Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2026/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 85, art. 86 par. 1, art. 87 par. 1 i 2.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. W. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia w sprawie ze skargi S. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia


UZASADNIENIE

Skarżący – S. W. w dniu 29 września 2014 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie tut. Sądu z dnia 26 sierpnia 2014 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Równocześnie złożył zażalenie na wymienione postanowienie z dnia 26 sierpnia 2014 r.

Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu skarżący podał, że postanowienie o odmowie przywrócenia terminu zostało mu przekazane w dniu 23 września 2014 r. po powrocie z ponad tygodniowego wyjazdu firmowego, a przed kolejnym, jakim była zaplanowana w dniach 26-28 września 2014 r. impreza publiczna, tj. Rajd [...]. Wskazał, że charakter jego pracy wiąże się z częstymi wyjazdami, które w znacznej mierze ograniczają swobodę czynności administracyjnych, w tym w zakresie korespondencji, która w niniejszej sprawie została mu przekazana przez żonę w dniu 23 września 2014 r. Dodał, że w tej też dacie zapoznał się z treścią postanowienia, a wystąpienie sformułował niezwłocznie po zakończeniu czynności firmowych, tj. 29 września 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przepis art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) dalej p.p.s.a. wprowadził zasadę, zgodnie z którą czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie doszło do uchybienia 7-dniowego terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 26 sierpnia 2014 r., który upłynął w dniu 22 września 2014 r. licząc od dnia 15 września 2014 r. wskazanego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru postanowienia znajdującego się na k. 22 akt sądowych. Zażalenie zaś zostało wniesione dopiero w dniu 29 września 2014 r.

Tryb złożenia wniosku o przywrócenie terminu szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

W niniejszej sprawie wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w terminie wynikającym z art. 87 § 1 p.p.s.a., skoro postanowienie z dnia 26 sierpnia 2014 r. zostało mu przekazane w dniu 23 września 2014 r., a wniosek o przywrócenie terminu złożył w dniu 29 września 2014 r.

Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 2 p.p.s.a. w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia skargi skarżący wskazał na nieobecność w miejscu zamieszkania w terminie otwartym do wniesienia zażalenia wynikającą z wyjazdu służbowego – stałego elementu charakteru jego pracy zawodowej. Skarżący nie przedstawił jednak niczego, co uwiarygodniłoby zaistnienie podanych przez niego okoliczności, które wskazywałyby na brak winy w uchybieniu terminowi.

W postanowieniu z dnia 17 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OZ 254/12, LEX nr 1138289 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że do uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej niezbędne jest przynajmniej uprawdopodobnienie, że okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu rzeczywiście zaistniały, a ich wystąpienie było niezależne od woli i wiedzy strony.

Natomiast w postanowieniu z dnia 25 października 2011 r. sygn. akt II FZ 551/11, LEX nr 966189 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że wymóg uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, zawarty w art. 87 § 2 p.p.s.a., jest niezbędną przesłanką zasadności wniosku o przywrócenie terminu.

Zatem nieuwiarygodnienie w żaden sposób przez skarżącego powoływanych przez niego twierdzeń o braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, choćby przez przedstawienie zaświadczenia od pracodawcy, czy jakiegokolwiek innego dokumentu źródłowego potwierdzającego ten fakt uniemożliwia przyjęcie, że przesłanka przywrócenia terminu, tj. brak winy w jego uchybieniu – istotnie zaistniała.

Nie może przy tym ujść uwadze Sądu, że skarżący wyraźnie podkreślił, że charakter jego pracy wymusza częste wyjazdy służbowe.

Mając zatem na względzie fakt, że oceniając wystąpienie przesłanki braku winy w uchybieniu terminu, Sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy – stwierdzić należy, że od skarżącego należałoby wymagać, że uwzględniając specyfikę swojej pracy, podejmie takie działania, które umożliwią mu dochowanie terminu ustawowego, pomimo kilkudniowej nieobecności w miejscu zamieszkania. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.

Mając powyższe na względzie, Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak

w sentencji.