Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2749/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 57 ust 1 pkt 6, art 57 ust 1 pkt 9
journal: Dz.U. 2011 nr 264 poz 1573
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi C. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną decyzją z [...] września 2013 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, powołując art. 57 ust. 1 pkt 1 i 9, w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573, z późn. zm.), art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), określanej dalej jako kpa, utrzymał w mocy skierowaną do obywatela [...] pana C. T., ur. [...] sierpnia 1994 r. decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2012 r. Nr [...], orzekającą o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu zaskarżonego aktu organ przedstawił przebieg postępowania.

2. Zwrócił uwagę, że 6 września 2012 r. Pan C. T. o Wojewody [...]. z wnioskiem o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, podając w uzasadnieniu wniosku jako podstawę ubiegania się o zezwolenie art. 53 ust. 1 pkt 1, w związku z art. 57 ust. 3 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach.

3. Wojewoda [...] decyzją z [...] grudnia 2012 r. Nr [...] odmówił udzielenia stronie wnioskowanego zezwolenia. Stwierdził, iż podjęcie pracy przez cudzoziemca na terytorium Polski nie stanowi przeszkody aby pan C. T. nie mógł udać się do [...] w celu uzyskania wizy do Polski. Ponadto wskazano, że podjęcie pracy na terytorium Rzeczypospolitej nie stanowi szczególnie ważnego interesu. Uznano, że aplikujący nie wskazał żadnych powodów, które uniemożliwiłyby mu powrót do kraju pochodzenia. W związku z powyższym organ I instancji stwierdził, że cudzoziemiec nie wykazał zgodnie z art. 57 ust. 3 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach posiadania "szczególnie ważnego interesu" pozostania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i w związku z nielegalnym pobytem wypełnił przesłankę art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach.

4. W odwołaniu od decyzji do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zarzucono decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności poprzez niezastosowanie dyspozycji art. 57 ust. 3 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach w sytuacji, gdy było to uzasadnione. Ponadto pełnomocnik strony sformułował zarzut dotyczący naruszenia prawa proceduralnego, w szczególności art. 7, 77 i 80 Kpa.

5. Następnie 10 stycznia 2013 r. pełnomocnik strony uzupełnił odwołanie zarzucając zaskarżonej decyzji nieprawidłowe zastosowanie przepisów art. 57 ust. 1 pkt 1 w następstwie błędnej wykładni art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez błędne przyjęcie, iż cudzoziemiec w dacie złożenia wniosku winien dysponować stabilnym i regularnym źródłem dochodu oraz nieuwzględnienie zamiaru podjęcia przez niego zatrudnienia oraz pozostawania na utrzymaniu rodziców. W ocenie pełnomocnika strony błędnym jest utożsamienie "szczególnie ważnego interesu cudzoziemca" z celem przyjazdu cudzoziemca do Polski. Pełnomocnik podkreślił, iż organ I instancji całkowicie pominął, iż pomimo, iż cudzoziemiec jest już pełnoletni, nadal jest osobą bardzo młodą, silnie związaną ze swoją rodziną oraz nie posiada środków finansowych na powrót do kraju pochodzenia.

6. Decyzją z [...] września 2013 r. Nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Wojewody [...].

W uzasadnieniu wskazał, że z treści złożonych zeznań nie wynika, by stronę skarżącą łączyła szczególnie silna więź emocjonalna, nie pozwalająca mu na powrót do kraju pochodzenia. Zauważyć należy, iż więzi rodzinne zostały rozluźnione w związku z długoletnim pobytem rodziców wnioskodawcy na terytorium Polski. Ojciec skarżącego opuścił terytorium [...] w 1996 r., natomiast matka przyjechać miała do Polski w 2000 r. Rodzice, co prawda zadeklarowali, iż ich pragnieniem było, by syn dołączył do nich, jednak nie podejmowali jakichkolwiek starań w tym zakresie. Przyjazd syna do Polski był dla nich zaskoczeniem, nie był z nimi konsultowany, nie był planowany. Organ zaznaczył ponadto, że po przyjeździe, rodzina nie włożyła znacznych wysiłków w odbudowę więzi, skoro rodzice nie potrafili w toku przesłuchania przekazać istotnych okoliczności dotyczących syna, zaś pan C. T. zamiast "nadrabiać" lata rozłąki, krótko po przyjeździe udał się do C. w celu odwiedzin dalszej rodziny.

W ocenie organu, Wojewoda [...] słusznie uznał, iż w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zastosowania zapisów art. 57 ust. 3 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach.

Organ II instancji stwierdził, że Wojewoda [...] dokonał właściwej oceny w kwestii "szczególnie ważnego interesu" cudzoziemca w kontekście jego dalszego zamieszkiwania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podziela stanowisko organu I instancji, iż powoływane przez stronę oraz jej pełnomocnika okoliczności dotyczące zamiaru podjęcia przez cudzoziemca pracy (chęć poprawy sytuacji bytowej) oraz zamieszkiwania w Polsce z rodziną nie mogą stanowić podstawy do zastosowania art. 57 ust. 3 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Także okoliczność związana z kosztami powrotu do [...], powoływana na etapie postępowania odwoławczego, nie może w ocenie tut. organu przesądzać, iż w sprawie zachodzi "szczególnie ważny interes" strony.

Mając na uwadze fakt, iż zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie istnienia faktycznych, silnych więzi rodzinnych, a tym samym ustalenia szczególnego interesu strony w pozostaniu na terytorium Polski, wobec strony nie można zastosować art. 57 ust. 3 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Wskazać należy, iż cudzoziemiec dołączył do rodziców jako osoba niemal dorosła (niespełna 18-letnia), nie włada on językiem polskim w stopniu umożliwiającym swobodną komunikację i asymilację ze społeczeństwem, a nielegalny przyjazd strony do Polski pozbawiony jest jakiegokolwiek uzasadnienia. Organ wywodził, że nie ma faktycznych przeszkód, z powodu których nie mógł on dołączyć do rodziny zamieszkującej w Polsce w sposób legalny, po spełnieniu przesłanek ustawowych. W ocenie organu znamienne jest, iż rodzice małoletniego nigdy nie podejmowali prób pozwalających na przybycie cudzoziemca do Polski w sposób legalny. Cudzoziemiec zaś u progu dorosłości dokonał samodzielnego wyboru o sposobie przyjazdu do Polski, świadomie wybierając nielegalną ścieżkę. W kontekście wieloletniej rozłąki z rodzicami oraz rozluźnienia więzi rodzinnych organ uznał, iż brak jest racjonalnego uzasadnienia działań pana C. T.. Działań tych nie sposób w ocenie organu rozpatrywać w sposób inny, niż jako próbę obejścia przepisów ustawy o cudzoziemcach. Organ uznał za sprzeczne z interesem Rzeczypospolitej Polskiej zastosowanie art. 57 ust. 3 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, jako służące obejściu prawa.

Reasumując organ stwierdził, że zachodzi obligatoryjna przesłanka do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, określona w art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie. Ponadto zaznaczył, że obligatoryjny charakter przepisów ustawy o cudzoziemcach czynią niedopuszczlną jakakolwiek uznaniowość w stosowaniu tych przepisów. Wynikająca z art. 7 Kpa zasada, zgodnie z którą sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony - doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie ww. zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. W związku z sytuacją wystąpienia w przedmiotowej sprawie obligatoryjnej przesłanki do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, określonej w art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach, rozpatrywanie powyższej kwestii nie jest zasadne. Organ powołał się na doktrynę (G. Łaszczyca, C. Martysz i A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; Zakamycze 2005 s. 130 - 131), jak również w orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (wskazując na wyrok NSA z 25 lutego 2002 r., II SA 3126/00, Lex nr 81779, czy wyrok NSA z 6 lipca 2006 r., II OSK 297/06; niepubl.).

Ponadto organ zauważył, że podstawowym obowiązkiem cudzoziemca, który chce wjechać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązek posiadania stosownego zezwolenia i lojalność wyrażająca się w przestrzeganiu obowiązujących w nim przepisów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 lutego 2000 r. sygn. akt V SA 2523/00). Zauważył, iż na skarżącym ciążył obowiązek dołożenia wszelkich starań, aby zapoznać się z uprawnieniami i obowiązkami wynikającymi z wjazdu do obcego państwa.

Dalej organ wywodził, iż okolicznością, na którą powoływał się cudzoziemiec w uzasadnieniu złożonego wniosku był zamiar wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wobec stwierdzenia zastosowania wobec strony obligatoryjnej przesłanki do odmowy udzielenia przedmiotowego zezwolenia organ II instancji odstąpił od badania, czy spełnia ona pozostałe przesłanki do udzielenia jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, gdyż prowadziłoby to do bezpodstawnego przedłużania postępowania i pozostawało bez wpływu na rozstrzygnięcie.

7. W skardze na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] września zarzucono:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 57 ust. 3 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, polegające na uznaniu, iż C. T. nie wykazał, że posiada "szczególnie ważny interes" w uzyskaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podczas gdy wskazał, iż celem jego dalszego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest chęć zamieszkiwania wraz z rodzicami, którzy przebywają tu od wielu lat oraz wykonywanie pracy oraz przebywania wraz ze znajomymi, co dla 19 letniego młodego człowieka stanowi "szczególnie ważny interes", o którym mówi wspomniany powyżej przepis ustawy o cudzoziemcach,

- mające wpływ na treść rozstrzygnięcia naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 i art. 77 § 1 kpa, polegające na pominięciu przez Wojewodę [...] istotnych okoliczności w sprawie a mianowicie powodów, dla których cudzoziemiec przyjechał do Polski i chce tutaj pozostać oraz nie wzięcie pod uwagę kluczowego dokumentu w niniejszej sprawie czym jest zezwolenie na wykonywanie pracy przez Skarżącego na terytorium Polski, którego posiadanie uzasadnia udzielenie Panu C. T. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

- mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, polegające na naruszeniu przepisów art. 7 oraz art. 77 § 1 kpa, poprzez zaniechanie podjęcia czynności zmierzających do ustalenia, że rodzice skarżącego, mieszkający i pracujący w Polsce, są w stanie ponieść koszty jego utrzymania do czasu podjęcia przez niego zatrudnienia, zgodnie z dyspozycją art. 53b ust. 2 ustawy o cudzoziemcach.

W uzasadnieniu skargi przypomniano, że bezspornym jest, iż strona skarżąca przebywa w Polsce nielegalnie. Z zeznań wynika bowiem, że przybył na terytorium Polski z L., w dniu [...] maja 2012 r., jako małoletni. W dniu [...] sierpnia 2012 r. uzyskał status osoby pełnoletniej, a wniosek o wydanie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej złożył [...] września 2012 roku.

W uzasadnieniu skargi wywodzono, że z deklaracji strony skarżącej o celu przyjazdy do Polski nie można wyprowadzać wniosku, że cel, o którym mowa w art. 57 ust. 3 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach należy utożsamiać ze szczególnie ważnym interesem. Skarżący argumentował, powołując się na przepis art. 77 §1 kpa, że to na organie spoczywa obowiązek zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Powołał przepis art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, oraz wyroki sądów administracyjnych na poparcie tezy, że to organ administracji zobowiązany jest do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w taki sposób, aby zbadać istnienie "ważnego interesu cudzoziemca".

Nadto w uzasadnieniu skargi wyrażono stanowisko, że zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który posiada zezwolenie na pracę, albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na prace nie jest wymagane. W przypadku spełniania przez wnioskodawców powyższej przesłanki organ zobowiązany jest wydać zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony.

Skarżący podkreślił, że ustawa o cudzoziemcach nie wyjaśnia pojęcia "szczególnie ważnego interesu". Również orzecznictwo sądów administracyjnych nie definiuje tego pojęcia. Stąd interes ten należy traktować indywidualnie w zależności od okoliczności danej sprawy i sytuacji strony, która się na niego powołuje. W skardze zaznaczono, że rozpatrywana sprawa dotyczy młodego mężczyzny nie posiadającego żadnego doświadczenia życiowego, który składając wniosek na zamieszkanie w Polsce szuka lepszego życia w Polsce, u boku swoich najbliższych. Jego marzenia, pragnienia mogą zostać spełnione, ale uprzednio organ administracji winien wykazać inicjatywę, kierując się przy tym słusznym interesem jednostki.

W skardze za "całkowicie błędną" uznano tezę Wojewody [...], iż jedynym interesem wykazanym przez cudzoziemca jest zamiar podjęcia pracy w Polsce a tegoż nie można uznać za szczególnie ważny. Organ w swoich ustaleniach pominął fakt, że oboje rodzice a także babka Skarżącego zamieszkują na terytorium Polski. A Skarżący pomimo, że jest już pełnoletni nadal jest osoba bardzo młodą, silnie związaną ze swoją rodziną. Jego przyjazd, chociaż nielegalny, zmierzał do połączenia się z mieszkającą tu rodzina. W skardze podniesiono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 16 maja 2007 r. w sprawie V SA/Wa 1330/06 wskazał, że więź rodzinna istniejąca pomiędzy cudzoziemcami stanowi uzasadnioną podstawę udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Skarżący przywołał art. 8 § 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka Podstawowych Wolności, wskazywanej dalej jako EKPC, Konwencja, podkreślając, że "każdy ma prawo do poszanowania swojego życia prywatnego i rodzinnego i swojej korespondencji". Wskazał że zgodnie z art. 37 Konstytucji RP przyznaje cudzoziemcowi te same prawa i obowiązki, co obywatelowi polskiemu chyba, że przepisy ustawowe stanowią inaczej, a kto znajduje się pod władzą Rzeczypospolitej Polskiej korzysta z wolności i praw zapewnionych w Konstytucji. Ponadto podniesiono, za orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego, że "w państwie demokratycznym konstytucyjne przepisy dotyczące praw i swobód obywatelskich, wyjąwszy prawa par excellance polityczne odnoszą się także do cudzoziemców". Taką tendencję – w ocenie strony skarżącej - należy uznać za pozostającą w zgodzie z duchem norm międzynarodowych, odnoszących się do praw człowieka i obywatela.

Ponadto strona skarżąca wskazała, że środki na utrzymanie cudzoziemiec będzie posiadał z wynagrodzenia za wykonywaną pracę. Źródło stabilnego i regularnego dochodu będzie więc legalne i w każdej chwili możliwe do zweryfikowania. Podniosła, że rodzice zadeklarowali, że do czasu podjęcia zatrudnienia będą finansowali pobyt syna w Polsce. Dla uzyskania stabilnego i regularnego źródła dochodu konieczne jest właśnie uzyskanie możliwości legalnego zatrudnienia. Wydawanie decyzji odmownej obcokrajowcowi, który przybył do Polski w celu podjęcia pracy, na tej podstawie, że nie ma stabilnego i regularnego źródła dochodu jest sprzeczne z celem wskazanym w art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Taka praktyka uniemożliwiałaby cudzoziemcom podjęcie zatrudnienia w Polsce. Wywodzono, że oczywistym jest, że skarżący nie posiada własnych środków finansowych pozwalających mu na utrzymanie się przez czas niezbędny do uzyskania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i podjęcie pracy. Jest osobą młodą, która jeszcze nie pracowała i nie sposób oczekiwać, że przyjeżdżając nielegalnie do Polski posiada zapewnione stabilne i regularne źródło utrzymania. Przebywając w Polsce Skarżący jest utrzymywany przez rodziców. Podstawę do oceny stabilności i regularności źródła dochodów powinny stanowić więc dochody osób zobowiązanych do jego utrzymania oraz przyszłe dochody, jakie uzyska skarżący z tytułu zatrudnienia. Strona skarżąca wywodziła, że wysokość tych dochodów wskazana jest w zezwoleniu na pracę, które posiada skarżący jednak, w żadnej mierze, nie odniósł się do znajdującej się w zezwoleniu, informacji o przyszłych minimalnych zarobkach Skarżącego. W tym kontekście zwrócono uwagę na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 stycznia 2012 r. w sprawie V SA/Wa 2141/11 (LEX nr 1139722) wskazujące na konieczność oceny dochodu cudzoziemca in spe.

Następnie strona skarżąca argumentowała, że artykuł 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach wymaga, ażeby cudzoziemiec starający się o uzyskanie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej posiadał stabilne i regularne źródło dochodów. Nie mniej jednak ust. 2 powyższego artykułu stanowi, że warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jest spełniony także wtedy, gdy koszty utrzymania cudzoziemca pokrywa członek rodziny obowiązany do jego utrzymania, który zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 133 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego rodzice winni są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie. Dotyczy to również rodziców dzieci pełnoletnich, chyba że są one połączone z nadmiernym dla nich uszczerbkiem lub jeżeli dziecko nie dokłada starań w celu uzyskania możności samodzielnego utrzymania się. Zaakcentowano, że organ pominął powyższą kwestię, nie ustalając czy oboje rodzice pracują oraz jaki jest ich dochód, a także czy spełniają oni wymogi przewidziane w art. 53b ust. 5 ustawy o cudzoziemcach. Wskazano, że fakt, iż postępowanie toczy się na wniosek Skarżącego, nie zwalnia organu z obowiązku rzetelnego wyjaśnienia wszelkich okoliczności w celu dotarcia do prawdy materialnej, o czym świadczy przepis art. 7, 77 § 1 kpa i art. 80 kpa.

Skarżący zwrócił również uwagę na stanowisko Sądu Najwyższego, który w wyroku z 23 listopada 1994 r. w sprawie III ARN 55/94 (OSNP 1995/7/83) wskazał, że jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym.

Strona skarżąca wywodziła, że postępowanie, na podstawie którego wydano zaskarżoną decyzję obarczone jest wadami wynikającymi z istotnego naruszenia zasad i przepisów postępowania administracyjnego, gdyż organ orzekający w sprawie nie dopełnił obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w stopniu koniecznym do jej rozstrzygnięcia, co przełożyło się na rozstrzygnięcie kwestii prawa materialnego.

8. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i rozwijając argumentację dotyczącą art. 8 Konwencji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

9. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie celowości czy słuszności lub sprawiedliwości społecznej i z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia.

10. Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi.

Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały jego analizy pod względem relewantnych przepisów, wbrew zatem zarzutom skargi, organy administracji obu instancji prawidłowo orzekły co do braku podstaw do udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

11. Odnosząc się do mających zastosowanie w sprawie przepisów wskazać na wstępie należy, ze zgodnie z art. 57 ust. 3 pkt 6 ustawy nie można odmówić udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemcowi, który osiągnął pełnoletność w czasie pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w ciągu roku od dnia osiągnięcia pełnoletności, gdy przemawia za tym szczególnie ważny interes cudzoziemca, jeżeli wyłączną podstawą odmowy byłaby przyczyna, o której mowa w ust. 1 pkt 9 (tj. jeżeli cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie).

Niekwestionowany stan faktyczny między stronami postępowania prowadzi do wniosku, że strona skarżąca spełnia przesłanki warunkujące rozpatrzenie czy w jej sytuacji zachodzi szczególnie ważny interes, bowiem Pan C. T. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie, osiągnął pełnoletność w czasie pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w ciągu roku od dnia osiągnięcia pełnoletności. Polemika miedzy stronami dotyczy możliwości uznania, czy w przypadku Pana C. T. zachodzi szczególnie ważny interes, czy organ wziął pod uwagę kwestie związane z możliwością zarobkowania skarżącego (uzyskaniem zezwolenia na pracę) oraz czy sposób prowadzonego przez organy w sprawie postępowania administracyjnego odpowiadał wymogom kodeksowym, a w szczególności czy spełnił obowiązki wynikające z art. 7, 77 oraz 80 kpa.

12. Pan C. T. utrzymuje, iż wykazał posiadanie "szczególnie ważnego interesu", o którym mowa jest w art. 57 ust. 3 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, a którego nie dostrzegł organ I instancji wydając decyzję odmawiającą udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W związku z tym w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że rozumienie pojęcia "szczególnie ważny interes" wymaga uwzględnienia, że ustawodawca posłużył się dodatkową kwalifikacją dookreślając, że chodzi jedynie o interes zasługujący na miano szczególnie ważnego, a nie o ważny interes. Wśród desygnatów tak zawężonego wyrażenia mieszczą się sytuacje niestandardowe oraz przypadki, w których zachodzą okoliczności na tyle ważkie, by móc zidentyfikować taki interes. Ponadto interes ten nie może być rozumiany w oderwaniu od instytucji zezwolenia na zamieszkanie za czas oznaczony. Z tego wynika, że sama tylko potrzeba przebywania w Polsce, uzasadniona nawet szczególnie ważnym interesem nie jest tożsama z takim interesem, który może być zrealizowany poprzez zastosowanie instytucji zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W przeciwnym razie zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony byłoby uniwersalnym instrumentem, czyniąc zbędnym inne instytucje przewidziane przez ustawodawcę, z których strona skarżąca może skorzystać np. uprzednio podejmując starania o wydanie wizy.

13. Co do podnoszonej przez stronę skarżącą kwestii ważnego interesu upatrywanego w chęci przebywania z rodziną, stwierdzić należy, że organ prawidłowo ocenił zarówno kwestie prawne, jak i stan faktyczny. Zaczynając od kwestii prawnych należy zwrócić uwagę, że nie jest uprawnione nadawanie przepisowi art. 57 ust. 3 pkt 6 ustawy, charakteru zamiennego z przepisem art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy stanowiącego, że zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który jako członek rodziny cudzoziemca, o którym mowa w art. 54, przybywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przebywa na tym terytorium w celu połączenia z rodziną. Z kolei zgodnie z art. 54 zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 7, udziela się członkowi rodziny cudzoziemca zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: na podstawie zezwolenia na osiedlenie się; na podstawie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE; posiadającego status uchodźcy; w związku z udzieleniem ochrony uzupełniającej; co najmniej 2 lata na podstawie zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony, w tym bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony dla członka rodziny - na podstawie zezwolenia wydanego na okres pobytu nie krótszy niż rok; na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 17 i 18; na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji.

Zasada racjonalnego ustawodawcy wyklucza, by stosować taką wykładnię przepisów, która prowadzi do uznania, że dwa przepisy dotyczą tej samej materii, a ich zakresy są tożsame. Tym niemniej organ rozpatrywał czy chęć połączenia się skarżącego z rodziną można uznać za szczególnie ważny interes i w związku z okolicznościami sprawy (tj. dołączeniem do rodziców jako osoba niemal dorosła, tj. niespełna 18-letnia, nie podejmowaniem przez rodziców małoletniego prób pozwalających na przybycie cudzoziemca do Polski w sposób legalny, podjęciem samodzielnej decyzji przez Pana C. T. zarówno o przyjeździe do Polski, jak i o nielegalnym sposobie tego przyjazdu, zaskoczeniem rodziców faktem jego przyjazdu) logicznym jest wniosek organu, że w kontekście wieloletniej rozłąki z rodzicami oraz rozluźnienia więzi rodzinnych organ uznał, że cudzoziemiec powołując się na chęć zamieszkania z rodziną nie wykazał "szczególnie ważnego interesu".

14. Słuszne w ocenie Sądu jest również stanowisko organu, że za prawną podstawę do stwierdzenia, że w przedmiotowej sprawie niezasadnie odmówiono udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie może być uznany art. 8 EKPC.

15. Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z 5 września 2013 r., sygn. akt II OSK 858/12, że na gruncie prawa polskiego uzyskanie przez cudzoziemca zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony umożliwia efektywne prowadzenie życia rodzinnego w kraju pobytu nie tylko z tego względu, że jego pobytowi w Polsce nadaje cechę legalności, ale także z tej przyczyny, że po spełnieniu warunku uzyskania zezwolenia na pracę (art. 87 ust. 1 pkt 12 lit. c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, t.j. Dz.U. z 2013 poz. 674, ze zm.) umożliwia zdobycie środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu, a także funkcjonowania rodziny. Ponadto, w sytuacjach legitymowania się przez cudzoziemca zezwoleniem na zamieszkanie udzielonym na podstawie przesłanek określonych w ustawie o cudzoziemcach do których odwołuje się art. 87 ust. 2 pkt 1 i pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, posiadanie zezwolenia na zamieszkanie obejmuje uprawnienie do wykonywania pracy w Polsce bez potrzeby ubiegania się o zezwolenie na pracę. Z tych względów, nie tylko decyzja o wydaleniu, ale także decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony stanowi ingerencję w prawo do życia rodzinnego w rozumieniu art. 8 EKPC (tamże).

W przedmiotowej sprawie cudzoziemiec posiada jednak zezwolenie na pracę.

Przepis art. 8 EKPC przewidujący ochronę prawa do życia rodzinnego powinien jednak zostać uwzględniony w rozpatrywanej sprawie ze względu powoływaną chęć życia wraz z rodziną mieszkającą w Polsce.

16. W związku z tym zauważyć trzeba, że prawo do życia rodzinnego nie jest prawem bezwzględnie chronionym, gdyż sama Konwencja przewiduje wyjątki od zakazu władczego wkraczania przez organy państwa w tak rozumianą sferę prywatności. Dopuszczalne ograniczenia prawa do poszanowania życia rodzinnego zawężać się jednakże mają do przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi, m.in. na bezpieczeństwo publiczne lub ochronę porządku (art. 8 ust. 2 EKPC).

Sytuacja rodzinna (pełnoletniego już w dniu orzekania) skarżącego, skłaniająca do uznania, że nie ma on silnej więzi z rodzicami, przesądza o niemożności zaakceptowania odmiennego poglądu wyrażonego w skardze co do naruszenia art. 8 EKPC.

17. Kryterium więzi przyjęte przez organ jest prawidłowe. Zgodnie bowiem z ogólnymi zasadami wypracowanymi w orzecznictwie Trybunału w sytuacji, gdy istnienie więzi rodzinnej z dzieckiem zostało dowiedzione, Państwo musi działać w sposób obliczony na umożliwienie rozwoju tej więzi oraz ustalenie ochrony prawnej, która daje dziecku możliwość zintegrowania się ze swoją rodziną (wyrok ETPCz z 4 października 2012 r., Harroudj v. Francja, 43631/09, LEX nr 1312979). W rozpatrywanej sprawie organ zasadnie wywodził, że nie zostało dowiedzione by istniała silna więź między skarżącym a rodzicami. Powoduje to, że występujące w niniejszej sprawie dwa konkurujące ze sobą interesy: skarżącego oraz interes publiczny, przejawiający się w nieudzielaniu zezwolenia do zamieszkania na czas oznaczony osobie, która przebywa na terytorium Polski nielegalnie, powinny być rozstrzygnięte poprzez przyznanie większego znaczenia interesowi publicznemu.

Uzasadniając to stanowisko w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że w orzecznictwie ETPCz rozumienie pojęcia "życie rodzinne" ogranicza się co do zasady do związków pomiędzy najbliższymi członkami rodziny np.: małżonkami (konkubentami – por. decyzja ETPCz z 7 maja 2013 r., 8017/11, LEX nr 1315539, wyrok ETPCz z 3 kwietnia 2012 r., 42857/05), pomiędzy rodzicami i ich małoletnimi dziećmi, czy pomiędzy małoletnim rodzeństwem. Zasadnie organ odwołał się w tym kontekście, do orzecznictwa ETPCz (wyrok z 15 maja 2012 skarga nr 16567/10, Nacic i inni p-ko Szwecji, czy wyrok z 3 lipca 2012 r. skarga nr 52178/10, sprawa Samsonnikov p-ko Estonii).

Słusznie również organ wskazał, że w wyroku ETPCz z 23 czerwca 2008 r. w sprawie Maslov przeciwko Austrii, skarga nr 1638/03, Lex 400285, Trybunał stwierdził, że w wielu sprawach dotyczących młodocianych, tj. osób które niedawno uzyskały pełnoletniość i nie założyły jeszcze rodziny relacje osób z rodzicami lub innymi bliskimi członkami rodziny również mogą stanowić "życie rodzinne" w rozumieniu art. 8 Konwencji. W przypadku pełnoletnich dzieci, jeżeli zostanie wykazany dodatkowy element zależności, to sytuacja taka może zostać oceniona w kontekście prawa do ochrony życia rodzinnego. Należy jednak ocenić stopień zależności dorosłego rodzica od dziecka, co oznacza, że nie każdy typ związku dorosłego dziecka z rodzicem będzie uznany za stopień zależności odpowiedni dla uznania, że ww. osoby prowadzą życie rodzinne w rozumieniu art. 8 Konwencji.

Oczywistym jest, że przepisy Konwencji nie mogą być interpretowane bez względu na okoliczności faktyczne sprawy. Odnosząc się do stanu faktycznego sprawy stwierdzić należy, że wprawdzie w Polsce przebywają rodzice skarżącego i skarżący będący osobą pełnoletnią zamierza z nimi zamieszkiwać, jednak sam fakt wspólnego zamieszkiwania tych osób nie przesądza o powyższej okoliczności. Skarżący zamierza podjąć pracę zarobkową i uzyskał zezwolenie na pracę. Decyzję o migracji do Polski podjął bez porozumienia z rodzicami realizując swój zamiar, dzięki pomocy dziadka. Wjazd do Polski nastąpił z naruszeniem obowiązujących przepisów, a rodzice byli zaskoczeni jego przyjazdem. Z rodzicami skarżący spotkał się dopiero dwa tygodnie po przyjeździe. Niespełna 3 miesiące po wjeździe do Polski skarżący udał się do C., a jego rodzicom nic były znane szczegóły związane z podróżą syna (zeznania ojca Skarżącego - k 27 verte i k - 46). Rodzicom nie był znany ani dokładny cel podróży (ojcu) ani okres na który syn zamierzał wyjechać do C. (matka). Powyższe okoliczności wskazują, że skarżący pomimo młodego wieku jest osobą na tyle samodzielną, aby po nielegalnym i zaskakującym dla rodziców wjeździe do Polski, pojechać do innego kraju nie informując rodziców o szczegółach wyjazdu.

Biorąc zatem pod uwagę – zgodnie z wyznacznikami wskazującymi na to czy odmowa prawa pobytu będzie prawidłowa w kontekście "testu proporcjonalności" - por. wyroki ETPCz z: 31 stycznia 2006 r. w sprawie Sezen przeciwko Holandii (50252/99), 3 lipca 2012 r. w sprawie Samsonnikov przeciwko Estonii (52178/10), a zatem jaka była długość pobytu na terytorium kraju, który cudzoziemiec powinien opuścić, jaka była jego sytuacja rodzinna we wszystkich aspektach (np. czy był w związku małżeńskim, ewentualnie w innym związku), czy w związku są dzieci oraz jaki jest ich wiek), jaka jest trwałość społecznych, kulturowych oraz rodzinnych więzów z państwem przyjmującym oraz z państwem pochodzenia (tak ETPCz w wyroku z 23 czerwca 2008 r. w sprawie Maslov przeciwko Austrii, skarga nr 1638/03, Lex 400285) wskazać należy, że organ prawidłowo uznał, że zestawienie sytuacji skarżącego z wymogiem wynikającym z art. 8 Konwencji nie daje podstaw do uznania, że wykazał on “szczególnie ważny interes".

Akcentując fakt niedawnego przyjazdu do Polski skarżącego stwierdzić należy, że mimo, iż art. 8 Konwencji nie odwołuje się wprost do podziału na jakiejkolwiek kategorie cudzoziemców, za szczególną uważa się sytuację tych cudzoziemców, którzy spędzili większość, jeżeli nie całe swe dzieciństwo w państwie przyjmującym, gdzie się wychowali oraz otrzymali wykształcenie. Przy dokonywaniu oceny długości pobytu skarżącego w państwie którego dotyczy wniosek, oraz trwałości społecznych, kulturowych oraz rodzinnych więzów z państwem przyjmującym, w sposób oczywisty sprawia różnicę to, czy zainteresowana osoba przybyła do tego państwa już w dzieciństwie lub w młodości, czy nawet urodziła się w tym państwie, czy też przybyła tam jako osoba dorosła. Tendencję tę odzwierciedlają także różne instrumenty Rady Europy, a w szczególności rekomendacje Rec (2001)15 i Rec (2002)4 Komitetu Ministrów. Zwracał na to uwagę ETPCz w wyroku z 23 czerwca 2008 r., 1638/03, LEX nr 400285.

Stanowisko to nawiązuje poglądów wyrażanych przez Trybunał w Strasburgu, który dopuścił możliwość naruszenia art. 8 EKPC, w związku z nieprzyznawaniem, w określonych przypadkach, prawa pobytu osobom od wielu lat osiadłym w danym państwie (wyrok z 16 czerwca 2005 r. w sprawie Syssoyeva i inni przeciwko Łotwie, § 105, dotyczący odmowy wydania zezwolenia na pobyt stały, a także wyrok z 22 czerwca 2006 r. w sprawie Kaftailova przeciwko Łotwie, § 65).

W związku z powyższym brak jest podstaw do uznania, że stanowisko organu narusza "test proporcjonalności", a co za tym idzie art. 8 Konwencji.

18. Z kolei sam art. 8 Konwencji nie może być postrzegany jako stwarzający samoistną podstawę do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie (tak NSA w wyroku z 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 892/11, niepublik.). Podstawowym bowiem przedmiotem art. 8 Konwencji jest ochrona jednostki przed arbitralnym działaniem ze strony organów władzy publicznej. Nawet jeżeli zaistnieją pozytywne obowiązki wpisane w skuteczne "poszanowanie" życia rodzinnego należy mieć na względzie sprawiedliwą równowagę, która winna zostać zachowana pomiędzy konkurującymi interesami jednostki i społeczeństwa jako takiego, i w obu kontekstach Państwo cieszy się pewnym marginesem uznania (wyrok ETPCz z 4 października 2012 r., Harroudj v. Francja, 43631/09, LEX nr 1312979). Środki przyjęte dla zastosowania art. 8 Konwencji powinny być rozsądne, a nie absolutne. Powyższe znajduje potwierdzenie w rodzimym orzecznictwie, tytułem przykładu powołać można wyroki WSA w Warszawie z: 22 września 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 596/11, LEX nr 1276856, 19 stycznia 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 1639/11, CBOSA, LEX nr 1276479, w którym Sąd stwierdził, że: "Prawo do poszanowania życia rodzinnego nie ma charakteru absolutnego, a ingerencję władzy publicznej w korzystanie z tego prawa powinny usprawiedliwiać okoliczności wskazane w art. 8 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z 1950 r., aby ingerencja władzy publicznej była konieczna i miała na celu ochronę wartości tam wskazanych. Ograniczenia prawa do życia prywatnego muszą być proporcjonalne. Ocena tej proporcjonalności wymaga rozważenia sytuacji osobistej i rodzinnej cudzoziemca, w tym między innymi, długotrwałości pobytu w Polsce, ewentualnych przeszkód do zamieszkania z rodziną w kraju pochodzenia cudzoziemca, w tym skutków wynikających dla rodziny z przeniesienia życia rodzinnego do innego kraju".

19. Słusznie organ odwołał się do stanowiska, podzielanego przez Sąd w rozpatrywanej sprawie, że przepis art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka nie tworzy po stronie cudzoziemca co do zasady prawa wyboru Państwa, w którym ma on zamiar mieszkać i realizować swoje prawo do życia rodzinnego i prywatnego. Dotyczy to również prawa dziecka cudzoziemca polegającego na obowiązku zapewnienia przez wybrane przezeń Państwo prawa do nauki i wszechstronnego rozwoju (vide wyrok ETCP 48321/99 z 9 października 2003 r. Slivenko v. Łotwa).

20. Należy także stwierdzić, że argumentem na rzecz zasadności powyższej argumentacji jest również i to, że Sąd uznaje zaskarżoną decyzję za zgodną z celem ustawy o cudzoziemcach, co jest istotne z punktu widzenia art. 8 ust. 2 Konwencji.

21. Nie byłoby uprawnionym uznanie skarżącego za osiadłego imigranta, w związku z czym aspekt życia prywatnego np. więzi z innymi cudzoziemcami nie musi być brany pod uwagę.

22. W ocenie Sądu za "szczególnie ważny interes" nie może również być uznana sama chęć podjęcia pracy i posiadanie zezwolenia na pracę, w kraju w którym skarżący nie ma powiązań chronionych na podstawie art. 8 Konwencji.

23. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji słusznie stwierdzono, że wobec stwierdzenia konieczności zastosowania wobec skarżącego obligatoryjnej przesłanki do odmowy udzielenia zezwolenia organ II instancji mógł odstąpić od badania, czy skarżący spełnia pozostałe przesłanki pozytywne konieczne do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy). Ustalenia te pozostawałyby bez wpływu na rozstrzygnięcie. W konsekwencji decyzja powinna zostać wydana jedynie w oparciu o treść art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy, który może stanowić wyłączną i samoistną przesłankę odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Sąd podziela w tym zakresie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uznał (w wyroku z dnia 29 czerwca 2012 r., sygn. akt Il OSK 1232/11, niepubl.), że organ II instancji wobec stwierdzenia istnienia dwóch przesłanek nakazujących odmowę udzielenia cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie miał obowiązku odnoszenia się do przesłanek pozytywnych udzielenia zezwolenia na zamieszkanie, jak np. posiadania przez skarżącą środków utrzymania.

Niezasadne są zatem zarzuty strony skarżącej, że organ nie zbadał kwestii możliwości udzielenia przedmiotowego zezwolenia w związku z uzyskaniem zezwolenia na pracę.

24. Na marginesie jedynie Sąd zaznacza, że zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53. Na podstawie art. 53 ust. 5 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można zaś udzielić cudzoziemcowi, który wykaże, że zachodzą okoliczności uzasadniające jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące (art. 53 ust. 5 pkt 2), o ile wnioskodawca posiada:

1) stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu; warunek ten jest spełniony także wtedy, gdy koszty utrzymania cudzoziemca pokrywa członek rodziny obowiązany do jego utrzymania, który zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ma możliwość wywiązania się z tego obowiązku (art. 53 ust. 8 ustawy o cudzoziemcach);

2) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Skarżący wywodził, że organ błędnie nie zastosował przepisu artykułu 53b ust. 2 ustawy o cudzoziemcach stanowiącego, że wymaganie, by cudzoziemiec starający się o uzyskanie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej posiadał stabilne i regularne źródło dochodów, jest spełnione wówczas, gdy koszty utrzymania cudzoziemca pokrywa członek rodziny obowiązany do jego utrzymania, który zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Odnosząc się na marginesie – ze względu na stwierdzenie zawarte w tezie 23 niniejszego uzasadnienia - do przesłanki posiadania "źródeł dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania" i abstrahując od konieczności wskazania przez skarżącego we wniosku odpowiedniej podstawy prawnej i wyrażenia woli, że wniosek o zezwolenie na zamieszkanie ma się toczyć na podstawie tych przepisów, należy przyjąć, że zgodnie z ogólną zasadą warunek ten jest spełniony, jeżeli skarżący wykaże, że koszty jego utrzymania pokrywają rodzice przy istnieniu wyżej wskazanych uwarunkowań ustawowych. Okoliczności te (podobnie jak np. legalność pochodzenia środków), powinny być wykazane nie przez organ ale przez stronę, gdyż to tylko strona, a nie organ wie jakie jest źródło finansowania.

25. Również zarzuty skargi w zakresie naruszenia procedury administracyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się do sposobu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w tym do braku wszechstronnego zebrania i oceny materiału dowodowego, należy zaaprobować stanowisko organu, że obowiązek dowodzenia ciąży nie tylko na organie administracji, ale obarcza także stronę, która w swym interesie powinna wykazać dbałość o przedstawienie środków dowodowych.

Okoliczność, że organ porusza się w zakreślonych przez ustawodawcę ramach co do sposobu prowadzenia postępowania nie oznacza, że organ ma być pozbawiony informacji pochodzących od strony postępowania i przedkładanych z jej inicjatywy.

NSA w wyroku z 10 października 2007 r., sygn. akt I GSK 172/07, CBOSA, zwrócił bowiem uwagę, iż nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Wskazał, że z treści przepisów art. 7 i 77 § 1 kpa nakładających wspomniane obowiązki nie można wyprowadzić wniosku, że organy administracji zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony, w sytuacji gdy ta ostatnia — mimo istnienia obowiązku — środków takich nie przedstawia lub gdy twierdzenia strony są ogólnikowe bądź lakoniczne.

Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 kpa oraz zawarty w art. 77 § 1 kpa obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla skarżącego. Zasada ta nie zwalnia strony skarżącej z obowiązku dostarczenia takich materiałów, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki. Organy podjęły działania mające na celu ustalenie stanu faktycznego sprawy, dokonując przesłuchania skarżącego, jego rodziny, jak również zakreślając termin na przedstawienie dowodów w sprawie. W ocenie Sądu, postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący, a organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego. Wobec powyższego w ocenie organu odwoławczego podnoszone w skardze zarzuty nie są zasadne.

Postępowanie dowodowe pozwoliło na bezsporne ustalenie, że skarżący przebywa w Polsce nielegalnie. Dowody zebrane w sprawie pozwoliły także na ocenę, że za udzieleniem Skarżącemu zezwolenia nie przemawia "szczególnie ważny interes cudzoziemca" zatem, że w przypadku skarżącego nie zachodził w wyjątek od art. 57 ust 1 pkt 9 ustawy.

26. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 powoływanej wyżej ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.