Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1452/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-05-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 4
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2014 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji orzekającą, że dotacja udzielona A. C. na prowadzenie szkół niepublicznych została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem w 2014 r. i podlega zwrotowi w kwocie 37.075,24 zł.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że przedłożenie dokumentów wykazujących wysokość zadłużenia względem organu rentowego oraz wydruku wpływów i wydatków dotyczącego wyłącznie placówki objętej zaskarżoną decyzją jest niewystarczające do zweryfikowania, jakimi zasobami dysponuje skarżąca i tym samym uniemożliwia stwierdzenie, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki.

Orzeczenie to zostało zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 7 marca 2017 r. oddalił zażalenie.

W piśmie z dnia 21 kwietnia 2017 r. skarżąca, powołując się na art. 61 § 3 i § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponowiła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji,.

W obszernym uzasadnieniu skarżąca podniosła, że od czasu wydania postanowienia z dnia 5 grudnia 2016 r. zmieniły się okoliczności w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, tj. zmieniła się kwota straty jeśli chodzi

o zestawienie przychodów i kosztów funkcjonowania szkół skarżącej w J., czego dowodem jest załączone do wniosku zestawienie wg stanu na dzień

31 marca 2017 r. Ponadto skarżąca wskazała na umowę zawartą z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych dotyczącą rozłożenia na raty należności z tytułu składek z dnia 21 marca 2017 r.

Dalej skarżąca odwołała się do postanowienia tutejszego Sądu z dnia 24 lutego

2017 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 78/17, którym wstrzymano wykonanie zaskarżonej w niej decyzji, akcentując, że w sprawie tej nie przedłożyła innej dokumentacji obrazującej jej sytuację finansową niż załączona do skargi wniesionej w nn. sprawie, a mimo to Sąd uznał, że skarżąca uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji niesie za sobą realne i obiektywne niebezpieczeństwo wywołania negatywnych skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 ppsa.

Dalej, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazała, że wszczęcie egzekucji powoduje zagrożenie zamknięcia szkół prowadzonych przez skarżącą i w konsekwencji odebranie 150 słuchaczom możliwości ukończenia klas

w bieżącym roku szkolnym. Ponadto podniosła, że przepisy dotyczące wstrzymania wykonania nie nakładają na skarżącego bezwzględnego obowiązku uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających wniosek. Podkreśliła przy tym, że nie można także utożsamiać uprawdopodobnienia z udowodnieniem. Przepisy te nie łączą również niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z osobą skarżącego.

W dalszej części uzasadnienia skarżąca zauważyła, że prowadzenie szkół niepublicznych wiąże się z ponoszeniem szeregu wydatków, które stanowią m.in. opłaty z tytułu czynszu najmu pomieszczeń, wynagrodzenia pracowników i kadry nauczycielskiej, opłaty telefoniczne, zakup materiałów dydaktycznych. Wskazane opłaty znacznie przekraczają kwotę uzyskanej z budżetu miasta J. miesięcznej dotacji

i rodzą konieczność ponoszenia dużych nakładów finansowych ze strony skarżącej. Zaznaczyła, że egzekucja kwoty 37.075,24 zł spowoduje, że skarżąca nie będzie w stanie utrzymać prowadzonych w J. szkół, gdyż nie znajdzie środków na ich bieżące utrzymanie. Nadto zdaniem skarżącej nie bez znaczenia pozostaje fakt, że cała przekazana w 2014 r. wysokość dotacji, która stanowi należność objętą decyzją, została przeznaczona na pokrycie wydatków bieżących szkół i wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem. Zaznaczyła, że zamknięcie szkoły uniemożliwi przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, gdyż konsekwencje finansowe wykonania decyzji na obecnym etapie postępowania skarżąca będzie ponosiła jeszcze przez wiele lat.

Dodatkowo zdaniem skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby także trudne do odwrócenia skutki, tj. utratę możliwości ukończenia kształcenia przez słuchaczy szkół prowadzonych przez skarżącą, co mając na względzie słuszny interes społeczny należy wziąć pod uwagę.

Końcowo podniosła, że w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji organ egzekucyjny nie zwróci skarżącej opłat pobranych z tytułu obsługi prowadzonej egzekucji. A z uwagi na to, że dochodzona przez organ kwota dotacji do zwrotu opiewa na dużą kwotę, opłaty te są niemałe i znacząco mogą wpłynąć na stabilność finansową prowadzonych przez skarżącą szkół.

Do wniosku skarżąca załączyła: zestawienie przychodów i kosztów funkcjonowania szkół prowadzonych przez skarżącą w J. wg stanu na dzień 31 marca 2017 r. (przychody: 44.113,73 zł; koszty: 56.134,14 zł) kopie umów zawartych pomiędzy skarżącą a Zakładem Ubezpieczeń Społecznych dotyczących rozłożenia na raty należności z tytułu składek z dnia 21 marca 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "ppsa"), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przystępując do rozpoznania wniosku złożonego w niniejszym postępowaniu należy odnotować, że w jego toku wydano już postanowienie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania, tj. w dniu 5 grudnia 2016 r. tutejszy Sąd odmówił skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślić zatem należy, że postanowienie Sądu z dnia 5 grudnia 2016 r. zachowało prawną moc. Obecnie więc rozstrzygnięcie

przedmiotowego wniosku sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w okresie, jaki upłynął od wydania wspomnianego postanowienia, zaszły zmiany, które uzasadniają wydanie postanowienia o odmiennej treści, niż to które wtedy zapadło.

Nie można przy tym tracić z pola widzenia art. 164 ppsa, zgodnie z którym postanowienie wydane na posiedzeniu niejawnym wiąże od chwili, w której zostało podpisane wraz z uzasadnieniem, a stosownie do art. 61 § 4 postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Odstąpienie od oceny wyrażonej we wcześniejszym postanowieniu może zatem wchodzić w grę jedynie wtedy, gdy okoliczności stanowiące przesłankę danego rozstrzygnięcia uległy zmianie.

Mając powyższe na względzie wskazać przyjdzie, że w niniejszej sprawie - zdaniem Sądu - nie tylko nie doszło do zmiany okoliczności w porównaniu z już rozpoznanym wnioskiem, ale w dalszym ciągu nie wykazano przesłanek do udzielenia ochrony tymczasowej. Należy zatem zauważyć, że załączone do zażalenia na postanowienie z dnia 5 grudnia 2016 r. zeznanie podatkowe PIT-36L wraz z PIT/B nie obrazuje bieżącej sytuacji finansowej skarżącej, albowiem dotyczy roku 2015, a zatem sytuacji sprzed półtora roku. Należy przy tym zauważyć, że wykazywana przez skarżącą strata jest możliwa do rozliczenia w późniejszych okresach rozliczeniowych i jako taka nie stanowi wykazania przesłanki z art. 61 § 3, a także z art. 61 § 4 ppsa. Również "wydruk-zestawienie" aktualnych zaległości, na jakie powołuje się skarżąca w zażaleniu nie może przesądzić o zmianie wskazanego postanowienia. Zestawienie to odnosi się bowiem do stanu na koniec grudnia i wskazuje zobowiązania wymagalne i niewymagalne w dacie jego złożenia. Bardziej aktualne zestawienie dotyczące przychodów i kosztów nadesłane przez skarżącą wraz z ponownym wnioskiem obrazuje co prawda fakt otrzymania dotacji w pierwszym kwartale bieżącego roku w wysokości 44.113,73 zł i koszty w tym samym okresie w wysokości 56.134,14 zł, jednakże biorąc pod uwagę fakt, że część z nich nie została zapłacona (na kwotę 11.510,33 zł), co podnosiła sama skarżąca, a pomimo to suma poniesionych wydatków w rzeczywistości przekroczyła otrzymaną dotację przyjąć należy, że skarżąca nie wykazuje wraz ze składanymi wnioskami o wstrzymanie wykonania wszystkich źródeł dochodu.

Tym samym skarżąca nie wykazała, że nie tylko doszło do zmiany okoliczności

w rozumieniu art. 61 § 4 ppsa, ale wręcz przesłanek odmowy wstrzymania z art. 61 § 3 ppsa.

Dodatkowo zaakcentować przyjdzie, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 marca 2016 r., sygn. akt II GZ 272/16 oddalił zażalenia strony skarżącej wniesione na postanowienie tutejszego Sądu o odmowie wstrzymania wykonania decyzji, wskazując na konieczność przedłożenia dokumentów niezbędnych do oceny jej sytuacji finansowej. Uchylając się zatem od przedstawienia tych dokumentów, strona powinna liczyć się z tym, że Sąd nie będzie miał wystarczających podstaw do uznania jej oświadczeń i twierdzeń za uprawdopodobnione, a tym samym za uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 4 ppsa orzekł jak

w sentencji.