Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 491/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 4
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 174
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.6, art. 7, art. 77 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat -Rembelska (spr.) Sędziowie NSA Maria Myślińska Cezary Pryca Protokolant Katarzyna Janicka po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2008 r. skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1880/07 w sprawie ze skargi G.N., S.N. T.S.G. T. K. S.c. w S. Ś. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza od G.N. i S.N. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 700 (siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1880/07, po rozpoznaniu sprawy ze skargi G. N. i S. N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej − uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie, w jakim utrzymywała w mocy decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2006 r.

W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że w dniu [...] lipca 2005 r. w miejscowości P. na drodze krajowej nr 7, przeprowadzono kontrolę drogową. W jej wyniku Małopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K., decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] nałożył na G. N. i S. N. karę pieniężną w kwocie 1500 zł, z tytułu: nienaniesienia na dwóch wykresówkach imienia i nazwiska kierowcy, nieprawidłowego działania przyrządu kontrolnego, przekroczenia przez kierowcę maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut, nienaniesienia na wykresówce miejsca i daty końcowej używania wykresówki, nieokazania 4 wykresówek lub dokumentu potwierdzającego nieprowadzenie pojazdu podczas kontroli drogowej, skrócenia przez kierowcę dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego o czas do jednej godziny, wykonywania transportu drogowego w okresie obowiązywania zakazów lub ograniczeń w ruchu, wprowadzonych dla określonej kategorii pojazdów ze względu na uplastycznienie nawierzchni bitumicznej oraz nieprawidłowego działania przyrządu kontrolnego.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. uchylił powyższą decyzję w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej z tytułu nieprawidłowego działania przyrządu kontrolnego, przekazując w tym zakresie sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W pozostałym zakresie organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Sąd I instancji uwzględniając skargę uznał, że skarżący trafnie zarzucili naruszenie prawa polegające na nie rozpoznaniu sprawy pod kątem możliwości zastosowania art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, dodanego art. 3 pkt 4 lit. b) ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy o czasie pracy kierowców oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 99, poz. 661). Sąd I instancji podkreślił, że art. 3 pkt 4 lit. b) powołanej ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. nie był objęty przepisami przechodnimi i wszedł w życie w dniu 20 czerwca 2007 r., a więc przed datą wydania zaskarżonej decyzji. W związku z tym wymieniony przepis należy bezpośrednio stosować, także do stanu faktycznego zaistniałego przed jego wejściem w życie. Jest to tym bardziej uzasadnione, że art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym jest korzystniejszy dla strony postępowania administracyjnego w porównaniu do poprzednio obowiązującego stanu prawnego. W ocenie WSA, organ odwoławczy powinien wyjaśnić, czy na podstawie art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym miałaby zastosowanie odpowiedzialność skarżących za stwierdzone w protokole z dnia [...] lipca 2005 r. uchybienia związane z naruszeniem przepisów o czasie pracy kierowców.

Zdaniem Sądu I instancji, organ odwoławczy, nakładając na skarżących karę pieniężną z tytułu wykonywania transportu drogowego w okresie obowiązywania zakazów lub ograniczeń w ruchu wprowadzonych dla określonej kategorii pojazdów ze względu na uplastycznienie nawierzchni bitumicznej naruszył także przepisy postępowania, a w szczególności art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.. Istotnym mankamentem postępowania był brak ustalenia w trakcie kontroli drogowej w dniu [...] lipca 2005 r. jakie towary przewozili skarżący. Zdaniem WSA, skutki tego niedociągnięcia obciążają organ kontroli. Protokół z kontroli drogowej sporządza się celem ustalenia, na jego podstawie, wszystkich istotnych okoliczności dotyczących naruszenia przepisów o transporcie drogowym. Sąd I instancji podniósł, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów po drogach wymienia towary, do których nie odnoszą się ograniczenia i zakazy ruchu. W związku z tym organ dokonując kontroli drogowej i sporządzając z niej protokół, powinien był wyjaśnić, jakie towary były przewożone oraz czy przewóz nie podlegał wyłączeniu spod ograniczeń lub zakazów, o których mowa w powołanym rozporządzeniu. Zdaniem Sądu I instancji, skoro organ tego nie uczynił, a późniejsze prowadzone przez niego postępowanie dowodowe nie doprowadziło do ustalenia co rzeczywiście było przedmiotem przewozu, należało dać wiarę oświadczeniom skarżących, iż przewożone były przesyłki kurierskie, podlegające wyłączeniu spod zakazu poruszania się po drogach publicznych. W ocenie WSA, oświadczeniu skarżących nie można odmówić wiarygodności, gdyż przewóz wykonywany był na zlecenie M. S. S. S.A., która posiada koncesję nr [...] z dnia [...] stycznia 2000 r. na prowadzenie działalności gospodarczej w dziedzinie poczty w zakresie usług kurierskich.

Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżył powyższy wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

1) przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), przez niewłaściwe jego zastosowanie:

− w związku z art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., polegające na przyjęciu, iż organ odwoławczy nie ustalił w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy, albowiem nie wyjaśnił, jakie towary przewoził skarżący skontrolowanym pojazdem, podczas gdy stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób wyczerpujący i wynikało z niego, że skarżący nie przewoził skontrolowanym pojazdem ładunków pocztowych,

− w związku z art. 86 i art. 75 § 2 k.p.a. polegające na przyjęciu, iż oświadczenia skarżących, że przedmiotem przewozu były przesyłki kurierskie są wiarygodne i na ich podstawie należy uznać powyższą okoliczność za ustaloną, podczas gdy w sprawie nie został przeprowadzony dowód z przesłuchania stron, a powyższa okoliczność wymagała dowodu, dlatego też oświadczenie strony − wobec wątpliwości organu − nie mogło stanowić dowodu na potwierdzenie, iż skarżący skontrolowanym pojazdem przewozili ładunek pocztowy, tym bardziej że skarżący nie złożyli oświadczenia w trybie przewidzianym w art. 75 § 2 k.p.a. Zatem, należało w sprawie przyjąć, że przewożony ładunek nie uzasadniał wyłączenia od stosowania wobec skarżących § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 sierpnia 2003 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych pojazdów na drogach, ponieważ w toku postępowania nie wykazali, że z mocy § 3 ust. 16 rozporządzenia do skontrolowanego pojazdu nie stosowało się zakazu z § 1 ust. 1.

2) prawa materialnego:

− art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 180, poz. 1497), przez jego niezastosowanie i w związku z tym przyjęcie, że przedmiotowa sprawa powinna być rozpoznana przez organ odwoławczy pod kątem zastosowania art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, dodanego ustawą z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy o czasie pracy kierowców oraz o zmianie niektórych innych ustaw, podczas gdy z mocy art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym nie mógł mieć zastosowania w sprawie,

− art. 92a ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym dodanym art. 3 pkt 4 lit. b/ ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy o czasie pracy kierowców oraz o zmianie niektórych innych ustaw, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż organ jest zobligowany wykazywać w postępowaniu, iż nie wystąpiły negatywne przesłanki do wszczęcia postępowania administracyjnego, tj. okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz miał wpływ na powstanie naruszenia, podczas gdy powyższy przepis określający negatywną przesłankę procesową należy interpretować w ten sposób, że jeśli nie wystąpiła negatywna przesłanka procesowa, to organ nie jest zobligowany do wykazywania, iż z okoliczności sprawy i dowodów jednoznacznie i wyraźnie wynika, że przedsiębiorca miał wpływ na powstanie naruszenia, przy czym przy ustalaniu, czy przedsiębiorca miał lub nie miał wpływu na powstanie naruszenia nie jest uprawnione przyjęcie, iż art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym stanowi podstawę do zwolnienia przedsiębiorcy z odpowiedzialności za działania osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności gospodarczej,

− § 3 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 sierpnia 2003 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych pojazdów na drogach (Dz. U. Nr 161, poz. 1565) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż to organ zobowiązany jest ustalić i wykazać, że skontrolowany pojazd podlegał wyłączeniu ze stosowania do niego zakazu określonego rozporządzeniem, podczas gdy organ jest zobowiązany badać, czy nie został naruszony zakaz z § 1 ust. 1 rozporządzenia, a strona kontrolowana, jako posiadająca wiedzę w tym zakresie jest zobowiązana zwrócić organowi uwagę, iż podlega zwolnieniu od zakazu oraz udowodnić tę okoliczność.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się, najogólniej rzecz ujmując, do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz, że w sprawie miał zastosowanie przepis art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, który co prawda wszedł w życie po zdarzeniu stanowiącym podstawę wymierzenia kary administracyjnej, lecz obowiązywał w dacie wydawania zaskarżonej decyzji.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzutom skargi kasacyjnej nie można odmówić słuszności.

W skardze kasacyjnej powołano obydwie podstawy kasacyjne wymienione w art. 174 p.p.s.a.. W związku z tym w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania.

Zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania stanowi usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa procesowego, o którym mowa w tym przepisie może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, a więc może polegać na błędnej wykładni przepisu postępowania lub na niewłaściwym jego zastosowaniu.

Skarga kasacyjna oparta na tej podstawie może być uwzględniona jedynie wtedy, gdy uchybienie wojewódzkiego sądu administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Użycie w omawianym przepisie słowa "wpływ" oznacza, że pomiędzy uchybieniem procesowym a wydanym w sprawie orzeczeniem zachodzi związek przyczynowy.

Skarga kasacyjna dotyczy wyroku Sądu I instancji wydanego między innymi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem decyzja lub postanowienie podlegają uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi inne, niż dające podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brzmienie przywołanego przepisu nie pozostawia wątpliwości co do tego, że obejmuje on wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów proceduralnych, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. W związku z tym obowiązkiem sądu uwzględniającego skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest nie tylko wskazanie przepisu czy przepisów postępowania, którym organ administracji publicznej uchybił i wyjaśnienie na czym to uchybienie polegało, ale również wykazanie prawdopodobieństwa oddziaływania naruszeń prawa procesowego na wynik sprawy administracyjnej.

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji, uwzględniając skargę powołał u podstaw orzeczenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i wskazał jako naruszone przepisy art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Podkreślenia przy tym wymaga, że WSA nie podjął nawet próby wykazania prawdopodobieństwa wpływu wskazanych naruszeń na wynik sprawy administracyjnej, a tym bardziej, że był to wpływ istotny.

Jeżeli chodzi o naruszenie art. 6 k.p.a. to WSA, poza przywołaniem tego przepisu nie wyjaśnił na czym polegało jego naruszenie w zakresie nałożenia kary pieniężnej z tytułu wykonywania transportu drogowego w okresie obowiązywania zakazów lub ograniczeń w ruchu wprowadzonych dla określonej kategorii pojazdów ze względu na uplastycznienie nawierzchni bitumicznej. Natomiast co do naruszenia, przy nakładaniu wspomnianej kary, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Sąd I instancji dostrzegł mankamenty związane z zaniechaniem ustalenia w toku kontroli drogowej i prowadzonego w jej następstwie postępowania administracyjnego, rodzaju towaru przewożonego w dniu [...] lipca 2005 r. Jednakże WSA nie podał przy użyciu jakich środków dowodowych ta okoliczność miałaby być aktualnie wyjaśniona. Zauważyć należy, że pogląd WSA, iż wobec braku jednoznacznych ustaleń w tym zakresie rozstrzygające znaczenie powinno mieć oświadczenie skarżących, iż przedmiotem przewozu były przesyłki pocztowe (kurierskie) został sformułowany bez wskazania o jakie oświadczenie chodzi. Niewątpliwie ustalenie rodzaju przesyłki, z uwagi na treść § 3 ust. 1 powołanego już rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 sierpnia 2003 r., było okolicznością istotną. Należy jednak podzielić pogląd autora skargi kasacyjnej, że to na skarżących spoczywał obowiązek wykazania, iż w kontrolowanym przypadku zaistniała przesłanka uzasadniająca wyłączenie zakazu określonego rozporządzeniem. Organ prowadzący postępowanie nie ma bowiem obowiązku badania, czy w konkretnym wypadku wystąpiła jedna z 22 przyczyn wymienionych w § 3 ust. 1 rozporządzenia, stanowiąca podstawę wyłączenia stosowania zakazu ruchu do określonych kategorii pojazdów. Prowadzi to do wniosku, że Sąd I instancji pochopnie uznał, iż w sprawie, z naruszeniem wymienionych wcześniej przepisów postępowania, nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności, a zatem, że uzasadnione było uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Przystępując do oceny zarzutów dotyczących błędnego przyjęcia przez WSA, że sprawę należy zbadać pod kątem zastosowania art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, który nie obowiązywał w dacie zdarzenia, ale wszedł w życie przed wydaniem zaskarżonej decyzji zauważyć należy, że w ustawie z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy o czasie pracy kierowców oraz o zmianie niektórych innych ustaw, którą dodano wymieniony przepis nie zostały zawarte przepisy przejściowe, regulujące zasady stosowania zmienionej ustawy. W orzecznictwie, między innymi w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OPS 1/06 (ONSAiWSA 2006, z. 3, poz. 71), wyrażono pogląd, że w sytuacji gdy nowa ustawa nie reguluje kwestii intertemporalnych, "lukę" tę powinny wypełnić w drodze wykładni organy stosujące prawo. Rozstrzygnięcie kwestii intertemporalnych może polegać na przyjęciu jednej z trzech zasad: zasady bezpośredniego działania nowego prawa, według której nowe prawo od momentu wejścia w życie reguluje wtedy także wszelkie zdarzenia z przeszłości, zasady dalszego obowiązywania dawnego prawa, zgodnie z którą prawo to, mimo wejścia w życie nowych regulacji, ma zastosowanie do zdarzeń, które wystąpiły w przeszłości oraz zasady wyboru prawa, która wybór reżimu prawnego mającego zastosowanie do zdarzeń sprzed wejścia w życie nowego prawa pozostawia zainteresowanym podmiotom (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 stycznia 2005 r. sygn. akt P 9/04, OTK 2005, nr 1/A, poz. 9). W sytuacji gdy sam ustawodawca wyraźnie nie rozstrzyga w ustawie problemów intertemporalnych, nie ma jednoznacznej reguły mającej uniwersalne zastosowanie we wszystkich przypadkach. Z pewnością taką regułą nie może być też automatyczne stosowanie przepisów nowej ustawy do stanów prawnych (zdarzeń) mających miejsce i zakończonych przed datą wejścia w życie nowej ustawy.

W sprawie, która była rozpoznawana przez Sąd I instancji zdarzenie (naruszenie przepisów regulujących transport drogowy) miało miejsce na wiele miesięcy przed wejściem w życie art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym i przed datą wydania decyzji nakładającej karę pieniężną za stwierdzone naruszenia. Zdarzenie to miało charakter jednorazowy, ograniczony czasowo ([...] lipca 2005 r.) i miejscowo, co zostało stwierdzone w protokole kontroli.

W sytuacjach, kiedy ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie w kwestii przepisów przejściowych, należy przyjąć, że nowa ustawa ma niewątpliwie zastosowanie do zdarzeń prawnych powstałych po jej wejściu w życie, jak również do zdarzeń, które miały miejsce wcześniej, lecz trwają dalej, po wejściu w życie nowej ustawy. Przyjęcie stanowiska, że w sprawie mają zastosowanie przepisy nowej ustawy, które weszły w życie od dnia 20 czerwca 2007 r., prowadziłoby do naruszenia zasady lex retro non agit.

W tym miejscu należy zauważyć, że organy administracji publicznej, zgodnie z art. 6 k.p.a., działają na podstawie przepisów prawa. Zasada praworządności nie może być jednak pojmowana wyłącznie jako obowiązek orzekania na podstawie stanu prawnego istniejącego w dacie wydawania decyzji. Musi ona także uwzględniać, czy w dacie zaistnienia zdarzenia, z którym związane jest nałożenie kary na stronie ciążył określony obowiązek i czy jego naruszenie podlegało karze.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należało w związku z tym uznać, że zdarzenie, które miało miejsce w czasie obowiązywania określonego stanu prawnego musi być oceniane wedle niego. Strona mogła bowiem dostosować swe działania w okresie objętym kontrolą tylko do obowiązującego wówczas stanu prawnego. W myśl ogólnej zasady nie działania prawa wstecz ocena zachowania skarżących musi odbywać się w oparciu o przepisy obowiązujące w okresie objętym kontrolą. W wypadku stwierdzenia naruszenia obowiązku lub warunków wykonywania przewozu drogowego tylko te przepisy mogą stanowić podstawę prawną przyjęcia, że doszło do naruszenia. Natomiast nie można uznać, że w sytuacji, gdy postępowanie skarżących przy wykonywaniu przewozu drogowego było niezgodne z przepisami ustawy wówczas obowiązującymi, to zmiana stanu prawnego, która weszły w życie później, mogłaby stanowić podstawę odstąpienia od nałożenia kary i to bez wyraźnej w tej mierze regulacji.

Ustawa o transporcie drogowym w okresie między zdarzeniem ([...] lipca 2005 r.) a wydaniem zaskarżonej decyzji ([...] sierpnia 2007 r.), była nowelizowana między innymi ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw, która zasadniczo weszła w życie 21 października 2005 r.. W art. 5 powołanej ustawy ustanowiona została zasada stosowania do postępowań administracyjnych, wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy przepisów dotychczasowych. Postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kar pieniężnych za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa zostało wszczęte w dniu [...] lipca 2005 r. i do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. nie zostało zakończone decyzją ostateczną. W związku z tym słusznie strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 5 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym i niektórych innych ustaw, przez jego niezastosowanie. Wymieniony przepis nakazywał stosowanie dotychczasowych uregulowań. Nakaz ten w powiązaniu z brakiem przepisów intertemporalnych w ustawie z dnia 26 kwietnia 2007 r. i stosowaniem w związku z tym, według omówionych wyżej reguł, przepisów dotychczasowych sprzeciwia się poglądowi WSA o konieczności rozważenia możliwości rozstrzygnięcia sprawy na podstawie art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, który wszedł w życie, jak już wspomniano, z dniem 20 czerwca 2007 r..

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższe prowadzi do wniosku, że uchylenie zaskarżonej decyzji nie zostało poprzedzone właściwą oceną jej zgodności z prawem zarówno w płaszczyźnie dochowania wymaganej prawem procedury jak i zastosowanego prawa materialnego. W tych warunkach wyeliminowanie zaskarżonej decyzji, bez niewątpliwego wykazania istnienia ku temu podstaw, nosi cechy dowolności. Wnioski wyciągnięte przez WSA, dotyczące istotnego naruszenia przepisów postępowania przy wydawaniu kwestionowanej decyzji należało ocenić jako co najmniej przedwczesne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę ponownie, powinien ocenić legalność zaskarżonej decyzji w płaszczyźnie dochowania wymaganej prawem procedury oraz przy uwzględnieniu stanu prawnego obowiązującego w dacie przeprowadzania kontroli drogowej.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w związku z §14 ust 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).