Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SAB/Wa 26/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Protokolant - Małgorzata Sieczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2010 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "H." Sp. z o.o. w przedmiocie bezczynność Ministra Gospodarki w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją w przedmiocie ustanowienia kontyngentów ilościowych na przywóz węgla kamiennego; oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 21 maja 2009 r., Przedsiębiorstwo Wielobranżowe " H. " Sp. z o.o. z siedzibą w K. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Gospodarki w sprawie nierozpatrzenia jego wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, zakończonej decyzją Ministra Gospodarki z [...] stycznia 1999r. w sprawie ustanowienia kontyngentów ilościowych na przywóz na polski obszar celny węgla kamiennego pochodzącego z Federacji Rosyjskiej (Monitor Polski 1999r. Nr 3 poz.14) w następującym stanie faktycznym:

Decyzją z [...] stycznia 1999r., Minister Gospodarki działając w oparciu o przepis art. 2 ust 3 ustawy z 11 grudnia 1997r., o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny ( Dz. U. z 1997r. Nr 157 poz. 1027) ustanowił kontyngenty ilościowe na przywóz na polski obszar celny węgla kamiennego pochodzącego z Federacji Rosyjskiej. Decyzja ta opublikowana została w Monitorze Polskim Nr 3 poz. 14 z 1999r. wraz z pouczeniem, iż przysługuje od niej na podstawie art. 127 § 3 K.p.a. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Od decyzji tej Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "H. " Sp. z o.o. w K. złożyło wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia [...] marca 1999 r. skierowanym do spółki Minister Gospodarki podtrzymał swoje stanowisko. W dniu 4 września 1999r. "H. " Sp. z o.o. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę, jak wynika z jej treści na decyzję Ministra Gospodarki zawartą w piśmie z [...] marca 1999r., będącą wynikiem złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy załatwionej decyzją Ministra Gospodarki z [...] stycznia 1999r., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności.

Minister Gospodarki w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem wydanym 17 grudnia 1999r., w sprawie o sygn. akt VSA 2387/99 działając w oparciu o art. 27 ust 2 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sadzie Administracyjnym ( Dz. U Nr 74 poz. 368 ze zm. ) odrzucił skargę, w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia wywodząc, że decyzja Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 1999r. utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] marca 1999r. jako akt o charakterze generalnym (normatywnym) nie podlega kontroli sądowoadministracyjnnej.

W dniu 14 marca 2000r., Spółka "H. " złożyła do Trybunału Konstytucyjnego skargę w sprawie zgodności art. 18 i art. 23 ust 1-5 ustawy z 11 grudnia 1997r. ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny ( Dz.U. nr 157, poz. 1027) oraz decyzji Ministra Gospodarki z [...] stycznia 1999r. w sprawie ustanowienia kontyngentów ilościowych na przywóz na polski obszar celny węgla kamiennego pochodzącego z Federacji Rosyjskiej ( MP Nr 3 poz. 14 ) z art. 31 ust 3, art. 32, art. 64 ust 1 i 2 , art. 87 ust 1, art. 92 ust 1, art. 149 ust 2 Konstytucji RP. Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2000r. wydanym w sprawie sygn. akt Ts 38/00 Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, a postanowieniem z 6 września 2000r. wydanym w tej sprawie nie uwzględnił zażalenia spółki na powyższe rozstrzygnięcie. W wydanym orzeczeniu Trybunał powołując się na art. 79 ust 1 Konstytucji przyjął, że nie jest dopuszczalne złożenie skargi przy braku orzeczenia rozstrzygającego o prawach skarżącej wydanego na podstawie zaskarżonych przepisów - bezpośrednio na akt normatywny, a takim, jak uznał była decyzja Ministra Gospodarki z [...] stycznia 1999r.

W dniu z 5 marca 2009r., Spółka wezwała Ministra Gospodarki do rozstrzygnięcia wniosku PW "H. " z dnia 29 stycznia 1999r., o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Gospodarki z [...] stycznia 1999r. w sprawie ustanowienia kontyngentów ilościowych na przywóz na polski obszar celny węgla kamiennego pochodzącego z Federacji Rosyjskiej ( MP Nr 3 poz. 14).

W uzasadnieniu tego wystąpienia Spółka podniosła, że po rozstrzygnięciu przez NSA, iż decyzja Ministra Gospodarki z [...] stycznia 1999r., będąca aktem normatywnym nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej, organy celne na jej podstawie wydawały w stosunku do spółki decyzje nakazujące powrotny wywóz zaimportowanego z Federacji Rosyjskiej węgla. W sprawie prowadzonej przed NSA OZ w Lublinie w wyroku z dnia 22 września 2000r. sygn. akt I SA/Lu 643/99 stwierdzającym nieważność decyzji organów celnych z powołaniem się na wyrażony pogląd, iż przedmiotowa decyzja Ministra Gospodarki z [...] stycznia 1999r. nie może stanowić w świetle art. 87 ust 1 Konstytucji RP powszechnie obowiązującego prawa i być podstawą prawną decyzji wobec obywateli, Sąd Najwyższy, wskutek wniesienia rewizji nadzwyczajnej wyrokiem z dnia 6 czerwca 2002r. ( sygn. akt RN 84/01) uchylił wyrok NSA OZ w Lublinie, wskazując jednocześnie ( z powołaniem się na Uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z 4 grudnia 2000r. FPS12/00), iż decyzja Ministra Gospodarki z [...] stycznia 1999r. jest aktem normatywnym, od którego po wyczerpaniu środków zaskarżenia, przysługuje skarga do Naczelnego Sadu Administracyjnego.

W tej sytuacji po ponownym rozpoznaniu sprawy NSA OZ w Lublinie wyrokiem z 4 grudnia 2002r. sygn. akt I SA/Lu758/02 skargę H. Sp. z o.o. na decyzję organów celnych oddalił.

W ocenie spółki powyższe okoliczności i rozstrzygnięcia wskazują, że do dnia dzisiejszego nie został rozstrzygnięty wniosek spółki "H. " o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony w trybie art. 127§3 k.p.a.

Na powyższe wystąpienie Spółki Minister Gospodarki nie udzielił odpowiedzi.

W dniu 21 maja 2009 r. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "H. " Sp. z o.o. z siedzibą w K. złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Gospodarki.

W skardze PW " H. " Sp. z o. o. wniosła o:

- zobowiązanie Ministra Gospodarki do wydania i opublikowania decyzji rozstrzygającej wniosek skarżącej z dnia 29 stycznia 1999r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Gospodarki z [...] stycznia 1999r. w sprawie ustanowienia kontyngentów ilościowych na przywóz węgla kamiennego pochodzącego z Federacji Rosyjskiej ( M.P. z 1999r. Nr 3 poz. 14).

- zasądzenie od organu zwrotu koszów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu swego stanowiska skarżąca zaznaczyła, podobnie jak w wystąpieniu do organu z dnia 5 marca 2009r., przedstawiając tok dotychczasowego postępowania, że po rozstrzygnięciu przez NSA z 17 grudnia 1999r. w sprawie o sygn. akt VSA 2387/99, iż decyzja Ministra Gospodarki z [...] stycznia 1999r. będąca aktem normatywnym nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej, organy celne na jej podstawie wydawały w stosunku do spółki decyzje nakazujące powrotny wywóz zaimportowanego z Federacji Rosyjskiej węgla. W sprawie prowadzonej przed NSA OZ w Lublinie w wyroku z dnia 22 września 2000r. sygn. akt I SA/Lu 643/99 stwierdzającym nieważność decyzji organów celnych z powołaniem się na wyrażony pogląd, iż przedmiotowa decyzja Ministra Gospodarki z [...] stycznia 1999r. nie może stanowić w świetle art. 87 ust 1 Konstytucji RP powszechnie obowiązującego prawa i być podstawą prawną decyzji wobec obywateli, Sąd Najwyższy, wskutek wniesienia rewizji nadzwyczajnej wyrokiem z dnia 6 czerwca 2002r. ( sygn. akt RN 84/01) uchylił wyrok NSA OZ w Lublinie, wskazując jednocześnie ( z powołaniem się na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z 4 grudnia 2000r., FPS12/00), iż decyzja Ministra Gospodarki z [...] stycznia 1999r. jest aktem normatywnym, od którego po wyczerpaniu środków zaskarżenia, przysługuje skarga do Naczelnego Sadu Administracyjnego.

W ocenie skarżącej powyższe okoliczności i rozstrzygnięcia wskazują, że do dnia dzisiejszego nie został rozpoznany wniosek spółki "H. " o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony w trybie art. 127§3 k.p.a. W tym miejscu skarżąca powołała się na stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę w sprawie V SA2387/99, iż pismo z [...] marca 1999r., nie stanowi decyzji administracyjnej. Zdaniem spółki powyższego pisma jako decyzji nie potraktował również NSA wydając 17 grudnia 1999r. w powyższej sprawie postanowienie o odrzuceniu skargi. Wreszcie skarżąca, powołując się na art. 2 ust 3 ustawy z 11 grudnia 1997r., o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny nakazującym Ministrowi Gospodarki ogłoszenie decyzji, o których mowa w ustawie w Dzienniku Urzędowym Monitor Polski oraz art. 2 ust 2 tej ustawy przewidującym obowiązywanie decyzji od dnia ich ogłoszenia, zarzuciła, że wobec złożonego przez spółkę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - organ administracyjny do dnia dzisiejszego nie wydał ( ani nie opublikował ) swojej decyzji, a zatem od bez mała 10 lat pozostaje w zwłoce z rozstrzygnięciem sprawy.

Na zakończenie, spółka wskazała, że wyczerpała środki zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, albowiem złożyła do Ministra Gospodarki pisemne wezwanie ( oznaczone jako ponaglenie ), w którym wezwała organ administracyjny do usunięcia stanu niezgodności z prawem. Pomimo skierowania pisemnego wezwania Minister Gospodarki nie wydał żadnego rozstrzygnięcia, nie odpowiedział na wezwanie ani nie zawiadomił o niezałatwieniu sprawy w terminie, z podaniem przyczyn zwłoki i nowego terminu załatwienia sprawy.

W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o jej oddalenie uznając, iż jest ona bezzasadna. Podkreślił, że organ administracyjny nie pozostaje w bezczynności bowiem złożony przez skarżącą w trybie art. 127 §3 k.p.a wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Gospodarki z [...] stycznia 1999r. rozpoznany został decyzją wydaną [...] marca 1999r., od której skarżąca odwołała się wnosząc skargę do NSA. W wyniku jej rozpoznania postanowieniem wydanym 17 grudnia 1999r. w sprawie sygn. akt VSA2387/99 NSA odrzucił skargę spółki.

W piśmie procesowym z dnia 10 stycznia 2010r., skarżąca podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wniosła ponadto o uznanie w oparciu o art. 269 §1 p.p.s.a., iż ocena prawna wyrażona w postanowieniu NSA z dnia 17 grudnia 1999r. w sprawie o sygn. VSA SA2387/99 nie wiąże sądu rozpoznającego niniejszą sprawę.

Podkreśliła ponownie, iż po wydaniu powyższego postanowienia - NSA w uchwale 7 sędziów z 4 grudnia 2000r. dokonał oceny prawnej charakteru aktów prawnych wydawanych w oparciu o ustawę z 11 grudnia 1997r., o ochronie przed nadmiernym przywozem i uznał, iż są one decyzjami administracyjnymi, a skarga do NSA na zawarte w nich rozstrzygnięcia jest dopuszczalna w świetle art. 16 ust 1 pkt 1 obowiązującej wówczas ustawy z 11 maja 1995r. o NSA. Odnosząc się do zarzutu organu jak podała rzekomego związania w niniejszym postępowaniu postanowieniem NSA wydanym w sprawie VSA2387/99 wskazała na treść uchwały składu 7 sędziów NSA z 30 czerwca 228r. sygn. akt I FPS 1/2008.

W dniu 8 lutego 2010r. Minister Gospodarki złożył pismo, w którym podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko ponadto dowodził, że mimo iż pismo z [...] marca 1999r. nie spełniało wymogów decyzji administracyjnej określonych w art. 107 k.p.a. zawierało minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania go jako decyzji tj. oznaczenie organu, wskazanie adresata, rozstrzygnięcie o stanie sprawy. W tej sytuacji, jak wskazał organ, w świetle ugruntowanego orzecznictwa winno być uznane za decyzję administracyjną. W jego ocenie brak w powyższym piśmie pouczenia o środkach zaskarżenia nie może dyskwalifikować tego orzeczenia jako decyzji administracyjnej, zwłaszcza, że strona przedmiotowego postępowania wniosła w terminie skargę do NSA.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, iż przedmiotem skargi skarżąca Spółka uczyniła bezczynność Ministra Gospodarki w sprawie rozpatrzenia jej wniosku z 29 stycznia 1999r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Gospodarki z [...] stycznia 1999r. w sprawie ustanowienia kontyngentów ilościowych na przywóz na polski obszar celny węgla kamiennego pochodzącego z Federacji Rosyjskiej ( MP Nr 3 poz. 14).

W pierwszej kolejności Sąd uznał za konieczne rozważenie dopuszczalności wniesionej przez skarżącą skargi.

W tym miejscu godzi się przypomnieć, że uprawnienia sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwana dalej p.p.s..) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego i normami prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi

Zgodnie z art. § 2 pkt 8 ustawa p.p.s.a. przewiduje wniesienie skargi na bezczynność organów w wypadkach przewidzianych w pkt 1-4. Na podstawie powyższego przepisu skarga ta przysługuje tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1-3) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4

Skarga na bezczynność organu jest jednak dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

Jednocześnie warunkiem wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność jest uprzednie złożenie do organu wyższego stopnia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. W tym miejscu wskazać należy, iż skarżąca przed wniesieniem skargi na bezczynność organu złożyła do Ministra Gospodarki pismo nazwane ponagleniem datowane na 5 marca 2009r. (wpływ do organu w dniu 10 marca 2008 r.), w którym wezwała organ do rozpoznania złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Sąd zgadza się jednakże z tymi poglądami orzecznictwa, które wyrażają zapatrywanie, że gdy w bezczynności w załatwieniu sprawy administracyjnej rozstrzyganej decyzją administracyjną pozostaje minister, to stronie przysługuje skarga na bezczynność tego organu - do sądu administracyjnego. W postępowaniu bowiem przed tym organem, zgodnie z ustawą, nie przysługują stronie żadne środki zaskarżenia służące do zwalczania bezczynności organu na drodze administracyjnej. wyrok NSA W-wa 2007.11.09 ( OSK 1533/06 LEX nr 41771

Mając na względzie powyższe, Sąd rozpoznając niniejszą skargę uznał, iż jest ona dopuszczalna na podstawie art. 52 § 1 p.p.s.a.

Po dokonaniu oceny merytorycznej sprawy, Sąd uznał jednak, iż skarga na bezczynność Ministra Gospodarki nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarga na bezczynność -zgodnie z literaturą przedmiotu i orzecznictwem- jest zasadna, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności. W niniejszej sprawie -w ocenie Sądu- taka sytuacja nie występuje.

W sprawie niniejszej spór między stronami sprowadza się do rozstrzygnięcia zarzutu spółki pozostawania przez Ministra Gospodarki w bezczynności w rozpoznaniu jej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z [...] stycznia 1999r. ustanawiającą kontyngenty ilościowe na przywóz na polski obszar celny węgla kamiennego pochodzącego z Federacji Rosyjskiej ( MP Nr 3 poz. 14). Decyzja ta wydana została na podstawie art. 23 ust. 1-5 ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r. o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny (Dz. U. Nr 157, poz. 1027) oraz art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r. o administrowaniu obrotem z zagranicą towarami i usługami oraz o obrocie specjalnym (Dz. U. Nr 157, poz. 1026). Zgodnie z treścią art. 1 ust 4 ustawy z 11 grudnia 1999r. do postępowań ochronnych zastosowanie miały przepisy k.p.a. o ile przepisy tej ustawy nie stanowiły inaczej. Z kolei w myśl art. 2 ust 3 powyższego aktu ustawodawca wprowadził wymóg ogłaszania postanowień i decyzji wydawanych w postępowaniu ochronnym wraz z uzasadnieniem w Dzienniku Urzędowym "Monitorze Polskim", a niezależnie od tego do przekazywania ich wnioskodawcom i władzom kraju eksportu ( art. 2 ust 4 ustawy).

Zgodnie z powyższym decyzja Ministra Gospodarki z [...] stycznia 1999r. opublikowana została w Dzienniku Urzędowym MP z 1999r. Nr 3 poz.14 i weszła w życie 15 stycznia 1999r. - wraz ze stosownym pouczeniem o środkach jej zaskarżenia tj. prawie złożenia wniosku w trybie art. 127 §3 k.p.a o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Korzystając z przewidzianych środków odwoławczych PW "H. " Sp. z o.o złożyła 29 stycznia 1999r. do Ministra Gospodarki wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, wobec podjętego aktu zastrzeżenia natury materialnej oraz dotyczące naruszenia zasad procedury administracyjnej.

Pismem z dnia [...] marca 1999r., Nr [...] skierowanym do spółki Minister Gospodarki nie uwzględnił zarzutów skarżącej wobec wydanej decyzji i podtrzymał stanowisko w sprawie ustanowionego tą decyzją środka ochronnego. Mimo iż forma tego pisma nie w pełni odpowiada wymogom przepisów procedury administracyjnej, treść jej istotnie przesądza o tym, iż akt ten, jak słusznie podnosi organ należy uznać za decyzję. Pismo to zawiera bowiem zasadniczo te składniki, o których mowa w przepisie art. 107 §1 k.p.a. tj oznaczenie organu, datę wydania, oznaczenie strony, rozstrzygnięcie, uzasadnienie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Rozstrzygnięcie organu zostało spółce doręczone, zatem strona zapoznała się z jego treścią. Natomiast jej pełnomocnik o podjęciu decyzji powziął wiadomość 10 sierpnia 1999r. ( akta sprawy sygn. V SA2387/99). Brak pouczenia w powyższym piśmie o dalszej drodze odwoławczej ( możliwości wniesienia skargi do NSA) nie dyskwalifikuje tego rozstrzygnięcia jako decyzji administracyjnej, zwłaszcza w sytuacji gdy za pośrednictwem organu spółka działając przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła na to rozstrzygnięcie skargę do NSA. Z jej treści wynika, że skarżąca nie miała wątpliwości, iż organ rozpoznał jej wniosek złożony w trybie art. 127 §3 k.p.a o ponowne rozpatrzenie sprawy i w dniu [...] marca 1999r. wydał decyzję administracyjną utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 1999r. o wprowadzeniu środka ochronnego.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając w sprawie sygn. akt VSA 2387/99 skargę PW H. na decyzję Ministra Gospodarki z [...] marca 1999r. NR [...] postanowieniem z dnia 17 grudnia 1999r. odrzucił skargę Spółki " H. " .

Z tego faktu, jak również z treści stanowiska organu wyrażanego w sprawie VSA2387/99 skarżąca wywodzi, że w sprawie nie została de facto wydana decyzja w wyniku złożenia wniosku spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] stycznia 1999r. Sąd nie zgadza się z powyższym. Wskazać bowiem należy, że u podstaw formalnego rozstrzygnięcia NSA zawartego w postanowieniu z 17 grudnia 1999r. , jak wynika z treści orzeczenia znalazł się wobec istniejących w orzecznictwie wątpliwości - pogląd, iż decyzja Ministra Gospodarki z [...] stycznia 1999r. o wprowadzeniu środka ochronnego, utrzymana w mocy decyzją tego organu z [...] marca 1999r. w istocie ma charakter aktu generalnego ( normatywnego ) nie podlegającego kontroli sądowoadmnistracyjnej.

Podniesiony w skardze argument, iż po wydaniu powyższego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z 4 grudnia 2000r. sygn. akt FPS12/2000 dokonał odmiennej oceny prawnej charakteru aktów prawnych wydawanych w oparciu o ustawę z 11 grudnia 1997r. o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny (Dz. U. Nr 157, poz. 1027 uznając, iż są one decyzjami administracyjnymi, wobec czego na zawarte w nich rozstrzygnięcia dopuszczalna jest na podstawie ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995r. o NSA skarga do tego Sądu, nie uzasadnia, zdaniem Sądu, jak mylnie wskazuje skarżąca przyjęcia związania w niniejszym postępowaniu postanowieniem NSA z 17 grudnia 1999r. , a co za tym idzie zawartego w skardze wniosku o uznanie w oparciu o art. 269 §1 ustawy p.p.s.a., iż ocena prawna wyrażona w tym postanowieniu nie wiąże Sądu rozpoznającego sprawę.

Ponownie wskazać należy , że w niniejszej sprawie, której przedmiotem jest skarga na bezczynność organu Sąd rozpoznający sprawę nie jest związany oceną prawną wyrażoną w postanowieniu NSA z 17 grudnia 1999r. Jednocześnie podkreśla, że wskazany przez skarżącą w piśmie procesowym z 10 stycznia 2010r. art. 153 oraz uruchomienie procedury rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego, o czym stanowi art. 269 §1 w związku z art. 187 §1 i 2 ustawy p.p.s.a. nie mają w sprawie zastosowania.

Nawiasem mówiąc nie jest również zasadny argument skarżącej, że dokonana uchwałą z dnia 4 grudnia 2000r. FPS 12/2000 wykładnia prawa jest obecnie wiążąca w niniejszej sprawie. Przypomnieć bowiem należy, że uchwały składu 7 sędziów NSA podjęte przed 1 stycznia 2004 r. utraciły moc wiążącą (argument z art. 100 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Niewątpliwie powinny być one jednak brane pod uwagę, jako znaczący dorobek dotychczasowego orzecznictwa i instrument ujednolicania wykładni oraz stosowania prawa (LEX nr 490097).

Niezależnie od powyższego i jakkolwiek podzielając przez skład orzekający w sprawie niniejszej pogląd wyrażony w powyższej Uchwale z dnia 4 grudnia 2000r. FPS12/2000, Sąd nie widzi podstaw do zakwestionowania stanowiska Ministra Gospodarki i przyjęcia, że pozostaje on w bezczynności w rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] stycznia 1999r. o wprowadzeniu środka ochronnego w postaci ustanowienia kontyngentów ilościowych na przywóz na polski obszar celny węgla kamiennego pochodzącego z Federacji Rosyjskiej, skoro wydane przez ten organ w dniu [...] marca 1999r. orzeczenie mimo jego wadliwości formalnych zawiera jasne merytoryczne rozstrzygnięcie dotyczące negatywnego załatwienia wniosku Spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Nie jest również zasadne, w ocenie Sądu, stanowisko skarżącej sprowadzające się do uznania, że skoro rozstrzygnięcie Ministra Gospodarki z dnia [...] marca 1999r. nie zostało dotychczas zgodnie z wymogami art. 2 ust 3 ustawy z 11 grudnia 1997r. o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny ( Dz. U 1997r Nr 157, poz. 1027) ogłoszone w Dzienniku Urzędowym RP " Monitor Polski" organ, wobec skarżącej nie wydał decyzji, zatem dotąd, jak twierdzi skarżąca, pozostaje w zwłoce w rozpoznaniu jej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W tym miejscu przypomnieć należy, iż istotnie zapis art. 2 ust 3 powyższej ustawy wskazywał na obowiązek ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym RP "Monitor Polski" postanowień i decyzji wraz z ich uzasadnieniem, a ust 2 tego przepisu stanowił, że postanowienia i decyzje, o których mowa w niniejszej ustawie obowiązują od dnia ogłoszenia . Niezależnie od ogłoszenia, o którym mowa w ust 3 Minister Gospodarki zobowiązany był przekazać wydane postanowienia i decyzje wnioskodawcy i władzom kraju eksportu ( art. 2 ust 4 ustawy). Do tego postępowania zgodnie z art. 1 ust 4 ustawy o ochronie miał zastosowanie K.p.a. jeżeli przepisy ustawy nie stanowiły inaczej. Odmienny sposób uregulowania m.in. zagadnień dotyczących podawania do publicznej wiadomości aktów wydawanych w tym postępowaniu ( poprzez ogłaszanie ich w "Monitorze Polskim" ) związany był ze specyfiką tego postępowania i trudnym do ustalenia, szerokim kręgiem adresatów decyzji o ustanowieniu środka ochronnego. Pokrywał się on z grupą podmiotów, określonych jako strony zainteresowane w art. 4 pkt 7 ustawy. Stanowiły je m.in. inne krajowe lub zagraniczne osoby fizyczne i prawne, które w czasie postępowania wykażą swój bezpośredni interes prawny i materialny w badanej sprawie.

W postępowaniu ochronnym w związku z nadmiernym przywozem na polski obszar celny węgla kamiennego z Federacji Rosyjskiej, wszczętym postanowieniem Ministra Gospodarki z dnia 7 lipca 1998r., ogłoszonym w MP 1998r. Nr 23 poz. 336 , a następnie prowadzonym poprzez wydanie decyzji z [...] stycznia 1999r. w sprawie ustanowienia środka ochronnego (kontyngentów ilościowych) ogłoszonej w MP Nr 3 poz. 14, zgłoszenie udziału złożyło m.in. PW H. , które nie zgadzając się z jej treścią, zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji złożyło wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wyniku jego rozpatrzenia organ administracji wydając dla spółki w tym miejscu zindywidualizowanego adresata decyzji - negatywne rozstrzygnięcie zawarte w piśmie z [...] marca 1999r. nie zmienił ani tez nie uchylił decyzji o ustanowieniu środka ochronnego. Brak opublikowania powyższej decyzji zgodnie z wymogami art. 2 ust 3 ustawy nie uzasadnia przyjęcia ,że decyzja ta dla skarżącej nie została wydana., natomiast niewątpliwe była w świetle powyższego przepisu wadliwą. Doręczenie jej stronie, przez co możliwość zapoznania się z jej treścią zrodziło skutek prawny - materialny jak i procesowy prowadzący w tym przypadku do wystąpienia PW H. ze skargą na powyższą decyzję do NSA.

W tym miejscu przypomnieć należy, iż w świetle istniejących w tym czasie poważnych wątpliwości prawnych i rozbieżności poglądów doktryny jak i orzecznictwa co rodzaju aktów prawnych wydawanych na podstawie ustawy z 11 grudnia 1997r., dopiero w rezultacie podjęcia Uchwały Składu 7 sędziów NSA FPS12/00 w rozpoznawanych na podstawie powyższej ustawy sprawach NSA przyjął dopuszczalność w świetle art. 16 ust 1 pkt 1 obowiązującej wówczas ustawy z 11 maja 1995r. o NSA, wniesienia skargi na decyzję Ministra Gospodarki w przedmiocie wprowadzenia na podstawie ustawy z 11 grudnia 1997r. środka ochronnego.

Podkreślić należy, że NSA również w sprawie ( VSA 2938/99), która dała asumpt do wydania powyższej uchwały FPS12/00 nie podzielił stanowiska co do braku podjęcia przez organ decyzji na skutek wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przyjmując bowiem kognicję sądu w sprawie, w której skarżący złożyli skargę na decyzję podjętą w piśmie Ministra Gospodarki z dnia [...] listopada 1999 r. stwierdzającą, że nie ma podstaw do zmiany decyzji z dnia [...] stycznia 1999 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uznając powyższe rozstrzygnięcie za

decyzję administracyjną wyrokiem z dnia 15 marca 2001 r. uchylił ją z przyczyn z przyczyn proceduralnych, w tym naruszenia art.2 ust 3 ustawy z 11 grudnia 1997r. tym samym przyjmując jej uprzednie istnienie w obrocie.

Konkludując, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia rozpoznawanej skargi na bezczynność Ministra Gospodarki i zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, zakończonej decyzją Ministra Gospodarki z [...] stycznia 1999r. w sprawie ustanowienia kontyngentów ilościowych na przywóz na polski obszar celny węgla kamiennego pochodzącego z Federacji Rosyjskiej (Monitor Polski 1999r. Nr 3 poz.14. Dlatego też, działając stosownie do treści art. 151 p.p.s.a., skargę na bezczynność jako niezasadną oddalił.