Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 324/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2019-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.220 par.3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A Spółka Jawna w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016 r. postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wniesionej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 kwietnia 2018 r. w przedmiocie określenia A Spółka Jawna w [...] (dalej: skarżąca, strona) zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016 r., zawarto wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienie od kosztów sądowych.

Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2018 r., od którego strona złożyła sprzeciw, referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu odmówił stronie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, od którego strona złożyła sprzeciw.

W wyniku rozpoznania sprzeciwu Wojewódzki Sąd Administracyjny prawomocnym postanowieniem z dnia 16 stycznia 2019 r. zmienił zaskarżone postanowienie w ten sposób, że przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym i zwolnił ją z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych ponad kwotę 300 zł.

W dalszej kolejności zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 stycznia 2019 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 300,00 zł, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, wskazując sposób i tryb uiszczenia wpisu. Wezwanie to zostało doręczone ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi skarżącej w dniu 22 stycznia 2019 r., jednakże pomimo upływu wyznaczonego terminu wpis sądowy nie został uiszczony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zasadą jest, że do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki - art. 214 § 1 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej "P.p.s.a.").

Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 tej ustawy, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Skutek pozostawienia nieopłaconego pisma bez rozpoznania nie powstaje jednak w przypadku, gdy należna opłata nie zostanie uiszczona od skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia lub skargi o wznowienie postępowania. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a., jeżeli od tych pism pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają one odrzuceniu przez sąd.

Jak wynika z akt sprawy, ponieważ wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych został uwzględniony prawomocnym postanowieniem tut Sądu z dnia 16 stycznia 2019 r. jedynie w zakresie kosztów sądowych należnych ponad kwotę 300 zł, skarżąca obowiązana była uiścić należny wpis od skargi w kwocie 300,00 zł, do czego została zobowiązana wezwaniem doręczonym skutecznie jej pełnomocnikowi w dniu 22 stycznia 2019 r. Zatem siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upłynął z dniem 29 stycznia 2019 r.

Skarżąca mimo prawidłowego wezwania, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższej czynności w postaci odrzucenia skargi, należnej opłaty sądowej nie uiściła, dlatego też na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. skargę należało odrzucić.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie wskazanego przepisu postanowił jak w sentencji.