Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 383/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-08-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. D. na upomnienie Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. w K. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie uregulowania należności z tytułu opłaty abonamentowej RTV p o s t a n a w i a: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

S. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na upomnienie Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. w K. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie uregulowania należności z tytułu opłaty abonamentowej RTV w wysokości 261,30 zł.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej powoływana jako "p.p.s.a.").

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Zakres kognicji sądów administracyjnych w sprawach indywidualnych rozstrzygnięć, został sprecyzowany w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zgodnie z którym, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających.

W myśl § 3 wyżej powołanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Kontrola sądowoadministracyjna nie obejmuje natomiast pism informujących podmiot zainteresowany o sposobie załatwienia sprawy administracyjnej i o dalszych czynnościach procesowych podejmowanych przez organ, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Przedmiotem skargi nie jest bowiem decyzja, postanowienie, czy inny akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. nie jest uprawniony do wydawania orzeczeń bądź innych aktów lub dokonania czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a., na które przysługuje skarga. Z przepisów ustawy z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1204 ze zm.) wynika, że Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej jako wierzyciel w rozumieniu ustawy egzekucyjnej (na podstawie art. 7 ust. 5 ustawy o opłatach abonamentowych i art. 1a pkt 13 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz.U. 2018, poz. 1314, dalej: "u.p.e.a.") wysyła upomnienie, a następnie wystawia tytuł wykonawczy, który kieruje do organu egzekucyjnego.

Jak wynika z treści skargi i odpowiedzi na skargę, w niniejszej sprawie wystawione zostało względem skarżącego upomnienie, na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a., która to czynność poprzedza wystawienie tytułu wykonawczego. Zauważyć przy tym należy, że przedmiotowe upomnienie, skierowane do skarżącego w związku z brakiem dochowania przez niego obowiązków abonamentowych, miało jedynie charakter informacyjny. Przypominało bowiem o konieczności wykonania nałożonego na skarżącego obowiązku oraz wskazywało na konsekwencje jego niewykonania w postaci wszczęcia egzekucji administracyjnej i jako takie nie stanowiło rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach skarżącego. Upomnienie ma zatem charakter czynności materialno-techniczne. W momencie wysłania upomnienia nie dochodzi jeszcze do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Jest to etap poprzedzający uruchomienie tego postępowania, do którego nie dojdzie w przypadku dobrowolnej zapłaty należności. Z chwilą zaś wszczęcia postępowania egzekucyjnego strona będzie miała możliwość obrony swoich praw przy pomocy instytucji zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (vide: art. 33 i art. 34 u.p.e.a.), w ramach których strona może podnosić m.in. zarzut nieistnienia obowiązku. Dopiero po skorzystaniu z tego prawa otwiera się dla strony możliwość złożenia skargi do sądu administracyjnego - oczywiście w przypadku niezadawalającego rozstrzygnięcia organu.

Skoro zatem skarga wniesiona przez S. D. nie należy do kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., Sąd skargę odrzucił jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.