Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2536/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Podatek od spadków i darowizn
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej~Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 205
law: Ustawa z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Grzęda (sprawozdawca), Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Krawczyk, Protokolant Paweł Koluch, po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej L. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 1403/16 w sprawie ze skargi L. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 16 września 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od L. O. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu kwotę 900 (słownie: dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 1403/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę L. O. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 16 września 2016r. w przedmiocie podatku od spadków i darowizn.

W skardze kasacyjnej od tego wyroku skarżący zaskarżył ów wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono – na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) – naruszenie przepisów prawa materialnego tj:

- art. 15 ust. 1 i ust. 4 ustawy z 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (tekst jedn. Dz.U. z 2009 r. Nr 93, poz. 768 ze zm., dalej: u.p.s.d.) przez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że darowizny otrzymane w 2012 r. podlegają opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn w wysokości 20% oraz błędne przyjęcie, że obowiązek podatkowy powstał w dniu 12 listopada 2015 r., a nie w dacie dokonania darowizny;

- art. 888 § 1 k.c. przez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie wbrew treści czynności prawej, że dokonano wielu czynności prawnych w sprawie, gdy w rzeczywistości umowy darowizny zawarte były przez małżonków K. i małżonków O., a nie każdego z nich osobno;

- art. 43 § 1 k.r.i.o. przez błędne przyjęcie, że w trakcie trwania wspólności majątkowej małżonkowie mogą dysponować jakąś ułamkową częścią swojego majątku, choć w trakcie trwania małżeństwa nie jest on podzielny;

- art. 6 ust. 4 u.p.s.d. przez błędne przyjęcie, że obowiązek podatkowy powstał w dniu 12 listopada 2015 r., a nie w dacie dokonania darowizn.

W piśmie procesowym z dnia 7 lipca 2017 r. skarżący zażądał rozpoznania sprawy na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz rozpoznania sprawy na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Niezasadne były zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na błędne ustalenie przez organy podatkowe momentu powstania obowiązku podatkowego (art. 6 ust. 4 u.p.s.d.) oraz stawki podatku w wysokości 20% (art. 15 ust. 1 i 4 u.p.s.d.).

Zgodnie z art. 6 ust. 4 u.p.s.d., jeżeli nabycie niezgłoszone do opodatkowania stwierdzono następnie pismem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą sporządzenia pisma; jeżeli pismem takim jest orzeczenie sądu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia. W przypadku gdy nabycie nie zostało zgłoszone do opodatkowania, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą powołania się przez podatnika przed organem podatkowym lub organem kontroli skarbowej na fakt nabycia.

W rozpoznanej sprawie było niesporne, że skarżący i jego żona otrzymali w 2012 r. darowiznę od rodziców żony skarżącego w postaci środków pieniężnych pochodzących z majątku dorobkowego darczyńców. W przypadku nabycia w drodze darowizny środków pieniężnych obowiązek podatkowy powstaje – jak wynika z art. 6 ust. 1 pkt 4 u.p.s.d. – z chwilą złożenia przez darczyńcę oświadczenia w formie aktu notarialnego, a w razie zawarcia umowy bez zachowania przewidzianej formy - z chwilą spełnienia przyrzeczonego świadczenia; jeżeli ze względu na przedmiot darowizny przepisy wymagają szczególnej formy dla oświadczeń obu stron, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą złożenia takich oświadczeń.

Darowizna na rzecz skarżącego i jego żony została dokonana bez dochowania formy aktu notarialnego, świadczenie zostało spełnione przez darczyńców poprzez dokonanie przelewu na rachunek bankowy obdarowanych (2 lipca i 31 października 2012 r.). Przyjęcie, jak tego oczekiwał skarżący, że obowiązek podatkowy z tego tytułu powstanie w dacie dokonania darowizny, było jednak uzależnione od stwierdzenia, że darowizna została zgłoszona do opodatkowania. Zgłoszenie mogło nastąpić w ramach realizacji obowiązku przewidzianego w art. 17a u.p.s.d., zgodnie z którym podatnicy podatku są obowiązani, z zastrzeżeniem ust. 2, złożyć, w terminie miesiąca od dnia powstania obowiązku podatkowego, właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego zeznanie podatkowe o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych według ustalonego wzoru. Do zeznania podatkowego dołącza się dokumenty mające wpływ na określenie podstawy opodatkowania (ust. 1). Obowiązek składania zeznań podatkowych nie dotyczy jedynie przypadków, w których podatek jest pobierany przez płatnika (ust 2). Zgłoszenie mogło też nastąpić na druku SD-Z2, określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie wzoru zgłoszenia o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych (Dz. U. nr 243, poz. 1762 ze zm.). Niedopełnienie tych czynności oznaczało, że nie doszło do zgłoszenia darowizny, a w takim przypadku datę powstania obowiązku podatkowego wyznaczała – zgodnie z art. 6 ust. 4 in fine u.p.s.d. - chwila powołania się przez podatnika przed organem podatkowym lub organem kontroli skarbowej na fakt nabycia.

Z akt sprawy nie wynika, by skarżący zgłosił darowiznę do opodatkowania, co zresztą przyznał w skardze kasacyjnej powołując się na swoje przeświadczenie o braku ku temu obowiązku z uwagi na pokrewieństwo z darczyńcami (s. 3 skargi kasacyjnej). Tym samym obowiązek podatkowy powstał w dacie powołania się przez skarżącego przed organem podatkowym na fakt nabycia. Nastąpiło to w piśmie autorstwa skarżącego i jej żony z dnia 10 listopada 2015 r. skierowanym do Urzędu Skarbowego w K., zawierającym wyjaśnienia co do źródeł dochodu w 2012 r. Skarżący i jego żona oświadczyli w nim, że otrzymali darowiznę od rodziców żony skarżącego, dokumentując ów fakt wydrukiem potwierdzenia operacji na rachunku bankowym. Oznaczało to, że obowiązek podatkowy od darowizny powstał – stosownie do art. 6 ust. 4 u.p.sd. – w 2015 r., a nie w 2012 r. O naruszeniu tego przepisu przez Sąd I instancji i organy podatkowe nie może być zatem mowy i nie mają tu żadnego znaczenia argumenty skarżącego wskazujące na brak zamiaru stron ukrycia czynności darowizny oraz przeświadczenie obdarowanych o istnieniu podstaw do zwolnienia.

Zwolnienie takie nie wchodziło zresztą w grę. Prawidłowo Sąd I instancji wskazał, że art. 4a ust. 1 u.p.s.d. stanowi o zwolnieniu od opodatkowania nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych przez małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę. Jak wynika z treści tego przepisu w kręgu osób uprawnionych do tego zwolnienia nie mieszczą się zięciowie i teściowie, co wyklucza możliwość skorzystania przez skarżącego z opisanego zwolnienia.

Niezgłoszenie darowizny miało swoje dalsze konsekwencje w zakresie stawki podatku od spadków i darowizn. Jak stanowi art. 15 ust. 4 u.p.s.d., jeżeli obowiązek podatkowy powstał wskutek powołania się podatnika przed organem podatkowym lub organem kontroli skarbowej w toku czynności sprawdzających, postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego na okoliczność dokonania tej darowizny, a należny podatek od tego nabycia nie został zapłacony, nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych w drodze darowizny lub polecenia darczyńcy podlega opodatkowaniu według stawki 20%. Przepis ten wyłącza stosowanie art. 15 ust. 1 ustawy, który przewiduje, że podatek oblicza się od nadwyżki podstawy opodatkowania ponad kwotę wolną od podatku, według określonych w nim skal. Mimo zatem, że na jego podstawie opodatkowanie byłoby bardziej korzystne dla skarżącego, nie mógł on mieć w sprawie zastosowania. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, nie został więc naruszony ani przepis art. 15 ust. 1, ani przepis 15 ust. 4 u.p.s.d.

Niezasadne był również pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, wskazujące na błędne przyjęcie przez organy podatkowe kwoty wolnej od podatku, co wynikało z błędnego ustalenia zakresu podmiotowego postępowania. Skarżący uważał, że skoro darczyńców było dwóch, to kwotę wolną od podatku należało podwoić. Niedopuszczalne też było, jego zdaniem, rozdzielenie kwoty darowizny na skarżącego i jego żonę jako obdarowanych, skoro darowizna została dokonana przez małżonków K. na rzecz małżonków O.

Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów tych nie podziela. Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.s.d., opodatkowaniu podlega nabycie przez nabywcę, od jednej osoby, własności rzeczy i praw majątkowych o czystej wartości przekraczającej 9637 zł - jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do I grupy podatkowej. Z treści tego przepisu wynika wprost, w jaki sposób należy ustalać podstawę opodatkowania. Jest nią czysta wartość ponad 9.637 zł w przypadku nabywców z I grupy podatkowej, rzeczy lub praw nabytych przez nabywcę od jednej osoby. Nie ma więc możliwości podwojenia kwoty wolnej od podatku, nawet jeśli nabycie następuje z majątku dorobkowego rodziców do majątku dorobkowego córki i jej męża. Po drugie, dokonanie darowizny w takich warunkach nie oznacza, że stronami postępowania powinni być małżonkowie wspólnie opodatkowani, jako że otrzymali wspólnie darowiznę od rodziców żony skarżącego. Podstawę do traktowania małżonków jako jednej strony postępowania stwarza przepis art. 133 § 3 Ordynacji podatkowej, odsyłając w tym zakresie do przypadku określonego w art. 92 § 3 tej ustawy. Te ostatni przepis przewiduje, że sytuacja taka wchodzi w grę w przypadkach określonych w odrębnych przepisach. Żaden przepis u.p.s.d. regulacji takiej nie przewiduje, co sprawia, że obowiązek podatkowy w tym podatku ciąży na nabywcy, nawet jeśli pozostaje on w związku małżeńskim i nabycie nastąpiło do majątku wspólnego tytułem darowizny z majątku wspólnego darczyńców. Jak trafnie podkreślono w wyroku NSA z dnia 10 grudnia 2015 r., II FSK 2490/13, "Uwzględniając zasadę autonomii prawa podatkowego, należy przyjąć, że w przypadku darowizny udzielonej przez obojga małżonków z majątku wspólnego, opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn podlega nabycie przez nabywcę własności rzeczy i praw majątkowych otrzymanych oddzielnie od każdego z małżonków". Nie powinno przy tym budzić wątpliwości, że "co do zasady każdy z małżonków może dokonać darowizny z majątku wspólnego. Wymaga to jedynie, poza drobnymi zwyczajowymi darowiznami, zgody drugiego małżonka (art. 37 § 1 pkt 4 k.r.o.). Jeżeli małżonkowie dokonują darowizny z majątku wspólnego nie określając wartości darowizny udzielonej osobno przez każdego z małżonków, organ podatkowy może przyjąć, że wartość ta stanowiła połowę wartości darowizny obojga małżonków, zgodnie z domniemaniem, jakie wynika z treści art. 43 § 1 k.r.o. Powyższe znajduje zastosowanie także w przypadku darowizn opodatkowanych na podstawie art. 6 ust. 4 i art. 15 ust. 4 u.p.s.d.".

Mając to wszystko na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).