Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1742/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) del. Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Protokolant masz. Maria Kasztelan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2005 r. przy udziale sprawy ze skargi H. T. na decyzję W. W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...]. Nr [...]; II. zasądza od Wojewody W. na rzecz skarżącej kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych; III. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. /-/ J. Wierchowicz /-/ B. Drzazga /-/ G. Radzicka


UZASADNIENIE

II SA/Po 1742/03

UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] . [...] rozpoznając wniosek J. P. , K. Z. i A. i B. R. zatwierdził projekt budowlany i wydał wnioskodawcom pozwolenie na budowę zespołu trzech boksów garażowych na działce nr [...], obręb [...] przy ul. [...] w K. podając, że lokalizacja inwestycji jest zgodna z wytycznymi wynikającymi z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z [...].2002r. i nie narusza ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta K. .

Odwołanie od decyzji złożyła H. T. jedna ze współwłaścicielek nieruchomości, zarzucając, że pobudowanie garaży przez adresatów pozwolenia na budowę naruszy zakres jej uprawnień wynikających z wielkości udziału we współwłasności, a nadto zmniejszy powierzchnię do parkowania samochodów zarówno współwłaścicieli jak i lokatorów.

W wyniku rozpoznania odwołania Wojewoda W. decyzją z [...]. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podkreślając że warunkiem pobudowania garaży przez część współwłaścicieli była zgoda pozostałych, bowiem prowadzenie inwestycji wykracza poza zwykły zarząd rzeczą wspólną.

Ponieważ inwestorzy taką zgodę przedłożyli, stąd organ I instancji mógł wydać pozytywną decyzję.

Jednocześnie organ stwierdził, że kwestie udziałów i podziału do korzystania są sprawami rozstrzyganymi przez sądy powszechne.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego H. T. zarzuciła, że pozwolenie na budowę garaży, musi w przypadku współwłasności nieruchomości uwzględniać interes współwłaścicieli. a tego nie zapewnia zaskarżona decyzja. Nadto zdaniem skarżącej organ administracyjny nie powiadomił jednego ze współwłaścicieli, a mianowicie A. A. , przy czym ilość właścicieli na przestrzeni lat bardzo się zmieniała, a inwestorzy mają obecnie niewielkie udziały.

W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o oddalenie skargi.

Pismem z dnia [...] 10.2004r. wniosek o dopuszczenie do udziału złożyli A. i J. M. w miejsce uczestnika K. Z. bowiem decyzją nr [...] z [...]. przeniesiono pozwolenie na budowę z K. Z. na A. i J. M. . Także w miejsce zmarłej A. R. wskazano jej następców P. R. i S.H. .

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona jednakże nie z powodów podniesionych w skardze. W tym bowiem zakresie należy przyznać rację organowi administracyjnemu, że uregulowaniem korzystania pomiędzy współwłaścicielami nie zajmują się organy administracji publicznej i kwestie te nie mogą być przedmiotem rozstrzygnięć administracyjnych.

Skarżąca nie udowodniła również, że skutecznie uchyliła się oświadczenia woli jakie złożyła inwestorom wyrażając zgodę na budowę.

Jednakże Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami ani też powołaną podstawą prawną.

Sprawując kontrolę w tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że niniejsza sprawa ma szereg uchybień w zakresie ustalenia stanu faktycznego, proceduralnych, a także narusza przepisy prawa materialnego.

Otóż już na wstępie należało zauważyć, że wniosek o pozwolenie na budowę zawiera uchybienia formalne bowiem jakkolwiek składały go 3 osoby – J. P., K. Z. i B. R. , to wniosek został podpisany tylko przez jedną osobę prawdopodobnie J. P.. Obowiązkiem organu było wezwanie pozostałych inwestorów do podpisania wniosku. Natomiast pozwolenie na budowę wydano na 4 osoby, w tym poza dwiema nie podpisanymi na wniosku na A. R., która w ogóle wniosku nie składała. Decyzja w zakresie rozstrzygnięcia o pozwoleniu na budowę dla osób, które z wnioskiem nie wystąpiły jest wydana z urzędu, a przepisy ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm.) stanowiące materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie, nie przewidują możliwości wydania pozwolenia na budowę przez organ z urzędu.

Jak wynika z akt sprawy, wniosek o pozwolenie ma datę 17 marca 2003r. (złożono go 18 marca 2003r.). Z tej samej daty są oświadczenia pozostałych współwłaścicieli wyrażające zgodę na budowę garaży. Brak jest jakiejkolwiek adnotacji kiedy te zgody przedłożono, a jedynie z faksu nadesłanej zgody również z datą 17.03.2003r. wynika, że K. G., B.G. nadesłali go 28 kwietnia 2003r., a więc w dacie kiedy nie byli już współwłaścicielami nieruchomości, bowiem dnia 4 kwietnia 2003r. sprzedali nieruchomość J. i A. małżonkom M..

Wydane postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. nr [...] wzywające inwestorów w tym również osoby, które wnioskodawcami nie były do przedłożenia dokumentu potwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zobowiązywało organ do rzetelnego sprawdzenia przedłożonych dokumentów.

Zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:

1) złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym

2) wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane .

Jeżeli nieruchomość stanowi współwłasność kilku osób, a tylko jeden, bądź niektórzy z nich ubiegają się o pozwolenie na budowę pozostali współwłaściciele muszą wyrazić na to zgodę, gdyż budowa obiektu budowlanego na nieruchomości objętej współwłasnością wykracza poza zwykły zarząd rzeczą wspólną i zgodnie z art. 199 KC wymaga zgody wszystkich współwłaścicieli, a brak takiej zgody jest równoznaczny z brakiem prawa do dysponowania nieruchomością, przy czym brak zgody nie może być kanwaliolowany przez późniejsze jej wyrażenie.

Powyższe uregulowanie przepisów prawa budowlanego nakłada na organy architektoniczno-budowlane wydające pozwolenie na budowę zachowania szczególnej staranności przy ustalaniu prawa do dysponowania nieruchomością.

W aktach sprawy administracyjnej znajdują się wypis z księgi wieczystej KW nr [...], tom I i II ciąg dalszy księgi "Kalisz" hip. [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Kaliszu, Wydział Ksiąg Wieczystych z datą [...]., informacja z rejestru gruntów według stanu na dzień [...] . i wreszcie akty notarialne zbycia udziałów o nr rep. [...], A: 7450/999, A: [...], A nr [...].

Analiza tej dokumentacji wykazałaby organom administracji rozstrzygającym sprawę, że dokumenty te zawierają wady a inwestorzy nie przedłożyli zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości. I tak w odpisie księgi wieczystej jako współwłaściciel wykazywany jest Z.P., który swój udział wynoszący 7/120 części nieruchomości dnia [...] sierpnia 1999r. zbył G. K. i A. K. (akt notarialny A. [...]). Z kolei inny skład współwłaścicieli wynika z informacji z rejestru gruntów gdzie figurują jako współwłaściciele A. S. , H. S., A. S., W. i A. L., K. i B. G..

Z załączonych aktów notarialnych wynika, że aktem nr [...] G. K. i A.K. zbyli 8.10.1998r. 10/120 udziału w nieruchomości małżonkom K. i B. małżonkom G.. Z kolei małżonkowie G. ten sam udział zbyli małżonkom J. i A. M. (akt nr [...]) i to [...] 04.2003r., tak więc niezbędna była zgoda na inwestycję małżonków M. a nie G..

Powyższe wskazuje, że nie wszyscy współwłaściciele uczestniczyli w wyrażeniu zgody, w tym również A. i Al. małżonkowie A., którzy udział w nieruchomości nabyli jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ I instancji.

Wskazane uchybienia w przedmiocie ustalenia prawa do dysponowania nieruchomością musiały zadecydować również o uchyleniu zaskarżonej decyzji.

Kolejnym uchybieniem są działania organu dotyczące przestrzegania przepisów art. 5 ust. 2 ustawy prawo budowlane. Już w postępowaniu przed organem I instancji organ administracji publicznej uzyskał informację, że jedna ze współwłaścicielek nieruchomości sąsiedniej – traktowana jako uczestnik postępowania, a więc na prawach strony nie żyje.

Kierowanie decyzji do osoby zmarłej i to przez obie instancje uchybia powadze urzędu i narusza przepisy art. 6-9 kpa.

W powyższych okolicznościach na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit a, b, c, art. 152, 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.

/-/J. Wierchowicz /-/ B. Drzazga /-/G. Radzicka