Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1177/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-08-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W dniu [...] kwietnia 2010 r. skarżący – B. R., złożył skargę

na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r.

nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W treści skargi zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżanej decyzji, którego nie uzasadnił.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.

W świetle art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270

ze zm.) – dale p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Rozpatrując przedmiotowy wniosek w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd

jest związany zamkniętym katalogiem dwóch alternatywnych przesłanek pozytywnych, są to: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Sąd może wydać postanowienie

o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jeżeli zachodzi przesłanka przewidziana ustawą.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku konkretnych okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się

do konkretnych zdarzeń i okoliczności świadczących o tym, że w stosunku

do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione

(por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04).

Zdaniem Sądu, obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych

w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które

mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na stronie.

Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uprawdopodobnił, iż jej wykonanie może doprowadzić do nieodwracalnych skutków prawnych.

W ocenie Sądu, brak argumentacji wniosku nie pozwala na zastosowania ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Warto podkreślić,

iż w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały

w sprawie – Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy,

a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09).

Strona nie uzasadniła złożonego wniosku poprzez wykazanie okoliczności mogących spowodować powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a zatem wniosek taki nie mógł zostać uwzględniony.

Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł

jak w sentencji postanowienia.