Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 169/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Sędziowie WSA Bronisław Szydło, Stanisław Marek Pietras, Protokolant Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. F. na bezczynność Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej w przedmiocie wydania aktu powołania na stanowisko inspektora kontroli skarbowej - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

A. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej w przedmiocie wydania aktu powołania na stanowisko inspektora kontroli skarbowej.

Podnosząc zarzut bezczynności organu, skarżący stwierdził w skardze, że odwołanie go z dniem [...] maja 2008 r., ze stanowiska inspektora kontroli skarbowej czwartego stopnia w Urzędzie Kontroli Skarbowej w G., nastąpiło z naruszeniem art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 z późn. zm.).

Skarżący wniósł o przywrócenie stanu zgodnego z prawem i zobowiązanie Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej do wydania aktu powołania skarżącego z dniem [...] czerwca 2008 r., na stanowisko inspektora kontroli skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w B. oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie.

Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi, organ podniósł, że w jego ocenie powołanie i odwołanie ze stanowiska inspektora kontroli skarbowej, nie stanowi decyzji administracyjnej, innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków, wynikających z przepisów prawa, lecz ma charakter czynności z zakresu prawa pracy. I dlatego należy je traktować, jako roszczenie ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218 z późn. zm.), a jego rozstrzygnięcie należy do właściwości sądów powszechnych, co powoduje wyłączenie kognicji sądów administracyjnych.

Organ, uzasadniając wniosek o oddalenie skargi stwierdził, że nie istnieje norma prawna, nakładająca na Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej obowiązek powołania na stanowisko inspektora kontroli skarbowej. Istnieje natomiast obowiązek dla tego organu, wynikający z art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy o kontroli skarbowej, odwołania ze stanowiska inspektora kontroli skarbowej w sytuacji podjęcia przez osobę piastującą to stanowisko zatrudnienia poza urzędem kontroli skarbowej. Nieuprawnione jest zatem twierdzenie skarżącego, iż przeniesienie w trybie art. 33 ustawy o służbie cywilnej, wyłącza zastosowanie przesłanki z art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy o kontroli skarbowej. Nie jest także trafne twierdzenie skarżącego, że przeniesienie prowadzi wyłącznie do zmiany tego elementu stosunku pracy, który dotyczy miejsca zatrudnienia, gdyż może ono oznaczać także zmianę wysokości wynagrodzenia lub zmianę pracodawcy.

Zdaniem Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej, organ nie jest zobowiązany do powołania na stanowisko inspektora kontroli skarbowej, członka korpusu służby cywilnej, który podjął zatrudnienie w innym urzędzie kontroli skarbowej, co oznacza, że nie może on pozostawać w bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy podać, że art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 z późn. zm.) nakłada na sąd administracyjny obowiązek zbadania z urzędu dopuszczalności skargi, tzn. zbadanie, czy nie zachodzi jedna z przesłanek określonych w tym przepisie.

Zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy o kontroli skarbowej, inspektorów kontroli skarbowej powołuje i odwołuje Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej, natomiast stosownie do art. 43 tej ustawy, w zakresie w niej nieuregulowanym, do inspektorów kontroli skarbowej mają zastosowanie przepisy ustawy o służbie cywilnej. Ma to związek ze stanowiskiem inspektora kontroli skarbowej, które w załączniku Nr 1 do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 stycznia 2007 r. w sprawie określenia stanowisk urzędniczych, wymaganych kwalifikacji zawodowych, stopni służbowych urzędników służby cywilnej, mnożników do ustalenia wynagrodzenia oraz szczegółowych zasad ustalania i wypłacania innych świadczeń, przysługujących członkom korpusu służby cywilnej (Dz. U. Nr 12, poz. 79), zostało zaliczone do stanowisk samodzielnych w służbie cywilnej, Ministerstwie Finansów oraz w urzędach kontroli skarbowej.

Z wyjątkiem formy powierzenia i pozbawienia stanowiska inspektora kontroli skarbowej, jako stanowiska w służbie cywilnej, pozostałe elementy więzi łączącej inspektora z pracodawcą (powołanie i odwołanie, przesłanki powołania i odwołania oraz elementy wynagrodzenia, uregulowane w art. 6 ust. 4, art. 39 ust. 1, art. 40 oraz art. 41 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej), określają przepisy ustawy o służbie cywilnej. Natomiast z art. 7 ust. 2 ustawy o służbie cywilnej wynika wprost, że spory o roszczenie ze stosunku pracy członka korpusu służby cywilnej rozpatrywane są przez sądy pracy, chyba że ustawa stanowi inaczej. W ustawie o służbie cywilnej oraz w ustawie o kontroli skarbowej, brak jest odrębnej regulacji w tym zakresie.

Mając powyższe na względzie stwierdzić należało, że wniosek organu o odrzucenie skargi był zasadny, a skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 siepania 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.