Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1758/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
658
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 66 ust. 1, art. 84 ust. 1, art. 84a ust. 1 pkt 1, art. 92 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 12, art. 35 par. 5, art. 36, art. 75, art. 77 par. 1, art. 79 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 141 par. 4, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. NSA Andrzej Irla Protokolant starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2015 r. sygn. akt VII SAB/Wa 113/14 w sprawie ze skargi E. C. w przedmiocie bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt VII SAB/Wa 113/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. C. w przedmiocie bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy, oddalił skargę.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W piśmie z dnia [...] listopada 2014 r. E. C. (dalej jako skarżąca) wniosła skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy (dalej PINB) w zakresie rozpatrzenia jej wniosku o umorzenie postępowania dotyczącego połączenia lokali [...] i [...] w budynku przy ul. N. [...] w W., domagając się nakazania temu organowi przez Sąd bezzwłocznego rozpatrzenia wniesionego w dniu [...] października wniosku o umorzenie postępowania i wydania stosownego w tym zakresie aktu (postanowienia lub decyzji).

W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła przebieg postępowania, w trakcie którego jej zdaniem doszło do bezczynności organu. Podniosła, że w dniu [...] października 2014 r. (listem poleconym) złożyła do PINB wniosek o umorzenie postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej N. [...], która dokonała obciążenia stropu warstwą 20 cm bez wykonania odpowiednich obliczeń, czy nie przekroczy to stanów granicznych obciążenia konstrukcji, jak również bez wykonania następczo ekspertyzy technicznej i za pomocą PINB chciałaby uzyskać informację, co dzieje się ze ścianami konstrukcyjnymi w lokalach położonych na parterze budynku wielolokalowego przy ul. N. [...] w W.

Przed wniesieniem skargi do Sądu skarżąca, w dniu [...] listopada 2014 r. złożyła zażalenie na bezczynność PINB, a następnie bez oczekiwania na reakcję organu II instancji z uwagi na fakt, że PINB prowadzi postępowanie już blisko rok nękając właścicieli lokali wyznaczaniem oględzin w lokalach położonych na parterze budynku, złożyła przedmiotową skargę na bezczynność tego organu.

W piśmie z dnia [...] grudnia 2014 r. PINB udzielił odpowiedzi na skargę. Podniósł, że skarga spełnia warunki formalne do jej wniesienia określone w art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., bowiem w dniu [...] listopada 2014 r. skarżąca wniosła w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej k.p.a., zażalenie do organu wojewódzkiego. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] uznał zażalenie E. C. za niezasadne i odmówił wyznaczenia dodatkowego terminu organowi pierwszej instancji na rozpatrzenie wniosku skarżącej o umorzenie postępowania administracyjnego prowadzonego w ramach nadzoru budowlanego w sprawie robót budowlanych wykonanych w lokalu nr [...], którego właścicielką jest skarżąca, usytuowanego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. N. [...] w W.

PINB wyjaśnił, że z dniem [...] grudnia 2013 r. w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych wykonanych w lokalu nr [...], którego właścicielką jest skarżąca związanych z połączeniem lokalu nr [...] z lokalem mieszkalnym nr [...] należącym do S. C. Zaznaczył, że dla prawidłowego wyjaśnienia przedmiotowej sprawy niezbędnym jest przeprowadzenie czynności inspekcyjno-kontrolnych. Z uwagi jednak na nieudostępnianie lokali nr [...] i [...] przez ich właścicieli, w tym skarżącą i nieskuteczność żadnej z wyznaczonych stosownie do zapisu art. 79 § 1 K.p.a. kontroli, przedmiotowe postępowanie nie zostało jeszcze zakończone. Organ wskazał, że w związku z nieudostępnieniem lokali mieszkalnych PINB korzystając z zapisu art. 92 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, w piśmie z dnia 30 października 2014 r. zwrócił się do Prokuratury Rejonowej Warszawa Wola o podjęcie stosownych działań wobec S. C., E. C. i A. K.

PINB wyjaśnił, że w pismach z dnia [...] października 2014 r. i z dnia [...] listopada 2014 r. w odpowiedzi na wniosek o umorzenie prowadzonego postępowania poinformował E. C. o zasadach dotyczących tego, kiedy organ może umorzyć postępowanie. W pierwszym z nich poinformował, że wniosek o umorzenie może zostać rozpatrzony po umożliwieniu uprawnionemu pracownikowi PINB przeprowadzenia oględzin bezpośrednio w lokalach i potwierdzeniu informacji zawartych w składanych przez skarżącą wyjaśnieniach. W drugim z pism wyjaśniono kiedy zachodzi stan bezprzedmiotowości postępowania uzasadniający jego umorzenie i stwierdzono, że PINB wystąpił do Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. N. [...] o podanie informacji odnośnie skutków wykonanych (w 1993 r.) prac oraz ich wpływu na konstrukcję całego budynku. Te informacje pozwolą na rozpatrzenie wniosku o umorzenie.

Organ zaznaczył, że działania skarżącej polegające na uniemożliwieniu dokonania kontroli lokalu mieszkalnego stanowią przeszkodę w prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego przedmiotowej sprawy i jej zakończeniu. Zdaniem organu niezadowolenie skarżącej z działań podjętych przez organ dotyczących kontroli nie może wymuszać wydania decyzji o treści oczekiwanej przez stronę.

Jednocześnie organ wyjaśnił, że poruszona przez skarżącą problematyka robót budowlanych wykonanych przez Wspólnotę Mieszkaniową N. [...] dotyczy odrębnie prowadzonego w Inspektoracie postępowania administracyjnego w sprawie robót remontowych na elewacji budynku przy ul. N. [...] w W.

W świetle powyższych wyjaśnień, organ nadzoru budowlanego wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt VII SAB/Wa 113/14, oddalił skargę, uznając, że nie było podstaw do jej uwzględnienia.

Sąd wskazał, że przedmiotem kontroli sądu jest kwestia bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy w przedmiocie prowadzonego postępowania dotyczącego postępowania wszczętego na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej N. [...] w sprawie robót budowlanych wykonanych w lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. N. [...] w Warszawie. Sąd zauważył, że z wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej N. [...] wynika, że skarżąca będąc właścicielką lokalu nr [...] wykonała samowolnie roboty budowlane polegające na wybiciu otworu w ścianie konstrukcyjnej budynku w celu połączenia swojego lokalu z lokalem mieszkalnym nr [...] należącym do S. C. usytuowanym w sąsiedniej klatce budynku. Sąd uznał, że w tej właśnie sprawie skarżąca jest stroną postępowania i wnioskiem datowanym na dzień [...] października 2014r o domaga się umorzenia wszczętego postępowania jako bezprzedmiotowego.

Dalej wskazano, że postępowanie dotyczące wykonanych przez Wspólnotę Mieszkaniową robót remontowych na elewacji budynku jest postępowaniem odrębnie prowadzonym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy i w tym postępowaniu skarżącej nie przysługuje przymiot strony.

Sąd zauważył, że w odpowiedzi na wniosek skarżącej o umorzenie postępowania PINB w piśmie z dnia [...] października 2014 r. udzielił skarżącej odpowiedzi informując, iż wniosek o umorzenie postępowania będzie mógł być merytorycznie rozpoznany dopiero po przeprowadzeniu oględzin połączonych lokali nr [...] i [...].

Sąd zwrócił uwagę, że organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego kilkukrotnie próbował przeprowadzić oględziny robót budowlanych wykonanych w lokalu skarżącej lecz właścicielka nie udostępniła lokalu. W związku z utrudnianiem przeprowadzenia niezbędnej czynności dowodowej Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy zwrócił się do Prokuratury Rejonowej Warszawa Wola o podjęcie stosownych działań wobec S. C., E. C. i A. K.

Z akt sprawy wynikało również, że postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r., Nr [...] Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał zażalenie skarżącej na bezczynność organu pierwszej instancji za niezasadne i odmówił wyznaczenia dodatkowego terminu organowi pierwszej instancji na rozpatrzenie wniosku skarżącej o umorzenie postępowania administracyjnego prowadzonego w ramach nadzoru budowlanego w sprawie robót budowlanych wykonanych w lokalu nr [...].

W tym stanie faktycznym sprawy, zdaniem Sądu, nie można było zarzucić bezczynności Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy. Brak było podstaw by uznać, że organ w terminie określonym w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Sąd stwierdził, że organ w odpowiedzi na wniosek skarżącej o umorzenie postępowania udzielił skarżącej odpowiedzi pismem z dnia [...] października 2014 r. Jednocześnie nie zakończył postępowania z powodu braku możliwości przeprowadzenia oględzin robót budowlanych, co jest niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości.

Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. art. 149 P.p.s.a. w zw. z art. 150 P.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; "K.p.a."), poprzez oddalenie skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy w Warszawie, w sytuacji gdy zachodziły podstawy do uznania postępowania w sprawie połączenia lokalu nr [...] z lokalem nr [...] w budynku mieszkalnym, wielorodzinnym przy ul. N. [...] w Warszawie za bezprzedmiotowe, tj. obligatoryjnego umorzenia postępowania administracyjnego z uwagi na brak normy kompetencyjnej prawa materialnego, upoważniającej organ administracji do orzeczenia co do istoty sprawy, a więc brak możliwości uznania przedmiotowej sprawy za sprawę administracyjną w rozumieniu k.p.a., a także ze względu na to, iż Wspólnocie Mieszkaniowej N. [...] nie można w przedmiotowym postępowaniu przyznać statusu strony postępowania administracyjne w rozumieniu przepisów K.p.a.;

2. art. 149 P.p.s.a. w zw. z art. 150 P.p.s.a. w zw. z art. 35 § 1 oraz § 2 K.p.a. poprzez oddalenie skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy w Warszawie, w sytuacji kiedy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w sprawie połączenia lokalu nr [...] z lokalem nr [...] w budynku mieszkalnym, wielorodzinnym przy ul. N. [...] w W. był zobligowany do niezwłocznego załatwienia sprawy, tj. umorzenia postępowania; rozstrzygnięcie w sprawie umorzenia postępowania mogło być bowiem wydane na podstawie dowodów przedstawionych przez Skarżącą oraz faktów i dowodów znanych organowi z urzędu, nie wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w szczególności polegającego na dokonaniu oględzin lokalu zajmowanego przez Skarżącą; udzielenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego odpowiedzi na wniosek Skarżącej nie stanowi rozstrzygnięcia sprawy w rozumieniu przepisów k.p.a. oraz nie ma wpływu dla oceny bezczynności organu administracji.

Ponadto zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucono naruszenie:

3. art. 149 P.p.s.a. w zw. z art. 150 P.p.s.a. w zw. z art. art. 35 § 3 K.p.a. poprzez oddalenie skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy w Warszawie, pomimo iż sprawa nie została załatwiona w maksymalnych ustawowych terminach;

4. art. 149 P.p.s.a. w zw. z art. 150 P.p.s.a. w zw. z art. 36 K.p.a. poprzez oddalenie skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy w Warszawie, w sytuacji kiedy w przedmiotowej sprawie organ administracji nie informował Skarżącej o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminach określonych w art. 35 K.p.a. wraz z podaniem przyczyny zwłoki oraz wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy;

5. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002, nr 153, poz. 1269, ze zm.; "p.u.s.a.") w zw. z art. 3 § 2 piet. 8 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nienależyte uzasadnienie wyroku i niewskazanie w nim podstawy prawnej obowiązku przeprowadzenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy w Warszawie oględzin lokalu stanowiącego własność Skarżącej oraz błędnego przyjęcia, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. w Warszawy w Warszawie zawiadamiał Skarżącą o każdym przypadku niezałatwienia sprawy przez organ w rozumieniu art. 36 k.p.a., a więc nie dopuścił się bezczynności.

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie a także o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Wskazując na zasadę szybkości postępowania z art. 12 K.p.a. oraz treść art. 35 K.p.a. skarżąca wskazała, że rozpatrzenie jej wniosku z dnia 1 października 2014 r., przy uznaniu nawet, że został on złożony w sprawie szczególnie skomplikowanej, powinno nastąpić maksymalnie w ciągu dwóch miesięcy od złożenia przedmiotowego wniosku, tj. najpóźniej do grudnia 2014 r.

Zaznaczono, że PINB w toku przedmiotowego postępowania administracyjnego postanowił przeprowadzić oględziny mieszkania skarżącej, pomimo iż nie było to wymagane w celu rozpoznania sprawy w niezbędnym zakresie, tj. stwierdzenia czy zachodzi przesłanka bezprzedmiotowości w sprawie połączenia lokalu nr [...] oraz nr [...] w budynku mieszkalnym, wielorodzinnym przy ul. N. [...] w Warszawie, skutkująca obowiązkiem umorzenia postępowania w sprawie.

Powyższe potwierdza treść pisma PINB z dnia [...] listopada 2014 r., w którym organ nadzoru wskazał, iż wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia postępowania będzie możliwe w przypadku otrzymania od Wspólnoty informacji odnośnie skutków wykonanych w 1993 r. prac oraz ich wpływu na konstrukcję budynku. W tym piśmie PINB nie uzależniał rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy od uprzedniego przeprowadzenia kontroli lokalu zajmowanego przez Skarżącą.

Konieczności przeprowadzenia kontroli lokalu skarżącej przez organ nie uzasadnia także art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2013, poz. 1409, ze zm.). Zdaniem skarżącej, w przedmiotowej sprawie stan techniczny obiektu budowlanego nie powoduje zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska.

W ocenie skarżącej oględzin PINB w lokalu będącym jej odrębną własnością nie uzasadniał także art. 81 a ust. 1 ustawy Prawo budowlane, bowiem lokal ten nie stanowi obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 1 ww. ustawy. Zatem przeprowadzenie oględzin przez PINB było niedopuszczalne w świetle obowiązujących przepisów.

Skarżąca uważa, że organ nadzoru budowlanego dysponował, zarówno na podstawie informacji przekazanych mu przez Wspólnotę, jak i przez samą skarżącą, a także na podstawie informacji posiadanych z urzędu wiedzą na temat tego, iż zamurowanie otworu drzwiowego nastąpiło w 1993 r., a więc przed wejściem ustawy Prawo budowlane w życie, tj. przed ponad 20 latami. Potwierdzenie powyższego stanowi treść pisma PINB z dnia 27 listopada 2014 r., w którym PINB poinformował skarżącą, iż wystąpił do Wspólnoty o podanie informacji odnośnie do skutków wykonanych w 1993 r. prac oraz ich wpływu na konstrukcję całego budynku. Z treści skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] listopada 2014 r. wynika ponadto, iż rok wcześniej PINB dokonał oględzin, podczas których stwierdził, iż otwór drzwiowy jest zamurowany. PINB posiadał więc niezbędne informacje umożliwiające wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia postępowania.

PINB, MWINB, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wskazali przepisu prawa materialnego, ani procesowego, uzależniającej rozstrzygnięcie w sprawie od uprzedniego przeprowadzenia oględzin lokalu skarżącej. W efekcie żądanie poszczególnych organów, z uwagi na brak podstawy prawnej, uznać należy za bezprawne, to jest wykraczające poza ramy ustawowe.

Uzasadniając zarzut bezczynności organu skarżąca stwierdziła, że Sąd niezasadnie stwierdził, iż pismo PINB z dnia [...] października 2014 r. jest wyrazem podjęcia czynności w sprawie oraz wystarcza do odparcia zarzutu bezczynności organu. Organ administracji jest na podstawie art. 36 § 1 K.p.a. zobligowany do powiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminach określonych w art. 35 § K.p.a. wraz z podaniem przyczyny zwłoki oraz wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy. Przedmiotowe pismo PINB nie spełniało wszystkich elementów określonych w art. 36 § 1 K.p.a., nie wskazywało bowiem nowego terminu załatwienia sprawy. Ponadto Skarżąca nie otrzymała w późniejszym czasie od PINB innych zawiadomień o niemożliwości załatwienia sprawy w terminach przewidzianych w K.p.a. pomimo, że do dnia dzisiejszego upłynęły kolejne maksymalne okresy do załatwienia przedmiotowej sprawy.

PINB pomimo podejmowania czynności w sprawie oraz prowadzenia korespondencji ze skarżącą, nie wykonywał ciążących na nim ustawowych obowiązków - niezwłocznego załatwienia sprawy oraz informowania skarżącej o przyczynach zwłoki przed upływem maksymalnych terminów przewidzianych w K.p.a. wraz ze wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy.

Skarżąca uważa, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien był stwierdzić bezczynność PINB. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż organ nie dołożył należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby zakończyło się ono w rozsądnym terminie.

Skarżąca uważa, że sprawa dotycząca połączenia lokali mieszkalnych powinna zostać umorzona bowiem sprawa ta nie miała charakteru sprawy administracyjnej w rozumieniu K.p.a. Twierdzenie to opiera na tym, że brak jest przepisu materialnego prawa administracyjnego zawierającego normę kompetencyjną upoważniającą organ do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. W jej ocenie ustawa Prawo budowlane nie upoważnia organów nadzoru budowlanego, działających w oparciu o przepisy ustawy, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 1995 r. do rozstrzygania spraw, co do których przesłanka wszczęcia postępowania zaistniała jeszcze przed wejściem tej ustawy w życie. W sprawie z wniosku Wspólnoty brak jest więc przedmiotu postępowania - konkretnej sprawy, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. O bezprzedmiotowości postępowania świadczy także to, że podmiot w nim występujący nie ma przymiotu strony. Wspólnota Mieszkaniowa nie ma statusu strony w postępowaniu dotyczącym otworu drzwiowego (który nie był zlokalizowany w ścianie konstrukcyjnej), a prowadząc do jednego mieszkania nie sposób przyjąć, że ma służyć właścicielom wszystkich mieszkań tworzących wspólnotę.

W zakresie zarzutu naruszenia art. 141 § 1 P.p.s.a. stwierdzono, że uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie było bardzo lakoniczne. Sąd nie wskazał podstawy prawnej przemawiającej za uzależnieniem rozstrzygnięcia w sprawie umorzenia postępowania od uprzedniego przeprowadzenia oględzin lokalu należącego do Skarżącej. Ponadto Sąd bardzo ogólnikowo wskazał na to, że w sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia bezczynności PINB, z uwagi na odpowiedź organu nadzoru budowlanego z dnia [...] października 2014 r. na wniosek skarżącej. Sąd nie zwrócił uwagi na to, że przedmiotowego pisma PINB nie można uznać za zawiadomienie w rozumieniu art. 36 K.p.a., które powinno wskazywać także nowy termin załatwienia sprawy. Sąd uznał, iż samo podjęcie jakiejkolwiek czynności w sprawie - prowadzenie korespondencji ze skarżącą - jest wystarczającym argumentem przemawiającym za uznaniem, iż PINB nie dopuścił się bezczynności.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym w czasie złożenia skargi na bezczynność, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłość postępowania w przypadkach, w których należy wydać decyzję administracyjną, niektóre kategorie postanowień, względnie inny akt lub podjąć czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, jak też pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. Zatem Sąd ma kompetencję do orzekania w sprawach skarg na bezczynność organu. Stan bezczynności przejawia się w niewydaniu przez organ, mimo ciążącego na nim obowiązku załatwienia określonego rodzaju spraw zgodnie z obowiązującą w tym zakresie procedurą, przewidzianego prawem rozstrzygnięcia lub niepodejmowaniu czynności w sprawie w terminie do tego wyznaczonym.

Bezczynność polega na tym, że organ nie dokonuje żadnych czynności w sprawie a także gdy wprawdzie prowadzi postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.

Należy przy tym zwrócić uwagę, że nie każdy brak wydania rozstrzygnięcia w terminie do tego wyznaczonym powinien skutkować stwierdzeniem bezczynności. O tym, czy zaistniała bezczynność decydują także okoliczności, które doprowadziły do niewydania rozstrzygnięcia w terminie określonym stosownymi przepisami (art. 35 k.p.a.). Już art. 35 § 5 K.p.a. wskazuje okoliczności, które mają wpływ na zachowanie terminu załatwienia sprawy. I tak do terminów załatwienia sprawy określonych w § 1- 4 art. 35 K.p.a. nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Zatem prowadząc postępowanie organ zobowiązany jest załatwić sprawę w przewidzianym dla niej terminie jednak w ww. wymienionych sytuacjach termin ten nie będzie wiążący. Przekroczenie terminu z powodu okoliczności powstałych z winy strony lub, które są niezależne od organu nie może być podstawą do formułowania zarzutu bezczynności w postępowaniu prowadzonym przez ten organ. Nie można bowiem czynić zarzutu bezczynności w sytuacji kiedy organ z przyczyn, na które nie ma wpływu - nie może ustalić stanu faktycznego sprawy, który determinuje rozstrzygnięcie. Obiektywna i uzasadniona okolicznościami niemożność przeprowadzenia czynności dowodowych istotnych dla ustalenia stanu faktycznego sprawy, zdaniem NSA, także wyłącza odpowiedzialność organu za nieterminowe załatwienie sprawy. Organ nie może ponosić konsekwencji za działania lub zaniechania podmiotu, poprzez które skutecznie uniemożliwia się dokonanie istotnych dla sprawy ustaleń.

Z bezczynnością mamy również do czynienia gdy organ prowadząc postępowanie nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Organ powinien wykazać, że podejmował wszelkie możliwe działania obliczone prowadzące wprost do rozstrzygnięcia sprawy w terminie i z przyczyn leżących poza nim nie był w stanie wydać rozstrzygnięcia w sprawie.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że PINB prowadząc postępowanie w sprawie robót budowlanych wykonanych w lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym przy ul. N. [...] w W. polegających na połączeniu tego lokalu z lokalem nr [...] o czym świadczyć ma zamurowanie otworu drzwiowego lokalu nr [...] wychodzącego na klatkę aby wydać rozstrzygnięcie musiał dokonać "czynności inspekcyjno- kontrolnych" w ww. lokalach. W tym celu w oparciu o art. 79 § 1 K.p.a. wyznaczono termin przeprowadzenia oględzin przedmiotowych lokali. Jednak z uwagi na nie udostępnienie lokali przez ich właścicieli, w tym przez skarżącą, prawidłowo zawiadomionych o terminie i zakresie oględzin, organ nie mógł dokonać niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń. Jak wynika z akt sprawy terminy oględzin były wyznaczane kilkakrotnie jednak za każdym razem planowane czynności organu nie mogły być wykonane z powodu nieudostępnienia ww. lokali. W tych okolicznościach PINB korzystając z zapisu art. 92 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, w piśmie z dnia 30 października 2014 r. zwrócił się do Prokuratury Rejonowej Warszawa Wola o podjęcie stosownych działań wobec S. C., E. C. i A. K.

Z powyższego wynika, że organ aktywnie prowadził postępowanie i zgodnie z zasadą szybkości postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 12 K.p.a. dążył do wyjaśnienia okoliczności sprawy i wydania stosownego do poczynionych w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy rozstrzygnięcia w terminie zgodnym z art. 35 K.p.a. Nie ulega wątpliwości, że to brak współpracy właścicieli lokali [...] i [...] z organem spowodował, że przedsięwzięte przez organ czynności nie doprowadziły do wydania rozstrzygnięcia w sprawie w przewidzianym do tego terminie.

W tych okolicznościach skarżąca złożyła wniosek o umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Skarżąca stwierdziła, że brak jest podstaw prawnych do prowadzenia postępowania przez organ, w tym przeprowadzenia oględzin, bowiem sprawa nie ma charakteru sprawy administracyjnej, a stroną tego postępowania nie jest Wspólnota Mieszkaniowa. Jej zdaniem wystąpił brak przedmiotu i podmiotu postępowania, co uzasadnia uznanie go za bezprzedmiotowe i w konsekwencji powinno skutkować jego umorzeniem.

W odpowiedzi PINB w piśmie z dnia [...] października 2014 r. informuje skarżącą, że wniosek o umorzenie postępowania może zostać rozpatrzony po dokonaniu oględzin w lokalach nr [...] i [...] oraz potwierdzeniu informacji zawartych w składanych przez nią wyjaśnieniach. Dodatkowo w piśmie z dnia [...] listopada 2014 r. PINB informuje skarżącą kiedy zachodzi bezprzedmiotowość postępowania uzasadniająca jego umorzenie, a także wskazuje, że wystąpił do Wspólnoty Mieszkaniowej o podanie informacji odnośnie do skutków wykonanych w 1993 r. prac oraz ich wpływu na konstrukcję całego budynku. Po otrzymaniu tych informacji będzie możliwe rozpatrzenie złożonego przez nią wniosku o umorzenie postępowania.

Powtórzyć należy, że przedmiotem kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu była ocena, czy PINB dopuścił się bezczynności prowadząc niniejsze postępowanie w szczególności rozpatrując wniosek skarżącej o jego umorzenie. Sąd rozpoznając skargę na bezczynność analizuje jedynie, czy organ istotnie nie podejmuje czynności w sprawie, a strona wnosząca skargę może domagać się aktywności organu i stawiać mu zarzut bezczynności.

Zdaniem NSA, Sąd I instancji zasadnie przyjął, że PINB prowadząc postępowanie w sprawie robót budowlanych w lokalach nr [...] i [...] przy ul. N. [...] w W. nie dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej o umorzenie tegoż postępowania. Wbrew temu co twierdzi skarżąca postępowanie PINB nie utraciło charakteru postępowania administracyjnego. Połączenie lokali w 1993 r. nie ma żadnego znaczenia dla bytu tego postępowania. Organ nadzoru budowlanego dąży do ustalenia jaki wpływ na konstrukcję budynku i bezpieczeństwo zamieszkujących w nim osób miało dokonane wówczas połączenie lokali. Ma do tego kompetencje ustawowe wynikające z art. 84 ust. 1 i art. 84a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Przepisy te upoważniają PINB do prowadzenia kontroli przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego, która to kontrola polega m.in. na kontroli zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym lub warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę. Podstawę materialnoprawną działań podejmowanych przez PINB stanowią regulacje art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Stanowi on, że w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany:

1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo

2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo

3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo

4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia

właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Dalej w ust. 1a tego przepisu wskazano, że w przypadku stwierdzenia nieuzasadnionych względami technicznymi lub użytkowymi ingerencji lub naruszenia wymagań dotyczących obiektu budowlanego, których charakter uniemożliwia lub znacznie utrudnia użytkowanie go do celów mieszkalnych, organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie skutków ingerencji lub naruszeń lub przywrócenie stanu poprzedniego. Decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu i może być ogłoszona ustnie.

Mając powyższe na uwadze, uznać należy, że niniejsza sprawa nie utraciła charakteru sprawy administracyjnej bowiem kompetencje do jej prowadzenia ma PINB i stosownie do dokonanych w tej sprawie ustaleń może wydać przewidziane prawem rozstrzygnięcie. Nie można oczywiście wykluczyć, że po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego okaże się, że zasadnym jest jego umorzenie. Jednak by wydać takie rozstrzygnięcie organ musi poczynić istotne dla sprawy ustalenia stanu faktycznego (art. 77§ 1 K.p.a.), w szczególności powinien dokonać oględzin w ww. lokalach co do zakresu przeprowadzonych tam prac budowlanych i ich wpływu na konstrukcję budynku. Nie wyklucza się także dokonania tych ustaleń poprzez informacje uzyskane z innych źródeł (art. 75 § 1 K.p.a.). W tym kontekście należy wskazać na informację przekazaną skarżącej w piśmie z dnia 27 listopada 2014 r., w której informuje się, że PINB wystąpił do Wspólnoty Mieszkaniowej N. [...] w W. o podanie informacji odnośnie do skutków wykonanych w 1993 r. prac oraz ich wpływu na konstrukcję całego budynku. Zatem błędnie dowodzi skarżąca, że postępowanie w niniejszej sprawie powinno było zostać umorzone. Dopóki PINB zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a. nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego w sprawie a następnie nie dokonał jego oceny w myśl art. 80 K.p.a., która pozwoliłaby uznać daną okoliczność za udowodnioną lub odmówić jej takiego uznania, to organ ten nie mógł wydać rozstrzygnięcia w sprawie w tym postanowienia o umorzeniu postępowania zgodnie z wnioskiem skarżącej.

W sytuacji gdy, jak wynika z akt sprawy, skarżąca permanentnie uniemożliwiała PINB przeprowadzenie oględzin lokali, które mogły doprowadzić do ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń, to nie sposób uznać, że organ nie mając podstaw prawnych (art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a.) do zakończenia sprawy na tym etapie procedowania dopuścił się bezczynności. Organ podejmował wszelkie przepisane prawem działania by ustalić stan faktyczny sprawy i sprawę zakończyć w przepisanym do tego terminie. Skoro jednak napotkał na opór ze strony właścicieli lokali, których sprawa dotyczy, to nie można mu skutecznie czynić zarzutu bezczynności. Z akt sprawy wynika, że organ wyjaśniał skarżącej przesłanki umorzenia postępowania w niniejszej sprawie, jednak argumentacja ta nie przemawiała do strony. Ostatecznie organ podjął działania o charakterze dyscyplinującym wnioskując do Prokuratury na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane o ukaranie stron postępowania za utrudnianie właściwemu organowi dokonania przewidzianych ustawą czynności niezbędnych dla załatwienia sprawy. To także świadczy o tym, że organ działał aktywnie i czynienie zarzutu bezczynności słusznie przez organy jak i przez Sąd zostało uznane za bezpodstawne.

Zarzut dotyczący braku przymiotu strony Wspólnoty Mieszkaniowej N. [...] w W. należy uznać za niezasadny bowiem przedmiotem oceny Sądu nie było ustalenie, czy należało umorzyć postępowanie ale to, czy organ niewydając postanowienia o umorzeniu był w bezczynności. Powyższe wskazuje, że zarzut skargi kasacyjnej z pkt 1 należało uznać za chybiony.

Skarżąca podnosi, że Sąd I instancji niezasadnie oddalił skargę na bezczynność PINB uznając za wystarczające w tym zakresie ustalenie, że organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącej o umorzenie postępowania. Odpowiedź ta nie jest bowiem rozstrzygnięciem sprawy w rozumieniu K.p.a. Skarżąca dowodzi, że organ był zobligowany do niezwłocznego rozpatrzenia sprawy bowiem na podstawie dowodów przedstawionych przez skarżącą oraz faktów i dowodów znanych organowi z urzędu, mógł wydać decyzję o jego umorzeniu. Nie było konieczne przeprowadzanie oględzin lokali.

W ocenie NSA, również ten zarzut jest pozbawiony podstaw. Sąd miał ocenić działanie organu w postępowaniu z wniosku o umorzenie postępowania w sprawie robót budowlanych w lokalach nr [...] i [...] i ustalić, czy działanie to zasługuje na miano bezczynności. Zanim jednak organ umorzy postępowanie należało stwierdzić jego bezprzedmiotowość. Organ powinien zatem wyjaśnić kwestię wykonanych robót budowlanych stanowiących istotę sprawy. Organ nie mógł jednak tego uczynić bo próby ustalenia stanu wykonanych w lokalach robót budowlanych (dokonanie oględzin) były przez właścicieli tych lokali skutecznie uniemożliwiane. Wobec tego oparcie się wyłącznie na oświadczeniach skarżącej zainteresowanej umorzeniem sprawy nie mogły stanowić podstawy ustaleń w sprawie, a na pewno ich wiarygodność była wątpliwa. Z akt nie wynika też by organ dysponował wiedzą o stanie robót dokonanych w lokalach z urzędu. Jeśli by tak było nie dążyłby do dokonania oględzin. W tej sytuacji uznać należało, że dokonanie oględzin było konieczne a ich brak uniemożliwiał rozpoznanie sprawy, w tym ewentualnie jej umorzenie. O tym właśnie PINB informował skarżącą w swoich pismach z dnia [...] października 2014 r. i [...] listopada 2014 r. Dlatego też nie można mówić o bezczynności organu, który chcąc wyjaśnić istotę sprawy informuje skarżącą o konieczności dokonania istotnych dla sprawy ustaleń w drodze oględzin, a ta mimo to, swoim działaniem uniemożliwia mu dokonanie tych ustaleń. Organ nie może ponosić konsekwencji działań, za które nie ponosi odpowiedzialności i nie ma na nie żadnego wpływu.

Zarzut niezałatwienia przez organ sprawy w maksymalnych przewidzianych do tego terminach (pkt 3) jest chybiony. Stosownie do art. 35 ust. 5 K.p.a. do terminu załatwienia sprawy nie można wliczać okresu opóźnień spowodowanych z winy strony. Tym samym brak jest podstaw do twierdzenia, że organ w okolicznościach sprawy przekroczył terminy wskazane w art. 35 K.p.a. Gdyby właściciele lokali udostępnili je organowi w celu dokonania oględzin w terminach wskazanych w zawiadomieniach, to przy braku innych przeszkód i zebraniu materiału dowodowego wystarczającego do załatwienia sprawy organ zapewne nie przekroczyłby terminów przewidzianych w K.p.a. do załatwienia niniejszej sprawy.

Skarżąca podnosi, że organ wbrew dyspozycji art. 36 K.p.a. nie informował jej o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. wraz z podaniem przyczyny zwłoki oraz wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy. Owszem organ w razie niedotrzymania terminu załatwienia sprawy z art. 35 K.p.a. powinien zawiadomić o tym stronę stosownie do treści art. 36 K.p.a. W niniejszej sprawie organ tego nie uczynił lecz nie może to w realiach sprawy świadczyć o jego bezczynności. W sytuacji kiedy dokonanie czynności, od której organ uzależnia rozstrzygnięcie w sprawie jest niemożliwe i przeszkoda w dokonaniu tej czynności nie leży po stronie organu, trudno jest wymagać by organ informował o terminie załatwienia sprawy. W doktrynie prawa uznaje się, że obowiązek sygnalizacji z art. 36 K.p.a. nie powstaje, jeżeli termin załatwienia sprawy został przedłużony ze względu na wystąpienie okoliczności wymienionych w art. 35 § 5 K.p.a. (tak Anna Golęba w komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego pod red. Hanny Knysiak - Molczyk, Warszawa 2015 wyd. Wolters Kluwer s. 311). NSA podziela powyższy pogląd. Zatem stwierdzić należy, że brak wywiązania się przez PINB z obowiązku z art. 36 K.p.a. w okolicznościach niniejszej sprawy nie świadczy o bezczynności PINB. W związku z powyższym i ten zarzut nie mógł zostać uwzględniony.

Nie jest skuteczny również zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nienależyte uzasadnienie wyroku i niewskazanie w nim podstawy prawnej obowiązku przeprowadzenia przez PINB oględzin lokalu skarżącej, a nadto błędne przyjęcie, że organ zawiadamiał skarżącą o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie.

Zaznaczyć należy, że Sąd w zaskarżonym wyroku w ogóle nie poruszał kwestii związanej z obowiązkiem organu wynikającym z art. 36 K.p.a. Chybione jest zatem twierdzenie skarżącej, że Sąd w uzasadnieniu wyroku błędnie przyjął, iż PINB z tego obowiązku wywiązywał się. Skoro Sąd nie wypowiadał się w tym kontekście w zaskarżonym wyroku to nie mógł też wyrazić takiego poglądu.

Zauważyć należy, że Sąd I instancji oceniał, czy w sprawie zaistniała bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku o umorzenie postępowania w sprawie dotyczącej robót budowlanych w lokalu nr [...] i [...] przy ul. N. [...] w W. W uzasadnieniu wyroku Sąd mając na uwadze przesłanki stwierdzenia bezczynności uznał, że organ nie dopuścił się bezczynności bowiem w odpowiedzi na wniosek skarżącej o umorzenie postępowania udzielił odpowiedzi w piśmie z dnia [...] października 2014 r. Sąd wskazał, że organ nie zakończył postępowania z powodu braku możliwości oględzin robót budowlanych, co było konieczne dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Zdaniem NSA, Sąd wyjaśnił powody uznania dlaczego w niniejszej sprawie organowi nie można było zarzucić bezczynności, co było przedmiotem skargi. Z uzasadnienia wyroku wynika, że organ przedsięwziął wszelkie zgodne z prawem działania by sprawę wyjaśnić (ustalić stan faktyczny) ale wobec uniemożliwienia dokonania oględzin lokali ustalenie stanu faktycznego stało się niewykonalne a zatem zakończenie postępowania czy to przez wydanie merytorycznej decyzji czy poprzez umorzenie postępowania również stało się niemożliwe. Jak słusznie zauważył Sąd organ powiadomił o tym skarżącą w swoich pismach. Okoliczność ta z perspektywy oceny działania organu pod kątem bezczynności dowodzi, że organ nie dopuścił się zarzucanej mu bezczynności. Wręcz przeciwnie organ mając na uwadze zasady prowadzenia postępowania administracyjnego określone przepisami K.p.a. dokonał wszelkich czynności, do których był zobowiązany i uprawniony. Niezałatwienie sprawy w terminie wynikało ewidentnie z przyczyn leżących poza sferą dopuszczonego prawem działania organu.

Wbrew temu co twierdzi skarżąca Sąd podał podstawę prawną konieczności przeprowadzenia oględzin. Co prawda nie wskazał na treść konkretnego przepisu ale wskazał, że oględziny konieczne są z uwagi na ustalenie stanu faktycznego sprawy. O obowiązku ustalenia stanu faktycznego sprawy wprost stanowi art. 7 K.p.a.

Tym samym za niezasadny uznać należało zarzut kwestionujący prawidłowość uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

Zauważyć należy, że zasada szybkości postępowania określona w art. 12 K.p.a. ściśle związana z regulacjami zawartymi w art. 35-38 K.p.a., nie może pozostawać w sprzeczności z obowiązkiem organu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Niekiedy może to się wiązać z koniecznością dłuższego prowadzenia postępowania ale jest to do zaakceptowania z uwagi na zasadę dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej, której urzeczywistnieniu mają służyć wszystkie działania podejmowane przez organy administracji publicznej.

Wobec uznania, z wyżej wskazanych powodów, zarzutów skargi kasacyjnej za niezasadne Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.