Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 211/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska Sędziowie WSA Piotr Popek WSA Jarosław Szaro / spr./ Protokolant sekr. sąd. Aleksandra Baczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2017 r. sprawy ze skargi W.Ł. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2016 r. znak [...], 2) umarza postępowanie administracyjne, 3) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego W.Ł. kwotę 100 (słownie sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi W. Ł. jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (zwanego dalej GITD) z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej w transporcie drogowym.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte o następujące okoliczności faktyczne i prawne: W dniu 23 grudnia 2015 r. w miejscowości M. G. na drodze krajowej nr [...] przeprowadzono kontrolę drogową zespołu pojazdów składającego się z ciągnika siodłowego marki Volvo nr rej. [...] oraz naczepy nr rej.[...]. Zatrzymany pojazd prowadzony był przez załogę kierowców W. W. i W. G. Kierowcy wykonywali krajowy niezarobkowy przewóz drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorcy W. Ł. - prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: A.. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół kontroli z dnia 23 grudnia 2015 r.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej WITD) decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] nałożył na W. Ł. karę pieniężną w wysokości 2.000 złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje wszystkich wymaganych elementów.

W. Ł. złożył odwołanie od tej decyzji wnosząc o jej uchylenie. W ocenie odwołującego się nie powinien on ponosić odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie ponieważ montaż tachografu dokonał profesjonalny warsztat. Powołał się na stanowisko Komisji Europejskiej zgodnie z którym nie ma obowiązku wymieniać tachografów zamontowanych w pojazdach przed 1 października 2012 r. na nowe spełniające wymagania o których mowa w rozporządzeniu nr 1266/2009.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], GITD - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci: protokołu kontroli drogowej, kserokopii dowodu rejestracyjnego oraz wydruków z tachografu, zostało udowodnione, że strona w dniu kontroli wykonywała przewóz drogowy pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje wszystkich wymaganych elementów. Powyższe zostało stwierdzone w dniu 23 grudnia 2015 r. podczas kontroli drogowej pojazdu marki Volvo nr rej. [...], którym to pojazdem kierowcy W. W. i W. G. w imieniu strony wykonywali krajowy niezarobkowy przewóz drogowy rzeczy. W trakcie kontroli inspektorzy WITD ustalili, że ww. pojazd wyposażony został w tachograf Continental Automotive GmbH o numerze seryjnym [...] oraz numerze podzespołu [...] w wersji oprogramowania 2110 (wyprodukowany 13 listopada 2014 r., posiadający możliwość włączenia funkcji rejestracji drugiego niezależnego sygnału) oraz czujnik ruchu nr [...]. Pomimo, że instalacja i pierwsza kalibracja tachografu w ww. pojeździe miała miejsce w dniu 3 marca 2015 r., to tachograf nie rejestrował obowiązkowego drugiego sygnału prędkości, który jest wymagany od 1 października 2012 r.

GITD wyjaśnił, że rozporządzenie Komisji (UE) nr 1266/2009 z 16 grudnia 2009 r. dostosowujące po raz dziesiąty do postępu technicznego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym w pkt 3.1 wprowadza do rozdziału III załącznika nr IB do rozporządzenia nr 3821/85 pkt 019a, zgodnie z którym informacje rejestrowane przez tachograf cyfrowy dotyczące ruchu pojazdu mają być potwierdzane przez co najmniej jedno źródło niezależne od czujnika ruchu. Stosownie do art. 2 rozporządzenia nr 1266/2009, ww. pkt 3.1 stosuje się od dnia 1 października 2012 r. W oparciu o powyższe przepisy organ I instancji uznał, iż tachograf cyfrowy nierejestrujący drugiego sygnału prędkości i aktywowany po raz pierwszy w kontrolowanym pojeździe po dniu 1 października 2012 r. nie spełnia wymogów wprowadzonych w rozporządzeniu nr 1266/2009. Powyższe skutkowało więc nie zapisywaniem sygnału prędkości zgodnie z obowiązującymi przepisami i stanowiło naruszenie z lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do u.t.d. - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje wszystkich wymaganych elementów.

GITD podkreślił, że zgodnie z treścią pkt 7 preambuły rozporządzenia nr 1266/2009, nie wymaga się zastąpienia funkcjonujących tachografów cyfrowych zainstalowanych przed datą rozpoczęcia jego stosowania. W kontekście poczynionych wyjaśnień GITD wskazał, że z dowodu rejestracyjnego wynika, że ww. pojazd został dopuszczony do ruchu po raz pierwszy w 2011 r., a więc tachograf w nim zainstalowany i czujnik ruchu nie musiał spełniać wymogów, o których mowa w rozporządzeniu nr 1266/2009. Jednak z uwagi na fakt, że pierwszy tachograf zamontowany w tym pojeździe został wymieniony w dniu 3 marca 2015 r. na nowy tachograf Continental Automotive GmbH o numerze seryjnym [...] oraz numerze podzespołu [...], wyprodukowany w 2014 r., współpracujący z nim czujnik ruchu powinien również być wymieniony na czujnik KITAS 2+. Zainstalowany w pojeździe czujnik ruchu nr [...] z 2011 r. nie jest odporny na pole magnetyczne i w przypadku działania takiego nie zapisze w pamięci tachografu wymaganego elementu (usterki), co oznacza, że czujnik ruchu nie spełniał wymagań określonych w rozporządzeniu nr [...] z 16 grudnia 2009 r. dostosowującego po raz dziesiąty do postępu technicznego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. W konsekwencji w tachografie cyfrowym zainstalowanym w pojeździe nieaktywny był drugi sygnał ruchu, o którym mowa w ww. rozporządzeniu.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w świetle lit. a rozdziału I załącznika IB do rozporządzenia nr 3821/85, "aktywacja" oznacza fazę, gdy urządzenie rejestrujące uzyskuje pełną funkcjonalność i uruchamia wszystkie funkcje, włącznie z funkcjami zabezpieczającymi. Czynność ta wykonywana jest przed pierwszą kalibracją urządzenia rejestrującego i jest ona zapisywana w pamięci urządzenia rejestrującego zgodnie z wymogami technicznymi określonymi w pkt 097 rozdziału III załącznika IB do rozporządzenia nr 3821/85. Tachografy cyfrowe aktywowane od dnia 1 października 2011 r. powinny spełniać wymogi określone w rozporządzeniu nr 1266/2009, natomiast obowiązek ten nie dotyczy pojazdów zarejestrowanych po tej dacie.

GITD zauważył, że w odniesieniu do obowiązku wprowadzonego w pkt 019a załącznika IB do rozporządzenia nr 3821/85, wymaganie to będzie obowiązywało od daty 1 października 2012 r. na podstawie art. 2 rozporządzenia nr 1266/2009. W pkt 7 preambuły rozporządzenia nr 1266/2009 zniesiono obowiązek wymiany tachografów cyfrowych zainstalowanych przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia (w odniesieniu do wymogu rejestrowania drugiego sygnału prędkości termin ten określono na 1 października 2012 r. zgodnie z art. 2 rozporządzenia nr 1266/2009).

GITD podkreślił, że w niniejszej sprawie pierwsza aktywacja urządzenia rejestrującego miała miejsce w dniu 3 marca 2015 r., a zatem po dacie 1 października 2012 r. Zainstalowany w pojeździe czujnik ruchu starszej generacji nie tylko, że nie był odporny na działanie pola magnetycznego ale również nie przekazywał wszystkich wymaganych danych. W niniejszej sprawie przedsiębiorca wymieniając urządzenie rejestrujące powinien również wymienić czujnik ruchu na KITAS 2+, to jest na czujnik ruchu rejestrujący dodatkowy sygnał ruchu i jednocześnie odporny na działalnie pola magnetycznego. Przedsiębiorca mimo, że wymienił urządzenie rejestrujące na nowe spełniające wymagania o których mowa w rozporządzeniu nr 1266/2009, to z uwagi na fakt, że czujnik ruchu był starszej generacji w związku z czym zamontowane urządzenie rejestrujące nie rejestrowało wszystkich wymaganych elementów, a tym samym nie spełniało wymogów nałożonych przez ustawodawcę w rozporządzeniu nr 1266/2009.

Ponieważ czujnik ruchu zainstalowany w kontrolowanym pojeździe, nie odpowiadał wymaganiom technicznym przyrządu rejestrującego, a zatem w ocenie organu odwoławczego kara w wysokości 2.000,00 została nałożona zasadnie.

Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu argumentacji, ze w przypadku wymiany urządzenia rejestrującego nie ma obowiązku również wymiany czujnika ruchu – GITD wyjaśnił, że taki obowiązek istnieje. Zgodnie bowiem z rozporządzeniem nr 1266/2009, w przypadku wymiany tachografu po dacie 1 października 2012 r. nowo montowany tachograf musi spełnić warunki, o których mowa w tym rozporządzeniu. W sytuacji gdy tak jak to uczyniła strona w pojeździe zostanie wymienione tylko urządzenie rejestrujące natomiast czujnik ruchu nie zostanie wymieniony to nowo zamontowany tachograf nie będzie spełniał warunków o których mowa w rozporządzeniu nr 1266/2009. Bowiem w sytuacji gdy czujnik ruchu będzie starszej generacji będzie podatny na działanie pola magnetycznego, a tym samym nowe urządzenie rejestrujące nie będzie spełniało założeń, o które chodziło ustawodawcy. Tak więc sama wymiana urządzenia rejestrującego na nowe urządzenie spełniające wymagania o których mowa w rozporządzeniu nr 1266/2009 bez jednoczesnej wymiany czujnika ruchu w sytuacji gdy czujnik nie spełnia wymogów o których mowa w ww. rozporządzeniu ma taki sam skutek jak wymiana urządzenia rejestrującego na urządzenie rejestrujące nie spełniające wymogów, o których mowa w rozporządzeniu nr 1266/2009. Ponieważ celem ustawodawcy wprowadzającego nowe rodzaje tachografów było uniemożliwienie oddziaływania za pomocą pola magnetycznego na pracę tachografu oraz wprowadzenie dwóch niezależnych sygnałów prędkości pojazdu - tak więc pozostawienie starego czujnika ruchu przy wymianie urządzenia rejestrującego może świadczyć, że strona nie koniecznie chciała zawsze rejestrować prawidłowo czas pracy.

Mając na uwadze powyższe oraz podzielając stanowisko wyrażone w tym zakresie przez Główny Urząd Miar, organ odwoławczy zważył, iż w przypadku naprawy tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe polegającego na wymianie przyrządu rejestrującego zainstalowany przyrząd rejestrujący powinien spełniać wymagania obowiązujące w dniu dokonania czynności (w tym przypadku 19 stycznia 2015 r.). W związku z tym aktywowany może być wyłącznie tachograf cyfrowy i czujnik ruchu spełniający obowiązujące wymagania, w przypadku wymiany przyrządu rejestrującego na przyrząd rejestrujący spełniający wymagania obowiązujące w dniu jego instalacji konieczne było również wymienienie czujniku ruchu tak aby nowo zainstalowane urządzenie rejestrujące rejestrowało wszystkie parametry. Reasumując GITD stwierdził, że w niniejszej sprawie strona dokonując wymiany urządzenia rejestrującego po dacie 1 października 2012 r. powinna zamontować tachograf z aktywowanym drugim niezależnym sygnałem prędkości.

Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, GITD uznał, iż są one niezasadne i nie mogą zostać uwzględnione.

W. Ł. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję GITD z dnia [...] grudnia 2016 r. wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji, jako niezgodnych z prawem oraz umorzenie postępowania administracyjnego, a nadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, według norm przepisanych.

Kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie:

1) art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z zm.; dalej K.p.a.) przez wydanie skarżonej decyzji bez wyczerpującej oceny przeprowadzonej na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona;

2) art. 75 § 1 K.p.a. przez pominięcie jako dowodu stanowiska Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju, opartego na wyjaśnieniach Komisji Europejskiej oraz na opinii Głównego Urzędu Miar;

3) art. 107 § 3 K.p.a. przez nieprawidłowe uzasadnienie decyzji, w zakresie podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu skarżący rozszerzył powyższe zarzuty, a powołując się na treść punktu 7 preambuły Rozporządzenia Komisji (UE) nr 1266/2009, zgodnie z którym: "Niniejsze rozporządzenie nie wymaga zastąpienia funkcjonujących tachografów cyfrowych zainstalowanych przed datą rozpoczęcia jego stosowania" - stwierdził, iż skarżoną decyzję wydano bez jakichkolwiek podstaw prawnych. Zwrócił uwagę, iż w rozporządzeniu tym nie ma zapisu mówiącego o obowiązku dostosowania ww. tachografów cyfrowych do wymagań rozporządzenia w przypadku wymiany jednej z części jego elementów jaki jest przyrząd rejestrujący. W związku z powyższym skarżący nie zgodził się z rozstrzygnięciem sprawy, gdyż narusza ono obowiązujący porządek prawny i jest sprzeczne ze stanem faktycznym.

W pierwszej kolejności skarżący zwrócił uwagę na używanie przez organy I i II instancji naprzemiennie zwrotów: "urządzenie rejestrujące", "tachograf", "tachograf cyfrowy", a także pojęcia: "przyrząd rejestrujący", gdyż ma to kluczowe znaczenie dla określenia stanu faktycznego i podjęcia zgodnego z prawem rozstrzygnięcia w sprawie. W kontekście poczynionych uwag skarżący zarzucił, iż organ odwoławczy nie zna definicji prawnych ww. pojęć, przytaczając je dowolnie i zamiennie, dla określenia tego co organy rozumieją pod potocznym pojęciem "tachografu".

W ocenie skarżącego w przedmiotowej sprawie w dniu 3 marca 2015 r. nie doszło do wymiany urządzenia rejestrującego, a jedynie do wymiany przyrządu rejestrującego, czyli jednego z elementów z którego składa się urządzenie rejestrujące. Wynika to wprost z wyjaśnień strony jak również, paradoksalnie z uzasadnienia decyzji wydanej przez organ II instancji, cyt: "(...) Jednak z uwagi na fakt, że pierwszy tachograf zamontowany w tym pojeździe został wymieniony w dniu 03.03.2015 r. na nowy Continental Automotive Gmbh o numerze seryjnym [...] oraz numerze podzespołu [...], wyprodukowany w 2014 r., współpracujący z nim czujnik ruchu powinien również być wymieniony na czujnik KITAS 2+. (...)".

Zwrócił uwagę, że urządzenie rejestrujące zostało zainstalowane w kontrolowanym pojeździe przed rozpoczęciem obowiązywania tego wymogu, tj. przed 1 października 2012 r., a wymianie poddano jedynie przyrząd rejestrujący. W opisanym wyżej stanie faktycznym organy obu instancji powinny zastosować pkt 7 preambuły do Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1266/2009 z dnia 16 grudnia 2009 r. dostosowujące po raz dziesiąty do postępu technicznego rozporządzenie Rady EWG nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, zgodnie z którym: "Niniejsze rozporządzenie nie wymaga zastąpienia funkcjonujących tachografów cyfrowych zainstalowanych przed datą rozpoczęcia jego stosowania".

Tego przepisu organy obu instancji jednak nie zastosowały, stwierdzając za to, iż czujnik ruchu wchodzący w skład tachografu jest niekompatybilny z przyrządem rejestrującym, który również jest częścią składową tachografu. Powyższa próba skierowania uwagi na zastosowanie niewłaściwych elementów składowych tachografu, które powodowały nierejestrowanie wszystkich wymaganych elementów jest chybiona, ponieważ wszystkie te elementy zostały zarejestrowane tak na karcie kierowcy jak i w pamięci tachografu, czego przykładem jest pozytywna ocena aktywności kierowcy w zakresie dochowania norm czasu pracy przez kierowcę.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 14 kwietnia 2017 r. określonym jako "uzupełnienie skargi" W. Ł. odnosząc się do odpowiedzi GITD na skargę - podtrzymał w całości stanowisko wyrażone w skardze, jak też w odwołaniu. Skarżący zwrócił uwagę, że zarzucił organom obu instancji m.in. pominięcie okoliczności wyłączających jego odpowiedzialność za ewentualne niedostosowanie urządzenia rejestrującego do przepisów wprowadzonych po dacie pierwszej instalacji tachografu w kontrolowanym pojeździe. Najważniejszym jednak zarzutem jest zastosowanie sankcji wynikającej z lp.6.1.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w wbrew przepisom zawartym w pkt 7 preambuły rozporządzenia Komisji UE nr 1266/2009 z dnia 16 grudnia 2009 r. dostosowujące po raz dziesiąty do postępu technicznego rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz pkt 3.1 załącznika do rozporządzenia Komisji UE nr 1266/2009 z dnia 16 grudnia 2009 r. dostosowujące po raz dziesiąty do postępu technicznego rozporządzenie Rady EWG nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym.

Wojewódzki Sad Administracyjny miał na uwadze, co następuje:

Skarga jest uzasadniona. Wydając zaskarżone decyzje organy naruszyły prawo materialne stwierdzając popełnienie deliktu administracyjnego w sytuacji, gdy w zaistniałym stanie faktycznym delikt taki nie miał miejsca, gdyż zachowanie skarżącego nie naruszało prawa.

Jak już wyżej wspomniano skarżący w należącym do niego pojeździe ciężarowym dokonał wymiany urządzenia rejestrującego wchodzącego w skład tachografu i miało to już miejsce po dniu 1 października 2012r. W konsekwencji takiego działania w pojeździe eksploatowano tachograf, którego urządzenie rejestrujące zostało aktywowane po raz pierwszy w dniu 03.03.2015 r. zaś czujnik ruchu w dniu 09.11.2011 r. W związku z wymiana urządzenia rejestrującego nie dokonano montażu drugiego czujnika ruchu, wymaganego przez przepisy obowiązujące dla nowych tachografów po dniu 1.10.2012r.

Działanie takie nie narusza jednak prawa.

Rozważania w tym zakresie należy rozpocząć o brzmienia nr 7 preambuły Rozporządzenia Komisji (UE) nr 1266/2009 oraz rozważań odnośnie pojęcia tachografu zdefiniowanego prawie unijnym.

W myśl jego treści, rozporządzenie nie wymaga zastąpienia funkcjonujących tachografów cyfrowych zainstalowanych przed datą rozpoczęcia jego stosowania. Dlatego wymagania określone w tym akcie prawnym mogą odnosić się wyłącznie do nowych tachografów montowanych w pojazdach po raz pierwszy po dniu 1 października 2012 r. Innymi słowy, jeżeli urządzenie rejestrujące zostało zainstalowane w pojeździe przed w/w datą, to wejście w życie Rozporządzenia Komisji (UE) nr 1266/2009, nie nakładało na przewoźnika obowiązku wymiany wszystkich elementów tachografu na nowe, odpowiadające standardom wynikającym z przytoczonej wyżej treści pkt 19a rozdziału III załącznika IB do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85.

W Rozdziale I załącznika IB do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, zatytułowanym: "WYMAGANIA DOTYCZĄCE BUDOWY, BADAŃ, INSTALACJI I KONTROLI" w podtytule I. "DEFINICJE" wskazano zgodnie z literą: ee), że urządzenie rejestrujące to całość urządzeń zamierzonych do instalowania w pojazdach drogowych w celu automatycznego lub półautomatycznego pokazywania, rejestrowania i zapamiętywania szczegółowych danych o ruchu takich pojazdów i o pewnych okresach pracy osób kierujących tymi pojazdami. Stosownie do Rozdziału II ust. 1 zdanie pierwsze, drugie i trzecie, cyt. załącznika o tytule: CHARAKTERYSTYKI OGÓLNE I FUNKCJE URZĄDZENIA REJESTRUJĄCEGO, celem urządzenia rejestrującego, tzw. tachografu, jest rejestrowanie, przechowywanie, wyświetlanie, drukowanie i wyprowadzanie danych związanych z czynnościami wykonywanymi przez kierowcę. Prawodawca unijny jednoznacznie stwierdza, że urządzenie rejestrujące – tachograf - składa się z przewodów, czujnika ruchu i przyrządu rejestrującego. Natomiast przyrząd rejestrujący składa się z jednostki przetwarzającej, pamięci danych, zegara czasu rzeczywistego, dwóch czytników kart inteligentnych (dla kierowcy i współkierowcy), drukarki, wyświetlacza, ostrzeżenia wizualnego, gniazda do kalibracji/wczytywania danych i urządzeń do wprowadzania danych przez użytkownika.

Z powyższego wynika, że przyrząd rejestrujący jest wyłącznie jednym ze składowych większej całości w postaci urządzenia rejestrującego (tachografu), który dla uzyskania swej funkcjonalności wymaga zespolenia z pozostałymi elementami w postaci czujnika ruchu oraz przewodów. Potwierdza ten wniosek prawna definicja tachografu, która wyraźnie za tachograf uznaje całość urządzeń, a nie jeden z elementów tej całości. Ponieważ tachograf to całość urządzeń, w tym również przyrząd rejestrujący, to nie można stawiać znaku równości pomiędzy urządzeniem rejestrującym a przyrządem rejestrującym. W konsekwencji, wymiana przyrządu rejestrującego nie jest okolicznością wystarczająca, aby stwierdzić wymianę tachografu, a tym samym również wymagać od przewoźnika wymiany pozostałych urządzeń tworzących tachograf.

Zdaniem Sądu, tylko w sytuacji gdy wyniknie potrzeba wymiany obu elementów tachografu w postaci przyrządu rejestrującego oraz czujnika ruchu, będzie można mówić o montażu urządzenia rejestrującego – tachografu, a tym samym zarzucać przewoźnikowi niedostosowanie się do nowych wymagań w zakresie rejestracji prędkości pojazdu z co najmniej jednego niezależnego od czujnika prędkości źródła. Natomiast w sytuacji gdy następuje wyłącznie wymiana jednej z części tachografu, np. przyrządu rejestrującego, to siłą rzeczy nie następuje montaż całego urządzenia rejestrującego, którego jak wykazano nie można sprowadzać tylko do jednego z jego elementów składowych. Takie stanowisko konsekwentnie jest wypowiadane w aktualnym orzecznictwie sądowoadministracyjnym, czego dowodem są wyroki WSA w Łodzi z dnia 28 grudnia 2016 r., III SA/Łd 825/16, WSA w Opolu z dnia 1 grudnia 2016 r., II SA/Op 472/16 czy też WSA w Kielcach w wyrok z dnia 29.03.2017 r. II SA/Ke 1036/16 (opublikowane w CBOSA).

W myśl powołanych przepisów można wyróżnić dwie sytuacje prawne powodujące odmienne skutki prawne.

Pierwsza z nich to wymiana całego tachografu, kiedy całość urządzeń podlega wymianie ( element rejestrujący i czujnik ruchu ). Wówczas montowany nowy tachograf musi być , w myśl nowych przepisów zaopatrzony w dwa niezależnie od siebie działające czujniki ruchu.

Druga sytuacja polega na naprawie – wymianie jakiejś części urządzenia , co może polegać także ( tak jak w niniejszej sprawie ) na wymianie urządzenia rejestrującego. Takie działanie stanowi jednak tylko i wyłącznie naprawę już działającego tachografu, nie stanowi montażu nowego tachografu. W takim przypadku wymiana urządzenia rejestrującego nie będzie powodowała konieczności wymiany ( dodania ) nowego – drugiego czujnika ruchu.

Mając to na uwadze Sąd uznał, że organy błędnie uznały, że dokonując wymiany urządzenia rejestrującego skarżący miał obowiązek dokonać wymiany tachografu i zainstalowania dodatkowego czujnika ruchu.

W takim stanie faktycznym i prawnym należy więc przyjąć, że nie ciążył na skarżącym obwiązek montażu drugiego, niezależnego czujnika ruchu. Tachograf w w który wyposażony był pojazd ciężarowy spełniał warunki techniczne dla tego typu urządzeń – z uwzględniłem daty jego zamontowania.

W takiej sytuacji nie doszło do wyczerpania znamion deliktu z art. 92a ust.1 ustawy o transporcie drogowym, Pojazd skarżącego wyposażony był w zgodny z wymogami prawnymi tachograf.

WSA uznając, że opisane naruszenia prawa procesowego i materialnego miały wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Ponieważ brak jest podstaw do nałożenia kary pieniężnej postepowanie administracyjne zostało umorzone na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a.

Natomiast o kosztach postępowania Sąd orzekł, stosując art. 200 p.p.s.a. W skład kosztów wchodził uiszczony przez skarżącego wpis.