Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 503/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6c ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 136 poz 969
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r, o podatku rolnym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Artur Kot /sprawozdawca/, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2012 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

1.1. Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2012 r., po rozpatrzeniu odwołania M.N. (dalej: "skarżąca"), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: "organ odwoławczy" lub "SKO") utrzymało w mocy decyzję Burmistrza S. (dalej: "organ I instancji" lub "Burmistrz") z [...] lutego 2012 r. Przedmiotem decyzji było ustalenie skarżącej łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2012 w kwocie [...] zł.

1.2. Na podstawie wypisu z rejestru gruntów organy ustaliły, że skarżąca jest właścicielem działek gruntu położonych w m. W., gm. S. o łącznej powierzchni [...] ha. Podatkiem rolnym opodatkowane zostały grunty orne o łącznej powierzchni [...] ha. Pozostałe grunty, oznaczone jako nieużytki podlegały zwolnieniu z opodatkowania w tym podatku, zaś grunty oznaczone symbolem "Ls" (lasy) korzystały ze zwolnienia w podatku leśnym (z uwagi na wiek drzewostanu). Działka gruntu zabudowana jest budynkiem mieszkalnym o powierzchni [...] m2, który stanowi własność skarżącej. Wymiar podatku został dokonany przez organ I instancji na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów, a także na podstawie protokołu dotyczącego oględzin nieruchomości oraz protokołu zeznań świadka. Zastosowanie w sprawie znalazła uchwała Rady Miejskiej w S. z dnia [...] października 2011 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości.

1.3. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca wniosła o jej uchylenie

i zaprzestanie poboru podatku. Dodała, że nie jest właścicielem nieruchomości wskazanych w decyzji wymiarowej. Burmistrz wadliwie ustalił nadto podstawę opodatkowania, na podstawie sfałszowanych dokumentów. Czyli nałożenie na nią obowiązku podatkowego jest niesłuszne i bezpodstawne.

1.4. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, organ odwoławczy stwierdził, że z akt sprawy wynika jednoznacznie, że właścicielem przedmiotowych nieruchomości jest skarżąca. Dodał jednocześnie, że pomiędzy danymi wynikającymi z ewidencji gruntów z roku 2009 oraz z 2012 roku nie zaszły żadne zmiany mogące mieć istotny wpływ na wymiar zobowiązania pieniężnego na rok 2012. SKO uznało za własne ustalenia faktyczne Burmistrza. Organ odwoławczy zgodził się przy tym z kwalifikacją poszczególnych gruntów oraz sposobem ich opodatkowania (zob. str. 2 i 3 zaskarżonej decyzji). Dodatkowo wskazał, że dane z ewidencji gruntów i budynków posiadają walor dokumentu urzędowego. Stanowią zatem dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, zgodnie z przepisami art. 194 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60; dalej: "Op"). Ewentualna zmiana tych danych możliwa jest jedynie na wniosek podatnika złożony w innym postępowaniu.

2.1. Z ostatecznym w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgodziła się skarżąca. Pismem z [...] czerwca 2012 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, występując o uchylenie lub zmianę decyzji. Przedstawiła swoje zastrzeżenia dotyczące sposobu działania organów administracyjnych. Wyraziła nadto niezadowolenie z decyzji organu I instancji, która w jej ocenie narusza prawo. Postawiła zarzuty wydania decyzji na podstawie sfałszowanej dokumentacji, niezgodnej ze stanem faktycznym i prawnym, a także rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym, działając na jej szkodę.

2.2. Odpowiadając na skargę SKO podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o jej oddalenie. Za chybione uznało zarzuty skargi, które w jego ocenie w większości nie dotyczyły wydanego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

3.1. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a.").

3.2. Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających

na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

3.3. Organy w sprawie ustaliły skarżącej łączne zobowiązanie pieniężne na 2012 r. Uznały przy tym, że istotny wpływ na wynik sprawy mają dane wynikające z dokumentu urzędowego, tj. ewidencji gruntów, której odpis znajduje się w aktach sprawy. Skarżąca kwestionuje zaś ustalenia faktyczne dokonane przez organy odnośnie podstawy opodatkowania. W konsekwencji poddała w wątpliwość istnienie po jej stronie obowiązku podatkowego, o którym mowa w decyzji wymiarowej. Wskazała, że nie jest właścicielem nieruchomości wymienionych w tej decyzji.

4.1. Zdaniem Sądu, SKO trafnie wskazało, że podstawą zastosowania podatku od nieruchomości oraz rolnego, jest stan prawny i faktyczny gruntów budynków, wynikający z ewidencji wskazanej w art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (zob. wyrok NSA z 18 maja 1994 r., III SA 1685/93, POP 1999, nr 2, s. 163). Oznacza to, że organy podatkowe, ustalając podatki, czy to

od nieruchomości, czy też podatek rolny, nie są uprawnione do dokonywania odmiennych ustaleń od tych, które wynikają z ewidencji gruntów. Organy podatkowe nie mogą również dokonywać zmian w tym operacie ewidencyjnym (zob. wyrok NSA z 29 grudnia 1993 r., III SA 747/93, ONSA 1994, nr 4, poz. 163).

4.2. Skoro z rejestru gruntów wynika, że właścicielem spornych działek gruntu (nieruchomości) jest skarżąca, to organ I instancji trafnie ustalił jej łączne zobowiązanie pieniężne na 2012 r., działając na podstawie art. 6c ust. 1 ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.). Zastosował przy tym przepisy ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej: "PodLokU"). Z decyzji wynika, że grunty leśne zostały objęte zwolnieniem z podatku leśnego. Organ odwoławczy zasadnie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Ewidencja gruntów i budynków dotyczy między innymi rodzajów i powierzchni gruntów. Czyli wskazuje na przedmiot opodatkowania i zawiera dane wskazujące na podmiot zobowiązany do zapłaty podatku. Ustalenia organów dokonane na podstawie treści ewidencji gruntów stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Podkreślenia wymaga, że dokonując powyższych ustaleń, organ jest związany zarówno zakresem przedmiotowym, jak i podmiotowym zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, zgodnie z przepisami art. 194 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: "Op"). Stanowią zatem dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy też informacji złożonej przez podatnika, są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów (nieruchomości) mają zapisy wynikające z ewidencji (zob. wyroki NSA: z 15 kwietnia 2008r., sygn. akt II FSK 372/07, lex nr 490966; z 31 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 44/11; wyrok WSA w Warszawie z 28 marca 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 3501/05, lex nr 201545; dostępne także w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Istotnego wpływu na wynik niniejszej sprawy nie mają uchybienia organów, które bez głębszej refleksji wymieniają szereg przepisów.

4.3. Reasumując, skoro dane z ewidencji gruntów stanowią podstawę wymiaru zobowiązania pieniężnego na rok 2012, a organy przyjęły za podstawę rozstrzygnięcia informacje wynikające z tego rejestru, to znaczy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Z ewidencji tej wynika bowiem, że skarżąca jest właścicielem gruntów (nieruchomości), o których mowa w decyzji wymiarowej. Czyli słusznie została obciążona łącznym zobowiązaniem podatkowym na 2012 r. wynikającym z decyzji organów, wydanych na podstawie art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym.

5. Zarzuty skargi Sąd uznał zatem za chybione. Argumentacja przedstawiona

przez autora skargi w znacznym zakresie pozostaje poza przedmiotem rozpoznawanej sprawy. Skarżąca nie podważyła skutecznie ustaleń faktycznych dokonanych przez organy, które działały w zgodzie z obowiązującymi przepisami. Poza tym skarżąca nie wskazała żadnych przepisów prawa, których naruszenia dopuściły się organy orzekające w sprawie. Stąd odnoszenie się przez Sąd do bliżej nieokreślonych przepisów prawa jest bezprzedmiotowe (zbędne). Tym bardziej, że autor skargi nie uprawdopodobnił nawet, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie sfałszowanych dowodów. Z akt sprawy wynika zaś, że skarżąca jest właścicielką nieruchomości wymienionych w decyzji organu I instancji. Dlatego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.