Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1118/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-07-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA – Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi M. O. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... lutego 2010 r. Nr ... w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 13 maja 2010 r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie ... zł w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu pod rygorem odrzucenia skargi.

Odpis zarządzenia został doręczony dorosłemu domownikowi, teściowi skarżącego w dniu 25 maja 2010 r. (dowód: data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, k. 17 akt sądowych).

W zakreślonym terminie wpis od skargi nie został uiszczony, wobec czego Sąd postanowieniem z 23 czerwca 2010 r. odrzucił skargę.

Pismem z 8 lipca 2010 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że wezwanie doręczono teściowi, ponieważ skarżący wyjechał na kilka dni. Po powrocie do domu w dniu 5 czerwca 2010 r. dowiedział się o korespondencji i na pytanie o to, kiedy nadeszła otrzymał odpowiedź od teścia: "3-4 dni temu". Wskazał, że teściowie są osobami życzliwymi, lecz nieco starszymi i nieobeznanymi w wymogach procedury sądowej. Powołał się na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wskazał, iż kilkakrotnie przypominał teściom przed wyjazdem, by zawiadomili go o nadejściu jakiejkolwiek korespondencji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Wniosek nie jest zasadny.

Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm. – dalej: ppsa] jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie zgodnie z art. 87 § 1, § 2 i § 4 cyt. ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona skarżąca powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

W ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała, że uchybiła terminowi do wniesienia skargi bez swojej winy. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. [v. wyrok NSA z 13 sierpnia 1998 r., sygn. akt III SA 7432/98]. Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej jest zatem uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej. [v. wyrok NSA z 13 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1656/97].

Po pierwsze z wniosku skarżącego nie wynika, aby kilkudniowy wyjazd był czynnością, której nie mógł przewidzieć oraz aby stanowił przeszkodę, której nie można przezwyciężyć aby uzupełnić wymagany brak formalny skargi. Przebywanie poza miejscem zamieszkania skarżącego nie może świadczyć o braku winy w uchybieniu terminowi, bowiem skarżący nie wskazał, że uzupełnienie braku formalnego skargi poprzez jej opłacenie nie mogło zostać dokonane podczas wyjazdu.

Dodatkowo wskazać należy, iż okoliczność, że osoba, której wręczono pismo za pokwitowaniem, nie oddała pisma adresatowi we właściwym terminie, nie ma wpływu na skuteczność doręczenia i bieg terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Określony w art. 72 p.p.s.a. sposób doręczenia zastępczego pisma opiera się na domniemaniu, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma jako domownik adresata i która pokwitowała odbiór pisma, przyjęła je w celu oddania go adresatowi, oraz że pismo to zostało mu doręczone (wyrok NSA z dnia 14 marca 2007 r., II GSK 315/06, niepublikowany, postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2009 sygn. akt II OZ 955/09).

W wyroku z dnia 20 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 480/09 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, który Sąd rozpoznający przedmiotowy wniosek podziela, iż niewywiązanie się z przyjętego obowiązku oddania pisma jej adresatowi przez osobę, której doręczono decyzję zastępczo nie zwalnia adresata z winy w przypadku, gdy uchybił on terminom procesowym na skutek takiego zaniedbania. Rozumując przez analogię należy zatem uznać, że również oddanie korespondencji adresatowi w późniejszym terminie powinno być tak samo traktowane, gdyż niedbalstwo osoby, do rąk której dokonano doręczenia zastępczego jest traktowane tak samo jak adresata decyzji

Dodatkowo, skarżący zdając sobie sprawę, iż teść jako dorosły domownik może odebrać adresowaną do niego korespondencję, winien wcześniej podjąć działania zmierzające do zabezpieczenia swoich interesów, poprzez na przykład wskazanie przy wnoszeniu skargi, innego adresu do korespondencji niż adres zamieszkania np. adresu innego członka rodziny, czy znajomego co do których ma pewność, że przekażą mu przesyłkę w terminie.

Ponadto należy wskazać, że czynności opłacenia wpisu w imieniu skarżącego mogła była dokonać inna osoba – choćby ten dorosły domownik, który odebrał wezwanie w dniu 25 maja 2010 r.

W rozpatrywanej sprawie nie można zatem uznać, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego, wobec czego na podstawie art. 86 § 1 ppsa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.