Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SAB/Łd 18/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 20 lutego 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2019 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. Z. i M. Z. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. w Ł. w przedmiocie: przywrócenia spółek do rejestru podatników VAT p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

C. Z. i M. Z. wnieśli skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. w Ł. w przedmiocie: przywrócenia spółek do rejestru podatników VAT.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.

Tytułem wstępu wyjaśnić należy, że sąd, po wpłynięciu skargi w pierwszej kolejności zobowiązany jest do zbadania z urzędu jej dopuszczalności ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.).

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności, wynikających z przepisów prawa, nie wykonuje ich w terminie określonym przez te przepisy. Bezczynność zatem oznacza stan, w którym organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania aktu administracyjnego lub podjęcia innej czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej określonej sprawy administracyjnej, nie mniej może być ona złożona jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś, w Ł..

Polega ona – co wynika ze skargi oraz pisma skarżących z 15 stycznia 2019 roku (k. 24-25 akt sądowych) - na braku podjęcia decyzji administracyjnej w przedmiocie przywrócenia spółek cywilnych do rejestru podatników VAT.

Z akt sprawy wynika, że zawiadomieniem z 4 czerwca 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.–Ś. na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o VAT zawiadomił skarżących o zamknięciu obowiązków podatkowych w podatku VAT dla spółek PPHU A s.c. C. Z., Z. Z. i PPHU B s.c. J. Z., C. Z., Z. Z. oraz o wycofaniu z obrotu prawnego druku VAT-5 z 6 czerwca 2013 r., stanowiącego "potwierdzenie zarejestrowania jako podatnika VAT firmy PPHU A s.c. C. Z., M. Z. oraz druku VAT-5 z 6 czerwca 2013 r., stanowiącego "potwierdzenie zarejestrowania jako podatnika VAT firmy PPHU B s.c. C. Z., M. Z..

Jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru, przedmiotowe pismo informacyjne zostało doręczone odpowiednio C. Z. 5 czerwca 2014 r., a M. Z. 13 czerwca 2014 r..

Wyjaśnić w pierwszej kolejności należy, iż ww. czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.–Ś. objęta jest zakresem art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. bowiem wykreślenie podatnika z rejestru VAT na podstawie art. 96 ust. 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług stanowi czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a..

Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę (art. 52 § 3). Stosownie natomiast do art. 53 § 2 p.p.s.a., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się przy tym za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.).

Z powyższych przepisów wynika, że w przypadku innych aktów lub czynności

z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.) strona może wnieść za pośrednictwem organu skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W takim przypadku skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcie naruszenia prawa. Zaznaczyć przy tym należy, że wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa po upływie czternastodniowego terminu jest niedopuszczalne. Tym samym, wezwanie faktycznie dokonane po upływie prawem przewidzianego terminu jest nieskuteczne. Takie wadliwe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa należy traktować na równi z brakiem wezwania. Upływ tego terminu wyłącza bowiem możliwość skutecznego zaskarżenia do sądu czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

W zaistniałym w niniejszej sprawie stanie faktycznym należy stwierdzić, że strona nie dochowała trybu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a. z powodu uchybienia terminowi czternastu dni - od dnia, w którym skarżąca dowiedziała się lub mogła się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, co czyni złożoną skargę niedopuszczalną.

Jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru, przedmiotowe pismo informacyjne zostało doręczone odpowiednio C. Z. 5 czerwca 2014 r., a M. Z. 13 czerwca 2014 r.. Daty tę należy przyjąć jako datę uzyskania przez skarżących informacji o podjęciu przez organ czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.. Wskazany w art. 52 § 3 czternastodniowy termin na złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa upływał zatem odpowiednio z dniem 20 czerwca 2014 r. (19 czerwca był dniem ustawowo wolnym) oraz 27 czerwca 2014 r.. Chcąc dochować ustawowego terminu, strony powinny była najpóźniej ww. dniach złożyć wskazane wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy takie wezwanie zostało złożone dopiero w dniu 17 lipca 2018 r. (k. 15 akt administracyjnych), a zatem po terminie wymienionym w art. 52 § 3 p.p.s.a.

Uchybienie temu terminowi czyni skargę niedopuszczalną w zakresie wykreślenia spółek cywilnych z rejestru podatników VAT, na co wskazywali skarżący już w skardze, a dobitniej w uzupełnieniu skargi z 15 stycznia 2019 r..

Niedopuszczalna jest także skarga na bezczynność w zakresie przywrócenia ww. spółek do rejestru podatników VAT, o co skarżący wnoszą w przedmiotowej skardze oraz ww. piśmie z 15 stycznia 2019 r.. Żądanie to nie mieści się bowiem w katalogu zawartym w art. art. 3 § 2 w pkt 1-4a p.p.s.a..

Mając powyższe na uwadze, sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

A.J.