Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 392/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 2 pkt 16
journal: Dz.U. 2018 poz 2134
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci - tekst jedn.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie WSA Halina Jakubiec (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant specjalista Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2019 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata J. L. - Kancelaria Adwokacka K ul. [...] tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 27 lutego 2019 r. znak [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2018 r., nr [...] orzekającą o odmowie przyznania A. S., w skrócie skarżącej, świadczenia wychowawczego na dziecko R. S. na okres od dnia 1 października 2018 r. do dnia 30 września 2019 r.

Jako podstawa prawna decyzji wskazany został przepis art. 4, art. 10, art. 13 ust. l i 2, art. 15, art. 22, art. 23 i art. 28 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (t. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2134) w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej jako Kpa).

Z uzasadnienia powyższej decyzji wynika następujący stan faktyczny:

Skarżąca zwróciła się do organu I instancji wnioskiem z dnia 28 września 2018 r. o przyznanie świadczenia na dwójkę dzieci M. S. i R. S.

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2018 r. znak [...] przyznał świadczenie wychowawcze na dziecko M. S. na okres od dnia 1 października 2018 r. do dnia 30 września 2019 r. natomiast decyzją z dnia 21 grudnia 2018 r., znak [...] orzekł o odmowie przyznania skarżącej świadczenia wychowawczego na dziecko R. S. na okres od dnia 1 października 2018 r. do dnia 30 września 2019 r.

Motywem odmownego rozstrzygnięcia były kwestie związane z wysokością dochodu przypadającą na członka rodziny skarżącej ze względu na przyjętą w ustawie o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci zasadę, że świadczenie wychowawcze przysługuje na każde drugie i kolejne dziecko, a na pierwsze dziecko tylko po spełnieniu kryterium dochodowego. Zdaniem organu dochód małżonka skarżącej za rok 2017 winien być uwzględniony pomimo, iż według oświadczenia skarżącej pozostają oni w separacji faktycznej. Nie został wobec nich orzeczony wyrokiem Sądu rozwód ani też separacja. Skarżąca przedłożyła jedynie wyrok Sądu Rejonowego Wydział III Rodzinny i Nieletnich z dnia 4 października 2018 r. sygn. akt [...], na podstawie którego mąż skarżącej został zobowiązany do płacenia alimentów na rzecz ich wspólnych dzieci. Okoliczność ta nie wyklucza go z kręgu rodziny skarżącej w rozumieniu ww. ustawy, zwłaszcza, że skarżąca nie wystąpiła o przyznanie świadczenia z funduszu alimentacyjnego.

Skarżąca w toku postępowania pomimo wezwania organu nie przedłożyła dokumentów świadczących o dochodzie męża w 2017 r., wobec czego organ dokonał ustaleń we własnym zakresie. Ustalił, że Urząd Skarbowy nie zarejestrował zeznania podatkowego P. S. za 2017 r., natomiast zarejestrowano informację o dochodach za 2017 r. wystawioną mu przez jego pracodawcę (PIT - 11). Organ zwrócił się także do pracodawcy P. S. - P Sp. z o.o. i uzyskał dokumenty (świadectwo pracy), z których wynika, że dochód z tytułu zatrudnienia w tej spółce został przez niego utracony. Organ dotarł również do dokumentów potwierdzających zatrudnienie męża skarżącej w Zakładzie [...] "K" oraz w Firmie Produkcyjno -Usługowej "E". Jak wynika z tych zaświadczeń P. S. był w obu firmach zatrudniony do dnia 31 października 2018 r.

Organ przyjął, iż nie jest w stanie w sposób niebudzący wątpliwości ustalić wysokości dochodów męża w 2017 r., w związku z czym nie ma możliwości weryfikacji kryterium dochodowego w niniejszej sprawie. Skarżąca nie wyjaśniła, czy mąż w roku 2017 podjął pracę na podstawie umowy o dzieło. Przyznanie świadczenia w takich okolicznościach narażałoby zdaniem organu skarżącą na obowiązek zwrotu nienależnie pobranych świadczeń wraz z odsetkami.

Odwołując się od powyższej decyzji, skarżąca podniosła, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest dla niej krzywdzące, gdyż nie uwzględnia argumentacji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w innych sprawach związanych z przyznaniem jej różnorodnych świadczeń, z których ma wynikać, że nie powinno się doliczać dochodów jej męża do dochodu rodziny ustalanego na potrzeby weryfikacji kryterium dochodowego.

Podniosła też, że ze zgromadzonych przez organ I instancji dokumentów dotyczących dochodów jej męża w roku 2017 wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że były one na tyle niskie, że nie może być mowy o przekroczeniu kryterium dochodowego, nawet z uwzględnieniem jej męża jako członka rodziny. Poza tym oświadczyła, że w żaden sposób nie korzysta z dochodów męża poza zasądzonymi alimentami, natomiast spekulacje organu co do możliwego zawarcia przez jej męża umów o dzieło są nieuprawnione.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w toku postępowania odwoławczego wezwało skarżącą do przedłożenia dokumentów niezbędnych do ustalenia dochodu jej męża za rok 2017, w szczególności zaświadczenia z US a w razie braku możliwości jego przedłożenia, o oświadczenie co do powyższej okoliczności. Skarżąca w odpowiedzi na z dnia 15 lutego 2019 r. ponownie odmówiła przedłożenia żądanych dokumentów i przedstawiła argumentację tożsamą z odwołaniem.

W uzasadnieniu decyzji odwoławczej Kolegium w sposób obszerny przytoczyło znajdujące w sprawie zastosowanie przepisy z ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci oraz ustawy o świadczeniach rodzinnych, precyzując, że złożony przez skarżącą wniosek obejmował ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dwoje dzieci, w tym dziecko będące pierwszym dzieckiem w rozumieniu ustawy. Natomiast kwestionowana w odwołaniu decyzja dotyczy wyłącznie odmowy przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w rodzinie - tj. R. S.

Wobec tego, konieczna jest weryfikacja kryterium dochodowego określonego w ustawie. Wniosek obejmuje ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na okres zasiłkowy 2018/2019, zatem rokiem, z którego dochód stanowi podstawę weryfikacji spełnienia kryterium dochodowego jest rok 2017. Zgodnie z wnioskiem rodzina skarżącej liczy cztery osoby: obok niej jej męża i dwoje niepełnoletnich dzieci.

Odnosząc się do argumentacji odwołania dążącej do wykazania, że rodzina skarżącej liczy w istocie trzy osoby, Kolegium podniosło, że legalna definicja rodziny znajduje się w przepisie art. 2 pkt 16 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci. W orzecznictwie sądowym podnosi się, że nie jest dopuszczalna jakkolwiek wykładnia rozszerzająca tego pojęcia. Organy administracji publicznej, realizujące zadania w zakresie świadczenia wychowawczego nie są uprawnione do badania, w jaki sposób w danym przypadku jest faktycznie sprawowana opieka nad dzieckiem przez jego rodziców. Zagadnienia związane ze sprawowaniem opieki nad małoletnimi dziećmi i uregulowaniem kontaktów pomiędzy rodzicami i dziećmi są bowiem sprawami cywilnymi, rozpatrywanymi w oparciu o przepisy prawa rodzinnego i opiekuńczego. Rozpatrywanie tego rodzaju spraw należy zatem do właściwości sądu powszechnego.

W ocenie Kolegium, przy ustalaniu składu rodziny na potrzeby weryfikacji kryterium dochodowego ustawodawca nakazuje brać pod uwagę okoliczności prawne, a nie faktyczne. Na gruncie sprawy organ nie ma wątpliwości co do tego, że skarżąca pozostaje w związku małżeńskim z P. S., nie został orzeczony wobec nich ani rozwód, ani też separacja. Załączony do akt sprawy wyrok Sądu Rejonowego dla, Wydział III Rodzinny i Nieletnich z dnia 4 października 2018 r. sygn. akt [...] zobowiązał jedynie męża skarżącej do płacenia alimentów na rzecz ich wspólnych dzieci, nie rozwiązał jednak ich małżeństwa, co ostatecznie wyklucza przyjęcie, że na gruncie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci jest ona osobą samotnie wychowującą dzieci. Organ zaznaczył, że ustawa ta nie zawiera regulacji analogicznej jak ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t. jen. Dz. U. 2018 r., póz. 554 z późn. zm.), która w przepisie art. 2 pkt 12 stanowi, że do członków rodziny w rozumieniu tej ustawy nie zalicza się rodzica osoby uprawnionej do alimentów zobowiązanego tytułem wykonawczym pochodzącym lub zatwierdzonym przez sąd do alimentów na jej rzecz.

Odnosząc się do innych zapadłych rozstrzygnięć w sprawach skarżącej, Kolegium wskazało, powołując się na decyzję z dnia 8 czerwca 2018 r. nr [...], iż nie przesądzono w niej, że skarżącej należy się wnioskowane świadczenie. Kolegium wydało bowiem decyzję kasatoryjną w oparciu o przepis art. 138 § 2 Kpa. Zasadniczą przyczyną takiego działania Kolegium były braki w materiale dowodowym, w szczególności brak było w aktach sprawy wyroku zasądzającego alimenty na rzecz dzieci, który obecnie został już do akt sprawy przedłożony.

Obecnie, jak podkreśliło Kolegium, nie ma już wątpliwości, że niezależnie od kwestii, czy skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem czy też nie, to jej małżeństwo nadal funkcjonuje w sensie prawnym, a do utrzymania dzieci przyczyniają się oboje rodzice.

Ze względu na powyższe Kolegium uznało, że P. S. winien zostać zaliczony do członków rodziny skarżącej.

Przechodząc do weryfikacji kryterium dochodowego uprawniającego do otrzymania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w rodzinie, Kolegium wskazało, że w tym celu konieczne jest ustalenie dochodu rodziny w roku 2017.

Z pozyskanego do akt sprawy wydruku z systemu Epodatki z dnia 3 października 2018 r. wynika, że skarżąca w roku 2017 nie uzyskała żadnego dochodu. Wskazała także, że nie jest w posiadaniu dokumentów potwierdzających wysokość dochodu jej męża. Z ustaleń organu I instancji wynika, że mąż skarżącej był zatrudniony w firmie P Sp. z o.o. na podstawie umowy o pracę, jednak zatrudnienie z tego tytułu ustało z dniem 26 października 2018 r. na skutek rozwiązania umowy bez wypowiedzenia z winy pracownika (świadectwo pracy, karta 13). Dochód z tej umowy uznano za dochód utracony w rozumieniu ww. ustawy. Organ ustalił także, że P. S. był zatrudniony na podstawie dwóch umów zlecenia - zawartych z FPUH E oraz Zakładem [...] K. Jak wynika z przedłożonych przez te firmy zaświadczeń umowy zlecenia zawarte były na okres do dnia 31 października 2018 r. (zaświadczenia karty 26 i 30).

Kolegium przyznało, że systemy teleinformatyczne, o których stanowi przepis art. 17 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci nie obejmują informacji o zatrudnieniu na podstawie umowy o dzieło. W związku z brakiem możliwości uzyskania dowodu na okoliczność, że P. S. na podstawie takiej umowy nie był zatrudniony lub oświadczenia skarżącej w tej kwestii, okoliczność tę należy uznać zdaniem Kolegium za niemożliwą do rozstrzygnięcia.

Skarżąca wbrew obowiązkowi przedłożenia oświadczeń dotyczących każdego członka rodziny, nie uczyniła tego, wobec czego Kolegium uznało, że nie ma możliwości ustalenia dochodu P. S. za rok 2017, a co za tym idzie ustalenia dochodu rodziny i weryfikacji kryterium dochodowego. Brak tych danych uniemożliwia zatem pozytywne rozpatrzenie złożonego wniosku. Obligatoryjnym elementem wniosku o przyznanie świadczenia wychowawczego są zaświadczenia lub oświadczenia co do wysokości innych dochodów członków rodziny niż dochody podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której podniosła zarzuty :

- pominięcia informacji z Urzędu Skarbowego wskazującego na dochód męża skarżącej P. S. ujawniony w zarejestrowanym formularzu Pit – 11 (informacja z dnia 6 listopada 2018 r.),

- pozorowane działania polegające na wezwaniu skarżącej o przedłożenie dowodów na okoliczność dochodu męża uzyskanego za 2017 r.,

- pominięcie faktu, że Kolegium dwukrotnie orzekało w analogicznym stanie faktycznym na korzyść skarżącej przyjmując wykładnię, że P. S. nie powinien był być zaliczony do rodziny skarżącej,

- pominięcie okoliczności, że P. S. przez 2 miesiące 2018 r,. przebywał w Zakładzie Karnym,

- błędne przyjęcie, że wydanie decyzji pozytywnej naraziłoby skarżącą na obowiązek zwrotu nienależnie pobranych świadczeń wraz z ustawowymi odsetkami.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie,

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 - zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Sąd Administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przeprowadzona w powyższym zakresie kontrola nie wykazała – wbrew zarzutom skargi, by zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 p.p.s.a., co powoduje, że skarga nie mogła zostać uwzględniona.

Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 listopada 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci.

Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy, w brzmieniu aktualnym na dzień wydania zaskarżonej decyzji, świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka. Ponadto, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy, świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, w wysokości 500,00 zł miesięcznie na dziecko w rodzinie. Z kolei, stosownie do art. 5 ust. 3 ustawy, świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800 zł. Zgodnie zaś z art. 2 pkt 14 ustawy, ilekroć w tej ustawie mowa jest o pierwszym dziecku, to oznacza to jedyne lub najstarsze dziecko w rodzinie w wieku do ukończenia 18 roku życia. Świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka (art. 4 ust. 2), do dnia ukończenia przez dziecko 18. roku życia (art. 4 ust. 3).

W niniejszej sprawie wniosek o przyznanie świadczenia wychowawczego na podstawie ww. przepisów złożyła skarżąca jako matka dziecka a podstawą odmowy przyznania skarżącej przedmiotowego świadczenia było uznanie przez organ, że skoro skarżąca odmówiła złożenia oświadczenia dotyczącego dochodu jej męża z tytułu ewentualnej pracy na podstawie umowy o dzieło, to brak jest możliwości ustalenia dochodu rodziny, co było wymagane w przypadku ubiegania się o świadczenie wychowawcze na pierwsze dziecko w rodzinie.

Stosownie do art. 2 pkt 16 ustawy, rodzina oznacza odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25 roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25. rok życia, legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2016 r. poz. 162); do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko; w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców.

Skarżąca pozostaje w związku małżeńskim z ojcem dzieci , dlatego jest niezbędne dla ustalenia dochodu rodziny wykazanie ewentualnych dochodów małżonka. Z przeprowadzonego przez organ postepowania wyjaśniającego wynika, że mąż skarżącej nie uzyskuje dochodu od którego byłby odprowadzany podatek . Jednakże skoro skarżąca twierdzi , że nie uzyskuje żadnego dochodu , nie korzysta ze świadczeń z funduszu alimentacyjnego, to zwrócenie się przez organ o złożenie oświadczenia w kwestii dochodów , do których organ nie ma wglądu tj. wynikających z wykonywania umowy o dzieło, było uprawnione. Odpowiedź skarżącej , iż nie może takiego oświadczenia złożyć ze względu na brak kontaktu z mężem, nie mogła skutkować pominięciem tej kwestii, skoro jako małżonek jest członkiem rodziny dla której ustalany jest dochód.

Jedyną możliwością w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim stanowiącą wyjątek od reguły zobowiązującej do udokumentowania dochodu małżonka odpowiednimi dokumentami, jest sytuacja, w której zostało formalnie zgłoszone zaginięcie małżonka. W takim przypadku ten fakt należy potwierdzić przez dołączenie do wniosku o ustalenie prawa do świadczenia rodzinnego zaświadczenia właściwej w sprawie jednostki Policji o przyjęciu zgłoszenia zaginięcia małżonka.

Nie można jednak organowi zarzucić, braku poinformowania skarżącej o tej możliwości, bowiem nie twierdzi iż małżonek zaginął lecz, że nie utrzymują kontaktu. Ponadto zgłoszenie zaginięcia najbliższego członka rodziny, w sytuacji gdy zachodzi takie przypuszczenie, jest standardowym zachowaniem nie wymagającym pouczenia za strony organu administracji publicznej. Takie pouczenie byłoby konieczne jedynie w kwestii sposobu udokumentowania tego faktu dla potrzeb ustalenia dochodu rodziny ubiegającej się o świadczenia rodzinne. W tym zakresie zarzuty wniesione w toku postepowania sądowego nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Nie są też trafne zarzuty co do pominięcia informacji z Urzędu Skarbowego . Skoro skarżąca nie osiąga żadnych dochodów nie zwraca się do Funduszu Alimentacyjnego o przyznanie świadczeń, to wezwanie o złożenie oświadczenia dotyczącego dochodu męża z tytułu ewentualnej pracy męża w podstawie umowy o dzieło było uzasadnione. Pominięcie takich ustaleń i domniemywanie, że skoro skarżąca nie posiada wiedzy na ten temat, to należy przyjąć, że jej małżonek takiego dochodu nie uzyskuje, stanowiłoby obejście przepisów dotyczących ustalenia dochodu dla potrzeb ustalenia uprawnień do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko..

Organy prawidłowo przeprowadziły postepowanie wyjaśniające co do dochodów rodziny skarżącej Zarzut pominięcia okoliczności pobytu skarżącego w więzieniu przez okres dwóch miesięcy nie mógł odnieść skutku, bowiem nawet skarżąca nie przypisała temu zdarzeniu wpływu tego faktu na kwestię ustalenia dochodu rodziny za rok 2017. Niewątpliwie sytuacja skarżącej jest trudna , choćby ze względu na wspomniane przez nią uwikłanie małżonka w zadłużenie w stosunku do funduszu alimentacyjnego w związku z niepłaceniem alimentów na dzieci z poprzednich związków , jednakże w tym stanie rzeczy brak jest podstaw do postawienia organowi zarzutu naruszenia prawa materialnego. Nie stwierdzono również uchybień przepisom procedury uzasadniających eliminację zaskarżonej decyzji, dlatego na mocy art. 151 p.p.s.a skarga została oddalona.

| Na podstawie art. 250 § p.p.s.a. Sąd przyznał wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącej koszty nieopłaconej pomocy prawnej |

|udzielonej z urzędu w wysokości wynikającej z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października |

|2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jedn. |

|Dz.U. z 2019 r., poz. 18), orzekając, jak w punkcie II sentencji wyroku |