Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2266/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 57  ust. 1  pkt 6 lit. a
journal: Dz.U. 2003 nr 128 poz 1175
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko- Jabłońska, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz (spr.), Asesor Sądowy WSA - Danuta Dopierała, Protokolant - Beata Zborowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2008 r. sprawy ze skargi D. T. N. na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia ... maja 2007 nr ... w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 22 listopada 2006 r. D. T. N., obywatel W., zwrócił się do Wojewody M. o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż mieszka w Polsce od ... r., obecnie prowadzi działalność gospodarczą (...), a jego firma zatrudnia ... polskich pracowników.

Decyzją z ... marca 2007 r. nr ... wydaną na podstawie przepisów art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach [Dz.U. Nr 128, poz. 1175 z późn. zm.] – dalej: ustawa o cudzoziemcach oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego [Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.], dalej: kpa Wojewoda M. odmówił obywatelowi W. udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Uzasadniając swe rozstrzygniecie organ wskazał, iż cudzoziemiec składając przedmiotowy wniosek własnoręcznym podpisem złożonym pod wypełnionym wnioskiem potwierdził, że jest mu znana treść pouczenia, iż złożenie wniosku lub dołączenie dokumentów zawierających nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, a także zeznanie w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nieprawdy, zatajenie prawdy spowoduje odmowę udzielenie zezwolenia lub jego cofnięcie. Pomimo powyższego wnioskodawca w części E pkt VII wniosku dotyczącego pytania "Czy był Pan karany sądownie?" zakreślił odpowiedź "nie", a tym samym zataił prawdę nie ujawniając informacji o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu. Podczas składania wyjaśnień do protokołu w dniu 7 marca 2007 r. wnioskodawca stwierdził, że wiedział, iż w jego sprawie zapadł wyrok, mocą którego został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 278 § 5 k.k.

Wojewoda M. stwierdził, że strona celowo złożyła wniosek zawierający fałszywe informacje, co potwierdza jej lekceważący stosunek do polskich przepisów prawa.

Organ zauważył, że kradzież gazu, za którą cudzoziemiec został skazany wyrokiem Sadu Rejonowego dla K. z dnia 6 stycznia 2006r., miała miejsce w lokalu użytkowym, w którym cudzoziemiec prowadzi działalność gospodarczą, a ingerencja z zewnątrz w układ rejestracji objętości gazu stanowi naruszenie integralności instalacji gazowej i stanowić może zagrożenie dla zdrowi i życia ludzi, wobec czego działania strony stanowią zagrożenie dla porządku publicznego, narażając na uszczerbek na zdrowiu oraz na zagrożenie dla życia swojego, swoich pracowników, a także klientów korzystających z usług ... prowadzonego przez cudzoziemca.

Organ wyjaśnił, że z uwagi na fakt, iż decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie jest decyzją uznaniową, lecz wydawana jest na podstawie ściśle sprecyzowanego przepisu prawa niemożliwe było wydanie decyzji pozytywnej w niniejszej sprawie.

Po przeprowadzeniu postępowania zainicjowanego odwołaniem złożonym od powyższej decyzji Prezes Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z ... maja 2007 r. nr ... utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, a jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach oraz art. 127 §2 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa.

W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść przepisu art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach i wskazał, że jak wynika z dołączonego do akt sprawy pisma Komendy Wojewódzkiej Policji w K. z dnia 2 lutego 2007r., dane D.T. N. figurują w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji (K.124). Komisariat Policji VII w K.prowadził wobec Cudzoziemca sprawę Nr ..., która następnie została przekazana do Prokuratury Rejonowej dla K.gdzie uzyskała nr .... Odnośnie powyższych ustaleń Wojewoda Małopolski wystąpił do w/w Prokuratury z zapytaniem o przebieg powyższego postępowania karnego i ustalił, że w przedmiotowej sprawie skierowano akt oskarżenia przeciwko stronie do Sądu Rejonowego dla K.- Wydział II Karny, który wyrokiem, nakazowym z dnia 06.01.2006r. Sygn. akt II K 213/06/N uznał cudzoziemca winnym popełnienia przestępstwa z art. 278 § 5 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks Karny [Dz. U. z 1997r., Nr 88, poz. 553 z późn. zm.] i skazał go na karę grzywny. Powyższy wyrok jest prawomocny.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 107 § 4 Kodeksu karnego w razie skazania na grzywnę albo karę ograniczenia wolności, zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem 5 lat od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania; na wniosek skazanego sąd może zarządzić zatarcie skazania już po upływie 3 lat. Biorąc pod uwagę jednoznaczne brzmienie powyższego przepisu Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców stwierdził, iż w dniu złożenia przez obywatela W. przedmiotowego wniosku skazanie na karę grzywny orzeczoną powyższym wyrokiem nie mogło jeszcze ulec zatarciu, wobec czego strona miała obowiązek ujawnienia tej informacji w przedmiotowym wniosku, o czyni wiedziała, podpisując wniosek i zawarte w nim pouczenie.

Organ uznał, iż cudzoziemiec świadomie wprowadził organ orzekający w błąd odnośnie powyższej informacji, gdyż zaznaczył w trakcie przesłuchania do protokołu w dniu 7 marca 2007r.: "Byłem (...) karany grzywną, już zapłaciłem grzywnę. Nie zaznaczyłem tego we wniosku, doradził mi tak prawnik" (K. - 131) i podobnie w trakcie przesłuchania do protokołu w dniu 20 marca 2007r. stwierdził: "Wiem, że nie zaznaczyłem, że byłem karany. Mam na utrzymaniu żonę i syna, chciałem prowadzić dalej działalność gospodarczą".

W świetle powyższych ustaleń argumenty przedstawione przez stronę w uzasadnieniu odwołania, zgodnie z którymi nie zna ona polskiego prawa i nie miała świadomości, iż wyrok ciążący na niej będzie rzutował na jej przyszłość, pomimo zapłacenia kary grzywny, nie są w ocenie organu wiarygodne. Odnośnie dołączonej do odwołania: "Informacji o Osobie z Krajowego Rejestru Karnego", według której zgodnie ze stanem na dzień 30 marca 2007r. cudzoziemiec nie figuruje w Kartotece Karnej organ podkreślił, iż dotyczy ona jedynie zakresu danych przewidzianego w § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 21.07.2006r. w sprawie trybu i warunków wydawania zezwolenia na pracę cudzoziemca (Dz. U. z 2006r., Nr 141, poz. 1002). Wymieniony paragraf nie przewiduje przypadku skazania prawomocnym wyrokiem na karę grzywny, w związku z czym cudzoziemiec nie widnieje w powyższej Informacji.

Zainteresowany wypełnił obligatoryjną przesłankę do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, określoną w wyżej cytowanym art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach, w związku z czym choć powołuje się on na okoliczności mogące stanowić podstawę do udzielenia mu przedmiotowego zezwolenia, to jest to niemożliwe.

Organ wyjaśnił, iż fakt odmowy udzielenia wnioskodawcy przedmiotowego zezwolenia nie przekreśla możliwości ponownego ubiegania się przez cudzoziemca o żądane zezwolenia, gdyż jeżeli zainteresowany złoży wniosek zawierający informacje zgodne z prawdą i nie wystąpią inne przesłanki obligujące organ rozpatrujący sprawę do odmowy udzielenia wnioskowanego zezwolenia, strona może uzyskać przedmiotowe zezwolenie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 57 ust 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach i podniósł, że na terytorium Polski mieszka od około ... lat i tu prowadzi działalność gospodarczą oraz posiada swe centrum życiowe. Odnośnie okoliczności, które spowodowały wydanie wyroku skazującego podkreślił, że od czasu gdy przebywa w Polsce nie popełnił świadomie przestępstwa, a w szczególności nie dopuścił się kradzieży gazu. Sytuacja ta została bowiem spowodowana tym, że w lokalu, w którym prowadzi on działalność gospodarczą zostało nielegalnie i bez jego wiedzy zainstalowane urządzenie do poboru gazu, w wyniku czego został on obciążony kosztami poboru gazu przez K. S. G.(koszty te w wysokości ... zł zostały w całości przez skarżącego pokryte). Skarżący podniósł, że nie zataił świadomie informacji o jego karalności, gdyż był w pełni przekonany, iż jest osobą nie karaną i że wobec jego osoby nie toczy się żadne postępowanie karne, a błędne wypełnienie wniosku spowodowane było wyłącznie brakiem znajomości przepisów prawa, związanym z trudnością posługiwania się językiem polskim, nieznajomością instytucji i wszystkich procedur prawnych obowiązujących w kraju, w którym przebywa. Wskazał również, że przebywa w Polsce wraz z rodziną i wynajmuje mieszkanie w K., oraz że po wielu latach ciężkiej pracy w Polsce udało mu się otworzyć własną działalność gospodarczą, dzięki której posiada środki wystarczające do zaspokojenia potrzeb rodziny.

W piśmie procesowym z dnia 5 listopada 2007r. cudzoziemiec wskazał, iż podana przez niego we wniosku nieprawdziwa informacja nie ma znaczenia dla oceny jego statusu jako osoby ubiegającej się o konkretne zezwolenie, dlatego nie powinna prowadzić do nieuwzględnienia wniosku.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz.U. nr 153, poz. 1269] oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.], dalej – p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Zgodnie z treścią przepisu art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach [Dz.U. z 2003 r. Nr 128, poz. 1175 z późn. zm.], dalej: ustawa o cudzoziemcach, obowiązującej w dacie składania wniosku przez obywatela W., cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje.

Oceniając zaskarżoną decyzję pod względem legalności należy stwierdzić, iż decyzja Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia... maja 2007 r. odpowiada prawu, a organ nie dokonał naruszenia przepisu prawa materialnego zarzucanego mu w skardze.

Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców słusznie zauważył, że skarżący, składając w dniu 22 listopada 2006 r. wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony bezsprzecznie i świadomie wprowadził w błąd organ orzekający zatajając fakt ukarania go wyrokiem sądu za czyn z art. 278 §5 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny [Dz.U. z 1998 r., Nr 88, poz. 553 z późn. zm.] (kradzież gazu), ponieważ wyrok w sprawie karnej o sygn. akt II K 213/06/N zapadł w dniu 6 stycznia 2006 r., a więc przed złożeniem przedmiotowego wniosku. Podczas przesłuchania w dniu 7 marca 2007 r. skarżący przyznał się, iż faktu ukarania grzywną nie zaznaczył we wniosku, gdyż tak doradzał mu prawnik (protokół z przesłuchania strony, k. 131 akt adm.). Ponownie przesłuchiwany w dniu 20.03.2007r. stwierdził, iż wie, że nie zaznaczył, że był karany; ma na utrzymaniu żonę i syna i chciał dalej prowadzić działalność gospodarczą( k133 akt admin.).Cudzoziemiec wiedział zatem o zapadłym przeciwko niemu wyroku sądu karnego, o czym w złożonym przez siebie wniosku nie poinformował, podczas gdy pytanie w rubryce VII na str. 6 wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony było jasno sformułowane i brzmiało: "Czy był Pan karany sądownie?".

W tym miejscu Sąd, odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu, iż o braku świadomości wnioskodawcy, iż zataja on informacje w przedmiocie skazania, świadczy informacja z Krajowego Rejestru Karnego (k. 142 akt adm.), podziela stanowisko organu odwoławczego zawarte w uzasadnieniu decyzji drugiej instancji (k. 148 v. akt adm.). Cudzoziemiec sam zwracając się z zapytaniem do Krajowego Rejestru Karnego o udzielenie informacji o osobie w punkcie 11 formularza wskazał §4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie trybu i warunków wydawania zezwolenia na pracę cudzoziemca z dnia 21 lipca 2006 r. [Dz.U. Nr 141, poz. 1002] (k 143 akt admin.). Tym samym poszukiwanie informacji z Kartoteki Karnej zostało zawężone do zakresu objętego wyłącznie przesłankami powyższego przepisu, to znaczy do informacji: o skazaniu w Rzeczypospolitej Polskiej prawomocnym wyrokiem na karę pozbawienia wolności lub karę pozbawienia wolności, której wykonanie zostało zawieszone, do czasu zakończenia okresu próby; o naruszeniu przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i naruszenie to zostało stwierdzone w wyniku przeprowadzonej kontroli, a od daty sporządzenia protokołu kontroli nie upłynął 1 rok; o uzyskaniu ostatecznej decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jego wydaleniu lub informacji, że jest on stroną postępowania w tych sprawach; o fakcie, że nie uzyskał on odpowiedniej wizy lub zezwolenia, o których mowa w art. 88 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Omówione powyżej zawężenie zapytania bezpośrednio wpłynęło na informację o osobie z Krajowego Rejestru Karnego, która wobec powyższego nie mogła ujawnić skazania przez sąd innego niż kara pozbawienia wolności lub kara pozbawienia wolności, której wykonanie zostało zawieszone do czasu zakończenia okresu próby. Trudno też przyjąć, iż informacja jaką cudzoziemiec uzyskał w wyniku swojego zapytania z dnia 27 marca 2007r., mogła w jakikolwiek sposób wpłynąć na sposób wypełnienia wniosku w dniu 22 listopada 2006r.

Nie znajduje również oparcia w brzmieniu zastosowanego w sprawie przepisu prawa materialnego, podnoszony w postępowaniu sądowym przez skarżącego zarzut, że podanie nieprawdziwych danych odnośnie skazania nie może być wystarczającą podstawą do odmownego załatwienia wniosku o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, gdyż taką podstawą mogły być tylko takie nieprawdziwe informacje, które rzutują na status osoby ubiegającej się o to zezwolenie. Po pierwsze art. 57 ust. 1 pkt 6 a ustawy o cudzoziemcach stanowi, że cudzoziemcowi odmawia się wnioskowanego zezwolenia, o ile w postępowaniu tym złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje; brak jest w nim zatem zastrzeżenia, aby fałszywe dane lub informacje miały dotyczyć wyłącznie okoliczności, których spełnienie jest wymagane do uzyskania zezwolenia. Ponadto żądana we wniosku informacja odnośnie skazania/ lub nie wyrokiem sądu jest istotnym elementem oceny cudzoziemca jako osoby ubiegającej się o gościnę w naszym kraju, a jest wręcz niezbędna do dokonania takiej oceny w zakresie tego, czy nie należy odmówić zezwolenia ze względu na ochronę bezpieczeństwa i porządku publicznego ( art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy). W tym też rozumieniu informacja o skazaniu wyrokiem sądu jest istotna z punktu widzenia statusu osoby ubiegającej się o zezwolenie.

W końcu należy przypomnieć, iż wydane w sprawie decyzje obydwu instancji są tzw. decyzjami związanymi, z uwagi na użyte w treści przepisu art. 57 ustawy o cudzoziemcach sformułowanie "odmawia się". Powyższe oznacza, że ustawodawca nie pozostawił swobody organom orzekającym, lecz zobligował je – w przypadku spełnienia określonych cytowanym przepisem przesłanek – do wydania konkretnego, przewidzianego przepisem rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie zarówno Wojewoda M. jak też Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców zobowiązani zostali, mocą przepisu art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach, do odmowy obywatelowi W. udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na spełnienie jednej z negatywnych przesłanek - w przedmiotowym przypadku - złożenia wniosku zawierającego fałszywe informacje.

Sąd zauważa również, że skarżący opatrzył wniosek własnoręcznym podpisem, co – szczególnie w przypadku dobrej znajomości języka polskiego, jaką w ciągu ... pobytu w Polsce cudzoziemiec nabył i wykazywał się w toku postępowania (wyjaśnienia złożone do protokołów z 7 marca 2007 r. i 20 marca 2007 r. o braku konieczności ustanawiania tłumacza - k. 131 akt adm.) – oznacza przyznanie, iż był on świadom skutków wiążących się ze złożeniem wniosku zawierającego nieprawdziwe informacje.

Reasumując, sąd podzielił ustalenia i oceny dokonane przez organy orzekające w sprawie uznając, że zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o zebrane dowody wszechstronnie rozważone, bez naruszenia zasad ich swobodnej oceny oraz na podstawie prawidłowo zastosowanego prawa materialnego.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

-----------------------

1