Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 296/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 47 par. 2
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 243 par. 1 pkt 1, 247
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 1062/10 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi E. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] października 2010 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 22 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 1062/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił wniosek E. S. o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi E. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z [...] października 2010 r., znak: [...] w przedmiocie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2010 r., znak [...].

W toku postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z 13 grudnia 2010 r., sygn.. akt II SA/Rz 1062/10, przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w całości.

W uzasadnieniu postanowienia z 22 lutego 2011 r. Sąd pierwszej instancji wskazał, że wnosząc o ustanowienie adwokata, skarżąca podała, że sprawa jest dla niej trudna, staje się skomplikowana i niezrozumiała, wymagająca pomocy adwokata, na którego jej nie stać. Utrzymuje się z renty oraz zasiłku pielęgnacyjnego w łącznej kwocie 768,3 zł, mąż pobiera rentę w wysokości 603,7 zł. Dochody gospodarstwa domowego to kwota 1372 zł.

E. S. wymaga specjalistycznej pomocy lekarskiej, w tym kardiologicznej, ginekologicznej, neurologicznej, reumatologicznej i ortopedycznej. Na podstawowe leki wydaje około 300 zł miesięcznie, ponosi wydatki na rehabilitację i na usługi pomocowe osób trzecich. Mieszka z mężem w starym domu składającym się z pokoju i kuchni, wymagającym gruntownego remontu, bez bieżącej wody, sanitariatu, centralnego ogrzewania. Nie korzysta z pomocy społecznej. Razem z mężem posiadają nieruchomość o powierzchni 2,48 ha, która pozostaje odłogiem. Z uwagi na stan zdrowia uprawiana jest tylko niewielka część i to przy pomocy rodziny. Mąż E. S. także wymaga opieki i pomocy, korzysta z pomocy specjalistów medycznych: kardiologa, neurologa, reumatologa i ortopedy, chirurga-naczyniowca. Mąż ma dwie poważne wady serca i nie może pracować. Na leki wydaje około 100 zł miesięcznie. Wizyty u lekarzy wymagają wydatków na podróż, która kosztuje ich od 30 do 50 zł. Skarżąca ponosi koszty mediów: gazu (około 90 zł), prądu (około 90 zł) oraz telefonu (około 100 zł), z którego często korzysta załatwiając wiele swoich spraw z uwagi na swoją ułomność. Dokonuje także zakupu opału. Skarżąca zaprzestała uczęszczać na rehabilitację z uwagi na brak środków finansowych. Pomocy udziela jej i mężowi rodzina, głównie dostarczając żywość i pomagając także w pracach wokół domu.

Oddalając wniosek, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wskazał na oczywistą bezzasadność skargi, powołując art. 247 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej jako p.p.s.a.). Z akt administracyjnych wynika, ze E. S. odmawiała przyjmowania pism przesyłanych jej przez organy listami poleconymi za potwierdzeniem odbioru, w tym zawiadomień o wszczęciu postępowania i wyznaczeniu rozprawy administracyjnej, czy wreszcie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2010 r., znak [...]. Po powzięciu wiadomości o wydaniu decyzji z [...] lutego 2010 r., E. S. domagała się najpierw przesłania kserokopii określonych dokumentów i udostępnienia akt administracyjnych, a następnie pismem z 14 września 2010 r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od w/w decyzji. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie, postanowieniem z [...] października 2010 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a następnie postanowieniem z [...] października 2010 r. stwierdził, że odwołanie od decyzji z [...] lutego 2011 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia. Skarżąca pismem z 11 października 2010 r. (nadanym 12 października 2010 r., a które wpłynęło do Sądu 14 października 2010 r.) wniosła skargę na to postanowienie.

Skoro zaskarżone postanowienie z [...] października 2010 r. ma charakter ściśle formalny i potwierdza jedynie okoliczność faktyczną, że odwołanie z 14 września 2010 r. zostało wniesione po upływie terminu określonego prawem (na podstawie art. 47 § 2 k.p.a., pisma uznaje się za doręczone w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata, a zatem 14 dniowy termin do wniesienia odwołania rozpoczął bieg 18 lutego 2010 r. i upłynął 3 marca 2010 r.), to wymienione okoliczności przemawiają za oczywistą bezzasadnością skargi. Ponadto, skarżącej nie przywrócono terminu do wniesienia odwołania, a zatem nie ulega wątpliwości, że złożenie odwołania nastąpiło z uchybieniem terminu.

W zażaleniu, skarżąca stwierdziła, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie jest bezzasadne. Najpierw, postanowieniem od którego wniosła sprzeciw, sąd odmówił jej przyznania adwokata powołując się na wydawane jej pozwolenia na budowę i remonty, co zdaniem sądu oznaczało posiadanie środków finansowych, a następnie po wniesieniu sprzeciwu – odmowę przyznania prawa pomocy uzasadniono bezzasadnością skargi. Skarżąca zarzuciła organom i sądowi "gmatwanie i komplikowanie" sprawy oraz podkreśliła, że brak odbierania listów nie ma "żadnego znaczenia w sprawie przyznania" adwokata z urzędu. Powołała następnie się na skargę wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego 7 października 2010 r., która dotyczyła niedopuszczenia do akt, "sfałszowania oględzin zbiornika i wydanie opinii niezgodnej ze stanem rzeczywistym". "Skarga była wyłącznie oparta na żądaniach zawartych w piśmie z 14 września 2010 r. skierowanym bezpośrednio do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie". Organ "zataił" pismo z 14 września 2010 r. i wydał postanowienia z [...] i [...] października 2010 r., które nie dotyczyły skargi z 7 października 2010 r. Skarżąca wniosła skargę na postanowienia z [...] i [...] października 2010 r. wskazując, że swoich odwołań nie wnosiła do Wojewódzkiego Inspektora. Skarżąca wyraziła niezadowolenie, że WSA w Rzeszowie nie wszczął postępowania sądowego ze skargi z 7 października 2010 r. a wszczął postępowanie w odniesieniu do skarg na postanowienia z [...] i [...] października 2010 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Przede wszystkim podkreślić należy, że przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego jest zagadnienie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata w sprawie skargi na postanowienie z [...] października 2010 r. Poza sprawą pozostają wywody skarżącej dotyczące zwłaszcza jej skarga z 7 października 2010 r. o której wspomina w pismach.

Zgodnie z art. 243 § 1 pkt 1 zd. 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże, zgodnie z art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2010, str. 573, wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2003 r. I SA 745/02 oraz postanowienia NSA z 19 sierpnia 2009, I OZ 788/09, czy z 1 października 2009 r., I OZ 918/09). Podkreślenia wymaga, że prawo pomocy nie przysługuje przede wszystkim w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, np. nie ulega wątpliwości, że upłynął termin do jej wniesienia, czy też strona nie wyczerpała toku instancji (postanowienie NSA z 28 stycznia 2009 r., I OZ 35/09).

W niniejszej sprawie, Sąd pierwszej instancji uznał, że oczywista bezzasadność skargi wynika z faktu, że Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie, postanowieniem z [...] października 2010 r. stwierdził, że odwołanie od decyzji z [...] lutego 2011 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia. Skarżąca odmawiała przyjmowania korespondencji przesyłanej przez organ administracji, w tym decyzji z [...] lutego 2010 r. W aktach znajdują się potwierdzenia odbioru, na których zaznaczone zostały daty uznane następnie za daty doręczeń poszczególnych pism stosownie do treści art. 47 § 2 k.p.a. Słusznie wskazano, że zaskarżone postanowienie z [...] października 2010 r. ma charakter ściśle formalny i potwierdza jedynie okoliczność faktyczną, że odwołanie zostało wniesione po upływie terminu określonego prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zbadał, że odwołanie z 14 września 2010 r. zostało wniesione po terminie (wniosek o przywrócenie terminu złożony 14 września 2010 r. został potraktowany jednocześnie jako odwołanie). Z pism wnoszonych przez E. S. jednoznacznie wynika, że nie chciała odbierać żadnej korespondencji i dopiero później dowiedziała się o wydanej [...] lutego 2010 r. decyzji.

Sąd pierwszej instancji mógł zatem przyjąć, że skarga jest oczywiście bezzasadna, ponieważ skarżąca wnosząc o przywrócenie terminu potwierdziła fakt, że uchybiła terminowi do wniesienia odwołania.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.