Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1090/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6121 Klasyfikacja gruntów
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Główny Geodeta Kraju
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt. 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 146 par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Asesor WSA Iwona Ścieszka Protokolant referent Aneta Suchecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2021 r. ze skargi Gminy [...] na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...]; 2. zasądza od Głównego Geodety Kraju na rzecz Gminy [...] kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...] , Główny Geodeta Kraju utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...] , w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

Pismem z dnia 19 sierpnia 2020 r. Gmina [...] złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] . W związku z tym, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] maja 2019 r. była kontrolowana przez WINGiK w trybie odwoławczym, w wyniku czego WINGiK wydał decyzję z dnia [...] października 2019 r., nr [...] orzekającą o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2019 r., podanie Gminy [...] z dnia [...] maja 2019 r., zostało przekazane, zgodnie z właściwością do WINGiK.

WINGiK - po wznowieniu postępowania - decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...] , orzekł o odmowie uchylenia własnej decyzji z dnia [...] października 2019 r., nr [...].

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Gmina [...] .

Główny Geodeta Kraju rozpatrując sprawę wskazał, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową pozwalającą na ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania było dotknięte kwalifikowaną wadą procesową wymienioną w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a. Instytucja wznowienia ma charakter nadzwyczajny.

Gmina [...] we wniosku z dnia 19 sierpnia 2020 r. o wznowienie postępowania, jako podstawy wznowienia postępowania wskazała art. 145 § 1 pkt 4 i 8 k.p.a. Zgodnie z tymi przepisami w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4); decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione (pkt 8).

Wnioskodawca, w ww. wniosku, podniósł, iż przeprowadzone postępowanie toczyło się z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 tj. braku możliwości udziału w każdym stadium postępowania przez Gminę [...]. Gmina nie została zawiadomiona o zakończeniu postępowania i zebraniu niezbędnych dowodów do wydania decyzji (...). W ten sposób uniemożliwiono gminie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów w sprawie. Nie zostały zebrane wszystkie dowody, a te które istnieją wzajemnie się wykluczają. Działka oznaczona nr [...] stanowiąca własność gminy przed przeprowadzeniem tego postępowania była działką rolną i tak była wykazywana w ewidencji gruntów (...). Zatem ta część oznaczona kolorem czerwonym winna zostać uznana jako grunty zadrzewione i zakrzewione (Lz) (...). Nie jest dla wnioskodawcy zrozumiale dlaczego bezpodstawnie klasyfikator zaliczył tę część działki jako las.

Dodatkowo wnioskodawca podniósł, że Starosta [...] wydał decyzję nr RLiO. [...] z dnia [...].08.2019 roku na usunięcie drzew - samosiewów, czym potwierdził, że nie jest to użytek leśny. Tak więc została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., która mówi o sprzeczności wydawanych decyzji przez ten sam organ. W zasobach Gminy znajduje się również pismo, w którym Starosta [...] potwierdza, że teren ten nie jest lasem.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...] , wydanej po wznowieniu postępowania, WINGiK odniósł się do wskazywanych przez wnioskodawcę okoliczności, oceniając je pod kątem przyczyn wznowienia uzasadniających wzruszenie ostatecznej decyzji z dnia [...] października 2019 r., nr [...] , uznając, iż brak jest podstaw do uchylenia tej decyzji.

Główny Geodeta Kraju, w tym zakresie podzielił ocenę wyrażoną przez organ pierwszej instancji.

W kontekście okoliczności, które zdaniem wnioskodawcy wypełniają przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., Główny Geodeta Kraju nie neguje zaistnienia przesłanki do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją WINGiK z dnia [...] października 2019 r., nr [...] polegającej na braku udziału Gminy [...] , bez własnej winy, w postępowaniu zakończonym tą decyzją. Dlatego też WINGiK, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...] , orzekł o wznowieniu przedmiotowego postępowania.

Organ II instancji nie zgodził się natomiast z dalszą argumentacją wnioskodawcy, uzasadniającą, jego zdaniem, konieczność uchylenia ostatecznej decyzji WINGiK z dnia [...] października 2019 r., nr [...] z uwagi na, że bezpodstawnie klasyfikator zaliczył tę część działki jako las. Zarzut wnioskodawcy dotyczy bowiem użytku gruntowego występującego na gruntach znajdujących się w granicach działki ewidencyjnej nr [...] , w ocenie wnioskodawcy, nieprawidłowo wykazywanego w ewidencji gruntów i budynków, a nie klasy bonitacyjnej gruntu występującej na tym gruncie.

Jak wynika z wykazu zmian danych ewidencyjnych dotyczących działki ewidencyjnej nr [...] , będącego częścią operatu opisowo-kartograficznego dla jednostki ewidencyjnej: [...] - obszar wiejski, obręb ewidencyjny: [...] (dalej jako: operat opisowo - kartograficzny) przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dnia 26 kwietnia 2019 r. pod nr [...], na gruntach znajdujących się w granicach działki ewidencyjnej nr [...] występują następujące użytki gruntowe: R - grunty orne ([...] ha) oraz Ls - lasy ([...] ha) (stan nowy). Natomiast jako stan dotychczasowy w dokumencie tym wskazano na przedmiotowych gruntach użytek gruntowy R - grunty orne ([...] ha).

Z zawiadomienia Starosty [...] z dnia 21 lutego 2019 r., wywieszonego na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Miejskim w [...], wynika, że projekt operatu opisowo - kartograficznego został wyłożony do wglądu osób fizycznych, osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej w siedzibie Starostwa Powiatowego w [...] w okresie od 11 marca 2019 r. do 29 marca 2019 r., a więc na okres 15 dni roboczych, o którym mowa w art. 24a ust. 4 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r., poz. 2052) (dalej: ustawa Pgik). W okresie tym każdy, czyjego interesu prawnego dotyczyły dane ujawnione w projekcie operatu opisowo-kartograficznego, mógł zgłaszać uwagi do tych danych. Następnie, zgodnie z art. 24a ust. 7 ustawy Pgik, upoważniony pracownik starostwa powiatowego, przy udziale przedstawiciela wykonawcy prac geodezyjnych związanych z modernizacją ewidencji gruntów i budynków, w terminie 15 dni roboczych od upływu terminu wyłożenia do wglądu projektu operatu opisowo- kartograficznego, rozstrzygał o przyjęciu lub odrzuceniu uwag zgłoszonych do tego projektu. Jak wynika z akt sprawy, Gmina [...] nie złożyła uwag do projektu operatu opisowo - kartograficznego.

W związku z powyższym, zgodnie z art. 24a ust. 8 ustawy Pgik, po upływie terminu, o którym mowa w ust. 7 tego przepisu tj. w dniu 23 kwietnia 2019 r., dane objęte modernizacją, zawarte w projekcie operatu opisowo-kartograficznego stały się danymi ewidencji gruntów i budynków i zostały ujawnione w bazie danych ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla jednostki ewidencyjnej [...] obszar wiejski (dalej: egib). Informację o tym starosta ogłosił w dniu 10 czerwca 2019 r. w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] (poz. 2488). Wobec tego od dnia 23 kwietnia 2019 r., a więc również w dniu wydania decyzji Starosty [...] orzekającej w przedmiocie ustalenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów tj. w dniu [...] maja 2019 r., w egib na gruntach znajdujących się w granicach działki ewidencyjnej nr [...] wykazywane były następujące użytki gruntowe: R - grunty orne ([...] ha) oraz Ls - lasy ([...] ha) (stan nowy).

Odnosząc się do powyższego zarzutu organ II instancji stwierdził, że decyzja WINGiK z dnia [...] października 2019 r., nr [...] orzekała ostatecznie w przedmiocie ustalenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów, a nie o zaliczeniu gruntów, znajdujących się w granicach działki ewidencyjnej nr [...] , do poszczególnych użytków gruntowych. Zmiana w egib w zakresie zaliczenia gruntów znajdujących się w granicach działki ewidencyjnej nr [...] do określonych użytków gruntowych nastąpiła wcześniej, na mocy art. 24a ust. 8 ustawy Pgik, tj. w dniu 23 kwietnia 2019 r. kiedy to dane projektu operatu opisowo - kartograficznego stały się danymi ewidencji gruntów i budynków.

Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, który w prawomocnym wyroku z dnia 19 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Ke 966/19, orzekającym o oddaleniu skargi na przedmiotową decyzję WINGiK z dnia [...] października 2019 r., wskazał, że w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji (tj. [...] maja 2019 r.) w ewidencji gruntów, w związku z przyjęciem do jej zasobu operatu o identyfikatorze P.2608.2019.260, działki (w tym działka ewidencyjna nr [...] ) były częściowo zakwalifikowane jako leśne.

Podsumowując powyższe, organ II instancji zarzut bezpodstawnego zaliczenia części działki jako las uznał jako zarzut, który nie dotyczy przedmiotu orzekania ostateczną decyzją WINGiK z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w związku z tym zarzut ten uznał za bezzasadny.

Odnosząc się natomiast do wskazywanej przez stronę przesłanki z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. tj. wydania decyzji w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione, organ stwierdził, że decyzja WINGiK z dnia [...] października 2019 r., nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] , nie zostały wydane w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, a tym bardziej w oparciu o taką decyzję lub orzeczenie, które zostały następnie uchylone lub zmienione. Wskazywana przez stronę decyzja Starosty [...] z dnia [...].08.2019 roku na usunięcie drzew - samosiewów została wydana później, niż decyzja tego samego organu z dnia [...] maja 2019 r. Nie została też uchylona, ani zmieniona. Ponadto decyzja, której przedmiotem jest ustalenie, bądź zmiana gleboznawczej klasyfikacji gruntów, nie jest wydawana w oparciu o inną decyzję, bowiem organ orzeka w tym przedmiocie w oparciu o projekt ustalenia klasyfikacji opracowany przez klasyfikatora po przeprowadzeniu czynności klasyfikacyjnych w terenie oraz po przeprowadzeniu odpowiedniego postępowania. Wobec tego nie można uznać, aby decyzja Starosty [...] z dnia [...] maja 2019 r. mogła być wydana w oparciu o decyzję tego organu z dnia [...] sierpnia 2019 r.

Główny Geodeta Kraju wskazał, że mimo zaistnienia przesłanki do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją WINGiK z dnia [...] października 2019 r., nr [...] wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to nie ma podstaw do jej uchylenia ze względu na fakt, że w wyniku ponownego przeprowadzenia postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (zob. art. 146 § 2 k.p.a.). Nie ma również podstaw do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., gdyż zarzut strony w tym zakresie był bezzasadny tj. przesłanka wskazana w tym przepisie w ogóle nie wystąpiła (zob. art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.).

Podsumowując powyższe, Główny Geodeta Kraju stwierdził, że WINGiK przeprowadzając postępowanie co do przyczyn wznowienia, w sposób prawidłowy ocenił okoliczności przedstawione we wniosku Gminy [...] o wznowienie postępowania jako nie dające podstaw do uchylenia tej decyzji.

Skargę na decyzję Głównego Geodety Kraju do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Gmina [...] zarzucając jej naruszenie:

- § 45 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez niezastosowanie zasady prowadzenia operatu ewidencyjnego w zgodności z aktualnymi, dostępnymi organowi dokumentami i materiałami źródłowymi:

- § 49 ww. rozporządzenia poprzez jego literalną wykładnię wyłączającą informowanie właściciela gruntu(gminę) o dokonanej przez organ z urzędu, w ramach aktualizacji ewidencji, zmianie danych lub oznaczeń dotyczących jego nieruchomości,

- § 68 ust. 1 pkt 1 litera "h" ww. rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy grunt obejmujący działkę nr [...] w [...], Gmina [...] to grunt zadrzewiony i zakrzewiony na użytku rolnym,

- art. 20 ust. 3a Prawa geodezyjnego i kartograficznego w związku z art. 20 ust.2 ustawy z dnia 28.09.1991 r. o lasach poprzez ich niezastosowanie w przedmiotowej sprawie,

- art. 24a ust. 12 Prawa geodezyjnego i kartograficznego , z którego wynika, że zarzuty zgłoszone po terminie traktuje się jak wnioski o zmianę danych objętych ewidencją poprzez jego niezastosowanie,

- art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych w sprawie, zwłaszcza stanu rzeczywistego istniejącego na gruncie.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów Sąd uznał skargę za zasadną, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione.

Na wstępie należy wskazać, że postępowanie wznowieniowe służy kontroli prawidłowości decyzji ostatecznej i składa się z kilku etapów, przy czym pierwszy obejmuje jedynie badanie formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia postępowania administracyjnego. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania powinno zakończyć się wydaniem rozstrzygnięcia przewidzianym w art. 149 § 1 lub § 3 k.p.a. Jeżeli wstępna weryfikacja wniosku pozwala na przyjęcie przez organ stanowiska o dopuszczalności wznowienia organ ten wydaje postanowienie wznawiające postępowanie, natomiast odmowa wznowienia postępowania następuje w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Dopiero po przeprowadzeniu wstępnego zbadania dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną i wydaniu odpowiedniego postanowienia wszczynającego to nadzwyczajne postępowanie, możliwe jest właściwe, merytoryczne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, a zatem przejście do kolejnych etapów tj. po pierwsze: badania, czy rzeczywiście doszło do zaistnienia przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 k.p.a. i czy ma ona ewentualnie wpływ na kształt ostatecznej decyzji, a po drugie – ewentualnego rozstrzygnięcia o istocie sprawy, przy czym możliwość orzekania o istocie zdeterminowana jest ustaleniami dokonanymi na wcześniejszym etapie. To właściwe postępowanie może – stosownie do treści art. 151 k.p.a. - zakończyć się albo wydaniem decyzji, w której organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a albo uchyleniem decyzji dotychczasowej na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a i wydaniem nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Organ może także w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 k.p.a. ograniczyć się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 2 k.p.a.).

Podsumowując zatem organ kolejno: bada warunki formalne wniosku i – w zależności od ich spełnienia – wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.) lub o odmowie wznowienia (art. 149 § 3 k.p.a.). Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie o wznowieniu stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Po wznowieniu organ zobowiązany jest w pierwszej kolejności ustalić, czy w ogóle wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania. Ma to szczególne znaczenie przy przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., która dotyczy pozbawienia strony czynnego udziału w postępowaniu. W ugruntowanym orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że w przypadku tej przesłanki odmowa wznowienia w formie postanowienia może zapaść wyłącznie w sytuacjach oczywistego braku legitymacji procesowej podmiotu wnioskującego, co podyktowane jest gwarancją ochrony praw strony, pozbawionej udziału na skutek arbitralnych decyzji organu o braku interesu prawnego. Przesłanka ta jest zatem szczególna, stanowi bowiem jedyną, w której następuje niejako zbieg warunku formalnego wznowienia (legitymacji procesowej na zasadach ogólnych wynikających z art. 28 k.p.a.) oraz merytorycznej podstawy wznowienia (tj. naruszenia art. 10 k.p.a., czyli pozbawienia udziału w postępowaniu). Organ zatem ocenia czy podmiot występujący o wznowienie rzeczywiście legitymuje się interesem prawnym i czy został pozbawiony udziału w pierwotnym postępowaniu.

Negatywna ocena prowadzi na tym etapie postępowania do wydania decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej stosownie do art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. W przypadku jednak pozytywnej oceny organ zobowiązany jest do dokonania dalszych rozważań, a mianowicie czy pozbawienie strony udziału w postępowaniu ma jakikolwiek wpływ na wynik sprawy tj. treść decyzji ostatecznej, w odniesieniu do której wznowiono postępowanie. Brak takiego wpływu powoduje konieczność wydania decyzji w oparciu o art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a., w której organ stwierdza wprawdzie, że ostateczna decyzja zapadła z naruszeniem przepisów postępowania (naruszeniem art. 10 k.p.a.), jednakże nie uchyla jej, gdyż nowa decyzja odpowiadałaby w swej istocie decyzji dotychczasowej (z powodu braku wpływu pozbawienia udziału strony na treść decyzji ostatecznej). Jeżeli jednak organ uzna, że brak udziału strony ma wpływ na treść decyzji zobowiązany jest przejść do rozstrzygnięcia o istocie sprawy w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. tj. uchylenia dotychczasowej ostatecznej decyzji i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej na nowo w jej całokształcie. Z powyższego wynika, że do rozstrzygnięcia o istocie sprawy dochodzi dopiero po przejściu szeregu kolejnych czynności prowadzących do takiego rezultatu i dopiero na tym etapie organ ma obowiązek stosować stan faktyczny i prawny obowiązujące w dacie orzekania. Analiza wszystkich ośmiu przesłanek zawartych w katalogu z art. 145 § 1 k.p.a. prowadzi do wniosku, że wadliwości kwalifikowane, które mogą stanowić podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, muszą istnieć w dacie wydawania decyzji pierwotnej (ostatecznej). Przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. wskazuje na następcze uchylenie lub zmianę decyzji, na której opierała się decyzja ostateczna, jednakże wynika to ze stwierdzenia, że pierwotnie decyzja wydana została w warunkach współistniejących czasowo wadliwości prawnych. Analogicznie jest uregulowana przesłanka pozbawienia udziału strony w postępowaniu, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zarówno samo posiadanie interesu prawnego, jak i fakt pozbawienia udziału w postępowaniu muszą czasowo odnosić się do postępowania, w której wydano ostateczną decyzję. Analiza ta skłania do przyjęcia wniosku, że celem ustawodawcy, regulującego instytucję wznowienia postępowania, było w pierwszej kolejności doprowadzenie do weryfikacji naruszenia prawa w dacie wydania decyzji ostatecznej. Przyjęcie, że istotne znaczenie dla wznowienia postępowania mają wszystkie zdarzenia prawne i faktyczne, które wystąpiły po wydaniu decyzji ostatecznej prowadziłoby do zaburzenia trwałości stosunków prawnych i możliwości wzruszania decyzji ostatecznych w każdym czasie – do momentu wystąpienia administracyjnej cezury czasowej 5 lub 10 lat, o których mowa w art. 146 § 1 k.p.a. Przesłanki te zatem należy interpretować wąsko, jako kwalifikowane wady prawne skutkujące możliwością wznowienia postępowania tj. prowadzenia go na nowo. Temu samemu celowi służy związanie organu podstawami wznowienia tj. zakaz wykraczania organu poza granice przesłanki wskazanej we wniosku o wznowienie. Wyłącznie bowiem w odniesieniu do tej przesłanki organ ma obowiązek dokonywania sprawdzeń formalnoprawnych, w tym zachowania terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a., a po wznowieniu w oparciu o tę przesłankę dokonywania kolejnych czynności ocennych, o których była mowa wyżej. Ma to szczególne znaczenie przy przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., albowiem w oparciu o tę podstawę organ może wznowić postępowanie wyłącznie na wniosek strony. To zatem strona jest wyłącznym inicjatorem takiego postępowania, zaś po stronie organu należy dokonanie kolejno: oceny istnienia interesu prawnego, pozbawienia udziału w postępowaniu i wreszcie wpływu na treść ostatecznej decyzji.

Należy jednak podkreślić, że wspomniany wpływ pozbawienia udziału strony w postępowaniu powinien być badany na datę wydania decyzji ostatecznej w pierwotnie zakończonym postępowaniu. A zatem organ musi udzielić odpowiedzi na pytanie, czy to pozbawienie udziału w dacie orzekania miało wpływ na treść decyzji i czy rozstrzygnięcie, które ostatecznie zapadło mogłoby potencjalnie mieć inną treść, gdyby jednak strona brała w postępowaniu czynny udział. Oczywiście, po wznowieniu postępowania, strona ma prawo przedstawiać swoje racje, argumenty i podpierać się stosownymi dowodami dopuszczalnymi w świetle art. 75 k.p.a. Argumentacja ta jednak nie może prowadzić do powoływania się na nowe zdarzenia i nowe okoliczności faktyczne i prawne, które wprawdzie mogłyby mieć wpływ na treść decyzji, ale zaistniały np. kilka lat po jej wydaniu. Przyjęcie odmiennej interpretacji prowadziłoby do sytuacji, w której strona, powołując się skutecznie na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., mogłaby dowolnie wzruszać każdą decyzję ostateczną, wyłącznie z powodu zdarzeń prawnych, które zaistniały po wydaniu decyzji ostatecznej, a nawet które sama po jej wydaniu zainicjowała. Jest rzeczą oczywistą, że w sytuacji, gdy organ przechodzi do ostatniego etapu tj. rozstrzygnięcia o istocie sprawy zobligowany jest do stosowania przepisów prawa materialnego i procedury obowiązujących w dacie orzekania. Jak jednak wskazano wyżej jest to ostatni etap całego postępowania wznowieniowego, zaś rozstrzygnięcie organu musi przede wszystkim odnosić się do wadliwości istniejących w dacie wydania decyzji ostatecznej i wpływu tych wadliwości na jej treść.

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszego stanu faktycznego należy zauważyć, że prawidłowo organy orzekające uznały, że przesłanka określona w art. 145 par. 1 pkt 4 k.p.a. zaistniała, bowiem Gmina [...] bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, mimo, że decyzja to dotyczyła m.in. działki stanowiącej własność Gminy. Natomiast, jeśli chodzi o drugą przesłankę wskazywaną przez skarżącego, określoną w art. 145 par. 1 pkt 8 k.p.a., tj. wydania decyzji w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione, to Sąd podziela stanowisko organów orzekających, że ani decyzja z dnia [...] maja 2019 r. ani decyzja utrzymująca ją w mocy z dnia [...] października 2019 r. nie zostały wydane w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, a tym bardziej w oparciu o decyzję czy orzeczenie, które zostały następnie uchylone lub zmienione. Nie jest taką decyzją decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2019 r. na usunięcie drzew-samosiewów, wydana po dacie wydania kwestionowanej decyzji organu I instancji. Przede wszystkim zaś jak słusznie zauważył organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, kwestionowane decyzje dotyczyły ustalenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów i opierały się na projekcie ustalenia klasyfikacji opracowanej przez klasyfikatora.

W takiej sytuacji obowiązkiem organów orzekających było ustalenie, czy brak udziału w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją miał istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, co też organy uczyniły uznając, że brak jest podstaw do uchylenia kwestionowanej decyzji. I w tym zakresie Sąd podzielił argumentację organów orzekających.

Należy wskazać, że postępowanie zakończone wydaniem kwestionowanej decyzji było prowadzone z urzędu, jednocześnie z modernizacją ewidencji gruntów. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 12 września 2012 r. w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów z urzędu klasyfikację przeprowadza się na gruntach, na których starosta zarządził przeprowadzenie modernizacji ewidencji gruntów i budynków albo okresowej weryfikacji danych ewidencyjnych – w przypadku zmiany użytków na gruntach podlegających klasyfikacji. Dnia 25 marca 2019 r. - do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego został przyjęty operat sporządzony przez tego klasyfikatora, o identyfikatorze [...]. Projekt operatu opisowo – kartograficznego sporządzony przez Przedsiębiorstwo Usług Geodezyjnych Kartograficznych i Projektowych T. P. o identyfikatorze [...]. został włączony do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 26 kwietnia 2019 r., stając się operatem ewidencji gruntów i budynków. Tak więc w dacie wydania przez organ I instancji decyzji o ustaleniu gleboznawczej klasyfikacji gruntów ([...] maja 2019 r.) w ewidencji gruntów działka należąca do strony skarżącej była zakwalifikowana częściowo jako las. Zgodnie z art. 24a ust. 1 ustawy po upływie terminu, o którym mowa w ust. 7 (a więc 15 dni roboczych od upływu terminu wyłożenia do wglądu projektu opisowo-kartograficznego, w czasie którego upoważniony pracownik starostwa przy udziale przedstawiciela wykonawcy prac geodezyjnych związanych z modernizacją ewidencji gruntów i budynków rozstrzyga o przyjęciu lub odrzuceniu uwag zgłoszonych do tego projektu), dane objęte modernizacją zawarte w projekcie operatu opisowo-kartograficznego stają się danymi ewidencji gruntów i budynków i podlegają ujawnieniu w bazie danych ewidencji gruntów i budynków. Informację o tym starosta ogłasza w dzienniku urzędowym województwa oraz w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej starostwa.

Informację o tym Starosta zamieścił w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia 10 czerwca 2019 r. pod poz. 2488.

A zatem w dacie wydawania przez organ I instancji kwestionowanej decyzji, zgodnie z danymi ewidencyjnymi wynikającymi z operatu opisowo kartograficznego działka strony skarżącej stanowiła w części las. A do zmiany użytku z rolnego na leśny doszło nie wskutek decyzji ustalającej klasyfikację gruntów ale w związku z przyjęciem operatu opisowo-kartograficznego sporządzonego w związku z modernizacją gruntów prowadzoną na podstawie przepisów art. 24a ustawy. Zarzuty skargi sprowadzają się zaś do naruszenia przepisów w niej wskazanych dotyczących postępowania w przedmiocie modernizacji gruntów, co nie stanowiło przedmiotu rozstrzygnięcia w kwestionowanych decyzjach.

Dodać należy, że kwestionowane w niniejszym postępowaniu nadzwyczajnym decyzje zostały poddane kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, który w prawomocnym wyroku z dnia 19 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Ke 966/19 stwierdził, że organ ani nie naruszył przepisów prawa materialnego ani też przepisów postępowania w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd wprawdzie rozpoznawał skargi innych osób, ale zarzuty w nich podniesione były zarzutami bardzo zbliżonymi do zarzutów Gminy [...] , dotyczyły tego samego postępowania. Sąd w obecnym składzie podziela całkowicie argumentację Sądu zawartą w uzasadnieniu ww. wyroku.

Reasumując, w okolicznościach niniejszej sprawy zastosowanie ma art. 146 § 2 k.p.a. a zatem stwierdzić należało jedynie, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa jednak z uwagi na fakt, że przy ponownym jej rozpoznaniu mogłaby zapaść decyzja w istocie odpowiadająca decyzji dotychczasowej nie ma podstaw do jej uchylenia. A zatem z uwagi na to, że organ I instancji w swojej decyzji odmówił uchylenia decyzji WINGiK z dnia [...] października 2019 r., doszło do naruszenia art. 146 § 2 k.p.a. w zw. z art. 151 § 2 k.p.a. przez organy obu instancji, a dodatkowo naruszenia przez organ II instancji art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji naruszającej prawo, co musiało skutkować uchyleniem decyzji obu instancji.

Zalecenia dla organu przy ponownym rozpatrzeniu sprawy wynikają wprost z powyższych rozważań.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji, o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art. 200 tej ustawy.