Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2198/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Marek Krawczak, Protokolant sekretarz - Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2018 r. sprawy ze skargi Grupy Producentów O. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... października 2017 r., nr ... w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Grupy Producentów O. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Grupa, spółka lub skarżąca) jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR, organ odwoławczy) z [...] października 2017 r., nr [...] o uchyleniu decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. (dalej: Dyrektor ARiMR lub organ I instancji) z [...] października 2016 r., nr [...] w części dotyczącej przyznania pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzenia działalności administracyjnej oraz o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od 1 stycznia 2012 r. do 30 czerwca 2012 r. i orzeczeniu co do istoty sprawy.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] września 2012 r Grupa Producentów [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła wniosek o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od dnia 1 stycznia 2012 r. do 30 czerwca 2012 r., tj. za I półrocze 4 roku realizacji PDU.

Dyrektor ARiMR w dniu [...] grudnia 2012 r. wydał decyzję przyznającą pomoc finansową na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości 125 527,05 zł oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 12 229 838,76 zł. Łączna, przyznana kwota pomocy finansowej wyniosła 12 355 365,81 zł.

W dniach 16-18 grudnia 2015 r. pracownicy Biura Kontroli ARiMR przeprowadzili kontrolę w siedzibie Grupy (protokół z czynności kontrolnych nr [...]). W dniu 18 grudnia 2015 r. Strona przekazała do ARiMR plany kont.

Następnie, Dyrektor ARiMR postanowieniem z [...] grudnia 2015 r. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 30 czerwca 2012 r., zakończonej decyzja ostateczną nr 9002/675/057/12 z 18 grudnia 2012 r.

Po dokonaniu analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego Dyrektor ARiMR w dniu [...] sierpnia 2016 r. wydał decyzję uchylającą decyzję ostateczną nr [...] z [...] grudnia 2012 r. i przyznającą pomoc finansową:

- na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości 121 975,00 zł oraz

- na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 12 216 800,76 zł.

jednocześnie odmówił przyznania wnioskowanej kwoty:

- na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości 3 552,08 zł oraz

- na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 13 038,00 zł.

Po rozpoznaniu odwołania, Prezes ARiMR decyzją z [...] października 2017 r., nr [...] uchylił w zaskarżonej części decyzję o uchyleniu decyzji ostatecznej nr [...] z [...] grudnia 2012 r. w zakresie dotyczącym odmowy:

- pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości 3 552,08 zł.

- pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych ujętych kosztów inwestycji w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. (I półrocze 4 roku realizacji Planu Dochodzenia do Uznania) w wysokości 13 038,00 zł

oraz

uchylił w powyższej części decyzję ostateczną nr [...] z [...] grudnia 2012 r. w części dotyczącej przyznania:

- pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości 3 552,08 zł,

- pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. (I półrocze 4 roku realizacji Planu Dochodzenia do Uznania) w wysokości 13 038,00 zł,

oraz

zawiesił w tej części płatność w sprawie wniosku Grupy o przyznanie pomocy finansowej:

- na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów owoców i warzyw i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz

- na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. (I półrocze 4 roku realizacji Planu Dochodzenia do Uznania) w wysokości 16 590,08 zł.

Nadto organ odwoławczy wskazał na okoliczność wszczęcia w dniu [...] maja 2017 r. przez Prokuraturę Regionalną w W. śledztwa w związku z podejrzeniem popełnienia oszustwa na szkodę ARiMR. Zdaniem Prezesa ARiMR kwestia prowadzenia sprawy przez Prokuraturę w zakresie opisanego wyżej oszustwa uzasadnia zawieszenie prowadzonego postępowania administracyjnego w przedmiocie wniosku o przyznanie pomocy finansowej. W przedmiotowej sprawie istnieje bezpośredni związek między śledztwem Prokuratury Regionalnej w W., a prowadzonym postępowaniem administracyjnym. Przy tym zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przez Grupę Producentów O. [...] Sp. z o.o. przestępstwa doprowadzenia w celu osiągnięcia korzyści w stosunku do mienia ARiMR znacznej wartości w kwocie nie wyższej niż 21 302 659,77 zł, poprzez przedłożenie w ARiMR nierzetelnych dokumentów dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla otrzymywania dofinansowania z środków finansowych krajowych oraz Unii Europejskiej oraz wprowadzenia pracowników Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. w błąd, co do rzeczywistej wysokości ponoszonych kosztów inwestycyjnych w konsekwencji czego ARiMR poniosła szkodę w kwocie nie niższej niż 21 302 659,77 zł.

Jak podkreślił organ odwoławczy w przedmiotowej sprawie zostały spełnione warunki wynikające z art. 115 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011, stanowiące podstawę do zawieszenia postępowania z urzędu.

W skardze na powyższą decyzję, wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 60 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2017/891 uzupełniającego Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do kar, które mają być stosowane w tych sektorach, a także zmieniające rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 (zwane dalej rozporządzeniem delegowanym 2017/891) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zawieszenie płatności, mimo braku istnienia przesłanek;

2) rozporządzenia Komisji (UE) nr 543/2011 z 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz. Urz. UE L 157 z 15 czerwca 2011r.) (zwane dalej rozporządzeniem nr 543/2011) poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy przepis ten nie obowiązywał w dniu wydania decyzji;

3) art. 6 kpa poprzez wydanie decyzji na podstawie nieobowiązujących przepisów, tj. rozporządzenia nr 543/2011;

4) art. 6 i 8 kpa poprzez wydanie decyzji, mimo braku istnienia podstaw prawnych oraz mając na celu obejście przepisów prawa o zawieszeniu postępowania;

5) art. 8 kpa i 9 kpa poprzez ich niezastosowanie i prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania strony wobec organów administracji publicznej;

6) art. 15 kpa poprzez pozbawienie strony możliwości złożenia środka zaskarżenia w zakresie wskazanym w zaskarżonej decyzji, tj. w zakresie zawieszenia płatności;

7) art. 61 § 4 kpa poprzez nie zawiadomienie Skarżącej o wszczęciu postępowania w sprawie zakończonej wydaniem skarżonej decyzji. tj. w sprawie zawieszenia płatności;

8) art. 61 § 1 kpa poprzez niewszczęcie postępowania w zakresie objętym zaskarżoną decyzją;

9) art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez uznanie przez organ, że prowadzenie postępowania w sprawie dotyczącej podejrzenia popełnienia oszustwa w zakresie bliżej nieokreślonym stanowi podstawę do zawieszenia postępowania, mimo że postępowania tego nie zawiesza;

10) art. 104 § 2 kpa poprzez wydanie decyzji, która nie stanowi o rozstrzygnięciu sprawy ani w całości ani w części;

11) art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez uchylenie decyzji w części i brak wydania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy;

12) art, 145 § 1 pkt 5 kpa poprzez prowadzenie sprawy w zakresie innym niż wskazano w postanowieniu o wznowieniu postępowania z [...] grudnia 2015 r.;

13) art. 156 § 1 pkt 5 kpa poprzez wydanie decyzji. która jest niewykonalna.

W związku z powyższym Grupa wniosła o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jej uchylenie oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów ustępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zatem skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. Nr 2188 ze zm. ). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Prezesa ARiMR z dnia [...] października 2017 r. Nr [...], uchylająca decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR i orzekającą o zawieszeniu płatności z wniosku o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej, przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 30 czerwca 2012 r., tj. I półrocze 4 roku realizacji planu dochodzenia do uznania. Decyzje zostały wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071), oraz w oparciu o art. 115 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw.

Przechodząc do oceny poszczególnych zarzutów skargi, należy zacząć od zarzutu najdalej idącego tj. zarzutu wydania decyzji bez podstawy prawnej ( art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ) Strona zarzuca zaskarżonej decyzji, iż została wydana w oparciu o przepisy rozporządzenia 543/2011 , które przestało obowiązywać z dniem 1 czerwca 2017 r. – zostało zastąpione przez Rozporządzenie delegowane (UE) nr 2017/891, które nie zawiera przepisów przejściowych.

Jest to stanowisko nietrafne. Zgodnie bowiem z art. 80 ust. 3 Rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) Nr 2017/891 uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw, uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do kar, które mają być stosowane w tych sektorach, a także zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 w odniesieniu do grup producentów utworzonych zgodnie z art. 125e rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 skreślone przepisy rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, o których mowa w art. 79 niniejszego rozporządzenia, mają nadal zastosowanie, dopóki te grupy producentów nie zostaną uznane za organizacje producentów lub zainteresowane państwo członkowskie nie odzyska pomocy wypłaconej na podstawie art. 116 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż organ prawidłowo wskazał jako podstawę rozstrzygnięcia przepisy rozporządzenia nr 543/2011, które zgodnie z ww. przepisem nadal mają zastosowanie, dopóki grupy producentów nie zostaną uznane za organizacje producentów lub zainteresowane państwo członkowskie nie odzyska pomocy wypłaconej na podstawie art. 116 ust, 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011. Oznacza to, iż w dniu wydania decyzji nadal obowiązywał art. 115 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011, zgodnie z którym Państwa członkowskie mogą zawiesić uznanie organizacji producentów, zrzeszenia organizacji producentów lub grupy producentów lub zawiesić płatność na ich rzecz, jeśli istnieją w stosunku do tych organizacji podejrzenia popełnienia oszustwa w odniesieniu do pomocy objętej rozporządzeniem (WE) nr 1234/2007. Podkreślić tutaj należy, iż powoływany przepis rozporządzenia 543/2011 jako wykonawczy akt wtórnego prawa UE ma charakter wiążący dla polskiego porządku prawnego. Przepis ten obowiązuje bezpośrednio i nie jest tutaj wymagana dodatkowo jego transpozycja do prawa krajowego ani inne dodatkowe działanie legislacyjne. Organy administracyjne obowiązane były zatem kierując się treścią przedmiotowego przepisu rozważyć zasadność jego zastosowania w kontekście wskazanych wyżej niespornych okoliczności faktycznych

Pomiędzy stronami bezsporny jest fakt, iż na skutek zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa, złożonego przez Prezesa ARiMR, Prokuratura Regionalna w W., postanowieniem z [...] maja 2017 r. wszczęła śledztwo o sygn. akt [...]. w sprawie doprowadzenia w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w bliżej nieustalonym czasie, nie wcześniej niż w 2008 r. i nie później niż w grudniu 2016 r. w W. przy ul. [...], do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w stosunku do mienia znacznej wartości w kwocie nie wyższej niż 21 302 659,77 zł , poprzez przedłożenie w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. przez m. in. Grupę Producentów O. [...] Sp. z o.o. nierzetelnych dokumentów dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla otrzymywania dofinansowania ze środków finansowych krajowych oraz Unii Europejskiej oraz wprowadzenia pracowników Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w błąd o do rzeczywistej wysokości ponoszonych kosztów inwestycyjnych, w konsekwencji czego Agencja Restrukturyzacji Modernizacji Rolnictwa w W. poniosła szkodę w kwocie nie niższej niż 21 302 659.77 zł tj. o czyn z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk w zbiegu z art. 297 § 1 kk w zw. 11 § 2 kk. Nie ulega więc wątpliwości, iż przedmiotem postępowania jest przestępstwo oszustwa w stosunku do mienia znacznych rozmiarów.

Sąd podkreśla, iż do właściwego organu, o ile stwierdzi we wszczętym postępowaniu ziszczenie się określonej art. 115 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 543/2011 przesłanki, należy wydanie stosownego rozstrzygnięcia w przewidzianej dla niego formie, a mianowicie w formie decyzji administracyjnej.

Dokonując zatem oceny zarzucanego czynu zabronionego (nie przesądzając oczywiście o zasadności postępowania przygotowawczego zmierzającego do wniesienia lub też odstąpienia od wniesienia aktu oskarżenia w przedmiotowej sprawie karnej), nie budzi wątpliwości Sądu, iż popełnienie oszustwa w kontekście postępowania w przedmiocie przyznania pomocy finansowej stanowi przesłankę do odmowy przyznania pomocy finansowej oraz do cofnięcia pomocy już przyznanej pomocy. Tym samym rozstrzygnięcie postępowania w przedmiocie zarzucanego czynu zabronionego stanowi kwestię prawną, która w sposób bezpośredni wiąże się z prowadzonym tutaj postępowaniem administracyjnym dotyczącym wnioskowanej przez skarżącą pomocy finansowej. Nie ulega zatem wątpliwości zdaniem Sądu, iż organy administracyjne miały prawo uznać, że w okolicznościach tej sprawy istnieje bezpośredni związek między śledztwem a prowadzonym postępowaniem administracyjnym.

Mając zatem na uwadze powyższe wyjaśnienia wskazać należy, iż w ocenie Sądu , kwestia prowadzenia sprawy przez Prokuraturę w zakresie opisanego wyżej oszustwa zasadnie uznana została za podstawę do zawieszenia prawa do płatności. Sąd zgadza się tutaj ze stanowiskiem organu, iż zasadniczym celem zawieszenia prawa do płatności na podstawie art. 115 ust. 2 rozporządzenia 543/2011 z uwagi na podejrzenie popełnienia przestępstwa jest zapewnienie skutecznej ochrony interesów finansowych UE. Czytelna treść wskazanego wyżej przepisu art. 115 ust. 2 rozporządzenia 543/2011 wyraźnie wskazuje już na samo podejrzenie popełniania przestępstwa, a nie na postawienie zarzutu konkretnej osobie, wniesienie aktu oskarżenia czy też wydanie w sprawie wyroku przez Sąd.

Prezentowane przez stronę w skardze stanowisko dotyczy interpretacji art. 60 ust. 1 rozporządzenia delegowanego nr 2017/891 , który – o czym była już mowa – nie ma w sprawie zastosowania.

Dalej należy wyjaśnić, iż w sprawie niniejszej nie mogło dojść do naruszenia art. 97 k.p.a., gdyż nie ma on w sprawie zastosowania. W sprawie niniejszej nie doszło do zawieszenia postępowania, ale do zawieszenia prawa do płatności, do czego , co było już wyjaśniane, istnieje oddzielna materialnoprawna podstawa w art. 115 ust. 2 rozporządzenia 543/2011. W sprawie przecież nie zostało zawieszone postępowanie odwoławcze, ale uchylona decyzja organu I instancji oraz decyzja ostateczna objęta postępowaniem wznowieniowym i zawieszone prawo do płatności.

Instytucja zawieszenia postępowania administracyjnego, o której mówi art. 97 k.p.a. jest instytucją procesową. Zawieszenie postępowania następuje z powodu zaistnienia przeszkody natury procesowej . Treść cytowanego art. 115 ust. 2 rozporządzenia 543/2011 wyraźnie wskazuje, że ustawodawca unijny uznał, że prowadzenie postępowania określonego w tym przepisie upoważnia organy krajowe do uznania, że nie zachodzą materialne warunki do przyznania płatności czy też uznania grupy. Dlatego też Sąd aprobuje rozstrzygnięcie zawarte w decyzji jako zgodne z treścią art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Z tego też względu nie są trafne zarzuty dot. niewykonalności wydanej decyzji ( art. 156 § 1pkt 5 k.p.a. ) – płatność została już przyznana i spożytkowana. Po wznowieniu postępowania organ rozstrzyga sprawę na nowo w granicach określonych przez podstawę wznowienia , biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny w chwili wydawania decyzji.

W ocenie Sądu niezasadny jest także zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności określonej w art. 15 k.p.a. Zasada ta musi być interpretowana zgodnie z treścią art. 138 k.p.a. a zgodnie z art. 138 § 2 organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W sprawie niniejszej takie okoliczności nie zachodziły. Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia nie wymagała żadnych dodatkowych czynności dowodowych i umożliwiała zastosowanie przepisu materialnoprawnego tj. art. 115 ust. 2 rozporządzenia 543/2011.

W ocenie Sądu organ działał na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.) i dokonał oceny w oparciu o cały materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący (art. 7 k.p.a., 77 § 1 i 80 k.p.a.). Organ w sposób kompletny i zrozumiały wyjaśnił także zasadnicze powody podjętego rozstrzygnięcia, wypełniając kryteria przepisu art. 107 § 3 k.p.a.

Reasumując zatem powyższe, stwierdzić należy, iż ustalenia organu dokonane w przedmiotowej sprawie są spójne, logiczne, a strona miała zapewnione prawo do czynnego udziału w postępowaniu. Organy administracyjne orzekały na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy i wydały rozstrzygnięcia w oparciu o prawidłowo zastosowane i obowiązujące w sprawie przepisy prawa.

Mając powyższe na uwadze, Sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów prawa, które zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. mogłyby prowadzić do uwzględnienia skargi, dlatego też uznając, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.