Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 2074/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-05-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: umorzono postępowanie sądowe w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych  i ustanowiono adwokata
Powołane przepisy: article: Art. 161 par. 1 pkt 3, art. 239 pkt 1 lit. a, art. 245 par. 1, par. 2, par. 3, art. 246 par. 1, art. 260
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. Ś. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi K. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 października 2014 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: 1. umorzyć postępowanie w części obejmującej żądanie zwolnienia od kosztów sądowych, 2. ustanowić dla skarżącego adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka


UZASADNIENIE

W dniu 5 stycznia 2015 r. (data prezentaty Sądu) wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek skarżącego K. Ś. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z czwórką dzieci. Skarżący nie dysponuje żadnym majątkiem, a jego rodzina utrzymuje się z zasiłku stałego w kwocie 529 zł i zasiłku okresowego w kwocie 106,50 zł. Wysokość czynszu skarżący określił na kwotę 550 zł, dodając, że jest zagrożony eksmisją. Ponadto skarżący wyjaśnił, że nie wykupuje lekarstw, bo go na to nie stać, a opłaty za prąd w kwocie 250 zł płaci sąsiad.

Postanowieniem z dnia 20 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 2074/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek skarżącego o ustanowieni adwokata z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi (art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Po rozpoznaniu zażalenia K. Ś., Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 maja 2015 r., sygn. akt I OZ 410/15 uchylił powyższe postanowienie WSA w Krakowie i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W ocenie NSA, brak było podstaw do odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy z powodu oczywistej bezzasadności skargi albowiem taka przesłanka w niniejszej sprawie nie występuje. NSA stwierdził, że kwestia, czy skarga jest niezasadna, podlegać będzie ocenie dopiero w toku merytorycznego rozpoznania sprawy przed Sądem, a nie na etapie rozpoznawania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, że w sentencji zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji nie odniósł się w ogóle do wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych. Zdaniem NSA, w sytuacji, gdy strona, pomimo ustawowego zwolnienia jej od kosztów sądowych, składa w tym zakresie wniosek o przyznanie prawa pomocy, zasadnym jest umorzenie takiego postępowania, gdyż stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest ono bezprzedmiotowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

W sprawach prowadzonych przed sądami administracyjnymi podstawy przyznania prawa pomocy określa ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.), a w szczególności:

"Art. 245. § 1. Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.

§ 2. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

§ 3. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego."

"Art. 246. § 1. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje:

1) w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania;

2) w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny."

Instytucja prawa pomocy ma na celu umożliwienie dochodzenia swoich praw przed sądem stronom o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym oraz kosztów pomocy prawnej udzielonej im przez profesjonalnego pełnomocnika. Zasadą jest bowiem, iż strona powinna partycypować w kosztach postępowania, w szczególności jeśli posiada stały miesięczny dochód. Strona występująca na drogę postępowania sądowego winna mieć świadomość obowiązku ponoszenia kosztów tego postępowania i wnosząc o przyznanie prawa pomocy uprawdopodobnić w sposób wiarygodny i rzetelny, że zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku. Jedynym kryterium oceny wniosku o przyznanie prawa pomocy jest kryterium majątkowe. Sąd nie kieruje się w tym zakresie zasadami słuszności, lecz bada stan majątkowy wnioskodawcy.

W swoim wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Należy jednak zauważyć, że skarżący jest zwolniony z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a., który stanowi, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Skoro zatem skarżący korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, jego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowy, a postępowanie w tym zakresie należy umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – jak w pkt 1 postanowienia.

Jeżeli natomiast chodzi o wniosek skarżącego o ustanowienie adwokata to zdaniem Sądu jest on zasadny. Sytuacja materialna i rodzinna skarżącego jest Sądowi znana z urzędu, gdyż skarżący wielokrotnie składał wnioski o przyznanie prawa pomocy w licznych swoich sprawach toczących się przed Sądem. W związku z powyższym nie było potrzeby wzywania skarżącego o nadesłanie dodatkowych dokumentów obrazujących jego sytuację materialną, gdyż spowodowałoby to tylko niepotrzebne przedłużenie postępowania. Należy zatem wskazać, że w sprawie III SA/Kr 1429/14 skarżący, odpowiadając na wezwanie Sądu o nadesłanie dodatkowych dokumentów, nadesłał pismo z dnia 23 lutego 2015 r., do którego dołączył kserokopie decyzji Prezydenta Miasta o odmowie przyznania mu świadczenia w formie zasiłku celowego na grudzień 2014 r. na zapłacenie czynszu zaległego i bieżącego, wezwania do zapłaty od spółki [...] Energia, jak również pismo informujące K. Ś. o uwzględnieniu jego prośby o rozłożenie zaległych płatności za energie elektryczną na raty, wyliczenie opat za bezumowne korzystanie z lokalu oraz zadłużenia z tego tytułu, fakturę za leki. Z dokumentów tych wynika, że źródłem dochodu wnioskodawcy są jedynie świadczenia z pomocy społecznej. Nie pobiera żadnych świadczeń rentowych. Objęty jest pomocą Ośrodka Pomocy Społecznej. Posiada zadłużenie z tytułu nieregulowanych opłat czynszowych. Opłata za bezumowne korzystanie z lokalu przy ul. C wynosi 551,36 zł. Z wyciągu konta Zarządu Budynków Komunalnych wynika, że na dzień 31 grudnia 2014 r. skarżący posiadał zadłużenie czynszowe w kwocie 22.008,01 zł. Ponadto skarżący załączył wezwania do zapłaty z [...] Energia łącznie na kwoty 300,57 zł i 47,39 zł oraz fakturę za leki na kwotę 80,90 zł. W ocenie Sądu, z całokształtu materiału dowodowego wynika zatem, że poniesienie przez K. Ś. kosztów pomocy prawnej w postaci ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika może odbyć się z uszczerbkiem utrzymania koniecznego dla niego samego i dla jego zobowiązań. Utrzymuje się on bowiem jedynie ze środków pomocy społecznej, które wystarczają na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Skala zobowiązań finansowych skarżącego w sposób znacznie odbiegający od uzyskiwanego dochodu powoduje, że znajduje się on w ciągłym zadłużeniu. Oświadczenia skarżącego o sytuacji bytowej i materialnej zawarte w formularzu PPF potwierdzają pisma Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej i Zarządu Budynków Komunalnych, które nie budzą wątpliwości, co do zawartych w nich stwierdzeń. Wynika z nich, że skarżący jest osobą ubogą, borykającą się głównie z problemem mieszkaniowym i koniecznością opłacenia zajmowanego lokalu.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ustanowił dla skarżącego adwokata, o czym orzekł na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a i art. 260 p.p.s.a. – jak w pkt 2 postanowienia.