Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1732/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 3 ust 1
journal: Dz.U. 2010 nr 185 poz 1243
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach - tekst jednolity.
article: art 72
journal: Dz.U. 1997 nr 98 poz 602
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.) sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 1732/15

UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...].03.2015 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska (zwany dalej GIOŚ) - działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 i art. 127 § 1 i § 2 K.p.a. w związku z art. 8 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2013r. poz. 686 ze zm.), art. 32 ust. 1 oraz art. 34 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.) oraz w związku z art. 3 ust. 1 lit b pkt III rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12.07.2006 r. ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania S. B. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (zwanego dalej WIOŚ), z dnia [...].12.2014 r. nr [...], nakładającej karę pieniężną w wysokości 50.000 zł, na S. B., będącego odbiorcą odpadów przywiezionych nielegalnie z zagranicy - utrzymał tę decyzję w mocy.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [..].10.2008 r. Oddział Celny w R. objął procedurą dopuszczenia do obrotu towar w postaci uszkodzonego pojazdu marki: [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...]. Dla tego pojazdu wystawiony został amerykański dokument "Certificate of Destruction", pojazd posiadał liczne uszkodzenia. Przedmiotowy pojazd został zgłoszony w tym Oddziale Celnym przez odbiorcę – S. B.[ zam. w [...].

Ustalono, że sprowadzony pojazd pochodzi z terenu USA, a weryfikacja złożonych materiałów pozwoliła na stwierdzenie nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów. W związku z tym, Naczelnik Oddziału Celnego w R. zawiadomił Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadu w postaci tego pojazdu oraz przekazał całą zebraną w tej sprawie dokumentację.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w dniu [...].11.2008 r., wszczął z urzędu postępowanie administracyjne i wezwał Stronę do oddania odpadu w postaci tego uszkodzonego pojazdu, do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów.

W dniu [...].06.2009 r. do Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska wpłynęła kopia dokumentu w postaci faktury VAT, z dnia [...].04.2009 r., świadczącego o przyjęciu karoserii, silnika oraz podzespołów przedmiotowego pojazdu marki: [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...] do Firmy "A. , z siedzibą pod adresem: [...] będącej stacją demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji.

Wobec tego, decyzją z dnia [...].08.2009 r., Główny Inspektor Ochrony Środowiska umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadami przywiezionymi nielegalnie.

Uzasadniając to rozstrzygnięcie Organ wyjaśnił, iż z uwagi na zagospodarowanie odpadów będących przedmiotem postępowania, postępowanie administracyjne w sprawie określenia sposobu zagospodarowania nielegalnie przemieszczonych odpadów stało się bezprzedmiotowe. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i decyzja ta stała się ostateczna.

W dniu [...].12.2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wszczął postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia na S. B. - jako odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie z zagranicy - administracyjnej kary pieniężnej za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów.

O wszczęciu tego postępowania Organ powiadomił Stronę. Następnie decyzją z dnia [...].03.2011 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nałożył na S. B., będącego odbiorcą odpadów przywiezionych nielegalnie z zagranicy, karę pieniężną w wysokości 50.000 zł. Została ona uchylona przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania przez I. instancję.

[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska tym razem przeprowadził rozprawę administracyjną. Pełnomocnik Strony podał na niej, że uszkodzony pojazd będący przedmiotem postępowania został poddany utylizacji, wobec czego nie można poddać go badaniu i wniósł o umorzenie niniejszego postępowania. Złożone zostało też postanowienie Prokuratury Rejonowej w R. nr [...] z dnia [...].06.2009 r. o odmowie wszczęcia dochodzenia ws. sprowadzenia przez S. B. na polski obszar celny w dniu [...] października 2008 r. towaru zakwalifikowanego jako odpad, w postaci tego pojazdu.

W dniu [...].12.2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska decyzją nałożył na S. B., będącego odbiorcą odpadów przywiezionych nielegalnie z zagranicy, karę pieniężną w wysokości 50.000 zł.

S. B. w odwołaniu podniósł, że pojazd ten nie stanowił odpadu, nie został sprowadzony celem jego sprzedaży na części, a ubytek jego wartości nie był większy niż 70% w stosunku do pojazdu nieuszkodzonego. Podkreślił, że naprawa takiego pojazdu nie jest wykluczona.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska wskazał, że przedmiot staje się zatem odpadem z chwilą "pozbycia się" go przez dotychczasowego posiadacza, bowiem o tym, czy dana substancja lub przedmiot mogą być uznane za nieprzydatne w określonym miejscu lub czasie, decyduje ich dotychczasowy posiadacz.

Mając to na względzie GIOŚ na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalił, że S. B. nabył od firmy [...]. pojazd marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...]. Faktura amerykańska, która stanowi dowód zakupu tego pojazdu, zgodnie z uwierzytelnionym tłumaczeniem z dnia 13.03.2009 r., sporządzonym przez tłumacza przysięgłego języka angielskiego zawiera informację o kolizji tego pojazdu. Dla przedmiotowego pojazdu Departament Bezpieczeństwa Drogowego i Pojazdów Mechanicznych Stanu [...] w USA w dniu [...] kwietnia 2008 r. wystawił dokument Certificate of Destruction. Dokument ten, zgodnie z uwierzytelnionym tłumaczeniem z dnia [...].03.2009 r., sporządzonym przez tłumacza przysięgłego języka [...] stanowi Świadectwo Zniszczenia pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...] i umieszczona została w nim następująca informacja - "UWAGA: Po wystawieniu Świadectwa Zniszczenia Departament odmówi wydania jakiegokolwiek Aktu Własności (dowodu rejestracyjnego) dla tego pojazdu". Okoliczność ta, zdaniem GIOŚ, uniemożliwia dalsze użytkowanie przedmiotowego pojazdu zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem, ponieważ dokument ten wyklucza prawną możliwość ponownego dopuszczenia ww. pojazdu do ruchu drogowego. Zgodnie z art. 72 ust 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), rejestracji pojazdów dokonuje się na podstawie dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był wcześniej zarejestrowany. Stosowanie do art. 72 ust. 2a tej ustawy, w przypadku pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim, zamiast dowodu rejestracyjnego, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, dopuszcza się przedstawienie innego dokumentu stwierdzającego rejestrację pojazdu, wydanego przez organ właściwy do rejestracji pojazdów w tym państwie. GIOŚ podkreślił przy tym, iż podstawowym dokumentem uprawniającym właściciela pojazdu do jego zarejestrowania na terytorium [...], jest Certyfikat Tytułu Własności (w oryginale - Certificate of Title of Vehicle) i taki dokument stanowi " inny dokument stwierdzający rejestrację pojazdu, wydany przez organ właściwy do rejestracji pojazdów w tym państwie". Dokument Świadectwo Zniszczenia, wydany dla przedmiotowego pojazdu, nie stanowi więc dokumentu, o którym mowa w art. 72 ust. 2a ustawy Prawo o ruchu drogowym. GIOŚ biorąc zatem pod uwagę, iż przedmiotowy pojazd był zarejestrowany, a następnie w wyniku zdarzenia losowego uległ uszkodzeniu i przez Departament ds. Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego i Pojazdów Stanu [...] w USA został przeznaczony do zniszczenia (zezłomowania), uznał, że pojazd ten jeszcze na terytorium USA uzyskał status pojazdu wycofanego z eksploatacji i w takim stanie został sprowadzony na terytorium Polski. Z tych przyczyn pojazd ten nie może być ponownie zarejestrowany.

Przedmiotowy pojazd obecnie może być wykorzystany jedynie jako źródło części zamiennych lub złom.

Organ odwoławczy dokonał też analizy obowiązujących w Stanie [...] w USA przepisów, dotyczących pojazdów w odniesieniu do dokumentu Cerifícate of Destruction. Nadmienił, że w treści tego dokumentu, jako "właściciel (przedsiębiorstwo odholowujące/towarzystwo ubezpieczeniowe)", wskazana została firma [...] wypełnione zostało pole o pierwszym przeniesieniu własności - na firmę [...]. Niżej, w treści tego dokumentu znajduje się niewypełnione pole DRUGIE PRZENIESIENIE WŁASNOŚCI oraz niewypełnione i niepodpisane pole Świadectwo Zniszczenia - Pod groźbą kary za krzywoprzysięstwo zaświadczam niniejszym, że pojazd opisany powyżej został zniszczony poprzez zmiażdżenie, rozmontowanie lub pocięcie na kilka części. GIOŚ wskazał, że analiza obowiązujących w Stanie [...] USA przepisów dotyczących pojazdów - Zbiór przepisów Stanu [...], 2014, Tytuł XXIII Pojazdy Silnikowe, Rozdział 319 Świadectwa Własności - wykazała, co następuje. Zgodnie z treścią tłumaczenia sporządzonego w dniu [...] stycznia 2015 r. przez tłumacza przysięgłego w rozdziale 319.30 pt. Definicje; rozbiór na części, zniszczenie, zmiana charakterystyki pojazdu silnikowego lub przyczepy mieszkalne, znajduje się definicja pojazdu powypadkowego oraz Tytułu własności pojazdu powypadkowego (ang. Salvage Title), gdzie wskazano, że pojazd powypadkowy oznacza pojazd silnikowy, który uległ "całkowitemu zniszczeniu", zgodnie z definicją zawartą w ust. 3 pkt (a). Dalej, w ust. 3 pkt (a) wskazano dwa przypadki, kiedy uszkodzony pojazd uznaje się za całkowicie zniszczony - gdy firma ubezpieczeniowa wypłaca właścicielowi pojazdu równowartość zniszczonego lub uszkodzonego pojazdu lub gdy nieubezpieczony pojazd silnikowy zostaje zniszczony lub uszkodzony, a koszt naprawy, lub odbudowy pojazdu - w momencie powstania szkody - wynosi 80 procent lub więcej kosztu nowego pojazdu tego samego rodzaju i o tej samej jakości. Z treści przytoczonych przepisów wynika, iż w takich przypadkach w stanie [...] w USA wydawany jest dokument "Salvage title". Dalej, ustawodawca amerykański wskazał, że nie uznaje się, aby pojazd silnikowy uległ "całkowitemu zniszczeniu", jeżeli firma ubezpieczeniowa i właściciel pojazdu silnikowego uzgodnią, że pojazd silnikowy zostanie naprawiony, a nie zastąpiony, wyłączając przypadek, w którym koszt naprawy uszkodzonego pojazdu silnikowego przekracza 100 procent kosztu nowego pojazdu tego samego rodzaju i o tej samej jakości.

W dalszej części tej ustawy, jak podał GIOŚ, wskazano dwa przypadki, w których wydawany jest dokument "Certificate of Destruction":

1. w przypadku pojazdów z najnowszych roczników (z definicji wskazanej w tej ustawie wynika, iż oznacza model pojazdu silnikowego danego producenta sprzed 7 lat lub nowszy), których bieżąca wartość detaliczna tuż przed powstaniem szkody, w wyniku której pojazd uległ całkowitemu zniszczeniu, wynosiła co najmniej 7500 USD, według ustaleń na podstawie jakiegokolwiek oficjalnego przewodnika po cenach samochodów używanych lub oficjalnej wyceny takiego pojazdu, jeżeli właściciel lub firma ubezpieczeniowa ustalili, że szacowane koszty napraw fizycznych i mechanicznych uszkodzeń danego pojazdu są równe lub wyższe niż 90% bieżącej wartości detalicznej takiego pojazdu, ustalonej na podstawie jakiegokolwiek oficjalnego przewodnika po cenach samochodów używanych lub oficjalnej wyceny takiego pojazdu, wydział uznaje taki pojazd za nienadający się do odbudowania i wystawia świadectwo zniszczenia, które upoważnia do rozebrania lub zniszczenia pojazdu silnikowego, a następnie - świadectwo zniszczenia może zostać przeniesione maksymalnie dwukrotnie przed wymaganym rozebraniem pojazdu lub jego zniszczeniem i musi towarzyszyć pojazdowi mechanicznemu, dla którego zostało wystawione, kiedy taki pojazd sprzedawany jest celem rozebrania lub zniszczenia - w zamian za tytuł własności. Wydział nie może wystawić tytułu własności dla takiego pojazdu (...).

2. Jeżeli bieżąca wartość detaliczna pojazdu silnikowego tuż przed powstaniem szkody, w wyniku której pojazd uległ całkowitemu zniszczeniu, wynosiła co najmniej 7500 USD, według ustaleń na podstawie jakiegokolwiek oficjalnego przewodnika po cenach samochodów używanych lub oficjalnej wyceny takiego pojazdu, lub jeżeli pojazd nie jest pojazdem z najnowszych roczników, właściciel lub firma ubezpieczeniowa wypłacająca odszkodowanie z tytułu całkowitego zniszczenia pojazdu silnikowego, zobowiązani są uzyska świadectwo zniszczenia, jeżeli pojazd został uszkodzony, zdewastowany lub spalony w takim stopniu, że jedyna wartość rezydualna pojazdu to jego wartość jako źródła części lub metalu przeznaczonego na złom, lub jeżeli pojazd zostaje przywieziony do tutejszego stanu na podstawie tytułu własności lub innego dokumentu świadczącego, że pojazd nie nadaje się do naprawy, został złomowany, lub nadaje się wyłącznie do rozebrania na części.

Przytoczone zapisy, zdaniem GIOŚ, świadczą o tym, że dokument Świadectwo Zniszczenia wydawany jest na terenie stanu [...] w USA obligatoryjnie dla uszkodzonego pojazdu w określonych przypadkach i determinuje przeznaczenie takiego pojazdu pojazd nienadający się do odbudowywania, przeznaczony do rozebrania lub zniszczenia, a jedyna wartość rezydualna pojazdu to jego wartość jako źródła części lub metalu przeznaczonego na złom. Świadczy to o tym, że pierwotny właściciel tego pojazdu na terenie USA, pozbył się go (z uwagi na bardzo poważne uszkodzenie/całkowite zniszczenie pojazdu) na rzecz firmy ubezpieczeniowej [...], która następnie sprzedała go firmie [...], która z kolei w dniu [...] czerwca 2008 r. sprzedała ten pojazd (w stanie poważnie uszkodzonym i z towarzyszącym pojazdowi dokumentem Certificate of Destruction, który uniemożliwia jego ponowną rejestrację) Skarżącemu.

Konkludując GIOŚ stwierdził, że przytoczone przepisy uniemożliwiają naprawę/odbudowę i użytkowanie pojazdu na terenie stanu [...] w USA.

Dokument Świadectwo Zniszczenia, który został na terenie USA wystawiony dla przedmiotowego pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], świadczy niezbicie o tym, że przedmiotowy pojazd został już na terenie USA zakwalifikowany jako odpad, z uwagi na zmianę jego dotychczasowego przeznaczenia, jak również z uwagi na wolę pierwotnego właściciela tego pojazdu, który pozbył się go na terenie USA na rzecz firmy ubezpieczeniowej oraz z uwagi na obowiązek "pozbycia się" tego pojazdu, wynikający z przytoczonych przepisów stanu [...] w USA.

Doszło więc do "pozbycia się" pojazdu, zgodnie z definicją odpadu zawartą w ww. art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Oznacza zmianę sposobu dotychczasowego użytkowania przedmiotu, czyli użytkowanie w inny sposób aniżeli nakazuje to jego przeznaczenie, a nowy sposób użytkowania mógłby wywołać niekorzystne oddziaływanie na środowisko.

W ocenie GIOŚ, w rozpatrywanej sprawie zarówno stan techniczny pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], w momencie sprowadzenia (potwierdzony wyceną rzeczoznawcy samochodowego Nr: [...] z dnia [...] i [...] września 2014r., protokołem kontroli o sybn. [...] z dnia [...] października 2008 r. oraz pisemnymi wyjaśnieniami Strony z dnia [...] listopada 2008 r.), jak i ewentualna ekonomiczna opłacalność naprawy, na które to okoliczności powoływała się Strona, nie zmieniają rozstrzygnięcia sprawy co do meritum, bowiem możliwość rejestracji przedmiotowego pojazdu determinuje jego przydatność do ruchu drogowego, a tym samym możliwość użytkowania pojazdu zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem.

Został on sprowadzony na terytorium RP, gdzie, z uwagi na trwałe prawne przeszkody (wynikające z wydania dokumentu Certificate of Destruction), pojazd ten nie podlegał rejestracji, a tym samym nie mógł być użytkowany zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem.

Odnosząc się do żądania S. B. umorzenia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, z uwagi na niemożność zbadania przez organ I. instancji wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy - GIOŚ nie stwierdził istnienia takiej przeszkody. Nie występuje bowiem bezprzedmiotowość takiego postępowania, okoliczności faktyczne niniejszej sprawy są jasne, a materiał dowodowy kompletny i umożliwiający wydanie rozstrzygnięcia. Fizyczny brak sprowadzonego przez Skarżącego odpadu w postaci przedmiotowego pojazdu (pojazd został oddany przez Skarżącego do stacji demontażu, zgodnie z postanowieniem Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2008 r.), nie stanowi - zdaniem Organu - przeszkody do ustalenia ponad wszelką wątpliwość, że pojazd ten stanowił odpad.

Status tego pojazdu jako odpadu wynika zarówno z towarzyszącego mu dokumentu Certificate of Destruction, który został wydany na terenie USA, jak i z woli/obowiązku "pozbycia się" go przez jego poprzedniego właściciela.

Organ I. instancji nie przeprowadzał dowodów w toku postępowania wyjaśniającego, w związku z czym nie naruszył przepisu art. 79 K.p.a.

GIOŚ wyjaśnił też, że pełnomocnik Strony zapoznał się w dniu [...] listopada 2014 r. w siedzibie [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w R., z aktami mniejszej sprawy, z której to czynności sporządzony został protokół, podpisany przez pełnomocnika Strony. Jak wynika z tego protokołu, pełnomocnik zapoznał się ze wszystkimi dokumentami wskazanymi w postanowieniu organu I. instancji z dnia [...].11.2014 r. o dopuszczeniu w prowadzonym postępowaniu dowodów w postaci dokumentów. Organ I. instancji, wydając zaskarżoną decyzję, oparł się na analizie dokumentów wskazanych w postanowieniu z dnia [...].11.2014r. i dokumenty te stanowiły cały zgromadzony materiał dowodowy, w związku z czym nie zgodził się ze Skarżącym, że jego pełnomocnik nie zapoznał się z całością akt sprawy, a organ I. instancji nie uwzględnił części materiału dowodowego.

GIOŚ wyjaśnił także, iż rozporządzenie Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar, na które powołał się Skarżący definiując pojęcie odpadu nie obowiązywało już w dacie nielegalnego międzynarodowego przemieszczenia odpadu w postaci przedmiotowego pojazdu przez Skarżącego, tj. w 2008 r.). Zostało uchylone przez rozporządzenie (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12.07.2006r. ze zm.), które z kolei w dacie tego przemieszczenia opierało się na definicji odpadu zawartej w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/12/WE z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów, gdzie "odpady" oznaczają wszelkie substancje lub przedmioty należące do kategorii określonych w załączniku I, które ich posiadacz usuwa, zamierza usunąć lub ma obowiązek usunąć". GIOŚ wyraził pogląd, że opisany stan przedmiotu postępowania stanowi podstawę do zakwalifikowania go do kategorii Q2 - "produkty nieobjęte specyfikacją" (wg ww. dyrektywy), która w załączniku nr 1 do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (obowiązującej w dacie sprowadzenia przedmiotowych pojazdów do kraju oraz w dacie wydania decyzji I. instancji), została określona jako - "produkty nieodpowiadające wymaganiom jakościowym".

Organ odwoławczy, podkreślił także, iż pojazd marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], posiadał m.in. silnik, co wynika wprost z wyceny rzeczoznawcy samochodowego Nr: [...] z dnia [...] września 2014 r., gdzie w UWAGACH znajduje się następująca informacja - "mechanizmy jezdne i napędowe były w pełni sprawne i można było samochód przemieszczać w czasie rozładunku" oraz zostało potwierdzone przez Skarżącego w nadesłanych przez niego do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska pisemnych wyjaśnieniach z dnia [...] listopada 2008 r. (gdzie S. B. pokreślił, że sprowadzony przez niego pojazd "jest jeżdżący"), co - zdaniem GIOŚ - świadczy o tym, że przedmiotowy pojazd zawierał płyny eksploatacyjne. Z tej przyczyny GIOŚ stwierdził, że jako odpad, pojazd ten posiadał właściwości niebezpieczne, zatem powinien być sklasyfikowany pod kodem 16 01 04* - zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy, zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1923). O niebezpiecznym charakterze odpadu w postaci pojazdu przesądza bowiem sam fakt, iż zawiera on substancje i elementy niebezpieczne (np. olej silnikowy, olej przekładniowy w skrzyni biegów, resztki paliwa, płyn chłodniczy i inne).

GIOŚ podał, że zarówno w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji, jak i w jej sentencji organ I. instancji wykazał, iż międzynarodowe przemieszczenie przedmiotowych odpadów wymagało zastosowania procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody właściwych zainteresowanych organów na podstawie art. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006. Zgodnie z art. 3 ust. 1 cyt. rozporządzenia, procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody podlegają wszystkie odpady, jeżeli mają być poddane procesom unieszkodliwiania, a także:

odpady wyszczególnione w załączniku IV, który obejmuje między innymi opady wyszczególnione w aneksach II i VII Konwencji Bazylejskiej;

odpady wyszczególnione w załączniku IVA;

odpady niesklasyfikowane pod żadnym kodem w załączniku III, HIB, IV i IVA;

mieszanin odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, HIB, IV lub IVA, chyba że zostały wyszczególnione w załączniku IIIA, jeżeli mają być poddane procesom odzysku.

Odpad w postaci przedmiotowego pojazdu, jak ustalił GIOŚ, nie został sklasyfikowany pod żadnym kodem w załączniku III, HIB, IV i IVA i z tej przyczyny międzynarodowe przemieszczenie przedmiotowych odpadów wymagało zastosowania procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody właściwych zainteresowanych organów.

GIOŚ stwierdził, że transport przedmiotowego odpadu z terenu USA na terytorium Polski nosi znamiona nielegalnego międzynarodowego przemieszczenia odpadu, przywołując treść art. 2 pkt 35 lit. a cyt. rozporządzenia, w myśl którego przemieszczenie opadów dokonane bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom zgodnie z tym rozporządzeniem, stanowi nielegalne przemieszczenie.

GIOŚ ustalił także, iż nabywcą przedmiotowego odpadu jest Skarżący, jak trafnie przyjął WIOŚ, bowiem zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, przez odbiorcę odpadów sprowadzonych nielegalnie rozumie się każdą osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną, do której zostały przemieszczone nielegalnie odpady. Organ I. instancji prawidłowo uzasadnił też, że Skarżący umyślnie sprowadził na teren Polski odpad, bowiem S. B. w swoich wyjaśnieniach z dnia [...] listopada 2008 r. przyznał, że oglądał zdjęcia tego uszkodzonego pojazdu przed zakupem, a zatem miał świadomość, że samochód, który kupuje, jest pojazdem częściowo spalonym (stan techniczny pojazdu po sprowadzeniu na teren RP potwierdzony został dokumentacją fotograficzną oraz Wyceną Nr: [...] z dnia [...] października 2008r.).

GIOŚ dostrzegł z urzędu, że w punkcie piątym pouczenia decyzji z [...].12.2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska błędnie określił, iż w razie nieterminowego uiszczenia kary, pobierane będą odsetki za zwłokę. Wyjaśnił, że według art. 35 ust. 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów "w przypadku bezskutecznego upływu terminu, o którym mowa w ust. 3, kara pieniężna podlega ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji". Brak jest zatem podstaw prawnych, które określałyby, iż organ I. instancji może w przedmiotowej sprawie pobierać odsetki za nieterminowe uregulowanie przedmiotowej kary. W odniesieniu do kar pieniężnych nakładanych w trybie przepisów ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 poz. 749 ze zm.), które dawałby możliwość pobierania odsetek za nieterminowe regulowanie przedmiotowych kar. Uchybienie w postaci błędnego pouczenia o ściągnięciu nieuiszczonej w terminie kary pieniężnej wraz z odsetkami za zwłokę nie narusza jednakże przepisów postępowania w stopniu wymagającym wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego.

We wniesionej skardze S. B. zarzucił, że zaskarżona decyzja narusza przepisy artykułów: 7, 77, 35, 79, 81 K.p.a. i wniósł o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji I. instancji w całości.

Skarżący wyraził pogląd, że w świetle obowiązujących przepisów w brak jest podstaw do uznania za odpad samochodu marki [...], przywiezionego przez niego z zagranicy (USA). Zarzucił, że Organ I. i II. instancji w swoich postępowaniach pominęły kwestię wielkości uszkodzeń pojazdu, ubytek jego wartości w stosunku do takiego samego pojazdu w stanie nieuszkodzonym (wskazówki metodyczne przywołane przez Organ).

Zarzucił błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów postępowania, a właściwie brak jego przeprowadzenia i ustalenia w sposób obiektywny prawdy obiektywnej przez Organ I. instancji i nieskorygowanie go przez Organ II. instancji, co spowodowało naruszenie prawa materialnego i miało istotny wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji.

Podniósł, że przekroczone zostały terminy załatwienia sprawy, wynikające z art. 35 K.p.a.

Zdaniem Skarżącego, Organ na podstawie dokumentów (świadectwa zniszczenia ) w którym nie ma zapisu, że przedmiotowy pojazd został wycofany z eksploatacji na terenie USA wnioskuje, że pojazd ten, mimo braku jednoznacznych dowodów, został z eksploatacji wycofany.

Organ nie mając jednoznacznych dowodów dopuścił się, zdaniem Skarżącego, naruszenia przepisów art. 79 i 81 K.p.a., bowiem nie zachował wymagań określonych tymi przepisami.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy, doszedł do przekonania, że skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013r. poz. 21 ze zm.), przez odpady rozumie się "każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany". Pojęcie "pozbycia się", które stanowi konieczną przesłankę do uznania za odpad, użyte przez ustawodawcę Naczelny Sąd Administracyjny zinterpretował m. in. w wyroku z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2132/11. Wskazał, w nim, iż w istocie oznacza ono zmianę sposobu użytkowania wskazanego przedmiotu, czyli użytkowanie w inny sposób aniżeli nakazuje to przeznaczenie danego przedmiotu, a nowy sposób użytkowania mógłby wywoływać niekorzystne oddziaływanie na środowisko. Decydujące zaś znaczenie dla uznania danego przedmiotu za odpad ma jego stan w momencie sprowadzenia na terytorium Polski oraz wola jego poprzedniego posiadacza. Głównym kryterium kwalifikacji rzeczy jako "odpadu" jest zatem postępowanie jej posiadacza.

W rozpatrywanej sprawie, kluczowy dowód stanowił dokument Certificate of Destruction (tłum. świadectwo zniszczenia), wstawiony w dniu [...] kwietnia 2008 r. przez Departament Bezpieczeństwa Drogowego i Pojazdów Mechanicznych Stanu [...] w USA dla uszkodzonego pojazd marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...]. Dokument ten zawiera następujący zapis - " UWAGA: Po wystawieniu Świadectwa Zniszczenia Departament odmówi wydania jakiegokolwiek Aktu Własności [-dowodu rejestracyjnego] dla tego pojazdu".

Sąd podziela argumentację GIOŚ zawartą w zaskarżonej decyzji, że dokument ten, towarzyszący przemieszczeniu przedmiotowego pojazdu, uniemożliwiał dalsze jego użytkowanie, zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem. Wykluczał prawną możliwość ponownego dopuszczenia pojazdu do ruchu drogowego, co wynikało z art. 72 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Sąd uważa za uprawniony pogląd wyrażony przez WSA w Lublinie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, że dokument "Certificate of Destruction" w żaden sposób nie potwierdza rejestracji na terenie USA pojazdu, dla którego został wydany, a więc nie może zostać uwzględniony w procesie rejestracji pojazdu na ternie RP. (por. wyrok z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt III SA/Lu 212/10).

Przywołane okoliczności świadczą o tym, że przedmiotowy pojazd już na terenie USA został zakwalifikowany jako odpad, z uwagi na zmianę jego dotychczasowego przeznaczenia, jak również z uwagi na wolę pierwotnego właściciela tego pojazdu, który pozbył się go na terenie USA na rzecz firmy ubezpieczeniowej oraz z uwagi na obowiązek "pozbycia się" przedmiotowego pojazdu, wynikający z przytoczonych przez GIOŚ przepisów stanu [...] w USA. Oznacza to w efekcie "pozbycie się" zgodnie z definicją odpadu zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, które w istocie oznacza zmianę sposobu dotychczasowego użytkowania przedmiotu, czyli użytkowanie w inny sposób aniżeli nakazuje to jego przeznaczenie, a nowy sposób użytkowania mógłby wywołać niekorzystne oddziaływanie na środowisko (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2132/11).

GIOŚ trafnie powołał się także na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwość Unii Europejskiej, wskazując, że dla oceny tego, czy zaszło "pozbycie się" danej substancji czy przedmiotu, istotne jest określenie przyczyn zastosowania tego zmienionego sposobu wykorzystania i intencji, skłaniających posiadacza do tej zmiany (np. nieprzydatność czy brak możliwości wykorzystania w dotychczasowy sposób), a także ewentualne konsekwencje (dla człowieka lub środowiska) tego nowego sposobu zastosowania (wyrok TS UE z dnia 15 czerwca 2000r. w połączonych sprawach C-418/97 i C-419/97, wyrok TS UE z dnia 11 września 2003r. w sprawie C-114/01). O ewentualnym wyzbyciu decyduje więc ten, kto dostarcza określone przedmioty lub substancje (wyroki WSA w Warszawie z dnia 31 marca 2008r., sygn. akt: IV SA/Wa 81/08; z dnia 15 października 2009r., sygn. akt: IV SA/Wa 98/09 oraz z dnia 31 marca 2010r" sygn. akt: IV SA/Wa 249/10). Uprawniona jest zatem konkluzja, że przedmiot staje się odpadem z chwilą "pozbycia się" go przez dotychczasowego posiadacza, bowiem o tym, czy dana substancja lub przedmiot mogą być uznane za nieprzydatne w określonym miejscu lub czasie, decyduje ich dotychczasowy posiadacz.

Trybunału Sprawiedliwość Unii Europejskiej stwierdził, że dla oceny tego, czy zaszło "pozbycie się" danej substancji czy przedmiotu, istotne jest określenie przyczyn zastosowania tego zmienionego sposobu wykorzystania i intencji, skłaniających posiadacza do tej zmiany (np. nieprzydatność czy brak możliwości wykorzystania w dotychczasowy sposób), a także ewentualne konsekwencje (dla człowieka lub środowiska) tego nowego sposobu zastosowania (wyrok TS UE z dnia 15 czerwca 2000r. w połączonych sprawach C-418/97 i C-419/97, wyrok TS UE z dnia 11 września 2003 r. w sprawie C-114/01). O ewentualnym wyzbyciu decyduje więc ten, kto dostarcza określone przedmioty lub substancje. Przedmiot staje się zatem odpadem z chwilą "pozbycia się" go przez dotychczasowego posiadacza, bowiem o tym, czy dana substancja lub przedmiot mogą być uznane za nieprzydatne w określonym miejscu lub czasie, decyduje ich dotychczasowy posiadacz.

Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy bezsprzecznie świadczy o tym, że pierwotny właściciel tego pojazdu na terenie USA, pozbył się go (z uwagi na bardzo poważne uszkodzenie/całkowite zniszczenie pojazdu) na rzecz firmy ubezpieczeniowej [...], która następnie sprzedała ten pojazd firmie [...], a ta z kolei w dniu [...] czerwca 2008 r. sprzedała przedmiotowy pojazd (w stanie poważnie uszkodzonym i z towarzyszącym pojazdowi dokumentem Certificate of Destruction, który uniemożliwiał jego ponowną rejestrację) Skarżącemu. Sąd podziela stanowisko Organu odwoławczego, że przytoczone przez GIOŚ przepisy uniemożliwiają naprawę/odbudowę i użytkowanie pojazdu na terenie stanu [...] w USA.

Skarżący zarzucił, że w dokumencie Świadectwo Zniszczenia brak jest zapisu o wycofaniu przedmiotowego pojazdu z eksploatacji na terenie USA, a zatem brak jest jednoznacznych dowodów na wycofanie go z eksploatacji.

Z zarzutem tym nie sposób się zgodzić. Przywołane przepisy stanu [...] precyzują przeznaczenie/status pojazdu z dokumentem Certificate of Destruction, zaś sam dokument również zawiera informację na temat braku możliwości ponownego zarejestrowania takiego pojazdu, co jest tożsame z wycofaniem z eksploatacji.

Stan techniczny pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], w momencie sprowadzenia na teren RP, w tym wielkość uszkodzeń pojazdu, czy też ubytek wartości przedmiotowego pojazdu w stosunku do analogicznego pojazdu w stanie nieuszkodzonym, na które to argumenty powołał się Skarżący, nie zmieniają rozstrzygnięcia sprawy co do meritum, bowiem przedmiotowy pojazd, na podstawie dokumentu Certificate of Destruction, został na terenie USA trwale wycofany z eksploatacji i przeznaczony do zniszczenia, a tym samym już w momencie wysyłki stanowił odpad. Możliwość rejestracji przedmiotowego pojazdu determinuje bowiem jego przydatność do ruchu drogowego, a tym samym możliwość użytkowania pojazdu zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem.

Skarżący podkreślał, że zakupił ten pojazd jako auto naprawialne - w pominięciu tej okoliczności przez organy obu instancji, upatrywał błędnego ustalenia stanu sprawy. Miał zamiar, jak oświadczył, użytkowania tego pojazdu zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem. Nawet jeśli przedmiotowy pojazd teoretycznie mógł zostać poddany naprawie, to jednakże już na terenie USA uzyskał status pojazdu trwale wycofanego z eksploatacji, przeznaczonego do zniszczenia i z takim statusem został sprowadzony na terytorium RP, gdzie, z uwagi na trwałe prawne przeszkody (wynikające z wydania dokumentu Certificate of Destruction), pojazd ten nie podlegał rejestracji, a tym samym nie mógł być użytkowany zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem.

Skład orzekający w niniejszej sprawie, podziela stanowisko wyrażone w tej kwestii przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok z dnia 16 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OSK 2793/12), że w postępowaniach w przedmiocie międzynarodowego przemieszczenia odpadów, dotyczących uszkodzonych pojazdów przewożonych przez granicę, pierwszoplanowe znaczenie mają dowody z dokumentów, pozwalające ustalić przede wszystkim zamiar poprzedniego posiadacza oraz to, czy pojazd ten może poruszać się po drogach, czyli być użytkowany zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem.

Co się zaś tyczy dokumentu, na który powołał się Skarżący, zatytułowanego "Wskazówki metodyczne w sprawie uznawania pojazdów za odpad w transgranicznym przemieszczaniu odpadów z dnia 3 kwietnia 2008 r. z korektami pkt 2 z dnia 15 lipca 2008 r. oraz z dnia 21 marca 2013 r. (źródło: http://www.gios.gov.pl/zalaczniki/artykuly/wskazowki metodyczne odpadow2.pdf), to stanowi on jedynie materiał informacyjny do spraw prowadzonych przez służby podległe Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska, Ministrowi Finansów, Komendantowi Głównemu Straży Granicznej oraz Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego. Wskazówki te nie są prawnie wiążące i zostały wydane przez GIOŚ w celu zapewnienia jednolitej interpretacji przepisów prawa krajowego, wspólnotowego i międzynarodowego w zakresie dotyczącym transgranicznego przemieszczania odpadów. Odnotowania przy tym wymaga, że w pkt. I tych wskazówek wyjaśniono, iż transgranicznie przemieszczany pojazd wypełnia ustawową definicję odpadu, jeśli poprzedni właściciel dokonał pozbycia się pojazdu uszkodzonego, posiadającego dokument własności pojazdu, z którego wynika, że nie nadaje się on do naprawy lub uległ kasacji ("Certificate of Destruction", "Damage Equal to the Value", "For Parts Only", "Non Rebuildable", "Non Repairable" itp.). Wobec tego za nieuzasadniony należało uznać także zarzut Skarżącego nawiązujący się do tych Wytycznych, przedstawiony w skardze.

Nie są też trafne zarzuty skargi tyczące naruszenia przepisów art. 7, art. 77, art. 35, art. 79 oraz art. 81 K.p.a. W niniejszej sprawie organ odwoławczy wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, z którego wynika bezsprzecznie, że sprowadzony przez Skarżącego przedmiotowy uszkodzony pojazd - stanowił odpad.

[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadził rozprawę administracyjną w której Skarżący uczestniczył. Organ I. instancji sporządził protokół z tej rozprawy, z którego wynika, że pełnomocnikowi Strony przedstawiony został stan faktyczny i formalno-prawny sprawy oraz umożliwiono mu zapoznanie się z zebranym materiałem dowodowym w trybie z art. 10 K.p.a. w dniu 25 listopada 2014 r. udostępniono akta sprawy pełnomocnikowi Strony, z której to czynności sporządzony został protokół. Organ II. instancji nie prowadził uzupełniającego postępowania dowodowego. Oparł się na dowodach zgromadzonych przez I. instancję. Przeprowadził natomiast, na potrzeby rozpoznania niniejszej sprawy, analizę prawodawstwa [...]. Nie było zatem nowych dowodów w sprawie, z którymi Organ odwoławczy byłby zobowiązany zapoznać Skarżącego przed wydaniem decyzji.

Należy też odnotować, że Skarżący poddał uprzednio przedmiotowy pojazd utylizacji.

GIOS, w dniu [...] listopada 2008 r., wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie dokonania nielegalnego wwozu do Polski odpadu w postaci uszkodzonego pojazdu marki: [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], przez S. B. W toku postępowania, postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r., GIOŚ wezwał Stronę do oddania odpadu w postaci tego uszkodzonego pojazdu, do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów. W dniu [...] czerwca 2009 r. do Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska wpłynęła kopia dokumentu w postaci faktury VAT, z dnia [...] kwietnia 2009 r., świadczącego o przyjęciu karoserii, silnika oraz podzespołów przedmiotowego pojazdu marki: [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...] do Firmy "[...], ul., będącej stacją demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Wobec tego, decyzją z dnia [...].08.2009 r. nr [...] GIOŚ umorzył postępowanie administracyjne w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadami przywiezionymi nielegalnie - jako bezprzedmiotowe. Uzasadniając takie rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, iż z uwagi na zagospodarowanie odpadów będących przedmiotem postępowania, postępowanie administracyjne w sprawie określenia sposobu zagospodarowania nielegalnie przemieszczonych odpadów stało się bezprzedmiotowe. Skarżący nie skorzystał wówczas z przysługującego mu prawa złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i decyzja ta stała się ostateczna.

Fakt jednakże, iż tamto postępowanie w sposób prawomocny zostało umorzone, nie dawał podstaw do umorzenia postępowania w przedmiocie nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 50.000 zł, jako na odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie z zagranicy.

GIOŚ wykazał, że okoliczność braku dokumentu umożliwiającego zarejestrowanie uszkodzonego pojazd marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], a więc brak możliwości użytkowania tego uszkodzonego pojazdu w sposób zgodny z jego pierwotnym przeznaczeniem, nawet po dokonaniu jego naprawy, w odniesieniu do polityki Wspólnoty w dziedzinie środowiska naturalnego (stawiającej za cel wysoki poziom ochrony, opierającej się na zasadzie przezorności i działania zapobiegawczego) - jako całość dowodzą, że organy miały do czynienia z odpadem, w rozumieniu powołanych przepisów o odpadach.

Trafnie przyjął zatem GIOŚ, że przedmiotowy uszkodzony pojazd, w odniesieniu do którego została nałożona na Skarżącego kara pieniężna, stanowił odpad niebezpieczny sprowadzony do Polski nielegalnie, tj. bez wymaganego zgłoszenia i zgody właściwych zainteresowanych organów, a Skarżący był jego odbiorcą w rozumieniu przepisów art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.

Nie może ujść uwadze, że jedną z podstawowych funkcji przepisów ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów jest prewencja w postępowaniu z odpadami nielegalnie przemieszczanymi i zapobieganie powstawaniu negatywnych skutków związanych z tym przemieszczeniem.

Należy nadto odnotować, że GIOŚ w uzasadnieniu swej decyzji wyraził pogląd, iż w punkcie piątym pouczenia decyzji z [...].12.2014 r., [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska błędnie określił, że w razie nieterminowego uiszczenia kary, pobierane będą odsetki za zwłokę. Jednocześnie nie uchylił pkt. 5 decyzji Organu I. instancji.

W ocenie Sądu, stanowisko GIOŚ wyrażone w tej kwestii w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie jest trafne i uprawnione. Wynika z błędnej interpretacji przepisów. Interpretacja ta, jakkolwiek korzystna dla Strony, nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach, przez to przeciwne stanowisko Sądu w tym względzie, nie narusza art. 134 § 2 P.p.s.a.

Pogląd wyrażony przez GIOŚ prowadziłby do nieuzasadnionego faworyzowania Skarżącego, w stosunku do innych podmiotów obciążonych przedmiotową karą pieniężną, które zgodnie z obowiązującymi przepisami, zobowiązane byłyby do uiszczenia odsetek od nieterminowo uiszczonej należności. Naruszałoby to konstytucyjną zasadę równości i prowadziłoby do nieuprawnionego zróżnicowania podmiotów znajdujących się w tej samej sytuacji. Nadmienić bowiem należy, że konstytucyjna zasada równości zakłada równe traktowanie podmiotów podobnych, wyodrębnionych w oparciu o wspólną im cechę istotną (relewantną).

Rozważając to zagadnienie, po pierwsze należy mieć na uwadze, że jakkolwiek kary pieniężne nakładane w trybie przepisów ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów ściągane są wg przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, to w innych tyczących ich kwestiach - np. co do rozłożenia płatności na raty - zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 poz. 749 ze zm.). Zasadnicze znaczenie w tym względzie ma fakt, że w myśl art. 3 pkt 3 lit. c Ordynacji podatkowej przez podatki rozumie się również opłaty oraz niepodatkowe należności budżetowe. Taki charakter mają kary pieniężne z art. 32 oraz 33 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Jednocześnie w myśl art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej od zaległości podatkowych, (...), naliczane są odsetki za zwłokę. Jak stanowią z kolei § 3 oraz § 4 tego artykułu - odsetki za zwłokę podatnik nalicza od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku.

Po drugie, podkreślenia wymaga, iż jak stanowi art. 2 § 2 Ordynacji podatkowej - jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III stosuje się również do opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne niż wymienione w § 1 pkt 1 organy. Paragraf 3 art. 2 Ordynacji podatkowej stanowi zaś, że Organom, o których mowa w § 2, przysługują uprawnienia organów podatkowych. Wobec tego do tych należności znajdują zastosowanie przepisy Działu III Ordynacji podatkowej, normujące zasady naliczania odsetek za zwłokę.

Po trzecie, Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, jak stwierdza art. 386 pkt 3 Poś, stanowi instytucję ochrony środowiska.

W myśl art. 401 ust. 7 pkt. 12 ustawy Prawo ochrony środowiska (zwanej dalej Poś) - przychodami Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej są (także) wpływy z kar pieniężnych wymierzanych na podstawie art. 32 i 33 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859, ze zm.). Fundusz ten zaś zgodnie z art. 400 tej ustawy jest państwową osobą prawną w rozumieniu art. 9 pkt 14 ustawy o finansach publicznych. Jednocześnie w myśl art. 402 ust. 8a Poś - wpływy z kar pieniężnych, o których mowa w art. 32 i 33 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, wojewódzcy inspektorzy ochrony środowiska przekazują na rachunek bankowy Narodowego Funduszu (...).

Wobec przytoczonych argumentów, stanowisko wyrażone w tym przedmiocie przez GIOŚ nie mogło się ostać. Skoro jednak Organ odwoławczy nie uchylił - w tej części - decyzji I. instancji, uchybienie to nie skutkowało koniecznością wzruszenia zaskarżonej decyzji. Podkreślenia wymagało jednak, że w tym zakresie zaskarżona decyzja zawierała wadliwą argumentację. Do uchylenia zaskarżonej decyzji nie mógł też prowadzić zarzut skargi, tyczący naruszenia art. 35 K.p.a. Ewentualna zwłoka w rozpoznaniu sprawy przez organ może być bowiem zwalczana skargą na bezczynność/przewlekłość organu w prowadzeniu postępowania administracyjnego. Sytuacja taka nie ma natomiast wpływu na wynik zakończonego postępowania.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.