Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 285/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 19 ust. 1
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: art. 72 par. 1 pkt 1, art. 121 par. 1, art. 210 par. 1 pkt 6, art. 124
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Jyż (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys – Kmiecik, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant st. sekr. sąd. Marta Lewicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2010 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" S. A. z siedzibą w J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w B. nr [...] z dnia [...], określającą A S.A. nadpłatę w podatku od towarów i usług za kwiecień 2004 r. w wysokości [...] zł oraz odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za w/w miesiąc w wysokości [...] zł. W podstawie prawnej powołano art. 233 §1 pkt 1 w związku z art. 13 § 1 pkt. 2 lit. a ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm).

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż w dniu [...] A S.A. złożyła do Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego wniosek w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za przedmiotowy okres w wysokości [...] zł. Zdaniem podatnika nadpłata w tym podatku powstała w związku z niesłusznie naliczonym w złożonej terminowo deklaracji VAT-7 za ten miesiąc i zapłaconym podatkiem od towarów i usług z tytułu wydanego pracownikom i byłym pracownikom węgla deputatowego. Zdaniem Spółki świadczenie to realizowane na rzecz pracownika przez pracodawcę na mocy obowiązujących go przepisów prawa pracy, nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Dlatego też w wyniku zmniejszenia wartości podatku należnego z tytułu wydania deputatów węglowych Spółka wykazała w korekcie deklaracji VAT-7 za w/w miesiąc zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł. Różnica wyniosła [...] zł.

W wyniku kontroli podatkowej organ podatkowy I instancji decyzją nr [...] z dnia [...] określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za kwiecień 2004 r. w wysokości [...] zł. Z uwagi na określenie zobowiązania podatkowego w kwocie j.w., nadpłata została wyliczona na kwotę [...] zł, która to kwota stanowi różnicę między zobowiązaniem podatkowym w kwocie [...] zł, wykazanym w korekcie deklaracji VAT-7 za tenże miesiąc, złożonej w dniu [...] i uregulowanym w całości, a zobowiązaniem określonym w/w decyzją Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w B. w kwocie [...] zł. Zdaniem organu podatkowego I instancji skoro Spółka wniosła o stwierdzenie nadpłaty w kwocie [...] zł, a nadpłata została określona w kwocie [...] zł, to należało odmówić stwierdzenia nadpłaty w kwocie żądanej przez stronę.

Od decyzji tej podatnik złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie decyzji oraz rozstrzygnięcie sprawy co do istoty poprzez stwierdzenie nadpłaty w podatku VAT we wnioskowanej wysokości. Zarzucił on zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy poprzez błędną interpretację art. 19 ust.1 ustawy o podatku VAT polegające na przyjęciu, że skoro przekazanie przez Spółkę w ramach jej obowiązku wynikającego z przepisów prawa deputatów węglowych na rzecz pracowników i byłych pracowników znajduje się poza regulacjami ustawy o VAT, to Spółce nie przysługuje odliczenie podatku VAT naliczonego od zakupu węgla przekazanego w formie deputatu oraz naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 120 Ordynacji podatkowej przez naruszenie zasady legalizmu oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady zaufania do organów podatkowych, które miały polegać na odniesieniu się w sposób ograniczony do argumentów spółki podniesionych w zastrzeżeniach do protokołu kontroli oraz nieprawidłowej interpretacji art. 19 ust.1 ustawy o VAT. Zdaniem strony, obowiązek wydania deputatów zwiany był z pracą wykonywaną przez pracowników lub byłych pracowników na rzecz Spółki, służąc ostatecznie pośrednio generowaniu sprzedaży węgla, a więc sprzedaży opodatkowanej. Nabywanie deputatów węglowych dla pracowników było bowiem warunkiem wykonywania działalności opodatkowanej, ustanowionym przez przepisy prawa pracy. Naruszenie przepisów postępowania miało zaś polegać na odniesieniu się w sposób ograniczony do argumentów Spółki przedstawionych w zastrzeżeniach do protokołu kontroli, oraz na nieprawidłowej interpretacji art. 19 ust.1 ustawy o VAT.

Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził, iż nadpłata jest to kwota nadpłaconego /czyli zapłaconego w kwocie wyższej niż należna/ lub nienależnie zapłaconego podatku. Aby więc stwierdzić istnienie lub wysokość nadpłaty, organ podatkowy winien ustalić jaka była należna kwota podatku, a jaka została uregulowana przez podatnika. Aby zaś możliwe było dokonanie tego ustalenia, w sytuacji, gdy złożona korekta budzi wątpliwości organu podatkowego, organ winien wszcząć postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego, toku którego zobowiązany jest rozważyć wszystkie okoliczności mające wpływ na ustalenie podstawy opodatkowania i wysokość zobowiązania, nie może zaś tego uczynić w postępowaniu o stwierdzenie nadpłaty, gdyż cel tego postępowania nie mieści się w zakresie żądania strony. W postępowaniu przed organem podatkowym I instancji procedura ta została zachowana, a przy określeniu nadpłaty została uwzględniona kwota zobowiązania podatkowego w podatku VAT za przedmiotowy okres wynikająca z decyzji Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w B. nr [...]. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 19 ust.1 ustawy o VAT, to Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, iż ustosunkował się już do niego w decyzji z dnia [...], utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] w sprawie określenia zobowiązania podatkowego, a zarzuty strony dot. naruszenia przepisów postępowania tj. art. 120 i 121 § 1 Ordynacji podatkowej uznał za nieuzasadnione.

Wobec powyższych ustaleń, Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w B. w sprawie określenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za w/w miesiąc.

W skardze skierowanej do sądu administracyjnego pełnomocnik A SA ponawiając zarzuty zgłoszone już w odwołaniu wskazał na naruszenie art.19 ust.1 ustawy o VAT. Podkreślił, iż przepisy ustawy o VAT nie nakazują, aby w celu dokonania odliczenia związek między zakupami a sprzedażą opodatkowana był bezpośredni, a związek pośredni jest wystarczający. Taki związek zaś w przypadku podatnika zachodzi, gdyż deputaty są jednymi ze świadczeń ponoszonych na rzecz pracowników, których poniesienie jest konieczne w procesie funkcjonowania podatnika i jako świadczenie ponoszone na rzecz pracowników służy wydobyciu węgla - a więc produkcji towarów, których sprzedaż jest opodatkowana podatkiem VAT - w takim samym stopniu, jak zaopatrzenie w maszyny i inne środki produkcji. Ponadto zarzucił organowi podatkowemu II instancji naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez działania naruszające zaufanie podatnika do organów podatkowych, polegające na pominięciu argumentów Spółki oraz rozstrzygnięć w podobnych sprawach, a także art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwe i sprzeczne z zasadą przekonywania skonstruowanie uzasadnienia polegające na częściowym pominięciu argumentów spółki.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Oznacza to, że aby można było poddać analizie fakt istnienia lub wysokość nadpłaty, najpierw należy ustalić, jaka jest wysokość podatku zapłaconego należnie, a więc w kwocie równej kwocie zobowiązania podatkowego. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w B., którą określono zobowiązanie A S.A. w podatku od towarów i usług za kwiecień 2004 r. na kwotę [...] zł, a decyzja ta jest ostateczna w administracyjnym toku instancji. Biorąc pod uwagę, iż zobowiązanie A w podatku VAT za przedmiotowy okres zostało zapłacone w kwocie [...] zł, wynikającej z korekty deklaracji VAT-7 złożonej przez podatnika w dniu [...], to różnica między tymi dwiema wielkościami wynosi [...] zł.

Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w skardze, na wstępie należy podnieść, że w niniejszym postępowaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny nie badał zarzutu naruszenia art. 19 ust.1 ustawy o VAT, wobec faktu, że nie ma on dla rozpoznania niniejszej sprawy żadnego znaczenia. W sprawie, której przedmiotem jest stwierdzenie nadpłaty Sąd porównuje jedynie kwotę podatku zapłaconego z kwotą zobowiązania podatkowego, wynikającą z deklaracji podatkowej, złożonej przez podatnika albo decyzją określającą zobowiązanie podatkowe. Natomiast okoliczności mające znaczenie dla określenia wysokości zobowiązania podatkowego stanowiły przedmiot postępowania przed tut. Sądem w sprawie ze skargi [...] na decyzję dot. określenia tego zobowiązania pod sygn. akt III SA/Gl 289/10 i prawidłowość interpretacji art. 19 ust.1 ustawy o VAT przez organy skarbowe podlegała analizie w tymże postępowaniu. Podobna jest ocena Sądu w przypadku zarzutu dot. orzecznictwa ETS.

Natomiast co do kwestii zarzutów naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art.124 tej ustawy, Sąd uznał je za nieuzasadnione. Organy podatkowe obu instancji wyjaśniały treść zastosowanych przepisów prawa, poddawały analizie stanowisko strony, wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi się kierowały przy wydaniu orzeczeń, a uzasadnienie decyzji zawiera uzasadnienie zarówno faktyczne jak i prawne. Okoliczność, że ocena faktyczna lub prawna organu podatkowego była odmienna od oceny podatnika, nie jest równoznaczna z tym, że organy te nie wyjaśniły stronie zasadności przesłanek, którymi kierowały się przy wydaniu orzeczenia, jako że przesłanki te zostały obszernie omówione w decyzjach organów obu instancji.

Wobec powyższego w rezultacie badania legalności decyzji Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała wskazane w skardze przepisy prawa procesowego i materialnego, a merytoryczna ocena rozstrzygnięcia organów podatkowych potwierdziła jego zgodność z obowiązującym prawem procesowym i materialnym. Mając powyższe na uwadze - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skargę oddalił.