Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 263/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 2 i 5,  art. 2 pkt 14
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi R. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy terenu 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej R. D. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga R. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. znak [...] z [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku sortowni oraz budynku magazynowego na działce nr [...], położonej w miejscowości W., gmina K..

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

W dniu [...] lutego 2016 r. R. D. (dalej: skarżąca, wnioskodawczyni, inwestorka) złożyła do Burmistrza Gminy K. (dalej: Burmistrz, organ I instancji) wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji – budowy budynku sortowni i budynku magazynowego na działce nr [...] w W., gmina K..

Decyzją znak [...] z [...] maja 2016 r. organ I instancji ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji. Na skutek odwołania złożonego przez T. Ś. i K. P., właścicieli działek sąsiednich, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: Kolegium, organ odwoławczy) decyzją znak [...] z [...] sierpnia 2016 r. orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy jest niekompletny (brak wskazania w opisie szerokości i wysokości elewacji budynku sortowni i budynku magazynowego oraz rodzaju dachu i kąta nachylenia, załącznika graficznego – rzut każdego budynku, przekroju i elewacji). Wymagało także ustalenia, czy oznaczony na mapie lit. b budynek nie stanowi rozbudowy istniejącego budynku gospodarczego, czy terenem inwestycji jest cały obszar działki nr [...] czy też tylko jej część. Organ odwoławczy wskazał również, że faktyczny realizowany dostęp do drogi publicznej nie jest tożsamy z dostępem prawnym.

Ponownie rozpoznając sprawę, Burmistrz pismem z dnia 2 września 2016 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy poprzez: 1) wykazanie prawa dostępu do drogi publicznej w formie umowy, oświadczenia wszystkich współwłaścicieli lub orzeczonej prawomocnie przez sąd odpowiedniej służebności działek nr [...]i nr [...], przez teren których odbywa się dojazd do działki nr [...]; 2) wskazanie wymiarów projektowanych budynków (długości, szerokości

i wysokości w formie opisowej i graficznej odrębnie dla każdego budynku); 3) wskazanie szerokości elewacji frontowej, rodzaju dachu i kąta nachylenia połaci dachu odrębnie dla każdego projektowanego budynku; 4) podanie, czy projektowany budynek oznaczony na załączniku graficznym lit. b stanowi rozbudowę istniejącego budynku gospodarczego.

W dniu 5 września 2016 r. skarżąca złożyła pismo w sprawie wraz

z uzupełnieniem wniosku o ustalenie warunki zabudowy.

Decyzją znak [...] z 27 października 2016 r. Burmistrz, działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm., zwana dalej: u.p.z.p.) oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), orzekł o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzonej przez inwestorkę inwestycji.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że działki o numerach: [...]

o powierzchni 0,74 ha i [...]o powierzchni 0,70 ha są własnością skarżącej. Działka nr [...], na której inwestorka zamierza realizować rozbudowę, w rejestrze gruntów występuje jako użytek rolny, zabudowany klasy B-RIVa (0,1856 ha), grunt orny klasy RHIa (0,0068 ha) i RIVa (0,5476 ha); działka jest zabudowana budynkiem mieszkalnym i budynkami gospodarczymi. Działka nr [...], przez którą jest dostęp do działki nr [...], posiada wspólną granicę o długości 0,70 m z pasem drogowym drogi gminnej, traktowaną przez skarżącą jako dostęp do drogi publicznej. Dostęp faktyczny odbywa się przez fragmenty narożne działek nr [...] i nr [...]niebędących własnością skarżącej.

Według analizy urbanistycznej, przeprowadzonej stosownie do wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu

w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U.

z 2003 r. Nr 164, poz. 1588, zwanego dalej: rozporządzeniem z 2003 r.), w sprawie nie zostały spełnione łącznie warunki zawarte w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Za spełniony uznano warunek kontynuacji funkcji zabudowy w miejscu wskazanym przez skarżącą, niespełniony jest natomiast warunek dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). Wskazano w tym zakresie, że działka nr [...]nie posiada bezpośredniego dostępu do tej drogi (gminnej), natomiast możliwy i realizowany jest dojazd przez działkę nr [...]będącą własnością inwestorki oraz przez części narożne działek nr [...]i nr [...]niebędących własnością inwestora. Dojazd ten powstał w wyniku cofnięcia ogrodzenia do środka działki nr [...] i częściowego braku ogrodzenia pomiędzy działkami nr [...]i nr [...]oraz braku ogrodzenia działki nr [...]od drogi publicznej. Szerokości indywidualnego zjazdu z drogi gminnej - 4,50 m nie można utożsamiać ze wspólną granicą działki nr [...]o długości 0,70 m z pasem drogowym drogi gminnej. Faktyczny dostęp do drogi publicznej (realizowany na fragmencie działki nr [...], szerokości działki nr [...] równej 0,70 m i narożniku działki nr [...]) nie jest tożsamy

z dostępem prawnie uregulowanym, a o takim stanowi przepis art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. W ocenie Burmistrza, na zajęte części działek nr [...]i nr [...] skarżąca powinna posiadać służebność drogową, a prawny dostęp do drogi publicznej o szerokości 0,70 m do zabudowy zagrodowej i gospodarczej należy uznać za nieodpowiedni.

Z analizy dalej wynika, że jest spełniony warunek dostępu do uzbrojenia, bowiem droga gminna jest uzbrojona w energię elektryczną, kanalizację sanitarną, gaz, wodociąg i istniejące na działce nr [...] budynki skarżącej są podłączone do w/w sieci. Jest również spełniony warunek dotyczący posiadania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne; zabudową objęta jest bowiem część działki będąca użytkiem rolnym zabudowanym (B-RIVa), niewymagającym uzyskania zgody na przeznaczenie nierolnicze.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy, analiza stanu faktycznego i prawnego terenu lokalizacji inwestycji oraz analiza funkcji oraz cech zabudowy

i zagospodarowania terenu wykazały, że niespełnione zostały łącznie warunki z art. 61 ust. 1 pkt. 1-5 u.p.z.p., ponieważ brak jest dostępu do drogi publicznej (gminnej) działki nr 48 oraz brak zgodności z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.)

w zakresie wymagań art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm., zwana dalej: ustawą o drogach publicznych). Wobec takich uwarunkowań nie istnieje możliwość ustalenia dla wnioskowanej inwestycji warunków zabudowy.

Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie i wniosła o jej uchylenie podnosząc, że w sprawie map geodezyjnych działek nr [...]i nr [...], wydawanych po 2011 r. przez Starostwo, toczy się postępowanie administracyjne i te mapy nie mają mocy prawnej. Wniosła o dołączenie do postępowania administracyjnego dokumentów prawnych świadczących o tym, że działka nr [...]ma dojazd do drogi publicznej przez działkę nr [...]i nr [...]. W jej ocenie, istnieją dokumenty na potwierdzenie, że działka nr [...]ma własny dostęp do drogi publicznej (mapa z 7 stycznia 2011 r. oraz pismo Starostwa Powiatowego z dnia [...]stycznia 2016 r.). Poza tym zakwestionowała udział

w postępowaniu właścicieli działki nr [...].

Decyzją znak [...]z dnia [...]stycznia 2017 r. Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium nie zmieniło ustaleń organu

I instancji, ponieważ skarżąca nie przedstawiła w toku postępowania żadnego dokumentu świadczącego o ustanowieniu służebności drogowej przez działki nr [...]i nr [...]. Powołała się na nieaktualne mapy, na których był zaznaczony na szerokości działek o numerach: [...]i [...]wjazd do działki nr [...], stanowiącej własność A.

i K. P.. Uzupełniając przedmiotowy wniosek w listopadzie 2015 r., inwestorka dołączyła mapę, na której powyższy wjazd już nie istnieje, co potwierdzają także aktualne mapy, których prawidłowości organy obu instancji nie kwestionują. Poza tym Kolegium wskazało, że stronami w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy są nie tylko bezpośredni sąsiedzi nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja, lecz także właściciele działek, na które inwestycja będzie oddziaływać.

W skardze złożonej na powołaną decyzję do sądu administracyjnego, mającej charakter opisowy, uzupełnionej w piśmie procesowym z dnia 5 września 2017 r., skarżąca podniosła, że w 2002 r. uzyskała decyzję o warunkach zabudowy na inwestycje zrealizowane na działkach nr [...]i nr [...], opartą o ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia [...]marca 1992 r., z którego wynika, że działka nr [...]posiada dostęp do drogi publicznej.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości

i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Nadto zawarła wniosek o rozgraniczenie działki nr [...]w ten sposób, aby miała dostęp o szerokości ponad 5 m do drogi publicznej nr [...], który widniał na mapach geodezyjnych do 2014 r. i był podstawą dla Burmistrza do wydania decyzji o warunkach zabudowy i pozwolenia na budowę dla inwestycji o powierzchni 970 m² budynku gospodarczego i 100 m² budynku mieszkalnego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodne z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji

o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p.).

Powyższe znajduje potwierdzenie w treści art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie

z którym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części,

z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 u.p.z.p., wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Uszczegółowieniem tej regulacji jest art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przewidujący, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: (1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; (2) teren ma dostęp do drogi publicznej; (3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, (4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu poprzednio obowiązujących planów miejscowych; (5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Z akt sprawy wynika, że dla terenu planowanej przez skarżącą inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatem ustalenie warunków zabudowy musi nastąpić w drodze decyzji administracyjnej. Skarżąca przedłożyła wraz ze skargą decyzję Burmistrza nr [...] z dnia [...]kwietnia 2002 r.

o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku gospodarczego – przechowalni na działkach nr [...] i nr [...] w miejscowości [...], wydaną na podstawie ustaleń ogólnego planu zagospodarowania gminy [...], zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta i Gminy [...] z dnia [...] marca 1992 r. Jednak w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z art. 87 ust. 3 tej ustawy, obowiązujące w dniu 11 lipca 2003 r. (data wejścia w życie u.p.z.p.) miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r.

W związku z powyższym, dla przedmiotowej inwestycji nie można już wydać decyzji o warunkach zabudowy na podstawie planu miejscowego z 1992 r., bowiem

z mocy prawa utracił on z dniem 31 grudnia 2003 r. swoją moc obowiązującą. Nie istnieje też prawna możliwość przedłużenia obowiązywania decyzji Burmistrza nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. W przedmiotowym postępowaniu nie rozstrzyga się również kwestii związanych z rozgraniczeniem działek i zaprojektowaniem dostępu do drogi koniecznej. W tym zakresie zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Skarżąca nie zgadza się z oceną organów orzekających w tej sprawie, że planowana inwestycja nie spełnia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. W tym zakresie Sąd uznał skargę za zasadną. Niewątpliwie dostęp do drogi publicznej jest jednym

z warunków koniecznych do ustalenia warunków zabudowy, przewidzianych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., które muszą zaistnieć łącznie. Przesłankę dostępu do drogi publicznej definiuje art. 2 pkt 14 u.p.z.p., zawierający legalną definicję tego pojęcia. Przez dostęp do drogi publicznej należy zatem rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Do organu właściwego do wydania decyzji należy ustalenie, czy przesłanka ta jest spełniona. Dostęp bezpośredni do drogi publicznej to takie położenie terenu względem tej drogi, które zapewnia możliwość obsługi komunikacyjnej terenu

z wyłączeniem konieczności korzystania z innych terenów (działek) celem zapewnienia dojazdu. Dostęp pośredni polega natomiast na wykorzystaniu komunikacyjnym innej działki (terenu) oddzielającej teren objęty działaniami inwestycyjnymi od drogi publicznej.

W przedmiotowej sprawie, jak ustaliły organy, działka nr [...] jest już zabudowana budynkiem mieszkalnym i budynkami gospodarczymi. Inwestorka zamierza obecnie budować parterowy budynek sortowni w granicy z działką nr [...] i nr [...]oraz parterowy budynek magazynowy jako przedłużenie w kierunku południowym istniejącego budynku gospodarczego w granicy z działką nr [...]. Do działki nr [...]możliwy jest

i realizowany dojazd do drogi publicznej przez działkę nr [...], stanowiącą również własność skarżącej oraz przez części narożne działek nr [...] i nr [...], niebędące jej własnością. De facto działka inwestycyjna posiada więc dostęp do drogi publicznej – gminnej nr [...], jednak od strony prawnej ta sytuacja nie jest uregulowana. Z takiego wjazdu na działki nr [...] i nr [...] korzysta tylko skarżąca, ponieważ właściciele działek nr [...]i nr [...]posiadają własne zjazdy z drogi w innych miejscach. Burmistrz ocenił, że przy wykazywaniu dostępu do drogi publicznej inwestorka posługuje się w dalszym ciągu nieaktualną mapą sytuacyjno-wysokościowa z 1992 r. Natomiast mapa sytuacyjno-wysokościowa, złożona przy piśmie uzupełniającym wniosek z dnia

9 listopada 2015 r., wydana przez Starostwo Powiatowe w [...], nie wykazuje już przebiegu drogi dojazdowej na działkach nr [...]i nr [...], tylko aktualne granice działek i aktualny dojazd o szerokości ok. 0,7 m do drogi publicznej. Inwestorka nie przedłożyła nowych dokumentów upoważniających do korzystania z przejazdu przez tereny działek sąsiednich do drogi publicznej.

W związku z tym organy uznały, że brak udokumentowania prawnego dostępu do drogi publicznej nie stanowi o spełnieniu warunku z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.

Organ I instancji powołał się w tym zakresie na wyroki sądów administracyjnych, z których wynika, że celem unormowania z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. jest zapewnienie rzeczywistego, realnego dostępu do drogi publicznej, zaś możliwość pośredniego dostępu do drogi publicznej powinna być prawnie uregulowana przez odpowiednią służebność gruntową, zapewniającą terenowi inwestycji realny i trwały dostęp do drogi publicznej (por. wyroki NSA: z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2850/12, publ. Lex nr 1481924, z dnia 8 września 2015 r., sygn. akt II OSK 65/14 i wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 września 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 640/13, oba publ. cbosa).

Sąd orzekający w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w tym zakresie prezentowaną w orzecznictwie i literaturze odmienną aktualną wykładnię art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., zgodnie z którą nie jest prawidłowe żądanie przez organ od inwestora udokumentowania posiadanych praw do korzystania z cudzego gruntu na cele komunikacji przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy. Uzyskanie tych praw powinno być jednym z warunków, określonych w decyzji o warunkach zabudowy, koniecznych do spełnienia przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. W przeciwnym wypadku nałożenie na inwestora obowiązku uzyskania prawa do przejazdu przez cudzy grunt byłoby odstępstwem od ustawowej zasady, że przy lokalizacji inwestycji nie trzeba legitymować się prawem do gruntu (por.: wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2068/14, wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2209/13; wyrok NSA z dnia 22 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2665/13, wyrok NSA z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 2040/11; wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1880/10, wszystkie publ. cbosa, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 13 października 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 798/15, publ. Lex nr 1948729, a także: Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod redakcją prof.

Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H.Beck Warszawa 2011, str. 513-514).

W ocenie Sądu, nie można wymagać, aby dostęp do drogi publicznej dla nieruchomości wnioskowanej do ustalenia warunków zabudowy musiał być zapewniony poprzez przysługiwanie inwestorowi tytułu prawnego do działki gruntu, przez który dostęp ten ma być zapewniony, skoro ustalenie warunków zabudowy może być dokonane na wniosek inwestora, który nie musi legitymować się tytułem prawnym do terenu planowanej inwestycji.

Poza tym z treści art. 2 pkt 14 u.p.z.p. wynika, że dostęp do drogi publicznej ma być zapewniony dla terenu planowanej inwestycji, a nie poprzez prawa przysługujące inwestorowi w czasie ustalania warunków zabudowy. Pojęcie dostępu do drogi publicznej należy rozumieć możliwie jak najszerzej. Dlatego warunek dostępu do drogi publicznej spełniony jest zawsze wtedy, kiedy na przedmiotową działkę można dostać się – zgodnie z prawem – z drogi publicznej Ustawodawca nie stawia przy tym wymagań co do rodzaju tego dostępu, czy ma to być droga, ścieżka, itp. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 listopada 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1433/09, publ. Lex nr 589444, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 514/07, publ. Lex nr 401705).

W okolicznościach przedmiotowej sprawy istotne jest, że działka inwestycyjna skarżącej faktycznie i prawnie posiada pośredni dostęp do drogi publicznej na szerokości 0,70 m przez działkę nr [...] (własność skarżącej), w pozostałym zakresie korzystając z faktycznego, wieloletniego dostępu przez działki sąsiadów o numerach: [...]i [...] (dostęp pośredni). Jak wynika z oświadczenia właścicielki działki nr [...]A. K., znajdującego się w aktach sprawy, "droga dojazdowa przebiega tędy od setek lat". Poza tym działka inwestycyjna nr [...]jest już zabudowana domem mieszkalnym i budynkami gospodarczymi, które powstały po uprzednim uzyskaniu stosownych decyzji administracyjnych, w których badany był jej dostęp do drogi publicznej. Jak wynika ze skargi skarżącej, w toku jest postępowanie administracyjne z jej wniosku w przedmiocie zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków po modernizacji, zmierzające do przywrócenia na mapach geodezyjnych pełnowymiarowego dostępu prawnego działce do drogi publicznej, w którym WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 19 lipca 2017 r.

w sprawie VIII SA/Wa 1055/16 uchylił odmowne decyzje organów geodezyjnych obu instancji w tym zakresie.

Z powyższego wynika, że działka inwestycyjna skarżącej o numerze [...]posiada faktyczny dostęp do drogi publicznej, natomiast rzeczywiście nie jest uregulowany prawny dostęp o wymaganych przepisami wymiarach. Jednak, jak już wyżej wskazano, Sąd nie podziela stanowiska organów orzekających w tej sprawie, że art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. stanowi o dostępie prawnie uregulowanym. W dacie wydania decyzji

o warunkach zabudowy musi natomiast istnieć dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej, co w realiach przedmiotowej sprawy ma miejsce.

Sąd nie podziela również stanowiska organu I instancji dotyczącego niespełnienia przez planowaną inwestycję warunku, określonego w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., tj. zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi, jakimi

w tym wypadku miały być przepisy ustawy o drogach publicznych, a w szczególności art. 29 ust. 1 (brak decyzji administracyjnej zarządcy drogi o lokalizacji zjazdu, jego budowy lub przebudowy), co do którego Kolegium nie ustosunkowało się w swojej decyzji. Zdaniem Sądu, ten przepis nie należy do "przepisów odrębnych", przez pryzmat których organ architektoniczno-budowlany dokonuje oceny zgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Ratio legis art. 29 ustawy o drogach publicznych polega na zapewnieniu gwarancji realizacji zasady bezpieczeństwa ruchu na drogach publicznych, a budowa ewentualnego zjazdu (lub jego przebudowa) jest odrębnym zamierzeniem inwestycyjnym dla inwestora,

a nie warunkiem uzyskania zgody na zabudowę i zagospodarowanie danego terenu.

Wobec powyższego Sąd uznał, że dokonana przez organy wykładnia przepisów art. 61 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 w związku z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. nie jest prawidłowa, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji na podstawie art. 145

§ 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. O kosztach postępowania (wpis sądowy w wysokości [...] zł) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji przeprowadzi właściwą wykładnię ww. przepisów u.p.z.p., mając na względzie zaprezentowane wskazania Sądu.