Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 493/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części tekstowej...oraz w części graficznej...
w pozostałym zakresie skargę oddalono
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2 pkt 12 , art. 20 ust. 1 , art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo (spr.) Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2013 r. sprawy ze skargi. ZW., T.W.S.W. R.W. i W.W. , na uchwałę Rady Miejskiej w Skale z dnia 19 grudnia 2005 r., Nr XXXVIII/328/05 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw: Barbarka, Gołyszyn, Minoga, Nowa Wieś, Poręba Laskowska, Przybysławice, Rzeplin, Sobiesęki, Stoki, Szczodrkowice, Zamłynie I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części tekstowej co do § 50, § 3 ust. 1 pkt 7 lit. p oraz stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie jej części graficznej obejmującej obszar oznaczony symbolem KU1; II. w pozostałym zakresie skargę oddala; III. zasądza od Rady Miejskiej w Skale na rzecz skarżącego Z.W. kwotę 557,00 zł (pięćset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. IV. zasądza od Rady Miejskiej w Skale na rzecz skarżących S.W. i T.W. kwotę 574,00 zł (pięćset siedemdziesiąt cztery złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. V. zasądza od Rady Miejskiej w Skale na rzecz skarżących R.W. i W.W. i kwotę 574,00 zł (pięćset siedemdziesiąt cztery złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 19 grudnia 2005 roku Rada Miejska w Skale podjęła uchwałę Nr XXXVIII/328/05 w sprawie przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw: Barbarka, Gołyszyn, Minoga, Nowa Wieś, Poręba Laskowska, Przybysławice, Rzeplin, Sobiesęki, Stoki, Szczodrkowice, Zamłynie. (Uchwała ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego w dniu 9 sierpnia 2006 r. )- zwanej dalej także Planem. Powyższa uchwała weszła w życie z dniem 9 września 2006r.

Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 17 marca 2006r. [...] Wojewoda Małopolski stwierdził nieważność opisanej wyżej uchwały w zakresie obszarów oznaczonych w tekście oraz na rysunku planu symbolami MN1 (przewidzianych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną zagrodową i usługową), MN2, MN4 (przewidzianych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową), MN3 (przewidzianych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną), RM1, RM2 (przewidzianych pod zabudowę zagrodową), Ul (przewidzianych pod usługi), UP1, UP2 (przewidzianych pod usługi publiczne), UT (przewidzianych pod usługi turystyki), PI (przewidzianych pod obiekty produkcyjne, składy i bazy), ZP1, ZP3, ZP4 (przewidzianych pod zieleń parkową), oraz w zakresie tej części terenów gruntów rolnych (oznaczonych symbolem R), w odniesieniu do których dopuszczono zabudowę zagrodową. Na mocy wskazanego rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzono jednocześnie, iż przedmiotową uchwałę wydano z naruszeniem prawa w zakresie § 17 tekstu uchwały oraz w zakresie oznaczenia terenów usług publicznych o symbolu UP1 i UP2, o których mowa w § 3 i § 41 tekstu uchwały na rysunku planu symbolem UP.

W niniejszej sprawie trzy oddzielne skargi na opisaną powyżej uchwałę Rady Miejskiej w Skale, poprzedzając je bezskutecznymi wezwaniami do usunięcia naruszenia prawa, wnieśli odpowiednio Z.W. ( sprawa sygn. akt II SA/Kr 493/13) T. i S.W. (sprawa sygn. akt II SA/ Kr 494/13), oraz R. i W.W. ( sprawa sygn. akt II SA/Kr 495/13). Z uwagi na tożsamość przedmiotu zaskarżenia, a także mając na uwadze fakt, iż treść przedmiotowych skarg jest identyczna, nie licząc numeru działek, z których prawa własności poszczególni skarżący wywodzą legitymację do zaskarżenia Planu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 5 lipca 2013r. działając na podstawie art.111§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.- połączył przedmiotowe sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia .

Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucili naruszenie przepisów prawa administracyjnego procesowego i materialnego tj.:

Art. 1 ust. 2 pkt 1-5 i 7, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na tym, że zaskarżona uchwała nie zawiera ustaleń zgodnych z postanowieniami tych przepisów, czym uniemożliwia korzystanie z prawa własności,

Art. 15 ust. 2 pkt 5 i 11 ustawy - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak zawarcia w planie miejscowym odpowiednich regulacji dotyczących wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych, a także sposobu i terminu tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów,

Art. 15 ust. 2 pkt 12 ustawy - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez określenie w planie miejscowym stawki procentowej, na podstawie której ustala się opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zerowej wysokości,

art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na tym, że zaskarżona uchwała nie zawiera ustaleń zgodnych z postanowieniami przedmiotowego przepisu, czym uniemożliwia korzystanie z prawa własności,

art. 140 KC polegającego na nieuprawnionym ograniczeniu właścicieli w możliwości korzystania ze swoich nieruchomości.

Podnosząc przedmiotowe zarzuty skarżący wnieśli o:

stwierdzenie nieważności uchwały w całości,

zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wywiedzionych skarg skarżący wskazali, iż są właścicielami nieruchomości, które częściowo zostały objęte ustaleniami zaskarżonego Planu.

W szczególności skarżący Z.W. podniósł we wskazanym zakresie , iż należąca do niego nieruchomość składa się z działek o nr [...] i [...] obręb [...] Z kolei skarżący T. i S.W. podkreśli, iż są oni właścicielami działki nr [...] obręb [...]natomiast skarżący R. i W.W. zaznaczyli, iż posiadają prawo własności do działki nr [...] obręb [...]

Wszyscy skarżący zgodnie wskazali, iż należące do nich ww. nieruchomości znajdują się na terenach oznaczonym w planie symbolem KU1 - Tereny parkingów oraz KDG -Tereny dróg i ulic publicznych. Natomiast pozostała część nieruchomości znajduje się w granicach planu miejscowego podjętego uchwałą Rady Miejskiej w Skale Nr IV/21/07 z dnia 24 stycznia 2007 roku na terenie oznaczonym symbolem R - Tereny rolne. W tym miejscu należy zauważyć, iż w trakcie rozprawy przed Sądem w dniu 5 lipca 2013r. pełnomocnik skarżących sprostował w tym zakresie twierdzenia wszystkich wywiedzionych skarg poprzez przyjęcie, iż należące do skarżących ww. nieruchomości znajdują się na terenach oznaczonym w planie symbolem KU1 - Tereny parkingów. W uzasadnieniu skargi wszyscy skarżący zgodnie podnieśli m.in. , iż w § 51 plan miejscowy stanowi, że wyznacza się TERENY INFRASTRUKTURY KOMUNIKACYJNEJ oznaczone na rysunku planu symbolem KU1, dla których podstawowym przeznaczeniem są:

obiekty i urządzenia związane z lokalizacją dworca autobusowego,

jednopoziomowe parkingi, place manewrowe,

drogi dojazdowe i ciągi pieszo - jezdne.

Równocześnie jako przeznaczenie dopuszczalne powyższego terenu wyznaczonego w planie miejscowym wskazano:

zieleń urządzoną

urządzenia infrastruktury technicznej,

obiekty zaplecza technicznego,

obiekty usługowe związane z funkcją podstawową.

Z treści § 49 Planu wynika natomiast, że teren KDG został przeznaczony pod drogi i ulice publiczne. Dodatkowo na omawianym obszarze dopuszczono lokalizację takich obiektów jak:

ciągi piesze i rowerowe,

ciągi, obiekty i urządzenia nie związane z gospodarką drogową np. związane z infrastrukturą techniczną zgodnie z przepisami szczególnymi,

zatoki autobusowe i urządzone przystanki dla pasażerów,

zieleń o charakterze estetycznym i izolacyjnym,

obiekty służące izolacji od uciążliwości komunikacyjnej,

elementy małej architektury,

miejsca postojowe dla samochodów osobowych w formie zatok postojowych lub parkingów przykrawężnikowych.

Mając na uwadze powyższe regulacje, zdaniem skarżących stwierdzić należy, że na obszarach KU1 oraz KDG istnieje istotne ograniczenie w zakresie możliwości lokalizacji obiektów budowlanych, takich jak w szczególności budynki mieszkalne lub usługowe.

Ponadto ich zdaniem należy zauważyć, że z treści uchwały nie wynika jaki interes ogólnospołeczny sprzeciwiał się innemu przeznaczeniu powyższych działek, który umożliwiłby w większym stopniu zabudowę przedmiotowej nieruchomości lub jej części zlokalizowanych przy drodze publicznej. W dalszej części skarg skarżący zgodnie stwierdzili, iż Rada Miejska w Skale nie wskazała istniejącej rzeczywistej potrzeby dokonania ingerencji w danym stanie faktycznym w zakres prawa własności skarżącego. Analiza zaistniałego stanu faktycznego nie wskazuje ponadto na to, że dokonana przez organ planistyczny ingerencja była niezbędna, w tym sensie, że chronić ona będzie określone wartości w sposób bądź w stopniu, który nie mógłby być osiągnięty przy zastosowaniu innych środków. W ocenie skarżących w przedmiotowej sprawie istotne jest, że ich działki sąsiadują z terenami przeznaczonymi w planie miejscowym z terenami usług (U1). W związku z powyższym w ich ocenie budzi poważne wątpliwości brak uwzględnienia słusznego ich interesu i związany z tym brak przeznaczenia chociaż części nieleżących do nich nieruchomości pod zabudowę usługową lub mieszkalną.

Na uzasadnienie podniesionych w skargach zarzutów skarżący podnieśli w dalszej części ich uzasadnienia min., iż zgodnie z ustaleniami Planu wysokość jednorazowej opłaty w przypadku zbycia nieruchomości, której wartość wzrosła w związku z uchwaleniem niniejszego planu ustala się w stosunku do terenów oznaczonych symbolami:

MN1, MN2, MN3, MN4, U1, UT wynosi 30%,

dla pozostałych terenów wynosi 0%,

wzrostu wartości, stosownie do postanowień ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Mając na uwadze powyższe zdaniem skarżących należy zauważyć, że dla zdecydowanej większości terenów wyznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wyznaczono zerową stawkę procentową opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu. Przedmiotowy zapis budzi ich poważne wątpliwości. Należy bowiem stwierdzić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych występuję stanowisko, zgodnie z którym ustalenie zerowej stawki procentowej opłaty jest niedopuszczalne. W orzecznictwie wskazuje się, że stanowisko kwestionujące możliwość wyznaczenia zerowej stawki procentowej koresponduje z jedną z podstawowych zasad wyrażonych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazującą że wzrost wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu miejscowego lub jego zmianą rodzi ustawowy obowiązek pobrania jednorazowej opłaty w razie zbycia nieruchomości przed upływem 5 lat od dnia wejście uchwały w życie. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego muszą zostać określone obowiązkowo stawki procentowe, na podstawie których ustala się opłatę. Przesądzenie przez ustawodawcę istnienia obowiązku wniesienia opłaty w okolicznościach wymienionych w art. 36 ust. 4 omawianej ustawy, pociąga za sobą ograniczenie zakresu swobody w orzekaniu o jej wysokości. Ograniczenie to polega nie tylko na braku możliwości przekroczenia określonej w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym górnej jego wysokości (30%), ale także wyklucza możliwość zastosowania stawki zerowej (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, 5 wyd. Warszawa 2009, s. 159 i 285). Zastosowanie bowiem stawki zerowej pozostaje w sprzeczności z obowiązkiem pobierania renty planistycznej, o którym mowa art. 36 ust 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W opinii skarżących zasada obligatoryjnego uiszczenia renty planistycznej, gdy taka renta może być ustalona, pociąga za sobą niedopuszczalność określania w planie stawki procentowej takiej renty w taki sposób, który wyklucza ustalenie tej opłaty. Dopuszczalny i możliwy przedział stawek procentowych renty planistycznej musi być określony w sposób pozwalający na ustalenie/naliczenie opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ale nie wyższej niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości. Wykluczona jest zatem również stawka w wysokości 0%, gdy taka opłata może być ustalona (tak też NSA m.in. w wyrokach z dnia 22 czerwca 2010 r. II OSK 545/10, z dnia 1 lipca 2010 r. sygn. akt II OSK 904/10, z dnia 25 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 1778/08 oraz z dnia 7 września 2006 r. sygn. akt II OSK 703/06 ).

W dalszej części wywiedzionych skarg skarżący przywołali pogląd wyrażony w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 10 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Wr 607/07, gdzie podkreślono, że ustalony w powyższy sposób przedział stawek procentowych normowany jest w akcie generalnym - akcie stanowienia prawa miejscowego dla wszystkich terenów objętych planem. Nadto, jak wskazuje się m.in. w kolejnym wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 7 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Wr 616/07 funkcjonalna wykładnia przepisu art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności użycie w nim stawki procentowej, a nie kwotowej, wskazuje na to, że zastosowana konstrukcja ma na celu proporcjonalne obciążenie wszystkich podmiotów uzyskujących korzyść ze zmian wprowadzonych planem zagospodarowania przestrzennego, czego nie gwarantowałoby zastosowanie stawki kwotowej. Wykładnia taka nie może więc w żadnym razie prowadzić do wniosku, że zastosowanie stawki procentowej, a nie kwotowej, miało na celu umożliwienie zaniechania poboru opłat oraz w każdym przypadku zamiaru podjęcia tego rodzaju decyzji (uchwały) przez podmiot uprawniony do ustalania jej wysokości. Określenie dla niektórych terenów renty planistycznej 0% czyni zatem bezprzedmiotowym obowiązek ustalenia w formie decyzji administracyjnej renty planistycznej w przypadku zaistnienia sytuacji wskazanej w art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Inaczej mówiąc, gdy opłata może być ustalona, musi być ona wyższa od zera i niższa lub równa 30 % (tak też WSA we Wrocławiu w wyrokach z dnia 15 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 292/10, z dnia 10 grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wr 230/08, z dnia 7 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Wr 616/07 ).

Skarżący podnieśli, iż ustalenie stawki zerowej renty planistycznej nie mieści się również w granicach administracyjnego uznania wynikającego z art. 36 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, przeczy to bowiem woli ustawodawcy, który wprowadził rentę planistyczną jako jeden z elementów systemu danin publicznych. Teza ta na gruncie zarówno ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r., jak też ustawy z 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyrażana była w orzecznictwie wielokrotnie - por. np. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt II OSK 410/05, wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 325/06, wyrok NSA z dnia 3 października 2006 r. sygn. akt II OSK 1041/06, wyrok NSA z dnia 24 października 2006 r. sygn. akt II OSK 1247/05.

Niedopuszczalność ustanowienia stawki zerowej służącej naliczeniu opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości wynika także z tego, że organ uchwalający miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie posiada kompetencji do przesądzania z góry, że wartość nieruchomości znajdujących się na obszarze objętych planem, dla których przewidziana została stawka 0% nie wzrośnie (tak m.in. WSA w Krakowie w wyrokach z dnia 21 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 1462/09 oraz z dnia 1 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1207/09 ). Podzielając przytoczony pogląd skarżący wskazali, że plan miejscowy nie przesądza czy i w jakim stopniu wartość danej działki wzrosła. Kwestie te, w razie ewentualnego zbycia nieruchomości przed upływem 5 lat od wejścia w życie planu, oceniane są przez orzekający w indywidualnej sprawie organ, stosownie do sporządzonego przez rzeczoznawcę operatu. Stwierdzenie faktu, że w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nastąpił wzrost wartości konkretnej nieruchomości odbywa się więc każdorazowo w drodze przeprowadzenia postępowania administracyjnego w indywidualnej sprawie zakończonej decyzją administracyjną (tak też w powoływanym już wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 10 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Wr 607/07).

Ponadto skarżący wskazali m.in., iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zaprezentował stanowisko uznające ustalenie w planie miejscowym zerowej stawki procentowej za nieprawidłowe. Takie stanowisko zaprezentowane zostało m.in. w wyroku z dnia 21 grudnia 2009 roku (II SA/Kr 1462/09, Orzecznictwo w Sprawach Gospodarczych 2010/4/32/58), w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skoro stawka procentowa, o której wspomina art. 15 ust. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi podstawę do określenia opłaty planistycznej zgodnie z art. 36 ust. 4 powołanej ustawy, to wykluczone jest ustalenie stawki procentowej zerowej nawet dla niektórych tylko obszarów. Organ nie może z góry przesądzić, iż wartość nieruchomości dla wskazanych obszarów nie wzrośnie. Jako obligatoryjny element planu stawka procentowa musi zostać określona, przy czym musi zostać określona w sposób umożliwiający naliczenie opłaty planistycznej, co z kolei wyklucza stawkę w wysokości 0% dla jakiegokolwiek obszaru. Podobne stanowisko zaprezentowane zostało w wyroku z dnia 30 kwietnia 2009 roku (sygn. akt II SA/Kr 319/09).

Niezależnie od powyższego skarżący podnieśli, że w zaskarżonej uchwale nie zawarto w sposób odpowiedni istotnego elementu, o którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 11 ustawy - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czyli sposobu i terminu tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów. Tymczasem przedmiotowy element jest obligatoryjnym składnikiem planu miejscowego, który powinien być przez radę miasta określony. Dokonując analizy treści uchwały trudno jest przy tym uzasadnić jakimi okolicznościami kierował się organ planistyczny odstępując od włączenia do treści planu odpowiednich zapisów w tym zakresie.

Skarżący zauważyli, że w doktrynie prawa uważa się, iż ujęcie w projektowanym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obowiązkowych ustaleń określonych w art. 15 ust. 2 wymaga ustosunkowania się do każdego zagadnienia wymienionego w pkt. 1-12. Zatem nawet gdy na terenie objętym pracami planistycznymi nie występuje konieczność wyznaczenia tych elementów, to w treści projektu powinna znaleźć się odpowiednia informacja o baku takiej konieczności (T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Zakamycze 2004, str. 92). Tymczasem w omawianym planie miejscowym Rada Miejska w Skale nie wskazała dlaczego odstąpiła od wyznaczenia powyżej wskazanego obligatoryjnego elementu treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto skarżący wskazali, iż analiza treści zaskarżonej uchwały wskazuje również na to, że w planie miejscowym nie zawarto odpowiednich postanowień dotyczących wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych, o których mowa jest w art. 15 ust. 2 pkt 5 ustawy - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wskazane powyżej braki powinny być ich zdaniem zinterpretowane jako naruszenie zasad sporządzenia aktu planistycznego w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które skutkować może stwierdzeniem nieważności uchwały Rady Miejskiej. Końcowo skarżący zwrócili uwagę na sprzeczność w zakresie określenia przeznaczenia na niektórych terenach w § 3 ust. 1 pkt 7 planu miejscowego, a przeznaczeniem wskazanym w rozdziale III dotyczącym przeznaczenia oraz warunków zabudowy i zagospodarowania terenów. Teren oznaczony symbolem KU1 został bowiem w § 3 określony jako "Tereny parkingów". Natomiast z treści § 50 planu miejscowego wynika że teren oznaczony na rysunku planu symbolem KU1 został przeznaczony pod "tereny infrastruktury komunikacyjnej". Redakcja planu miejscowego powoduje więc zdaniem skarżących istotne wątpliwości co do rzeczywistego przeznaczenia przedmiotowego obszaru wyznaczonego w planie miejscowym. Podobna sytuacja zachodzi w zakresie terenów oznaczonych w planie miejscowym symbolem UK, W oraz ZL.

Zdaniem skarżących, powyższe uchybienie stanowi naruszenia zasad sporządzenia planu miejscowego, który w praktyce wywołuje istotne wątpliwości interpretacyjne.

W odpowiedzi na wywiedzione skargi strona przeciwna do skarżącej wniosła o ich oddalenie w całości. W ocenie organu bezzasadny jest zarzut skarżących podnoszony w skardze, że zaskarżone uchwały nie zawierają ustaleń zgodnych z postanowieniami przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez co uniemożliwia korzystanie z prawa własności oraz zarzut ograniczenia właścicieli w możliwości korzystania ze swoich nieruchomości.

Strona przeciwna do skarżącej wskazała, iż prawo własności jest prawem konstytucyjnie chronionym, jednakże nie jest prawem bezwzględnym i doznaje ograniczeń z mocy określonych przepisów. Zakres swobody w korzystaniu z prawa własności został określony w art.140 kodeksu cywilnego, który wskazuje, że w granicach określonych przez ustawy właściciel może korzystać z nieruchomości. Ograniczenia takie wprowadza między innymi ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym do zadań własnych gminy należą między innymi sprawy związane z planowaniem przestrzennym w gminie. Strona przeciwna do skarżącej przypomniała, iż jednostka samorządu terytorialnego zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym kształtuje politykę przestrzenną i ją prowadzi na terenie gminy. W planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się wymagania ładu przestrzennego, potrzeby interesu publicznego, walory ekonomiczne przestrzeni. Przez ład przestrzenny rozumie się takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe. Polityka przestrzenna wiąże się z pojęciem władztwa planistycznego poprzez które gmina realizuje określone cele ładu przestrzennego na terenie gminy. Podejmując zaskarżoną uchwałę Rada Miejska w Skale działała w granicach i na podstawie obowiązującego prawa. Władztwo planistyczne w niniejszym przypadku w żaden sposób nie zostało przekroczone. Gmina bowiem może samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania obszaru podlegającego jej władztwu planistycznemu. Treść art.3 ust.1, 4 ust.1, art.2 pkt.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje, że w ramach władztwa planistycznego gmina decyduje dla których terenów podejmuje prace planistyczne mające na celu uregulowanie sposobu jego zagospodarowania w drodze planu miejscowego.

Strona przeciwna do skarżącej nie zgodziła z stwierdzeniem skarżących, że nastąpiło naruszenie ich interesu prawnego polegające na niezgodnym z prawem ograniczeniu jego prawa własności poprzez nieuzasadnione przeznaczenie działek pod tereny rolne. Twierdzenie to jest całkowicie bezzasadne albowiem gmina jest podmiotem uprawnionym do prowadzenia kompleksowej polityki przestrzennej w gminie i odpowiada za ład przestrzenny w gminie. Zawsze w takich sytuacjach gdy sprzeczne są interesy na linii obywatel-gmina nie można patrzeć na problem tylko jednostkowo tak jak to prezentują skarżący, lecz kompleksowo mając na względzie zachowanie ładu przestrzennego jako całości i realizację określonej polityki przestrzennej przez gminę. W niniejszym przypadku w żaden sposób nie nastąpiło naruszenie interesu prawnego skarżących.

Organ podniósł także, iż polityka przestrzenna gminy jest procesem długofalowym, między innymi poprzedzonym opracowaniem studium uwarunkowań oraz przeprowadzonymi analizami i uzgodnieniami z kompetentnymi podmiotami. Przeprowadzona analiza dała podstawy do uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego w kształcie określonym przez zaskarżoną uchwałę.

W ocenie strony przeciwnej do skarżącej bezzasadny jest również zarzut skarg, że uchwała nie zawiera elementów jakie powinien zawierać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Uchwalenie Planu zostało dokonane z zachowaniem procedur i wymogów określonych przez przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Rozpoznając przedmiotową sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a. sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Stosownie natomiast do art. 147 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., sąd administracyjny stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

W myśl art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., nr 142 poz. 1591 ze zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zatem przesłanką skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę planistyczną, jest po pierwsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a po drugie wykazanie naruszenia posiadanego interesu prawnego. W przedmiotowej sprawie skarżący skutecznie wyczerpali tryb wniesienia skargi do sądu administracyjnego, bowiem poprzedzili wniesienie skargi stosownym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, a następnie stosownie do art. 53 § 2 p.p.s.a. zachowali termin do wniesienia skargi. Wywiedzione przez skarżących tj. Z.W. , a także T. i S.W. oraz R. i W.W. skargi okazały się zasadne w zakresie w jakim doprowadziły do stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie jej części tekstowej co do §50, § 3 ust.1 pkt 7 lit.p oraz w zakresie jej części graficznej obejmującej obszar oznaczony symbolem KU1.

Przechodząc do analizy zarzutów skargi, z których część okazała się zasadna należy na wstępie przypomnieć, iż w realiach niniejszej sprawy kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie podlegała zaskarżona uchwała w zakresie w jakim po wydaniu rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Małopolskiego z dnia 17 marca 2006r. [...] (gdzie stwierdzono w znacznej części nieważność przedmiotowej uchwały) pozostała ona w mocy. Na wstępie należy także przypomnieć, iż zgodnie z treścią art. 14 ust.8 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, póz. 717 z późn. zm.) –zwanej dalej ustawą- miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego . Zakres treści planu nie został precyzyjnie określony w przepisach ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie ulega jednak wątpliwości, że organ uchwalający plan nie jest umocowany do stanowienia regulacji prawnych w zakresie kompetencji organów administracji. Przede wszystkim bowiem normy prawne, które regulują zarówno podstawy, jak i kierunki oraz cele działania administracji nie mogą być w państwie prawa, w którym obowiązuje zasada trójpodziału władz, stanowione przez nią samą. Po drugie wyłącznie do materii ustawowej w zakresie prawa administracyjnego należy ustalanie obowiązków i praw obywateli i ich sytuacji wobec państwa, regulowanie organizacji aparatu państwowego i kompetencji organów administracji. Po trzecie należy podzielić pogląd, że ustawa nie może dopuszczać do normowania w przepisach rangi podustawowej zakresu i form stosowania władczej ingerencji w konstytucyjnie gwarantowane prawa i wolności obywateli oraz kompetencji organów państwa w tej mierze, a przepisy podustawowe, wydawane z upoważnienia ustawy i w celu jej wykonania, mogą stanowić jedynie dopełnienie tych podstaw, zawierając szczegółowe, nie zasadnicze elementy regulacji prawnej (zob. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22.09.1997r., K 25/97, publ. OTK z 1997r., nr 3-4, poz.35). Zgodnie z brzmieniem art. 20 § 1 ustawy sprzed nowelizacji jaka dokonała się w związku z wejściem życie ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami – który to przepis z uwagi na treść art.4 ust 1 przedmiotowej ustawy znajdował zastosowanie w dniu uchwalenia zaskarżonej uchwały- plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium (obecnie po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium). Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego służy gminie do określenia kierunków polityki przestrzennej, jego postanowienia wyznaczają ogólne kierunki działalności i wskaźniki dla wydzielonych obszarów. Zawiera ono diagnozę zagospodarowania przestrzennego i określa politykę gminy w zakresie zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też ustalenia studium (mimo, iż samo nie jest aktem prawa miejscowego) są zgodnie z treścią art.9 ust.4 ustawy dla organu sporządzającego plan wiążące. Zgodność między treścią studium, a treścią planu miejscowego to kontynuacja identyczności zasad zagospodarowania terenu ustalanych ogólnie w studium i podlegających sprecyzowaniu w planie miejscowym. Plan miejscowy ma jedynie doprecyzować te zasady i to w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zmiany lub modyfikacji. W myśl stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 23 października 2012r. sygn. akt II OSK 1825/12 przedmiotową zgodność należy rozumieć w sposób wąski i precyzyjny, albowiem granice poszczególnych terenów określone w studium i później przyjęte w planie zagospodarowania przestrzennego, mają być jak najbardziej ze sobą zbieżne. Jednocześnie należy zaznaczyć, iż w tym samym duchu tj. co w przywołanym powyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23.10.2012r. sygn. akt II OSK 1825/12 wypowiedział się także m.in. NSA w wyroku z dnia 11.09.2012r. sygn. akt II OSK 1408/12, publ. CBOIS oraz Rzeczposp. PCD 2012/214/3, NSA w wyroku z dnia 15.11.2011r. sygn. akt II OSK 2080/11 publ. LEX nr 1134725, WSA w Krakowie w wyroku z dnia 12.09.2012r. sygn. akt II SA/Kr 834/12 LEX nr 1222376, WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 27.11.2012r. sygn. akt II SA/Ol 199/12 publ. LEX nr 1241131. Mając na uwadze powyższe należy podkreślić, iż Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzył się niezgodności zaskarżonego Planu z ustaleniami części tekstowej jak i graficznej Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Skała przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w Skale z dnia 21 grudnia 1999r. nr XVII/116/98. Częściowo zasadnym okazał się jednak podniesiony przez skarżących zarzut naruszenia w zaskarżonej uchwale art. 15 ust. 2 pkt 12 ustawy, chociaż nie z przyczyn przedstawionych w uzasadnieniu wywiedzionych skarg. W tym miejscu należy przypomnieć, iż zgodnie z pierwotną regulacją § 56 pkt 1 zaskarżonego Planu ( tj sprzed zmiany wprowadzonej przez § 1 uchwały Rady Miejskiej w Skale nr XLIII/331/09 z dnia 24 listopada 2009 r. ogłoszonej Małop.2009.802.6399, zmieniającej nin. uchwałę z dniem 15 stycznia 2010 r.) wysokość jednorazowej opłaty w przypadku zbycia nieruchomości, której wartość wzrosła w związku z uchwaleniem niniejszego planu ustala się w stosunku do terenów oznaczonych symbolami: MN1, MN2, MN3, MN4, Ul, UT wynosi 30% natomiast w jego pkt 2 wysokość tą dla pozostałych terenów ustalono na poziomie 0% wzrostu wartości, stosownie do postanowień ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na marginesie należy podkreślić, iż pomimo późniejszych zmian zaskarżonego Planu treść §56 pkt 2 nie uległa zmianie do chwili obecnej. W kontekście przytoczonego przepisu zaskarżonego Planu oraz przedstawionej argumentacji rozpoznawanych skarg należy podnieść, iż rozpoznający niniejszą sprawę skład Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie nie podziela stanowiska skarżących ( które znajduje oparcie w części orzecznictwa sądów administracyjnych ), zgodnie z którym niedopuszczalnym jest ustanowienie stawki zerowej służącej naliczeniu opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, a organ uchwalający miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie posiada kompetencji do przesądzania z góry, że wartość nieruchomości znajdujących się na obszarze objętym planem, dla których przewidziana została stawka 0% nie wzrośnie. Należy w tym miejscu przypomnieć, iż przywołany art. 15 ust.2 pkt 12 ustawy stanowi, iż w planie miejscowym określa się obowiązkowo stawki procentowe, na podstawie których ustala się opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy. Zgodnie natomiast z treścią art. 36 ust. 4 ustawy jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy, a jej wysokość nie może być wyższa niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości. W zakresie właściwej interpretacji art.15 ust.2 pkt 12 ustawy w zw. z art. 36 ust.4 ustawy należy zgodzić się z reprezentatywnym stanowiskiem części orzecznictwa NSA oraz wojewódzkich sądów administracyjnych, zgodnie z którym wykładnia art. 15 ust. 2 pkt 12 ustawy w powiązaniu z art. 36 ust. 4 ustawy powinna prowadzić do wniosku, że użyte przez ustawodawcę sformułowanie "stawki procentowe" pozwala na ustalenie w planie stawek opłaty planistycznej o różnych wysokościach. Można zatem przyjąć, iż jeżeli rada gminy może uchwalić kilka stawek opłaty planistycznej, to mogą być one ustalone w różnej wysokości w zależności od przeznaczenia danych terenów w planie. Wysokość tej stawki, służącej do obliczenia opłaty przysługującej gminie z tytułu zbycia nieruchomości, której przeznaczenie uległo zmianie na bardziej korzystne, zgodnie z wolą ustawodawcy może maksymalnie wynosić 30 %. Zauważyć przy tym należy, że ustawodawca nie określił dolnej granicy tej stawki, a jedynie jej górną granicę. Z powyższego, zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, można wyprowadzić wniosek, iż stawka zerowa ( 0%) jest możliwa w sytuacji, gdy przy tworzeniu planu można bezspornie ustalić, iż w stosunku do pewnych nieruchomości nie mogą zaistnieć przesłanki do wymiaru renty planistycznej z art. 36 ust. 4 ustawy ( na przykład, gdy nieruchomości te są wyłączone spod prawa zabudowy, ich ekonomiczne wykorzystanie jest znacząco ograniczone, lub ich dotychczasowe przeznaczenie nie ulega zmianie ). Wymaga to jednak przeprowadzenia szczegółowej analizy nieruchomości objętych planem i odzwierciedlenia wyników tej analizy w materiałach planistycznych (np. w uzasadnieniu uchwały) , a także dokładnego określenia w ustaleniach planu terenów, w stosunku do których stawka zerowa została uchwalona.(por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10.11.2010, sygn. akt II SA/Gl 496/10 publ. LEX nr 752840, wyrok NSA z dnia 6.05.2013 sygn. akt II OSK 424/10, wyrok NSA z dnia 23.04.2010 sygn. akt II OSK 311/10, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7.03.2012 sygn. akt. II SA/Gl 747/11 publ. LEX nr 1138438, wyrok WSA w Łodzi z 25.01.2012 r. sygn. akt II SA/Łd 1059/11 - wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są również w bazie orzeczeń: cbois.nsa.gov.pl ) Reasumując w sytuacji więc, gdy jest oczywistym, że uchwalenie lub zmiana planu nie spowoduje zmiany wartości objętych nim nieruchomości ustalenie stawki z art. 15 ust. 2 pkt 12 ustawy na poziomie 0 % jest rozwiązaniem dopuszczalnym . Dodatkowo należy także zauważyć, iż przepis § 4 pkt 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) przewidział, iż ustalenia dotyczące stawek procentowych stanowiących podstawę do określania opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy, powinny zawierać stawki procentowe w przedziale od 0 % do 30 %. Ustalając jednak wysokość stawki procentowej na poziomie 0 % obowiązkiem organu planistycznego jest przeprowadzenie szczegółowej analizy nieruchomości objętych planem i odzwierciedlenia tej analizy w przyjętych materiałach planistycznych. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie w przedstawionych wraz ze skargami materiałach planistycznych brak jakiegokolwiek śladu takowej analizy, pomimo iż w zaskarżonym Planie przewidziano stawkę 0% dla terenu gdzie nie można jednoznacznie wykluczyć realnego wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe odnosi się do terenu, gdzie nie wyłączono całkowicie prawa zabudowy i w ślad za tym dopuszczono także lokalizację usług. Do takiego terenu, co do których ustalenia Planu po wejściu do obiegu prawnego opisanego wcześniej rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody nadal obowiązują, należy zaliczyć tereny oznaczone symbolem KU1 - Tereny parkingów, o których mowa m.in. w §3 ust.1 pkt.7 lit.p zaskarżonej uchwały. (Z uwagi na charakter i przeznaczenie pozostałych terenów oznaczonych w Planie symbolami : ZC, W, K, KDG, KDZ1, KDZ2,KDl, KDD,KT1, R/ZL,WS,ZN,ZL Sąd uznał za dopuszczalne ustanowienie dla nich stawki na poziomie 0%.) Na przedmiotowym obszarze KU1 znalazły się równocześnie wymienione wcześniej, a należące do skarżących działki ewidencyjne. W tym miejscu należy podkreślić, iż zgodnie z treścią §50 ust.2 zaskarżonej uchwały ustala się podstawowe przeznaczenie terenów KU 1 pod:

1) obiekty i urządzenia związane z lokalizacją dworca autobusowego,

2) jednopoziomowe parkingi, place manewrowe,

3) drogi dojazdowe i ciągi pieszo - jezdne.

Z kolei §50 ust.3 zaskarżonej uchwały przewiduje, iż ustala się dopuszczalne przeznaczenie terenów KU1 pod:

1) zieleń urządzoną,

2) urządzenia infrastruktury technicznej,

3) obiekty zaplecza technicznego,

4) obiekty usługowe związane z funkcją podstawową.

Analiza wskazanego przepisu zaskarżonej uchwały jednoznacznie wskazuje, iż ustalenia Planu nie wyłączają po pierwsze prawa zabudowy przedmiotowego terenu, po drugie zaś dopuszczają lokowanie na tym terenie obiektów usługowych związanych z funkcją podstawową . W świetle takiego zapisu w analizowanej sprawie organ planistyczny nie posiadał żadnych podstaw i przesłanek, aby już na etapie uchwalenia Planu przesądzić wysokość stawki procentowej, o której mowa w art.15 ust.2 pkt.12 ustawy na poziomie 0 %.Tym samym więc Sąd stwierdził, iż w omawianym zakresie tj. w zakresie w jakim zaskarżony Plan w części tekstowej tj. § 56 pkt 2 przewiduje m.in. dla terenów oznaczonych symbolem KU1 wysokość przedmiotowej stawki na poziomie 0 % doszło do oczywistego, a zarazem istotnego naruszenia zasady określonej w art. 15 ust. 2 pkt 12 ustawy co w świetle art. 28 ust. 1 ustawy pociągało za sobą konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w części tekstowej jak i graficznej w zakwestionowanym przez Sąd zakresie. Precyzując granice tego zakresu należy wskazać, iż stanowiący załącznik do zaskarżonej uchwały rysunek Planu przesądza o lokalizacji przedmiotowego obszaru na terenie objętym ustaleniami Planu, natomiast status terenów oznaczonych symbolem KU1 oraz pozostałe ustalenia dotyczące przedmiotowego obszaru zostały unormowane w części tekstowej Planu w jego § 3 ust. 1 pkt 7 lit. p, oraz § 50. Wskazany bowiem §3 ust.1 pkt 7 lit.p statuuje przedmiotowy obszar w treści Planu oznaczając go symbolem KU1 oraz nazwą "tereny parkingów". Z kolei §50 Planu ustala dla przedmiotowego terenu podstawowy jak i dopuszczalny rodzaj przeznaczenia, a także ustala warunki jego zabudowy. W tym miejscu należy zgodzić ze skarżącymi, iż istotnie organ planistyczny w treści planu niekonsekwentnie zastosował nazwę terenów oznaczonych symbolem KU1 nazywając je w §3 ust.1 pkt 7 lit.p "terenami parkingów", by w § 50ust.1 ten sam obszar zdefiniować jako "teren infrastruktury komunikacyjnej" . Przedmiotową niejednolitość w oznaczeniu przedmiotowego obszaru należy jednak zakwalifikować jako nieistotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, które samodzielnie nie mogło prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonego Planu w całości ani też w części. Powyższe stwierdzenie odnosi się także do zakwestionowanych przez skarżących błędów redakcyjnych w zakresie nazewnictwa terenów oznaczonych w planie miejscowym symbolem UK, W oraz ZL. Odnosząc się natomiast do podniesionych przez skarżących zarzutów naruszenia art.15 ust.2 pkt 5 i 11 ustawy poprzez nie zawarcie w treści zaskarżonego Planu istotnego obligatoryjnego elementu jakimi są odpowiednio :sposób i termin tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów oraz postanowienia dotyczące wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych należy zauważyć, iż skarżący poza ich ogólnikowym sformułowaniem nie wskazują na konkretne uwarunkowania faktyczne , które występują na obszarze objętym zaskarżonym Planem, a które przesądzałyby o konieczności poczynienia przedmiotowych ustaleń w jego treści. Wskazane przez skarżących elementy planu zagospodarowania przestrzennego należy ustalać obligatoryjnie wówczas, gdy w planie są obszary wymagające ich przeprowadzenia. Jest to więc uzależnione od stanu faktycznego podczas uchwalania planu. Należy bowiem przypomnieć, iż zgodnie z utrwalonym w tym zakresie orzecznictwem jeżeli stan faktyczny obszaru objętego planem nie daje podstaw do zamieszczenia w planie ustaleń wymienionych w art. 15 ust. 2 ustawy - brak takich ustaleń w planie sam w sobie nie może stanowić o jego niezgodności z prawem. ( por. podobnie wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20.11.2012 sygn. akt II SA/Ol 1189/12 publ. LEX nr 1241105, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 05.03.2012 sygn. akt II SA/Gl 841/11 publ. LEX nr 1138457, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 30.01.2012 sygn. akt II SA/Gl 896/11 LEX 1108994, wyrok NSA z dnia -20.12.2011 sygn. II OSK 2085/11 publ. Rzeczposp. PCD 2012/2/6.) Mając na uwadze powyższe Sąd uznał podniesione w tym zakresie zarzuty skarżących za nietrafne.

Pomimo, że nie wszystkie podniesione przez skarżących zarzuty okazały się trafne Sąd kierując się wcześniej przedstawionymi argumentami uznał, iż do podjęcia zaskarżonej uchwały doszło z naruszeniem zasady określonej w art. 15 ust. 2 pkt 12 ustawy co w świetle art. 28 ust. 1 ustawy w realiach niniejszej sprawy pociągało za sobą konieczność stwierdzenia na zasadzie art.147 § 1 p.p.s.a. nieważności zaskarżonej uchwały w opisanej w pkt I niniejszego wyroku części .

Z uwagi na fakt, iż żądania rozpoznawanych skarg były jednak dalej idące tj. skarżący domagali się w nich stwierdzenia nieważności w całości zaskarżonego Planu Sąd w pkt. II wyroku na zasadzie art.151 p.p.s.a. w pozostałym zakresie skargi oddalił

O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w pkt III, IV, i V wyroku na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.