Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 140/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 1429/14 w sprawie ze skargi A. [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 12 lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2008-2010 postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

II FZ 140/15

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 1429/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie ze skargi A. [...] w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 12 lutego 2014 r. sprostował oczywistą omyłkę pisarską w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 1429/14, w ten sposób, że w komparycji wyroku w miejsce błędnego oznaczenia sprawy jako toczącej się: "w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 rok", wpisano: "w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r., 2009 r. i 2010 r.".

W uzasadnieniu Sąd podniósł, że w ww. wyroku błędnie oznaczono przedmiot sprawy jako dotyczący podatku od nieruchomości za 2008 r., podczas gdy sprawa dotyczyła podarku od nieruchomości za 2008 r., 2009 r. i 2010 r. Oczywistość omyłki we wskazanym zakresie, zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości.

W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik strony skarżącej wniósł o jego uchylenie w całości, utrzymanie stanu sprzed wydania zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych - mając na względzie to, że w sposób nieuprawniony skarżonym postanowieniem zastosowano art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", podniesiono, iż wyrok narusza art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 138, art. 141 § 4, art. 151 p.p.s.a. oraz art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazano m.in., że zawarcie w sentencji wyroku tylko jednego roku podatkowego (2008 r.) świadczy o tym, że rozstrzygnięcie Sądu nie objęło dwóch lat podatkowych (2009 r., 2010 r.), wbrew wnioskowi strony wyrażonemu w skardze z dnia 1 kwietnia 2014 r. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, sprostowanie dokonuje niedopuszczalnej zmiany rozstrzygnięcia wyroku pod względem przedmiotowym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Stosownie do art. 156 § 1 p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Omyłka pisarska w rozumieniu art. 156 § 1 p.p.s.a., to widoczne, wbrew zamierzeniom sądu niewłaściwe użycie wyrazu, widoczna mylna pisownia, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazu (por. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2013 r., sygn. akt II FZ 568/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Sprostowanie orzeczenia sądowego to konstrukcja procesowa mająca na celu naprawienie jego wadliwości poprzez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia – to dopuszczalne jest jedynie na drodze zaskarżenia środkiem odwoławczym. Przedmiotem sprostowania może być każde orzeczenie bez względu na jego zaskarżalność czy prawomocność. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki. Niedokładność czy omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania (zob. T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, str. 486 i nast.).

W przedmiotowej sprawie WSA sprostował treść sentencji wyroku w ten sposób, że we fragmencie komparycji dotyczącym przedmiotu sprawy (który w niesprostowanej wersji określono jako dotyczący podatku od nieruchomości tylko za 2008 r.) dopisano rok 2009 oraz rok 2010. Takie działanie mieści się w zakresie postępowania dotyczącego sprostowania niedokładności, czy też omyłki, o których mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a. Wbrew temu, co podnosi pełnomocnik skarżącej, sprostowanie to nie prowadziło do zmiany rozstrzygnięcia.

Zarzuty podnoszone w zażaleniu koncentrują się wokół wykazania, że ograniczenie określenia przedmiotu sprawy do roku 2008 skutkowało niepełnym jej rozpatrzeniem i poddaniem zaskarżonej decyzji kontroli tylko w tym zakresie. Kwestia tego, czy rozstrzygnięcie Sądu obejmowało 2009 r. i 2010 r. oczywiście może być badana i stanowić przedmiot kontroli, ale w postępowaniu kasacyjnym – o ile stosowny zarzut znajduje się w skardze kasacyjnej. W żaden sposób jednak Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do tego, by w postępowaniu dotyczącym oczywistej omyłki badać w jakim zakresie Sąd pierwszej instancji poddał kontroli decyzję podatkową. Istotne jest, że zaskarżona decyzja dotyczyła podatku od nieruchomości za lata 2008, 2009 i 2010, a zatem tak należało określić przedmiot w sentencji przedmiotowego wyroku. Nie ulega wątpliwości, że wskazanie tylko na 2008 r. było omyłką, która ma charakter oczywisty, Sąd określa przedmiot w oparciu o decyzję, która w tym przypadku dotyczyła lat 2008, 2009, 2010.

Mając powyższe na uwadze, wobec niestwierdzenia aby WSA naruszył prawo zaskarżonym postanowieniem, należało zażalenie oddalić, na podstawie art. 184 i w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.