Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 415/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-06-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art.61 par.3 i par.5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 29 maja 2009 r. nr [...].


UZASADNIENIE

R. J. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 lutego 2014 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skarżący podał, że za wstrzymaniem wykonania ww. decyzji przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia szkód oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków na skutek egzekucji administracyjnej zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r., które wygasło na wskutek przedawnienia. Skarżący podniósł, iż wyrokiem z dnia 14 marca 2013 r. sygn. akt II FSK 1456/11 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 229/10, oddalający skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 grudnia 2009 r. w przedmiocie podatku dochodowego za 2003 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż trafny okazał się zarzut, dotyczący przedawnienia zobowiązania podatkowego. Sąd II instancji, odwołując się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2012 r. sygn. akt I FPS 1/12, podał, że zgodnie z art. 70 § 1 i art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60, ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2005 r., po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasało przez zapłatę.

Ponadto skarżący wskazał, że dokumentami urzędowymi jednoznacznie potwierdzono fakt niezgodnego z prawem wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od osób fizycznych za 2003 r. W tym zakresie skarżący wskazał na: postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 24 maja 2013 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 25 czerwca 2013 r. w sprawie kosztów egzekucyjnych oraz postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 lipca 2013 r. w sprawie skargi na czynności egzekucyjne. Z tych względów, w ocenie skarżącego, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I i II instancji jest zasadny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje :

W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).

Z konstrukcji wyżej wymienionej normy prawnej wynika, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Jak przyjęto w orzecznictwie, sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie, bowiem samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia. Twierdzenia strony powinny również być poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r. II FZ 666/06 oraz z dnia 27 września 2012 r. II FZ 781/12 publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Przesłanki uwzględnienia przez sąd wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zostały wymienione alternatywnie i w sposób wyczerpujący (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków). Ustalając pojecie "znacznej szkody" w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przez pojęcie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Można o niej mówić również, jeżeli rozmiary szkody wykonaniem zaskarżonej decyzji są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2006 r., sygn. akt I OZ 1588/06 - niepubl., postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1386/07, niepubl. i postanowienie NSA z 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 386/08).

Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno prawne, jak i faktyczne. Rodzaj i zakres wystąpienia tych skutków musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 5 marca 2014 r., LEX nr 1432364).

Istotnym jest, że podmiot występujący o wstrzymanie wykonania decyzji, który zaniechał podania jakichkolwiek okoliczności, mających uzasadniać jego żądanie, nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Na tle okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy wniosek skarżącego, w ocenie Sądu, powyższych wymogów nie spełnia. Skarżący w uzasadnieniu zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wskazał jedynie ogólnikowo, że za wstrzymaniem wykonania decyzji organów przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia szkód oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków na skutek egzekucji zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r., które wygasło wskutek przedawnienia.

Wskazać należy, że użyte w art. 61 § 3 p.p.s.a. pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej, względnie gdy okaże się to konieczne - zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Jednakże strona skarżąca nie przedstawiła argumentów ani dokumentacji, mogących stanowić potwierdzenie dla podniesionych przez nią w tym zakresie okoliczności.

Natomiast odnosząc się do twierdzeń wnioskodawcy, że zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym za 2003 r. przedawniło się, zauważyć należy, że argumentacja ta nie może być punktem odniesienia do oceny, czy wystąpiły przesłanki przemawiające za udzieleniem ochrony tymczasowej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd nie dokonuje oceny merytorycznej skargi. Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy a udzielenie ochrony tymczasowej, wynikającej z art. 61 p.p.s.a. to dwie odrębne kwestie (por. B. Dauter, Komentarz do art. 61 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, teza 8, LEX, 2013 r.).

Konkludując, w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał w żaden sposób, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.