Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1671/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67 ust. 1, art. 74, art. 75, art. 76, art. 102 ust.5 pkt 24, art. 109
journal: Dz.U. 2008 nr 164 poz 1027
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2011 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: NFZ, Fundusz) z dnia [...] maja 2011 r., wydaną po rozpatrzeniu odwołania, wniesionego przez stronę – p. A. J. (ubezpieczony, skarżący) od decyzji wydanej przez dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w dniu [...] września 2010 r. w sprawie stwierdzenia, że strona jest objęta obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej w okresie od [...] stycznia 1999 r. do nadal, utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.

W podstawie prawnej w/w decyzji powołano art. 102 ust. 5 pkt 24 w zw. z art. 109 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 z późn. zm.; dalej: ustawa o świadczeniach) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.; dalej: K.p.a.)

W uzasadnieniu przypomniano, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) Oddział w [...] Inspektorat w [...] zwrócił się do [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ z wnioskiem o ustalenie obowiązku podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu strony z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej od dnia [...] stycznia 1999 r. do nadal - na podstawie art. 109 ustawy o świadczeniach.

Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ, po rozpatrzeniu zgromadzonych dowodów, decyzją z dnia [...] września 2010 r. stwierdził objęcie obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym strony z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresie od dnia [...] stycznia 1999 r. do nadal.

W związku z uchybieniem terminu przez stronę w dniu [...] kwietnia 2011 r. Prezes NFZ wydał postanowienie przywracające termin do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] września 2010 r. Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ.

Rozpatrując odwołanie Prezes NFZ zważył, że do rozpatrywanego odwołania ma zastosowanie art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o świadczeniach, w brzmieniu obowiązującym do dnia 20 września 2008 r., - zgodnie z którymi "obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które są osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą lub osobami z nimi współpracującymi" oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o świadczeniach, w brzmieniu obowiązującym od dnia 20 września 2008 r., - zgodnie z którymi "obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które są osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą lub osobami z nimi współpracującymi, z wyłączeniem osób, które zawiesiły wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej".

Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego tych osób, stosownie do art. 69 ust. 1 ustawy o świadczeniach powstaje i wygasa w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniach społecznych.

Definicję osoby prowadzącej pozarolniczą działalność określa art. 13 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 z późn. zm.), obowiązujący do dnia 20 września 2008 r. w brzmieniu: "osoby prowadzące działalność pozarolniczą - od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności", a od dnia 20 września 2008 r., w brzmieniu: "osoby prowadzące pozarolniczą działalność - od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności, z wyłączeniem okresu, na który wykonywanie działalności zostało zawieszone na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej".

Z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, iż ubezpieczony od dnia [...] stycznia 1998 r. do nadal posiada uprawnienie do prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej - wpis figurujący w ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Burmistrza [...] pod numerem [...].

Ponadto z wniosku ZUS wynika, iż strona dokonała zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w następujących okresach:

- 1 stycznia 1999 r. - [...] kwietnia 2004 r.,

- 1 lipca 2005 r. - [...] września 2005 r.,

- 1 stycznia 2006 r. - [...] stycznia 2006 r.,

- 14 1ipca 2006 r. -[...] grudnia 2006 r.

Jednocześnie ZUS poinformował, że ubezpieczony w czasie prowadzenia działalności gospodarczej podlegał i nadal podlega ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu zatrudnienia na pełen etat, co zwalnia go z obowiązku ubezpieczeń społecznych z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej.

Organ zauważył jednak, iż podleganie obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym jako pracownika, nie stanowi przesłanki do uznania o niepodleganiu obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Zgodnie bowiem z art. 82 ust. 1 ustawy o świadczeniach, w przypadku gdy ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej niż jednego tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, o którym mowa w art. 66 ust. 1 tej ustawy, składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie. Ponadto w myśl art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia, (Dz.U. Nr 45, poz. 391 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o ubezpieczeniu w NFZ" obowiązującej do dnia 30 września 2004 r. oraz zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o powszechnym ubezpieczeniu - jeżeli spełnione są przesłanki do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia, o którym mowa w art. 9 ust. 1 (art. 8 ustawy o powszechnym ubezpieczeniu), z więcej niż jednego tytułu, składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie.

Biorąc pod uwagę powyższe organ zauważył, że zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok NSA w Warszawie z dnia 25 października 2006 r., sygn. akt II GSK 179/06) zgłoszenie i wpis do ewidencji działalności gospodarczej stanowi tylko podstawę rozpoczęcia działalności gospodarczej w rozumieniu jej legalizacji i nie jest zdarzeniem ani czynnością utożsamianą z podjęciem takiej działalności. Określenie przez samego przedsiębiorcę daty rozpoczęcia działalności gospodarczej wpisywanej do ewidencji powodowało istnienie domniemania faktycznego, że z tą datą działalność gospodarcza została podjęta i była prowadzona aż do czasu jej wykreślenia z ewidencji. Domniemanie faktyczne ma znaczenie dowodowe i może być obalone. W takiej sytuacji ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która wywodzi z niego skutki prawne. Nie chodzi więc o niedopuszczalność korygowania czasookresu prowadzenia działalności gospodarczej wynikającego z wpisu do ewidencji, lecz o powiązanie takiej czynności z wynikami postępowania dowodowego. Uprawdopodobnienie przez stronę faktycznego zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej wymaga przedstawienia dowodów przeciwnych dla nieuwzględnienia twierdzeń strony.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Inowrocławiu pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. kierowanym do ZUS poinformował, że ubezpieczony w zgłoszeniu aktualizacyjnym osoby fizycznej prowadzącej samodzielnie działalność gospodarczą NIP-1 wskazał dzień [...] stycznia 1998 r. jako datę rozpoczęcia działalności gospodarczej. Podatnik nie zgłaszał przerw w prowadzonej działalności ani jej likwidacji. Urząd Skarbowy zaświadczył, że ubezpieczony prowadził i nadal prowadzi działalność gospodarczą.

Również Urząd Miejski w [...] w piśmie z dnia [...] grudnia 2009 r. przesłanym do ZUS poinformował, że ubezpieczony nie zgłaszał w tamtejszym urzędzie zawieszenia ani przerw w prowadzeniu działalności gospodarczej.

W związku z brakiem ciągłości zgłoszenia do obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej ZUS zwracał się pisemnie do ubezpieczonego, jednak nie reagował on na kierowaną do niego korespondencję.

Ponadto w celu ustalenia stanu faktycznego, pismem z dnia [...] marca 2010 r. [...] OW NFZ poinformował stronę o wszczęciu na wniosek ZUS Oddział w [...] Inspektorat w [...] postępowania w sprawie podlegania przez nią obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej oraz poprosił o złożenie wyjaśnień oraz dokumentów mogących mieć wpływ na dalszy przebieg prowadzonego postępowania.

Pismo zostało podjęte w dniu [...] marca 2010 r., jednak ubezpieczony nie ustosunkował się do niego w żaden sposób.

W tym miejscu organ podniósł, iż zawieszanie działalności gospodarczej zostało prawnie uregulowane dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 10 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2008 r. Nr 141, poz. 888), zwanej dalej ustawą o swobodzie działalności, zgodnie z którą, od dnia 20 września 2008 r. przedsiębiorcy w określonych przypadkach mogą zawieszać działalność na okres od 1 miesiąca do 24 miesięcy. W ustawie o systemie ubezpieczeń znalazł się wówczas zapis, iż zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej wywiera skutki prawne w zakresie ubezpieczeń od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym przedsiębiorca dokonał zgłoszenia zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej do ostatniego dnia miesiąca, w którym przedsiębiorca dokonał zgłoszenia wznowienia wykonywania działalności gospodarczej.

Ponadto organ zauważył, iż w stanie prawnym przed 20 września 2008 r., kiedy nie istniała formalna możliwość zgłoszenia zawieszenia działalności gospodarczej, Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 marca 2007 r. (sygn. akt: III UK 133/06) stwierdził, że: "Skoro ani Prawo działalności gospodarczej ani przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nie przewidują instytucji zawieszenia bądź przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej, przeto zgłoszenie takiej przerwy w organie ewidencyjnym, a w szczególności tylko w organie rentowym, nie korzysta z domniemania prawnego, z którego wynikałoby czasowe zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej. W rezultacie ciężar dowodu wystąpienia przesłanek uzasadniających ustanie obowiązku ubezpieczenia społecznego".

W odwołaniu ubezpieczony podnosi, iż w okresach zawieszonej działalności gospodarczej wyrejestrowywał się z ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej zgodnie z interpretacją ZUS, że za okresy zawieszonej działalności nie opłaca się zarówno składek ubezpieczeniowych, jak też składek zdrowotnych, co w tamtym czasie było powszechną interpretacją.

Poza tym nie przedstawił innych wyjaśnień ani dowodów, że w spornym okresie nie prowadził pozarolniczej działalności gospodarczej. Ciężar dowodu spoczywa na odwołującym się.

Wobec powyższego na skutek zaistnienia domniemania faktycznego, jakim jest określenie w organie ewidencyjnym daty rozpoczęcia prowadzenia działalności, ciężar jego obalenia spoczywa na ubezpieczonym poprzez przedstawienie dowodów przeciwnych domniemaniu. Organ administracyjny ma obowiązek przeprowadzenia dowodów z twierdzeń i pism składanych przez ubezpieczonego oraz ma obowiązek dokonania całościowej oceny wiarygodności i mocy dowodowej materiału zgromadzonego w sprawie (podobnie SN w wyroku z dnia 23.03.2006 r., I UK 220/05, OSNP 2007/5-6/83).

Zgodnie z art. 109 ust. 2 ustawy o świadczeniach sprawy z zakresu wymierzania i pobierania składek na ubezpieczenie zdrowotne należą do właściwości organów ubezpieczeń społecznych, a zatem organem zobowiązanym do prawidłowego ustalenia wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne dla strony jest ZUS.

Biorąc pod uwagę powyższe, brak jest podstaw prawnych do uchylenia decyzji wydanej przez dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w dniu [...] września 2010 r.

W tym zakresie Prezes NFZ działa w granicach wyznaczonych obowiązującymi przepisami powołanych na wstępie ustaw.

Prezes NFZ podziela stanowisko organu pierwszej instancji i nie znajduje podstaw do jego zmiany.

Skargę na decyzję Prezesa NFZ złożył do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego Warszawie ubezpieczony, zarzucając jej:

1. naruszenie art. 7 i 77 § 1 oraz art. 80 w zw. z art. 138 § 1 K.p.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, - przez przyjęcie, że materiał dowodowy w sprawie został wyczerpująco zebrany, a jego ocena wynika z materiału dowodowego zebranego w sprawie;

2. sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, oraz naruszenie art. 8 i 9 K.p.a. przez wprowadzanie skarżącego w błąd co do kwestii zawieszenia działalności gospodarczej jaką prowadził.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ z dnia [...] września 2010 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wskazano, że postępowanie w przedmiocie ustalenia obowiązku podlegania przez osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą toczy się de facto przed organem ZUS a nie NFZ. To ZUS zbiera materiał do sprawy i on informuje bądź nie stronę o przysługujących jej prawach i obowiązkach.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że skarżący obok zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy prowadził także pozarolniczą działalność gospodarczą. Bezsporne w sprawie jest, że skarżący zgłosił w ZUS wniosek o naliczanie składki z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego i jako takie opłacał permanentnie od wszelkich osiąganych przychodów z prowadzenia tej działalności.

Skarżący zatem dopełnił obowiązkowi stosownie do art. 67 ust. 1 ustawy oświadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Tym samym nie było podstaw do wydawania żadnej innej decyzji w tej sprawie. Wydanie decyzji w sprawie już rozstrzygniętej stanowi - w ocenie strony skarżącej - wadę z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.

W przedmiotowej sprawie wszelkie dokumenty na interesujący temat znajdują się w ZUS Oddział [...].

Nie jest rzetelną informacja, że skarżący nie stosował się do postanowień art. 10 K.p.a. ZUS nie poinformował, iż w sprawach dotyczących obowiązków skarżącego wszelkie kwestie załatwiała osoba, która była legitymowana i upoważniona przez skarżącego. ZUS nie kwestionował faktu, że to nie sam skarżący przychodzi do ZUS, ale księgowa, która prowadziła mu sprawy związane z wszelkimi zobowiązaniami. To są sprawy istotne. O ile bowiem organ kwestionuje uprawnienie do reprezentowania strony, to powinien stronę wyraźnie wezwać do usunięcia braków. Tego organ ZUS nie zrobił, uznawał tym samym, że księgowa jest pełnomocnikiem (bo była) skarżącego.

W istocie więc organ ZUS pozbawił skarżącego udziału w sprawie w sposób zapewniający jego prawa do godziwej ochrony. Skarżący powinien wiedzieć, że ZUS wprawdzie przyjmuje wszelkie dokumenty od księgowej skarżącego, jednakże - jak to wynika z tej sprawy - nie traktuje jej jako pełnomocnika. Organ NFZ także powinien znać ten stan rzeczy, bo powinien mieć dostęp do wszystkich niezbędnych dokumentów w tej materii.

Postępowanie administracyjne de facto prowadzone przez ZUS obciąża NFZ, gdyż ten organ żadnego postępowania nie prowadził, ograniczając się do zasięgnięcia informacji, które zresztą otrzymał niepełne.

W decyzji organu I instancji, powołując się na akta ZUS podano, że skarżący podał okresy prowadzenia swej działalności gospodarczej. W przedstawionych w decyzji okresach nie ma wszystkich okresów jakie dotyczyło zawiadomienie skarżącego a mianowicie, nie ma okresu od [...].09 2007 r. do [...].01.2008 r.; od [...].10.2008 r. do [...] 10.2008 r. i od [...].12.2009 r. do [...].01.2010 r.

Skarżący składał w ZUS systematycznie i terminowo druki ZWUA dotyczące prowadzonej działalności, które potwierdziła kontrola ZUS. Skarżący składał też zawiadomienia co do okresów w jakich działalności nie prowadził, co potwierdza się w decyzji ale już nie wykazuje, że dotyczyło to 44 miesięcy nieprowadzenia działalności gospodarczej. Przypomniano jednocześnie, że takie zawiadomienia kierowane do ZUS nie mają żadnej mocy prawnej, gdyż nie stanowiło to zawieszenia działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o działalności gospodarczej.

To prawda, że zawiadomienie w ZUS o nieprowadzeniu działalności gospodarczej nie jest zawieszeniem działalności w rozumieniu przepisów o działalności gospodarczej, ale skarżący był w ZUS informowany, iż za te okresy skarżący jest traktowany jako nie podlegający ubezpieczeniu zdrowotnemu. Dowodem na to, że nie prowadził wówczas żadnej działalności gospodarczej, są przekazywane do Urzędu Skarbowego w Inowrocławiu deklaracje dla podatku od towarów i usług (VAT). Podkreślanie zaś w decyzji jedynie niekorzystnych dla strony okoliczności stanowi naruszenie art. 7 K.p.a.

Skoro skarżący nie prowadził wówczas żadnej działalności gospodarczej, to oczywiste jest, że nie osiągał również żadnego przychodu ani nie ponosił żadnych kosztów związanych z zarejestrowaną działalnością.

Obowiązkiem organu administracyjnego jest tak prowadzić postępowanie administracyjne, by pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa (art. 8 K.p.a.), a nadto do informowania (należytego i wyczerpującego) o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków (art. 9 K.p.a.). Taka sytuacja zachodzi w tej sprawie. Nawet gorzej, gdyż strona była dezinformowana przez ZUS, co teraz wykorzystywane jest przez NFZ, który mimo obowiązku nie prowadzi żadnego postępowania, a wyłącznie ogranicza się do zasięgnięcia informacji z ZUS i US. Nie czyni to w żadnym wypadku zadość wszechstronnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego a stanowi tak naprawdę rodzaj szykany wobec strony, która nagle znajduje się poza dotychczasowym postępowaniem. Strona błędnie informowana, błędnie prowadzona przez organ, z którym wyłącznie mogła się kontaktować w takich sprawach, zostaje potraktowana jako nie biorąca udziału w sprawie, a zatem "to jej wina, że nie dba o swoje sprawy". Przepis art. 10 K.p.a. nie zwalania organu administracyjnego od obowiązku samodzielnego zebrania i oceny zgromadzonego materiału dowodowego (przecież skarżący powiadomił, że w jego imieniu działała inna osoba, co zobowiązywało organ NFZ, do zbadania zarzutu w tym zakresie i ewentualnie do wezwania strony w celu wyjaśnienia sprawy co do udzielonego pełnomocnictwa). Gdyby organ NFZ zapoznał się z aktami ZUS i US, a nie żądał jedynie informacji stawiając nieprecyzyjne pytania, to nie popełniłby tak podstawowych błędów w postępowaniu.

Organ drugiej instancji ograniczył się wyłącznie do przyjęcia ustaleń przedstawionych przez organ I instancji. Natomiast zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą przez organ I instancji, czego nie zrobił i tym naruszył art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

Nawet jeżeli w ostatecznym rozrachunku cały okres działalności gospodarczej skarżącego, w jakim działalność ta była zarejestrowana, podlega okresowi ubezpieczenia zdrowotnego, to wcale nie znaczy, że nie doszło w sprawie do istotnego naruszenia przepisów postępowania. Strona bowiem ma prawo do rzetelnego postępowania i do takiej decyzji, która zawiera pełne, odpowiadające rzeczywistemu stanowi rzeczy, uzasadnienie. W decyzjach, które nie rozstrzygają kwestii finansowych, ale które przesądzają kierunek jaki nadany będzie innym późniejszym decyzjom, nie wolno ograniczyć się do ogólnych, najmniej pracochłonnych dla organu kwestii, które mogą wywrzeć niekorzystny wpływ na dalsze rozstrzygnięcia. W wadliwie prowadzonym postępowaniu z tak przedstawionego uzasadnienia zdaje się jasno wynikać, że skarżący w ogóle nie uiszczał składek na ubezpieczenia zdrowotne i w ogóle nie wykazał okresów w jakich nie uzyskiwał żadnych przychodów. Organy te kwestie nieprawnie pomijają milczeniem, a to są sprawy niezmiernie istotne już na tym etapie postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Prezes NFZ wniósł o oddalenie skargi, powtarzając w zasadzie argumentację podniesioną już w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (NFZ) z dnia [...] maja 2011 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ z dnia [...] września 2010 r. w sprawie stwierdzenia, że strona - p. A. J. jest objęta obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej w okresie od [...] stycznia 1999 r. do nadal.

Skarżący w uzasadnieniu skargi podniósł zarzut nieważności zaskarżonej decyzji – z racji naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. - poprzez jej wydanie w sprawie, która już poprzednio została rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. Stwierdził, że wobec dopełnienia przez niego obowiązków wynikających z art. 67 ust. 1 ustawy o świadczeniach, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem powołanego wyżej przepisu K.p.a.

Skarżący zarzucił ponadto, iż przedmiotowa decyzja Prezesa NFZ nie została poprzedzona wyczerpującym postępowaniem dowodowym, czyli została wydana z naruszeniem art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 w zw. z art. 138 § 1 K.p.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia - przez przyjęcie, że materiał dowodowy w sprawie został wyczerpująco zebrany, a także naruszenie art. 8 i 9 K.p.a. przez wprowadzanie skarżącego w błąd co do kwestii zawieszenia działalności gospodarczej jaką prowadził.

Nadto skarżący podniósł, że w skarżonej decyzji pominięto niektóre okresy podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia przez niego pozarolniczej działalności gospodarczej, a zawiadomienia skarżącego o okresach, w których działalności nie prowadził (łącznie 44 miesiące) nie uznano za równoznaczne zawieszeniem działalności gospodarczej.

Odnosząc się najpierw do zarzutu nieważności decyzji należy przypomnieć, że zgodnie z przywołanym przez skarżącego przepisem art. 67 ust. 1 ustawy o świadczeniach, obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego uważa się za spełniony po zgłoszeniu osoby podlegającej temu obowiązkowi do Funduszu zgodnie z przepisami art. 74-76 oraz opłaceniu składki w terminie i na zasadach określonych w ustawie. W myśl ust 2 tego przepisu, osoba podlegająca obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego po zgłoszeniu do Funduszu uzyskuje prawo do świadczeń opieki zdrowotnej. Z przepisu tego wynika m.in., że obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego polega w istocie na zgłoszeniu osoby podlegającej temu obowiązkowi do Funduszu oraz opłaceniu składki w terminie i na zasadach określonych w ustawie. Po spełnieniu tych wymagań osoba podlegająca obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego uzyskuje ex lege prawo do świadczeń opieki zdrowotnej. Powołany przez skarżącą przepis (art. 67 ust. 1 ustawy o świadczeniach) reguluje wyłącznie kwestie związane z obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, określa jego istotę, lecz nie łączy tego obowiązku z wydaniem jakiejkolwiek decyzji administracyjnej. W tym stanie rzeczy nie sposób mówić o naruszeniu przez organ, który wydał zaskarżoną decyzję w przedmiocie stwierdzenia, że strona jest objęta obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej w określonym okresie, art. 67 ust. 1 ustawy o świadczeniach, który w ogóle nie przewiduje możliwości rozstrzygania o obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego w formie decyzji. Brak w tej sytuacji przesłanek (tj. wcześniejszej decyzji) do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.

Dalej, wskazać należy, że w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przywołano m.in. art. 102 ust. 5 pkt 24 w zw. z art. 109 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 29 maja 2007 r., sygn. akt II GSK 40/07, LEX nr 377383 w odniesieniu do tego ostatniego przywołanego przepisu stwierdzono, co następuje:

"1. Przepisy art. 102 ust. 5 pkt 24, art. 107 ust. 5 pkt 16 oraz art. 109 i 110 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135 ze zm.), według których organy Narodowego Funduszu Zdrowia - dyrektorzy oddziałów wojewódzkich Funduszu i Prezes Funduszu - wydają indywidualne decyzje w sprawach ubezpieczenia zdrowotnego, są przepisami ustrojowymi i kompetencyjnymi, upoważniającymi te organy do rozpatrywania indywidualnych spraw z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego i wydawania decyzji administracyjnych w tych sprawach.

2. Przepisy art. 102 ust. 5 pkt 24 i art. 107 ust. 5 pkt 16 ustawy nie stanowią samodzielnej podstawy materialnoprawnej do władczego rozstrzygania o indywidualnych prawach konkretnych podmiotów dotyczących spraw w przedmiocie objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym i ustalenia prawa do świadczenia w drodze uznania administracyjnego. Podstawa taka musi wynikać z przepisów prawa materialnego, zawartych przede wszystkim w ustawie o świadczeniach i aktach wykonawczych wydanych z upoważnienia ustawy i w jego granicach."

Przepis art. 109 ustawy o świadczeniach, który jest przepisem prawa materialnego, upoważniającym organy NFZ do rozpatrywania indywidualnych spraw z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego i wydawania decyzji administracyjnych w tych sprawach, ma następujące brzmienie:

"Art. 109. 1. Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu rozpatruje indywidualne sprawy z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego. Do indywidualnych spraw z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego zalicza się sprawy dotyczące objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym i ustalenia prawa do świadczeń.

2. Do spraw, o których mowa w ust. 1, nie należą sprawy z zakresu wymierzania i pobierania składek na ubezpieczenie zdrowotne należące do właściwości organów ubezpieczeń społecznych.

3. Wniosek o rozpatrzenie sprawy, o której mowa w ust. 1, zgłasza ubezpieczony, a w zakresie objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym wniosek może zgłosić w szczególności Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego lub członek rodziny ubezpieczonego, także w zakresie dotyczącym objęcia ubezpieczeniem w okresie poprzedzającym złożenie wniosku.

4. Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu rozpatruje sprawy, o których mowa w ust. 1, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia ich wniesienia, wydając decyzję. Uzasadnienie decyzji sporządza się z urzędu.

5. Odwołanie od decyzji wydanej w sprawach, o których mowa w ust. 1, wnosi się do Prezesa Funduszu w terminie 7 dni od dnia jej otrzymania.

6. W sprawach, o których mowa w ust. 1, w zakresie nieregulowanym niniejszą ustawą, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego."

Z powołanego przepisu (art. 109 ust. 1) jednoznacznie wynika, że rozpatrywanie indywidualnych spraw z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego, do których zgodnie z tym przepisem zalicza się sprawy dotyczące objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym i ustalenia prawa do świadczeń, należy do kompetencji Dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu. Jednocześnie w ust. 2 tego przepisu zawarto klauzulę wykluczającą – znów w sposób jednoznaczny – kompetencje Dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu w zakresie niektórych spraw, stanowiąc, że "Do spraw, o których mowa w ust. 1, nie należą sprawy z zakresu wymierzania i pobierania składek na ubezpieczenie zdrowotne należące do właściwości organów ubezpieczeń społecznych."

Potwierdza to tezę cyt. wyżej wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1656/06, w myśl której sprawy dotyczące objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym oraz sprawy z zakresu wymierzania i pobierania składek na ubezpieczenie zdrowotne należą do dwóch różnych pionów organów, tj. – odpowiednio – organów NFZ oraz właściwych organów ZUS.

Przedmiotem decyzji tych dwóch rodzajów organów są zatem całkowicie różne sprawy. Nie są wiec zasadne zarzuty skarżącego, iż sprawy należące do właściwości NFZ prowadzą w istocie organy ZUS.

Organy NFZ podejmują rozstrzygnięcia w kwestii m.in. okresów obowiązkowego objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym, kierując się w tym zakresie odpowiednimi, powołanymi wyżej w zaskarżonej decyzji przepisami.

Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego powstaje na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o świadczeniach oraz art. 9 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia, a także art. 8 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym. Obowiązkowi temu (tzn. ubezpieczenia zdrowotnego) podlegały i podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które były osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą lub osobami z nimi współpracującymi.

Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego tych osób, stosownie do art. 69 ust. 1 ustawy o świadczeniach oraz art. 12 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu w NFZ i art. 11 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu zdrowotnym - powstaje i wygasa w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniach społecznych. Zgodnie z art. 13 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585, z późn. zm.), obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowemu, chorobowemu i wypadkowemu podlegają osoby prowadzące działalność gospodarczą od dnia rozpoczęcia. Akurat w rozpatrywanej sprawie nie jest to kwestia sporna.

Natomiast organy ZUS dopiero na podstawie tych decyzji organów NFZ ustalają – również w drodze decyzji, podejmowanych na odrębnych podstawach prawnych – wymiar składki na ubezpieczenie zdrowotne i ustalają sposób jej pobierania.

Organy NFZ są w swoich decyzjach suwerenne; kierując się odpowiednimi, przywołanymi w zaskarżonych decyzjach przepisami ustalają, zgodnie z zasadami ustalonymi w tych przepisach, m.in. okres, w którym strona była objęta obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego. Organy te, z mocy ustawy o świadczeniach (powołany wyżej art. 109 ust. 2) nie mogą się wypowiadać co do spraw z zakresu wymierzania i pobierania składek na ubezpieczenie zdrowotne, należących do właściwości organów ubezpieczeń społecznych (ZUS). Tym samym organy NFZ nie są również właściwe do orzekania o okresie przedawnienia należności ZUS, co więcej - nie mogą w ogóle brać pod uwagę argumentów odnoszących się do wymiaru i poboru składek na ubezpieczenie zdrowotne.

Inaczej mówiąc, w rozpatrywanej sprawie organy NFZ mogą tylko, na podstawie odpowiednich przepisów, określić okresy, w których zgodnie z zasadami ustalonymi w tych przepisach strona skarżąca podlegała obowiązkowi objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym. Natomiast już wymiar tych składek, sposób ich poboru, a także okresy, za które te składki uległy przedawnieniu, należy już do organów ZUS.

Z akt zgromadzonych w rozpatrywanej sprawie jednoznacznie wynika, że ubezpieczony od dnia [...] stycznia 1998 r. do nadal jest uprawniony do prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej (wpis figurujący w ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Burmistrza [...] pod nr [...]). Urząd Miejski w [...] w piśmie z dnia [...] grudnia 2009 r. przesłanym do ZUS poinformował, że ubezpieczony nie zgłaszał w tamtejszym urzędzie zawieszenia ani przerw w prowadzeniu działalności gospodarczej.

Nadto Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. kierowanym do ZUS poinformował, że ubezpieczony w zgłoszeniu aktualizacyjnym osoby fizycznej prowadzącej samodzielnie działalność gospodarczą NIP-1 wskazał dzień [...] stycznia 1998 r. jako datę rozpoczęcia działalności gospodarczej. Podatnik nie zgłaszał przerw w prowadzonej działalności ani jej likwidacji. Urząd Skarbowy zaświadczył, że ubezpieczony prowadził i nadal prowadzi działalność gospodarczą.

Reasumując uznać należy, że data rozpoczęcia działalności gospodarczej przez skarżącego jest datą pewną, nie kwestionowaną również przez samego skarżącego.

Nie ulega też wątpliwości, że skarżący równolegle z prowadzoną pozarolniczą działalnością gospodarczą był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy. Według skarżącego, zgłosił on w ZUS wniosek o naliczanie składki z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego i opłacał ją od wszelkich osiąganych przychodów z prowadzonej aktywności zawodowej.

Jednocześnie, jak wynika z wniosku ZUS, skarżący dokonał zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej jedynie w następujących okresach:

- 1 stycznia 1999 r. - [...] kwietnia 2004 r.,

- 1 lipca 2005 r. - [...] września 2005 r.,

- 1 stycznia 2006 r. - [...] stycznia 2006 r.,

- 14 1ipca 2006 r. - [...] grudnia 2006 r.

Jak stwierdził ZUS, ubezpieczony w czasie prowadzenia działalności gospodarczej podlegał i nadal podlega ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu zatrudnienia na pełen etat, co zwalnia go z obowiązku ubezpieczeń społecznych z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, podleganie obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym jako pracownika, nie stanowi jednak przesłanki do uznania o niepodleganiu obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej.

W przerwach wykazanych pomiędzy wyżej określonymi okresami (a według skarżącego – jeszcze w innych) skarżący nie opłacał składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej.

Według skarżącego, było to związane ze zgłaszanymi przez niego przerwami (zawieszeniem) w prowadzonej działalności gospodarczej, które zgłaszał do ZUS, odwołując się do powszechnej w owym czasie – w opinii autora - interpretacji ZUS, że za okresy zawieszonej działalności nie opłaca się zarówno składek ubezpieczeniowych, jak też składek zdrowotnych. Jednakże poza tym twierdzeniem, wynikającym według skarżącego z wprowadzeniem go w błąd przez organy ZUS, skarżący za okresy zawieszonej działalności nie opłacał zarówno składek ubezpieczeniowych, jak też składek zdrowotnych, a także nie przedstawił innych wyjaśnień ani dowodów, że w spornym okresie nie prowadził pozarolniczej działalności gospodarczej.

W przedstawionej sytuacji należy uznać, że organ trafnie podniósł, iż w stanie prawnym przed [...] września 2008 r. nie istniała formalna możliwość zgłoszenia zawieszenia działalności gospodarczej. W tej sytuacji składanie przez skarżącego zawiadomień o zaprzestaniu działalności gospodarczej w określonych okresach, było prawnie bezskuteczne.

Wreszcie Sąd nie do końca rozumie wywody skarżącego i związane z tym zarzuty dotyczące ustanowienia przez niego pełnomocnictwa na rzecz księgowej, którego to upoważnienia ZUS nie kwestionował, z jednoczesnym przesłaniem zawiadomienia (w trybie art. 10 K.p.a.) o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów bezpośrednio skarżącemu, na jego adres. W ocenie skarżącego, ZUS w istocie pozbawił skarżącego udziału w sprawie w sposób zapewniający jego prawa do godziwej ochrony.

Zgodnie z art. 40 § 2 K.p.a., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Należy jednak zwrócić uwagę, że pismo z dnia 12 marca 2010 r., którym poinformowano stronę o wszczęciu na wniosek ZUS Oddział w [...] Inspektorat w [...] postępowania w sprawie podlegania przez skarżącego obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, wystosował [...] OW NFZ. Z akt sprawy nie wynika, jaką formę miało pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego księgowej i czy organ ten wiedział (lub mógł się dowiedzieć) o ustanowionym pełnomocnictwie. Należy przy tym zwrócić uwagę, że skarżący nie wyjaśnił zakresu udzielonego pełnomocnictwa. Inny zakres ma bowiem pełnomocnictwo udzielone przez stronę księgowej do prowadzenia spraw z zakresu obsługi księgowej we właściwym miejscowo Urzędzie Skarbowym, czy nawet Inspektoracie ZUS, inny natomiast zakres – pełnomocnictwo do udziału w postępowaniu administracyjnym, nawet związanym merytorycznie z przedmiotem tego postępowania. Skarżący, który otrzymał zawiadomienie, o którym tutaj mowa, mógł przekazać je ustanowionemu pełnomocnikowi (księgowej), uzupełniając w miarę potrzeby zakres umocowania. W tej sytuacji nie można mówić, w ocenie Sądu, o pozbawieniu skarżącego udziału w sprawie w sposób zapewniający jego prawa do godziwej ochrony.

Sąd podziela przy tym ocenę skarżącego, iż art. 10 K.p.a. nie zwalania organu administracyjnego od obowiązku samodzielnego zebrania i oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Argument, że skarżący powiadomił organ o ustanowieniu pełnomocnika, nie oznacza jednak – wobec podniesionych wyżej okoliczności - do zobowiązania organu NFZ do zbadania zarzutu w tym zakresie i ewentualnie do wezwania strony w celu wyjaśnienia sprawy co do udzielonego pełnomocnictwa. Akurat w tym zakresie, w ocenie Sądu, odpowiednią inicjatywę powinien wykazać ustanowiony przez skarżącego pełnomocnik. Zgodnie bowiem z art. 33 § 3 K.p.a. to pełnomocnik dołącza (tzn. powinien dołączyć) do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Zatem w postępowaniu administracyjnym to nie do organu należy dochodzenie faktu udzielenia pełnomocnictwa przez stronę oraz ustalania zakresu tego pełnomocnictwa.

W końcowej części skargi skarżący podniósł, że jeżeli nawet cały okres prowadzonej przez niego działalności gospodarczej podlegał ubezpieczeniu zdrowotnemu, to wcale nie znaczy, że nie doszło w sprawie do istotnego naruszenia przepisów postępowania. Strona łączy to stwierdzenie z prawem do rzetelnego postępowania i do takiej decyzji, która zawiera pełne, odpowiadające rzeczywistemu stanowi rzeczy, uzasadnienie. "W decyzjach, które nie rozstrzygają kwestii finansowych, ale które przesądzają kierunek jaki nadany będzie innym późniejszym decyzjom, nie wolno ograniczyć się do ogólnych, najmniej pracochłonnych dla organu kwestii, które mogą wywrzeć niekorzystny wpływ na dalsze rozstrzygnięcia." Według skarżącego, organy orzekające w sprawie te istotne kwestie nieprawnie pominęły milczeniem.

Sąd nie podziela powyższej oceny. Trudno o jaśniej sprecyzowaną – przynajmniej w sprawach z rozpatrywanego tu zakresu – sentencję decyzji, niż zawarte w niej stwierdzenie, że : "...strona jest objęta obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej w okresie od 1 stycznia 1999 r. do nadal..." oraz w decyzji utrzymującej to rozstrzygnięcie w mocy. Jasne są - i zostały dostatecznie wyjaśnione - motywy podjętego rozstrzygnięcia, związane z brakiem do lipca 2008 r. podstaw prawnych do zawieszania działalności gospodarczej, a co za tym idzie – wobec stałej pracy skarżącego, zobowiązującej go do wnoszenia opłat z tytułu ubezpieczenia społecznego, z istnieniem również obowiązku wnoszenia za wskazany okres opłat z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego. W konsekwencji Sąd uznał, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 7 i 77 § 1 oraz art. 80 w zw. z art. 138 § 1 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia

Sąd nie dał też wiary zapewnieniom skarżącego o tym, że był dezinformowany przez ZUS co do możliwości przerw w płaceniu za ubezpieczenie zdrowotne. Skarżący nie przedstawił na tę okoliczność żadnych dowodów, odwołując się do powszechności stosowania tej praktyki. W związku z tym Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia zaskarżoną decyzją art. 8 i 9 K.p.a. przez wprowadzanie skarżącego w błąd co do kwestii zawieszenia działalności gospodarczej jaką prowadził.

W konsekwencji Sąd uznał, że zarówno decyzja [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ z dniu [...] września 2010 r., jak i utrzymująca nią w mocy decyzja Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (NFZ) z dnia [...] maja 2011 r., są prawidłowe, tzn. odpowiadają prawu, określając bez wątpliwości okres, w którym skarżący podlegała obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.