podstawę zarzutu naruszenia art. 188 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, skoro przepis stanowi, iż pozwolenie na wprowadzanie do środowiska substancji wydawane jest na czas oznaczony nie dłuższy niż 10 lat, a określenie przez organ l instancji ważności decyzji nie przekracza 10 lat; czy też zarzutu, iż decyzja zezwalająca na wprowadzenie substancji do środowiska winna zostać wydana dopiero po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na zmianę użytkowania budynków, skoro brak jest podstawy prawnej do uzależnienia udzielenia pozwolenia na emitowanie szkodliwych substancji od przedstawienia takiego pozwolenia. Również okoliczności podniesione przez skarżącego na rozprawie (k.44 akt sąd.) nie świadczą, iż organ wydając decyzję w dniu [...] 2003 r. nie dysponował pomiarami dokonanymi tego samego dnia o godz. 11.26.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz.1270 z późn. zmianami).