Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 697/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-11-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A sp. z o.o. z/s w B. – B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w związku z eksploatacją automatu do gier poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. A sp. z o.o. z siedzibą w B. – B. (zwana dalej wnioskodawczynią, skarżącą lub spółką), wniosła skargę na opisaną w osnowie sentencji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W.

Spółka w skardze wniosła o wstrzymanie wykonania kwestionowanego rozstrzygnięcia organu celnego, a także decyzji ją poprzedzającej. Uzasadniając swoje żądanie wnioskodawczyni podniosła, że jej sytuacja finansowa pozwala na przyjęcie założenia, ze przymusowa egzekucja tak wysokiej, wymierzonej skarżonymi decyzjami, kary pieniężnej może spowodować utratę płynności finansowej, co w konsekwencji może doprowadzić do upadłości, a tym samym spowodować trudne do odwrócenia skutki

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie, o którym mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5).

Zgodnie z ukształtowanym w doktrynie i orzecznictwie sądowym stanowiskiem, nie chodzi o zwykłe następstwa wykonania decyzji, lecz dodatkowe konsekwencje w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jakie mogą wyniknąć z wykonania decyzji przed rozpoznaniem skargi.

Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę, który powinien przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne (tak m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2008 r. sygn. akt II OZ 131/08). Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia sądowi jego merytoryczną ocenę (postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04).

W tym kontekście wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż strona mimo obowiązku wynikającego ze wskazanej regulacji, nie uprawdopodobniła spełnienia wymienionych w niej przesłanek. Poza ogólnymi twierdzeniami nawiązującymi do ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie zostało wykazane, że zapłata kary pieniężnej tak w sprawie objętej skargą jak i innych sprawach tożsamych z nią przedmiotowo, będzie wiązało się z realnym zagrożeniem dla bytu gospodarczego wnioskodawczyni.

Na potwierdzenie kondycji finansowej spółki nie przytoczono żadnych danych, ani nie przedłożono jakichkolwiek dokumentów poświadczających wysokość osiąganych dochodów lub ponoszonych strat, a więc odnoszących się do aktualnej rentowności prowadzonej przez nią działalności. Nie wyjaśniono także, czy i jaki posiada ona majątek oraz z jakich źródeł pokrywa koszty bieżącej działalności. Niemożliwe jest przez to ustalenie, że uiszczenie przez spółkę kwoty 12.000 zł mogłoby spowodować następstwa, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.