Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1281/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatki inne
Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.) Sędziowie: WSA Jarosław Wiśniewski WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 maja 2021 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. (dalej: organ I instancji, PMK) decyzją z dnia 24 czerwca 2020 r. nr [...], znak: [...] odmówił uchylenia w całości decyzji ostatecznej PMK z dnia 7 października 2019 r. znak: [...], mocą której określono wobec M. G. (dalej: Strona, Skarżąca) wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w odniesieniu do nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] za okres od dnia 1 kwietnia 2019 r. tj. po 363,72 zł za każdy miesiąc.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że od decyzji PMK z dnia 7 października 2019 r. znak: [...] Strona nie złożyła odwołania do organu wyższej instancji. Zatem decyzja ta stała się ostateczna i wykonalna.

Pismem z dnia 29 października 2019 r. Strona wniosła o uchylenie i zmianę ww. decyzji w trybie art. 154 i art. 155 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2020 poz. 1325 ze zm.; dalej: O.p.).

Po wystosowanym przez organ I instancji wezwaniu, Strona zmodyfikowała złożone podanie, uzasadniając go brakiem odpadów BIO z uwagi na posiadany kompostownik oraz faktem, że wystarczająca dla niej ilością pojemników na odpady to dwa pojemniki o pojemności 0,12 m3 wywożone jeden raz w tygodniu. Wniosła o rozpatrzenie sprawy w trybie art. 240 O.p.

Wobec powyższego organ I instancji postanowieniem z dnia 10 stycznia 2020 r. wznowił postępowanie podatkowe zakończone decyzją PMK z dnia 7 października 2019 r.

Dalej organ I instancji opisał istotę i zakres badania sprawy prowadzonej w nadzwyczajnym trybie wznowienia postępowania. Wskazał na przesłanki wznowieniowe określone w art. 240 § 1 O.p. oraz przywołał podstawy, które uzasadniają uchylenie w całości lub w części decyzji dotychczasowej objętej wnioskiem o wznowienie i jednoczesnego orzeczenia co do istoty sprawy jak również podstawy uzasadniające odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej.

Organ I instancji wskazał Stronie na obowiązujące regulacje przepisów prawa miejscowego, które obowiązują w celu realizacji wymogów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, to jest uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 19 grudnia 2018 r.:

- nr III/38/18 w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanych przez właścicieli nieruchomości, w której zostały określone nowe wzory deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi,

- nr III/37/18 w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki takiej opłaty,

- nr III/35/18 w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Miejskiej Kraków, z którego wynikają nowe zasady prowadzenia selektywnego zbierania odpadów komunalnych przez właścicieli nieruchomości.

Następnie organ I instancji wyjaśnił, że z dniem wejścia ww. przepisów prawa miejscowego, tj. od dnia 1 kwietnia 2019 r., obowiązują nowe zasady prowadzenia selektywnego zbierania odpadów komunalnych przez właścicieli nieruchomości. Podkreślił, że z tą datą nastąpiła konieczność złożenia przez właścicieli nieruchomości położonych na terenie Gminy Miejskiej K. - nowych (kolejnych) deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla właścicieli nieruchomości, które w części stanowią nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (DM), zbierających odpady w sposób selektywny. Nastąpiła bowiem zmiana sposobu selekcji odpadów z trzech na pięć frakcji.

Organ I instancji zaznaczył przy tym, że zgodnie z Regulaminem utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Miejskiej K., nowe zasady prowadzenia selektywnego zbierania odpadów komunalnych, które należało uwzględnić w składanych deklaracjach, zostały oparte na pięciu pojemnikach tj. odpowiednio na papier i tekturę; na szkło i opakowania ze szkła; na metal, tworzywa sztuczne i opakowania wielomateriałowe; na odpady kuchenne ulegające biodegradacji - bioodpady kuchenne z gospodarstw domowych oraz na pozostałe odpady komunalne tzw. zmieszane.

Rodzaje i minimalne pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości zostały określone w art. 14-20 załącznika do uchwały Rady Miasta Krakowa nr III/35/18. Z kolei częstotliwość i sposób pozbywania się odpadów komunalnych z nieruchomości, w zależności od rodzaju zabudowy, została wskazana w art. 24 załącznika do uchwały Rady Miasta Krakowa nr III/35/18.

Dalej organ I instancji wskazał, że Strona zobowiązana była stosować się wymogów prawnych wynikających z tych przepisów. Odwołując się do przywoływanej we wniosku nowej, zdaniem Strony okoliczności, tj. faktu, że odpady BIO są racjonalnie wykorzystywane (w związku z istniejącym kompostownikiem), a tym samym pozostałe kubły są zbędne, organ wyjaśnił Stronie, że w świetle wskazanych uregulowań prawnych, nie ma znaczenia twierdzenie Strony, że wystarczają Jej trzy pojemniki. Wymogiem prawnym bowiem gromadzenia odpadów w sposób selektywny jest posiadanie pojemników na pięć frakcji odpadów, za które należy uiszczać opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Nie ma tutaj znaczenia prawnego okoliczność posiadanego kompostownika na odpady BIO.

Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne organ I instancji stwierdził, że nie zaistniała żadna z przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 O.p., stanowiących podstawę do wzruszenia decyzji ostatecznej PMK nr [...] z dnia 7 października 2019 r. Tym samym stosownie do treści art. 245 § 1 pkt 2 O.p. organ I instancji odmówił uchylenia ww. decyzji ostatecznej.

Strona wniosła od opisanej na wstępie decyzji z dnia 24 czerwca 2020 r. odwołanie. Podniosła, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności, są fałszywe. Wskazała, że nie miała możliwości ustosunkować się do wystosowanego przez organ wezwania do złożenia właściwej, wymaganej przepisami prawa deklaracji, gdyż zaraz po jej odebraniu wyjechała za granicę. Strona przytoczyła dalszy tok postępowania zakończonego decyzją wydaną z dnia 7 października 2019 r. o nałożeniu opłaty. Wyjaśniła, że pierwotnie złożona w toku postępowania deklaracja z dnia 1 października 2019 r. dotyczącej zbiórki selektywnej (w pięciu pojemnikach) pisana była pod dyktando pracownika urzędu.

Strona stwierdziła, że pięć pojemników na odpady to zbędna ilość, ponieważ nie ma ich czym napełnić, dlatego udała się do urzędu i zmieniła deklarację z selektywnego zbierania odpadów na nieselektywną, tj. na dwa pojemniki, co zaspokaja potrzeby odbioru odpadów i nadto zajmuje mniej miejsca. Mimo tych ustaleń otrzymała ww. kwestionowaną decyzję ustalającą nową wysokość opłaty na kwotę 363,72 zł. W ocenie Strony kwota ta jest nieuzasadniona i sprzeczna ze stanem faktycznym sprawy - nie odzwierciedla rzeczywistej ilości odbieranych odpadów. Także złożony wniosek o wznowienie postępowania i podnoszone tam argumenty nie doprowadziły do uchylenia ww. decyzji, co Strona obecnie kwestionuje, podnosząc, że nie powinna płacić za odpady, których MPGO nie odbiera z Jej posesji, bo ich nie ma. W ocenie Strony ilości odpadów odbieranych z Jej posesji winny być rzetelnie ustalone.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji) decyzją z dnia 14 września 2020 r. znak [...], na podstawie art. 240 § 1 i art. 223 § 1 pkt 1 O.p. w związku z art. 6q ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2019 r., poz. 2010 ze zm.; dalej: u.c.p.g.) utrzymało w mocy decyzję I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie art. 128 O.p. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie, ordynacji podatkowej, lub ustawach szczególnych. Powyższa zasada ogólna trwałości decyzji ostatecznych, znajdująca swoje podstawy w konstytucyjnej zasadzie demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), przyczynia się do zachowania pewności i stabilności obrotu prawnego. W sprzeczności z tą zasadą pozostawałoby tworzenie innych podstaw wzruszenia decyzji ostatecznych, niż te dopuszczone przez ustawodawcę na zasadzie wyjątku. Z powyższego wywodzić należy, że ustawodawca nie przewiduje na gruncie procedury administracyjnej bezwzględnej wzruszalności decyzji ostatecznych. Dopuszcza się tym samym możliwość funkcjonowania w obrocie prawnym wadliwych decyzji ostatecznych, które z różnych przyczyn nie mogą być wzruszone w trybach nadzwyczajnych.

Dalej organ odwoławczy podkreślił, że wznowienie postępowania jest nadzwyczajną instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji administracyjnych z powodu wad postępowania wymienionych enumeratywnie w art. 240 § 1 O.p. Instytucja ta ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli postępowanie było dotknięte wadami wyliczonymi w tych przepisach. Przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe przesłanki (wady postępowania), wymienione "w powołanych wyżej przepisach k.p.a.", uzasadniające ponowne rozpoznanie sprawy w tym trybie.

W przedmiotowej sprawie Strona złożyła w dniu 29 października 2019 r. wniosek o wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 7 października 2019 r. wskazując, że organ nie znał w sprawie jeszcze tej okoliczności, jaką jest fakt wybudowania kompostowni do selekcji odpadów "BIO". Strona podniosła, że kompost jest jej niezbędny do uprawy w ogrodzie i nie chodzi o to, że nie ma odpadów bio, tylko o to, że jest to ich racjonalne wykorzystanie. Dlatego pozostałe kubły, oprócz dwóch wykazywanych w ramach nieselektywnego odbioru, są nieprzydatne. Ustalona opłata jest wysoko krzywdząca.

Organ I instancji postanowieniem z dnia 10 stycznia 2020 r. wznowił postępowanie podatkowe zakończone ww. decyzją PMK z dnia 7 października 2019 r.

Po analizie akt sprawy organ odwoławczy stwierdził, że nie zaistniały podstawy do zanegowania prawidłowości przeprowadzonego w sprawie postępowania. Organ I instancji przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania prawidłowo stwierdził, że Strona dotrzymała wymaganego prawem terminu do złożenia podania o wznowienie oraz, że wniosek po uzupełnieniu braków, spełnia wymogi formalne (w jego treści, w sposób dostateczny wskazane zostały przesłanki wznowienia z katalogu przewidzianego przez O.p.). Przesłanką jako wskazała Strona jest podstawa określona w art. 240 § 1 pkt. 5 O.p.

Po wznowieniu postępowania organ I instancji zajął się ustaleniem istnienia podstaw wznowieniowych, wskazując ostatecznie, że przesłanka z art. 240 § 1 pkt. 5 O.p. nie wystąpiła. Podobnie nie zaistniały w sprawie inne podstawy wymienione w tym przepisie, które mogłyby uzasadniać uchylenie kwestionowanej decyzji z dnia 7 października 2019 r. i orzeczenie co do istoty sprawy w sprawie. Z tych przyczyn organ odmówił na podstawie art. 245 § 1 pkt. 2 O.p. "uchylenia decyzji z 6 grudnia 2011 r. (Nr. [...])".

Organ II instancji wskazał na funkcjonujący w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, zgodnie z którym organ administracyjny prowadzący sprawę wznowieniową może rozważać uchylenie decyzji pierwotnej i wydanie w tym zakresie nowego rozstrzygnięcia dopiero po stwierdzeniu, że w sprawie zachodzą przesłanki wznowienia postępowania. Jeżeli zaś stwierdzi brak takich przesłanek - co do zasady wydaje decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej nie stanowi rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Wydanie tej decyzji jest bowiem następstwem ustalenia przez organ braku podstaw wznowieniowych, co wyłącza dopuszczalność rozstrzygania o istocie sprawy. Ustalenie to pozbawia organ możliwości przystąpienia do oceny decyzji dotychczasowej, a w szczególności oceny, czy zapadła ona z naruszeniem prawa.

Organ odwoławczy stwierdził, że zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie pozostaje prawidłowe. Dla stwierdzenia zaistnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt. 5 O.p., tj. że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, konieczne jest pozytywne ustalenie nie tylko faktu nowej okoliczności faktycznej (nowego dowodu), która istniała w dniu wydania decyzji, a nieznanej organowi, lecz także stwierdzenie, że okoliczność ta pozostaje istotna dla sprawy. Chodzi tu zatem o okoliczność (dowód), która jest istotnym, niezbędnym elementem dla ustalenia przesłanek określonych w przepisie prawa, od których stwierdzenia zależy dany obowiązek lub uprawnienie. Nie chodzi tu zatem o subiektywne odczucia Strony przywołującej daną okoliczność.

Inaczej rzecz ujmując, Strona może się powoływać w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne bądź dowody, co do których istnienia nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania zwykłego, nie mogła zatem żądać ich uwzględnienia w jego toku. Zwrot "wyjdą na jaw" oznacza, że decydujący jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli okazania i udostępnienia go organowi. Przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy mogą one mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części. W przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione ww. warunki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Po pierwsze przywoływana we wniosku okoliczność posiadania kompostownika nie jest okolicznością, o której strona nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania i tym samym nie mogła żądać jej uwzględnienia w jej toku. Jak wynika z twierdzeń Strony kompostownik ten istniał już w 2017 r. (takie twierdzenie zawarła we wniosku z dnia 29 października 2019 r.)

Po drugie, jak słusznie wskazał organ I instancji, nie jest to okoliczność, która może być uwzględniana przy ustalaniu obowiązków Strony wynikających z obowiązującego Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Miejskiej K..

Organ odwoławczy wskazał, że należy mieć na uwadze przepisy prawa miejscowego uchwalone przez Radę Miasta Krakowa uchwałami w dniu 19 grudnia 2018 r.

Na podstawie przepisów § 7 uchwały nr III/35/18 - Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Miejskiej Kraków, Strona zobowiązana jest do utrzymania czystości w postaci selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Zasady te oparte są na konieczności posiadania pojemników. Do pojemników tych należy zbierać:

a) papier i tekturę do pojemnika koloru niebieskiego oznaczonego napisem "Papier", spełniającego wymagania określone wart. 18 ust. 1 i ust. 2 Regulaminu;

b) szkło, opakowania ze szkła do pojemnika typu igloo koloru zielonego oznaczonego napisem "Szkło", spełniającego wymagania określone w art. 18 ust. 3 Regulaminu, a w przypadkach uzasadnionych ograniczeniami terenowymi - lokalowymi do worków umieszczonych w pojemniku koloru zielonego oznaczonego napisem "Szkło", spełniających wymagania określone w art. 18 ust. 4 Regulaminu;

c) metal, tworzywa sztuczne i opakowania wielomateriałowe do pojemnika koloru żółtego oznaczonego napisem "Metale i tworzywa sztuczne", spełniającego wymagania określone wart. 18 ust. 5 Regulaminu;

d) odpady kuchenne ulegające biodegradacji - bioodpady kuchenne z gospodarstw domowych i od innych wytwórców odpadów komunalnych do pojemnika koloru brązowego oznaczonego napisem "Bio", spełniającego wymagania określone w art. 18 ust. 7 Regulaminu;

e) pozostałe odpady komunalne niewymienione w art. 3 pkt 3 Regulaminu do pojemnika koloru czarnego/szarego oznaczonego napisem "Odpady zmieszane", spełniającego wymagania określone w art. 18 ust. 8 Regulaminu.

Organ II instancji wskazał, że z dniem wejścia w życie ww. przepisów, tj. od dnia 1 kwietnia 2019 r., wymagane są obecnie pojemniki na ww. pięć frakcji odpadów. Zmieniony został bowiem sposób selekcji odpadów z trzech na pięć frakcji. Z tym dniem powstał jednocześnie obowiązek złożenia przez właścicieli nieruchomości położonych na terenie Gminy Miejskiej K., w tym przez Stronę, ww. nowej deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla właścicieli nieruchomości (wedle ww. 5 frakcji), tj. dostosowanej do obowiązku posiadania 5 pojemników.

Ustalana na podstawie ww. deklaracji nowa wysokość opłaty dostosowana jest do obowiązujących wszystkich mieszkańców Gminy K. nowych reguł utrzymania czystości w gminie. W ten sposób partycypacja mieszkańców Gminy K. w utrzymaniu czystości została zobiektywizowana. Taki sposób ustalania obowiązków (w tym obowiązków fiskalnych) umożliwia jednocześnie weryfikację wywiązywania się przez te podmioty z tych obowiązków.

Strona zobowiązana była zatem od dnia 1 kwietnia 2020 r. do stosowania wymogów prawnych wskazanych powyżej. Dotychczasowe korzystanie z czterech pojemników na trzy frakcje odpadów (zamiast na pięć frakcji), nie spełnia tych wymogów. Koniecznym było złożenie nowej deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowania odpadami komunalnymi (opartej na pojemnikach dotyczących pięciu frakcji), bowiem to z kolei ma wpływ na należyte realizowanie przez Stronę obowiązku podatkowego tj. uiszczania nowej opłaty, prawidłowo ustalonej w oparciu o nową deklarację.

Organ odwoławczy podkreślił, że od ww. obowiązku nie zwalnia przywoływana we wniosku okoliczność posiadania kompostownika, w którym jak twierdzi Strona składowane są odpady BIO. Właściciel każdej nieruchomości zamieszkałej ma obowiązek poddać się rygorom gminnego systemu gospodarowania odpadami komunalnymi i nie zwalnia takiego właściciela samodzielne zagospodarowanie odpadów komunalnych. Ustawodawca w art. 6i ust. 1 pkt. 1 u.p.c.g. ustanowił domniemanie, że na zamieszkałych nieruchomościach powstają odpady, co jest zgodne z logiką i doświadczeniem życiowym (tak też m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK 1579/15). Strona nie może zatem uchylać się od konieczności uiszczania przedmiotowej opłaty, powołując się na fakt wykorzystywania części odpadów (bio) we własnym zakresie i tym samym, nieprzydatność wszystkich wymaganych prawem pojemników.

Tym samym zdaniem organu II instancji przywoływana okoliczność nie jest istotna dla rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej naliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, zakończonej decyzją z dnia 7 października 2019 r. Obowiązek uiszczenia tej opłaty nie jest bowiem zależny od sposobu samodzielnego wykorzystania części odpadów komunalnych. Nie ziściła się, zatem podstawa wznowieniowa określona w przepisie art. 240 1 pkt. 5 O.p.

Odpowiadając na zarzuty odwołania organ II instancji wyjaśnił, że w sprawie nie ziściła się także przywoływana w odwołaniu podstawa wznowieniowa z art. 240 § 1 pkt. 1 O.p. Decyzja nie została oparta na sfałszowanych dowodach. Dla zaistnienia tej podstawy konieczne jest, aby sfałszowanie dowodu, na które powołuje się podmiot wnioskujący, zostało stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie zaistniała. O fałszywości dowodów nie świadczy argumentacja Strony, w której podważa ona zasadność ciążącego na niej obowiązku posiadania 5 pojemników (na pięć frakcji) i złożenia stosownie do tego odpowiedniej, wymaganej przepisami prawnymi deklaracji, a ostatecznie zasadność ponoszenia nowo ustalonej wysokości opłaty.

W sprawie nie budziło też wątpliwości organu II instancji, że nie spełnione zostały pozostałe podstawy wznowieniowe określone w art. 240 § 1 O.p. Wobec niestwierdzenia istnienia przesłanek określonych w tym przepisie, zasadnie zdaniem organu odwoławczego organ I instancji, działając w oparciu o treść art. 245 § 1 pkt. 2 O.p. orzekł o odmowie uchylenia dotychczasowej decyzji własnej.

Skarżąca wniosła na powyższą decyzję organu II instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Podniosła, że postępowanie powinno prowadzić do eliminacji wadliwości procesowych, które są zawarte w przedmiotowej decyzji ostatecznej. Skarżąca podniosła, że mimo otrzymania wezwania do złożenia korekty deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dnia 6 czerwca 2019 r., nie była w stanie złożyć takiej korekty w wyznaczonym terminie, bowiem parę godzin później wyjeżdżała za granicę na 10-dniową pielgrzymkę, którą opłaciła kilka miesięcy wcześniej.

Po powrocie podjęła się telefonicznie załatwienia sprawy i otrzymała odpowiedź z urzędu, że obecnie nie może dokonać korekty deklaracji, bowiem w sprawie wydana zostanie decyzja. W ocenie Skarżącej fałszywym było to stwierdzenie urzędnika, bowiem nie zostało jeszcze wszczęte postępowanie określające wysokość opłaty za odpady. Postępowanie to wszczęte zostało miesiąc później, a więc uprawnienie skorygowania deklaracji nie było zawieszone. W ocenie Skarżącej bezprawnie pozbawiono Jej prawa do korekty deklaracji, a obecnie nęka się ją wysokimi opłatami. Dalej wyjaśniła, że w toku postępowania, w dniu 1 października 2019 r. wypełniła nową deklarację pod dyktando urzędnika, zgodnie z wymogami uchwał Rady Miasta Krakowa, - tj. na pięć frakcji selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Potem jednak ponownie dokonała korekty w dniu 4 października 2019 r. przechodząc na dopuszczalny jeszcze nieselektywny odbiór odpadów z posesji - tj. na 2 kubły. 2 kubły były dla rodziny Skarżącej wystarczające i nie zawsze całkowicie zapełniane przy odbiorze.

Dlatego niezrozumiałe pozostaje dla Skarżącej wydanie decyzji z dnia 7 października 2019 r., doręczonej dnia 14 października 2019 r., w której dotychczasowe kubły selektywne policzone zostały po stawce nieselektywnej każdy kubeł, w tym kubeł na szkło – odbiór raz w tygodniu, przy zamieszkaniu dwóch osób dorosłych i jednego dziecka. To było oparte na fałszywych i absurdalnych dowodach. W praktyce kubeł na szkło był zapełniony do połowy po sześciu miesiącach. Nikt w okolicy biorąc pod uwagę również szacunkowe naliczanie opłat nie płaci tak wysokich miesięcznych opłat za odbiór odpadów.

Skarżąca poczuła się oszukana. Można było bowiem doliczyć do 3 istniejących na posesji frakcji selektywnych jeszcze dwie brakujące, aby spełnione zostały wymogi uchwał Rady Miasta Krakowa, tak jak to zostało polubownie załatwione w deklaracji z dnia 1 października 2019 r. Mając powyższe na uwadze Strona wniosła o umorzenie tej części opłaty, która jest oparta na fałszywych danych i przyjęcie do zapłat kwoty wyliczonej w deklaracji z dnia 1 października 2019 r. bądź z dnia 4 października 2019 r. przy nieselektywnej zbiórce odpadów.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z dnia 6 marca 2021 r. Skarżąca uściśliła okoliczności wezwania Jej do przedłożenia deklaracji i następujących po tym czynności. Podniosła też, że miała ugodę z urzędem poprzez deklarację z dnia 18 grudnia 2017 r. do selektywnego odbioru na 3 frakcje z 4 kubłami. Nową uchwałą wprowadzono 5 frakcji, a Skarżąca miała ponad połowę z 5 nowych frakcji. Zdaniem Skarżącej organ powinien był dążyć do uzupełnienia brakujących frakcji, a nie ustalić opłatę za wszystkie kubły według stawki za nieselektywny odbiór. Podniosła, że według deklaracji z dnia 18 grudnia 2017 r. płaciła 158,58 zł, a decyzją z dnia 7 października 2019 r. orzeczono 363,72 zł miesięcznie. Wniosła o wznowienie postępowania i umorzenie ponadnormatywnej kwoty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; ze zm.; dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.).

Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.; dalej: ustawa o COVID-19). Zgodnie z brzmieniem tego przepisu obowiązującym do dnia 2 lipca 2021 r. przewodniczący mógł zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uznał rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

W niniejszej sprawie Przewodniczący I Wydziału WSA w Krakowie, zawiadomieniem z dnia 16 lutego 2021 r. poinformował Skarżącą i organ o zamiarze skierowania sprawy na posiedzenie niejawne w ww. trybie. Następnie zarządzeniem z dnia 18 marca 2021 r. wyznaczył w rozpatrywanej sprawie posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów na dzień 12 maja 2021 r.

Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym wynikało z okoliczności, iż przeprowadzenie rozprawy mogłoby stanowić nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a jednocześnie nie ma technicznych możliwości jej przeprowadzenia na odległość z bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Zdaniem Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Przy tym wyjaśnić należy, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji stron, bowiem podnoszone przez nie argumenty, są wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę i inne pisma procesowe. Z tych względów, Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19 sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa.

Kontroli sądu poddana została decyzja wydana w trybie wznowienia postępowania w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji określającej Skarżącej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na podstawie art. 6o i art. 6q u.c.p.g.

Nie jest przy tym sporne w sprawie, że Skarżąca nie złożyła w terminie 15 kwietnia 2019 r., wymaganej, nowej deklaracji w związku z uchwałami Rady Miasta Krakowa z dnia 19 grudnia 2018 r. i treścią art. 6m ust. 2 u.c.p.g.

Stosownie do art. 6o ust. 1 u.c.p.g. w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze.

Zgodnie zaś z art. 6q ust. 1 u.c.p.g. w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta.

Na wstępie należy wyjaśnić, a, na co wskazywał już organ II instancji, mając na uwadze występowanie przez Skarżącą w sprawie bez profesjonalnego pełnomocnika, a także treść jej argumentacji, że tryb wznowienia postępowania jest trybem nadzwyczajnym. Skarżąca nie może oczekiwać, by organy administracji w tym postępowaniu badały merytorycznie całość sprawy. Również Sąd nie ma w tym trybie kompetencji do kontroli wydanej pierwotnie decyzji, jakie miałby w przypadku zaskarżenia decyzji II instancji wydanej na skutek wniesionego odwołania.

Instytucja wznowienia postępowania ma bowiem na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją, tylko i wyłącznie jeżeli postępowanie przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 § 1 pkt 1-12 O.p.

Innymi słowy, postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego i w konsekwencji nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym.

W postępowaniu wznowionym organ je prowadzący może odnieść się do istoty sprawy tylko wówczas, gdy postępowanie, w którym wydano decyzję ostateczną, obarczone było taką wadą, która przez ustawodawcę uznana została za wadę kwalifikowaną, enumeratywnie wyliczoną w przepisach prawa procesowego. Instytucja wznowienia postępowania nie jest środkiem prawnym, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, abstrahując od stopnia wadliwości prowadzonego postępowania.

Jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego jest uregulowana w art. 128 O.p. zasada trwałości decyzji ostatecznych. Zgodnie z tym przepisem, decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz w ustawach podatkowych. Podany przepis i wynikająca z niego ogólna zasada gwarantuje pewność obrotu prawnego oraz stabilność skutków prawnych aktów organów administracji publicznej. Przepis ten, ustanawiając ochronę decyzji ostatecznych przyznaje im cechę trwałości, przy równoczesnym wyznaczeniu granic tej trwałości. W konsekwencji, wzruszenie takich decyzji nie jest poddane pełnej swobodzie, lecz ogranicza się do ściśle określonych przypadków, związanych z możliwością wzruszania decyzji ostatecznych w trybach nadzwyczajnych. Jednym z nich jest instytucja wznowienia postępowania, która musi opierać się na ustawowo określonych przesłankach, wymienionych w art. 240 § 1 O.p. Nadto, ponieważ wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznych, przesłanki wznowienia podlegają wykładni ścieśniającej (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996, str. 626). Nie można przesłankom wznowienia przypisywać szerszego znaczenia niż wyrażone wprost w przepisie prawa. Zasada, zgodnie z którą przesłanki wznowienia postępowania podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane rozszerzająco, pełni funkcję gwarancyjną, pozwala bowiem ograniczyć sytuacje, w których jedna sprawa będzie rozpoznawana kilkukrotnie, wyłącznie do przypadków kwalifikowanych wadliwości, wskazanych m.in. w art. 240 § 1 O.p.

Wznawiając postępowanie (art. 243 § 1 O.p.) właściwy organ podatkowy, tj. organ, który wydał w sprawie "zwykłej" decyzję w ostatniej instancji, bada pierwotnie, czy zaistniały przesłanki wznowienia postępowania, określone w art. 240 § 1 O.p. (samo wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania o tym bowiem jeszcze nie przesądza). Postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją "zwykłego" postępowania podatkowego, tj. kolejną jego instancją. W następstwie tego postępowania nie następuje merytoryczna kontrola ostatecznej decyzji podatkowej we wszelkich jej aspektach. Przedmiotem postępowania wznowieniowego nie może być tym samym powtórne merytoryczne rozpoznanie sprawy, gdyż w sposób oczywisty naruszyłoby to zasadę trwałości decyzji. Z tego względu niedopuszczalne jest interpretowanie przesłanek wznowienia postępowania w sposób rozszerzający.

Skarżąca jako podstawę wznowienia opisała okoliczności, które organy zasadnie przypisały do przesłanek regulowanych w art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 O.p. Zgodnie z tymi przepisami w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe lub wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo stwierdziły brak podstaw do uchylenia decyzji w trybie wznowieniowym albowiem, wbrew stanowisku Skarżącej, w sprawie nie zachodzą podstawy do wznowienia postępowania określone w przepisie art. 240 § 1 pkt 1 ani pkt 5 O.p., ani też żadna inna z pozostałych przesłanek wymienionych art. 240 § 1 O.p.

W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły analizę i ocenę złożonego wniosku oraz okoliczności sprawy.

Przechodząc do omówienia pierwszej z wymienionych przez Skarżącą przesłanek wskazać należy, że norma z art. 240 § 1 pkt 1 O.p., stanowiąc o fałszowaniu dowodów odnosi się do popełnienia przestępstwa sfałszowania dowodu lub innego przestępstwa, co wynika wprost z brzmienia art. 240 § 2 O.p., który dla jego wykazania - co do zasady - wymaga orzeczenia właściwego sądu. Zatem w kwestii oceny czy doszło do sfałszowania dowodu winien wypowiedzieć się właściwy sąd, albowiem wynika to z ustawowego podziału kompetencji organów państwowych, następstwem czego jest wyłączenie możliwości orzekania organów właściwych w sprawie wznowienia postępowania o przestępstwie jakim jest fałsz dowodów. Innymi słowy, sfałszowanie dowodu musi zostać stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu. Od zasady, że fałsz dowodu powinien być wykazany orzeczeniem sądu, istnieją dwa wyjątki. Pierwszy obejmuje sytuację, gdy postępowanie przed sądem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa (np. przedawnienie ścigania lub wyrokowania, abolicja, immunitet) a po drugie, gdy sfałszowanie dowodu jest oczywiste, czyli rzuca się w oczy. W tym drugim wypadku nie wystarczy wykazać oczywistości fałszu, lecz ponadto trzeba uzasadnić, że wznowienie postępowania przed wydaniem orzeczenia przez sąd jest niezbędne do ochrony interesu publicznego. Zatem oczywistość fałszerstwa, o której mowa w art. 240 § 2 O.p., musi być możliwa do stwierdzenia bez przeprowadzania dodatkowych dowodów, jawna, widoczna gołym okiem (por. J. Rudowski (w:) S. Babiarz, B. Dauter, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, J. Rudowski "Ordynacja podatkowa. Komentarz", Warszawa 2017, Wolters Kluwer, s. 1250-1251). Podkreślić przy tym należy, że pojęcie "fałszywy" w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 1 O.p. nie może być utożsamiane z odmienną oceną materiału dowodowego forsowaną przez wnioskodawcę.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że zasadnie organ II instancji przyjął, iż kwestionowana decyzja z dnia 7 października 2019 r. nie została oparta na sfałszowanych dowodach. Dla zaistnienia tej podstawy wznowienia konieczne jest bowiem, aby sfałszowanie dowodu, na które powołuje się podmiot wnioskujący, zostało stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie zaistniała. O fałszywości dowodów nie świadczy z pewnością argumentacja Skarżącej, w której podważa ona zasadność ciążącego na niej obowiązku posiadania 5 pojemników (na pięć frakcji) i złożenia stosownie do tego odpowiedniej, wymaganej przepisami prawnymi deklaracji, a w konsekwencji braku deklaracji, zasadność ponoszenia ustalonej wysokości opłaty. W szczególności brak rozeznania, wiedzy i akceptacji Skarżącej odnośnie zasad i mechanizmów ustalania opłat za gospodarowanie odpadami, nie może skutkować uznaniem, że kwestionowaną decyzję wydano na podstawie sfałszowanych dowodów.

Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, ustawodawca ustanowił domniemanie w art. 6i oraz art. 6j u.c.p.g., że na zamieszkałych nieruchomościach powstają odpady, a stawka za ich odbiór jest uzależniona od liczby mieszkańców, ilości zużytej wody z danej nieruchomości lub powierzchni lokalu mieszkalnego, a nie rzeczywistej ilości powstałych odpadów.

Jeżeli natomiast chodzi o przesłankę wymienioną w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., to wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią przywołanego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Przepis ten formułuje zatem wymóg spełnienia następujących warunków:

- okoliczności faktyczne i dowody są nowe i muszą zostać ujawnione organowi po wydaniu decyzji ostatecznej, wcześniej nie były temu organowi znane (dlatego są nowe),

- muszą istnieć już wcześniej (to jest w chwili wydania decyzji ostatecznej),

- są istotne dla sprawy, co oznacza, że mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy.

Wykładnia gramatyczna przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., przewidującego odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznych wymaga, aby wszystkie te warunki (przesłanki) zostały spełnione kumulatywnie (jednocześnie). Zatem brak spełnienia choćby jednego z warunków daje uzasadnioną podstawę organowi podatkowemu do odmowy uchylenia decyzji. Co istotne, strona może się powoływać w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne bądź dowody, co do których istnienia nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania zwykłego, nie mogła zatem żądać ich uwzględnienia w jego toku a organ sam tych dowodów nie odnalazł lub też nie badał okoliczności, wskazywanych we wniosku o wznowienie jako "nowe".

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że prawidłowo organy podatkowe obu instancji uznały, że wskazywane przez Skarżącą okoliczności nie uzasadniają uchylenia decyzji.

W szczególności trafnie wskazał organ II instancji, że przywoływany we wniosku fakt posiadania kompostownika, a także niepełne korzystanie z pojemności pojemników na poszczególne frakcje, nie są okolicznościami, o których strona nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania i tym samym nie mogła żądać ich uwzględnienia w jej toku. Z twierdzeń bowiem samej Skarżącej zawartych we wniosku z dnia 29 października 2019 r. wynika jednoznacznie, że kompostownik istniał już w 2017 r.

Słusznie też stwierdziły organy obu instancji, że nie są to okoliczności, które mogą być uwzględniane przy ustalaniu obowiązków Skarżącej wynikających z obowiązującego Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Miejskiej K. i pozostałych przepisów prawa miejscowego uchwalonych przez Radę Miasta Krakowa uchwałami w dniu 19 grudnia 2018 r.

Podnoszona przez Skarżącą argumentacja dotycząca niewykorzystywania przez Jej rodzinę narzuconych przepisami pojemności pojemników na odpady nie może prowadzić do skutecznego zakwestionowania sposobu naliczania opłat.

Warto tu wskazać, że do pewnego stopnia zrozumiała jest frustracja Skarżącej związana z narzuconym wszystkim mieszkańcom Gminy Miejskiej K. sposobem rozliczania odbioru odpadów, który niejako w sposób ryczałtowy, nie jest związany bezpośrednio z ilością wytwarzanych odpadów, a sposób naliczania opłat i ich wysokość wywołują kontrowersje w społeczeństwie.

Jednakże po pierwsze, sposób naliczenia opłat jest taki sam dla wszystkich mieszkańców znajdujących się w podobnej sytuacji, a wysokość opłat regulowana jest przez uprawniony organ jednostki samorządu terytorialnego w ramach przysługującym mu na mocy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2021 r., poz. 1372) oraz u.c.p.g. kompetencji. Trzeba też przyznać, że w dużym zakresie przepisy ustawowe narzucają gminom pewne rozwiązania i ograniczają swobodę regulacji. Przykładem takich ograniczeń mogą być art. 3aa – art. 3c u.c.p.g., które implementując wytyczne prawa unii europejskiej, ustanawiają do osiągnięcia przez gminy sztywne poziomy przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych na kolejne lata.

Po drugie, Skarżąca w swoim dobrze pojętym interesie powinna dotrzymywać określonych prawem terminów na składanie odpowiednich deklaracji czy ich korekt (art. 6m u.c.p.g.). Należy zaznaczyć, że całość odpowiednich informacji dotyczących szeroko pojętej gospodarki odpadami, jest udostępniana mieszkańcom przez Gminę m.in., zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 9 u.c.p.g., na stronach internetowych (obecnie np. https://mpo.krakow.pl/pl/mpo/odbiorodpadow).

Powinna była też, jeśli jej celem była kontrola merytoryczna kwestionowanej decyzji PMK z dnia 7 października 2019 r. znak: [...] określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, skorzystać z możliwości wniesienia odwołania do organu II instancji w terminie 14 dni.

Wobec wniosków sformułowanych przez Skarżącą o umorzenie części opłaty czy też umorzenie ponadnormatywnej kwoty, należy wskazać, że ani organy w postępowaniu wznowieniowym, ani też Sąd, nie miały kompetencji ani podstaw do takiego sformułowania orzeczenia.

Obecnie Skarżąca może jedynie składać deklaracje i dokonywać ich zmian na przyszłość, a co do zaległości ewentualnie upatrywać szans na uwzględnienie swojej argumentacji oraz złagodzenia niekorzystnego i Jej zdaniem krzywdzącego sposobu naliczania opłat na podstawie wniosku o udzielenie ulgi złożonego w trybie art. 67a i następne O.p. w zw. z art. 6 ust. 12 u.c.p.g.

Na marginesie trzeba stwierdzić, że omyłkowe odwołanie się przez organ II instancji do przepisów "k.p.a.", a także do "decyzji z 6 grudnia 2011 r. (Nr. [...])", która nie dotyczyła niniejszej sprawy, stanowią uchybienia uzasadnienia decyzji odwoławczej nie mające wpływu na wynik postępowania.

Końcowo należy wskazać, że Sąd uznał skargę za bezzasadną, nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji również innych niż zarzucane w skardze uchybień, które mogłyby stanowić podstawę do uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.