Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 802/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.1 pkt 1, art. 21 ust.1-3, art. 30 ust.1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 173
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich - tekst jednolity.
article: art.7, art. 8, art. 9, art.77 par.1, art. 76 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2011 nr 25 poz 8 art.16 ust. 5 akapit 2
law: Rozporządzenie Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr  1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju  obszarów wiejskich.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Pierechod, Sędziowie sędzia WSA Wojciech Czajkowski,, sędzia WSA Renata Kantecka (sprawozdawca), Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2016 sprawy ze skargi G. W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2014 oddala skargę


UZASADNIENIE

G. W. (dalej powoływany jako "skarżący", "strona"), reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Dyrektora "[...]" Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako "ARiMR") z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej za rok 2014.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 27 marca 2014 r. strona złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w I. wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2014r., w którym zadeklarowała realizację pakietu 4 – Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000, wariantu 4.1 – Ochrona siedlisk lęgowych ptaków, na powierzchni 8,99 ha, obejmującej działkę rolną F (zadeklarowana na części działek ewidencyjnych: "[...]", "[...]", "[...]’ i "[...]").

W dniach od 7 października do 18 listopada 2014r. w gospodarstwie strony została przeprowadzona kontrola na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni, w trakcie której stwierdzono, że powierzchnia kwalifikująca się do płatności na działce F jest mniejsza od zadeklarowanej o 1,78 ha i wynosi 7,21 ha.

Decyzją z dnia "[...]" Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w I. odmówił stronie przyznania płatności rolnośrodowiskowych za rok 2014, gdyż stwierdził, że różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną, a powierzchnią kwalifikującą się do ww. płatności wynosi 24,6879%. Zgodnie natomiast z art.16 ust.5 akapit 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.Urz. UE L 25), jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną przekracza więcej niż 20% powierzchni stwierdzonej, wówczas dla danej grupy upraw nie przyznaje się pomocy. Organ wskazał także na treść art.73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemów wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.Urz. WE L 316), ustanawiającego wyjątki od stosowania obniżek i wyłączeń i stwierdził, że w sprawie nie znajduje on zastosowania.

W odwołaniu od opisanej decyzji strona stwierdziła, że jedynym materiałem dowodowym wskazanym przez organ I instancji jest dokonany pomiar powierzchni działki rolnej F. Pomiar dokonany GPS-em, zdaniem strony, nie jest miarodajny. Niezbędne jest dokonanie pomiaru przez biegłego geodetę, który w sposób rzetelny ustali powierzchnię ww. działki. Deklarowana przez stronę powierzchnia wynika z dokumentów – zdjęć satelitarnych, które corocznie przesyłane są jemu przez ARiMR. Od takiej powierzchni płaci on podatek rolny. Taka powierzchnia wynika też z wypisu z rejestru gruntów oraz księgi wieczystej. Strona nie po raz pierwszy składała wniosek o płatność rolnośrodowiskową. W kolejnych latach za powierzchnię objętą przedmiotowym zobowiązaniem wariantu 4.1 wskazywała powierzchnię 8,99 ha i była przekonana, że powierzchnia ta jest prawidłowa. Gdyby faktycznie okazało się, że doszło do przedeklarowania powierzchni, to nie wynika ono z winy strony. Organ bez wnikliwego zbadania sprawy założył, że strona działała lekkomyślnie. Wskazał, że kilka lat wcześniej była przeprowadzona kontrola w zakresie kwalifikowalności powierzchni w jego gospodarstwie, która nie wykazała żadnych nieprawidłowości.

W wyniku rozpoznania odwołania Dyrektor "[...]" Oddziału Regionalnego ARiMR, zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy opisaną decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że zasady i tryb przyznawania płatności rolnośrodowiskowej zostały określone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. poz.361 ze zm.), dalej jako "rozporządzenie rolnośrodowiskowe". W załączniku nr 3 do ww. rozporządzenia określono wymogi dla poszczególnych pakietów i ich wariantów. Zaznaczył, że na okoliczność ustalenia, czy rolnicy spełniają warunki przyznania wnioskowanej płatności przepisy wspólnotowe przewidują m.in. kontrole na miejscu, stanowiąc jednocześnie, że z czynności kontrolnych osoba je przeprowadzająca sporządza raport. Kontrola na miejscu polega na sprawdzeniu zgodności danych podanych we wniosku o przyznanie płatności ze stanem faktycznym w gospodarstwie i przestrzegania zasad dobrej kultury rolnej.

Biorąc pod uwagę wyniki przeprowadzonej w gospodarstwie strony kontroli na miejscu, organ wskazał, że zadeklarowana powierzchnia działki F jest większa od powierzchni stwierdzonej o 1,78 ha. Zaznaczył, że pomiar działek rolnych FFF, FF, M i F został dokonany łącznie ze względu na brak widocznych granic. Na obrzeżach zmierzonego kompleksu występują liczne nieużytki w postaci rozrastających się zakrzaczeń, zmniejszające ogólną powierzchnię upraw w granicach deklarowanych działek ewidencyjnych. Do powierzchni stwierdzonej zaliczono tylko obszar faktycznie użytkowany rolniczo.

Konsekwencją stwierdzonych zawyżeń jest odmowa przyznania stronie płatności w wariancie 4.1, na podstawie art.16 ust.5 akapit 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011.

Zdaniem organu odwoławczego, w sprawie nie zachodzą okoliczności do odstąpienia od zastosowania obniżek i wyłączeń w myśl art.30 rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011, zgodnie z którym zmniejszenie nie ma zastosowania, jeżeli beneficjent może udowodnić, że nie ponosi winy za włączenie niekwalifikującej się kwoty. Strona nie wykazała bowiem, że nie jest winna stwierdzonych nieprawidłowości. Przy wypełnianiu wniosku dopuściła się winy polegającej co najmniej na niedbalstwie. Przed złożeniem wniosku, deklarując w nim określone działki rolne, strona powinna dokonać (samodzielnie, czy przy pomocy osób trzecich) pomiaru powierzchni deklarowanych gruntów. Powierzchnia działki rolnej, do której przysługują płatności to powierzchnia działki ewidencyjnej, wykorzystywanej do celów rolnych. We wniosku o przyznanie płatności należało zatem podać rzeczywistą powierzchnię działki rolnej, która nie zawsze pokrywa się z powierzchnią użytku rolnego uwidocznioną w ewidencji gruntów i budynków. Wskazał, że podpisując wniosek strona podpisała oświadczenie, że znane jej są zasady przyznawania płatności, była więc świadoma konsekwencji i ewentualnych sankcji w przypadku zadeklarowania powierzchni gruntów rolnych niezgodnie z rzeczywistym sposobem ich wykorzystania. Jednocześnie zaznaczył, że organ I instancji pomyłkowo powołał się na art.73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009.

Organ zauważył, że w niniejszym postępowaniu zastosowanie ma art.21 ust.2 i 3 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu obszarów wiejskich z udziałem środków z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. z 2013r., poz.173 ze zm.), dalej jako "ustawa o płatnościach", a strona nie przedstawiła dowodów mogących podważyć ustalenia stanu faktycznego w kontroli na miejscu i kontroli administracyjnej. Organ nie ma obowiązku podejmować z urzędu wszelkich środków niezbędnych do dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, jak to uregulowano w Kodeksie postępowania administracyjnego (dalej "k.p.a.").

Organ II instancji wyjaśnił, że wypis z rejestru gruntów oraz odpis księgi wieczystej nie potwierdzają prawidłowości deklaracji przedstawionej we wniosku o płatność. Powierzchnie działek rolnych powinny być określone zgodnie ze stanem faktycznym. Strona źle oszacowała powierzchnię działki rolnej F faktycznie użytkowanej rolniczo w granicach deklarowanych działek ewidencyjnych.

Odnosząc się do wniosku strony o dokonanie pomiaru przez biegłego geodetę, organ stwierdził, że jest on bezzasadny i nie zasługuje na uwzględnienie. Okoliczność mająca być przedmiotem dowodu została już w sposób właściwy i zgodny z przepisami stwierdzona w wyniku przeprowadzenia kontroli na miejscu, czego dowodem są protokoły z czynności kontrolnych wraz z dokumentacją fotograficzną. W treści raportu wskazano działki objęte kontrolą, metody pomiaru, obwód działek, stwierdzone powierzchnie upraw i opis nieprawidłowości. W toku kontroli sporządzone zostały szkice z pomiaru, na które naniesiony został przebieg granic działki, oznaczone zostały obszary wykluczone z płatności oraz wskazane miejsca i kierunki zdjęć wykonanych na działce.

Reasumując, organ odwoławczy w pełni potwierdził prawidłowość ustaleń i oceny prawnej dokonanej przez organ I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

- art.7 i art.77 §1 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie obowiązkowi w tym zakresie, w szczególności niewyjaśnienie przyczyn rozbieżności między wielkością działek wskazaną we wniosku, a powierzchnią wynikającą z kontroli, co doprowadziło do błędnego uznania, że strona przedeklarowała powierzchnię,

- art.8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej, co uniemożliwiło dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności przez brak wskazania dlaczego organ uznał określone fakty za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej,

- art.9 k.p.a., przez prowadzenie postepowania niezgodnie z wymienioną zasadą,

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

- art.16 ust.5 akapit 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011, przez jego zastosowanie i uznanie, że doszło do przedeklarowania powierzchni o ponad 20% i odmówienie przyznania płatności,

- z ostrożności procesowej, w razie nie podzielenia powyższych zarzutów - art.30 rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011, przez jego niezastosowanie i uznanie, że skarżący ponosi winę w stwierdzonych nieprawidłowościach.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W kolejnym piśmie procesowym, skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dołączonej kserokopii raportu z czynności kontrolnych przeprowadzonych w gospodarstwie skarżącego w dniu 28 października 2015r. Z raportu tego wynika, że przedeklarowana powierzchnia wynosi 0,64 ha, a w czasie pomiędzy kontrolami strona nie dokonała żadnych zmian w zakresie zakrzewienia, czy zadrzewienia spornej działki. W tym zakresie organ II instancji, poprzez zaniechanie dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego geodety, zaniechał wyczerpującego wyjaśnienia sprawy. Stwierdził, że w raporcie z kontroli z 2014r. brak jest wskazania dotyczącego tolerancji pomiaru.

Odpowiadając na powyższe organ zaznaczył, że wniosek należy oceniać w kategoriach polemiki z ustaleniami faktycznymi poczynionymi w toku postępowania. Zmierza on do "rewizji" tych ustaleń zgodnie z oczekiwaniem strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Mają uprawnienia kasacyjne, co oznacza, że nie zastępują organów administracji w rozstrzyganiu spraw, a stwierdzając, że zaskarżona decyzja (postanowienie) narusza prawo materialne, bądź przewidziane przepisami zasady postępowania administracyjnego, mogą uchylić zaskarżony akt lub stwierdzić jego nieważność. Stanowią o tym art. 3 i art.145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz.270 ze zm.) cytowanej dalej jako "p.p.s.a.".

Sąd badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanej wyżej ustawy pod względem jej zgodności z przepisami procedury administracyjnej, jak i normami prawa materialnego, doszedł do przekonania, że skarga nie mogła zostać uwzględniona, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa materialnego, ani procesowego. Organ dokonał jednoznacznych ustaleń faktycznych, wszechstronnej oceny zgromadzonych dowodów oraz w sposób logiczny umotywował swoje rozstrzygnięcie w uzasadnieniu decyzji. Do ustalonego stanu faktycznego prawidłowo zastosowane zostały przepisy prawa materialnego.

Skarżący we wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2014 r., zadeklarował działkę rolną F o powierzchni 8,99 ha do wariantu 4.1 - Ochrona siedlisk lęgowych ptaków. W wyniku kontroli na miejscu przeprowadzonej w gospodarstwie strony w dniach od 7 października do 18 listopada 2014r. stwierdzono, że powierzchnia kwalifikująca się do ww. płatności wynosi 7,21 ha. Wobec przedeklarowania powierzchni o 1,78 ha, czyli o 24,69%, organ odmówił przyznania spornej płatności. Podczas kontroli na miejscu inspektorzy stwierdzili bowiem, że na obrzeżach zmierzonego kompleksu (działki rolne FFF, FF, M i F zostały pomierzone łącznie ze względu na brak widocznych granic) występują liczne nieużytki w postaci rozrastających się zakrzaczeń i zadrzewień, zmniejszające ogólną powierzchnię upraw w granicach deklarowanych działek ewidencyjnych. Stan działki rolnej przedstawia dokumentacja fotograficzna sporządzona podczas kontroli na miejscu, dołączona do raportu. Skarżący był obecny przy kontroli. Raport z czynności kontrolnych otrzymał w dniu 29 stycznia 2015r. i nie zgłosił żadnych zastrzeżeń.

Zaznaczyć na wstępie należy, że zasady i tryb przyznawania płatności rolnośrodowiskowej reguluje ustawa z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. W myśl art. 21 ust. 1 ww. ustawy, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W postępowaniu organ, przed którym toczy się postępowanie: stoi na straży praworządności, jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się (art. 21 ust. 2). Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 21 ust. 3 ww. ustawy). Konsekwencją powyższego jest konieczność wzmożenia aktywności stron, bowiem postępowanie w sprawach przyznania pomocy finansowej zostało oparte na dowodach, które będzie przedstawiała strona. Nie oznacza to jednakże, że organ administracyjny nie jest zobowiązany do jakiegokolwiek działania, gdyż także on musi przedstawiać dowody na poparcie swoich twierdzeń i wyjaśniać przesłanki, którymi kierował się wydając rozstrzygnięcie.

Wobec brzemienia powołanych przepisów zarzuty naruszenia art. 7 i art.77 §1, art.8 oraz art. 9 k.p.a., w których ustanowiono zasadę prawdy obiektywnej, zasadę pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej i zasadę informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków w postępowaniu, nie są zasadne.

Jeżeli skarżący nie zgadzał się z poczynionymi przez organ ustaleniami, co do powierzchni działki rolnej kwalifikującej się do płatności, winien sam przedstawić stosowny dowód na potwierdzenie swoich twierdzeń co do prawidłowego zadeklarowania powierzchni spornej działki, np. wyniki jej pomiaru przez uprawnionego geodetę.

Organy dopuściły jako dowód wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, w tym dokumenty urzędowe. Na podstawie całokształtu materiału dowodowego dokonały oceny okoliczności faktycznych. Subiektywne przekonanie skarżącego o nieprawidłowej ocenie materiału dowodowego nie może natomiast być podstawą stwierdzenia naruszenia ww. przepisów.

Raport z czynności kontrolnych jest - co do zasady - dokumentem urzędowym sporządzanym w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania (art. 76 § 1 i 2 k.p.a.). Stanowi on dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Raport z czynności kontrolnych jako dokument urzędowy, może mieć decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ prowadzący postępowanie z wniosku rolnika o przyznanie płatności, w trakcie postępowania wyjaśniającego ma możliwość weryfikacji deklaracji zawartych we wniosku, jak i ustaleń systemowych, poprzez wykorzystanie wszelkich, zgodnych z prawem narzędzi, w tym kontroli na miejscu, która jest w stanie najpełniej oddać rzeczywisty obraz danych zadeklarowanych we wniosku.

Obowiązek przeprowadzenia kontroli, jak i obowiązek sporządzenia raportu z czynności kontrolnych wynika z przepisów powołanej ustawy o płatnościach. Zgodnie bowiem z treścią art. 30 ust. 1 ww. ustawy w zakresie określonym w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, agencja płatnicza oraz podmioty wdrażające przeprowadzają kontrole, w tym kontrole na miejscu i wizytacje w miejscu, przy czym w przypadku kontroli operacji, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 lit. b, stosuje się przepisy tytułu II części II rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich. Agencja płatnicza oraz podmioty wdrażające mogą powierzyć przeprowadzenie kontroli na miejscu lub wizytacji w miejscu innym jednostkom organizacyjnym dysponującym odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi (art. 30 ust. 2 ustawy).

Wbrew twierdzeniom zawartym w piśmie procesowym, w raporcie z czynności kontrolnych – w polu "uwagi" na str.4, wskazano powierzchnię każdej z trzech części mierzonego kompleksu, jej obwód i tolerancję pomiaru.

Zaznaczyć jednocześnie trzeba, że do obowiązków rolnika należy wskazanie dokładnych obszarów działek rolnych, jeśli ubiega się o płatności do nich. Działki rolne, ze względu na zmienny ich charakter, nie są przedmiotem wpisu do ewidencji gruntów, ani innych rejestrów. Producent rolny we wniosku o przyznanie płatności jest natomiast zobowiązany podać zarówno działki rolne (ich powierzchnię, prowadzoną na nich uprawę), jak i działki ewidencyjne, na których są one położone. Obowiązek wyznaczenia w terenie i obowiązek pomiaru powierzchni działek rolnych zgłaszanych do płatności spoczywał wyłącznie na wnioskodawcy. To on bowiem ponosi pełną odpowiedzialność za skutki podania we wniosku informacji niezgodnych ze stanem faktycznym. Przesłany przez organ ARiMR spersonifikowany załącznik graficzny do wniosku ma jedynie ułatwić i pomóc producentowi rolnemu w wypełnieniu wniosku. Jednakże to producent rolny musi każdorazowo sprawdzić, czy wszystkie działki zgłaszane w poprzednim roku będą przez niego uprawiane, czy ich stan się nie zmienił np. w wyniku rozrośnięcia się terenów zadrzewionych, zakrzaczonych, zalanych. To producent rolny winien być najlepiej zorientowany w stanie uprawianych przez siebie działek rolnych. Tym samym dane wynikające z opisów z księgi wieczystej, czy też wypisów z rejestru gruntów pozostają bez wpływu na wynik sprawy, gdyż zawarte w nich dane odnoszą się nie do działek rolnych, a działek ewidencyjnych. Jak słusznie zaś wskazał organ, powierzchnia działki rolnej to wyłącznie powierzchnia wykorzystywana do celów rolniczych. Oznacza to, że od ogólnej powierzchni działki należy odliczyć powierzchnie zadrzewione, zakrzaczone, drogi (z wyjątkiem dróg technologicznych i dojazdowych do pól o nawierzchni gruntowej), powierzchnie zabudowane, odłogi, wody i inne powierzchnie przeznaczone na użytkowanie inne niż rolnicze.

Podkreślić także należy, że udział w programach dotyczących płatności rolnych jest fakultatywny. Składając corocznie wnioski o przyznanie płatności z tego tytułu skarżący podpisuje oświadczenia i zobowiązania zamieszczone na formularzu wniosku (s.4 formularza). Wśród tych oświadczeń jest m.in. oświadczenie o tym, że wnioskodawcy znane są zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznania płatności (pkt 3), że ubiegając się o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej jest świadomy konsekwencji niewykonania zobowiązań wynikających z realizacji programu rolnośrodowiskowego oraz, że przestrzega na obszarze całego gospodarstwa rolnego podstawowych wymagań dotyczących programu rolnośrodowiskowego w ramach PROW 2007-2013 (pkt 5 lit. b i d). Tym samym stwierdzić należy, że zgłoszenie do płatności działek rolnych, których powierzchni skarżący nie zweryfikował, co skutkowało ich przedeklarowaniem, prawidłowo organ zakwalifikował jako niedbalstwo.

W tak ustalonym stanie faktycznym, organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego. Skutkiem bowiem przedeklarowania powierzchni działek rolnych o ponad 20% jest odmowa przyznania wnioskowanej płatności dla danej grupy upraw. Stanowi o tym art.16 ust.5 akapit 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011 .

Na podstawie art.106 §3 p.p.s.a. Sąd odmówił przeprowadzenia dowodu z raportu z czynności kontrolnych przeprowadzonych w gospodarstwie skarżącego w dniu 28 października 2015r., bowiem dotyczy on stanu gospodarstwa stwierdzonego w innym okresie niż będący przedmiotem rozstrzygania w niniejszej sprawie i nie ma znaczenia dla jej rozstrzygnięcia.

Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, ani procedury administracyjnej w stopniu uzasadniającym jej uchylenie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.