Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 283/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8a ust., art. 71 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 645
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Piotr Borowiecki (spr.), Przemysław Szustakiewicz, Protokolant sekretarz sądowy Marcin Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2017 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej także: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 8 ust. 2, art. 8 ust. 1 pkt 8 lit. c, art. 8a ust. 1, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b, art. 10 ust. 7 pkt 1 oraz art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 645 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 1 oraz art. 19, art. 20 i art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: "k.p.a."), art. 61 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166 z 30 kwietnia 2004 r. ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5, ze zm.), a także § 2 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej zadnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r.t poz. 1189) w związku z art. 12 ust, 1 i art. 54 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) Nr 883/2004 (...) (Dz. Urz. UE L 284 4-30 października 2009 r., ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania M. W. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od decyzji Marszałka Województwa [...] (dalej także: "organ pierwszej instancji") nr [...] z dnia [...] października 2016 r. dotyczącej odmowy przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych - uchylił w/w decyzję organu pierwszej instancji w całości i umorzył postępowanie w pierwszej instancji.

Zaskarżona decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej została wydana w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] marca 2016 r. skarżący M. W. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...].

W dniu [...] marca 2016 r. do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych z uwzględnieniem okresu pracy w [...] do okresu uprawniającego do zasiłku w Rzeczypospolitej Polskiej, na zasadach określonych przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Unii Europejskiej (UE). Do ww. wniosku skarżący dołączył m.in. [...] dokumenty, mające potwierdzić swoją pracę w tym państwie w latach 1991-2016.

W związku z powyższym Wojewódzki Urząd Pracy w [...] zwrócił się w dniu [...] kwietnia 2016 r., za pomocą dokumentu [...], do właściwej instytucji [...] o wydanie dokumentu urzędowego potwierdzającego okresy ubezpieczenia na wypadek bezrobocia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek spełnione przez skarżącego w tym państwie.

W dniu [...] czerwca 2016 r. do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] wpłynął dokument [...], przesłany przez [...] instytucję właściwą, potwierdzający spełnione przez skarżącego w [...] okresy ubezpieczenia z tytułu zatrudnienia od dnia [...] października 1993 r. do dnia [...] kwietnia 1994 r., od dnia [...] października 1997 r. do dnia [...] lutego 2000 r, oraz od dnia [...] marca 2000 r. do dnia [...] lipca 2000 r.t a także okresy pobierania [...] zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] stycznia 2006 r. do dnia [...] maja 2014 r., od dnia [...] listopada 2014 r. do dnia [...] lipca 2015 r. oraz od dnia [...] sierpnia 2015 r. do dnia [...] marca 2016 r.

W dniu [...] czerwca 2016 r. Wojewódzki Urząd Pracy w [...] poinformował skarżącego o treści ww. dokumentu [...].

W dniu [...] czerwca 2016 r. do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] wpłynęło pismo skarżącego z dnia [...] czerwca 2016 r., w którym skarżący zakwestionował informacje zawarte w ww. dokumencie [...].

W konsekwencji, Wojewódzki Urząd Pracy w [...] wystąpił w dniu [...] czerwca 2016 r. do [...] instytucji właściwej o ewentualna korektę ww. dokumentu [...].

W dniu [...] października 2016 r. do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] wpłynął z [...] instytucji właściwej skorygowany dokument [...], potwierdzający spełnione przez skarżącego w tym państwie okresy ubezpieczenia z tytułu zatrudnienia od dnia [...] października 1993 r. do dnia [...] kwietnia 1994 r., od dnia [...] października 1997 r. do dnia [...] lutego 2000 r. oraz od dnia [...] marca 2000 r. do dnia [...] lipca 2000 r, a także okresy pobierania [...] zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] stycznia 1992 r. do dnia [...] października 1992 r., od dnia [...] listopada 1992 r. do dnia [...] września 1993 r., od dnia [...] maja 1994 r. do dnia [...] kwietnia 1995 r., od dnia [...] lutego 2000 r. do dnia [...] marca 2000 r., od dnia [...] października 2000 r. do dnia [...] maja 2014 r. od dnia [...] listopada 2014 r. do dnia [...] lipca 2015 r. oraz od dnia [...] sierpnia 2015 r. do dnia [...] marca 2016 r.

Biorąc pod uwagę wskazane powyżej ustalenia, Marszałek Województwa [...] wydał w dniu [...] października 2016 r. decyzję nr [...], na podstawie której odmówił przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że skarżący nie spełnił ostatniego okresu pracy na terytorium Polski, a także nie może zostać uznany za osobę, która podczas pracy za granicą, miała miejsce zamieszkania w Polsce. Organ wskazał ponadto, że kolejnym argumentem przemawiającym za odmową przyznania skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych był łączny okres ubezpieczenia na wypadek bezrobocia spełniony w ciągu 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy był niewystarczający do spełnienia przesłanki wynikającej z art 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

W piśmie z dnia [...] listopada 2016 r. skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji.

W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, działając na podstawie m.in. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], uchylił w/w decyzję Marszałka Województwa [...] nr [...] z dnia [...] października 2016 r. dotyczącą odmowy przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych w całości i umorzył postępowanie w pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził na wstępie, że w świetle przepisu art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej. Art. 20 k.p.a. stanowi natomiast, że właściwość rzeczową organów administracji określa się według przepisów o zakresie ich działania.

Organ odwoławczy zauważył, iż aktem prawnym określającym zakres działalności publicznych służb zatrudnienia, w tym Powiatowych Urzędów Pracy i Wojewódzkich Urzędów Pracy, jest ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Mając powyższe na względzie, Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, wskazał, że zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 8 lit. c w związku z art. 8a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, marszałek województwa jest organem właściwym do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach dotyczących przyznania albo odmowy przyznania, na zasadach określonych przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, prawa do zasiłku dla bezrobotnych, jeżeli okres ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek spełniony przez bezrobotnego w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej ma wpływ na nabycie, wysokość lub okres pobierania zasiłku. Z kolei, jak wskazał organ odwoławczy, z treści art. 10 ust. 7 pkt 1 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b cyt. ustawy wynika, że organem właściwym do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach dotyczących przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, niezwiązanych z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego jest starosta powiatu.

Ponadto, organ odwoławczy zauważył, że w świetle przepisu art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jednym z warunków nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest przepracowanie łącznie co najmniej 365 dni w ciągu 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania jako osoba bezrobotna.

Mając na względzie powyższy warunek, organ odwoławczy wskazał, że skarżący zarejestrował się jako bezrobotny w dniu [...] marca 2016 r. Organ odwoławczy podniósł, że okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy, zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, rozpoczyna się od dnia [...] września 2014 r. i trwa do dnia poprzedzającego dzień rejestracji skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoby bezrobotnej, tj. do [...] marca 2016 r.

Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, wskazał, że z treści przesłanego z [...] dokumentu [...] wynika, że ostatni okres ubezpieczenia skarżącego z tytułu zatrudnienia w [...] zakończył się [...] lipca 2000 r., a więc przed rozpoczęciem okresu 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających datę rejestracji skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy, jako osoby bezrobotnej. Zdaniem organu odwoławczego, oznacza to, że okres ubezpieczenia skarżącego z tytułu zatrudnienia w Niemczech nie ma wpływu na przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Ponadto, organ odwoławczy zauważył, że z treści przesłanego z [...] dokumentu [...] wynika wprawdzie, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...], skarżący pobierał w [...] zasiłek dla bezrobotnych, niemniej, organ odwoławczy uznał, że należy jednak wyraźnie wskazać, że ww. okres pobierania zasiłku nie był jednocześnie okresem ubezpieczenia na wypadek bezrobocia w [...]. Według organu odwoławczego, oznacza to, że ww. okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych nie był ani okresem ubezpieczenia, ani okresem zatrudnienia, ani okresem pracy na własny rachunek.

Mając powyższe na względzie, Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej uznał, że nie można tym samym w sprawie skarżącego zastosować przepisu art. 8a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a zatem - jak stwierdził organ odwoławczy - w sprawie tej nie mają zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

W konsekwencji, organ odwoławczy uznał, że organem właściwym do rozstrzygnięcia tej sprawy jest starosta powiatu, a nie marszałek województwa.

W piśmie z dnia [...] stycznia 2017 r. M. W., działając za pośrednictwem organu odwoławczego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2016 r.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, w uzasadnieniu skargi strona skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu, że jego decyzja jest obraźliwa i lapidarna w swej treści.

W odpowiedzi na skargę Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W załączeniu skierowanego do Sądu pisma procesowego z dnia [...] lutego 2017 r. skarżący przesłał kopię decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], w której organ ten - działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b, art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 104 k.p.a. - odmówił przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na niespełnianie warunków określonych w art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

W skierowanym do Sądu piśmie procesowym z dnia [...] marca 2017 r. skarżący poinformował, że zaskarżył powyższą decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2017 r. do Wojewody [...]. Jednocześnie, skarżący - uzupełniając swoją skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2016 r. - załączył do pisma procesowego swoje świadectwa pracy oraz przebieg swojego dalszego rozwoju naukowego w [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga M. W. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja z dnia [...] grudnia 2016 r. wydana przez Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej nie narusza przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, wydając sporną decyzję z dnia [...] grudnia 2016 r., uchylającą w całości decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] października 2016 r. dotyczącą odmowy przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych i umarzającą postępowanie w pierwszej instancji - nie dopuścił się naruszenia przede wszystkim przepisu art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.

Ponadto, w ocenie Sądu, wydając sporną decyzję administracyjną z dnia [...] grudnia 2016 r., organ odwoławczy nie dopuścił się naruszenia zarówno norm procedury administracyjnej, w tym przepisów art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, jak również norm prawa materialnego, w tym przede wszystkim obrazy przepisu art. 8a ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnia i instytucjach rynku pracy.

Sąd stwierdził, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, prawidłowo interpretując regulację prawną wyrażoną w przepisie art. 8a ust. 1 cyt. ustawy, zasadnie przyjął, że organem właściwym do rozstrzygnięcia tej sprawy jest właściwy miejscowo starosta powiatu, a nie Marszałek Województwa [...].

Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części.

Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie przyjmuje się, że organ odwoławczy może wydać decyzję, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. tylko wówczas, gdy postępowanie pierwszoinstancyjne stało się bezprzedmiotowe (por, m.in. K. Glibowski /w:/ Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, wyd. 4, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2017 i powołane tam poglądy doktryny).

Należy uznać, że przesłanka bezprzedmiotowości wystąpi, gdy brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do rozpoznania jej w drodze postępowania administracyjnego, czy też tylko w drodze postępowania administracyjnego prowadzonego przed tym organem pierwszej instancji. Przykładowo, będzie chodziło o sytuacje, gdy decyzja organu pierwszej instancji została wydana bez podstawy prawnej, gdy dotyczy sprawy rozstrzygniętej już decyzją ostateczną, jeżeli skierowana ją do osoby, która nie jest stroną w sprawie, czy też, gdy wydano ją z naruszeniem przepisów o właściwości (por. B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 15, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2017).

Warto zauważyć, że w wyroku z dnia 17 maja 1995 r., wydanym w sprawie sygn. akt SA/Łd 2330-2331/94, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że gdy organ pierwszej instancji wydał decyzję w sprawie, w której nie jest właściwy, organ odwoławczy, uchylając tę decyzję, powinien umorzyć postępowanie pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a następnie żądanie strony przekazać organowi właściwemu na podstawie art. 65 § 1 k.p.a.

W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że - jak słusznie podniósł organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - w świetle przepisu art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej winny przestrzegać z urzędu swojej właściwości rzeczowej, którą - zgodnie z art. 20 k.p.a. - określa się według przepisów o zakresie działania danych organów.

W niniejszej sprawie aktem normatywnym określającym zakres działalności publicznych służb zatrudnienia, w tym Powiatowych Urzędów Pracy i Wojewódzkich Urzędów Pracy, jest ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r, o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

W tej sytuacji, należy zauważyć, że zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 8 lit. c w związku z art. 8a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, marszałek województwa jest organem właściwym do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach dotyczących przyznania albo odmowy przyznania, na zasadach określonych przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, prawa do zasiłku dla bezrobotnych, jeżeli okres ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek spełniony przez bezrobotnego w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej ma wpływ na nabycie, wysokość lub okres pobierania zasiłku.

Z kolei, z treści art. 10 ust. 7 pkt 1 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b cyt. ustawy wynika, że organem właściwym do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach dotyczących przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, niezwiązanych z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego jest starosta powiatu.

Ponadto, trzeba wyraźnie wskazać, że w świetle przepisu art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jednym z warunków nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest przepracowanie łącznie co najmniej 365 dni w ciągu 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania jako osoba bezrobotna.

Mając na względzie powyższy warunek, Sąd uznał, że Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, wydając sporną decyzję z dnia [...] grudnia 2016 r., zasadnie wskazał, że skarżący zarejestrował się jako bezrobotny w dniu [...] marca 2016 r. Jednocześnie, organ odwoławczy słusznie podniósł, że okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...], zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, rozpoczynał się od dnia [...] września 2014 r. i trwał do dnia. poprzedzającego dzień rejestracji skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...], jako osoby bezrobotnej, tj. do [...] marca 2016 r.

W tej sytuacji, skoro z treści przesłanego z [...] dokumentu [...] wynika, że ostatni okres ubezpieczenia skarżącego z tytułu zatrudnienia w [...] zakończył się dnia [...] lipca 2000 r., a więc przed rozpoczęciem okresu 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających datę rejestracji skarżącego w Powiatowym i Urzędzie Pracy w [...], jako osoby bezrobotnej, to - zdaniem Sądu - uznać należy, że okres ubezpieczenia skarżącego z tytułu zatrudnienia w [...] nie ma wpływu na przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Ponadto, zauważyć trzeba, że pomimo, iż z treści przesłanego z [...] w dokumentu [...] wynika, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...], skarżący pobierał w [...] zasiłek dla bezrobotnych, to należy jednak wyraźnie wskazać, że na wskazany powyżej okres pobierania zasiłku nie był jednocześnie okresem ubezpieczenia na wypadek bezrobocia w [...]. W konsekwencji, Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej zasadnie przyjął, że wspomniany okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych nie był ani okresem ubezpieczenia, ani okresem w zatrudnienia, ani okresem pracy na własny rachunek.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organ odwoławczy prawidłowo przyjął w decyzji, że nie można w tej sytuacji w sprawie skarżącego zastosować przepisu art. 8a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, co oznacza, że w analizowanej sprawie nie miały zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W konsekwencji, zdaniem Sądu, przyjąć należy, że Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2016 r., zasadnie stwierdził, że organem właściwym do rozstrzygnięcia tej sprawy w pierwszej instancji jest starosta powiatu, a nie marszałek województwa.

Sąd uznał, że skoro Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej - wydając wspomnianą decyzję z dnia [...] grudnia 2016 r. - uznał, że organ pierwszej instancji wydał decyzję w sprawie, w której nie jest właściwy, zobowiązany był uchylić tę decyzję i umorzyć postępowanie pierwszej instancji na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.

Jednocześnie, przyjąć trzeba, że organ odwoławczy nie uchybił normom zawartym w przepisach art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem podjął wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy.

Ponadto, poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej nie dopuścił się również w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa wyrażonej w art. 8 k.p.a., albowiem prowadząc postępowanie w kontekście m.in. przepisu art. 8a ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnia i instytucjach rynku pracy, wszechstronnie wyjaśnił wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśnił w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego zachodziła konieczność uchylenia spornej decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] października 2016 r. i umorzenia postępowania pierwszej instancji.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.