Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 574/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6293 Przejęcie gospodarstw rolnych
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Rafał Stasikowski po rozpoznaniu w dniu 23 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.Ł. na pkt 1 postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 2032/19 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. Ł., M.J., Z. R., A. R., B. R., M. R., T. R., P. R., G. M. i E. D. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [..] czerwca 2019 r. nr [..] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 listopada 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 2032/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w punkcie 1 odrzucił skargę A. Ł., w punkcie 2 odrzucił skargę P.R., zaś w pkt 3 odrzucił skargę M. R. w sprawie ze skargi A.Ł., M.J., Z. R., A. R., B. R., M. R., T. R., P. R., G. M. i E. D. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [..] czerwca 2019 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że w wyniku nowelizacji ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dokonanej ustawą z dnia 12 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 934), zmieniono m.in. § 2 art. 46 tej ustawy dodając pkt 1 lit. b, który stanowi, że pismo strony, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Przepis ten wszedł w życie z dniem 31 maja 2019 r. Wobec tego skarżący mieli m.in. obowiązek podać swój numer PESEL.

Skarżąca A. Ł. w piśmie z dnia 20 sierpnia 2019 r. została wezwana do uzupełnienia, w terminie 7 dni braków formalnych skargi, pod rygorem jej odrzucenia m.in. poprzez nadesłanie 14 odpisów skargi własnoręcznie podpisanych, nadesłanie numeru PESEL wszystkich skarżących. Skoro wezwanie dotyczyło numeru PESEL wszystkich skarżących, a zatem także jej. Wezwanie to doręczono skarżącej w dniu 9 września 2019 r., pozostało bez odpowiedzi.

P. R. nadesłał co prawda podpisany egzemplarz skargi, jednak nie uzupełnił braku formalnego w postaci podania numeru PESEL. Z akt sprawy wynika, że wezwanie, które doręczono mu skutecznie w dniu 14 października 2019 r. zawierało zarówno wezwanie do osobistego podpisania skargi jak też podanie numeru PESEL (zostało sporządzone na jednej karcie).

Natomiast wezwanie kierowane do M. R. pozostało bez odpowiedzi. Jak w wynika z akt sprawy wezwanie do uzupełnienia wyżej wymienionych braków formalnych skargi zostało mu skutecznie doręczone w dniu 14 października 2019 r. W zakreślonym 7 dniowym terminie nie nadesłał ani podpisanego egzemplarza skargi ani nie podał numeru PESEL.

Zażalenie na to postanowienie wniosła A. Ł. (w imieniu własnym), podnosząc, iż od 20 sierpnia 2019 r. przebywa w USA u córki. Pismo w sprawie uzupełnienia braków formalnych skargi doręczono 9 września 2019 r., po jej wyjeździe. Pismo odebrała sąsiadka, uprawniona do obioru przesyłek pocztowych. "Ze względów technicznych" strona nie mogła zareagować na pismo. Domagała się uchylenia postanowienia w części jej dotyczącej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wezwaniem z dnia 27 sierpnia 2019 r. skarżąca została zobowiązana przez Sąd do złożenia 14 odpisów skargi własnoręcznie podpisanych, złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżących przed sądami administracyjnymi oraz nadesłanie numerów PESEL wszystkich skarżących z osobna. Pismo, skierowane na adres wskazany w skardze, doręczono 9 września 2019 r. Z. P., sąsiadce. Z adnotacji urzędowej na zwrotnym poświadczeniu odbioru przesyłki wynika, że osoba, która odebrała przesyłkę jest jednocześnie pełnomocnikiem pocztowym skarżącej, o którym mowa w art. 38 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. z 2020 r., poz. 1041). Upoważnienie określonej osoby jako pełnomocnika pocztowego do odbioru pism, w tym pism sądowych, jest wiążące nie tylko sąd, ale i tę osobę, dlatego doręczenie za pośrednictwem osoby upoważnionej do odbioru pism jest doręczeniem skutecznym dla adresata (por. post. SN z 30 stycznia 2018 r., I UZ 63/17).

Należy zatem przyjąć, że przesyłka zawierająca wezwanie skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi została jej skutecznie doręczona, niemniej jednak wezwanie pozostało bez odpowiedzi. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłek, a także adnotacje znajdujące się na zwróconych do nadawcy przesyłkach wypełnione przez pracowników poczty, korzystają z domniemania prawdziwości, jako dokument urzędowy (por. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GZ 477/13, CBOSA). Ogólnikowa argumentacja przedstawiona w zażaleniu nie może podważyć mocy dowodowej dokumentu, jakim jest zwrotne poświadczenie odbioru wraz z urzędowymi adnotacjami. Z zażalenia wynika zresztą, że pełnomocnik skarżącej nie kwestionuje, iż doręczenie przesyłki nastąpiło do rąk uprawnionej osoby i było skuteczne, niemniej jednak "ze względów technicznych" nie było możliwości, aby skarżąca zareagowała na to pismo. Powyższe nie dość, że nie stanowi o wykazaniu przez skarżącą, że do skutecznego doręczenia przesyłki nie doszło, to wręcz odwrotnie, potwierdza iż miało ono miejsce, skarżąca jednak na nie zareagowała. Jeżeli skarżąca uważa, że istniały obiektywne przyczyny dla których nie mogła zadośćuczynić wezwaniu sądu w ustawowym terminie, jego upływ otwierał dla niej możliwość złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi.

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 orzekł jak w sentencji.