Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1712/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Środki unijne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 64 par 2, art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 17
journal: Dz.U. 2012 poz 86
law: Ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o  przyznanie płatności - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędzia NSA Tadeusz Cysek (spr.) Sędzia del. WSA Małgorzata Jużków Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 czerwca 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 813/12 w sprawie ze skargi B. G. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zmiany danych w ewidencji producentów oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 czerwca 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 813/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę B. G. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2012 r., [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

W dniu [...] kwietnia 2011 r. B. G. złożyła wniosek o wpis do ewidencji producentów w celu zmiany danych w ewidencji producentów.

W dniu [...] kwietnia 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej ARiMR) we W., po rozpatrzeniu wniosku, wydał decyzję nr [...] o niewprowadzeniu zmiany danych do ewidencji producentów. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, iż decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Kierownik Biura Powiatowego w O. uchylił nadany B. G. numer identyfikacyjny i wykreślił wpis z ewidencji producentów. Skoro zainteresowana nie jest wpisana do ewidencji i nie posiada numeru identyfikacyjnego, to organ nie ma możliwości dokonania zmiany w ewidencji.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W wyniku wniesionego przez skarżącą pisma o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r. oraz poprzedzającej ją decyzji, Prezes ARiMR decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r. oraz decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r., wskazując na rażące naruszenie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.) przez organy administracji.

Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Prezes ARiMR z dnia [...] listopada 2011 r. Minister zwrócił uwagę, iż złożony przez zainteresowaną wniosek zawierał braki formalne, a wnioskodawczyni – wbrew treści art. 64 § 2 k.p.a. – nie została wezwana do ich usunięcia. Stąd też, wydanie w niniejszej sprawie decyzji zawierających merytoryczne rozstrzygnięcie pomimo braków wniosku przesądza, w ocenie organu, o rażącym naruszeniu prawa, tj. art. 64 § 2 k.p.a., co wobec treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. uzasadnia stwierdzenie nieważności ww. decyzji.

B. G. wniosła skargę na powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie.

W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie, wskazując jednocześnie, iż zarzuty skargi nie odnoszą się do przedmiotu niniejszego postępowania.

W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2012 r. skarżąca wyjaśniła, że dane osobowe wnioskodawcy, dotyczące stanu cywilnego, nie są niezbędne do rozpatrzenia wniosku składanego w celu zmiany wpisu w ewidencji producentów, zatem nie miała obowiązku ujawniania takich informacji w formularzu wniosku. Nadto zaznaczyła, że Sąd powinien zbadać, czy przepis nakładający na wnioskodawcę obowiązek ujawnienia, czy pozostaje w związku małżeńskim, jest zgodny z Konstytucją RP. W kolejnym piśmie procesowym (z dnia [...] maja 2012 r.) skarżąca poinformowała, iż w jej sprawie nadal toczy się postępowanie w przedmiocie wykreślenia wpisu z ewidencji producentów.

WSA w W. oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.).

Sąd I instancji wskazał, że formularz wniosku złożonego przez B. G. w celu dokonania zmiany wpisu do ewidencji producentów nie został wypełniony we wszystkich wymaganych rubrykach (skarżąca nie wskazała, czy pozostaje w związku małżeńskim). Taki brak wniosku obligował organ do wezwania strony w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do usunięcia ww. braku formalnego w terminie siedmiu dni i jednoczesnego pouczenia strony, że nieusunięcie braku spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Organ nie powinien wydawać merytorycznego rozstrzygnięcia bez uprzedniego wezwania strony do usunięcia braków formalnych wniosku. W ocenie Sądu I instancji stanowisko reprezentowane przez organy stwierdzające nieważność decyzji jest prawidłowe.

Sąd I instancji wskazał, że przedmiotem niniejszej sprawy była ocena istnienia podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r. oraz decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. Wobec powyższego Sąd nie mógł badać kwestii związanych z wpisem skarżącej do ewidencji producentów.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła B. G.

Wnosząca skargę kasacyjną na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:

1. przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia o istnieniu obowiązku skarżącej wskazania we wniosku, czy pozostaje ona w związku małżeńskim i zaniechanie wyjaśnienia takiej podstawy prawnej oraz poprzez błędne wskazanie co do potrzeby wezwania przez organ w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do ujawnienia organowi jej stanu cywilnego.

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi mimo:

a) naruszenia przez organy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

- art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., poprzez zaniechanie stwierdzenia nieważności decyzji, gdy:

a) zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa,

b) zaskarżona decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.

2. przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.:

- art. 40 ust. 2 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej dotyczącego równego traktowania producentów rolnych i praw rolników do otrzymania płatności na podstawie rozporządzenia (WE) nr 73/2009 oraz rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 niezależnie od ich stanu cywilnego (dowód: pismo Komisji Europejskiej z dnia [...] lipca 2012 r.);

- art. 3 pkt. 1 i 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 86), poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

- art. 7 ustawy poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

- art. 12 ust. 1 i 4 ustawy poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

- art. 13 ust. 1 ustawy poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

- Art. 2, art. 7, art. 18, art. 20, art. 21, art. 22, art. 23, art. 30, art. 32, art. 47, art. 51, art. 64, art. 91 w zw. z art. 8 Konstytucji RP - poprzez ich niezastosowanie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wskazała, że z załączonego do skargi kasacyjnej pisma Komisji Europejskiej z dnia [...] lipca 2012 r. jednoznacznie wynika, iż stan cywilny rolnika nie może mieć wpływu na przyznanie mu płatności. Opinię potwierdził Minister Rolnictwa zapowiadając podjęcie działań zmierzających do zmiany prawa krajowego, stosowanego obecnie w tym zakresie w sprzeczności z prawem unijnym. W tym kontekście należy wskazać, iż organy Agencji nie mogą pozyskiwać, gromadzić i udostępniać informacji o stanie cywilnym strony, ponieważ nie jest to niezbędne do rozstrzygania w przedmiocie przyznania rolnikom płatności, w związku z art. 40 ust. 2. TFUE (art. 50 ust. 2. Konstytucji RP). Z treści załączonego pisma z dnia [...] lipca 2012 r. wynika, iż działania podejmowane przez organy Agencji w stosunku do skarżącej mogły stanowić naruszenie prawa wspólnotowego. Z treści pisma wynika, iż "władze polskie krajowe" potwierdziły zaistnienie naruszenia prawa wspólnotowego przez Polskę, bowiem władze te zapowiedziały podjęcie prac legislacyjnych dla wyeliminowania zaistniałego naruszenia.

Skarżąca wniosła również, aby Naczelny Sąd Administracyjny wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie konstytucyjności § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 sierpnia 2010 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wniosek o wpis do ewidencji producentów oraz zaświadczenie o nadanym numerze identyfikacyjnym z treścią art. 51 ust. 1 Konstytucji RP.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy podkreślić, że postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Sąd ten, w odróżnieniu od Sądu I instancji, nie bada całokształtu sprawy z punktu widzenia stanu prawnego, który legł u podstaw zaskarżonego orzeczenia. Bada natomiast zasadność przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zakres kontroli jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), NSA mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze. W niniejszej sprawie takie okoliczności nie zachodzą.

Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak też naruszenie przepisów prawa materialnego. Z przedstawionych zarzutów, jak też uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że w istocie podstawowym argumentem strony, świadczącym o wadliwości zaskarżonego wyroku, jak też zaskarżonej decyzji, jest przyjęcie, że wskazanie stanu cywilnego rolnika we wniosku o wpis do ewidencji producentów jest konieczne dla jego rozpoznania. W celu wykazania prawdziwości tej tezy skarżąca zarzuciła zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie przepisów ustawy z dnia 13 grudnia 2003 r. o krajowym systemie producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, a także przepisów prawa europejskiego oraz Konstytucji RP.

Przedstawione w sprawie zarzuty kasacyjne w niewielkim tylko zakresie odnoszą się do istoty postępowania. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa stwierdzającą nieważność decyzji Dyrektora D. Oddziału Regionalnego ARiMR oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W., z powodu rażącego naruszenia art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.).

Należy zauważyć, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej określone w art. 156 i nast. k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych. Celem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy co do jej istoty, a jedynie kontrola pod kątem wystąpienia ewentualnych kwalifikowanych wad prawnych decyzji, wymienionych w wyczerpująco w art. 156 § 1 k.p.a. W ramach postępowania nieważnościowego organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych. Postępowanie nieważnościowe może zostać wszczęte na wniosek strony postępowania, jak też z urzędu. Przy czym w przypadku wniosku o wszczęcie takiego postępowania organ nie jest związany podstawami wskazanymi przez stronę.

Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., który stanowił podstawę prawną do wydania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowym, przyjmuje się, że "rażące naruszenie prawa" zachodzi jedynie wówczas, gdy ma ono charakter naruszenia bezpośrednio godzącego w rozstrzygnięcie decyzji, co wyraża się w oczywistej sprzeczności tej decyzji z obowiązującym porządkiem prawnym. Stąd badanie, czy doszło do rażącego naruszenia prawa, jest prowadzone na podstawie jednoznacznie brzmiącego przepisu oraz stanu faktycznego, ustalonego na dzień wydania decyzji. Z tych też powodów zmiana interpretacji przepisów czy stanu faktycznego nie stanowi podstawy do uznania, że decyzja narusza rażąco przepisy prawa. Do rażącego naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., może dojść zarówno w wyniku naruszenia norm prawa materialnego, jak i procesowego. W związku z powyższym kontrola sądowoadministracyjna takiej decyzji powinna sprowadzać się wyłącznie do ustalenia jej zgodności z prawem w kontekście przesłanek nieważnościowych.

Jak wspomniano, stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora D. Oddziału Regionalnego ARiMR oraz decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. nastąpiło z uwagi na rażące naruszenie przez te organy art. 64 § 2 k.p.a. Zgodne z tym przepisem, jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Oznacza to, że wniosek zainteresowanej osoby, zawierający braki formalne, nie może skutecznie wszcząć postępowania administracyjnego i nie może stanowić podstawy do wydania decyzji administracyjnej lub załatwienia sprawy administracyjnej poprzez wydanie innego aktu określonego w przepisach.

W niniejszej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, formularz wniosku o dokonanie zmiany wpisu do ewidencji producentów złożony przez skarżącą nie został wypełniony we wszystkich wymaganych rubrykach (brak wskazania stanu cywilnego). Mimo to Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W. poinformował wnioskodawczynię o odmowie dokonania zmiany wpisu do ewidencji producentów, wskazując w uzasadnieniu na merytoryczne przesłanki rozstrzygnięcia. Zatem załatwił sprawę co do istoty, na podstawie wniosku niespełniającego określonych prawem wymogów formalnych. Dyrektor D. Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy powyższą decyzję. Za zasadne należy zatem uznać stwierdzenie ich nieważności z uwagi na rażące naruszenie art. 64 § 2 k.p.a.

Ze sposobu sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej zdaje się wynikać, iż wnosząca skargę kasacyjną nie kwestionuje samego faktu nieuzupełnienia wniosku w wymaganym zakresie, a jedynie konieczność tego uzupełnienia. Twierdzi, że nie była zobowiązana do uzupełnienia wniosku o wpis do ewidencji producentów o informację dotyczącą współmałżonka. Jej zdaniem wiązałoby się to z podaniem informacji na temat swojego stanu cywilnego, a więc danych prawnie chronionych.

W myśl art. 51 Konstytucji RP, do którego odwołuje się wnosząca skargę kasacyjną, nikt nie może być obowiązany inaczej niż na podstawie ustawy do ujawniania informacji dotyczących jego osoby.

Zatem ustrojodawca dopuścił możliwość ograniczenia prawa do ochrony tzw. danych wrażliwych, wskazując jednocześnie na ustawę jako akt prawny, którym te ograniczenia mogą zostać wprowadzone.

Zgodnie z art. 17 ustawy o systemie ewidencji minister właściwy do spraw rozwoju wsi został upoważniony do uregulowania w drodze rozporządzenia szczególnych wymagań, jakie powinien spełniać wniosek o wpis do ewidencji producentów, z uwzględnieniem nie tylko danych, o których mowa w art. 7 tej ustawy, ale również innych, o ile znajdują one uzasadnienie dla "prawidłowego funkcjonowania systemu". Na tej podstawie zostało wydane rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 sierpnia 2010 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wniosek o wpis do ewidencji producentów oraz zaświadczenie o nadanym numerze identyfikacyjnym (Dz. U. Nr 163, poz. 1104). Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia wniosek o wpis do ewidencji producentów powinien zawierać informacje, czy wnioskodawca, w dniu składania wniosku, pozostaje w związku małżeńskim lub jest współposiadaczem gospodarstwa rolnego, lub prowadzi działalność w formie spółki cywilnej.

Niepodanie wskazanych informacji przez wnioskodawczynię powinno skutkować wezwaniem jej przez organ na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. do usunięcia braków formalnych wniosku z pouczeniem o skutkach niedopełnienia tej czynności w terminie. Niedopuszczalne było natomiast, jak wspomniano, merytoryczne zakończenie sprawy na podstawie niezupełnego wniosku.

Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom skarżącej, w dniu złożenia przez nią wniosku o wpis do ewidencji producentów w celu zmiany danych istniała podstawa prawna zobowiązująca ją do ujawnienia informacji o pozostawaniu w związku małżeńskim.

Należy jednocześnie zauważyć, że wskazany w skardze kasacyjnej art. 12 ust. 4 ustawy o systemie ewidencji, zakazujący posiadania przez małżonków dwóch odrębnych numerów identyfikacyjnych, bez względu na łączący małżonków ustrój majątkowy oraz posiadanie i prowadzenie odrębnych gospodarstw rolnych, został poddany kontroli konstytucyjnej. W wyroku z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt P 40/12, Trybunał Konstytucyjny orzekł, że "art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności w zakresie, w jakim nie przewiduje dopuszczalności nadania osobnych numerów identyfikacyjnych każdemu z małżonków, w sytuacji gdy istnieje między nimi rozdzielność majątkowa i posiadają odrębne gospodarstwa rolne jest niezgodny z art. 2, oraz art. 32 ust. 1 w zw. z art. 18 Konstytucji". Trybunał wskazał, że wyeliminowanie z porządku prawnego art. 12 ust. 4 ustawy o systemie ewidencji w zakwestionowanym zakresie nie jest wystarczające dla przywrócenia stanu zgodności z Konstytucją. Niezbędna jest interwencja ustawodawcy, polegająca na nadaniu nowego brzmienia art. 12 ust. 4 ustawy, z uwzględnieniem omawianego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, a także niezbędne jest zamieszczenie w ustawie przepisów, które będą przeciwdziałać nadużyciom, polegającym na pozornych lub sztucznych podziałach gospodarstw rolnych dla uzyskania nienależnych lub wyższych płatności, a w szczególności przyznanie kompetencji kontrolnych właściwemu organowi w trakcie postępowania o wpis do ewidencji i nadanie numeru ewidencyjnego, a także później, już po dokonaniu wpisu do ewidencji przy przyznawaniu konkretnych płatności. Trybunał Konstytucyjny nie zanegował konieczności informowania właściwego organu o stanie cywilnym wnioskodawcy, wręcz przeciwnie, wskazał na konieczność analizowania tej okoliczności w konkretnym postępowaniu administracyjnym.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, za pozbawioną racji należy uznać pozostałą argumentację strony wnoszącej skargę kasacyjną opartą na przepisach ustawy o systemie ewidencji oraz przepisach unijnych. Sposób wpisywania do ewidencji producentów czy też wykreślania z niej, albo wprowadzania w niej zmian nie ma dla tej sprawy znaczenia, skoro strona nie uzupełniła braków formalnych wniosku. Argumenty podniesione przez stronę mogłyby, co do zasady, znaleźć zastosowanie w skardze na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy o wpis lub zmianę wpisu w ewidencji producentów, bądź w skardze na bezczynność w przypadku odmowy podjęcia działań na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., a nie w sprawie o stwierdzenie nieważności j decyzji administracyjnej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że organ powinien był wezwać wnioskodawczynię do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Naruszenie w postępowaniu art. 64 § 2 k.p.a. spowodowało nieważność wydanych w sprawie decyzji administracyjnych.

Stąd też Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.