Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2092/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
659
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Rada Notarialna
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 13
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 149 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie NSA Małgorzata Borowiec (spr.) del. NSA Janusz Furmanek Protokolant starszy asystent sędziego Dominika Człapińska po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 16/14 w sprawie ze skargi A.B. na przewlekłość Krajowej Rady Notarialnej w przedmiocie wniosku z dnia 30 września 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 marca 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 16/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A.B. na przewlekłość Krajowej Rady Notarialnej w przedmiocie wniosku z dnia 30 września 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej, stwierdził, że przewlekłość Krajowej Rady Notarialnej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 1), oddalił wniosek o wymierzenie Krajowej Radzie Notarialnej grzywny (pkt 2) oraz zasądził od Krajowej Rady Notarialnej na rzecz skarżącego A.B. kwotę 357 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 3).

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

A.B. wnioskiem z dnia [...] września 2012 r. wystąpił do Krajowej Rady Notarialnej o doręczenie protokołu posiedzenia Krajowej Rady Notarialnej z dnia [...] września 2012 r., na którym została podjęta uchwała nr [...].

Prezes Krajowej Rady Notarialnej, w odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia 19 października 2012 r. przesłał wnioskodawcy wyciąg z protokołu [...] posiedzenia Krajowej Rady Notarialnej z dnia [...] września 2012 r., w zakresie dotyczącym podjęcia uchwały nr [...].

A.B. pismem z dnia 28 października 2012 r. ponownie zwrócił się do Krajowej Rady Notarialnej o doręczenie całego, kompletnego protokołu posiedzenia z dnia [...] września 2012 r., wraz z listą obecności członków Krajowej Rady Notarialnej, podnosząc, że jego wniosek został zrealizowany tylko w zakresie częściowym.

Z uwagi na fakt, że powyższe pismo pozostało bez odpowiedzi ze strony Krajowej Rady Notarialnej, A.B. w dniu 21 listopada 2012 r. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Krajowej Rady Notarialnej w zakresie rozpatrzenia jego wniosku. Skarżący zarzucił naruszenie art. 61 Konstytucji RP oraz rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 13 oraz art. 1, art. 2, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) i wniósł o zobowiązanie Krajowej Rady Notarialnej do wydania całego, kompletnego protokołu z posiedzenia Krajowej Rady Notarialnej z dnia [...] września 2012 r., wraz z listą obecności członków Krajowej Rady Notarialnej.

Prezes Krajowej Rady Notarialnej pismem z dnia 6 grudnia 2012 r. poinformował A.B., że w ocenie Rady żądana przez niego informacja jest informacją przetworzoną i w związku z tym wezwał w/w do wykazania szczególnego interesu publicznego do uzyskania informacji przetworzonej. Jednocześnie przy piśmie z dnia 6 grudnia 2012 r. przesłał wnioskodawcy kserokopię listy obecności z posiedzenia z dnia [...] września 2012 r.

Następnie Krajowa Rada Notarialna uchwałą z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] odmówiła A.B. udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Powyższa uchwała została skarżącemu doręczona w dniu [...] lutego 2013 r.

W związku z powyższym, skarżący w piśmie z dnia [...] lutego 2013 r. zmodyfikował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w ten sposób, że zarzucił Krajowej Radzie Notarialnej przewlekłość postępowania, wnosząc o wymierzenie organowi grzywny.

Krajowa Rada Notarialna w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, zaś w piśmie procesowym z dnia 1 marca 2013 r. wniosła o odrzucenie skargi, z uwagi na to, że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego.

A.B. w piśmie procesowym z dnia 18 marca 2013 r. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i ostatecznie sprecyzował, że wnosi o uwzględnienie skargi z dnia 21 listopada 2012 r. poprzez stwierdzenie, iż:

- w prowadzonym przez Krajową Radę Notarialną postępowaniu w przedmiocie udzielenia dostępu do informacji publicznej doszło do przewlekłości postępowania,

- przewlekłe prowadzenie postępowania w wyżej wskazanym zakresie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa.

Ponadto wniósł o wymierzenie Krajowej Radzie Notarialnej grzywny w wysokości 10-krotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa GUS oraz zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia swoich praw, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W obszernym uzasadnieniu bardzo szczegółowo odniósł się do meritum sprawy, oraz stwierdził, że Krajowa Rada Notarialna w sposób ewidentny prowadziła przewlekle postępowanie w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, bowiem zajęcie stanowiska merytorycznego nastąpiło po przeszło 4 miesiącach od wniesienia wniosku. Uzasadnia to twierdzenie, iż przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Opieszałość organu samorządu, jak również podejmowane w toku postępowania wybiegi, przemawiają za wymierzeniem grzywny w najwyższej wysokości, gdyż w demokratycznym państwie prawnym niedopuszczalna jest sytuacja, by organy zobowiązane do udostępnienia informacji, a więc powołane do działania na rzecz obywatela, były całkowicie bezkarne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt II SAB/We 508/12, wydanym na podstawie art. 149 § 1 i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), stwierdził, że przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, umorzył postępowanie w pozostałym zakresie oraz zasądził od Krajowej Rady Notarialnej na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wyroku, w pierwszej kolejności odniósł się do wniosku zawartego w skardze o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. Wyjaśnił, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej (wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 601/05). W sprawie brak jest zatem podstawy do odrzucenia skargi.

Ponadto stwierdził, że stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, Krajowa Rada Notarialna jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

W ocenie Sądu pierwszej instancji organ do dnia wniesienia skargi pozostawał całkowicie pasywny, czym naraził się na zarzut przewlekłości postępowania, oznaczającej stan, w którym organ administracji w sposób nieuzasadniony "przedłuża" termin załatwienia sprawy, powołując się na niezależne od niego przyczyny uniemożliwiające dotrzymanie terminu podstawowego, bądź gdy termin załatwienia sprawy jest zatrzymany. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że przez przewlekłe prowadzenie postępowania należy rozumieć sytuację, gdy postępowanie prowadzone jest w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużych odstępach czasu lub poprzez wykonywanie czynności pozornych powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie przez mnożenie czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uzasadniając rozstrzygnięcie stwierdzające, że przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, wskazał na fakt zakończenia postępowania i wydanie rozstrzygnięcia oraz to, iż Krajowa Rada Notarialna jest organem kolegialnym, który składa się z 9 członków, zaś taka forma organizacyjna może wpływać na wydłużenie czasu do dokonania niektórych czynności. Ponadto podał, iż oddalając skargę w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny miał na względzie okoliczność, że przewidziana w art. 149 § 2 p.p.s.a. grzywna ma charakter fakultatywny, a jej podstawowym celem jest przyspieszenie organu do wydania decyzji merytorycznie kończącej postępowanie w sprawie. W niniejszej sprawie decyzja została przez organ wydana, co spowodowało odstąpienie przez Sąd od wymierzenia grzywny.

Na skutek wniesienia przez A.B. od powyższego wyroku skargi kasacyjnej sprawę rozpoznawał Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 9 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1454/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądził od Krajowej Rady Notarialnej na rzecz A.B. zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu wyroku podał, że niewątpliwie Krajowa Rada Notarialna jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, zaś żądanie skarżącego dotyczy informacji publicznej. Jednocześnie stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, czyniąc rozważania w sprawie, nie odniósł się do specyfiki regulacji zawartej w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Nie wziął bowiem pod uwagę, że jej celem jest zagwarantowanie wnioskodawcy dostępu do informacji w określonym przez ustawę terminie, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji, na ocenę, czy w sprawie doszło do rażącej przewlekłości, nie może mieć wpływu okoliczność, iż w chwili rozpoznawania skargi postępowanie w sprawie udzielenia informacji zostało zakończone, ani kolegialność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji. Rozważenia za to wymagała m.in. długość trwania przewlekłości w aspekcie regulowanych ustawą o dostępie do informacji terminów. Ponadto zauważył, że wbrew normie art. 141 § 4 p.p.s.a., pisemne uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozostaje w sprzeczności z sentencją. Sąd pierwszej instancji wyjaśniając podstawę prawną rozstrzygnięcia podał, że skarga w zakresie wymierzenia organowi grzywny podlega z mocy art. 151 p.p.s.a. oddaleniu, w sytuacji, gdy w sentencji wyroku brak jest tego rodzaju rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku nie zawiera natomiast jakichkolwiek rozważań odnoszących się do zawartego w sentencji umorzenia postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że grzywna z art. 149 § 2 p.p.s.a. spełnia nie tylko funkcję dyscyplinującą, lecz ma również charakter represyjny i prewencyjny, a w tym zakresie Sąd pierwszej instancji nie poczynił żadnych rozważań. Zdaniem Sądu drugiej instancji stwierdzone wadliwości uzasadnienia, pozostające w sprzeczności z art. 141 § 4 p.p.s.a., uniemożliwiają kontrolę instancyjną wyroku, co musiało skutkować przyjęciem naruszenia normy prawnej w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a w konsekwencji uchyleniem z tego powodu zaskarżonego rozstrzygnięcia (art. 185 § 1 p.p.s.a.). Powyższe czyniło zbędnym ustosunkowanie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ponownie rozpoznając sprawę, uznał, że spełniony jest zakres przedmiotowy i podmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wskazał, że w przepisach prawa brak jest definicji "przewlekłości postępowania". W ustawie z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.) stanowi się jedynie, że dla stwierdzenia, czy w sprawie doszło do przewlekłości postępowania, należy w szczególności ocenić terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd, w celu wydania w sprawie rozstrzygnięcia co do istoty albo czynności podjętych przez prokuratora prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze w celu zakończenia postępowania przygotowawczego lub czynności podjętych przez Sąd lub komornika sądowego w celu przeprowadzenia i zakończenia sprawy egzekucyjnej albo innej sprawy dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego, uwzględniając charakter sprawy, stopień faktycznej i prawnej jej zawiłości, znaczenie dla strony, która wniosła skargę, rozstrzygniętych w niej zagadnień oraz zachowanie się stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania (art. 2 ust. 2).

Wyjaśnił, że próbę dokonania wykładni pojęcia "przewlekłości postępowania" podjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1956/12 Lex nr 1233717 w którym stwierdził, że: "Przewlekłość w prowadzeniu postępowaniu wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 K.p.a., ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należnej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia". Z kolei Sąd ten w wyroku z dnia 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt II OSK 549/13 Lex nr 1369030 wskazał, że: "Postępowanie prowadzone w sposób przewlekły jest to postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiana w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużenie terminu załatwienia sprawy".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w niniejszej sprawie w pełni poglądy te podzielił i przyjął jako własne.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że intencją ustawodawcy w zakresie udostępniania informacji publicznej było przede wszystkim odformalizowanie postępowania w tej materii i to w sposób maksymalnie możliwy, albowiem dopiero wówczas możliwe jest pełne wypełnienie konstytucyjnej jawności życia publicznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 562/13). Celem ustawodawcy było zagwarantowane wnioskodawcy dostępu do informacji w terminie określonym przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej przewidują własne, krótsze od powszechnie obowiązujących, terminy udostępniania informacji publicznej i stanowią lex specialis w stosunku do przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej w skrócie K.p.a.). Zgodnie z art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (...) (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informacje, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, analiza przebiegu postępowania w przedmiocie wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej wskazuje, że powyższe terminy zostały przekroczone. Krajowa Rada Notarialna dopiero przy piśmie z dnia 19 października 2012 r. przesłała skarżącemu wyciąg z protokołu [...] posiedzenia Krajowej Rady Notarialnej z dnia [...] września 2012 r., nie odpowiedziała na ponowny wniosek skarżącego z dnia 28 października 2012 r. o doręczenie kompletnego protokołu wraz z listą obecności członków Krajowej Rady Notarialnej na posiedzeniu w dniu [...] września 2012 r. Dopiero skarga A.B. z dnia 21 listopada 2012 r. wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Krajowej Rady Notarialnej spowodowała, że pismem z dnia 6 grudnia 2012 r. zwróciła się ona do skarżącego o wykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji przetworzonej, przesyłając jednocześnie listę obecności członków Rady na posiedzeniu w dniu [...] 2012 r. Następnie Krajowa Rada Notarialna dopiero w dniu [...] lutego 2013 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie rozpoznania wniosku A.B. o udostępnienie informacji publicznej, odmawiając udostępnienia protokołu z posiedzenia Krajowej Rady Notarialnej z dnia [...] września 2012 r.

Z tego względu, jak również z uwagi na to, że sprawa nie była zbyt skomplikowana bądź zawiła Sąd pierwszej instancji przyjął, że Krajowa Rada Notarialna w przedmiocie wniosku skarżącego przewlekle prowadziła postępowanie. Jednakże stwierdził, że przewlekłość Krajowej Rady Notarialnej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012r., sygn. akt I OSK 675/12). Słownikowe znaczenie słowa "rażący" oznacza "rzucający się w oczy, bardzo duży, oczywisty" (Mały słownik języka polskiego pod red. S. Skorupki, H. Auderskiej, Z. Łempickiej, PWN, Warszawa 1969).

Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że uwzględniając okoliczności niniejszej sprawy trzeba mieć na uwadze okoliczność, że Krajowa Rada Notarialna nie jest organem monokratycznym, lecz kolegialnym, składającym się z notariuszy wybranych przez walne zgromadzenia notariuszy izb notarialnych (art. 39 § 1 ustawy – Prawo o notariacie). Z załącznika do zarządzenia Prezesa Krajowej Rady Notarialnej z dnia 18 października 2008 r. nr 2/2008 w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu Regulaminu urzędowania Krajowej Rady Notarialnej (Notar. 2008.10.180) wynika, że Krajowa Rada Notarialna obraduje na posiedzeniach (§ 7 ust. 1). Tylko wyjątkowo w sprawach niecierpiących zwłoki może podejmować uchwały bez odbycia posiedzenia w drodze głosowania pisemnego (§ 7 ust. 2). Z kolei stosownie do § 8 cyt. Regulaminu, posiedzenia odbywają się co najmniej raz na kwartał w siedzibie Rady, w uzasadnionych przypadkach posiedzenia mogą się również odbywać poza jej siedzibą. Zgodnie z § 17 Regulaminu, Krajowa Rada Notarialna podejmuje swoje rozstrzygnięcia w formie uchwał i pisemnych stanowisk.

W konsekwencji Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż biorąc pod uwagę nie tyle fakt, że Krajowa Rada Notarialna jest organem kolegialnym, ile opisany wyżej sposób jej działania i rozstrzygania spraw oraz częstotliwość jej posiedzeń, uznać należy, iż przewlekłe, trwające cztery miesiące załatwianie wniosku skarżącego, nie nosi cech "rażącej przewlekłości". Z tych względów niezasadny jest również wniosek o wymierzenie Krajowej Radzie Notarialnej grzywny jako środka represyjnego i prewencyjnego. Grzywna przewidziana w art. 149 § 2 p.p.s.a. ma charakter mieszany: dyscyplinujący, represyjny i prewencyjny (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2013 r. sygn. akt I OSK1454/13). Skoro Krajowa Rada Notarialna do dnia rozpoznawania skargi przez Sąd rozpoznała wniosek skarżącego, brak jest podstaw do stosowania grzywny jako środka dyscyplinującego.

Sąd pierwszej instancji wyjaśnił również, iż rozpoznanie wniosku skarżącego i podjęcie przez Radę uchwały o odmowie udostępnienia mu żądanej informacji publicznej nie oznacza, że postępowanie sądowe ze skargi na przewlekłość stało się bezprzedmiotowe z uwagi na brak możliwości zobowiązania jej do rozpatrzenia wniosku w określonym terminie. W tej kwestii podzielił stanowisko wyrażane w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1360/12 Lex nr 1219576, że "Przepis art. 149 p.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy nastąpiło to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Użycie w zdaniu drugim § 1 art. 149 p.p.s.a. wyrazu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie, z analizy tego przepisu, w kontekście przepisu art. 417¹ § 3 K.c., wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu. Należy więc przyjąć, że wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.".

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł A.B., reprezentowany przez adwokata i zaskarżając wyrok w części dotyczącej pkt 1 i 2, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a) art. 190 zd. 1 p.p.s.a., poprzez niezastosowanie się w całości przez Sąd pierwszej instancji do wykładni prawa Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartej w wyroku z dnia 9 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1454/13, bowiem przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, mimo wskazań co do dalszego postępowania, w sposób lakoniczny, a więc tak samo jak we wcześniejszym wyroku, poczynił rozważania w zakresie braku rażącego charakteru stwierdzonej nieprawidłowości; nie wziął pod uwagę, że na ocenę czy w sprawie doszło do rażącej przewlekłości nie może mieć wpływu okoliczność, iż w chwili rozpoznania skargi postępowanie w sprawie udzielenia informacji zostało zakończone, ani kolegialność podmiotu zobowiązanego do udzielenia; nie poczynił też żadnych rozważań co do charakteru represyjnego i prewencyjnego grzywny,

b) art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a., poprzez wadliwe przyjęcie, że stwierdzona przewlekłość Krajowej Rady Notarialnej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, z tej tylko racji, że jest to organ kolegialny i wedle § 8 Regulaminu posiedzenia jej odbywają się raz na kwartał, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z oceną prawną Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartą w wyroku z dnia 9 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1454/13, że na ocenę, czy w sprawie doszło do rażącej przewlekłości nie może mieć wpływu kolegialność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji,

c) art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez wydanie wyroku z pominięciem całości ustaleń faktycznych wynikających z akt sprawy, w szczególności z akt administracyjnych, bowiem Sąd pierwszej instancji, rozpoznając ponownie sprawę, całkowicie pominął ustalony na rozprawie w dniu 27 marca 2014 r. stan faktyczny, wynikający z odnotowanego w protokole z tej rozprawy wyjaśnienia pełnomocnika organu, że posiedzenia Krajowej Rady Notarialnej odbywają się raz, dwa razy w miesiącu; pominięcie tej okoliczności dla oceny charakteru stwierdzonej nieprawidłowości, czy była rażąca, czy też nie, w okolicznościach niniejszej sprawy ma kluczowe znaczenie w aspekcie oceny wypełnienia przez Radę obowiązku załatwienia wniosku o udzielenie informacji publicznej w ustawowych terminach, w tym też obowiązku powiadomienia skarżącego o przyczynie zwłoki w terminie jego załatwienia i podania właściwego terminu jego załatwienia;

d) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a., poprzez oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny Krajowej Radzie Notarialnej wobec stwierdzonej przewlekłości prowadzenia postępowania, na skutek wadliwego uznania, że skoro Rada do dnia rozpoznania skargi przez Sąd rozpatrzyła wniosek skarżącego, to brak jest podstaw do stosowania grzywny jako środka dyscyplinującego; Sąd pierwszej instancji podejmując takie rozstrzygnięcie w zakresie ukarania organu grzywną całkowicie pominął to, że ten środek prawny ma na celu nie tylko dyscyplinowanie organu, lecz ma również charakter represyjny i prewencyjny, zatem Sąd powinien dokonać oceny zasadności wniosku o wymierzenie grzywny w obu tych aspektach, czego nie uczynił, co wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku; zauważyć przy tym należy, że przedmiotem niniejszego postępowania jest przewlekłość postępowania, a nie bezczynność organu, czego Sąd pierwszej instancji zdaje się nie rozróżniać, skoro uznał, że wydanie rozstrzygnięcia nie daje podstawy wymierzenia grzywny;

e) naruszenie art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 190 zd. 1 p.p.s.a., poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartej w wyroku z dnia 9 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1454/13, że grzywna ma charakter mieszany: dyscyplinujący, represyjny i prewencyjny; jak stwierdził NSA, Sąd pierwszej instancji co do charakteru represyjnego i prewencyjnego grzywny nie poczynił żadnych rozważań, co oznacza, że rozpoznając ponownie sprawę obowiązany był dokonać oceny, czy ze względu na charakter represyjny i prewencyjny grzywny w okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodzą podstawy do jej wymierzenia – takich rozważań niewątpliwie brak jest w zaskarżonym wyroku,

f) art. 141 § 4 p.p.s.a., ponieważ uzasadnienie zaskarżonego wyroku, wbrew wykładni prawnej Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartej w wyroku z dnia 9 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1454/13 w zakresie przyczyn uznania, że stwierdzona przewlekłość nie miała charakteru rażącego, sprowadza się do trzech zdań (str. 5 uzasadnienia); zauważyć należy, że uzasadnienie w tym zakresie jest tak samo lakoniczne, jak w poprzednim wyroku Sądu pierwszej instancji, ale również sprzeczne z oceną prawną Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którą na ocenę, czy w sprawie doszło do rażącej przewlekłości nie może mieć wpływu okoliczność, iż w chwili rozpoznania skargi postępowanie w sprawie udzielenia informacji zostało zakończone, ani też kolegialność podmiotu zobowiązanego do udzielenia, informacji; w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd nie wskazał przyczyn, z powodu których nie uwzględnił przy rozstrzygnięciu sprawy, istotnej dla niej okoliczności faktycznej przedstawionej przez pełnomocnika strony na rozprawie, z której wynika, że Krajowa Rada Notarialna posiedzenia odbywa raz, dwa razy w miesiącu posiedzenia, mimo że § 8 jej Regulaminu określa ich częstotliwość raz na kwartał; Sąd nie wyjaśnił również w sposób wnikliwy rozstrzygnięcia w zakresie oddalenia wniosku skarżącego o wymierzenie grzywny, jak również, wbrew ocenie prawnej Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wyjaśnił, dlaczego w okolicznościach niniejszej sprawy nie wymierzył organowi grzywny mając na względzie charakter represyjny i prewencyjny.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części, tj. pkt 1 i 2 i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku, poprzez stwierdzenie, że przewlekłość postępowania prowadzonego przez Krajową Radę Notarialną [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i wymierzenie Krajowej Radzie Notarialnej [...] stosownej grzywny oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że Sąd pierwszej instancji, powołując się na zapis § 8 Regulaminu urzędowania Krajowej Rady Notarialnej uznał, że skoro z zgodnie z tym przepisem posiedzenia Rady odbywają się raz na kwartał, to przewlekłe załatwienie wniosku, trwające cztery miesiące, nie nosi cech rażącej przewlekłości. Autor skargi kasacyjnej zauważył, iż taka konstatacja Sądu nie znajduje żadnego uzasadnienia, bowiem z okoliczności faktycznych ustalonych na rozprawie w dniu 27 marca 2014 r. wynika, że w istocie posiedzenia Krajowej Rady Notarialnej odbywają się raz, dwa razy w miesiącu. Posiedzenie zwoływane są z wyprzedzeniem dwóch, trzech tygodni. Z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku jednoznacznie wynika, że Sąd, dokonując oceny stwierdzonej przewlekłości Krajowej Rady Notarialnej w aspekcie, czy miała ona charakter rażącego naruszenia, czy też takiego charakteru nie miała, całkowicie powyższą okoliczność pominął, co – w ocenie skarżącego – mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślił, że z oświadczenia pełnomocnika strony wynika, że Krajowa Rada Notarialna odbywa swoje posiedzenia częściej, niż to określa § 8 jej Regulaminu, w myśl którego posiedzenia jej odbywają się co najmniej raz w kwartale. Na podstawie takiego oświadczenia pełnomocnika strony nasuwa się wniosek, że w okresie czterech miesięcy, tj. od daty złożenia wniosku z dnia 30 września 2012 r. do dnia [...] lutego 2013 r., tj. podjęcia uchwały przez Radę w sprawie tego wniosku, odbyły się co najmniej cztery posiedzenia, przy przyjęciu, że odbywały się one jeden raz w każdym miesiącu, zaś przy przyjęciu, że posiedzenia odbywały się dwa razy w miesiącu, to w okresie tym było osiem posiedzeń. Nie może budzić wątpliwości, że oświadczenie pełnomocnika złożone na rozprawie stanowi istotną okoliczność dla oceny, czy postępowanie organu miało cechy rażącego naruszenia – wobec tego powinno być wzięte pod uwagę przy dokonywaniu oceny w tym zakresie. Zdaniem skarżącego dla prawidłowej oceny rażącego, czy też braku rażącego postępowania Rady niezbędne było wyjaśnienie przez Sąd pierwszej instancji, ile faktycznie odbyło się posiedzeń Krajowej Rady Notarialnej w okresie od dnia złożenia wniosku z dnia 30 września 2012 r. do dnia wydania uchwały w dniu [...] lutego 2013 r. Niewyjaśnienie tej okoliczności ma kluczowe znaczenie dla oceny postępowania Rady i niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie co do stwierdzenia, że o braku rażącego prowadzenia postępowania przesądza sposób działania i rozstrzygania spraw przez Krajową Radę Notarialną oraz częstotliwość jej posiedzeń określony w § 8 jej Regulaminu jest wadliwe, bowiem w niniejszej sprawie postawą oceny postępowania organu powinny być nie tyle sposób działania Rady, wynikający z jej Regulaminem, ale faktyczny sposób jej działania, a więc przede wszystkim to, ile Rada Krajowa odbyła faktycznie posiedzeń w przedmiotowym okresie czterech miesięcy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w odróżnieniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na zarzutach naruszenia określonych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Istota podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia art. 190 zd. 1 p.p.s.a. i art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 190 zd. 1 p.p.s.a. sprowadza się do stwierdzenia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie zastosował się w całości do wykładni prawa oraz do oceny prawnej zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1454/13.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie powyższe zarzuty są niezasadne. Zgodnie z art. 190 zd.1 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oznacza to, że Sąd pierwszej instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy jest związany wykładnią dokonaną przez Sąd drugiej instancji zarówno w zakresie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, przy czym ocena ustaleń faktycznych jest pochodną oceny wykładni (a w konsekwencji zastosowania) przepisów postępowania. Użyte w powołanym przepisie pojęcie "wykładnia prawa" należy rozumieć wąsko, jako wyjaśnienie znaczenia przepisów prawa. Sąd rozpoznający sprawę ponownie nie może zatem dokonać interpretacji przepisów w sposób odmienny niż wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej. Pojęcie "oceny prawnej" jest pojęciem zakresowo szerszym od pojęcia "wykładni prawa". Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy prawnej przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za błędne. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu, czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie.

Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy przepisu art. 190 zd. 1 p.p.s.a. nie naruszył. Oceniając przewlekłość postępowania Krajowej Rady Notarialnej w kontekście przesłanki rażącego naruszenia prawa uwzględnił regulację zawartą w ustawie o dostępie do informacji publicznej dotyczącą terminu udostępnienia informacji i okres jej trwania. Nie brał pod uwagę faktu, że w chwili rozpoznania skargi postępowanie w sprawie udzielenia skarżącemu informacji publicznej zostało zakończone, czy też kolegialność organu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Rozważył również celowość zastosowania w sprawie grzywny jako środka dyscyplinującego.

Zamierzonego skutku nie mogły odnieść również zarzuty naruszenia art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Odnosząc się do pierwszego z powołanych wyżej zarzutów wskazać należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał szczegółowych ustaleń dotyczących przewlekłości postępowania Krajowej Rady Notarialnej w przedmiocie wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, to jednak stwierdzając, że przewlekłość tego organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, wziął pod uwagę sposób jego działania oraz częstotliwość jego posiedzeń. W konsekwencji uznał, że przewlekłe, trwające cztery miesiące, załatwianie wniosku skarżącego nie nosi cech "rażącej przewlekłości".

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez pominięcie przy ocenie przesłanki "rażącego naruszenia prawa" wyjaśnienia pełnomocnika organu dotyczącego częstotliwości posiedzeń Krajowej Rady Notarialnej oraz braku poczynienia ustaleń ilości odbytych przez ten organ posiedzeń w okresie od dnia złożenia przez skarżącego wniosku z dnia 30 września 2012 r. do dnia wydania uchwały z dnia [...] lutego 2013 r. zauważyć należy, iż uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny, dopuszczając na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 106 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. dowód z dokumentu – pisma Krajowej Rady Notarialnej z dnia 29 października 2014 r. ustalił, że odbyła ona posiedzenia w dniach 12 października 2012 r., 27 października 2012 r., 9 listopada 2012 r., 7-8 grudnia 2012 r. oraz w dniu 11 stycznia 2013 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza tego dokumentu nie ma wpływu na poprawność dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oceny braku przesłanki "rażącego naruszenia prawa" w kontekście stwierdzenia przewlekłości postępowania tego organu. Z akt sprawy wynika, że wniosek skarżącego z dnia [...] września 2012 r. o doręczenie protokołu posiedzenia Krajowej Rady Notarialnej z dnia [...] września 2012 r., na którym została podjęta uchwała nr [...] wpłynął do Krajowej Rady Notarialnej w dniu 2 października 2012 r. Prezes Krajowej Rady Notarialnej w odpowiedzi na powyższy wniosek pismem z dnia 19 października 2012 r. (z trzydniowym uchybieniem 14-dniowego terminu określonego w ustawie o dostępie do informacji publicznej) przesłał skarżącemu wyciąg z protokołu IX posiedzenia Krajowej Rady Notarialnej z dnia [...] września 2012 r., w zakresie dotyczącym podjęcia uchwały nr [...]. A.B. w związku z niepełnym udzieleniem żądanej informacji, pismem z dnia 28 października 2012 r., które wpłynęło do organu w dniu 29 października 2012 r. ponownie zwrócił się o doręczenie całego, kompletnego protokołu posiedzenia Rady z dnia [...] września 2012 r. oraz rozszerzył wniosek o żądanie przesłania mu listy obecności członków Krajowej Rady Notarialnej. Ze strony organu ten wniosek skarżącego pozostał bez odpowiedzi. W związku z powyższym, A.B. w dniu 21 listopada 2012 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Krajowej Rady Notarialnej w zakresie rozpatrzenia jego wniosku. Prezes Krajowej Rady Notarialnej w piśmie z dnia 6 grudnia 2012 r., a więc po upływie 37 dni od otrzymania wniosku skarżącego z dnia 28 października 2012 r. poinformował go, że w ocenie organu żądana informacja jest informacją przetworzoną i wezwał do wykazania, że jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wskazał, iż aby w pełni zrealizować wniosek skarżącego, konieczne jest dokonanie w pierwszej kolejności wyboru, które z elementów protokołu dotyczą spraw związanych z wykonywaniem przez Radę zadań z zakresu administracji publicznej, a w dalszej kolejności konieczne jest dokonanie anonimizacji danych osobowych osób, których sprawy indywidualne były rozpatrywane przez Radę, co wymaga znacznego nakładu pracy. Jednocześnie częściowo uwzględnił wniosek skarżącego z dnia 28 października 2012 r., przesłał mu bowiem kserokopię listy obecności z posiedzenia Rady w dniu [...] września 2012 r. W związku z brakiem odpowiedzi ze strony skarżącego i niewykazaniem przez niego, że uzyskanie żądanej informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, Krajowa Rada Notarialna uchwałą z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] odmówiła A.B. udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, biorąc pod uwagę datę złożonego przez skarżącego wniosku, jak również udzielone mu przez organ odpowiedzi, datę złożenia przez niego do Sądu skargi na bezczynność i datę wydanej w sprawie uchwały, Sąd pierwszej instancji w okolicznościach niniejszej sprawy zasadnie uznał, że nie można przyjąć, że stwierdzona przewlekłość postępowania Krajowej Rady Notarialnej w sposób rażący uchybia przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Prezentowane przez organ stanowisko wskazywało na określoną interpretację przepisów mających zastosowanie w sprawie w kontekście jej stanu faktycznego, a nie na lekceważenie skarżącego, czy też celowe wprowadzanie go w błąd.

Jako chybiony ocenić należy zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera wszystkich określonych w nim elementów lub nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny, a wada ta uniemożliwia dokonanie przez Sąd drugiej instancji kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi, o których mowa w powołanym przepisie. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, zarzuty podniesione w skardze oraz wskazano i w dostateczny sposób wyjaśniono podstawę prawną rozstrzygnięcia. Okoliczność, że stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Polemika ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia powołanego przepisu.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a., dotyczącego w ocenie autora skargi kasacyjnej niezasadnego oddalenia wniosku w przedmiocie wymierzenia Krajowej Radzie Notarialnej grzywny jako środka dyscyplinującego i pominięcie faktu, że ma ona również charakter represyjny i prewencyjny, stwierdzić należy, iż jest on nietrafny. Grzywna, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a., ma charakter mieszany, przy czym w pierwszej kolejności charakter dyscyplinujący, a w dalszej kolejności represyjny i prewencyjny. Wskazane wyżej szczegółowo okoliczności, które doprowadziły do stwierdzenia, że przewlekłość organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa pozwalały Sądowi pierwszej instancji na uznanie, że wobec ustania bezczynności organu odpadł cel dyscyplinujący grzywny. W konsekwencji oznaczało to stwierdzenie, że w sprawie nie było konieczne sięganie po grzywnę jako środek prewencyjny i represyjny.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną, jako niezawierającą usprawiedliwionych podstaw, w oparciu o art. 184 p.p.s.a. oddalił.