Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 28/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 3 par. 2, art. 58 par. 1 pkt 1, par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Sygn. akt III SAB/Kr 28/12 | | PO S T A N O W I E N I E Dnia 6 listopada 2012r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki, Sędziowie WSA Maria Zawadzka, WSA Barbara Pasternak (spr.), , Protokolant Urszula Bukowiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2012r., sprawy ze skargi K. J., na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji, postanawia: skargę odrzucić


UZASADNIENIE

K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność i przewlekłość Komendanta Powiatowego Policji. Bezczynności i przewlekłości skarżący upatruje w nie rozpoznaniu żądania o wyrównanie norm napoi przysługujących funkcjonariuszowi Policji zgodnie z przepisami prawa materialnego, z uwagi na pełnienie służby w warunkach podwyższonej i obniżonej temperatury otoczenia, oraz nie rozpoznaniu żądania uznania prawa i przyznania urlopu dodatkowego w związku ze szczególnymi warunkami służby. Skarżący zarzucił, że pomimo upływu przeszło dwunastu lat i podnoszenia już przez niego faktu bezczynności w toku postępowania administracyjnego o wydanie zaświadczenia, w którym to postępowaniu wydano postanowienie nr [...] KPP, do chwili wniesienia skargi organ nie wykonał żadnej czynności procesowej ani nie wydal w tym zakresie żadnego orzeczenia. W dalszej części skargi skarżący opisał warunki odbywania służby w Policji, które jego zdaniem uprawniają do uzyskania żądanych świadczeń Skarżący wniósł o nałożenie na organ obowiązku niezwłocznego wydania orzeczeń, celem umożliwienia dochodzenia mu swoich praw w postępowaniu odwoławczym i przed sądem, oraz o nałożenie na organ grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a..

W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wniósł o jej oddalenie. Podał, że w sprawie objętej skargą zostało przeprowadzone w Komendzie Powiatowej Policji postępowanie wyjaśniające i na tej podstawie Komendant Wojewódzki Policji udzielił skarżącemu odpowiedzi pismem z dnia 15 marca 2012r, [...], informując, że na podstawie posiadanej dokumentacji nie ma możliwości stwierdzenia obecnie, czy były prowadzone postępowania administracyjne, zatem nie można stwierdzić, czy zarzut bezczynności postawiony KPP jest zasadny. Ponadto poinformowano skarżącego, że roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych przedawniają się z upływem trzech lat od dnia, w którym stały się wymagalne. W przypadku skarżącego roszczenia te stały się wymagalne z dniem zwolnienia go ze służby, tj. [...] 2005 roku, zatem przedawnienie nastąpiło w dniu 1 maja 2008 roku. Organ podał, że skarżący takiej samej treści skargę skierował do tut. Sądu zarzucając "bezczynność względnie przewlekłość prowadzonego postępowania" Komendantowi Wojewódzkiemu Policji, ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę, skarżący zarzucił, że wobec zaginięcia akt postępowania dotyczącego jego roszczeń wymienionych w skardze, obowiązkiem organu jest ich odtworzenie i podjęcie dalszych czynności procesowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Sądowa kontrola administracji publicznej odbywa się na zasadach przewidzianych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a

Na podstawie art. 2 § 3 ustawy Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Zgodnie więc z przepisem art. 3 § 2 pkt. 8) p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt. 1-4a. Warunkiem merytorycznego rozpoznania przez sąd wniesionej skargi jest pozytywny wynik kontroli istnienia przesłanek dopuszczalności zaskarżenia danego aktu lub czynności, zaś w przypadku bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania stwierdzenie, że wniesiona skarga dotyczy bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w przypadkach określonych w pkt. 1-4a art. 3 § 2 p.p.s.a. Odnosząc powyższe do żądania skargi wniesionej przez K. J. stwierdzić należy, że przyjęcie przez sąd dopuszczalności skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji lub przewlekłość postępowania w sprawie nie załatwienia wniosku skarżącego o wyrównanie norm napoi, oraz uznanie prawa i przyznanie urlopu dodatkowego w związku ze szczególnymi warunkami służby byłoby uzasadnione w przypadku, kiedy że rozstrzygnięcie takich wniosków powinno się zakończyć w sposób przewidziany przepisem art. 3 § 2 pkt. 1-4 p.p.s.a. Jak wynika z przepisu § 18 ust.1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. z 2002r. Nr 151, poz. 1261), nawiązanie, zmiana i rozwiązanie stosunku służbowego następuje przez wydanie rozkazu personalnego odpowiednio o mianowaniu, wyznaczeniu lub powołaniu na stanowisko służbowe, przeniesieniu, zwolnieniu lub odwołaniu z tego stanowiska albo zwolnieniu ze służby. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu, do postępowania w sprawach osobowych dotyczących nawiązania, zmiany i rozwiązania stosunku służbowego, o których mowa w ust. 1, w zakresie nieuregulowanym rozporządzeniem stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Sprawy udzielania policjantom urlopów należą zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt. 12 tego rozporządzenia do kategorii spraw osobowych policjantów, jednakże jak wynika z zestawienia treści powyższych przepisów rozporządzenia - nie należą do spraw rozstrzyganych przez wydanie rozkazu personalnego i do których stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Nadto, sprawy płatnych urlopów dodatkowych dla policjantów regulują przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002r. w sprawie wprowadzenia płatnych urlopów dodatkowych dla policjantów (Dz.U. z 2002r, Nr 81, poz. 741). Rozporządzenie to w żadnych z przepisów nie przewiduje stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego sprawach przyznawania policjantom płatnych urlopów dodatkowych, ponieważ w § 2 nakazuje w sprawach przyznawania płatnych urlopów dodatkowych oraz wymiaru tych urlopów stosowanie przepisów w sprawie urlopów policjantów. Odsyła więc do przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002r. w sprawie urlopów policjantów (Dz.U. z 2002r. Nr 81, poz. 740). Przepisy tego rozporządzenia także nie przewidują załatwiania spraw urlopów policjantów w formie rozkazu personalnego, decyzji administracyjnej, czy postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. Natomiast sprawy otrzymywania przez policjantów wyżywienia, w tym napojów, uregulowane zostały przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 12 września 2002r. w sprawie przypadków otrzymywania przez policjantów wyżywienia oraz norm tego wyżywienia Dz.U. z 2002r. Nr 166, poz. 1366). W sprawach tych nie wydaje się rozstrzygnięć w formie rozkazu personalnego, czy tez aktu administracyjnego szczególności przepisy rozporządzenia nie przewidują wydania w tym przedmiocie decyzji ani postanowienia. Wskazać również należy, że obowiązujące przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2002 r., Nr 7, poz. 58) nie przewidują załatwiania spraw w zakresie objętym skargą w formie decyzji lub postanowienia, chociaż szereg przepisów Ustawy o Policji taką formę (tj. decyzji) formę taką przewiduje. Dotyczy to spraw związanych z mianowaniem, zawieszeniem, zwolnieniem policjanta ze służby, przyznaniem równoważnika za remont lokalu mieszkalnego, przyznaniem równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, przydziału i opróżnienia lokalu mieszkalnego (art. 32, 39, 41, 42, 45, 91, 92, 94, 95, 96). Zatem kompetencje do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach ze stosunków służbowych wynikają wyraźnie z przepisów prawa. Jak z powyższego wynika, żadna ze spraw, których rozstrzygnięcia przez organ domaga się skarżący nie pozostaje w zakresie objętym przepisem art. 3 § 2 pkt. 1-4a p.p.s.a. Powoduje to, że sąd nie jest władny do rozpoznania skargi wniesionej przez K. J. ponieważ nie dotyczy ona bezczynności organu lub przewlekłości w postępowaniach, które kończą się wydaniem jednego z rozstrzygnięć, o których mowa w art. 3 § 2 pkt. 1-4a p.p.s.a. Sprawa wszczęta wniesioną przez K. J. skargą ta nie jest objęta kognicją sądu administracyjnego. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 1 i § 3 p.p.s.a. należało skargę odrzucić.