Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 490/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2014-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 3 pkt 2, art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 132 § 1, art. 156
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 48, art. 51 ust. 1pkt 1 i ust. 7
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2014 r. sprawy ze skarg D.S. i Z.S., M.S. i M.S., L.W. i S.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego 1. na rzecz skarżących: - D.S. i Z.S. solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych, - M.S. i M.S. solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych, - L.W. i S.W. solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych, tytułem zwrotu uiszczonych wpisów od skarg, 2. solidarnie na rzecz skarżących M.S. i S.W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] stycznia 2011r., reprezentowana przez zarząd, Wspólnota Mieszkaniowa wystąpiła do Wójta o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części piwnicy wraz z przebudową na lokalną kotłownię w budynku wielorodzinnym, na działce nr [...] oraz ustawienie kontenera – żużlowni na części działki nr [...].

Decyzja Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2011 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla objętej wnioskiem inwestycji została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...].

Wydana w wyniku ponownego rozpoznania sprawy (po uzupełnieniu dnia 6 września 2011 r. wniosku przez Wspólnotę) przez Wójta Gminy kolejna decyzja z dnia [...] września 2011 r. znak [...] została ponownie uchylona przez Kolegium decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. ( znak: [...]), a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze do rozpatrzenia sprawy wyznaczyło Burmistrza, któremu wniosek i akta sprawy przekazane zostały 13 sierpnia 2012 r.

Po uzupełnieniu i zmodyfikowaniu przez wnioskodawcę – na wezwanie organu - w dniach 14 i 27 sierpnia 2012 r. wniosku o ustalenie warunków zabudowy, przeprowadzeniu postępowania, w tym dokonaniu uzgodnień, decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. znak [...] Burmistrz ustalił wnioskującej Wspólnocie warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części piwnicy wraz z przebudową w budynku wielorodzinnym na lokalną kotłownię, montażu komina dymnego i wentylacyjnego, budowie zadaszonych schodów do kotłowni w obrębie miejscowości [...] na działce nr [...], nadając jednocześnie decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności wskazał, że złożony przez uprawnione osoby w imieniu Wspólnoty wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy zawierał niezbędne elementy określone w art. 64 ust. 1 i art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a następnie stwierdził, że planowana inwestycja spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy. Adaptacja części piwnicy na kotłownię realizowana będzie bowiem w gabarytach istniejącego budynku. Dobudowane zostaną tylko zadaszone schody wejściowe do kotłowni oraz komin dymowy i wentylacyjny posadowiony na fundamencie. Projektowane schody wraz z fundamentem pod komin zajmą powierzchnię ok. 10% co stanowi ok. 0,3% powierzchni działki. Linia zabudowy budynku od strony frontowej nie ulegnie zmianie. Wskazał, że na objętej analizą urbanistyczną sąsiedniej działce nr [...], znajduje się budynek mieszkalny wielorodzinny nr 80 A,B,C, trzykondygnacyjny z podpiwniczeniem, kryty dachem płaskim, o wysokości zabudowy ok. 10 m, w którego wschodniej części, w podpiwniczeniu znajduje się kotłownia lokalna z dobudowanym do budynku kominem (art. 61 ust. 1 pkt 1). Działka objęta inwestycją posiada istniejący dostęp z drogi powiatowej (działki nr ewid. [...]) ul. [...] poprzez utwardzoną część działki nr ewid. [...] pod drogę wewnętrzną oraz możliwość budowy dojazdu od drogi powiatowej (działka nr ewid. [...]) poprzez drogę wewnętrzną gminną działka nr ewid. [...] (art. 61 ust. 1 pkt 2 ). Posiada istniejące przyłącza (art. 61 ust 1 pkt 3 ). Działka ta ma powierzchnię 0,3183 ha i stanowi grunty rolne zabudowane oznaczone symbolem B-RVI (art. 61 ust 1 pkt 4). Wydaniu decyzji nie sprzeciwiają się przepisy odrębne ( art. 61 ust 1 pkt 5 ).

Organ I instancji wskazał, iż dokonując analizy obiektów znajdujących się w obszarze analizowanym ( analiza urbanistyczna) ustalił:

a) adaptację pomieszczeń piwnicy we wschodniej części budynku w gabarytach istniejącej zabudowy wraz z przebudową w celu uzyskania parametrów kotłowni zgodnie z warunkami technicznymi z § 136 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wraz z montażem dwóch kotłów na paliwo stałe, każdy o mocy 75 kW;

b) linię zabudowy budynku od strony frontowej - bez zmian;

c) montaż komina dymowego i wentylacyjnego posadowionego na fundamencie przy wschodniej (szczytowej) ścianie budynku nr 79;

d) wysokość komina - 12 m z tolerancją do 20 %,

e) budowę zadaszonych schodów wejściowych do kotłowni przy wschodniej (szczytowej) ścianie budynku nr 79;

f) powierzchnia zabudowy budynku - bez zmian plus powierzchnia projektowanych schodów i komina, tj. 10 m2 z tolerancją do 20%,

g) wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki jako istniejącą powiększoną nieznacznie, tj. nie więcej niż 4% o powierzchnię projektowanych schodów i fundamentu komina,

h) liczbę kondygnacji budynku - bez zmian,

i) szerokość elewacji frontowej budynku - bez zmian plus szerokość dobudowanych schodów 3 m z tolerancją do 20%,

j) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku - bez zmian,

k) geometrię dachu budynku - bez zmian, a nad projektowanymi schodami zadaszenie jedno lub dwupołaciowe o spadku do 30°.

Dalej organ I instancji szczegółowo omówił przebieg postępowania przeprowadzonego w sprawie. Wskazał między innymi na prowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowania dotyczące samowolnego wykonania kotłowni z powodu których organ kilkakrotnie zawieszał postępowanie administracyjne, a w wyniku których wydane zostały decyzje nakazujące Wspólnocie Mieszkaniowej doprowadzenie budynku do stanu poprzedniego w tym decyzja PINB nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r.

Odnosząc się do treści przekazanego mu do wiadomości pisma z dnia [...] stycznia 2014 r. skierowanego do PINB oraz pisma L. i S.W., M. i M.S. oraz D. i Z.S. z dnia [...] stycznia 2014 r. iż brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji w sytuacji gdy została ona już zrealizowana, gdyż decyzja taka będzie legalizacją samowoli budowlanej, organ I instancji stwierdził, że postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest już zakończone. Nastąpiło bowiem już zebranie materiału dowodowego, 16 stycznia 2014 r. złożony został przez Wspólnotę wniosek w sprawie niezwłocznego wydania decyzji w sprawie i nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Wywiódł, że organem kompetentnym do stwierdzenia samowoli budowlanej w przedmiotowej sprawie jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, a poinformowanie Burmistrza o zaistniałej samowoli budowlanej nie ma wpływu na zakres ustaleń w decyzji i tym samym nie ma potrzeby zawieszania po raz kolejny postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Nadto zagadnienia z zakresu rozwiązań projektowych dla wykonania kotłowni w budynku nr 79 przy ul. [...] będą uregulowane w projekcie budowlanym. Zdaniem organu, sama decyzja o warunkach zabudowy ma za zadanie określić, czy dane zamierzenie w danej lokalizacji może mieć miejsce. Pozostałe kwestie w zakresie wykonania robót budowlanych pozostają zaś w kompetencji Starosty.

Na koniec organ I instancji podkreślił, że na wniosek Wspólnoty nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 Kpa, ponieważ obecnie 14 z 18 lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku nr 79 przy ul. [...] nie posiada żadnego ogrzewania, co w okresie obniżonych temperatur powietrza stanowi zagrożenie utraty zdrowia i życia mieszkańców. Zdaniem organu I instancji, uzasadnione zatem pozostawało nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż wykonanie adaptacji pomieszczeń piwnicy na lokalną kotłownię w jak najkrótszym czasie umożliwi inwestorowi natychmiastowe rozpoczęcie realizacji inwestycji, po otrzymaniu stosownych zezwoleń.

W odwołaniu od powyższej decyzji M. i M.S., L. i S.W. oraz D. i Z.S. zaskarżonej decyzji zarzucili brak zastosowania się do wskazań zawartych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczemu z dnia [...] maja 2011 r. znak: [...] oraz naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art.8, art. 9, art.10, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, i art. 107 Kpa oraz art. 52, 53, 60, 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym.

Skarżący podnieśli, że w trakcie postępowania złożyli 15 stycznia 2014 r. uwagi, zastrzeżenia i dowody do których organ I instancji się nie odniósł, w szczególności zaś dokumenty potwierdzające, że inwestycja, objęta wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy faktycznie została już zrealizowana, co potwierdzone zostało opinią biegłego sądowego z grudnia 2013r. wydaną w postepowaniu karnym, jak również wyrokiem Sądu Okręgowego z [...] grudnia 2013 r. oraz pismem PINB skierowanym do prokuratury o możliwości popełnienia przestępstwa wykonania robót budowlanych w warunkach samowoli budowlanej. Zarzucili też, że organ I instancji jedynie stwierdził, iż organem kompetentnym w sprawie samowoli budowlanej jest PINB. Wskazując na przywołane w odowłaniu orzecznictwo wywodzili, iż nie jest dopuszczalne ustalanie warunków zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej bowiem los takiej inwestycji rozsytrzygany jest w odrębnym postepowaniu, opartym o przepisy prawa budowlanego.

Zarzucili też organowi I instancji naruszenie zasady praworządności z art. 6 Kpa, oraz art.7 Kpa przez wzięcie pod uwagę wyłącznie interesów jednej ze stron, z całkowitym pominięciem obowiązujących przepisów prawnych, interesu społecznego i skarżących. Zdaniem skarżących postępowanie było prowadzone z naruszeniem prawdy obiektywnej, organ wskazał tylko na interes jednej ze stron (rzekomo 14 rodzin pozostaje bez dostaw ciepła), w sytuacji gdy w aktach są dowody potwierdzające, że w ciągu 3 dni możliwe było uzyskanie ciepła z dostaw z sąsiedniego budynku tak jak to się odbywało dotąd przez okres 40 lat od daty wybudowania budynku.W ocenie skarżących takie działanie organu skutkuje utratą zaufania obywatela do Państwa, ze względu na celowe celowe i świadome działanie organu na zlecenie i w interesie zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej.

Ponadto skarżący podnieśli, że w decyzji organ I instancji nie wskazał nieprzekraczalnej linii zabudowy, a brak tego parametru spowoduje, że budowa schodów zewnętrznych uniemożliwi prawidłowe korzystanie z sąsiedniej drogi publicznej (dz. nr 560/12) ze względu na bliskie ich usytuowanie. Brak jest też w decyzji o warunkach zabudowy informacji o sposobie odprowadzenia wód opadowych z zadaszenia nad schodami. Poza tym planowana inwestycja znajduje się w bardzo bliskim sąsiedztwie terenów leśnych, co ze względu na wysokość planowanej budowy (komin) oraz ze względu na bezpieczeństwo pożarowe wymaga zachowania odpowiedniej odległość wynikającej z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Planowana inwestycja nie została uzgodniona, w trybie art. 106 Kpa, z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów leśnych. Skarżący również wskazali, że decyzja o warunkach zabudowy nie przewiduje zmiany sposobu użytkowania części piwnicy wraz z przebudową w budynku wielorodzinnym pozwalającej na wykonanie pomieszczenia socjalnego i pomieszczeń sanitarnych dla palacza zgodnie z Polską Normą PN-87/B-02411 "Ogrzewnictwo. Kotłownie wbudowane na paliwo stałe. Wymagania". Powyższa norma w pkt 2.2.4 jednoznacznie wskazuje, że należy przewidzieć umywalnię, natrysk i ustęp oraz pomieszczenie palacza (pomieszczenia sanitarne i socjalne).

Skarżący zwrócili również uwagę na to, że Sąd Rejonowy prowadził postępowanie w związku z wykonaniem kotłowni w piwnicy na paliwo stałe w warunkach samowoli budowlanej i zlecił wykonanie opinii. Inwestor zamierza w tym samym miejscu wykonać kotłownię. Analiza opinii biegłego sądowego niezbicie wskazuje, że planowane miejsce usytuowania kotłowni jest nieprawidłowe bowiem pomieszczenie posiada za małą kubaturę w stosunku do mocy kotłów, stropy nad kotłownią nie posiadają odpowiedniej gazoszczelności oraz nie spełniają warunki klasy 2 odporności ogniowej, a poza tym pomieszczenie kotłowni nie spełnia wymagań dotyczących odporności ogniowej stropu. Na koniec skarżący podnieśli, że organ I instancji nie wskazał w decyzji z jakich przyczyn nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, ograniczając się do stwierdzenia, że przesłaną jest "ważny interes strony", uznając przy tym, że okoliczność iż mieszkańcy 14 lokali pozostają od blisko czterech lat bez zapewnionego źródła ogrzewania, spełnia warunek opisany w art. 108 § 1 Kpa, a poza tym wniosek Wspólnoty z [...] stycznia 2014 r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji został złożony przez osoby nieuprawnione, gdyż w tym czasie w imieniu Wspólnoty mógł jedynie występować zarządca, a wniosek został złożony przez Zarząd Wspólnoty.

Przekazując pismem z dnia [...] lutego 2014 r. odwołanie organowi II instancji, Burmistrz zawarł w nim własne stanowisko co do zarzutów odowłania.

Pismem z dnia [...] marca 2014r., SKO, powołując się na przepis art. 136 Kpa, zobowiązało organ I instancji do przeprowadzenia z urzędu dodatkowego postępowania dowodowego i przesłania organowi II instancji informacji, czy wydana decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy ma ma na celu legalizację istniejacej samowoli budowalnej (robót zrealizowanych jak to wsakzuje się w odowłaniu), czy też roboty budowlane wykonane w ramach samowli budowlanej zostały doprowadzone do stanu przed ich wykonaniem zgodnie z decyzją PINB z dnia nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., a to ze względu na fakt, iż w piśmie z dnia [...] lutego 2014 r. organ I instancji nie odniósł się do tych zarzutów.

W odpowiedzi udzielonej pismem z dnia [...] marca 2014 r. organ I instancji stwierdził, iż wydana decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie miała na celu legalizacji samowoli budowlanej. Wskazał, że dla przedmiotowj inwestycji toczyło się postepowanie w przedmiocie samowoli budowlanej prowadzone przez PINB, który decyzją z dnia nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nakazał wspólnocie doprowadzić budynek do stanu poprzedniego. Wywiódł, iż pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. PINB potwierdzając ten fakt, poinformował, że podjęto czynnośći zmierzajace do wyegzekwowania nałożonego obowiązku. W takiej sytuacji organ I instancji “wznowił" postepowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, gdyż postępowanie dotyczące wyegzekwoania obowiązków nałożonych decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. pozostwało w kompetencji PINB i toczy się odrębnie. Na etapie zaś postępowania dotyczacego ustalenia warunkow zabudowy nie wpłynęły od PINB żadne dowody iż nałożony przez niego obowiązek nie został wykonany. Uzypełniająco Burmistrz wskazał, że w oparciu o podjętą decyzję o warunkach zabudowy Starosta wydał już tj. [...] lutego 2014r. decyzję nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę dla tej nwestycji, zaś w przypadku legalizacji organem kompetentnym pozostwałby PINB.

Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2014r. nr [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji jako nienaruszające przepisów prawa materialnego, jak i procesowego.

Na wstępie organ II instancji szczegółowo przedstawił stan faktyczny, który stanowił podstawę rozstrzygnięcia,następnie przytoczył treść przepisów prawnych mających jego zdaniem zastosowanie w sprawie, tj. art. 6 ust. 2, art. 52 ust. 1 i 2 pkt 1 i 2, art. 53 ust. 3, art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Organ odwoławczy uznał, że organ I instancji właściwe przeprowadził analizę przepisów prawnych i złożonego wniosku, prawidłowo wyznaczył obszar analizowany oraz zgodził się ze stanowiskiem Burmistrza co do spełnienia przez planowaną inwestycję wymogów określonych w art. 61 ustawy ust. 1 jak też w zakresie ustalenia wymogów dla wnioskowanej inwestycji.

Skład orzekający SKO stwierdził, że zgodnie z treścią art. 56 ustawy nie można odmówić ustalenia lokalizacji planowanej inwestycji, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, tj. zarzutu legalizacji samowoli budowlanej, braku ustalenia nieprzekraczalnej linii zabudowy, braku uzgodnienia decyzji w sprawie gruntów leśnych, organ odwoławczy stwierdził, że są one niezasadne.

Zarzuty dotyczące bliskiego położenie inwestycji wobec terenów leśnych, brak określenia w decyzji I instancji składu paliwa i żużlowni oraz odpowiednich warunków socjalnych i sanitarnych dla palacza, w świetle wyjaśnień organu I instancji (pismo z dnia [...] lutego 2014 r.) oraz powiązania postępowania lokalizacyjnego z postępowaniem przed organem budowlanym (pozwolenia na budowę), Kolegium uznało za niezasadne i podkreśliło, że mogą być one ewentualnie skutecznie podnoszone przez strony w trakcie postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę.

Również zarzut bezzasadnego nadania zaskarżonej decyzji przez organ I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności organ odwoaławczy uznał za bezzasadny. Wywiódł, że art. 108 § Kpa wymienia kilka rodzaju dóbr, które - każde z osobna - podlegają szczególnej ochronie przez nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej. Jednym z takich dóbr jest ochrona życia i zdrowia ludzi, drugi to "wyjątkowo ważny interes" stron. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wystarczająco umotywował swoją decyzję o nadaniu zaskarżonej decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności.

Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. o identycznej treści złożyli D. i Z.S., M. i M.S. oraz L. i S.W..

Postanowieniem z dnia 31 lipca 2014r. sprawy ze skarg wskazanych osób połączone zostały do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod wspólną sygnaturą akt II SA/Go 490/14.

W skargach skarżący zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego - w szczególności art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2, 59 ust. 1, 53 ust. 3, 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również naruszenie przepisów postępowania - w szczególności art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 108 § 1 Kpa w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie i wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Uzasadniając skargi skarżący podnieśli, że organ administracji wadliwie sformułował uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji, w szczególności poprzez zaniechanie odniesienia się do faktów, które zdaniem skarżących miały podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia. Tym samym organ administracji naruszył swoje obowiązki w zakresie podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpoznania całego materiału dowodowego. Ponadto, organ administracji nie odniósł się w sposób należyty do treści sformułowanych w odwołaniu zarzutów ograniczając się jedynie do wskazania, iż są bezzasadne, całkowicie odstępując od uzasadnienia tego stanowiska. Stwierdzili też, że planowana inwestycja, której dotyczy zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca, narusza prawnie chroniony interes skarżących. Jej realizacja skutkuje istotnym spadkiem wartości lokali należących do skarżących, znajdujących się bezpośrednio nad kotłownią tj. na parterze i pierwszym piętrze budynku. W konsekwencji ich mieszkania znajdują się w strefie negatywnych oddziaływań kotłowni, polegających na wyczuwalnym zapachu dymu i spalenizny, którego źródłem jest instalacja centralnego ogrzewania. Ponadto słyszalny jest, nadmierny i zakłócający sen, hałas wytwarzany przez piec centralnego ogrzewania i. Co więcej zbudowany bezpośrednio pod oknami mieszkań należących do skarżących zsyp na opał powoduje, iż kurz i pył węglowy w czasie wyładowywania opału, osiada następnie na oknach lokali skarżących, a w przypadku gdy okna te są otwarte, wnika do wnętrza budynku.

Skarżacy akcentowali, iż organ II posiadał wiedzę, że kotłownia na którą wydana została decyzja o warunkach zabudowy faktycznie została już wybudowana. Stan ten potwierdzał zebrany w sprawie materiał dowodowy w tym w szczególności opinia biegłego sądowego sporządzona na potrzeby postępowania karnego o sygn. akt [...] prowadzonej przed Sądem Rejonowym Wydział Karny, a także oświadczenia złożone przez skarżących oraz zawiadomienia PINB skierowane do Prokuratury o wykonaniu robót w warunkach samowoli budowlanej. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego nie ulegało zatem wątpliwości, że inwestycja w postaci budowy kotłowni w piwnicy budynku ul. [...], była już wcześniej zrealizowana w warunkach samowoli budowlanej, a nakaz usunięcia zaistniałej samowoli nigdy nie został należycie zrealizowany. W tej sytuacji, zdaniem skarżących, za rażące naruszenie prawa uznać należy wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej w warunkach samowoli budowlanej.

Wadliwe, w ocenie skarżących, pozostawały również ustalenia organu administracji w zakresie konieczności nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, mimo iż w sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 108 Kpa. Za niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy pozostają bowiem stwierdzenia SKO, że właściciele lokali w budynku

przy ul. [...] byli pozbawieni dostawy ciepła od 4 lat. Faktycznie, kotły zawsze na okres zimowy były uruchamiane (w wyniku samowoli budowlanej), a po jego zakończeniu i przeprowadzonej kontroli przez pracowników PINB, częściowo odłączane. Co więcej przez cały ten okres możliwe było ponowne przyłączenie budynku położonego przy ul. [...] do instalacji centralnego ogrzewania istniejącej w budynku położonym przy ulicy ul. [...].

Odpowiadając na skargi SKO wniosło o ich oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 24 września 2014 r. profesjonalny pełnomocnik skarżących M.S. i S.W. podtrzymał skargi wywodząc, iż w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy kotłowania w budynku przy ul. [...] była trzykrotnie uruchamiana i nigdy nie nastąpiło doprowadzenie budynku do stanu poprzedniego stosownie do decyzji wydawanych przez PINB. Następowało jedynie odłączanie kotłów i demontaż komina z zamurowaniem otworów. Doszło też do podzielenia przez inwestora zamierzenia budowlanego najpierw na prace przygotowawcze, wymagające pozwolenia na budowę ( udzielonego [...] grudnia 2012 r. ), ale nie decyzji o warunkach zabudowy, zaś ostateczne pozwolenie na budowę inwestor uzyskał w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy z [...] stycznia 2014 r. Uzupełniając zarzut naruszenia interesu prawnego skarżących wywodził, iż nie zostali oni uznani za strony w postępowaniach dotyczących obu pozwoleń na budowę, co skutkowało ich wnioskami o wznowienie postępowania.

Pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę podkreślajac nadto, iż dowodem na fakt, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie dotyczyło inwestycji już zrealizowanej jest decyzja Straosty z dnia [...] lutego 2014 r., bo nie jest możliwe wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji już zrealizowanej.

Obecni na rozprawie w dniu 24 września 2014 r. uczestnicy postępowania wnieśli o oddalenie skarg.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

1. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wskazane kryterium kontroli ( legalność ) oznacza, iż sąd administracyjny nie kieruje się zasadami słuszności czy celowości.

Zakres kontroli sądowoadministracyjnej wyznaczony jest przy tym przez art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ppsa"), stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Przywołany przepis oznacza, że już sam fakt wniesienia skargi obliguje sąd do dokonania całościowej oceny prawidłowości przeprowadzonego postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji jak i rozstrzygnięcia zawartego w tej decyzji niezależnie od zakresu i charakteru podniesionych w skardze zarzutów.

Zgodnie z art. 145 § 1-3 ppsa, sąd uwzględnia skargę na decyzję administracyjną, gdy stwierdzi, że jest ona dotknięta naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy administracyjnej ( czyli treść decyzji ), naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, jak również, gdy zachodzą przyczyny nieważności określone w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013r., poz. 267 powoływanej jako: Kpa) lub w innych przepisach. Zauważyć także należy, że sąd administracyjny, dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dacie jej wydania i na podstawie akt administracyjnych sprawy ( art. 133 § 1 ppsa ). Ocenie legalności podlegają zatem działania organu administracji publicznej w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego w dacie podejmowania rozstrzygnięcia przez organ, a nie w dacie wyrokowania. Dokonując, wg wskazanych reguł, kontroli zaskarżonej decyzji SKO, utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, Sąd uznał, iż skargi zasługują na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione zarzuty pozostawały uzasadnione.

2. Uzasadnione w okolicznościach sprawy okazały się zarzuty skarg dotyczące niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie okoliczności istotnych dla jej rozstrzygnięcia, a w konsekwencji zarzuty wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy i wadliwego uzasadnienia faktycznego decyzji.

Zgodzić się należy z zarzutem, iż zbagatelizowana została przez organy wydające kontrolowane przez Sąd decyzje, podnoszona przez skarżących od początku postępowania, kwestia rozpoczęcia, a nawet zrealizowania już przez inwestora inwestycji wskazanej we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wskazać przy tym należy, iż na ten aspekt sprawy zasadnie wskazywało SKO w uzasadnieniu pierwszej decyzji kasacyjnej z dnia [...] maja 2011 r. zarzucając, iż organ I instancji pominął zupełnie fakt samowoli budowlanej ( wykonanych już robót budowlanych, w tym komina o wysokości 12 m ) oraz jej znaczenia dla wszczętego postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy ( vide: strona 18 uzasadnienia decyzji SKO ). W kolejnej decyzji kasacyjnej tj. decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. SKO po raz kolejny wytknęło organowi I instancji, iż w dalszym ciągu pozostaje zasadny zarzut, że zaskarżona decyzja nie odnosi się do okoliczności, że inwestycja objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy została już częściowo zrealizowana, co potwierdziły oględziny nieruchomości przeprowadzone [...] stycznia 2012 r. W toku kolejnego rozpatrywania sprawy Burmistrz, wyznaczony jako organ I instancji do rozpatrzenia sprawy, kilkakrotnie zawieszał postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, uznając prejudycjalny wpływ na jego wynik postępowań prowadzonych przez organ nadzoru budowlanego, by ostatecznie stwierdzić w uzasadnieniu swej decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r., iż kwestia ta jako pozostająca w kompetencji PINB pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy – wydania decyzji o warunkach zabudowy. Stanowisko to zaakceptowało SKO, “zapominając" o swych wywodach czynionych w obu decyzjach kasacyjnych.

Analiza akt administracyjnych sprawy i uzasadnienia decyzji Burmistrza wskazują, że ustalenia organu I instancji w tej kwestii obejmują przy tym m.in. fakt wydania przez PINB decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. znak [...], nakazującej inwestorowi Wspólnocie Mieszkaniowej doprowadzenie budynku mieszkalnego do stanu poprzedniego, fakt uzyskania pisma z dnia [...] października 2012 r. znak [...] z informacją organu nadzoru budowlanego o wykonaniu przez inwestora obowiązku wynikającego z decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2012r., informacji strony w osobie M.S. wraz z dokumentacją fotograficzną o samowolnym wykonaniu przez inwestora stopy fundamentowej pod komin zewnętrzny, montaż tego komina oraz uruchomienie pieców c.o., informacji o zawiadomieniu nadzoru budowlanego o ponownej samowoli budowlanej oraz uzyskania w dniu [...] stycznia 2013 r. kopii decyzji PINB z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], którą organ ten, działając na podstawie art. podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane nakazał Wspólnocie doprowadzić do stanu poprzedniego budynek mieszkalny wielorodzinny w [...] poprzez:

- wyłączenie z użytkowania dwóch kotłów na paliwo stałe c.o. o mocy 75 kW każdy znajdujących się w pomieszczeniu piwnic, zaadoptowanym na lokalną kotłownię,

- trwałe odłączenie w/w kotłów od instalacji centralnego ogrzewania oraz od komina zastępczego znajdującego się przy ścianie szczytowej budynku,

- dokonanie rozbiórki komina zewnętrznego zastępczego o średnicy 400 mm wraz ze stopą fundamentową, zlokalizowanego przy ścianie szczytowej budynku,

-zamurowanie otworu w ścianie szczytowej budynku po zdemontowaniu komina zastępczego.

Z akt wynika też, że pismem z dnia [...] stycznia 2013r. Burmistrz, uzyskał od organu nadzoru budowlanego informację, że decyzja z [...] grudnia 2012 r. stała się ostateczna i podjęto czynności zmierzające do wyegzekwowania nałożonego na Wspólnotę obowiązku. Nie zostało jednak wyjaśnione - a brak ten obciąża organy orzekające w sprawie - czy czynności nakazane wskazaną decyzją organu nadzoru budowlanego zostały zostały faktycznie wykonane przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy. Bezzasadne jest przy tym powoływanie się przez organ I instancji na brak aktywności organu nadzoru budowlanego w kwestii powiadomienia go o tym. Zauważyć też należy, że ustalenia tego organ zaniechał mimo uprzednich wskazań SKO. Mimo też wielu pism kierowanych do Burmistrza przez skarżących informujących, że planowana przez Wspólnotę inwestycja została już zrealizowana, organ nie podjął czynności, aby informacje te zweryfikować. W decyzji z [...] stycznia 2014 r. organ I instancji stwierdził tylko, że nie jest właściwy do prowadzenia postępowania w przedmiocie samowoli budowlanej. Organ odwoławczy w odniesieniu do tej kwestii, w toku postępowania odowławczego, powołując się na przepis art. 136 Kpa, zobowiązał organ I instancji do ustosunkowania się do zarzutu stron składających odowłanie, że decyzja o warunkach zabudowy służy legalizacji samowoli budowlanej natomiast w uzasadnieniu decyzji w ogóle tą kwestią się nie zajął, wskazując tylko w uzasadnieniu, że zawarty w odwołaniu zarzut w tym przedmiocie zawarty jest niezasadny.

3. Wskazane zaniechania organów obu instancji dotyczyły tymczasem kwestii zasdniczej, wokół której ogniskowały się zarzuty odowłania i skarg, a związanej z dopuszczlnością wydania decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do inwestycji już rozpoczętej czy nawet już zrealizoawnej i to w warunkach samowoli budowlanej.

Zgodnie z przepisem art. 53 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jednolity: Dz.U. z 2012 poz. 647 ze zm.; powoływanej jako: ustawa o pzp ) właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dokonuje analizy m.in. stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Organy obu instancji swoje rozstrzygnięcia odnosiły do inwestycji planowanej traktując ją odrębnie od wykonanych lub podejmowanych robót budowlanych – obejmujących przebudowę piwnicy w celu zmiany sposobu jej użytkowania i zlokalizowania w niej kotłowni c.o. – a w stosunku do których niejako równolegle prowadzone były postępowania przez organ nadzoru budowlanego, w toku których wydane zostały co najmniej dwie decyzje na podstawie przepisów art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( obecnie tekst jednolity Dz.U. z 2013 r.,poz. 1409 ze zm.). Zatem w odniesieniu do inwestycji obejmujących zmianę sposobu użytkowania piwnicy w budynku wielorodzinnym toczone były różne postępowania przez organy nadzoru budowlanego, a jak wynika z informacji pełnomocnika skarżących na rozprawie, także postępowania przed organami administracji architektoniczno-budowlanej, co wiadomym jest również ze sprawy II SA/Go 180/14 ( fakt znany sądowi z urzędu ).

W zaistniałych okolicznościach sprawy realizacja przez organ prowadzący postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy obowiązku wynikającego z art. 53 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o pzp powinna – w sytuacji uzyskania wiedzy co do faktu rozpoczęcia czy zrealizowania inwestycji - bezwzględnie polegać powinna na dokonaniu ustaleń co do rzeczywistego stanu robót budowlanych, stanowiących inwestycję objętą wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy oraz uwzględnieniu postępowań administracyjnych prowadzonych w ich przedmiocie.

4. Godzi się zauważyć, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pozostaje ściśle powiązana z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Oba te akty określają jeden zespół złożonych działań, które składają się na proces inwestycyjny. Nie można więc stosowania jednej z tych ustaw oddzielić od drugiej. W związku z tym, że gospodarowanie przestrzenią należy traktować jako wstęp do podjęcia robót budowlanych, to decyzja o warunkach zabudowy stwierdza dopuszczalność tych zamierzeń inwestycyjnych, które są reglamentowane przez prawo budowlane.

Do czasu nowelizacji ustawy - Prawo budowlane, dokonanej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., w praktyce administracyjnej i orzecznictwie sądowym utrwalone było stanowisko, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu możliwe jest tylko w stosunku do projektowanej inwestycji, co oznacza, że w przypadku inwestycji zrealizowanej właściwy organ nie mógł już ustalić takich warunków. Powołana ustawa znowelizowała przepis art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b oraz ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z nim organ nadzoru prowadzący postępowanie dotyczące obiektu budowlanego będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę może postanowieniem nałożyć na inwestora obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego.

W odniesieniu zaś do tej regulacji wskazać należy na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. P. 37/2006 (Dz.U. Nr 247, poz. 1844) w którym stwierdzono, że z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego wynika, że warunkiem legalizacji samowoli jest zgodność konkretnej budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tzn. z planem miejscowym, albo z generalnym porządkiem planistycznym, ukształtowanym wieloma ustawami szczególnymi. Nie może mieć tu znaczenia termin uzyskania ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, gdyż ma ona charakter wyłącznie informacyjny i sama przez się nie kształtuje praw ani obowiązków inwestora, wynikających wprost z ustaw. Decydujące znaczenie w procesie legalizacji samowoli winno mieć ustalenie, że obiekt wybudowany bez pozwolenia na budowę nie narusza przepisów prawa – w tym regulujących kwestie planowania i zagospodarowania przestrzennego. Możliwość dokonania zgodności z przepisami prawa, w tym regulującymi kwestię planowania i zagospodarowania przestrzennego powinna istnieć, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, także po wszczęciu postępowania rozbiórkowego, gdyż nie do pogodzenia z zasadami konstytucyjnymi jest orzekanie rozbiórki obiektu budowlanego, mimo że inwestorzy wykazali zgodność z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzyskując ostateczną decyzję o warunkach zabudowy już w trakcie postępowania rozbiórkowego.

W konsekwencji należy więc odróżnić zwykły tryb wydawania decyzji o warunkach zabudowy - w przypadku braku planu miejscowego - dla obiektu mającego powstać legalnie lub dla już istniejącego, którego użytkowanie ma ulec zmianie ( art. 59 ustawy o pzp ) od trybu, dotyczącego wydania tej decyzji dla obiektu budowlanego już zrealizowanego bez pozwolenia na budowę. Z mającego w tym ostatnim przypadku zastosowanie przepisu art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane wynika, że ustanowiony tym przepisem nakaz rozbiórki, jak również warunki odstąpienia od przymusowej rozbiórki dotyczą obiektu budowlanego będącego w budowie, jak również wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Wskazane rozważania odnoszą się zatem do sytuacji, gdy decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej niezbędna jest dla legalizacji "samowoli budowlanej", wynikającej z przepisu art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego. Wydana w takim trybie decyzja o warunkach zabudowy rozstrzyga, czy dany obiekt wybudowano zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także z przepisami szczególnymi. Następnie organy administracji architektoniczno-budowlanej oraz nadzoru budowlanego dokonują dalszej oceny, co do zgodności robót budowlanych z przepisami budowlanymi.

5. Od omówionej sytuacji legalizacji samowoli budowlanej odróżnić jednakże należy przypadek, gdy roboty budowlane zostały zrealizowane bez wymaganej ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę lub zgłoszenia. Wówczas nie można uznać, że roboty budowlane były realizowane w warunkach samowoli budowlanej, do której zastosowanie ma przepis art. 48 Prawa budowlanego. Legalizacja tego typu robót odbywa się bowiem w tzw. postępowaniu naprawczym tj. na podstawie przepisów art. 50 ust. 1 pkt 1 i art. 51 Prawa budowlanego. Przepisy te, odmiennie niż art. 48, nie uprawniają organu nadzoru budowlanego do zobowiązania inwestora do złożenia w toku postępowaniu legalizacyjnego decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, co do której prowadzone jest postępowanie legalizacyjne. To oznacza zatem, że brak jest przepisu, który pozwalałby wydać w takiej sytuacji decyzję o warunkach zabudowy.

W wyroku z dnia 16 września 2010r. w sprawie II OSK 1451/09 baza orzeczeń.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że decyzja o warunkach zabudowy nie może być wydana dla inwestycji, która podlega legalizacji w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane. W uzasadnieniu tego orzeczenia NSA stwierdził też, że skoro tryb legalizacji, przewidziany w przepisie art. 51 Prawa budowlanego nie przewiduje możliwości nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy, to jej wydanie dla inwestycji już zrealizowanej, nie zaś dla zamierzenia inwestycyjnego, narusza przepis art. 59 ustawy oraz jej art. 61, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Ten ostatni bowiem, określający warunki, które muszą być spełnione łącznie, aby można było wydać decyzję o warunkach zabudowy, nie może zostać w omawianej sytuacji zastosowany.

Przywołać też należy stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 14 stycznia 2014 r. w sprawie II OSK 1890/12 ( baza orzeczeń nsa.gov.pl ), stwierdzające, że w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych inwestor nie może z własnej inicjatywy domagać sie wydania decyzji o warunkach zabudowy, lecz musi wykazać, że działa w celu wykonania obowiązku nałożonego na niego postanowieniem wydanym przez organ nadzoru w trybie art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Sąd ten w powołanym orzeczeniu stwierdził również, że nie powinno budzić wątpliwości, iż omawiane unormowanie stanowi wyjątek od zasady, według której nie można ustalić stosowną decyzją warunków zabudowy dla inwestycji zrealizowanej częściowo lub całkowicie. Z samego bowiem przepisu wynika, że możliwość ubiegania się przez inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla obiektu wybudowanego lub będącego w budowie pozostaje w ścisłym związku z postępowaniem legalizacyjnym, w ramach którego wydawane jest postanowienie w tym przedmiocie. Nie jest natomiast dopuszczalne, aby inwestor inicjował postępowanie co do ustalenia warunków zabudowy niezależnie od działań organów nadzoru budowlanego podejmowanych co do robót budowlanych rozpoczętych bądź prowadzonych bez wymaganego pozwolenia na budowę. Ze względów systemowych wykluczyć należy sytuację, aby w przedmiocie tej samej inwestycji bądź inwestycji częściowo zrealizowanej w sposób niezależny od siebie toczyły się dwa odrębne postępowania: jedno – nadzorcze o charakterze naprawczym lub legalizacyjnym, a drugie w przedmiocie warunków zabudowy. Sąd ten ponownie wskazał na konieczność rozróżnienia zwykłego tryb wydawania decyzji o warunkach zabudowy dla obiektu mającego powstać legalnie lub dla już istniejącego, którego użytkowanie ma ulec zmianie (art. 59 ustawy o pzp) od trybu legalizacyjnego, wszczynanego przez organ nadzoru budowlanego w stosunku do obiektu realizowanego w warunkach samowoli budowlanej. NSA podkreślił, iż w ramach obowiązującego porządku prawnego regułą jest to, że w procesie inwestycyjno-budowlanym decyzja lokalizacyjna (decyzja o warunkach zabudowy) musi być uzyskana przez inwestora w przypadku braku planu miejscowego jako warunek konieczny do wystąpienia o pozwolenie na budowę. Taki związek obu decyzji znajduje potwierdzenie w szeregu przepisów prawa budowlanego i regulacji o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o pzp w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą m.in. określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych (art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy o pzp). Właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dokonuje analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji ( art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy o pzp). Omawiana decyzja rozstrzyga o dopuszczalnym sposobie zagospodarowania i warunkach zabudowy terenu objętego konkretnym zamierzeniem inwestycyjnym. Stanowi ona następnie podstawę dla sporządzenia projektów budowlanych, które są weryfikowane na dalszym etapie przez organ architektoniczno-budowlany (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć decyzję o warunkach zabudowy w przypadku braku planu miejscowego. Z kolei art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego stanowi, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W omawianym aspekcie istotne jest również unormowanie art. 55 w zw. z art. 64 ustawy z którego wynika moc wiążąca decyzji o warunkach zabudowy dla organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę. Zdaniem NSA, w świetle przytoczonych regulacji nie powinno budzić wątpliwości, że decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na etapie poprzedzającym wystąpienie inwestora o pozwolenie na budowę, a tym samym może dotyczyć ona wyłącznie planowanego przedsięwzięcia budowlanego, a nie inwestycji już realizowanej.

6. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie budzi wątpliwości, iż wniosek Wspolnoty o ustalenie warunków zabudowy nie został złożny w związku z postępowaniem legalizacyjnym, ani z postanowieniem organów nadzoru budowlanego o nałożeniu na inwstora obowiązku przedłożenia takiej decyzji. Jednocześnie też z powołanych w decyzji PINB nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. podstaw prawnych wynika, że postępowanie to dotyczyło inwestycji, która podlegała legalizacji w postępowaniu naprawczym prowadzonym w trybie art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane. Skoro zatem zasadą jest ( z wyjątkiem nie odnoszącym się do niniejszej sprawy), że decyzja o warunkach zabudowy nie może zostać wydana dla inwestycji, która już istnieje, przed wydaniem takiej decyzji organ I instancji winien był dokładnie wyjaśnić stan faktyczny sprawy, a w razie ustalenia, że Wspólnota nie wykonała obowiązków nałożonych nań decyzją PINB z [...] grudnia 2012 r. powinien odmownie rozstrzygnąć wniosek Wspólnoty o ustalenie warunków. Natomiast ustalenie, iż doszło do rzeczywistego wykonania przez inwestora, przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy przez organ I instancji, obowiązków nałożonych przez PINB zmierzających do przywrócenia stanu poprzedniego tj. sprzed realizacji robót budowlanych i zmiany sposobu użytkowania, oznaczałoby, że w dacie roztrzygania przez Burmistrza nie byłby aktualny zarzut ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji faktycznie już zrealizowanej. Brak ustaleń oragnów w tym zakresie stanowi o istotnej wadliwości podjętych rozstrzygnięć w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

7. Dla wyrażonego stanowiska bez znaczenia – w ocenie Sądu - pozostają twierdzenia podnoszone przez pełnomocnika organu na rozprawie, że dowodem na fakt, że inwestycja nie została zrealzowana jest wydanie przez Starostę decyzji z dnia [...] lutego 2014 r., bo nie jest możliwe wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji zrealizowanej.

W tej kwestii zauważyć przede wszystkim należy, iż do faktu wydania w dniu [...] lutego 2014r. przez Starostę decyzji nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę dla inwestycji polegajacej na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania pomieszczeń piwnicznych na kotłownię na paliwo stałe ze składem opału wraz z budową schodów zewnętrznych i zadaszenia wejścia do kotłowni w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] na dzialce nr [...], z wyłączeniem prac objętych decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji wogóle się nie odniósł. Poprzestał jedynie na wzmiance o jej wydaniu. Nie poddał zatem faktu tego ocenie i nie wskazał, czy i jakie ma on znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w szczególnośći zaś dla możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy przez organ I instancji, co w istocie już świadczy o wadliwości decyzji SKO. Kontroli sądowej podlega bowiem decyzja jako forma działania administarcji publicznej i to w tym akcie powinno być wyrażone stanowisko organu w szczególności w odniesieniu do tak istotnej - jak to wywodził na rozprawie pełnomocnik organu – okoliczności mającej przesądzać wręcz o legalności rozstrzygnięcia organów obu instancji. W odniesieniu zaś do jego wywodów godzi się zauważyć, iż pozwolenie na budowę z dnia [...] lutego 2014 r. zostało przez organ administracji architektoniczno-budowlanej (Straostę) wydane, po uzyskaniu przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] stycznia 2014 r. i to w związku z opatrzeniem jej rygorem natychmiastwej wykonalności. Niezaprzeczalnym faktem pozostaje, że na gruncie przepisów ustawy Prawo budowlane obowiązuje zasada, zgodnie z którą rozpoczęcie i prowadzenie robót budowlanych jest dopuszczalne po uprzednim uzyskaniu przez inwestora ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę ( art. 28 Prawa budowlanego ) oraz, że - stosownie do art. 32 ust. 4a tej ustawy nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem art. 28 ust. 1 tej ustawy. Obowiązywnie tej zasady nie wyklucza jednak zaistnienia stanu faktycznego w którym doszło do wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji rozpoczętej lub zrealizowanej, bo jest to kwestia okoliczności faktycznych. Zwrócić należy uwagę, iż dla wydania pozwolenia na budowę z dnia [...] lutego 2014r. pozostawał właściwy organ administracji architektoniczno – budowlnej (Straosta), a nie organ nadzoru budowlnego (PINB) właściwy w sprawach legalizacji czy postępowań naprawczych, który posiadał urzędową wiedzę w kwestii samowolnej realizacji przez wspolnote robót budowlanych. Z uzasadnienia decyzji Starosty nie wynika zaś by przedmiotem czynionych w jego postępowaniu ustaleń faktycznych pozostawała kwestia zrealizowania lub rozpoczęcia robot budowlanych, objętych wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę bądź ustalenia co do wykonania przez inwestora decyzji PINB z dnia [...] grudnia 2013 r. Zauwać też należy, iż stroną postępowania przed Starostą pozostawała wyłącznie Wspólnota, w której interesie nie leżała kwestia ujawniania stanu robót budowlanych objętych pozwoleniem. Z wyłuszczonych powodów nie można zatem przyjąć swoistego automatyzmu wnioskowania jaki zaprezentowała na rozprawie pełnomocnik SKO, że uzyskanie przez Wspólnotę decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2014r. o pozwoleniu na budowę stanowi argument przesądzajacy za tezą, iż wydana przez Burmistrza decyzja o warunkach zabudowy nie dotyczyła inwestycji już zrealizowanej.

8. Zasadne okazały się również zarzuty skarg, iż organ odowławczy nie odniósł się do zarzutów podnoszonych przez skarżących w odwołaniu. Dwuinstancyjny model postępowania administracyjnego nakłada na organ odwoławczy obowiązek ponownego merytorycznego rozpoznania tej samej sprawy, którą rozpoznał organ I instancji. Nadto obowiązkiem organu II instancji pozostaje odniesienie się do zarzutów odowłania i to w sposób realizujący wymogi z art. 7, 77 § 1, 80 Kpa oraz danie temu wyraz w uzasadnieniu decyzji, spełniającym wymogi z art. 107 § 3 Kpa. W toku postępowania odwoławczego organ II instancji ma do dyspozycji instytucję z art. 136 Kpa. Stosownie do powołanego przepisu może na żądanie strony lub z urzędu przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie lub albo zlecić przeprowadzenei tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Zakres uzupełniajacego postępowania dowodowego ulega ograniczeniu w sytuacji o jakiej mowa w art. 138 § 2 Kpa. SKO skorzystało z instytucji o jakiej mowa w art. 136 Kpa, traktując ją jednakże jako możliwośc zobowiązania organu I instancji do odniesienia się do zarzutów odowłania. Analiza decyzji SKO wskazuje bowiem, iż w istocie odniesienie się przez organ II instancji do zarzutów odwołania przybrało formę odesłania do stanowiska jakie zajął organ I instancji w pisamach z dnia [...] lutego 2014 r. i [...] marca 2014 r. Tymczasem zgodnie z art. 133 Kpa organ administracji publicznej, który wydał decyzję, w przypadku złożenia odwołania przez stronę obowiązany jest przesłać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie 7 dni od dnia, w którym je otrzymał, jeżeli w tym terminie nie wydał nowej decyzji w myśl art. 132 Kpa (tj. w ramach autokontroli). Ten ostatni przepis daje zatem organowi administracyjnemu I instancji uprawnienia autokontrolne, jednak tylko w przypadku, kiedy zachodzą wskazane w nim okoliczności. Kontrola ta jest przy tym ograniczona do zbadania prawidłowości decyzji w świetle żądań i zarzutów strony zawartych w odwołaniu, ocenianych na podstawie materiału dowodowego stanowiącego podstawę faktyczną decyzji nieostatecznej. Jeżeli organ I instancji ustali, że nie może wzruszyć własnej decyzji, bowiem przesłanki z art. 132 § 1 Kpa nie zostały spełnione, to w terminie 7 dni powinien przekazać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi II instancji. W okolicznościach niniejszej sprawy Burmistrz przekazując odwołanie organowi II instancji, pismem z dnia 3 lutego odniósł się do większości stawianych zarzutów. Kolegium, wykorzystując przepis art. 136 Kpa, zobowiązało w istocie organ I instancji do odniesienia się jeszcze dodatkowo do zarzutu, że wydana decyzja o warunkach zabudowy służyć ma legalizacji samowolnie wykoanych robót budowlanych w celu realizacji kotłowni. Wprawadzie w piśmie z dnia [...] marca 2014 r. SKO zobowiązało też organ I instancji do udzielenia informacji, czy samowolnie wykonane roboty budowlane zostały doprowadzone do stanu sprzed decyzji PINB nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., co faktycznie stanowiło – z uwagi na poprzednio poczynione rozważania – kwestię istotną w sprawie, to akurat ona nie została wyjaśniona. Organ I instancji poprzestał bowiem na stwierdzeniu, że “postępowanie dotyczące wyegzekwowania obowiązków nałożonych decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. pozostawało w kompetencji PINB i toczy się odrębnie".

Przytoczone działania organu odwoławczego i analiza treści zaskarżonej decyzji wskazują – zdaniem Sądu - iż w istocie obowiązek odniesienia się do zarzutów odwołania organ II instancji zrealizował wadliwie. W odniesieniu do zarzutu dokonania decyzją o warunkach zabudowy legalizacji samowoli budowlanej, braku ustalenia nieprzekraczalnej linii zabudowy, braku uzgodnienia decyzji w sprawie gruntów leśnych, stwierdziło jedynie, że są one niezasadne. Co do zarzutów dotyczących bliskiego położenie inwestycji wobec terenów leśnych, braku określenia w decyzji I instancji składu paliwa i żużlowni oraz odpowiednich warunków socjalnych i sanitarnych dla palacza do wyjaśnień organu I instancji z dnia [...] lutego 2014 r. ze stwierdzeniem o możliwości ich podnoszenia przez strony w trakcie postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę.

9. Niezależnie od podniesionych już kwestii wskazać należy, iż organ II instancji nie dostrzegł istotnych uchybień zaistaniałych w sprawie. Stosownie do przepisu art. 60 ust. 4 ustawy o pzp w postępowaniu, którego przedmiotem pozostaje ustalenie warunków zabudowy wymagane jest sporządzenie projektu decyzji o warunkach zabudowy i to przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia. W kilkutomowych aktach administracyjnych sprawy znajduje się projekt decyzji o warunkach zabudowy, ale datowny na [...] września 2011 r. a zatem dotyczący uchylonej decyzji Wójta Gminy. Brak jest natomiast projektu decyzji o warunkach zabudowy, wydanej przez Burmistrza w dni [...] stycznia 2014r. Nie można zatem ocenić czy i jakiej decyzji projekt był przedmiotem uzgodnień. Z akt administracyjnych wynika również, iż analiza urbanistyczna została wykonana przez urbanistę I.C.. Brak przy tym w aktach dowodu na to, iż działała ona z upoważnienia organu właściwego do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Tymczasem z przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 marca 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) wynika, że to właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zalresie warunków o jakich mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o pzp. Powołany przepis wskazuje zatem, iż wykonanie analizy prawodawca powierzył właściwemu organowi administracji publicznej, ponoszącemu odpowiedzialność za podjęte rozstrzygnięcie, zaś urbaniście przypisał kompetencję do przygotowania projektu decyzji. O ile w toku postępowania organ administracji publicznej korzysta z analizy urbanistyczno-architektonicznej sporządzonej przez osobę uznaną za posiadającą wiedzę specjalną w określonej dziedzinie ( architekt-urbanista ), winien taki dokument ocenić jak każdy dowód na zasadach wynikających z art. 80 Kpa ( vide: wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 stycznia 2013 r. II SA/Kr 1361/12 Lex nr 1274519 ). Nadto z § 9 ust. 2 powołanego rozpozrządzenia wynika, iż wyniki analizy o której mowa w § 3 ust.1, zawierające część tekstową i graficzną stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Jako element składowy decyzji powinny byc zatem podpisane przez organ właściwy lub osobę upoważnioną do działania w jego imieniu. Jak wynika z akt sprawy część graficzna analizy, oznaczone jako załacznik nr 2 do decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. podpisana została przez urbanistę I.C. bez adnotacji, iż działa ona z upoważnienia organu właściwego do wydania. Decyzji.

10. Zważywszy na poczynione już w poprzedniej decyzji kasacyjnej zasadne wywody SKO co do możliwości posiadania w postępowaniu administracyjnycm przymiotu strony postępowania nie tylko przez wspólnotę mieszkaniową, ale i wyjątkowo przez jej członka o ile może się on wykazać własnym zindywidualizowanym interesem prawnym odrębnym od interesu wspólnoty, to w kontrolowanych decyzjach brak jest uzasadnienia dla przyznania przymiotu stron postępowania pozostałym członkom Wspólnoty Mieszkaniowej, jak też członkom Wspólnoty Mieszkaniowej.

11. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi dotyczących uciążliwości planowanej inwestycji, spowodowanych dymem i zapachem spalenizny, hałasem oraz spadku wartości lokali skarżących znajdujących się nad kotłownią w pierwszej kolejności wskazać należy na charakter decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja ta ma w istocie charakter informacyjny, potwierdza jedynie dopuszczalność realizacji danej inwestycji na określonym terenie i nie przesądza żadnych innych kwestii. Stanowi ona rodzaj promesy uprawniającej do późniejszego uzyskania pozwolenia na budowę. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy stanowi dopiero wstępny etap procesu inwestycyjnego, poprzedzający zatwierdzenie projektu budowlanego i uzyskanie pozwolenia na budowę. Decyzja ta nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Z uwagi na wskazany charakter omawianej decyzji, w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy organ nie bada warunków technicznych inwestycji, a jedynie, wobec braku palnu miejscowego, określa w kontekście ładu przestrzennego czy dana inwestycja i jej funkcja jest dopuszczalna na danym terenie. W postępowaniu tym ochrona interesów osób trzecich nie może być rozciągana na okoliczności będące przedmiotem badania organów administracji architektoniczno-budowlanej. Zatem w jego toku i w kończącej je decyzji organ nie odnosi się do warunków technicznych inwestycji. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy ochrona interesów osób trzecich jest zatem ograniczona i nie może być rozciągana na okoliczności będące przedmiotem badania organów administracji architektoniczno-budowlanej. Z tego względu organ ustalający warunki zabudowy jedynie ogólnie odwołuje się do konieczności poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienia dostępu do drogi publicznej, zabezpieczenia możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, zapewnienia dostępu do światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, określenia w projekcie budowlanym warunków ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego, a więc w granicach określonych przepisami szczególnymi mającymi zastosowanie w tym postępowaniu. Organ wydający decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może wkraczać w kognicję organów administracji architektoniczno – budowlanej (vide: wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 1998r.; IV SA 1584/96, ONSA 2000/1/15, wyrok NSA z dnia 15 marca 2006r., II OSK 629/05). To organy architektoniczno – budowlane ustalają szczegóły techniczne, dotyczące planowanej inwestycji budowlanej i oceniają, czy w świetle Prawa budowlanego i przepisów wykonawczych, w tym przepisów techniczno – budowlanych, możliwe jest udzielenie pozwolenia na budowę także w aspekcie poszanowania interesów osób trzecich. W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę organ architektoniczno – budowlany ocenia planowaną inwestycję także w aspekcie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), wydanego na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( vide: wyrok NSA z dnia 15 marca 2010 r., II OSK 1512/08; baza orzeczeń nsa.gov.pl.) w tym także w aspekcie ochrony przeciwpożarowej.

Podnoszone przez skarżących kwestie powinny być zatem badane w postępowaniu administracyjnym dotyczącym kolejnego etapu procesu inwestycyjnego przez organ administracji archtektoniczno-budowlnenej. Argumentem przemawiającym za stanowiskiem skarżących, a tym samym za rozszerzeniem zakresu ochrony przysługującej interesom osób trzecich nie może być, podnoszona na rozprawie przez pełnomocnika skarżących M.S. i S.W., okoliczność, iż bezpodstawnie skarżący nie zostali uznani za strony postępowania administracyjnego w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, zakończonego decyzją Starosty z dnia [...] lutego 2014 r. Zwalczaniu takiego stanowiska organu administracji achitektoniczno-budowlanej służy środek prawny w postaci wniosku o wnowienie postępowania z którego skarżący skorzystali. W świetle wskazanych okoliczności uznać należy, iż zapisy pkt 2 lit. f decyzji organu I instancji dostatecznie realizują zapewnienie ochrony interesów osób trzecich na etapie ustalania warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem.

12. Przepis art. 108 § 1 Kpa pozwala na nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności pod warunkiem, że jest to konieczne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W niniejszej sprawie organ uznał, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności jest konieczne ze względu na fakt, iż mieszkańcy 14 mieszkań budynku przy ul. [...] pozbawieni są ogrzewania. Ocena, czy istnieją przesłanki nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, należy do organu, który wydał decyzję. Uzasadnienie przez organ I instancji stanowiska, że brak ogrzewania będzie stanowił zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego czyni zarzut błędnego zastosowania art. 108 Kpa nieuzasadnionym. Poza tym nadanie rygoru na podstawie przepisu art. 108 § 1 Kpa wywołuje skutki wyłącznie w sferze tymczasowej wykonalności decyzji a nie w zakresie jej ostateczności i nie powoduje żadnych skutków dla trybu i sposobu przeprowadzenia postępowania przez organ odwoławczy na skutek wniesionego przez stronę odwołania.

13. Wobec omówionych uchybień, Sąd na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa uchylił zaskarżoną decyzję, orzekając jednocześnie w pkt II, iż nie podlega ona wykonaniu już od dnia wyroku ( art. 152 ppsa ).

14. Konsekwencją wyniku sporu tj. uwzględnienia skargi jest orzeczenie o kosztach podjęte na podstawie przepisu art. 200, 205 § 1 i 2 ppsa oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ).

15. Rozstrzygnięcie podjęte przez Sąd obligować będzie organ odwoławczy do ponownego rozpoznania odwołania skarżących od decyzji organu I instancji w warunkach związania wyrażoną oceną prawną i wskazaniami wypływającymi z niniejszego uzasadnienia.