Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 785/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 103 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2017 poz 978
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
article: art. 182 § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 652
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy - tekst jedn.
article: art. 42 § 1 pkt 1, 43 §  2, 43 § 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1600
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Po 507/18 w sprawie ze skargi S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 21 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Po 507/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z [...] marca 2018 r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z [...] stycznia 2018 r., nr [...], Starosta Leszczyński (dalej jako Starosta) orzekł o cofnięciu S. D. uprawnień do kierowania pojazdami kat. A, B i T w okresie od 3 stycznia 2018 r. do 3 stycznia 2021 r. włącznie.

W uzasadnieniu wskazał, że 6 grudnia 2017 r. do Wydziału Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego w Lesznie doręczono wyrok Sądu Rejonowego w G. o sygn. akt [...] z [...] lutego 2017 r., w którym orzeczono wobec S. D. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat. Zgodnie z art. 182 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (t.j.: Dz.U. z 2018 poz. 652 ze zm. – k.k.w.) organ do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do prowadzenia pojazdów w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł S. D..

Decyzją z [...] marca 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lesznie (dalej jako Kolegium) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu podało, że [...] grudnia 2017 r. Sąd Rejonowy w G. doręczył Staroście odpis prawomocnego orzeczenia z [...] lutego 2017 r., sygn. akt [...]. Pismem z 11 grudnia 2017 r. Starosta wezwał S. D. w związku z otrzymaniem prawomocnego wyroku sądu do zwrotu prawa jazdy kategorii A, B, T nr [...], nr druku [...], wydanego 10 lutego 2005 r. przez Starostę Leszczyńskiego. Przedmiotowe prawo jazdy zostało zwrócone 3 stycznia 2018 r. poprzez biuro podawcze Starostwa Leszczyńskiego. Następnie 8 stycznia 2018 r. Starosta, zgodnie z art. 61 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – k.p.a., zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego wobec S. D. w sprawie cofnięcia ww. uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. "A, B, T" na podstawie art. 182 § 2 k.k.w. w celu wykonania prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w G..

Kolegium stwierdziło, że wydana przez Starostę decyzja z [...] stycznia 2018 r. odpowiada prawu. Przywołało art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami oraz art. 182 § 2 k.k.w. Wskazało, że zakaz prowadzenia pojazdów to środek karny przewidziany w art. 42 § 1 pkt 1 ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (t.j.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1600 ze zm. - k.k.). Zakaz prowadzenia pojazdów niewątpliwie obowiązuje od uprawomocnienia się wyroku, gdyż wynika to wprost z art. 43 § 2 k.k. Z kolei przepis art. 43 § 3 k.k. stanowi, że do chwili wykonania obowiązku zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów nie biegnie okres, na który orzeczono zakaz. Tym samym do chwili fizycznego wykonania obowiązku zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu, okres na który orzeczono zakaz, nie biegnie i to z mocy prawa. Kolegium podkreśliło, że ustawodawca co do tej kwestii nie przewidział żadnych odstępstw, wyjątków czy sytuacji nadzwyczajnych, które miałyby wpływ na odmienne, niż w przepisie, rozpoczęcie biegu terminu zakazu prowadzenia pojazdów.

Kolegium ustaliło, że orzeczony w ww. wyroku Sądu Rejonowego w G. obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu został wykonany fizycznie 3 stycznia 2018 r., tym samym prawidłowo Starosta określił początek okresu, na który orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów na dzień 3 stycznia 2018 r. a koniec orzeczonego wyrokiem 3 - letniego zakazu na dzień 3 stycznia 2021 r. Dodało, że okoliczności podniesione w odwołaniu nie mają jakiegokolwiek wpływu na datę rozpoczęcia biegu tego terminu.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł S. D.. Zarzucił naruszenie przepisów art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a., w szczególności poprzez brak wzięcia pod uwagę okoliczności, że wyrokiem z [...] lutego 2017 r. wydanym przez Sąd Rejonowy w G. skarżący został zobowiązany do zwrotu posiadanego prawa jazdy Starostwu Powiatowemu w Lesznie w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, tj. od dnia 27 września 2017 r., a działanie pracowników Starostwa Powiatowego uniemożliwiło mu wywiązanie się z nałożonych na niego obowiązków, albowiem podejmując próby zwrotu posiadanego prawa jazdy, otrzymywał tylko informację, że nie ma takiej możliwości ze względu na brak odpowiedniej adnotacji w systemie, co doprowadziło ostatecznie do błędnego określenia w decyzji terminu rozpoczęcia i zakończenia biegu okresu, na jaki orzeczony został zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych wobec skarżącego - na jego niekorzyść.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lesznie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał, że podstawą materialną cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami jest art. 182 § 2 k.k.w., który stanowi, że organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Powyższy przepis koreluje z dyspozycją art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 978 ze zm.), który stanowi, że starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów.

Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z [...] lutego 2017 r., sygn. akt [...], orzeczono wobec skarżącego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 (trzech) lat, jednocześnie nakładając na niego obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do kierowania pojazdami Starostwu Powiatowemu w Lesznie w terminie 7 dni od uprawomocnienia się wyroku. Wyrok ten uprawomocnił się 27 września 2017 r. Bezspornym jest też, że skarżący 3 stycznia 2018 r. faktycznie złożył w Starostwie Powiatowym w Lesznie dokument uprawniający go do kierowania pojazdami.

Zdaniem Sądu sporną kwestią pozostawała data, od której należy liczyć okres biegu omawianego środka karnego. W ocenie skarżącego termin ten powinien zacząć biec od dnia uprawomocnienia się ww. wyroku, a przynajmniej 7 dni od tej daty. Podnosił przy tym, iż po uprawomocnieniu się wyroku podejmował próby dokonania zwrotu prawa jazdy do Starosty, lecz pracownicy Starostwa odmawiali jego przyjęcia z uwagi na brak informacji o wydanym wyroku. Organ odwoławczy stoi na stanowisku, iż bieg terminu rozpoczął się z dniem zwrotu dokumentu prawa jazdy.

Sąd pierwszej instancji przywołał art. 43 § 2 i 3 k.k. Z przepisów tych jednoznacznie wynika oznaczenie daty początkowej biegu tego okresu. Mimo bowiem, iż orzeczony przez sąd zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych obowiązuje od uprawomocnienia się orzeczenia, to bieg okresu, na który orzeczony został zakaz, rozpoczyna się z chwilą wykonania obowiązku zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu (por. wyrok NSA z 17 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1457/07). Skoro skarżący zwrócił dokument prawa jazdy 3 stycznia 2018 r., to w świetle art. 43 § 3 k.k. od tego dnia biegnie okres, na który orzeczono zakaz. Chybione są zatem twierdzenia skarżącego, iż okres ten powinien biec od dnia uprawomocnienia się wyroku sądu lub od siódmego dnia po tej dacie.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji twierdzenia skarżącego o niemożności wykonania przez niego obowiązku zwrotu prawa jazdy wcześniej, mimo prób, nie znalazły potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Skarżący nie wskazał w jakich datach i okolicznościach podejmował takie próby. W odwołaniu podał, że próbę zwrotu prawa jazdy podjął "znajomy", lecz nie podał jakichkolwiek danych identyfikujących tę osobę. Sąd ten zaznaczył, że uregulowana w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej nakazuje organowi prowadzącemu postępowanie zebranie z urzędu lub na wniosek strony oraz rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób pozwalający na ustalenie stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. W sytuacji, gdy dany środek dowodowy niezbędny do ustalenia konkretnej okoliczności faktycznej, z istnienia której strona wywodzi dla siebie skutki prawne, nie znajduje się w posiadaniu organu, to wynikający z zasady prawdy obiektywnej obowiązek organu prowadzącego postępowanie ogranicza się do konieczności poinformowania strony o obowiązku przedstawienia posiadanych dowodów (por. wyrok NSA z 7 sierpnia 2018 r. o sygn. akt I OSK 2123/16 – dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

W rozpoznawanej sprawie Kolegium w zawiadomieniu z 15 lutego 2018 r. pouczyło profesjonalnego pełnomocnika skarżącego o możliwości przedłożenia dowodów celem wykazania zasadności swoich twierdzeń, niemniej strona tego nie uczyniła przed wydaniem zaskarżonej decyzji, stąd też zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nie został uznany za zasadny.

Na marginesie Sąd ten zaznaczył, że decyzja w sprawie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami z uwagi na orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdu (art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami) może zostać wydana przez właściwego starostę dopiero po przesłaniu temu organowi orzeczenia zawierającego zakaz prowadzenia pojazdów przez sąd (art. 182 § 3 k.k.w.). Brak jest zatem podstawy prawnej do podejmowania przez Starostę, przed nadesłaniem mu stosownego orzeczenia sądowego, czynności związanych z wydaniem decyzji w sprawie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami.

W tych okolicznościach Sąd pierwszej instancji oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej "p.p.s.a.".

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący reprezentowany przez adwokata, zaskarżając wyrok w całości. Domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie zmiany zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenia o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Nadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania oraz zrzekł się rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 oraz art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. brak uchylenia zaskarżonej decyzji, pomimo iż organy nie dokonały niezbędnych ustaleń faktycznych oraz jednocześnie dokonały błędnej (tj. niezgodnej z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego) oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego będącego podstawą wydania decyzji, w szczególności poprzez brak wzięcia pod uwagę okoliczności, że wyrokiem z dnia [...] lutego 2017 r. wydanym przez Sąd Rejonowy w G. S. D. został zobowiązany do zwrotu posiadanego prawa jazdy Starostwu Powiatowemu w Lesznie i to w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, tj. od dnia 27 września 2017 r., a działanie pracowników Starostwa Powiatowego uniemożliwiło mu wywiązanie się z nałożonych na niego obowiązków, albowiem podejmując próby zwrotu posiadanego prawa jazdy otrzymywał tylko informację, że nie ma takiej możliwości ze względu na brak takiej adnotacji w systemie, co doprowadziło ostatecznie do błędnego określenia w decyzji terminu rozpoczęcia i zakończenia biegu okresu, na jaki orzeczony został zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych wobec skarżącego - na jego niekorzyść.

W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie rozwinął powyższe zarzuty. Podniósł, że wielokrotnie próbował wykonać zobowiązanie sądu karnego. Za każdym jednak razem odmawiano mu przyjęcia jego prawa jazdy, bowiem w systemie nie było adnotacji o takiej możliwości. W imieniu skarżącego prawo jazdy próbował również zwrócić jego znajomy, który posiadał stosowne pełnomocnictwo, jednakże również bezskutecznie. Od dnia uprawomocnienia się wyroku skarżący nie korzystał z pojazdu, a od 3 listopada 2017 r. prawo jazdy znajdowało się w siedzibie kancelarii. Brak zwrotu prawa jazdy w terminie wcześniejszym, niż określony w decyzji, wynika wyłącznie z braku takiej możliwości z powodu odmowy jego przyjęcia.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna mogła być rozpatrzona na posiedzeniu niejawnym, gdyż po otrzymaniu odpisu skargi kasacyjnej organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Za nietrafny uznać należy podniesiony w niej zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 oraz art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie.

Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego kasacyjnie prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że organy rozpatrujące sprawę wszechstronnie wyjaśniły wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla jej rozstrzygnięcia, poczyniły prawidłowe ustalenia faktyczne po uprzedniej, zgodnej z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego będącego podstawą wydania decyzji.

Z niekwestionowanych ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] lutego 2017 r., sygn. akt [...], orzeczono wobec skarżącego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 (trzech) lat, jednocześnie nakładając na niego obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do kierowania pojazdami Starostwu Powiatowemu w Lesznie w terminie 7 dni od uprawomocnienia się wyroku. Wyrok ten uprawomocnił się dnia 27 września 2017 r. Bezspornym jest też, iż skarżący w dniu 3 stycznia 2018 r. faktycznie złożył w Starostwie Powiatowym w Lesznie dokument uprawniający go do kierowania pojazdami.

Trafnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że podstawą materialnoprawną cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami jest przepis art. 182 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy ( t.j.: Dz.U. z 2018 poz. 652 ze zm., dalej: k.k.w.), który stanowi, że organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Powyższy przepis koresponduje z art. 103 ust. 1 pkt 4 z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 978 ze zm.), który stanowi, że starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów.

Zgodnie z art. 43 § 2 ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (t.j.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1600 ze zm.) zakazy, w tym również zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, obowiązują od uprawomocnienia się wyroku. W myśl art. 43 § 3 in fine Kodeksu karnego do chwili wykonania przez skazanego obowiązku zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu okres, na który orzeczono zakaz, nie biegnie.

Z przepisów tych jednoznacznie wynika oznaczenie daty początkowej biegu okresu, na jaki orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. Mimo bowiem, że orzeczony przez sąd zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych obowiązuje od uprawomocnienia się orzeczenia, to bieg okresu, na który orzeczony został zakaz, rozpoczyna się z chwilą wykonania obowiązku zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu (por. też wyrok NSA z dnia 17 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1457/07, dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Jeżeli więc osoba, wobec której orzeczono zakaz, nie zwróci dokumentu, to automatycznie wydłuża się w stosunku do niej faktyczny okres niemożności prowadzenia pojazdów mechanicznych poprzez wstrzymanie biegu okresu orzeczonego zakazu, dopóki nie zdeponuje ona owego dokumentu, co nie zmienia przy tym faktu, że obowiązuje on od uprawomocnienia się orzeczenia (por. postanowienie SN z 20 marca 2014 r., sygn. III K 416/13).

Z prawidłowych ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że skarżący zwrócił dokument prawa jazdy w dniu 3 stycznia 2018 r. Skoro skarżący zwrócił dokument prawa jazdy w dniu 3 stycznia 2018 r., to w świetle art. 43 § 3 Kodeksu karnego, od tego dnia biegnie okres, na który orzeczono zakaz. Nietrafne są zatem twierdzenia skarżącego, że okres ten powinien biec od dnia uprawomocnienia się wyroku sądu lub od siódmego dnia po tej dacie. Twierdzenia te są sprzeczne z jednoznacznym brzmieniem ww. art. 43 § 3 Kodeksu karnego, który rozpoczęcie biegu okresu zakazu wiąże z wykonaniem obowiązku, to jest fizycznym zwrotem dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu.

Podkreślenia wymaga, że decyzja w sprawie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami z uwagi na orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdu (art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami) może zostać wydana przez właściwego starostę dopiero po przesłaniu temu organowi orzeczenia zawierającego zakaz prowadzenia pojazdów przez sąd (art. 182 § 3 k.k.w.). Brak jest zatem podstawy prawnej do podejmowania przez Starostę, przed nadesłaniem mu stosownego orzeczenia sądowego, czynności związanych z wydaniem decyzji w sprawie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami.

Nie mogą odnieść zamierzonego skutku twierdzenia skarżącego kasacyjnie, że podejmował próby wykonania nałożonego na niego obowiązku zwrotu prawa jazdy jeszcze przed 3 stycznia 2018 r. Okoliczności tej bowiem nie potwierdza zgromadzony w sprawie zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. materiał dowodowy. Skarżący nawet nie uprawdopodobnił wystąpienia tych zdarzeń. Nie podał, w jakich datach i okolicznościach podejmował takie próby. W odwołaniu wskazano, iż próbę zwrotu prawa jazdy podjął "znajomy", lecz skarżący nie podał jakichkolwiek danych identyfikujących tę osobę.

Trafnie zauważa Sąd pierwszej instancji, że uregulowana w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej nakazuje organowi prowadzącemu postępowanie zebranie z urzędu lub na wniosek strony oraz rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób pozwalający na ustalenie stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. Chodzi tu o wyjaśnienie okoliczności faktycznych w takim stopniu, w jakim wymaga tego rozstrzygnięcie sprawy. Należy podkreślić, iż od 11 kwietnia 2011 r. zmieniono brzmienie art. 7 k.p.a., statuującego tę zasadę, przez wyraźne podkreślenie, że zebranie materiału dowodowego sprawy następuje zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony. W ten sposób wyraźnie zwrócono uwagę na obowiązek strony współdziałania z organem w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. Zmiana ta niesie ze sobą ten skutek, że na zasadzie prawdy obiektywnej nie można już dalej opierać twierdzenia, że jest ona źródłem ciężaru dowodowego spoczywającego na organie prowadzącym postępowanie. Nie ma już bowiem podstawy prawnej uzasadniającej taki wniosek. Natomiast zmiana ta daje podstawę do zajęcia stanowiska, że w sytuacji gdy dany środek dowodowy niezbędny do ustalenia konkretnej okoliczności faktycznej, z istnienia której strona wywodzi dla siebie skutki prawne, nie znajduje się w posiadaniu organu, to wynikający z zasady prawdy obiektywnej obowiązek organu prowadzącego postępowanie ogranicza się do konieczności poinformowania strony o obowiązku przedstawienia posiadanych dowodów (por. wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2018 r. o sygn. akt I OSK 2123/16 – dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Z akt sprawy wynika, co prawidłowo ustalono w sprawie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zawiadomieniu z 15 lutego 2018 r. pouczyło profesjonalnego pełnomocnika skarżącego o możliwości przedłożenia dowodów celem wykazania zasadności swoich żądań. Mimo to, skarżący tego nie uczynił przed wydaniem zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 oraz art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. uznać należało za niezasadny. Nie można w tych okolicznościach sprawy zarzucać, że organ błędnie określił w decyzji termin rozpoczęcia i zakończenia okresu, na jaki orzeczony został wobec skarżącego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych.

Skoro zatem zarzuty skargi kasacyjnej okazały się niezasadne, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 p.p.s.a.

-----------------------

9