Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 735/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi S. T. na postanowienie Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 2 marca 2022 r. nr NS-HD.906.3.2022 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 2.03.2021 r. nr NS.HD.906.3. Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny – dalej organ - stwierdził niedopuszczalność odwołania od czynności nałożenia przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. obowiązku kwarantanny na L. D. w okresie od 16.11.2021 r. do 19.11.2021 r. Odwołanie zostało wniesione przez reprezentującą małoletnią L. T.– matkę S. T. (dalej: skarżąca, strona). W podstawie prawnej wskazano art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.).

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż 01.03.2022 r. do Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego wpłynęło odwołanie S. T., gdzie wnosiła ona o uchylenie decyzji w sprawie nałożonej na L. T. kwarantanny w związku z potwierdzonym przypadkiem Covid-19 wsród dzieci uczestniczących w zajęciach szkolnych zarzucając jej niekonstytucyjność.

Organ stwierdził, iż odwołanie było niedopuszczalne ponieważ orzeczenie o obowiązkowej kwarantannie dokonane zostało w myśl § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2021 r. z poz. 861 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku objęcia przez organy inspekcji sanitarnej osoby kwarantanną z powodu narażenia na chorobę wywołaną wirusem SARS-CoV-2, izolacją albo izolacją w warunkach domowych, informację o tym umieszcza się w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w § 2 ust. 4 pkt 1.

Taki wpis, zgodny z obowiązującymi przepisami, stanowił więc czynność materialno-techniczną i nie był decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.) – dalej "k.p.a.". W związku z powyższym należało, zdaniem organu, stwierdzić niedopuszczalność odwołania w trybie art. 134 k.p.a.

W skardze do WSA w Gliwicach strona wniosła o: stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności o objęciu kwarantanną; zwolnienie z kosztów postępowania, według norm przepisanych.

Zaskarżonej czynności zarzuciła:

1. naruszenie art. 33 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 oraz art. 34 ust. 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi z dnia 5 grudnia 2008 r., które wymagają dla objęcia danej osoby kwarantanną wydania decyzji administracyjnej

- przez brak wydania decyzji administracyjnej, w przedmiocie nałożenia kwarantanny, wskutek zastosowania sprzecznego z treścią tych przepisów par. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii z 6 maja 2021 r., wyłączającego formę decyzji administracyjnej, bez stosownej podstawy ustawowej, co stanowi jednocześnie nielegalne pozbawienie dziecka wolności osobistej, wbrew art. 41 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz wolności poruszania się po terytorium Rzeczpospolitej, wbrew art. 52 ust. 1 Konstytucji RP;

2. - naruszenie art. 32 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi z dnia 5 grudnia 2008 r.,

- przez brak zweryfikowania uzyskanych informacji i danych o podejrzeniu zakażenia oraz o domniemywanym "kontakcie" dziecka z osobą podejrzaną o zakażenie tzn. o rzekomej styczności z źródłem biologicznego czynnika, chorobotwórczego i wykonania własnej, merytorycznej oceny zaistniałej sytuacji, w ramach obowiązkowego w takim wypadku dochodzenia epidemiologicznego, czego wymaga ten przepis;

3. - naruszenie art. 34 ust. 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi z dnia 5 grudnia 2008 r.

- przez zastosowanie najbardziej dla dziecka dolegliwego środka tj. kwarantanny w sposób arbitralny i automatyczny, bo bez wymaganego rozważenia nadzoru epidemiologicznego.

To sprawia że zaskarżone rozstrzygnięcie nie mieści się w ramach dopuszczalnego "uznania administracyjnego", przeradzając się w dowolne wykonywanie władzy publicznej, poza granicami wyznaczonymi prawem i co jest stałą, naganną praktyką organu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podkreślając, że zgodnie z § 2 ust. 4 pkt 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. orzekając o kwarantannie, nie wydał decyzji. Zaznaczył przy tym, iż zgodnie z obowiązującym art. 34 ust. 2ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (ów. Dz. U. z 2021 r. poz. 2069) osoby, które były narażone na chorobę zakaźną lub pozostawały w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, a nie wykazywały objawów

chorobowych, podlegały obowiązkowej kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu, jeżeli tak postanowiły organy inspekcji sanitarnej przez okres nie dłuższy niż 21 dni, licząc od dnia następującego po ostatnim dniu odpowiednio narażenia albo styczności. Ponadto zgodnie z § 7 ust. 3 wówczas obowiązującego rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego (Dz. U. z 2021 r. poz. 351 ze zm.), okres obowiązkowej kwarantanny z powodu narażenia na zakażenie wirusem SARS-CoV-2 u osób, u których nie wystąpiły objawy choroby COVID-19, albo styczności ze źródłem zakażenia ulegał zakończeniu po 10 dniach, licząc od dnia następującego po ostatnim dniu odpowiednio narażenia albo styczności. W związku z powołanymi przepisami małoletnia córka skarżącej powinna podlegać obowiązkowej kwarantannie od 16 listopada 2021 r. do 19 listopada 2021 r. Skoro organ I instancji powziął informację w dniu 15 listopada 2021 r. o przypadku zarażenia i kontakcie dziecka skarżącej z osobą zarażoną w dniu 9 listopada 2021 r., obowiązek poddania się kwarantannie nałożono od dnia 16 listopada 2021 r. do dnia 19 listopada 2021 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie ponieważ rację miały organy, że zgodnie z § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (DZ. U. z 2021r. poz. 861) w przypadku objęcia przez organy inspekcji sanitarnej osoby kwarantanną z powodu narażenia na chorobę wywołaną wirusem SARS-CoV-2, izolacją albo izolacją w warunkach domowych, informację o tym umieszcza się w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w § 2 ust. 4 pkt 1. O tym, że "informacja o objęciu osoby kwarantanną" nie jest formalnie decyzją administracyjną (doręczaną jako pismo w trybie art. 39 i nast. k.p.a.) świadczy dodatkowo § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. Stanowi on, że informacja o objęciu osoby kwarantanną, izolacją albo izolacją w warunkach domowych może być przekazana tej osobie ustnie, za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności, w tym przez telefon.

Z tych to powodów Sąd uznał, że rację miał organ wydając zaskarżone postanowienie o niedopuszczalności odwołania w trybie art. 134 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Skoro konkretny przepis rozporządzenia wykonawczego stanowił, że "decyzji organu inspekcji sanitarnej się nie wydaje" to zasadniczo organ odwoławczy postąpił prawidłowo wydając zaskarżone postanowienie. Przystępując bowiem do rozpatrzenia odwołania organ odwoławczy w pierwszym rzędzie zobowiązany jest zbadać czy w ogóle można wnieść odwołania od konkretnego orzeczenia (czynności, pisma itp.) i czy to odwołanie zostało wniesione w terminie. Sąd zwraca przy tym uwagę, że rozpatrując kwestię dopuszczalności odwołania, organ odwoławczy nie jest uprawniony do merytorycznej oceny sprawy, w której wniesiono to odwołanie. Ocena taka jest możliwa dopiero po stwierdzeniu, że odwołanie jest dopuszczalne. W konsekwencji takiego uregulowania w przepisach k.p.a., także sąd administracyjny, rozpoznając skargę na postanowienie o niedopuszczalności odwołania, nie jest uprawniony do oceny legalności podjętych w tej sprawie przez organ działań (wyrok NSA z 12 grudnia 2017 r., I GSK 2770/17 i powołane tam orzeczenia sądów administracyjnych). Innymi słowy sąd administracyjny bada jedynie czy organ prawidłowo stwierdził brak dopuszczalności odwołania, a nie czy zaskarżone tym odwołaniem działanie organu (tu: informacja o objęciu osoby kwarantanną) było legalne.

W konsekwencji Sąd nie był uprawniony do badania, czy informacja o objęciu kwarantanną była zgodna z prawem, w szczególności z aktami prawa wyższego rzędu tj. Konstytucją RP i ustawą o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Sąd za prawidłową uznaje ocenę organu, że przekazana informacja była czynnością od której jako takiej odwołanie nie przysługiwało.

W tym stanie rzeczy Sąd skargę oddalił.

-----------------------

1