Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1195/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 185  par. 1,  art. 203   pkt  2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zając (sprawozdawca), Sędzia NSA Juliusz Antosik, Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Protokolant Iwona Wtulich, po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2006 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skarg kasacyjnych B. J. oraz Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 12 sierpnia 2005 r. sygn. akt I SA/Bk 162/05 w sprawie ze skargi B. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności byłego wspólnika za zaległości w podatku od towarów i usług spółki cywilnej B. za styczeń, luty, marzec 2001 r. 1. oddala skargę kasacyjną B. J., 2. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku, 3. zasądza od B. J. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku kwotę 700 zł /słownie: siedemset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skarg kasacyjnych jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 12 sierpnia 2005 r., sygn. akt I SA/Bk 162/05, mocą którego uchylono zaskarżoną przez B. J. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności byłego wspólnika za zaległości w podatku od towarów i usług B. s.c. za styczeń, luty, marzec 2001 r., stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości oraz zasądzono zwrot kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji opisał przebieg sprawy. Wskazano, że decyzją z dnia [...] Urząd Skarbowy w Suwałkach orzekł o odpowiedzialności byłego wspólnika B. s.c. skarżącego, B. J. za zaległości podatkowe zlikwidowanej spółki w podatku od towarów i usług za styczeń, luty i marzec 2001 r., a także o dodatkowym zobowiązaniu podatkowym z wymienione miesiące. Ustalono, że zaniżenie podatku należnego spowodowane zostało tym, że nie zadeklarowano podatku należnego, wynikającego z czterech fikcyjnych faktur sprzedaży. Natomiast zawyżenie podatku naliczonego było konsekwencją wykazania przez zlikwidowaną spółkę w deklaracjach VAT-7 za poszczególne miesiące podatku naliczonego w kwocie wyższej niż to wynika z odtworzonych (duplikatów) faktur zakupu.

Po rozpatrzeniu wniesionego przez stronę odwołania, uzupełnionego o złożone w toku postępowania odwoławczego dowody (duplikaty faktur wystawione przez T. oraz spółkę H.), a także na skutek przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji dodatkowego postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Białymstoku uchylił decyzję Urzędu Skarbowego w Suwałkach w całości i orzekł o odpowiedzialności byłego wspólnika za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń, luty i marzec 2001 r.

Organ drugiej instancji uwzględnił podatek naliczony wynikający z dostarczonych duplikatów faktur zakupu. Powołując się na treść art. 19 ust. 2 ustawy o VAT z 1993 r. oraz § 50 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.), zwanego dalej rozporządzenie MF, stwierdził, że podstawę do obniżenia przez nabywcę kwoty podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego stanowią wyłącznie oryginały faktur lub ich faktur korygujących albo ich duplikaty. Żadna inna okoliczność nie może dawać takiej podstawy, dlatego też organ nie uwzględnił faktu, iż podatnik z przyczyn niezależnych od siebie utracił część dokumentacji (protokół z komisyjnego zniszczenia dokumentacji) i nie był w stanie ich w pełni odtworzyć. Ponadto w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, organ pierwszej instancji nie miał obowiązku podejmowania działań w celu odtworzenia niezbędnej dokumentacji.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i uznanie, że została ona wydana z rażącym naruszeniem art. 19 ust. 1 ustawy o VAT z 1993 r., § 50 ust. 3 rozporządzenia MF oraz zasad ogólnych postępowania podatkowego, określonych w art. 121, 122 oraz 124 Ordynacji podatkowej. Uzasadniając naruszenia zasady prawdy obiektywnej wskazano, że organy nie podjęły niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie skontrolowanie sprzedawców w zakresie obowiązku sporządzenia duplikatów miało wpływ na wynik "odbudowy" faktur. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty za całkowicie chybione.

Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał, że jest ona częściowo zasadna. W ocenie Sądu, w omawianej sprawie naruszone zostały wskazywane w zarzutach zasady ogólne, tj. zasada prawdy obiektywnej, a w konsekwencji również zasada pogłębiania zaufania do organów podatkowych, ponieważ nie można uznać, że organy prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jeżeli w jego trakcie nie wyjaśniono dokładnie stanu faktycznego. Sąd powołał się na wyrok Sądu Najwyższego z 23 listopada 1994 r., sygn. akt III ARN 55/94, w którym wyrażono tezę, że jako "dowolne należy traktować ustalenie faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenia w materiale dowodowym, ale niekompletnym", a także szereg wyroków NSA, w których negatywnie oceniono bierność organów tym zakresie.

Sąd pierwszej instancji nie zgodził się z twierdzeniem Dyrektora Izby Skarbowej, jakoby udokumentowanie zdarzeń gospodarczych w niniejszej sprawie ciążyło tylko na podatniku, który w oparciu o posiadane faktury, a w przypadku ich zniszczenia o ich duplikaty, miał "udowodnić fakt zaistnienia zdarzeń gospodarczych z nich wynikających i mających znaczenie dla jego rozliczeń podatkowych." Pokreślono, że organ podatkowy narusza prawo nie tylko w wypadku wadliwego zastosowania prawa, ale również gdy prawidłowo zastosuje prawo do wadliwie ustalonego stanu faktycznego, tak jak w omawianej sprawie.

We wskazaniach co do dalszego postępowania Sąd stwierdził, że w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego organy powinny dopuścić duplikaty faktur, które skarżący otrzymał od kontrahentów zlikwidowanej spółki już po podjęciu zaskarżonej decyzji, a także powinny aktywnie włączyć się w prowadzone postępowanie, podejmując czynności zmierzające do zebrania pełnego materiału dowodowego.

Sąd nie podzielił poglądu skarżącego odnośnie naruszenia przez organy art. 19 ustawy o VAT z 1993 r. oraz § 50 ust. 3 oraz § 52 rozporządzenia MF.

Od powyższego wyroku obie strony wniosły skargi kasacyjne. Pełnomocnik B. J. zaskarżył wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia pkt 1. i 2. zarzucając:

1) naruszenie art. 113 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: u.p.p.s.a., wskutek niezastosowania przepisów art. 23 § 1 pkt 1 i art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej i zamknięcie rozprawy, gdy sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a szczególności art. 19 ustawy o VAT z 1993 r. oraz § 50 ust. 3 i § 52 rozporządzenia MF przez niewłaściwie zastosowanie;

3) naruszenie art. 135 u.p.p.s.a. wskutek braku oceny prawnej oraz pełnych wskazań co do dalszego postępowania

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej pkt 1 i 2 oraz stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, jak również zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Uzasadniając zarzuty wskazano, że stwierdzone przez Sąd naruszenia kwalifikują się do rażącego naruszenia prawa skutkującego nieważnością decyzji. Ponadto, Sąd nienależycie wyjaśnił zarzuty skarżącego (zarzut naruszenia art. 23 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, podnoszony przez skarżącego w toku postępowania przed Sądem nie został wcale rozpoznany) oraz nie dokonał ustaleń w przedmiocie możności odtworzenia duplikatów faktur VAT za okres od stycznia do marca 2001 r.

W opinii autora skargi kasacyjnej, w niniejszej sprawie wyjaśnienia wymaga zagadnienie prawne w brzmieniu: "czy dopuszczalne jest ustalenie zaległości podatku od towarów i usług w kwocie wyższej od wynikającej z deklaracji podatku i zapłaconej w wypadku utraty na skutek zdarzenia losowego źródłowych dokumentów rozliczeniowych – faktur oraz ewidencji sprzedaży i zakupów na podstawie przepisów art. 19 ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisów wykonawczych w sytuacji niemożności odtworzenia wszystkich dokumentów źródłowych stanowiących podstawę rozliczenia tego podatku?" W wypadku odpowiedzi negatywnej na powyższe pytanie – "czy dopuszczalne jest ustalenie podatku od towarów i usług na podstawie szacunku (art. Ust. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej?"

Zdaniem skarżącego wyrok nie rozstrzyga tego zagadnienia oraz nie zawiera wskazań co do dalszego postępowania w wypadku niemożności pełnego odtworzenia dokumentów źródłowych.

W skardze kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku wyrok powyższy zaskarżono w całości zarzucając:

1) naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 u.p.p.s.a.) poprzez błędną wykładnię art. 19. 1 ustawy o VAT z 1993 r., a mianowicie przyjęcie, iż przepis ten stanowi, że odliczenie podatku naliczonego z faktur zakupu nie jest prawem (uprawnieniem) podatnika;

2) naruszenie postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 u.p.p.s.a.), t.j. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji w sytuacji, gdy nie nastąpiło naruszenie przepisów postępowania, t.j. art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej, które miało wpływ na wynik sprawy.

Powołując się obszernie na orzecznictwo oraz stanowiska prezentowane w doktrynie pełnomocnik organu podkreślił, że nie można się w pełni zgodzić z twierdzeniem Sądu odnośnie art. 19 ustawy o VAT z 1993 r., że "odliczenie podatku naliczonego z faktur zakupu nie jest prawem (uprawnieniem) podatnika, lecz jest w pewnym sensie elementem obowiązującego prawa, że jest elementem konstrukcji podatku" i w związku z tym "ponieważ jest to element konstrukcji podatku, to choć podlega on ustaleniu w drodze postępowania podatkowego, nie można uznawać, że następuje tu jakiekolwiek przesunięcie ciężaru dowodu. Spoczywa on jednakowo na podatniku i organie podatkowym, ponieważ jest to element obowiązującego porządku prawnego."

W przekonaniu Dyrektora Izby Skarbowej, organy podatkowe nie mogą zastępować podatnika i korzystać z tego prawa w jego imieniu, czy też wpływać na jego realizację. Uprawnione są natomiast do weryfikacji prawidłowości skorzystania z tego prawa przez podatnika. Ze sformułowania "prawo podatnika", zawartego w powołanym artykule wynika, że to właśnie podatnik, a nie organ podatkowy decyduje o tym, którą fakturę VAT lub dokument SAD przyjmie do rozliczenia w deklaracji VAT. W niniejszej sprawie organy podatkowe współdziałały z podatnikiem, uwzględniając nowe dowody i przeprowadzając postępowanie wyjaśniające co do wiarygodności tych dokumentów. Natomiast fakt, że już po wydaniu decyzji przez organ odwoławczy podatnik przedstawił w sprawie nowe dokumenty nie powinien być podstawą uchylenia ostatecznej decyzji. Mogą one stanowić jedynie podstawę do wznowienia postępowania, a inicjatywa w tym względzie powinna należeć do strony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na wstępie należy zwrócić uwagę, że stosownie do przepisu art. 174 p.p.s.a. podstawę skargi kasacyjnej może stanowić naruszenie przez Sąd I instancji prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z przepisu art. 176 tej ustawy wynika z kolei, że skarga kasacyjna winna czynić zadość nie tylko wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, ale także zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Rozpatrując sprawę na skutek skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej granicami, tj. treścią przytoczonych w niej podstaw kasacyjnych oraz treścią i zakresem zawartego w niej wniosku, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania ( art. 183 § 1). Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza zatem, że zakres kontroli orzeczenia wydanego w pierwszej instancji wyznacza sama strona wnosząca ten środek zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do jej "uzupełniania" o przepisy prawa w skardze kasacyjnej nieprzywołane.

Stosownie do przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) funkcją sądów administracyjnych jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości głównie przez kontrolę działalności administracji publicznej, która to kontrola sprawowana jest zasadniczo pod względem jej zgodności z prawem. Z kolei z przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a. wynika, iż kontrola działalności administracji publicznej ze strony sądów administracyjnych obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wskazane tam akty i czynności (lub ich brak), w tym przede wszystkim na decyzje administracyjne. Wynik przeprowadzonej przez sąd administracyjny kontroli zgodności z prawem zaskarżonej do tego sądu decyzji , znajduje swój wyraz w uwzględnieniu skargi w przypadku jej zasadności albo w jej nieuwzględnieniu, gdy jest ona niezasadna. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 tejże ustawy, uwzględnieniu podlega skarga dotycząca decyzji, co do której Sąd stwierdził, iż wydana została w warunkach powodujących jej nieważność względnie z takim naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Stanowiąc o takich przesłankach uwzględnienia skargi, wskazany przepis art. 145 § 1 p.p.s.a. określa zarazem sposób zachowania się sądu administracyjnego w przypadku tego uwzględnienia, nakazując - w zależności od rodzaju i wagi stwierdzonego naruszenia prawa - uchylenie decyzji w całości lub w części (pkt 1), stwierdzenie jej nieważności w całości lub w części (pkt 2) względnie stwierdzenie wydania jej z naruszeniem prawa, jeżeli do takiego stwierdzenia zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (pkt 3). Sposób postępowania sądu administracyjnego w razie nieuwzględnienia skargi, a więc w przypadku nie stwierdzenia naruszeń prawa określonych w art. 145 § 1, określa natomiast przepis art. 151 omawianej ustawy procesowej, nakazujący wydanie orzeczenia o oddaleniu skargi.

W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną wniesioną przez B. J.

Odnosząc się do pierwszego zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 113 p.p.s.a. wskutek niezastosowania przepisów art. 23 §1 pkt 1 i art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej , stwierdzić należy, że zarzut ten nie został sformułowany w sposób jasny i dostatecznie uzasadniony . Przepis art. 113 p.p.s.a. dotyczy zamknięcia przez sąd rozprawy, przy czym stosownie do § 1 przewodniczący zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, a z § 2 z kolei wynika ,iż można zamknąć rozprawę również w przypadku, gdy ma być przeprowadzony jeszcze uzupełniający dowód z dokumentów znanych stronom, a przeprowadzenie rozprawy co do tego dowodu sąd uzna za zbyteczne. Ze skargi nie wynika, który paragraf art. 113, zdaniem skarżącej, naruszył Sąd. Również zarzut niezastosowania wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej, nie zasługuje na uwzględnienie, zważywszy, że przepisów tych Sąd wprost nie stosował. Powiązanie powyższych kwestii ze wskazaniem na naruszenie art. 113 p.p.s.a. nie może być więc skuteczne.

W związku z zarzutem naruszenia art. 19 ustawy o podatku VAT, zwrócić należy uwagę na to, że artykuł ten w poszczególnych ustępach zawiera szereg regulacji dotyczących kwestii obniżenia kwoty podatku należnego . Brak wskazania w skardze kasacyjnej, który konkretnie przepis naruszył Sąd I instancji, jak również uzasadnienia tego zarzutu, uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu kontrolę kasacyjną w zakresie tego zarzutu.

Niezrozumiały jest ostatni z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 135 p.p.s.a wskutek braku oceny prawnej oraz pełnych wskazań co do dalszego postępowania. Stosownie bowiem do wskazanego przepisu sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przepis ten upoważnia sąd do kontroli obejmującej wszystkie rozstrzygnięcia w sprawie ,dotyczy zatem innych kwestii niż przypisane mu przez autora skargi kasacyjnej.

Z powyższych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna B. J. nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej Naczelny Sąd Administracyjny uznał podniesione w niej zarzuty za uzasadnione.

W szczególności uzasadniony jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 19 ust. 1 ustawy o podatku VAT i przyjęcie, że przepis ten stanowi, że odliczenie podatku naliczonego z faktur zakupu nie jest prawem podatnika.

Zasadnie podniesiono w skardze kasacyjnej , że zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o VAT, podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Podatnik może dokonać obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, ale nie musi; jest to jego prawo, a nie obowiązek. Powołane, przez autora skargi kasacyjnej, liczne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, literalne brzmienie tego przepisu, potwierdza zasadność takiej wykładni tego przepisu.

W związku z powyższym dokonanie przez Sąd I instancji odmiennej wykładni, z powołaniem się na odosobnione w doktrynie poglądy, bez odniesienia się do wykładni językowej art. 19 ust.1 ustawy o podatku VAT i orzecznictwa, według oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego należy uznać za nieuzasadnione.

Również drugi z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów prawa procesowego jest uzasadniony. Autor skargi kasacyjnej zasadnie wskazał, że z zawartego w art. 19 ustawy o VAT sformułowania "prawo podatnika" wynika, że to właśnie podatnik, a nie organ podatkowy decyduje o tym, którą fakturę VAT lub dokument SAD przyjmie do rozliczenia w deklaracji VAT. Organy podatkowe nie mogą narzucać podatnikowi swojej woli w tym zakresie i odgrywać istotnej roli w realizacji tego prawa. W konsekwencji, jak wywodzi, odliczenie podatku naliczonego zależy wyłącznie od woli podatnika, nie można więc ciężaru dowodu w tej sprawie przesuwać na organ podatkowy i czynić z tego powodu zarzut zaniechania przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, co było podstawą uchylenia przez Sąd decyzji Dyrektora Izby Skarbowej . Skarżący wskazał przy tym na szereg czynności przeprowadzonych w toku postępowania podatkowego przez organy podatkowe.

Powyższe wskazuje, że ocena Sądu I instancji, iż uchybiono przepisom postępowania podatkowego powodującym, że wydaną w toku postępowania decyzję należało uznać za wadliwą wynika z przyjętego przez Sąd I instancji poglądu dotyczącego charakteru odliczenia, a w związku z tym, niczym nie ograniczonego, obowiązku organów w zakresie przeprowadzania dowodów celem odtworzenia utraconej przez podatnika dokumentacji. Sąd powołując się na zasady ogólne postępowania, nie wskazał w jaki sposób przepisy te zostały naruszone w rozpoznawanej sprawie oraz, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zalecenie, iż przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy powinny dopuścić duplikaty faktur, które skarżąca otrzymała od kontrahentów już po podjęciu zaskarżonej decyzji, może ewentualnie stanowić przesłankę do uruchomienia trybu nadzwyczajnego w sprawie.

Według oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesione w skardze kasacyjnej przez Dyrektora Izby Skarbowej zarzuty w oparciu o art. 174 p.p.s.a. są usprawiedliwione .

Ze względu na powyższe na podstawie art.185 § 1 i art. 203 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.