Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 419/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 3, art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 101
journal: Dz.U. 1990 nr 16 poz 95
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...], nr [...], w przedmiocie rozpatrzenia wezwania o usunięcie naruszenia interesu prawnego p o s t a n a w i a skargę odrzucić.


UZASADNIENIE

postanowienia WSA w Krakowie z dnia 29 kwietnia 2008r.

Uchwałą z dnia [...] nr [...] w sprawie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego, Rada Miasta działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 oraz art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym uznała za nieuzasadnione wezwanie M. K. do usunięcia naruszenia prawa uchwałą Rady Miasta z dnia [...], nr [...].

Pismem z dnia 26.02.2008r. (data nadania 28 lutego 2008r.) M. K. zaskarżyła przedmiotową uchwałę do sądu administracyjnego precyzując tę skargę pismem datowanym 3.03.2008r. W skardze zarzuciła naruszenie prawa, w tym zwłaszcza sprzeczność z aktami prawa miejscowego tj. uchwałą nr [...] i [...] oraz sprzeczność z art. 17 ustawy o ochronie zabytków z dnia 23 lipca 2003r.. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła alternatywnie o odrzucenie skargi z tego powodu, że zaskarżona uchwała nie jest uchwałą w sprawie z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Zwrócono też uwagę, że nie został wyczerpany wymagany tryb poprzedzenia skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego. Alternatywnie wniesiono także o oddalenie skargi uzasadniając merytorycznie ten wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia opisanej powyżej skargi z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego. Sąd administracyjny powołany został do kontroli działalności administracji publicznej. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa art. 3 § 1-3 tej ustawy. Obejmuje on m.in. skargi na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, lub rozstrzygające sprawę co do istoty, inne niż określone w pkt 1-3 § 2 art.3 w/w ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, jak również inne akty podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Z treści § 3 cytowanego przepisu wynika, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki przewidziane w tych przepisach.

Jednym z takich szczególnych przepisów jest art. 101 ustawy o samorządzie gminnym z którego wynika uprawnienie każdego, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej do zaskarżenia takiej uchwały po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia.

Oczywistym jest, co wynika z konstytucyjnej zasady praworządności (art. 7 Konstytucji RP), że wszystkie organy władzy publicznej działać muszą na podstawie i w granicach prawa. Sąd w niniejszym składzie podziela w tym zakresie pogląd prawny wyrażony w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 18.03.2003r., II SA/Wr 2928/02, OSS 2004/1/10, iż zasada ta wiąże także radę gminy. Należy jednak z całą mocą podkreślić, że podejmowane przez radę gminy uchwały mogą mieć różny charakter: mogą dotyczyć nie tylko stosunków administracyjnoprawnych, ale także stosunków cywilnoprawnych, mogą mieć charakter generalny lub indywidualny, zewnętrzny lub wewnętrzny, itp. Ta różnorodność charakteru prawnego podejmowanych przez radę gminy uchwał implikuje różne reżimy prawne, którym będą one podlegać. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie konieczne jest wyróżnianie obok tych uchwał rady gminy, o których mowa w cytowanym powyżej wyroku NSA a więc władczych rozstrzygnięć administracyjnych podejmowanych w ramach przyznanych prawem kompetencji, "innych" uchwał, które takiego charakteru nie mają.

Jak wynika z cytowanych powyżej przepisów, bezwzględnym wymogiem ustawowym objęcia uchwał rady gminy zakresem kognicji sądu administracyjnego na podstawie cytowanego powyżej art. 101 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest, by zaskarżana uchwała była podjęta "w sprawie z zakresu administracji publicznej". Tylko zatem takie uchwały podlegać będą kontroli przez sąd administracyjny.

Tymczasem zaskarżona niniejszą skargą uchwała Rady Miasta stanowi jedynie odpowiedź Rady na wezwanie o usunięcie naruszenia interesu prawnego. Nie ma zatem charakteru władczego rozstrzygnięcia, bezpośrednio z tej uchwały nie wynikają dla skarżącej żadne prawa czy obowiązki. Zaskarżona uchwała pozostaje zatem poza wskazanym w art. 3 cytowanej ustawy w związku z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zakresem kognicji sądu administracyjnego.

W tym stanie rzeczy, ponieważ zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego wyznaczonej treścią art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowiącego, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Dodatkowo należy stwierdzić, że nawet gdyby przyjąć dopuszczalność zaskarżenia przedmiotowej uchwały w niniejszej sprawie z punktu widzenia treści i charakteru prawnego zaskarżonej uchwały, skarżąca w niniejszej sprawie nie wyczerpała przewidzianego trybu postępowania. Jak wynika bowiem z art. 52 § 1 cyt. powyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego". Warunkiem zatem wniesienia do sądu administracyjnego skargi na uchwałę organu gminy jest jej poprzedzenie wezwaniem organu gminy, który wydał kwestionowaną uchwałę, do usunięcia naruszenia. Dopiero bezskuteczność takiego wezwania do usunięcia naruszenia prawa umożliwia zaskarżenie uchwały do sądu administracyjnego. Tymczasem w przedmiotowej sprawie powyższy warunek uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia nie został spełniony. Także zatem z tego powodu, wobec brzmienia cytowanych powyżej przepisów tj. art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy stwierdzić, że stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlegała odrzuceniu.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.