Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 941/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 a ust 1, art. 11f ust 1, art. 11i ust 1, art. 12, art. 17
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kramek (spr.), , Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, Sędzia WSA Andrzej Siwek, , Protokolant sekr. sąd. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi B C i J C na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] marca 2019 r. znak [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2019 r., znak [...] Minister Inwestycji i Rozwoju, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 11g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1496 ze zm.- dalej także jako: "specustawa drogowa"), po rozpatrzeniu odwołania J C i B C, uchylił w części i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy (punkty I-III sentencji), a w pozostałej części (punkt IV) utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...]o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie wiaduktu nad torami PKP wraz z budową i rozbudową drogi wojewódzkiej Nr [...] w m. [...] oraz zatwierdzeniu podziału nieruchomości.

Rozstrzygnięcie to zostało wydane w następujących okolicznościach sprawy.

Wnioskiem z dnia 7 grudnia 2017 r., Zarząd Województwa [...] (dalej także jako: "inwestor") wystąpił do Wojewody [...] o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla zadania pn.: "Budowa wiaduktu nad torami PKP wraz z budową i rozbudową drogi wojewódzkiej Nr [...] w m. [...]i niezbędną infrastrukturą techniczną". Inwestor wniósł także o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes gospodarczy i społeczny.

Po przeprowadzeniu postępowania w przedmiotowej sprawie, Wojewoda [...] , na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11f ust. 1, art., 11i ust. 1, art. 17 ust. 1 specustawy drogowej, ww. decyzją z dnia [...] marca 2018 r. zatwierdził projekt budowlany i zezwolił na realizację inwestycji drogowej dla przedmiotowej inwestycji. Wydanej decyzji organ I instancji nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

Od decyzji Wojewody odwołanie do Ministra Inwestycji i Rozwoju wnieśli B i J C (dalej także jako: "skarżący") zarzucając naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozparzenie całości materiału dowodowego, a tym samym wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z całkowitym pominięciem słusznego interesu obywateli. Wskazali ponadto, że zatwierdzony decyzją Wojewody podział stanowiącej ich własność działki nr [...] o powierzchni 0,0336 ha, na działkę nr [...] o powierzchni 0,0052 ha, przeznaczoną pod drogę wojewódzką oraz na działkę nr [...]o powierzchni 0,0284 ha pozostającą w ich władaniu przewiduje zbytnią ingerencję w ich interes prywatny, bowiem pozbawia możliwości korzystania z funkcji mieszkalnej oraz wypoczynkowej nieruchomości.

W wyniku rozpoznania odwołania Minister Inwestycji i Rozwoju wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia [...] marca 2019 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej inwestor dołączył wymagane opinie, o których mowa w art. 11b ust. 1 oraz art. 11d ust. 1 pkt 8 specustawy drogowej jak również:

- decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] października 2016 r, znak: [...] ustalającą warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia,

- decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2016 r., znak: [...], udzielającą pozwolenia wodnoprawnego.

Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej, do wniosku załączono mapę w skali 1:500, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. Dołączono ponadto analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 5 specustawy drogowej, do wniosku inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 20 ust. 4 tej ustawy, do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

W ocenie Ministra, projekt budowlany zatwierdzony decyzją organu I instancji jest zgodny:

- z decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]z dnia [...] października 2016 r.,

- z decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2016 r., udzielającą pozwolenia wodnoprawnego.

Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1935).

W ocenie Ministra, wydana decyzja wymagała dokonania korekty merytoryczno-reformacyjnej w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w następującym zakresie:

Na stronie 2 decyzji Wojewody [...] , w części dotyczącej określenia nieruchomości przeznaczonych do czasowego zajęcia, błędnie wskazano numer jednej z działek z obrębu [...], przed jej podziałem, tj. "[...] (po podziale [...])", zamiast "[...] (po podziale [...])". Z dokonanej przez Ministra analizy mapy w skali 1:500 z projektem podziału nieruchomości wraz z wykazem zmian danych ewidencyjnych, oznaczonej jako załącznik nr 7 do decyzji Wojewody [...] , wynika, że działka nr [...]wydzieliła się z działki [...]. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, iż w punkcie II decyzji, odnoszącym się do zatwierdzenia podziału nieruchomości, nieprawidłowo wskazano numer ww. działki przed jej podziałem, tj. [...].

Z uwagi na powyższe, w pkt I zaskarżonej decyzji Minister dokonał korekty nieprawidłowego zapisu zawartego na stronie 2 decyzji Wojewody [...]w zakresie wskazania numeru działki [...] , z obrębu [...], przed jej podziałem, określając prawidłowo numer przedmiotowej działki.

Minister wyjaśnił, że pismem z dnia [...] marca 2019 r., znak: [...], inwestor wniósł o dokonanie korekty decyzji Wojewody [...] poprzez wykreślenie działki nr [...], z obrębu [...], z pkt IV lit. a) decyzji i pozostawienie jej jedynie w pkt IV lit. b) decyzji, jako przeznaczonej pod przebudowę sieci uzbrojenia terenu i dowiązanie wysokościowe ul. [...] związane z tą przebudową. W związku z tym, że przepisy specustawy drogowej nie stanowią podstawy do budowy bądź przebudowy innych dróg niż drogi publiczne, objęcie działki nr [...], która stanowi drogę wewnętrzną ul. [...], obowiązkiem wynikającym z art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. g specustawy drogowej, organ odwoławczy uznał za nieprawidłowe.

Wobec powyższego, w punkcie II zaskarżonej decyzji Minister uchylił zapis znajdujący się na stronie 7 decyzji Wojewody [...]i jednocześnie skorygował zapis znajdujący się na stronie 8 decyzji, tak aby przedmiotowa działka objęta była jedynie obowiązkiem, o którym mowa w art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. e specustawy drogowej, zgodnie z wnioskiem inwestora.

Organ odwoławczy dostrzegł również, że na stronie 14 decyzji Wojewody [...]błędnie wskazano, że własnością Województwa [...] stają się nieruchomości wymienione w punkcie "5 lit. b i c niniejszego punktu". Zauważył w związku z tym, że w punkcie 5 decyzji Wojewody określono wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi z określeniem ich kategorii. Ponadto, punkt 5 decyzji Wojewody [...]nie został podzielony na żadne dodatkowe podpunkty. Natomiast określenie nieruchomości w całości przeznaczonych pod realizację inwestycji bądź wydzielonych w tym celu, które to nieruchomości stają się własnością Województwa [...], nastąpiło w punkcie 6 lit. b i c decyzji Wojewody [...].

Jednocześnie, w ocenie organu odwoławczego, treść przedmiotowego zapisu znajdującego się na stronie 14 decyzji Wojewody [...]jest niespójna w zakresie określenia, jakie nieruchomości stają się własnością Województwa [...]. W wierszu 23 i 24 na stronie 14 decyzji organ I instancji wskazał bowiem na nieruchomości "powstałe w wyniku podziału, znajdujące się w liniach rozgraniczających". Z kolei w wierszu 25 organ wojewódzki wskazał na działki wymienione w punkcie "5" (prawidłowo - 6) lit. b i c decyzji Wojewody [...]. Organ odwoławczy zauważył również, że jakkolwiek punkt 6 lit. c decyzji dotyczy działek przeznaczonych pod realizację przedmiotowej inwestycji powstałych w wyniku podziału, to punkt 6 lit. b decyzji odnosi się już do działek w całości przeznaczonych pod pas drogowy drogi wojewódzkiej, które to nieruchomości również stają się własnością ww. jednostki samorządu terytorialnego.

Organ odwoławczy wskazał, że powyższe ustalenia są zgodne z załącznikiem nr 6 do decyzji Wojewody [...], tj. mapą w skali 1:500 przedstawiającą proponowany przebieg drogi. Z ww. załącznika wynika bowiem, iż w linach rozgraniczających teren przedmiotowej inwestycji, czyli w projektowanym pasie drogowym drogi wojewódzkiej, znajdują się - oprócz działek nr [...]i [...], z obrębu [...] (pkt 6 lit. a decyzji), już stanowiących własność Województwa [...]jako obecny pas drogi wojewódzkiej nr [...]- również działki wymienione w pkt 6 lit. b i c decyzji organu I instancji.

W związku z powyższym, w punkcie III zaskarżonej decyzji organ odwoławczy skorygował wyżej omówiony zapis, znajdujący się na stronie 14 decyzji Wojewody [...], tak aby jego treść jednoznacznie określała, jakie nieruchomości stają się własnością Województwa [...].

Odnosząc się do zarzutów odwołania Minister wyjaśnił, że zarówno Wojewoda orzekający w sprawie jako organ I instancji, jak i Minister działający jako organ odwoławczy, pełnią w procesie inwestycyjnym funkcję organów, które będąc właściwe do wydania decyzji w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, nie są jednocześnie uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji drogowej, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań.

Ponadto, organ odwoławczy podkreślił, iż zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej, to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości. Zarówno wojewoda, jak i organ odwoławczy, mogą działać tylko w granicach tego wniosku, nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości, zaproponowany przez wnioskodawcę. Ocenie dokonanej przez organy pierwszej i drugiej instancji może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy drogowej, bowiem stosownie do przepisu art. 11e specustawy drogowej nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami.

To inwestor jest kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Zadaniem organu jest bowiem sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające pas drogowy oraz zaproponowane rozwiązania techniczne odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Organ odwoławczy przywołał stanowisko Trybunału Konstytucyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 października 2012 r., K 4/10, w którym Trybunał zwrócił uwagę na specyfikę spraw dotyczących budowy dróg publicznych, których budowa jest realizacją celu publicznego. Budowa bezpiecznych dróg w Polsce stanowi nadal priorytetowy cel publiczny, gdyż jest konieczna zarówno dla ochrony środowiska, jak i zdrowia, wolności i praw konstytucyjnych całych społeczności.

Następnie Minister wyjaśnił, że pismem z dnia 8 maja 2018 r. wezwał inwestora do wypowiedzenia się w sprawie zagadnień podniesionych przez skarżących w odwołaniu i piśmie z dnia 27 marca 2018 r. uzupełniającym odwołanie. Pismem z dnia 18 maja 2018 r. inwestor odniósł się do uwag skarżących stron wskazując, że w jego ocenie nie zasługują one na uwzględnienie.

Powyższe stanowisko inwestora organ odwoławczy, działając w oparciu o art. 9 k.p.a., przesłał stronom zawiadamiając o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Minister nie uwzględnił zarzutów podnoszonych przez J i B C, co do zbytniej ingerencji w interes jednostki i naruszenie ich interesu pranego. Podkreślił, że prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy Konstytucji RP, nie jest prawem bezwzględnym i może być ograniczane, pod warunkiem, że nastąpi to tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Wywłaszczenie jest natomiast dopuszczalne tylko na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem (art. 21 ust. 2 Konstytucji RP). W niniejszej sprawie zdaniem Ministra powyższe warunki wywłaszczenia zostały spełnione. Przejście z mocy prawa własności części nieruchomości skarżących, w granicach wydzielonych liniami rozgraniczającymi, nastąpiło na podstawie przepisów specustawy drogowej, przewidujących obowiązek ustalenia odszkodowania (art. 12 ust. 4a specustawy drogowej). Organ odwoławczy zaznaczył również, że pozbawienie skarżących prawa własności, co do części nieruchomości stanowi realizację celu publicznego, jakim jest inwestycja drogowa.

W ocenie Ministra możliwe zaprojektowanie drogi publicznej o takim przebiegu przez nieruchomości niestanowiące własności publicznej, który nie wzbudzałby sprzeciwu przynajmniej części właścicieli tych nieruchomości. Sprzeciw taki wydaje się być oczywiście naturalnym odruchem ochrony sposobu wykonywania własności nieruchomości przez jej dotychczasowego właściciela, jednakże rozwój urbanizacyjny skutkuje zwiększającym się ograniczaniem indywidualnych praw właścicielskich na rzecz konieczności rozwoju infrastruktury o publicznej lub społecznej użyteczności w ramach społecznej funkcji prawa własności. W takich okolicznościach inwestor zawsze będzie narażony na wywołanie lokalnego konfliktu społecznego, ponieważ to on samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych, a następnie techniczno-wykonawczych inwestycji mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Przy czym przepisy specustawy drogowej nie określają obowiązku przedstawienia przez wnioskodawcę różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji, dlatego też organy orzekające w I i II instancji miały jedynie obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca. Minister wskazał, że organy wydające decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie był władne nakazać inwestorowi innej lokalizacji drogi. Jednocześnie podkreślił, że z wyjaśnień inwestora zawartych w piśmie z dnia 18 maja 2018 r. wynikało, że ustalając ostateczny wariant rozwiązań projektowych, analizowano wiele rozwiązań, zważając na to, aby przyjęte rozwiązania były zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Kierowano się przy tym, jak najmniejszą ingerencją w istniejące otoczenie, ograniczając liczbę obiektów przewiedzianych do wyburzenia. Jednakże, jak zaznaczył inwestor, gęsta zabudowa terenu zurbanizowanego zmusiła go do ingerencji w tereny przyległe, w celu pozyskania gruntu pod realizację inwestycji.

Dalej Minister wyjaśnił, że budynek mieszkalny skarżących usytuowany jest na skrzyżowaniu ulic [...] i [...]. Podział działki nr [...] był konieczny do prawidłowej i zgodnej z przepisami prawa, a dokładnie rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124, ze zm.), realizacji inwestycji. Granica pasa drogowego została odsunięta od budynku mieszkalnego skarżących na maksymalną możliwą odległość, tj. 0,8 m, a budynek mieszkalny od jezdni będzie oddzielony również chodnikiem o szerokości 2 m. Z kolei zastosowane rozwiązania projektowe takie jak ograniczenie prędkości do 40km/h i lokalizacja w bezpośrednim sąsiedztwie działki skarżących przejścia dla pieszych, wpłyną na poprawę płynności ruchu, zachowanie przez kierowców szczególnej ostrożności oraz wyeliminują dotychczasowe niedogodności wynikające z drgań i hałasu komunikacyjnego, co przełoży się na bezpieczeństwo użytkowników drogi i okolicznych mieszkańców.

Wobec powyższego Minister stwierdził, że przebieg inwestycji drogowej w zakresie interesu prawnego skarżących został wytyczony optymalnie. Ponadto, Minister przyjął wyjaśnienia inwestora, że brak jest możliwości zmiany trasy inwestycji, zgodnie z żądaniem skarżących.

Ustosunkowując się do zarzutu skarżących, że podział ich działki pozbawi ich możliwości korzystania z funkcji mieszkalnej oraz wypoczynkowej nieruchomości, organ odwoławczy podkreślił, że kwestie te nie są przedmiotem rozważań organów administracji właściwych w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Zaznaczył również, że w postępowaniu w sprawie wydania takiej decyzji zarówno Wojewoda, jak i Minister, badają zgodność z prawem wniosku inwestora, nie zaś zagadnień dotyczących ewentualnych negatywnych następstw dla podmiotów objętych tą decyzją. Ponadto zauważył, że z samej istoty przedsięwzięcia drogowego, będącego inwestycją liniową, wynika ingerencja w prawa przysługujące innym podmiotom w stosunku do nieruchomości objętych projektowaną inwestycją. Z omawianej ingerencji wynikać mogą z kolei inne utrudnienia dla podmiotów dotychczas wykorzystujących daną nieruchomość w określony sposób. Nie oznacza to jednak, że taka decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jest wadliwa. Jeżeli w wyniku realizacji ww. inwestycji skarżący poniosą jakiekolwiek szkody materialne, to będzie im przysługiwało roszczenie odszkodowawcze, dochodzone na zasadach ogólnych w postępowaniu cywilnym.

Mając na uwadze wniosek skarżących o przejęcie pod inwestycję całej działki nr [...] za słusznym odszkodowaniem, Minister stwierdził, że stosownie do art. 13 ust. 3 specustawy drogowej, w przypadku, jeżeli przejęta jest część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi jest obowiązany do nabycia, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego tej części nieruchomości. Taki wniosek nie jest jednak rozpatrywany w trybie postępowania administracyjnego, gdyż nie jest to sprawa administracyjna w rozumieniu k.p.a. Takie żądanie właściciela nie jest prostą kontynuacją postępowania wywłaszczeniowego, czy też nowym postępowaniem administracyjnym w tym przedmiocie. Jest to roszczenie cywilnoprawne, którego w razie sporu strona może dochodzić przed sądem powszechnym.

W odniesieniu do argumentu skarżących, że ich działka straci na wartości i niemożliwa będzie jej sprzedaż organ odwoławczy wyjaśnił, że takie kwestie również nie stanowią przedmiotu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Zadaniem organów orzekających w sprawie nie jest bowiem prognozowanie wielkości ewentualnych strat w majątku skarżących, jako czynnika decydującego o wyborze przez inwestora konkretnych rozwiązań technicznych i w tym zakresie podnoszone przez skarżących zarzuty pozostają bez wpływu na kształt podjętego rozstrzygnięcia.

Ustosunkowując się do twierdzenia skarżących, że położenie drogi przy samej granicy domu spowoduje zagrożenie dla jego mieszkańców, bowiem zwiększy się niebezpieczeństwo kolizji, wjechania przez pojazdy poruszające się jezdnią na teren nieruchomości, a nawet do budynku mieszkalnego, Minister wskazał, że zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane to projektant jest osobą, na której spoczywa odpowiedzialność za konstrukcję drogi i użycie takich rozwiązań, aby te nie zagrażały zdrowiu i życiu ludzkiemu. W ocenie Ministra projekt został projekt wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki określone w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego ww. przepisie, a do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżących dotyczących nasilenia się słyszalności hałasu "z drogi", organ odwoławczy wskazał, że wszelkie kwestie dotyczące oddziaływania inwestycji na środowisko i ludzi zostały przeanalizowane w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, zakończonym decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Ewentualne uwagi i zastrzeżenia co do skutków środowiskowych realizacji przedmiotowej inwestycji strony mogły zgłaszać w toku ww. postępowania środowiskowego. Jednakże w trakcie prowadzenia postępowania przez organ środowiskowy nie wpłynęły do niego żadne uwagi i wnioski stron postępowania. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że według przeprowadzonych obliczeń, po oddaniu wiaduktu do użytku oraz po rozbudowie ulic [...] i [...] , w projektowanym układzie drogowym, w przypadku budynku należącego do skarżących, dopuszczalne wartości hałasu nie zostaną przekroczone, a nawet będą niższe niż w stanie istniejącym. W wyniku natomiast wykonania nowej nawierzchni oraz dzięki przyjętym rozwiązaniom, poprawi się płynność ruchu, dzięki czemu zostaną zniwelowane dotychczasowe niedogodności wynikające z drgań i hałasu komunikacyjnego.

W efekcie organ odwoławczy uznał, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. Stwierdził także, że zarówno wniosek inwestora, postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji, jak i zaskarżona decyzja Wojewody [...] - poza częścią uchyloną - nie naruszają prawa, a zarzuty skarżących nie zasługują na uwzględnienie.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli J i B C reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją Wojewody [...] podnieśli zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozparzenie całości materiału dowodowego, a tym samym wydanie skarżonej decyzji z całkowitym pominięciem słusznego interesu obywateli.

W uzasadnieniu skargi podnieśli, że podział działki nr [...] przewiduje zbytnią ingerencję w ich interes prywatny, bowiem pozbawia ich możliwości korzystania z funkcji mieszkalnej oraz wypoczynkowej tej nieruchomości.

Skarżący wskazali, że działka nr [...] ma obecnie niewielką powierzchnię 0,0336 ha. Budynek mieszkalny jest umiejscowiony przy samej granicy nieruchomości. W wyniku planowanego podziału granica pozostawionej we władaniu skarżących nieruchomości będzie przebiegać przy samym domu, bez pozostawienia przestrzeni pomiędzy budynkiem, a drogą. Zmniejszenie i tak bardzo małej powierzchni działki pozbawi skarżących i ich rodzinę możliwości spokojnego wypoczynku, czemu ma służyć cel mieszkalny nieruchomości. Wyjaśnili, że w aktualnie budynek mieszkalny i drogę publiczną dzieli odległość kilku metrów. Ponadto pomiędzy domem, a ogrodzeniem posesji posadzone są drzewa, które również odgradzają dom od ulicy. Kilkumetrowa odległość i nasadzenia powodują, że hałas nie jest tak uciążliwy i słyszalny. Jest to przestrzeń również rekreacyjna do wypoczynku i zabawy dla dorosłych i dla dzieci. Skarżący podali, że w budynku zamieszkuje 6 osób: skarżący, troje ich dzieci i wnuk. Córka skarżących J C jest osobą niepełnosprawną, całkowicie niezdolną do pracy, choruje na autyzm. Choroba ta powoduje, że nie może ona przebywać w miejscach narażonych na hałas. W swoich wcześniejszych pismach kierowanych do Wojewody [...] skarżący załączali dokumentację lekarską potwierdzającą chorobę córki.

Skarżący wskazali, że droga wojewódzka nr [...]jest bardzo ruchliwa, z uwagi na niedaleko znajdujące się żwirownie dziennie przejeżdża wiele samochodów ciężarowych przewożących żwir i powodujących przy tym ogromny hałas. Przesunięcie granicy drogi pod sam budynek mieszkalny sprawi, że nie będzie pasa zieleni i nasadzeń oddzielających budynek od ruchliwej jezdni, co spowoduje, że hałas będzie o wiele bardziej słyszalny wewnątrz domu, uniemożliwi odpoczynek i spokojne korzystanie z nieruchomości zwłaszcza dla osoby chorej na autyzm. Ponadto położenie drogi przy samej granicy domu spowoduje zagrożenie dla jego mieszkańców, bowiem o wiele większe niż obecnie, kiedy budynek mieszkalny oddziela pas zieleni znajdujący się na nieruchomości i nasadzenia, będzie niebezpieczeństwo kolizji, wjechania przez pojazdy poruszające się jezdnią na przedmiotową nieruchomość, a nawet do budynku mieszkalnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Oceniając skargę w świetle kryterium zgodności z prawem Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Podstawę prawną kontrolowanej decyzji stanowiły przepisy tzw. specustawy drogowej, tj. ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Art. 11i tej ustawy stanowi, że w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo budowlane. Zatem zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 11i specustawy drogowej w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Z taką sytuacją mamy do czynienia w okolicznościach niniejszej sprawy.

W ocenie Sądu, decyzja czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11f ust. 1 specustawy drogowej, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji (mapa w skali 1:500 przedstawiająca proponowany przebieg drogi oraz linie rozgraniczające teren, stanowiąca graficzną część projektu zagospodarowania terenu, będącego częścią projektu budowlanego, stanowiącego integralną część decyzji), mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości oraz określenie zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej inwestor załączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi.

W decyzji Ministra szczegółowo odniesiono się do sygnalizowanych przez skarżących uchybień i w tym zakresie wskazano odpowiednie przepisy prawa regulujące kwestie postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Zgromadzony materiał dowodowy, był kompletny i umożliwiał wydanie rozstrzygnięcia, a organy prowadząc postepowanie, należycie wypełniły dyspozycję art. 7 i 8 k.p.a. w związku z czym podniesiony w skardze zarzut dotyczący naruszenia przepisów postepowania uznać należy za nietrafne. W trakcie prowadzonego postępowania Minister wzywał inwestora do przedstawienia stosownych wyjaśnień w sprawie. Natomiast z jego stanowiskiem dotyczącym poszczególnych rozwiązań, strony mogły zapoznać się na każdym etapie postępowania, z czego skorzystały. Ponadto, przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ odwoławczy zawiadomił strony, o zakończeniu postępowania wyjaśniającego i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań (pismo z dnia [...] grudnia 2018 r.). Dodatkowo decyzja Ministra zawiera szczegółowe uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia z dokładnym wskazaniem przesłanek, które miały wpływ na jego treść. Minister w zaskarżonej decyzji odniósł się do wszystkich zarzutów formułowanych przez odwołującą się stronę wraz ze wskazaniem stosownego uzasadnienia.

Zastrzeżeń Sądu nie budzi sposób skorzystania przez organ odwoławczy z kompetencji wynikającej z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zakresie, w jakim Minister uchylił decyzję organu I instancji w zakresie wskazanym w punktach I – III sentencji zaskarżonej decyzji oraz w tym zakresie orzekł merytorycznie. Dokonana korekta została szczegółowo i przekonująco uzasadniona przez organ odwoławczy, a konieczność oraz poprawność jej dokonania nie budzi wątpliwości Sądu.

Zgłaszane w toku postępowania wątpliwości i zarzuty J i B C zostały przez Ministra wnikliwie, w ocenie Sądu wyjaśnione.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że świetle przepisów specustawy drogowej, organy orzekające nie mają uprawnienia do oceny racjonalności, czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych, gdyż postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację danej inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi, którym to wnioskiem organ administracji jest związany. Regulacja zawarta w art. 11a ust. 1, art. 11e oraz art. 11f ust. 1 pkt 2 specustawy wskazuje na związanie organu określeniem linii rozgraniczających teren, w tym granic pasów drogowych. Organ nie może dokonywać jakichkolwiek zmian, np. w zakresie lokalizacji, przebiegu oraz planowanych parametrów technicznych konkretnej inwestycji. Rolą orzekającego w sprawie organu jest sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo (wyrok NSA z dnia 3 września 2014 r. sygn. II OSK 1730/14).

W ocenie Sądu, z zadania sprawdzenia wniosku inwestora o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej będącej przedmiotem postępowania w aspekcie jego kompletności i rzetelności, dokonywanej w odniesieniu do wymogów prawa, w tym wymogów określonych przepisami rozporządzenia określającego warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, organ odwoławczy wywiązał się w sposób prawidłowy. W szczególności ma rację Minister stwierdzając, że do wniosku dołączono wszystkie wymagane opinie, zastępujące uzgodnienia, pozwolenia, opinie bądź stanowiska właściwych organów wymagane odrębnymi przepisami (warunek z art. 11d ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 11d ust. 3 specustawy) oraz wymagane przepisami odrębnymi decyzje administracyjne (art. 11d ust. 1 pkt 9 ustawy), a ponadto, że projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane.

Podkreślić należy, że w przypadku inwestycji liniowych, w tym drogowych, zakres chronionego interesu prawnego stron jest zasadniczo determinowany tym, na ile przedmiotowa inwestycja oddziałuje na ich prawa rzeczowe wynikające zwłaszcza z własności nieruchomości lub prawa użytkowania wieczystego. Zgodnie z art. 11i ust. 1 specustawy drogowej, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy - Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2. Powyższe powoduje, że o tym, czy dany podmiot jest stroną danego postępowania, czy nie i jakie w tym zakresie uzyskuje uprawnienia procesowe, decyduje przysługujący mu interes prawny. Jego realność i konkretność powoduje, że decyzja zezwalająca na realizację inwestycji drogowej wydana w postępowaniu prowadzonym w trybie specustawy drogowej może podlegać badaniu na żądanie strony tylko w tej części, w której odnosi się ona do jej interesu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2006 r. II OSK 364/05; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2013 r. sygn. II OSK 1539/12). Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 października 2016 r. sygn. II OSK 1412/16, w którym przyjęto, że zakres prowadzonego postępowania weryfikacyjnego musi ściśle odpowiadać interesowi prawnemu podmiotu kwestionującego decyzję dotyczącą inwestycji liniowej. Inwestycje tego typu mają złożony charakter, a inwestor działa w interesie publicznym, tym samym odwołanie od decyzji wydawanych w postępowaniach dotyczących inwestycji liniowych należy rozpatrywać z uwzględnieniem prymatu interesu publicznego tylko w odniesieniu do konkretnego interesu prawnego odwołującego się.

W nawiązaniu do powyższego stwierdzić trzeba, że uprawnienia skarżących do kwestionowania zaskarżonych decyzji wynikają z ich statusu jako właścicieli działki sąsiadującej z inwestycją drogową. Powoduje to, że w niniejszym postepowaniu mogą oni skutecznie podnosić wyłącznie zarzuty dotyczące wpływu realizacji inwestycji na swoją nieruchomość. W tym zakresie ocenie Sądu podlegały zarzuty skargi odnoszące się w pierwszej kolejności do kwestii "zbytniej ingerencji" w interes prawny skarżących pozbawiając ich możliwości korzystania z funkcji mieszkalnej i wypoczynkowej nieruchomości.

Trudno za przekonujący uznać argument skarżących sprowadzający się do krytycznej oceny wytyczenia przez inwestora przebiegu drogi przez nieruchomość stanowiącą ich własność. Zarzut ten wiąże się oczywiście z możliwościami wpływu organów rozpoznających wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w trybie specustawy drogowej na kształt planowanej inwestycji. W tej zaś mierze podzielić trzeba stanowisko organu odwoławczego. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 luty 2015r. (II OSK 3221/14 także wyroki z 26 lipca 2013r. II OSK 762/13, 13 września 2017r. II OSK 1705/17 i 17 lutego 2016r. II OSK 3092/15 wszystkie opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) organ wydający decyzje w trybie powołanej ustawy jest związany wnioskiem inwestora, nie posiada zatem kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji. Tym samym jego ocena wniosku polega na zbadaniu zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił inwestor. Przy czym przepisy ustawy nie określają obowiązku przedstawienia przez wnioskodawcę różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji. Organy wydające decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej są uprawnione jedynie do oceny prawnej całości przedsięwzięcia inwestycyjnego i dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę. Tylko bowiem stwierdzenie, że kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza normę wynikającą z określonych przepisów prawa, zobowiązuje ten organ do odmowy wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez zarządcę drogi publicznej. Niedopuszczalna jest również ocena racjonalności, czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora. Przebieg drogi i rozwiązania techniczne wskazuje zarządca drogi (wnioskodawca), który wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno - wykonawcze. Oceniając, czy decyzja w sposób prawidłowy zapewnia poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich należy mieć na względzie, że inwestor realizujący inwestycję drogową działa w interesie publicznym, który ma prymat nad interesem prawnym jednostki, o ile nie narusza jego interesu prawnego w sposób niezgodny z prawem. Warto przypomnieć, co zresztą było już wielokrotnie powtarzane w orzecznictwie, że prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być zatem ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw (art. 31 ust.3 Konstytucji RP). Taki właśnie charakter ma specustawa drogowa, na mocy której organy administracji zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów w celu przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2018 r., poz.2068), za słusznym odszkodowaniem (art. 12 ust. 4b). Ustawa dopuszcza zatem ingerencję w prawa własności i co więcej, czyni to w zgodzie z przepisami Konstytucji. Podobny pogląd wyraził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 października 2012 r. ( K 4/10 (OTK ZU nr 9/A/2012, poz. 106), w którym wskazał, że ze względu na sprawne realizowanie ważnego celu publicznego, jakim jest rozbudowa infrastruktury drogowej, wprowadzone w ustawie o inwestycjach drogowych modyfikacje i uproszczenia dotyczące podstawowych regulacji prawnych są uzasadnione i nie naruszają istoty praw konstytucyjnych. Co więcej, ograniczenia te są zgodne z zasadą proporcjonalności, ponieważ "budowa bezpiecznych dróg w Polsce stanowi nadal priorytetowy cel publiczny, gdyż jest konieczna zarówno dla ochrony środowiska, jak i zdrowia, wolności i praw konstytucyjnych całych społeczności (art. 31 ust. 3 Konstytucji); jest kwestią dobra wspólnego". Charakteryzując postępowanie o udzielenie zezwolenia na inwestycję drogową, Trybunał podkreślił, że trzeba mieć na względzie liniowy charakter inwestycji drogowych, który dyktuje w sposób naturalny pewne rozstrzygnięcia, w szczególności co do wyboru nieruchomości objętych decyzją i – w następstwie jej wydania – wywłaszczonych. Wydaje się oczywiste, że przy założonym przebiegu drogi z jednej strony, wybór działek, przez które ma ona przebiegać, jest bardzo ograniczony albo wręcz wybór taki nie istnieje, z drugiej strony wypadnięcie choćby jednej z grupy wywłaszczanych nieruchomości może unicestwić całą inwestycję. W ocenie Trybunału, to spostrzeżenie natury faktycznej musiało być uwzględnione przez racjonalnego ustawodawcę w toku tworzenia ustawy będącej podstawą organizacji procesu inwestycyjnego. Do powyższych uwag Trybunału nawiązał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 marca 2012 r. (sygn. akt II OSK 208/12 publ. w CBOSA ) zwracając uwagę, że skoro w postępowaniu prowadzonym na podstawie specustawy drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym to tym samym strona nie może powoływać się skutecznie na ochronę własności nieruchomości, jaką przewidują przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku uchwalenia planu miejscowego. W ocenie Sądu przepisy tej ustawy jednoznacznie wskazują, że "interes społeczny" nie uzyskał w tym przypadku prymatu pierwszeństwa w odniesieniu do interesu jednostki. Oznacza to obowiązek rozważnego wyważenia praw indywidualnych (interesów obywateli) i interesu społecznego. Ma to szczególne znaczenie w przypadku kolizji interesu ogólnopaństwowego lub interesu gminy z interesem obywateli wynikającym z prawa własności nieruchomości, w tym nieruchomości gruntowych. Natomiast przyjęte w specustawie rozwiązania prawne oparte są na regule dominacji interesu społecznego nad interesem indywidualnych obywateli. W tym stanie rzeczy w postępowaniu o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z uwagi na prymat interesu ogólnego nie ma zastosowania, w takim zakresie jak w przypadku ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nakaz wyważenia wszystkich interesów, jakie występują w danej sprawie. Stąd też organ wydający decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie był władny nakazać inwestorowi innej lokalizacji drogi, jak zdają się uważać skarżący. Wbrew przekonaniu skarżących przepisy ustawy, jak również już wspomniano, nie zobowiązują inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji, stąd też ocena organów ogranicza się wyłącznie do zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca, co odpowiada stanowisku Trybunału Konstytucyjnego. Prawdą jest, że art. 11f ust. 1 pkt 4 ustawy nakłada na organ obowiązek uwzględnienia uzasadnionych interesów osób trzecich, podkreśla się jednak, że chodzi tu o interesy obiektywnie uzasadnione (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2014 r. II OSK 1730/14 publ. w CBOSA). Z akt sprawy wynika, że inwestor w piśmie z dnia 18 maja 2018 r. wyjaśnił powód ingerencji w nieruchomość skarżących wskazując, że wymusiła ją gęsta zabudowa zurbanizowanego terenu [...] i ograniczona ilość miejsca, zatem nie było innej możliwości pozyskania gruntu pod realizację inwestycji.

Bez wątpienia przebudowa drogi wojewódzkiej Nr [...] i zajęcie w wyniku tej przebudowy 52 m² działki skarżących, między budynkiem mieszkalnym, a ogrodzeniem od strony ulicy [...] będzie miała wpływ na korzystanie z ich prawa własności, nie może to jednak uzasadniać zmiany przebiegu drogi, co leży w gestii inwestora. Co więcej, trudno byłoby uzasadnić, dlaczego ewentualna zmiana miałaby w większym stopniu uwzględniać ochronę skarżących, zwiększając uszczuplenie prawa własności właścicieli nieruchomości po drugiej stronie ulicy [...] . W ocenie Sądu zakres pozbawienia własności nieruchomości jest proporcjonalny do zamierzonego celu i nie pozbawia skarżących możliwości dotychczasowego wykorzystania działki na cele mieszkalne, czy wypoczynkowe. Jasne jest, co wynika z projektu budowlanego, że inwestor starał się ograniczyć ingerencję w prawo własności nieruchomości ustalając ostateczny wariant rozwiązań projektowych, który zdaniem Sądu w najmniejszym stopniu "burzy" dotychczasowy stan zagospodarowania przestrzennego.

Z projektu budowlanego wynika, że ulica [...] mająca klasę drogi wojewódzkiej Nr [...], będzie posiadała jezdnię o szerokości dwóch pasów ruchu po 3,5 m, co jest zgodne z § 15 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne (Dz. U z 2016r. poz. 124 ), według którego szerokość pasów ruchu na drodze klasy GP i G, z zastrzeżeniem § 16, powinna wynosić 3,5 m. Zgodna z przepisami rozporządzenia jest także szerokość zaprojektowanego jednostronnego chodnika dla pieszych wynosząca 2 m. Według § 43 ust. 3 rozporządzenia w wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych warunkami miejscowymi oraz przy przebudowie albo remoncie ulic, o których mowa w ust. 1, dopuszcza się usytuowanie chodnika bezpośrednio przy jezdni. § 44 stanowi natomiast, że chodnik powinien mieć szerokość dostosowaną do natężenia ruchu pieszych z zastrzeżeniem ust. 3. Według ust. 2 szerokość chodnika przy jezdni, nie powinna być mniejsza, niż 2 m.

W rozpoznawanej sprawie granica pasa drogowego została odsunięta od budynku mieszkalnego na maksymalną odległość tj. 0,8 m, a budynek od jezdni będzie oddzielony również chodnikiem o szerokości 2 m. Faktem jest, że zmniejszy się dotychczasowa odległość budynku od jezdni od strony ul. [...], jednak wciąż będzie on oddzielony 2 – metrowym chodnikiem i 0,8 - metrowym pasem działki nr [...]. Natomiast jak wynika z projektu budowlanego granica pasa drogowego od strony ul. [...]pozostanie bez zmian w stosunku do stanu dotychczasowego. Podzielić w związku z tym należy stanowisko organów, że pozyskany teren jest niezbędny, by przebudowywana droga spełniała wymagania rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w szczególności dotyczące szerokości chodników oraz minimalnych promieni łuków. O wadliwości zaskarżonej decyzji nie świadczy także niezachowanie odległości wynikającej z art. 43 ustawy o drogach publicznych przy budowie drogi na podstawie przepisów specustawy względem istniejących budynków na działce bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji drogowej. Przepis ten nie dotyczy sytuowania drogi względem istniejącego obiektu budowlanego, a jedynie normuje odległości, jakie muszą być zachowane między obiektem budowlanym, a krawędzią jedni istniejącej drogi publicznej, podczas budowy (sytuowania) obiektu budowlanego. Nie dotyczy natomiast zjawiska odwrotnego: sytuowania drogi publicznej przy istniejącym obiekcie budowlanym (por. wyrok z dnia 10 kwietnia 2008r., sygn. akt II OSK 1687/07 www.orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok z dnia 20 stycznia 2011 r. II OSK 2416/10 Lex nr 953051).

Nawiązując natomiast do argumentów skarżących odnośnie utraty wartości działki w wyniku realizacji inwestycji, należy podzielić stanowisko organów, że kwestie te nie stanowią przedmiotu postepowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Natomiast wszelkie uciążliwości związane z bezpośrednim sąsiedztwem przedmiotowej inwestycji mogą być przedmiotem roszczeń cywilnych, które rozstrzyga sąd powszechny. Tę samą uwagę należy odnieść do ewentualnych szkód, które strona poniesie w trakcie realizacji inwestycji.

Nie mógł odnieść zamierzonego skutku także zarzut sprowadzający się do twierdzenia, że położenie drogi w bliskiej odległości od budynku mieszkalnego spowoduje zagrożenie dla jego mieszkańców, gdyż zwiększy się niebezpieczeństwo kolizji. Podzielić w tym zakresie należy stanowisko organów, że to projektant jest osobą, na której spoczywa odpowiedzialność za konstrukcję drogi i zaprojektowanie takich rozwiązań, by te nie zagrażały zdrowi i życiu ludzkiemu. Organy administracji architektoniczno-budowlanej, właściwe w sprawie wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej związane są treścią oświadczenia projektanta, stosownie do art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Sąd nie znalazł żadnych podstaw, by zapatrywanie skarżących, co do zwiększenia niebezpieczeństwa kolizji traktować inaczej, niż jako wyraz dowolnego poglądu na powyższą kwestię zważywszy, że w bezpośrednim sąsiedztwie posesji skarżących przy ul. [...]zaprojektowano przejście dla pieszych oraz ograniczenie prędkości do 40 km/h, co powinno wpłynąć na zachowanie przez kierowców szczególnej ostrożności.

Co do podnoszonych przez skarżących zarzutów nasilenia się hałasu "z drogi" wewnątrz budynku mieszkalnego, to wyjaśnić należy, że wszelkie kwestie dotyczące oddziaływania inwestycji na środowisko i ludzi zostały przeanalizowane w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zakończonym decyzją z dnia [...] października 2016 r. Na etapie uzyskiwania tej decyzji została przeprowadzona ocena oddziaływania i inwestycji na środowiskom.in. w zakresie emisji hałasu. Według przeprowadzonych obliczeń, których skarżący nie zakwestionowali po przebudowie ulic [...]i [...]w przypadku budynku skarżących, dopuszczalne wartości hałasu nie zostaną przekroczone, a nawet będą niższe niż dotychczas. Ponadto jak wyjaśnił inwestor w piśmie z dnia 18 maja 2018 r. w wyniku wykonania nowej nawierzchni oraz dzięki przyjętym rozwiązaniom poprawi się płynność ruchu, dzięki czemu zniwelowane zostaną niedogodności związane z występującymi drganiami i hałasem.

Podsumowując, skarżący nie wskazali żadnego przepisu prawa materialnego, który zostałby naruszony w wyniku zatwierdzenia projektu przewidującego realizację inwestycji drogowej. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, oraz biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), skargę oddalił