Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 785/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony rozkaz personalny
Powołane przepisy: article: art. 42 ust. 1,  art. 110 ust. 1 i 2,  art. 121 ust. 1 i 2,  art. 40,  art. 110 ust. 9,
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: par. 6 ust. 3,
journal: Dz.U. 2006 nr 251 poz 1859
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom  nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów
article: art. 7,  art. 77,  art. 10 par. 1,  art. 108 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Gebel /spr./ Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda Protokolant Teresa Zauerman po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 stycznia 2011r. sprawy ze skargi M. T. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nagrody rocznej I. uchyla zaskarżony rozkaz personalny, II. stwierdza, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia wyroku.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] Komendant Miejski Policji w [...], na podstawie art. 110 ust. 1 - 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277, z późn. zm. ) § 4 i § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów ( Dz. U. Nr 251, poz. 1859 ), przyznał młodszemu aspirantowi M. T. nagrodę roczną za 2009 rok w wysokości [...] jednomiesięcznego uposażenia i [...] miesiąca.

Na podstawie art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant wyjaśnił, iż na podstawie art. 110 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi za służbę w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia, a zgodnie z ust. 2 wysokość nagrody rocznej ustala się w relacji do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1, tj. w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego.

Mł.asp M. T., na podstawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dniem [..., został przywrócony do służby w Policji. Na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji ww. przyznano świadczenie pieniężne równe sześciomiesięcznemu uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem. Zgodnie z art. 42 ust. 6 wskazanej ustawy okres, za który policjantowi przyznano świadczenie pieniężne, uwzględniono przy ustalaniu wysokości nagrody rocznej za [... rok.

Jednocześnie biorąc pod uwagę dyspozycję art. 110 ust. 3 wymienionej ustawy ustalono, że M. T. nie uzyskał prawa do nagrody rocznej za [...}rok.

Z dniem [...] mł. asp. M. T. został ponownie zwolniony ze służby w Policji. Decyzją z dnia [...] Komendant Główny Policji uchylił zaskarżony rozkaz w całości i umorzył postępowanie w I instancji.

W związku z przywróceniem do służby mł.asp. M. T. służbę w Policji podjął z dniem [...] W okresie [...] nie wykonywał obowiązków służbowych. Za ten okres nie otrzymał świadczenia pieniężnego, od którego zależą uprawnienia określone w art. 110 ust. 1 ustawy o Policji.

W dniu [...], organ wszczął postępowanie administracyjne z urzędu w celu ustalenia wysokości i przyznania ww. policjantowi nagrody rocznej za [...] rok, na podstawie art. 110 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, o czym zgodnie z art. 61 § 4 Kpa poinformowano mł. asp. M. T. w dniu [...]. Jednocześnie mł. asp. M. T. został pouczony o prawie do czynnego udziału, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, przeglądania akt sprawy, brania udziału w przeprowadzaniu dowodu, jak również ustanowienia pełnomocnika

w terminie do [...] dni od daty powiadomienia tj. do dnia [...].

Mł. asp. M. T. zapoznał się z aktami przedmiotowego postępowania administracyjnego w dniu [...] i w tym samym dniu złożył wniosek o umorzenie przedmiotowego postępowania bądź przekazanie właściwemu organowi prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia uprawnień do nagrody rocznej za [...] rok - wobec braku właściwości do rozpoznania sprawy.

Wniosek ten został uznany przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] za bezpodstawny i nie został uwzględniony. Organ stwierdził, iż zgodnie z art. 105 § 2 Kpa organ administracji państwowej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte. Przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte z urzędu, nie na wniosek strony. Zgodnie z § 1 ww. artykułu organ administracji państwowej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. W tym przypadku organ nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do umorzenia przedmiotowego postępowania.

Ponadto organ stwierdził, że zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów, w przypadku pełnienia przez policjanta w roku kalendarzowym służby w różnych jednostkach organizacyjnych Policji nagrodę roczną przyznaje się i wypłaca w jednostce, która była w danym roku ostatnim miejscem pełnienia służby. Mł. asp. M. T. z dniem [...], prawomocnym rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...], z urzędu został przeniesiony z Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...].

Organ podał także, że w dniu [...] M. T. złożył wniosek o włączenie do akt przedmiotowego postępowania administracyjnego rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...]. Wniosek ten, zdaniem Komendanta Miejskiego Policji w [...], jest bezpodstawny i nie może być uwzględniony, gdyż rozkaz ten nie ma związku z ustaleniem wysokości i przyznaniem ww. policjantowi nagrody rocznej za [...] rok.

Komendant kończąc uzasadnienie rozkazu personalnego wyjaśnił, że zgodnie

z § 4 wyżej wymienionego rozporządzenia z dnia [...] podstawę ustalenia wysokości nagrody rocznej stanowi miesięczne uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne policjantowi w ostatnim dniu służby wliczanym do okresu, za który przysługuje nagroda i podkreślił, że rygor natychmiastowej wykonalności nadał decyzji ze względu na niezwłoczne wykonanie dyspozycji art. 110 ust. 9 ustawy o Policji, zgodnie z którą nagrodę roczną wypłaca się do dnia 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje nagroda.

Policjant M. T. odwołał się od powyższego rozkazu personalnego.

Rozkazem Personalnym Nr [...] z dnia [...], Komendant Wojewódzki Policji w [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, iż pismem z dnia

[...] funkcjonariusz, z zachowaniem terminu, złożył odwołanie od decyzji Komendanta Miejskiego Policji w [...], zarzucając jej:

1) naruszenie prawa procesowego przez doręczenie decyzji administracyjnej,

w oparciu o którą wszczęto postępowanie administracyjne po jego zakończeniu,

2) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, 10, 77 § 1 i art. 80 Kpa,

3) naruszenie art. 107 § 3 Kpa poprzez niedopełnienie obowiązku należytego uzasadnienia decyzji administracyjnej,

4) naruszenie art. 108 § 1 Kpa bez wskazania jakiejkolwiek rzeczywistej przyczyny uzasadniającej występowanie w sprawie interesu społecznego, który powodowałby konieczność nadania rygoru natychmiastowej wykonalności.

W ocenie organu wniesione odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującym prawem.

Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] okolicznością niesporną w niniejszej sprawie pozostaje, iż mł. asp. M. T. został zwolniony ze służby rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...], który został następnie uchylony rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...], a postępowanie w I instancji umorzono. Policjantowi doręczono decyzję organu odwoławczego w dniu [...], jednak służbę podjął on w dniu [...].

Organ odwoławczy następnie wskazał, iż zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] dotyczy ustalenia prawa do nagrody rocznej za [...] r. Zgodnie z art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji

za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje policjantowi nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Wysokość nagrody rocznej ustala się w relacji do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda (art. 110 ust. 2), z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn, niż wymienione w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji. Zgodnie z wymienionym przepisem policjant otrzymuje uposażenie o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego.

Z treści powyższych przepisów, zdaniem organu odwoławczego wynika, że policjantowi przysługuje nagroda roczna za okres służby faktycznie pełnionej w danym roku kalendarzowym, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż choroba, urlop, zwolnienie od zajęć służbowych oraz pozostawanie bez przydziału służbowego. Okresy niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione nie podlegają zatem wliczeniu do okresu "pełnionej" służby, za którą przysługuje nagroda.

Na podstawie art. 42 ust. 5 i 6 ustawy o Policji, przywróconemu funkcjonariuszowi za okres pozostawania poza służbą przysługuje świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc, a okres, za który przysługuje to świadczenie, wlicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia określone między innymi w art. 110 ust. 1, czyli uprawnienie do nagrody rocznej. W myśl art. 42 ust. 1 ustawy o Policji, uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia na stanowisko równorzędne. Ustawodawca powiązał zatem skutek w postaci przywrócenia funkcjonariusza do służby z orzeczeniem sądu albo organu administracji, usuwającym z porządku prawnego decyzję o zwolnieniu ze służby (vide: wyroki NSA - z dnia 24 maja 1999 r., sygn. akt II SA 459/99, LEX nr 47392; z dnia 9 maja 2005r. sygn. akt OSK 1550/04, LEX nr 166890; z dnia 27 lutego 2009r. sygn. akt I OSK 510/08, LEX

nr 520738).

Na skutek rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...]

z [...] uchylającego rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] o zwolnieniu mł. asp. M. T. ze służby doszło zatem do reaktywacji stosunku służbowego. Skarżący powrócił jednak do faktycznego pełnienia służby, w rozumieniu art. 110 ustawy o Policji, dopiero w dniu [...].

Organ odwoławczy wskazał, iż taki sam pogląd zaprezentował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając sprawę przyznania mł. asp. M. T. nagrody rocznej za rok [...]. W uzasadnieniu wyroku sygn. akt

[...] z dnia [...] stwierdził, że policjantowi przysługuje nagroda roczna za okres służby faktycznie pełnionej w danym roku kalendarzowym. Według sądu, dla ustalenia prawa do nagrody rocznej nie miała znaczenia podnoszona przez skarżącego okoliczność, że w okresie od dnia zwolnienia ze służby w Policji do dnia mianowania go na stanowisko służbowe nie wykonywał faktycznie obowiązków służbowych z przyczyn od siebie niezależnych. Sąd powołał przepis art. 110 ust. 1 ustawy o Policji, który wyraźnie stanowi, że policjantowi za służbę "pełnioną" w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna, a zgodnie z ust. 2 tego artykułu tylko okresy niewykonywania zadań służbowych z przyczyn wymienionych w art. 121 ust. 1 ustawy podlegają wliczeniu do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda. Wskazał, że okresy niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1 nie podlegają zatem wliczeniu do okresu służby "pełnionej", za który przysługuje nagroda. Zgodnie natomiast z treścią art. 42 ust. 5 i 6 ustawy o Policji, policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej niż za 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Sąd zgodził się z organem w kwestii zaliczenia przyznanego skarżącemu świadczenia pieniężnego za okres 6 miesięcy pozostawania poza służbą do okresu pełnienia służby, od którego uzależnione było uzyskanie uprawnienia do nagrody rocznej.

Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów, dla celów obliczania nagrody rocznej okresy krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy. Natomiast z § 4 cytowanego rozporządzenia wynika, że podstawę ustalenia wysokości nagrody rocznej stanowi miesięczne uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne policjantowi w ostatnim dniu służby wliczanym do okresu, za który przysługuje nagroda. Do okresów służby uwzględnianych przy ustalaniu prawa o nagrody rocznej nie wlicza się okresów:

1) korzystania z urlopu bezpłatnego lub wychowawczego;

2) przerw w wykonywaniu obowiązków służbowych, za które policjant nie zachował prawa do uposażenia, wymienionych w art. 126 ust. 1-3 ustawy o Policji;

3) zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania.

W świetle przywołanych wyżej przepisów, zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], dla ustalenia prawa mł. asp. M. T. do nagrody rocznej za [...] r. podstawowe znaczenie ma okoliczność, iż w okresie [...] nie wykonywał on faktycznie obowiązków służbowych, podejmując je w dniu [...] i otrzymując należne uposażenie za miesiąc styczeń [...]. w wysokości proporcjonalnej do liczby dni, w których faktycznie pełnił służbę. Faktem jest, iż mł. asp. M. T. w dniu [...] zgłosił się do służby i otrzymał skierowanie do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...] oraz do lekarza profilaktyka celem ustalenia zdolności do podjęcia służby w Policji. Jednak poddanie się niezbędnym badaniom lekarskim warunkującym dopuszczenie do służby nie jest równoznaczne z wykonywaniem czynności służbowych. Warunkiem dopuszczenia do wykonywania czynności służbowych jest przedstawienie aktualnego zaświadczenia lekarskiego.

Reasumując organ odwoławczy uznał, że analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje, że Komendant Miejski Policji w [...] zgromadził i wnikliwie rozpatrzył obszerny materiał dowodowy, szczegółowo uzasadniając słuszność przyjętego rozstrzygnięcia, co czyni zadość wymogom określonym w art. 107 Kpa. Również zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7,10, 77, 80 Kpa organ uznał za bezpodstawny. Komendant Miejski Policji w [...] pismem z dnia [...] (doręczonym policjantowi [...]) wszczął postępowanie administracyjne w celu ustalenia wysokości i przyznania nagrody rocznej za [...] r., powiadamiając policjanta o przysługujących mu uprawnieniach procesowych. Skarżącemu zapewniono możliwość czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji. Z uprawnień tych zainteresowany częściowo skorzystał. Tym samym argumentacja mł. asp. M. T. dotycząca naruszenia art. 10 Kpa (udział strony w postępowaniu) oraz art. 7, 77, 80 Kpa (postępowanie dowodowe) nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy, a także

w treści uzasadnienia spornej decyzji.

Dokonana przez organ II instancji kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia w kontekście postanowień art. 7 Kpa wykazała, iż Komendant Miejski Policji w [...] odniósł się w uzasadnieniu decyzji do całokształtu okoliczności świadczących o słuszności i celowości przyjętego rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do sformułowanych przez skarżącego zastrzeżeń w kwestii nadania rygoru natychmiastowej wykonalności organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie

z art. 108 § 1 Kpa decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego, albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W przedmiotowej sprawie rygor natychmiastowej wykonalności został nadany ze względu na konieczność niezwłocznego wykonania dyspozycji art. 110 ust. 9 ustawy o Policji, zgodnie z którym nagrodę roczną wypłaca się do dnia 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje nagroda.

Rozpatrując kwestię wydania przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] decyzji przed doręczeniem stronie rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr z dnia [...] uchylającym w całości rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] i przekazującym sprawę do ponownego rozpatrzenia organ odwoławczy uznał, że organ I instancji dopuścił się błędu proceduralnego. Zgodnie z art. 110 Kpa decyzja administracyjna wywiera skutki prawne od daty jej doręczenia lub ogłoszenia. Przepis ten odnosi się do stabilizacji treści rozstrzygnięcia konkretnej sprawy, kończącej wszelkie wahania co do jej załatwienia i uniemożliwia organowi zmianę własnego stanowiska wyrażonego w już doręczonej lub ogłoszonej decyzji (por. wyrok WSA

w [...] z dnia [...], sygn. akt [...]). Wobec powyższego Komendant Miejski Policji w [...] winien wstrzymać się z wydaniem kolejnej decyzji do czasu doręczenia mł. asp. M. T. rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Uchybienie Komendanta Miejskiego Policji w [...] nie ma jednak wpływu na tok postępowania i sposób ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, wobec powyższego niecelowym byłoby uchylenie przedmiotowej decyzji tylko z uwagi na przedwczesne jej wydanie.

Powyższa decyzja została zaskarżona przez M. T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]. Skarżący, na podstawie art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżył decyzję pierwszoinstancyjną - rozkaz personalny [...], z dnia [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] w sprawie w sprawie ustalenia wysokości i przyznania mi nagrody rocznej za rok [...]r. oraz rozkaz personalny nr [...]Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] utrzymujący w mocy orzeczenie pierwszoinstancyjne. Zaskarżonym rozstrzygnięciom M. T. zarzucił naruszenie prawa materialnego oraz przepisów procedury postępowania i wniósł o stwierdzenie nieważności, względnie uchylenie zaskarżonych i bezprawnych decyzji w całości.

W uzasadnieniu skargi, nie chcąc polemizować ze skopiowanym z innych decyzji uzasadnieniem organu, który w dalszym ciągu w ramach prowadzonej przeciwko jego osobie wieloletniej "wendetty", kolejny raz wykorzystuje instrumenty prawne w celu mobbingowania jego osoby, skarżący oświadczył, iż w całości podtrzymuje swoje zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej.

Skarżący ponadto wskazał na hipokryzję, którą stosuje organ państwowy Komendant Wojewódzki Policji w [...] powołany do stosowania prawa i jego przestrzegania, mianowicie Komendant przyznaje się w uzasadnieniu skarżonej decyzji, na zakończenie swojego wywodu w króciutkim fragmencie, do tego, że faktycznie dopuszczono się błędu "proceduralnego" jednakże nie miało to wpływu na podjętą decyzję. Z całą stanowczością skarżący sprzeciwił się naruszaniu praw strony postępowania przez organ, który w ten sposób ukazuje lekceważący stosunek nie tylko do stron postępowania administracyjnego, lecz do ustanowionego prawa i ogólnie przyjętych procedur. Podniósł, że gdyby to on uchybił jakimkolwiek procedurom zrodziłoby to niechybnie nieodwracalne skutki, natomiast organ może sobie postępować według własnego uznania z pominięciem, kardynalnych zasad, procedur prawnych, łamiąc prawa strony tego postępowania i tłumacząc takie zachowanie nieistotnym dla rozstrzygnięcia błędem. W ocenie skarżącego, nie można dopuścić do takiego stanu, aby prawo stanowiło tylko pusty zapis w kodeksach lub było tylko stosowane przez organy, kiedy im wygodnie i akurat pasuje. Akceptowanie takich postaw doprowadzi do anarchii lub despotycznego sprawowania urzędu, w tym przypadku przez piastuna organu Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...][...], który już dwukrotnie został ukarany przez Sąd grzywną za nie przestrzeganie prawa ([...]).

Odpowiadając na skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł

o oddalenie skargi. Podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że fakt nieodebrania przez skarżącego uprzedniej decyzji organu - rozkazu personalnego Nr [...] z dnia [...]- uchylającego w całości rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] i przekazującego sprawę do ponownego rozpatrzenia (ze względu na brak zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu), nie stanowił żadnej przeszkody do formalnego wszczęcia przez organ I instancji postępowania w sprawie przyznania skarżącemu nagrody rocznej za [...] r. (czego uprzednio organ I instancji zaniechał) i wydania w tej sprawie decyzji, po uprzednim zawiadomieniu strony o wszczęciu tego postępowania i umożliwieniu stronie zapoznania się z materiałami postępowania, wypowiedzenia się oraz złożenia ewentualnych wniosków.

Obowiązkiem organu I instancji było bowiem, z chwilą otrzymania rozkazu personalnego Nr [...] z dnia [...], niezwłocznie przystąpić do przeprowadzenia ponownego postępowania i załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Wskazują na to przepisy rozdziału 7 Kpa "Załatwianie spraw", w szczególności art. 35 § 1 i 2, mające w tym przypadku zastosowanie. Nie ma przy tym racji skarżący podnosząc, iż organ I instancji winien w tej sytuacji (uchylenia jego wcześniejszej decyzji i przekazania mu sprawy do ponownego rozpatrzenia) wstrzymać się z dalszym działaniem, z uwagi na możliwość zaskarżenia przez stronę kasacyjnej decyzji organu II instancji (skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego), ponieważ przedmiotowa decyzja kasacyjna była decyzją ostateczną. Gdyby organ I instancji postąpił tak jak zasugerował skarżący w odwołaniu od ponownej decyzji organu I instancji, to naruszyłby przywołane wyżej przepisy Kpa, regulujące terminy załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U.

Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).

Rozpoznając sprawę pod kątem kryterium legalności Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie choć nie do końca z przyczyn w niej podniesionych.

Jest okolicznością niesporną w niniejszej sprawie, iż rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] Komendanta Głównego Policji został uchylony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] o zwolnieniu ze służby skarżącego mł. asp. M. T., a postępowanie w tym przedmiocie zostało umorzone.

Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz.277 z późn. zm. ), uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji

o zwolnieniu ze służby w Policji, z powodu jej wadliwości, stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Uchylenie więc decyzji

o zwolnieniu ze służby M. T. i umorzenie postępowania w tym zakresie, spowodowało "reaktywowanie" stosunku służbowego skarżącego. Zdaniem organów skarżący powrócił jednak do faktycznego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...], dopiero w dniu [...]. W okresie [...] nie wykonywał obowiązków służbowych, podejmując je w dniu [...] i otrzymując należne uposażenie za miesiąc [...] w wysokości proporcjonalnej do liczby dni, w których faktycznie pełnił służbę. Za okres [...] skarżący nie otrzymał też świadczenia pieniężnego.

Co prawda skarżący w dniu [...] zgłosił się do służby, ale otrzymał skierowanie do Wojewódzkiej komisji Lekarskiej MSWiA w [...] oraz do lekarza profilaktyka celem ustalenia zdolności do podjęcia służby w Policji. Zdaniem organu odwoławczego, "poddanie się niezbędnym badaniom lekarskim warunkującym dopuszczenie do służby nie jest równoznaczne z wykonywaniem czynności służbowych. Warunkiem dopuszczenia do wykonywania czynności służbowych jest przedstawienie aktualnego zaświadczenia lekarskiego".

Z akt sprawy wynika, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] M. T. został przeniesiony z Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...]. Zgodnie z § 6 ust.3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251, poz. 1859 ) w przypadku pełnienia przez policjanta w roku kalendarzowym służby w różnych jednostkach organizacyjnych Policji, nagrodę roczną przyznaje się i wypłaca w jednostce, która była w danym roku ostatnim miejscem pełnienia jego służby. W tej sytuacji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Komendanta Miejskiego Policji w [...] wydane zostały zgodnie z właściwością.

Przepis art. 110 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że policjantowi za służbę "pełnioną" w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna, a zgodnie

z ust. 2 tego artykułu tylko okresy niewykonywania zadań służbowych z przyczyn wymienionych w art. 121 ust. 1 ustawy podlegają wliczeniu do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda. Okresy niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1 nie podlegają zatem wliczeniu do okresu służby "pełnionej", za którą przysługuje nagroda. Okres służby, o którym mowa w ust. 2, nie może być krótszy od 6 miesięcy kalendarzowych.

Z treści powyższych przepisów wynika zatem, że policjantowi przysługuje nagroda roczna za okres służby faktycznie pełnionej w danym roku kalendarzowym przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż choroba, urlop, zwolnienie od zajęć służbowych oraz pozostawanie bez przydziału służbowego (art. 121 ust. 1).

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że uchylenie decyzji

o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji powoduje, że od dnia uchylenia decyzja

o zwolnieniu ze służby przestaje obowiązywać, a policjant od tego dnia znajduje się znów w takiej sytuacji służbowej, w jakiej pozostawał w dniu zwolnienia ze służby. Policjanta zgłaszającego się do służby należy wykorzystać na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, bądź innym wskazanym przez właściwego przełożonego.

Jeżeli dopuszczenie do służby nie jest możliwe bez przeprowadzenia aktualnych badań lekarskich, należy fakt ten wykazać i skierować na takie badania (w niniejszej sprawie faktu tego nie wykazano). Badania można także przeprowadzić w razie wątpliwości co do przydatności do służby w Policji i w tym przypadku należy skierować na badania przed komisją lekarską (art.40 ustawy o Policji oraz § 14 rozporządzenia Ministra Spraw wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów - Dz. U. Nr 151, poz.1261 ).

W orzecznictwie sądów administracyjnych istnieje pogląd, iż w zakresie przeprowadzania badań lekarskich policjantów ma zastosowanie art.229 Kodeksu pracy w zw. z § 3 ust.1 pkt 1 zarządzenia nr 916 Komendanta Głównego Policji z dnia 24 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków bezpieczeństwa i higieny służby oraz organizacji służby bhp w Policji (Dz.Urz.KGP Nr 16, poz.98) (patrz: wyrok NSA z dnia 24.02.2010 r. sygn. akt I OSK 1188/09 – dostępny w Internecie ). Pracodawca, w szczególnych przypadkach, może więc nie dopuścić do pracy pracownika bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku.

W aktach administracyjnych niniejszej sprawy znajduje się jedynie pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] informujące M. T. o obowiązku niezwłocznego zgłoszenia się po uchyleniu decyzji dotyczącej zwolnienia ze służby w Policji i o przesłaniu do komisji lekarskiej wniosku

o przeprowadzenie komisyjnych badań lekarskich, a także polecenie zgłoszenia się do wyżej wskazanej komisji i wykonania zleconych badań lekarskich, w terminie 14 dni od dnia otrzymania pisma. Przy piśmie tym przesłano także skierowanie "w celu niezwłocznego poddania się badaniom profilaktycznym".

Z akt sprawy nie wynika więc czy i kiedy zaistniał przypadek braku możliwości dopuszczenia M. T. do służby oraz czy skarżący wcześniej wiedział

o konieczności uaktualnienia badań lekarskich, czy po zgłoszeniu się do wykonywania służby skarżący nie został do niej dopuszczony, a jeżeli tak to przez kogo i w jakiej formie.

W aktach brak jest także dowodów czy skarżący występował o przyznanie uposażenia bądź świadczenia pieniężnego za okres [...] oraz czy kwestie te zostały ostatecznie rozstrzygnięte.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem art.7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i przed ponownym rozpatrzeniem sprawy zachodzi konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w zakresie o którym mowa powyżej.

Równocześnie Sąd zbadał zarzut naruszenia art.10 § 1 Kpa i uznał za niezasadny, bowiem skarżący brał udział w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Świadczy o tym fakt złożenia przez skarżącego w dniu [...], a więc przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej, pełnomocnictwa do "pełnego reprezentowania mnie we wszczętym postępowaniu administracyjnym w przedmiocie ustalenia uprawnień do nagrody rocznej za rok [...]", oświadczenia o zapoznaniu się z aktami oraz wezwania do niezwłocznego wypłacenia nagrody rocznej.

Skarżący kwestionuje również zastosowanie przez organ I instancji art.108 § 1 Kpa i tu jakkolwiek uzasadnienie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie jest doskonałe, należy stwierdzić, że w świetle wymienionego wyżej wezwania do wypłaty nagrody rocznej i zasady wynikającej z art.110 ust.9 ustawy o Policji, niezwłoczna wypłata nagrody była uzasadniona interesem strony, przy czym nie oznacza to niemożności dalszego trwania postępowania administracyjnego w kwestii ustalenia wysokości nagrody.

W przedstawionych Sądowi aktach administracyjnych brak jest dokumentów dotyczących całości postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, a przede wszystkim rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji Nr [...]

z dnia [...] uchylającego rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji

w [...] z dnia [...], co nie pozwala odnieść się do zarzutów skarżącego dotyczących przedwczesności postępowania w niniejszej sprawie. Brak ten winien zostać uzupełniony przy ponownym rozpatrywaniu sprawy.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...], na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżony rozkaz personalny. Rozstrzygnięcie w pkt

II sentencji wyroku zapadło na podstawie art.152.