Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1201/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1, art. 10  ust. 2  pkt 8 i  art. 10 ust. 3 pkt 7
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (sprawozdawca), Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Janusz Walawski, Protokolant, referent stażysta Katarzyna Skurzyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2012 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 8 i ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz art. 104 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosków z dnia [...] marca 2011 r. i z dnia [...] listopada 2011 r., odmówił M. W. wydania pozwolenia na posiadanie [...] egzemplarzy broni palnej sportowej [...], o kalibrze do [...] mm, do celów szkoleniowych.

W motywach rozstrzygnięcia organ podał, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ww. ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Natomiast art. 10 ust. 3 pkt 7 tej ustawy wskazuje, że za ważną przyczynę, o której mowa w art. 10 ust. 1 – wydania pozwolenia na broń do celów szkoleniowych, uważa się w szczególności posiadanie uprawnień, określonych w odrębnych przepisach, do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim oraz udokumentowane zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich. Ponieważ zainteresowany nie prowadzi zarejestrowanej działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich, w takiej sytuacji nie jest możliwe wydanie pozwolenia na posiadanie [...] egzemplarzy broni palnej sportowej [...], o kalibrze do [...] mm, do celów szkoleniowych.

Powyższą decyzję M. W. uczynił przedmiotem odwołania do Komendanta Głównego Policji, zarzucając naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 10 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 3 pkt 7 ww. ustawy o broni i amunicji, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na mylnym zrozumieniu treści normy prawnej, prowadzącym do nieprawidłowej konstatacji, że nie jest możliwe wydanie pozwolenia na broń do celów szkoleniowych bez łącznego spełnienia przez wnioskodawcę warunków wskazanych w treści przepisu art. 10 ust. 3 pkt 7 ww. ustawy, podczas gdy prawidłowa wykładnia naruszonych norm taką możliwość dopuszcza, co w konsekwencji doprowadziło do założenia, że ustalone w toku postępowania okoliczności, w tym m.in. posiadanie przez wnioskodawcę uprawnień do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim, nie może stanowić ważnej przyczyny posiadania broni, w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i o orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez wydanie pozwolenia zgodnie z żądaniem.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] Komendant Główny Policji, stosując art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 8 oraz ust. 3 pkt 7 ww. ustawy o broni i amunicji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania. Organ II instancji wyjaśnił, że samo posiadanie przez stronę stosownych uprawnień zawodowych, w tym także uprawnień trenera, sędziego i instruktora strzelectwa sportowego nie stanowi ważnej przyczyny do posiadania broni palnej do celów szkoleniowych, ponieważ ustawodawca w art. 10 ust. 3 pkt 7 ustawy o broni i amunicji wprost wskazał, iż jest nią jeszcze kumulatywnie udokumentowane zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich. Z uwagi na fakt, iż M. W. zarejestrowania działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich nie udokumentował, podobnie jak nie wykazał żadnej innej okoliczności, która mogłaby zostać zaliczona przez organy Policji do przesłanek otwartego katalogu art. 10 ust. 3 pkt 7 ww. ustawy, to nie udowodnił tym samym, że wnioskowana przez niego broń jest mu niezbędna do przeprowadzania szkoleń.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na tę decyzję M. W. podtrzymał zarzut naruszenia prawa materialnego, jaki podniósł w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a ponadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 kpa, poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego sprawy oraz dowolną jego ocenę, skutkującą bezzasadnym przyjęciem, że posiadanie przez skarżącego uprawnień do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim oraz wola ich prowadzenia w formie innej, niż zarejestrowana działalność gospodarcza, nie mogą stanowić ważnej przyczyny posiadania broni do celów szkoleniowych, w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, co w rezultacie stanowi nie tylko naruszenie słusznego interesu strony (poprzez uniemożliwienie swobodnego wykonywania zawodu instruktora strzelectwa), ale również interesu społecznego (poprzez pozbawienie dostępu do bezpłatnych szkoleń strzeleckich dla strzelców sportowych) i świadczy zarazem o błędnym wyjaśnieniu podstawy prawnej zaskarżonej decyzji (art. 107 § 3 kpa). Formułując powyższe zarzuty, M. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Udzielając odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, przytaczając w uzasadnieniu swego stanowiska procesowego argumentację, jaką przedstawił w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Prawo do posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich, gwarantowanych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wręcz przeciwnie – jest ono w polskim systemie prawnym poddane daleko idącym ograniczeniom. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego, w tym także prawa europejskiego. Poza wypadkami określonymi w ustawie, nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione. Ustawodawca, ściśle reglamentując cele, na które może być wydane pozwolenie na broń, wskazał szereg właściwości osób, jak i przesłanek, które muszą być spełnione, aby osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń mogła je otrzymać, ewentualnie, w przypadku osoby, która takie pozwolenie już uzyskała – by mogła z niego nadal korzystać. Prawodawca obwarował więc warunkami zasady wydawania pozwoleń na broń, łącząc je z celem, jakiemu ma służyć dany rodzaj broni.

Zgodnie z brzmieniem art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Treść tego przepisu wskazuje, że decyzja podejmowana na jego podstawie nie ma charakteru uznaniowego. Przeciwnie, jeżeli zaistnieją okoliczności określone w hipotezie tego przepisu, to organ Policji ma obowiązek wydania pozwolenia na broń. Decyzja ta ma zatem charakter decyzji związanej, a jedynie łączne (kumulatywne) spełnienie przesłanek w nim zawartych stanowi podstawę do jej podjęcia.

W myśl art. 10 ust. 2 pkt 8 tej ustawy, pozwolenie na broń wydaje się m.in. w celach szkoleniowych. Z kolei art. 10 ust. 3 pkt 7 ww. ustawy stanowi, że za ważną przyczynę, o której mowa w art. 10 ust. 1, dla pozwolenia na broń do celów szkoleniowych, uważa się w szczególności posiadanie uprawnień, określonych w odrębnych przepisach, do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim oraz udokumentowane zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich. W kontekście cytowanych norm strona skarżąca wywodzi, że posiadanie przez nią uprawnień do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim oraz wola ich prowadzenia w formie innej, niż zarejestrowana działalność gospodarcza, powinny być kwalifikowane jako ważne przyczyny posiadania broni do celów szkoleniowych, w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. W tym też skarżący upatruje błędów organów Policji w ocenie stanu faktycznego sprawy i nieprawidłowym stosowaniu prawa materialnego. Z takim stanowiskiem nie można jednak się zgodzić.

Prawodawca, reglamentując dostęp do posiadania broni, wprowadza wymogi, których spełnienie implikuje pozytywną dla strony decyzję. Wprawdzie powyższy przepis jedynie przykładowo wymienia ważne przyczyny, dla których pozwolenie na broń do celów szkoleniowych jest wydawane, niemniej jednak te warunki, które zostały w nim zawarte, uznać należy za bezwzględnie wymagane. W przypadku pozwolenia na broń do celów szkoleniowych, ustawodawca ważną przyczynę utożsamia m.in. z koniecznością prowadzenia zarejestrowanej działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich, co oznacza, że strona nie może prowadzić szkoleń o charakterze strzeleckim w innej formie, niż zarejestrowana działalność gospodarcza. Jeżeli zatem wnioskodawca nie prowadzi zarejestrowanej działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich, w takiej sytuacji nie jest spełniony jeden z ustawowych warunków uzyskania pozwolenia na broń do celów szkoleniowych.

Ratio legis takiego unormowania jest w pełni uzasadnione, albowiem przez wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego istnieje potrzeba, by użycie broni w każdym przypadku nie zagrażało zdrowiu lub życiu innych osób, jak i potrzeba egzekwowania obowiązków posiadacza broni, zapewniającego odpowiednie warunki jej używania w ramach profesjonalnie prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich. Nie chodzi zatem jedynie o subiektywne odczucia i intencje strony zainteresowanej uzyskaniem pozwolenia na broń (interes strony), ale także o bezpieczeństwo jej używania zgodnie z przeznaczeniem (interes społeczny). To zaś wskazuje, że w przypadku, gdy wnioskodawca nie spełnia warunków ustawowych do uzyskania pozwolenia na broń do celów szkoleniowych, nie można mówić o nieuwzględnieniu jego słusznego interesu jako strony. Skoro w rozpoznawanej sprawie skarżący nie prowadzi zarejestrowanej działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich, zatem nie zachodzi jedna z przesłanek w postaci ważnej przyczyny, o której mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, co – w myśl wcześniejszych wywodów w przedmiocie kumulatywnego charakteru przesłanek z tego przepisu, choćby pozostałe z nich były spełnione – jest okolicznością determinującą decyzję o odmowie wydania M. W. pozwolenia na posiadanie [...] egzemplarzy broni palnej sportowej [...], o kalibrze do [...] mm, do celów szkoleniowych.

W przedstawionym stanie rzeczy, zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Motywy rozstrzygnięcia zostały w pełni wyjaśnione, zaś przytoczona w uzasadnieniu argumentacja jest wyczerpująca. Zatem za nieuzasadnione należy uznać zarzuty zawarte w skardze. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle prawa materialnego, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł, jak w sentencji wyroku.