Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 486/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-03-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Główny Geodeta Kraju
Powołane przepisy: article: art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku W. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia (...) lutego 2008 r. nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj.: 1). zwolnić W. K. od kosztów sądowych, 2). ustanowić radcę prawnego, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Izby Radców Prawnych w W.


UZASADNIENIE

Skarżąca- W. K. złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia (...) lutego 2008 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej wpisu do operatu ewidencji gruntów.

Jak wynika z nadesłanego formularza PPF jedynym dochodem skarżącej jest świadczenie emerytalne w wysokości 610 zł miesięcznie. Skarżąca jest właścicielem domu o łącznej pow. 107 m2 oraz nieruchomości rolnej o pow. 2543 m2. Poza tym skarżąca nie posiada żadnego innego majątku, przedmiotów wartościowych, ani zgromadzonych oszczędności.

Dodatkowo skarżąca wskazała, iż mimo trwania małżeństwa, faktycznie żyje z mężem w separacji, dlatego nie są jej znane dochody męża. Skarżąca podniosła również, iż w związku z pogarszający się stanem jej zdrowia ponosi znaczne wydatki na zakup lekarstw.

Uzupełniając wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżący nadesłał szereg dokumentów, m.in. orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności we W., z którego wynika, iż w stosunku do skarżącej orzeczono znaczny stopień niepełnosprawności o charakterze trwałym, a ponadto jak wynika z załączonego zaświadczenia o stanie zdrowia, wnioskodawczyni jest osobą wymagającą stałego leczenia.

Rozpoznając wniosek skarżącej należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie.

Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Zasadność wniosku skarżącej rozpatrzono w dwóch aspektach. Z jednej strony uwzględniono wysokość kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa procesowego, jakie musiałaby ponieść skarżąca w przypadku korzystania z pomocy prawnej profesjonalnego pełnomocnika, z drugiej jej realne możliwości finansowe.

Należy zważyć, że złożone przez skarżącą oświadczenie co do jej stanu zdrowia, wieku oraz wysokości stałych dochodów wskazuje na to, że po stronie skarżącej istnieje sytuacja, w której nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bez uszczerbku w środkach utrzymania koniecznego. Koszty ponoszone przez skarżącą na zakup lekarstw w związku z trwałą chorobą znacznie obniżają uzyskiwane przez nią dochody, które i tak nie są wysokie, co uzasadnia przyznanie wnioskodawczy prawa pomocy w żądanym zakresie.

W związku z powyższym po przeanalizowaniu wniosku W. K. oraz złożonej przez nią informacji dotyczącej sytuacji finansowej należy stwierdzić, iż w stosunku do skarżącej zachodzą przesłanki określone w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uzasadniające przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu.

Z tych względów na podstawie art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 §1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.