Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 277/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 239 par. 1 pkt 2 oraz art. 239b par. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) sędzia WSA Agnieszka Olesińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 lipca 2022 r. sprawy ze skargi B.Spółka cywilna J. N., K.W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2021 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego we [...] nadał rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego we [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. określającej [...] spółka cywilna J. N., K. W. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2010 r. w łącznej kwocie [...]zł.

Po rozpoznaniu zażalenia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] lutego 2022 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ dokonał oceny zasadności prowadzenia postępowania w kontekście przedawnienia zaległości podatkowej, bowiem zaległości podatkowe objęte niniejszym postępowaniem obejmują okres od stycznia 2010 r. do grudnia 2010 r. i stwierdził, że zarzut dotyczący przedawnienia zaległości podatkowych objętych postępowaniem jest chybiony.

Na marginesie organ zauważył, że decyzją z dnia [...] stycznia 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego we [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. określającą spółce [...] wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2010 r.

Przechodząc do przedmiotu niniejszej sprawy organ stwierdził, iż zasadnie Naczelnik Urzędu Skarbowego we [...], w oparciu o posiadany materiał dowodowy, wskazał na wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 239b § 1 pkt 2 oraz art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej, bowiem strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, który korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia oraz w oparciu o powyższe uprawdopodobnił, iż zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Na podstawie danych zawartych w Ewidencji Ksiąg Wieczystych ustalono, iż spółka nie jest właścicielem nieruchomości. Z kolei według danych uzyskanych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, stwierdzono, iż spółka nie figuruje jako właściciel lub współwłaściciel pojazdu.

W dniu [...] sierpnia 2014 r. organ egzekucyjny sporządził protokół zajęcia zabezpieczającego/odbioru ruchomości. W związku z [...] zapłaty zaległości podatkowej, wezwaniem z dnia [...] września 2015 r. Naczelnik nakazał spółce przekazanie do dyspozycji ruchomości wraz z dokumentami i kluczykami. Powyższego spółka nie uczyniła. Pismem z dnia [...] października 2015 r. spółka powołując się na trwające postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy w przedmiocie zaległości objętych tytułami wykonawczymi wniosła o zaprzestanie podejmowania przez organ egzekucyjny jakichkolwiek czynności egzekucyjnych wobec spółki, w szczególności o niedokonywanie sprzedaży zajętych ruchomości.

Na podstawie deklaracji VAT-7 ustalono, iż obrót spółki za 2015 r. wyniósł [...] zł, za 2016 r. – [...] zł, za 2017 r. (jedynie w listopadzie 2017 r.) – [...] zł. Za okres od stycznia 2017 r. do października 2017 r. oraz od grudnia 2017 r. do września 2018 r. spółka w składanych deklaracjach VAT-7 nie wykazała obrotu, deklarowała jedynie kwoty pozostałych nabyć oraz kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Od października 2018 r. spółka nie składa deklaracji VAT-7.

Powyższa analiza w ocenie organu wskazuje, iż spółka zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej, a zatem nie dysponuje środkami, które umożliwiłyby w sposób dobrowolny wywiązać się z zobowiązań podatkowych.

Ponadto, w wyniku dokonania w dniu [...] sierpnia 2014 r. na podstawie zawiadomienia zabezpieczenia należności na rachunku bankowym w Banku [...] (brak środków), oraz zajęcia wierzytelności z tytułu zwrotu podatku od towarów i usług – uzyskano wpłaty w wysokości [...] zł, [...] zł, [...] zł.

Organ podatkowy ustalił, że spółka posiada rachunek bankowy w [...] S.A. W dniu [...] grudnia 2021 r. organ egzekucyjny dokonał zawiadomieniem skutecznej czynności – zajął rachunek bankowy w tym banku na podstawie ww. tytułów wykonawczych, doręczonych spółce w dniu [...] grudnia 2021 r. Z informacji udzielonej przez bank z dnia [...] grudnia 2021 r. wynika, że zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego nie może być zrealizowane w całości ze względu na [...] środków.

Ponadto organ ustalił, iż zgodnie z listą zaległości (raport na dzień [...] lutego 2022 r.), spółka posiada nieuregulowane zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za okres od marca do grudnia 2009 r. w łącznej wysokości należności głównej [...] zł.

Uwzględniając powyższe Dyrektor stwierdził, że spółka nie dysponuje środkami finansowymi czy też majątkiem, które wystarczałyby na pokrycie zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2010 r. do grudnia 2010 r. w łącznej kwocie [...]zł.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz ustalenia organu pierwszej instancji, stwierdził, iż w sprawie zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 239b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, bowiem na dzień wydania zaskarżonego postanowienia o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności spółka nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości należności z tytułu zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy. Zatem za bezzasadny organ uznał zarzut spółki o niewykazaniu, iż nie posiada ona majątku, z którego zobowiązanie mogłoby zostać wykonane. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył, że spółka na żadnym etapie postępowania nie wskazała żadnego innego majątku, który z uwagi na swoją wartość umożliwiłaby ustanowienie na nim hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego.

W zakresie przesłanki z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, iż organ podatkowy ma obowiązek uprawdopodobnienia zaistnienia tej przesłanki. Nie ma zatem obowiązku przedstawienia dowodu wprost potwierdzającego możliwość niewykonania zobowiązania. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz uzasadnienie zaskarżonego postanowienia dotyczące stanu majątkowego spółki potwierdza, zdaniem organu, istnienie uzasadnionej obawy, iż spółka może nie wykonać przedmiotowego zobowiązania z tytułu zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług. Tym samym zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej (dalej: "O.p."). Fakt, iż przedmiotowe zobowiązanie nie zostało przez spółkę zadeklarowane i zapłacone w prawidłowej wysokości, na co wskazuje wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, uprawdopodobniało (na dzień wydania zaskarżonego postanowienia), iż może nie zostać ono wykonane po uzyskaniu przez decyzję określającą waloru ostateczności.

Odpowiadając na zarzut spółki, iż organ podatkowy nie uwzględnił faktu, iż decyzje organu odwoławczego oraz wyroki sądów administracyjnych w powyższej sprawie wskazały organowi pierwszej instancji błędy i zapadły na korzyść strony, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, iż instytucja nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ma charakter odrębny od postępowania wymiarowego.

W skardze do tut. Sądu skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia organów podatkowych i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie postanowienia organu odwoławczego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciła naruszenie:

- art. 239b §1 i §2 O.p. oraz art. 233 § 1 pkt 1 O.p. przez utrzymanie w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego we [...],

- art. 121 §1 O.p. przez naruszenie zasady zaufania do organów państwowych przez wydanie postanowienia z naruszeniem prawa oraz pominięcie faktu, iż spółka nie posiada zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, gdyż określone w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego we [...] kwoty podatku uległy przedawnieniu i organ nie był uprawniony do wydania decyzji,

- art. 120, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., gdyż stan faktyczny został ustalony w sposób niedokładny, nie rozpatrzono wszelkich okoliczności sprawy, a ponadto z akt postępowania karno-skarbowego prowadzonego pod nadzorem prokuratora wynika, że spółka nabyła złom od tych podmiotów, a nieprawidłowości w zakresie podatku od towarów i usług jakie występują dotyczą kontrahentów spółki, a nie spółki, co oznacza, że organy nie były uprawnione zarówno do wydania decyzji jak i postanowienia o zabezpieczenia,

- art. 191 § 1 O.p. przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, czego efektem są wydane postanowienia,

- art. 121 § 1 O.p. przez naruszenie zasady zaufania do organów państwowych przez wydanie postanowienia z naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Wskazać też należy, że rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest niezależne od woli stron (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2019 r., II OSK 1867/17).

Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa.

Spór w przedmiotowej sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy Naczelnik Urzędu Skarbowego we [...] zasadnie postanowieniem z dnia [...] listopada sierpnia 2021 r. nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia [...] sierpnia 2021 r. wydanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego we [...] określającej [...] spółce cywilnej J. N., K. W. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2010 r. Zdaniem organów podatkowych rygor natychmiastowej wykonalności mógł być nadany, ponieważ zostały spełnione przesłanki określone w art. 239b § 1 pkt 2 i § 2 O.p. Według natomiast skarżącej organ naruszył art. 239b § 1 pkt 2 O.p., ponieważ nie wykazał, iż spółka nie posiada majątku, z którego zobowiązania podatkowe mogłyby zostać wykonane. Nadto skarżąca wskazuje, ze zobowiązania podatkowe za wskazane okresy uległy przedawnieniu.

Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 239b § 1 O.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy:

1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub

2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub

3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub

4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.

Zgodnie natomiast z § 2 tego artykułu, przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Uprawdopodobnienie wiąże się z ustaleniem jakiegoś faktu w oparciu o wiarygodne środki dowodowe, pozwalające na przekonanie się przez organ podatkowy o zgodności danych faktów z rzeczywistością. Uprawdopodobnienie umożliwia podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie ustaleń reprezentujących niższy niż udowodnienie stopień poznania (por. Prawo dowodowe. Zarys wykładu, pod redakcją R. Kmiecika, Zakamycze 2005, str. 266). W rezultacie, przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie ze wskazaniem określonych faktów pozwalających na przyjęcie, iż zachodzi uzasadniona obawa (przypuszczenie), że zobowiązanie takie nie zostanie wykonane.

Analiza powyższych regulacji wskazuje, że nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności jest uzależnione od spełnienia łącznie dwóch przesłanek, po pierwsze musi zaistnieć jedna z sytuacji określonych w art. 239b § 1 O.p., po drugie, organ podatkowy musi uprawdopodobnić, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Treść art. 239b § 1 pkt 2 O.p. jasno wskazuje, że decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy.

W tym zakresie wskazać należy, że Naczelnik Urzędu Skarbowego we [...] we wskazanej decyzji z dnia [...] sierpnia 2021 r. określił spółce [...] wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego za: styczeń 2010 r. w kwocie [...]zł, luty 2010 r. w kwocie [...]zł, marzec 2010 r. w kwocie [...]zł, kwiecień 2010 r. w kwocie [...]zł, maj 2010 r. w kwocie [...]zł, czerwiec 2010 r. w kwocie [...]zł, lipiec 2010 r. w kwocie [...]zł, sierpień 2010 r. w kwocie [...]zł, wrzesień 2010 r. w kwocie [...]zł, październik 2010 r. w kwocie [...]zł, listopad 2010 r. w kwocie [...]zł, grudzień 2010 r. w kwocie [...]zł. Łączna wysokość należności podatkowych za okres od stycznia do grudnia 2010 r. wynosi [...] zł. Ponadto ustalono, iż zgodnie z listą zaległości (raport na dzień [...] lutego 2022 r.), spółka posiada nieuregulowane zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za okres od marca do grudnia 2009 r. w łącznej wysokości należności głównej [...] zł.

Natomiast na podstawie deklaracji VAT-7 ustalono, iż obrót spółki za 2015 r. wyniósł [...] zł, za 2016 r. – [...] zł, za 2017 r. (jedynie w listopadzie 2017 r.) – [...] zł. Za okres od stycznia 2017 r. do października 2017 r. oraz od grudnia 2017 r. do września 2018 r. spółka w składanych deklaracjach VAT-7 nie wykazała obrotu, deklarowała jedynie kwoty pozostałych nabyć oraz kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Od października 2018 r. spółka nie składa deklaracji VAT-7. Powyższa analiza wskazuje, iż spółka zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej (nie "generuje" od grudnia 2017 r. żadnych obrotów), a zatem nie dysponuje środkami, które umożliwiłyby w sposób dobrowolny wywiązać się z zobowiązań podatkowych.

W wyniku dokonania w dniu [...] sierpnia 2014 r. zabezpieczenia należności na rachunku bankowym w Banku [...] oraz zajęcia wierzytelności z tytułu zwrotu podatku od towarów i usług, uzyskano wpłaty w wysokości [...] zł, [...] zł i [...] zł. Z kolei w dniu [...] grudnia 2021 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego w [...] S.A. Z informacji udzielonej przez bank wynika, że zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego nie może być zrealizowane w całości ze względu na [...] środków.

Ponadto w dniu [...] sierpnia 2014 r. organ egzekucyjny sporządził protokół zajęcia zabezpieczającego następujących ruchomości: wózka jezdniowego podnośnikowego marki [...] o wartości [...] zł, wózka jezdniowego podnośnikowego marki [...] o wartości [...] zł, wózka jezdniowego podnośnikowego marki [...] o wartości [...] zł, wózka jezdniowego podnośnikowego marki [...] o wartości [...] zł, wagi pojazdowej udźwig o wartości [...] zł, wagi czteroczujnikowej stalowej o wartości [...] zł, wagi elektronicznej stalowej o wartości [...] zł, wagi elektronicznej stalowej o wartości [...] zł, samochodu osobowego marki [...] o wartości [...] zł, samochodu ciężarowego marki [...] o wartości [...] zł, samochodu ciężarowego marki [...] o wartości [...] zł, analizatora rentgenowskiego metali i stopów (nie określono wartości). W związku z [...] zapłaty zaległości podatkowej, Naczelnik Urzędu Skarbowego we [...] nakazał spółce przekazanie do dyspozycji ruchomości wraz z dokumentami i kluczykami. Spółka nie uczyniła tego. Nadto organ ustalił, że spółka nie jest właścicielem nieruchomości. Nie figuruje też w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, jako właściciel pojazdu.

W rezultacie należy zgodzić się z organem, że spółka nie wskazała majątku, który gwarantowałby zapłatę zobowiązań podatkowych. Zatem za bezzasadny należy uznać zarzut, iż organ podatkowy nie wykazał, iż spółka nie posiada majątku, z którego zobowiązanie mogłoby zostać wykonane. Należy zauważyć, że skarżąca na żadnym etapie postępowania nie wskazała żadnego innego majątku, który z uwagi na swoją wartość umożliwiłaby ustanowienie na nim hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego.

Porównanie wysokości zaległości podatkowych spółki z jej stanem majątkowym oraz brak składników majątku, na których można zabezpieczyć wykonanie zobowiązań podatkowych, jest wystarczające dla uprawdopodobnienia, że zobowiązania nie zostaną wykonane (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2019 r., sygn. akt I FSK 1527/17). Jeśli w ocenie spółki nie zaistniał stan prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania wynikającego z decyzji podatkowej, to powinna wskazać majątek o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy (por. wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2019 r., sygn. akt II FSK 3073/17). Podstawę takiego poglądu stanowi ugruntowany w kulturze (w tym prawniczej) tzw. postulat racji dostatecznej, którego istotę stanowi roszczenie uzasadnienia dla formułowanych twierdzeń. Innymi słowy, nie sposób oczekiwać od organu, że będzie bez ograniczeń poszukiwał potwierdzenia korzystnych dla strony okoliczności, przy jej biernej postawie, w tym przypadku w związku z niezasadnym twierdzeniem o posiadaniu majątku niezbędnego do wykonania zobowiązania (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt I FSK 1196/20).

Wskazać też należy, że w postępowaniu w zakresie nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności nie może być przedmiotem oceny zarzut przedawnienia zobowiązań podatkowych, bowiem jako postępowanie wpadkowe (incydentalne) jest trybem odrębnym od postępowania podatkowego (wymiarowego). Strona może dwukrotnie powoływać się na przedawnienie zobowiązań określonych w decyzji organu pierwszej instancji: 1) w odwołaniu od decyzji wymiarowej do organu drugiej instancji i ewentualnie dalej w skardze do sądu administracyjnego, 2) podnosząc zarzut wygaśnięcia obowiązku wskutek przedawnienia w postępowaniu egzekucyjnym. Zatem w tym zakresie jej interesy są zabezpieczone zarówno na etapie konkretyzacji zobowiązania podatkowego w decyzji wymiarowej, jak i następczo na etapie egzekucji. W świetle powyższego, Sąd nie jest władny do rozpoznania zarzutu przedawnienia w przedmiotowym postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3555/13, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Po 361/21).

Organ nie naruszył też wskazanych w skardze przepisów proceduralnych. Organ podatkowy zgromadził wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia materiał dowodowy, który poddał wyczerpującej ocenie. Rozpatrując ten materiał, nie pominięto żadnych istotnych dowodów. Za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy argumentacji, organ wykazał w decyzji bezpodstawność twierdzeń strony. Podniesiony przez skarżącą zarzut przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów byłby uzasadniony, gdyby organ rzeczywiście pominął istotne dowody dla rozstrzygnięcia sprawy, włączył do podstawy ustaleń dowody nieujawnione, naruszył reguły prawidłowego logicznego rozumowania, uchybił wskazaniom wiedzy lub życiowego doświadczenia. Zdaniem Sądu, żadnym regułom czy wskazaniom w tym względzie organ nie uchybił. Dokonana w zaskarżonej decyzji ocena dowodów nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. Organ wskazał przy tym na przyczynę odmiennej od podatnika oceny zgromadzonych dowodów. Fakt, że ocena ta jest niezgodna z oczekiwania strony, nie oznacza, że została naruszona zasada prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.