Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1559/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6369 Inne o symbolu podstawowym 636
Hasła tematyczne: Ochrona dóbr kultury
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części i poprzedzającą ją decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kramek (spr.), , Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2019 r. sprawy ze skargi T. O. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie uznania działalności za artystyczną i ustalenia daty rozpoczęcia działalności I. uchyla zaskarżoną decyzję w części ustalającej datę rozpoczęcia działalności artystycznej T. O. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w tej samej części, II. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz T. O. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 nr [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej: "Minister", "organ odwoławczy") po rozpoznaniu odwołania T. O. od decyzji Komisji do Spraw Zaopatrzenia Emerytalnego Twórców z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] o uznaniu działalności za artystyczną i ustalaleniu, że T. O. rozpoczął działalność artystyczną jako solista – wokalista oraz jako muzyk od dnia 13 listopada 1977 r. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach sprawy.

Wnioskiem z dnia 12 lutego 2018 r. T. O. wystąpił do Komisji do Spraw Zaopatrzenia Emerytalnego Twórców przy Ministrze Kultury i Dziedzictwa Narodowego o uznanie działalności za twórczą/artystyczną i ustalenie daty jej rozpoczęcia jako wokalista i dodatkowo instrumentalista (fortepian, klarnet) od 1970 r.

Do wniosku dołączył następujące dokumenty:

1. zaświadczenie wydane przez Związek Zawodowy [...] z dnia [...].02.2018 r.,

2. kopię dyplomu ukończenia Wyższej Szkoły Pedagogicznej w [...] w dniu [...].06.1981 r.,

3. kopię karty kwalifikacyjnej wydanej przez Związek Zawodowy [...] Sekcję [...] z dnia [...].11.1977 r.,

4. kopię karty weryfikacyjnej wydanej przez Związek Zawodowy [...] Zarząd Okręgowy Sekcji [...] z dnia [...].12.1975 r.,

5. kopię zaświadczenia upoważniającego do korzystania ze świadczeń we wszystkich zakładach służby zdrowia wydanego przez Związek Zawodowy [...] z dnia [...].12.1980 r.,

5. kopię legitymacji członkowskiej wydanej przez Stowarzyszenie [...],

6. kopię opinii o aktywności artystycznej wokalisty estradowego pana T. O. wydanej przez pana G. N. z dnia [...].02.2018 r.,

8. kopię świadectwa ukończenia społecznego ogniska muzycznego z dnia [...].06.1969 r.,

9. kopię legitymacji członkowskiej wydanej przez Zarząd Główny Związku [...] z dnia [...].03.2017 r.,

10. kopie zaświadczeń wydanych przez Wyższą Szkołę Pedagogiczną w [...] z: [...].06.1980 r. oraz [...].06.1981 r.,

11. kopię dyplomu za udział w Wojewódzkich Eliminacjach [...], B., [...].05.1975 r. wraz z kopią pisma [...] Domu Kultury z dnia [...].05.1975 r.,

12. kopie zeznań świadków: K. D. z dnia 07.02.1918 r., M. C. z dnia 07.02.2017 r., Z. C. z dnia 06.02.2018 r., W. K. z dnia 06.02.2018 r., M. S. z dnia 01.02.2018 r. (wraz z kopiami umów o pracę M. S.), K. K. z dnia 05.02.2018 r., M. S. z 06.02.2018 r.,

13. kopię zaproszenia na uroczystość [...] w dniu [...].05.1983 r.,

14. wydruk ze strony internetowej pl.wikipedia.org na temat koncertu "[...]" [...].06.1978 r.,

15. kopię hotelowej karty pobytu [...],

16. kopię artykułu prasowego z grudnia 1978 r.,

17. kopię karty uczestnika [...],

18. kopię plakatu [...],

19. kopię zaproszenia na koncert Laureatów Eliminacji [...] w dniu [...].02.1978 r.,

20. kopie zaświadczeń wydanych przez [...] z [...].10.1982 r. (2 zaświadczenia), [...].04.1982 r., [...].10.1987 r.,

21. kopie zaświadczeń wydanych przez [...] z: [...].04.1985 r. oraz [...].03.1986 r.,

22. kopię zaświadczenia wydanego przez Agencję Artystyczną [...] z dnia [...].02.2018 r.,

23. kopię zaświadczenia wydanego przez [...] z dnia [...].01.2018 r.,

24. kopie publikacji, plakatów, artykułów prasowych, kontraktów, pism w językach obcych, w tym w języku angielskim,

25. kopię dowodu osobistego,

26. kopie zdjęć.

W dniu 19 lutego 2018 r. do wniosku załączono zaświadczenie wydane przez Związek Zawodowy [...]z dnia [...] lutego 2018 r.

Komisja do Spraw Zaopatrzenia Emerytalnego Twórców decyzją z dnia [...] marca 2018 r. działając na podstawie § 2 rozporządzenia Ministra Kultury i Sztuki z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie powołania Komisji do Spraw Zaopatrzenia Emerytalnego Twórców oraz szczegółowego określenia jej zadań, składu i trybu działania (Dz.U. Nr 27, poz. 250 – dalej jako: "rozporządzenie") uznała działalność T. O. za artystyczną, ustalając datę rozpoczęcia działalności w charakterze solisty - wokalisty oraz muzyka (fortepian, instrumenty dęte) od dnia 13 listopada 1977 r. wyjaśniając, że jest to data wynikająca z Karty Kwalifikacyjnej wydanej przez Związek Zawodowy [...] Sekcję [...].

Odwołanie od powyższej decyzji złożył T. O., wnosząc o jej zmianę w zakresie "ustalenia daty początku" działalności artystycznej oraz rodzaju wykonywanej działalności artystycznej. Zarzucił, że Komisja nie uwzględniła wydanej mu Karty Weryfikacyjnej nr [...] Związku Zawodowego [...] (Zarząd Okręgowy Sekcji [...]) z dnia [...] grudnia 1975 r., przy czym nie uwzględniając przy wydaniu decyzji okresu, w jakim karta została wydana, Komisja nie podała uzasadnienia.

Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję Komisji do Spraw Zaopatrzenia Emerytalnego Twórców z dnia [...] marca 2018 r.

W uzasadnieniu decyzji Minister wskazał, że zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia Komisja wydaje decyzje na podstawie dokumentów potwierdzających czas trwania i charakter działalności twórczej bądź artystycznej, wykonywanej na podstawie umowy o pracę, umowy o dzieło, umowy zlecenia, a także katalogów z wystaw, recenzji, przyznanych nagród i wyróżnień oraz dyplomu ukończenia szkoły artystycznej odpowiedniego typu lub szkoły wyższej na kierunku odpowiednim do wykonywanej działalności twórczej lub artystycznej albo wydanego przez właściwe stowarzyszenie zrzeszające twórców lub artystów zaświadczenia o nabyciu w drodze praktyki umiejętności zawodowych. Zdaniem Ministra przedłożone przez skarżącego identyczne w swej treści oświadczenia wiedzy czterech osób o faktycznym wykonywaniu przez niego działalności w charakterze muzyka, nie mieszczą się w katalogu dokumentów, na podstawie których dopuszczalne jest ustalenie okresów wykonywania działalności. Oświadczenia te, sporządzone zostały po znacznym upływie czasu od wykonywania działalności, a skarżący nie przedstawił żadnej umowy (cywilnoprawnej lub o pracę), ani innego dokumentu wymienionego w rozporządzeniu, który uzasadniałby zmianę decyzji organu I instancji.

Z kolei przedłożone w postępowaniu przed komisją zaświadczenie wydane przez Związek Zawodowy [...] z dnia [...] lutego 2018 r. wprawdzie zawiera informację, że T. O. nabył, w drodze praktyki umiejętności do wykonywania zawodu wokalisty - solisty od 1970 r. i wykonywał tę działalność do 31 grudnia 1998 r. jednak zdaniem Ministra z zaświadczenia nie wynika od kiedy, gdzie i na podstawie jakiej umowy faktycznie rozpoczął wykonywanie zawodu wokalisty, a jedynie, że wykonywał go do 1998 r. Minister ocenił, że z zaświadczenia wynika ponadto, że zostało ono wydane na podstawie przedstawionych dokumentów, co oznacza, że wydający zaświadczenie Związek nie dysponował własnymi aktami potwierdzającymi wykonywanie zawodu wokalisty solisty przez skarżącego, a oparł się na dokumentach przez niego przedłożonych. Organ odwoławczy stwierdził, że do zaświadczenia nie załączono żadnych dokumentów potwierdzających wykonywanie zawodu wokalisty - solisty przez skarżącego.

Faktu wykonywania zawodu muzyka nie potwierdza także w ocenie Ministra, Karta Weryfikacyjna Nr [...] wydana w dniu [...] grudnia 1975 r. przez Związek Zawodowy [...] Zarząd Okręgowy Sekcji [...]. Potwierdza ona jedynie, że skarżący uprawniony jest do wykonywania zawodu muzyka rozrywkowego w zakładach gastronomicznych na terenie województwa zielonogórskiego, jako gitarzysta. Ważność tej karty, wydanej w grudniu 1975 r. nie została na następne lata przedłużona, co potwierdza, że okresu od roku 1975 do daty ustalonej w decyzji z dnia [...] marca 2018 r. Komisja nie mogła wliczyć do okresu wykonywania działalności artystycznej przez T. O..

Skargę na powyższą decyzje wniósł T. O. domagając się jej uchylenia wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji w części dotyczącej ustalenia daty początkowej rozpoczęcia przez niego działalności artystycznej.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1. art. 77 k.p.a. w zw. z załącznikiem nr 1 do uchwały nr 181 Rady Ministrów z dnia 25 lipca 1967 r. w sprawie zasad zatrudniania i wynagradzania muzyków zatrudnionych w zakładach gastronomicznych i innych uspołecznionych zakładach prowadzących działalność rozrywkową (M.P. 1967 r. Nr 46, poz. 231) poprzez pominięcie przy ustalaniu daty początkowej rozpoczęcia wykonywania działalności artystycznej wymagań, jakie są niezbędne do przyznania poszczególnych kategorii zaszeregowania zawodowego, w tym w szczególności do zaszeregowania do I kategorii muzyka zawodowego dokonanej w dniu 13 listopada 1977 r., tj. że zaszeregowanie do tej kategorii wymaga wykonywania zawodu muzyka przez co najmniej 5 lat przed datą zaszeregowania;

2. art. 77 k.p.a. poprzez błędną, sprzeczną z zasadami logiki formalnej i doświadczenia życiowego ocenę dowodów, w tym w szczególności Karty Weryfikacyjnej wydanej przez Związek Zawodowy [...] Zarząd Okręgowy Sekcji [...] z dnia [...] grudnia 1975 r., opinii o aktywności artystycznej wokalisty estradowego T. O. wydanej przez G. N. z dnia [...] lutego 2018 r., dyplomu za udział w Wojewódzkich Eliminacjach [...] z dnia [...] lutego 1975 r. wraz z kopią pisma [...] Domu Kultury z dnia [...] maja 1975 r., oświadczeń K. D., M. C., Z. C., W. K., M. S., K. K. oraz M. S., a przede wszystkim zaświadczenia wydanego przez Związek Zawodowy [...] z dnia [...] lutego 2018 r., która doprowadziła organy do ustalenia, że skarżący nie wykonywał twórczości artystycznej w okresie od 1970 r. do 12 listopada 1977 r.;

3. art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności poprzez nieustalenie i niewyjaśnienie, czy działalność wykonywana przez skarżącego od daty wskazanej we wniosku z dnia 12 lutego 2018 r., stanowiła działalność artystyczną w rozumieniu art. 8 ust. 8 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, w szczególności zaś, że skarżący taką działalność wykonywał także od 1970 r., a co najpóźniej od 13 listopada 1972 r. do 12 listopada 1977 r.;

4. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu skarżonej decyzji przyczyn, dla których organ odmówił dowodom tj. przekazanym dokumentom wiarygodności i mocy dowodowej.

W uzasadnieniu skargi, odwołując się do wyroku WSA w Warszawie z dnia 20 sierpnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 614/15 skarżący wskazał, że w postępowaniu przed Komisją należy uwzględnić zasady ogólne postepowania administracyjnego tj. praworządności, prawdy obiektywnej, czy przekonywania stron. Powyższemu obowiązkowi nie sprzeciwia się specyficzna regulacja rozporządzenia Ministra Kultury i Sztuki z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie powołania Komisji do Spraw Zaopatrzenia Emerytalnego Twórców oraz szczegółowego określenia jej zadań, składu i trybu działania. Zdaniem skarżącego rozporządzenie to (akt niższego rzędu niż ustawa) pozornie zawęża w stosunku do k.p.a. zakres dowodów, na podstawie których można procedować w tym szczególnym postępowaniu administracyjnym. Zwłaszcza w postępowaniu Ministra rozpatrującego odwołanie, bezwzględnie należy stosować wszystkie wymogi postawione na gruncie procedury administracyjnej. Ograniczenie, co do zakresu dowodów, które może dopuścić i przeprowadzić Komisja, wynikające z § 2 ust. 2 rozporządzenia jest nie do pogodzenia z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., czy art. 75 § 1 k.p.a. i pozostającym z nimi w związku art. 86 k.p.a. Takiej konstatacji nie sprzeciwia się także treść art. 123 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, albowiem tryb działania komisji został uregulowany w akcie innym niż ustawa.

W ocenie skarżącego uzasadnienia obu decyzji nie wskazują z jakich powodów działalność prowadzona przed datą 13 listopada 1977 r. nie może być uznana za artystyczną, choć z zestawienia Karty Weryfikacyjnej z dnia [...] grudnia 1975 r. z Kartą Kwalifikacyjną z dnia [...] listopada 1977 r. jasno wynika, że skarżący musiał wykonywać działalność artystyczną (być zawodowym muzykiem) co najmniej od 1972 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2018 r. i poprzedzająca ją decyzja Komisji do Spraw Zaopatrzenia Emerytalnego Twórców z dnia [...] marca 2018 r. naruszają przepisy postępowania ze skutkiem mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Podstawę prawną do orzekania w drodze decyzji w rozpatrywanej sprawie stanowił art. 8 ust. 9 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1778). Zgodnie z tym przepisem uznanie działalności za twórczą lub artystyczną i ustalenie daty jej rozpoczęcia następuje w formie decyzji Komisji do Spraw Zaopatrzenia Emerytalnego Twórców, działającej przy ministrze właściwym do spraw kultury.

Postępowanie przed Komisją do Spraw Zaopatrzenia Emerytalnego Twórców jest postępowaniem charakteryzującym się pewnego rodzaju odrębnością. Do postępowania tego w sprawach nieuregulowanych w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych oraz rozporządzeniu Ministra Kultury i Sztuki z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie powołania Komisji do Spraw Zaopatrzenia Emerytalnego Twórców oraz szczegółowego określenia jej zadań, składu i trybu działania stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Wprawdzie przepisy tych aktów nie odsyłają wprost do kodeksu postępowania administracyjnego, ale o obowiązku jego stosowania przesądza charakter tego postępowania.

Uznanie działalności za twórczą lub artystyczną i ustalenie daty jej rozpoczęcia następuje w formie decyzji, która posiada wszystkie cechy decyzji administracyjnej. Stanowi ona bowiem jednostronną czynność prawną organu administracji publicznej, określającą konsekwencje stosowanej normy prawnej w odniesieniu do konkretnie oznaczonego adresata w sprawie indywidualnej. Zdaniem Sądu obowiązkowi stosowania przepisów k.p.a. nie sprzeciwia się specyficzna regulacja rozporządzenia z dnia 9 marca 1999 r., które w § 2 ust. 2 stanowi, że Komisja do Spraw Zaopatrzenia Emerytalnego Twórców wydaje decyzję w przedmiocie uznania działalności za twórczą lub artystyczną (i ustala datę jej rozpoczęcia) na podstawie dokumentów potwierdzających czas trwania i charakter działalności twórczej (artystycznej), wykonywanej na podstawie umowy o pracę, umowy o dzieło, umowy zlecenia, a także na podstawie katalogów z wystaw, recenzji, przyznanych nagród i wyróżnień oraz dyplomu ukończenia szkoły artystycznej, zaświadczenia wydanego przez właściwe stowarzyszenie zrzeszające artystów (twórców) o nabyciu w drodze praktyki umiejętności zawodowych.

Uznanie działalności za twórczą lub artystyczną i ustalenie daty jej rozpoczęcia nie następuje bezpośrednio z mocy prawa, ale właściwy organ obowiązany jest dokonać konkretyzacji tej normy prawnej w drodze decyzji administracyjnej. Oznacza to, że postępowanie poprzedzające wydanie tej decyzji powinno być prowadzone zgodnie z wymogami kodeksu postępowania administracyjnego, a zwłaszcza art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie decyzji powinno zawierać m. in. wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł. Sąd podziela stanowisko skarżącego i uznaje za słuszny zarzut nierozpoznania przez organy całokształtu materiału dowodowego i dowolności w jego ocenie, a w konsekwencji naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.

W rozpoznawanej sprawie skarżący kwestionuje stanowisko organów, które przyjęły, że przed datą 13 listopada 1977 r. działalność prowadzona przez niego nie może być uznana za artystyczną. Jego zdaniem o tym, że przed tą datą wykonywał działalność artystyczną świadczą zebrane w sprawie dowody, którym organ odmówił mocy dowodowej (m.in. oświadczenia świadków, zaświadczenie Związku Zawodowego [...] z dnia [...] lutego 2018 r.), zaś pozostałe ocenił sprzecznie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego (Karta Weryfikacyjna z 1975 r. i Karta Kwalifikacyjna z 1977 r., opinia o aktywności zawodowej, dyplom za udział w eliminacjach festiwalu muzycznego z dnia 19 lutego 1975 r.).

W ocenie organów data, od której należy uznać, że skarżący prowadził działalność artystyczną to 13 listopada 1977 r., tj. dzień w którym wystawiono Kartę Kwalifikacyjną przez Związek Zawodowy [...] Sekcję [...] i z której wynika, że skarżący "uzyskał uprawnienia zawodowe muzyka – solisty w impr. estradowych" w kategorii pierwszej. Natomiast przedłożona do akt Karta Weryfikacyjna z dnia [...] grudnia 1975 r. wydana przez Związek Zawodowy [...] Zarząd Okręgowy Sekcji [...] w [...], przyznająca skarżącemu tytuł muzyka zespołowego kat. III, zdaniem organów już faktycznego wykonywania zawodu muzyka nie potwierdza. Dokonując takiej oceny organy nie wyjaśniły w istocie, czy oba te dokumenty wydane przez swego rodzaju komisje kwalifikacyjne, powoływane przez zarządy okręgowe Związku Zawodowego Pracowników Kultury i Sztuki na tyle różnią się od siebie, że ten z 1977 r. potwierdza posiadanie przez skarżącego określonych uprawnień zawodowych, natomiast ten drugi już nie. Zauważyć bowiem należy, na co słusznie zwraca uwagę skarżący, że Karta Kwalifikacyjna z dnia [...] listopada 1977 r., z której wynika, że uzyskał uprawnienia muzyka pierwszej kategorii została wydana na podstawie § 14 ust. 1 uchwały nr 181 Rady Ministrów z dnia 25 lipca 1967 r. w sprawie zasad zatrudniania i wynagradzania muzyków zatrudnionych w zakładach gastronomicznych i innych uspołecznionych zakładach prowadzących działalność rozrywkową (M.P. z 1967 r., Nr 46, poz. 231). W treści załącznika nr 1 do tej uchwały i przypisu pod tabelą miesięcznych płac zasadniczych wskazano, że do kategorii pierwszej można zaliczyć tylko takiego muzyka, który przepracował w swoim zawodzie co najmniej 5 lat i posiada uprawnienia muzyka solisty. Zatem z wymienionej Karty Kwalifikacyjnej z dnia [...] listopada 1977 r. mogłoby wynikać, że skarżący wykonywał działalność artystyczną, co najmniej od listopada 1972 r.

Te okoliczności pozostały poza jakąkolwiek oceną orzekających w sprawie organów, choć wyjaśnienie ich ma istotne znaczenie dla ustalenia daty rozpoczęcia działalności artystycznej. Z kolei ocena dowodu w postaci Karty Weryfikacyjnej z dnia [...] grudnia 1975 r. jako niepotwierdzająca, w ocenie organów faktycznego wykonywania zawodu muzyka jest zdaniem Sądu zupełnie dowolna, bowiem organy nie wyjaśniły, czy warunkiem jej wydania było wykonywanie zawodu muzyka i w jakim czasie, przed dokonaniem weryfikacji. Organ odwoławczy nie odniósł się także do podnoszonej przez skarżącego kwestii, że uzyskanie Karty Weryfikacyjnej wymagało zdania egzaminu praktycznego i teoretycznego i potwierdzało nabyte wcześniej umiejętności zawodowe, umożliwiając zgodnie z ówczesnymi przepisami dotyczącymi wynagradzania artystów, uzyskiwanie wyższych stawek za pracę sceniczną. Organ odwoławczy poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że ważność Karty z dnia 7 grudnia 1975 r. nie została przedłużona, co w jego ocenie potwierdza, że okresu od 1975 r. do daty ustalonej w decyzji tj. do [...] listopada 1977 r. nie można wliczyć do okresu wykonywania działalności artystycznej pomijając, że zweryfikowanie wykonywania zawodu muzyka przez skarżącego przed ustaloną datą nastąpiło właśnie w postępowaniu prowadzonym w listopadzie 1977 r.

Dokonując oceny zgromadzonych dowodów organy pominęły zupełnie złożony do akt dyplom za udział w Wojewódzkich Eliminacjach [...]z dnia [...] maja 1975 r. Z kolei złożone na piśmie oświadczenia świadków organ odwoławczy uznał za dowód niemieszczący się w katalogu dokumentów, na podstawie których dopuszczalne jest ustalenie okresów wykonywania działalności artystycznej, nie zważając, że postępowanie w tej sprawie powinno być prowadzone zgodnie z zasadami k.p.a., a jego obowiązkiem jest ustosunkować się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów z osobna oraz łącznie, tj. z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między tymi dowodami i dopiero na podstawie całokształty materiału dowodowego można ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Oceny w sprawie organ odwoławczy dokonał w efekcie na podstawie wybiórczej analizy materiału dowodowego, m.in. bez uwzględnienia wniosków jakie płynęły z treści Karty Kwalifikacyjnej i Weryfikacyjnej, co do warunków zaszeregowania muzyka do odpowiedniej kategorii, a także bez pełnego odniesienia się do oświadczeń świadków, którzy przyznali, że skarżący wykonywał w latach 1970 – 1975 profesjonalnie zawód muzyka, jako wokalista i instrumentalista. Organ nie dając wiary oświadczeniom świadków nie podał przyczyn, z powodu których dowodom tym odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Przy ponownym rozpoznaniu wniosku skarżącego zadaniem organu I instancji będzie analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego w świetle powołanych wyżej kryteriów z uwzględnieniem oceny prawnej Sądu zawartej powyżej.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sad Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 powołanej ustawy. Na zasądzoną kwotę składają się: wpis od skargi - 200 zł, wynagrodzenie radcy prawnego - 480 zł oraz opłata od pełnomocnictwa – 17 zł.