Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 480/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 4; art. 151 § 1 pkt 1; art. 7; art. 77 § 1; art. 80; art. 6;
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 3 pkt 20; art. 28 ust. 2;
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 121; art. 122;
journal: Dz.U. 2021 poz 1973
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - t.j.
article: art. 151;
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 października 2022 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 23 maja 2022 r., znak: IF-VII.7840.6.9.2022.MAK w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 23 maja 2022 r., znak: IF-VII.7840.6.9.2022.MAK Wojewoda Lubelski, po rozpatrzeniu odwołania P. B., utrzymał w mocy decyzję Starosty Chełmskiego z dnia 1 kwietnia 2022 r., znak: AB.6740.1.423.2019, odmawiającą po wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia 20 października 2021 r., uchylenia ostatecznej decyzji Starosty Chełmskiego z dnia 28 sierpnia 2020 r.. Nr 464/20, znak: AB.6740.1.423.2019 zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej Play numer [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą oraz linią kablową SN-15 kV i stacją transformatorową na działce nr ew. [...], położonej w obrębie ewid. S. , jednostka ewid. S. .

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 31 sierpnia 2020 r. do Starostwa Powiatowego w Chełmie wpłynął wniosek P. B., w którym zwrócił się z prośbą o uznanie go za stronę w toczącym się postępowaniu administracyjnym w sprawie budowy stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej przy ul. [...] w miejscowości S., gm. S., oznaczonej symbolem [...] oraz o udostępnienie kopii dokumentów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie. Wnioskodawca wywiódł swój interes prawny z art. 140 k.c., ponieważ działka której jest właścicielem (dz. nr [...]) oddalona jest o ok. 70 m od planowanej inwestycji.

W wyniku trwającego postępowania żądanie to zostało zakwalifikowane jako wniosek o wznowienie postępowania, a P. B. wyjaśnił, że żąda wznowienia postępowania opierając swoje zarzuty o przesłankę wynikającą z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Postanowieniem z dnia 20 października 2021 r., znak: AB.6740.1.423.2019 Starosta Chełmski wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty Chełmskiego z dnia 28 sierpnia 2020 r., Nr 464/20, znak: AB.6740.1.423.2019.

W związku z kolejnymi wezwaniami dotyczącymi usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji projektowej i prawnej dotyczącej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej inwestor przy piśmie z dnia 17 lutego 2022 r. dołączył kwalifikację instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej [...] opracowanej przez mgr inż. U. K., graficzną prezentację poziomu pól elektromagnetycznych instalacji: radiokomunikacyjnej (opracowaną w oparciu o regulacje prawne aktualne na dzień składania wniosku o pozwolenie na budowę, wyjaśnienia mgr inż. U. K. z dnia 7 lutego 2022 r., odpowiedź inwestora oraz RODO). Nadto przy piśmie z dnia 7 marca 2022 r. inwestor przedłożył wyjaśnienia mgr inż. U. K. z dnia 7 marca 2022 r. oraz graficzną prezentację pól elektromagnetycznych instalacji radiokomunikacyjnej (opracowaną w oparciu o regulacje prawne aktualne na dzień składania wniosku o pozwolenie na budowę).

W dniu 1 kwietnia 2022 r. Starosta C., na postawie art. 145 § 1 pkt 4, 151 § 1 pkt 1 Kpa, wydał decyzję o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia 28 sierpnia 2020 r., Nr [...], znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] numer [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą oraz linią kablową SN-15 kV i stacją transformatorową na działce nr ew. [...], położonej w obrębie ewid. S. , jednostka ewid. S. . W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż działka o nr ew. 1122 położona w obrębie ewid. S. , jednostka ewid. S. - będąca własnością P. B. nie mieści się w zasięgu obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji. W zawiązku z powyższym zasadne było uznanie, iż wnioskodawcy nie przysługuje przymiot strony w sprawie zakończonej decyzją ostateczną.

W wyniku odwołania wniesionego przez P. B. w sprawie orzekał Wojewoda Lubelski, który decyzją z dnia 23 maja 2022 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty Chełmskiego o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji.

Organ odwoławczy w pierwszej kolejności wyjaśnił, że jak wynika z wyroku WSA w Lublinie z dnia 27 maja 2021 r., sygn. II SA/Lu 781/20 organ odwoławczy błędnie ustalił, iż wniosek P. B. z dnia 28 sierpnia 2020 r. stanowił odwołanie. W związku z powyższym pismem z dnia 20 września 2021 r. organ II instancji wezwał P. B. o sprecyzowanie żądania. W odpowiedzi wnioskodawca wskazał, iż wnosi o wznowienie postępowania z uwagi na przesłankę wynikającą z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Tym samym należy stwierdzić, iż wniosek P. B. został złożony z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 Kpa i wypełnił dyspozycję art. 149 Kpa, co dało podstawę do wznowienia przedmiotowego postępowania.

Jak zaznaczył Wojewoda Lubelski kolejną przesłanką, która winna być zweryfikowana przez organ I instancji jest stwierdzenie czy wniosek został złożony przez stronę postępowania. Organ I instancji w kolejnej fazie postępowania na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kpa stwierdził, że z wnioskiem wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną, co skutkowało odmową uchylenia decyzji dotychczasowej. P. B. w piśmie z dnia 2 listopada 2021 r. swój interes prawny wywiódł z faktu, iż jest właścicielem zabudowanej nieruchomości o nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w S. , która znajduje się w odległości ok. 70 m od spornej inwestycji. W związku z powyższym w jego ocenie tak bliskie położenie inwestycji od domów mieszkalnych może spowodować nieodwracalne szkody majątkowe oraz niemajątkowe - zdrowotne.

Organ odwoławczy podkreślił, że art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 K.p.a., co oznacza, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę "interes prawny lub obowiązek", o którym mowa w art. 28 Kpa jest wyprowadzany z art. 28 ust.2 ustawy Prawo budowlane.

Konkludując Wojewoda stwierdził, że aby uzyskać status strony w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę muszą być spełnione kumulatywnie dwie przesłanki, tj. określony podmiot musi posiadać tytuł prawny do nieruchomości w postaci prawa własności, użytkowania wieczystego lub trwałego zarządu oraz jego nieruchomość musi znajdować się w obszarze oddziaływania obiektu. Tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, wynikające z konkretnego przepisu prawa, dają podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Natomiast ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych, nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w tego typu sprawie. Osoba taka może mieć w takim postępowaniu interes faktyczny, a nie interes prawny.

Jak wyjaśnił organ inwestycja dotyczy budowy typowej wieży [...] o wysokości trzonu 60,00 m oraz o łącznej wysokości 61,95 m n.p.t. wraz z betonowym cokołem oraz kotwami wystającymi ponad poziom terenu, a także odgromnikami na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości S.. Na wieży zaprojektowano umieszczenie anten sektorowych oraz anten radioliniowych. Wewnątrz wieży zaprojektowano urządzenia sterujące mocowane na stalowych rusztach. W celu zasilenia stacji bazowej w energie elektryczną zaplanowano budowę linii kablowej 15 kV oraz stację transformatorową. W ramach projektu projektant przewidział instalację dziewięciu anten sektorowych tworzących trzy sektory o azymutach 40°, 170° i 270°. Anteny HW ADU4518R8v06 działające w pasmach częstotliwości 800 MHz, a anteny HW ADU4517R0v06 w pasmach częstotliwości 900 MHz.

W celu prawidłowego określenia kręgu osób w postępowaniu administracyjnym, należy uwzględnić występowanie obszaru strefy o gęstości mocy pola przekraczającej wartość 0,1 W/m2 (określonej jako dopuszczalna dla miejsc dostępnych dla ludności w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów Dz. U. z 2003 r. Nr 192 poz. 1883 — obowiązującym w dacie wydania decyzji). Właściciele działek, nad którymi na wysokości nie mniejszej niż 49,3 m n.p.t. występuje obszar o gęstości mocy 0,1 W/m2, winni zostać uznani za strony postępowania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Zasięg tego obszaru jest nie większy niż 39,33 m od anteny (patrz: zasięgi występowania promieniowania elektromagnetycznego o wartościach wyższych niż dopuszczalne na azymucie 40°, 170° i 270° dla pochylenia minimalnego oraz maksymalnego. Widok w płaszczyźnie pionowej - rys. 2, 3 i 4). Dodatkowo rys. 1 zawiera sumaryczny zasięg obszarów pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych w płaszczyźnie poziomej. Analiza przedłożonych dokumentów wykazała, że strefy o gęstości mocy pola przekraczającej wartość 0,1 W/m2 nie występują na nieruchomości skarżącego. Zasięg występowania promieniowania elektromagnetycznego obejmuje działki o nr ew. [...], [...],[...], [...] i [...] położone w miejscowości S..

W niniejszej sprawie nie występuje zatem ponadnormatywne oddziaływanie stacji bazowej telefonii komórkowej, które by wykraczało poza zakres obszaru oddziaływania wskazany w niniejszej decyzji, obejmujący nieruchomość, której właścicielem jest skarżący.

Na marginesie takich rozważań organ odwoławczy wyjaśnił także, iż pojęcia oddziaływania na środowisko nie należy utożsamiać z obszarem oddziaływania określanym dla potrzeb Prawa budowlanego, bowiem jest to prawny sposób na zweryfikowanie czy dla przedmiotowej inwestycji wymagana jest decyzja środowiskowa. Natomiast jak wynika z akt sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Chełmie ostateczną decyzją z dnia 21 lipca 2020 r., znak: SKO.II.41/66/OŚ/2020 uchyliło decyzję Wójta G. S. z dnia 31 marca 2020 r., znak: RBO.6220.3.15.2020 o odmowie ustalenia na rzecz firmy [...] Sp. z o.o. środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...], zlokalizowanej na terenie działki nr [...], położonej w miejscowości S., gm. S., pow. chełmski, woj. Lubelskie, oznaczonej symbolem CHE4480A i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości z uwagi na brak obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia. Ponadto WSA w Lublinie wyrokiem z dnia 21 września 2021 r., sygn. II SA/Lu 591/20 oddalił skargę na w/w decyzję SKO z dnia 21 lipca 2020 r., znak: SKO.II.41/66/OŚ/2020. Nie wątpliwe niniejsza ostateczna decyzja pomimo, iż jest umarzająca to zawiera uzasadnienie merytoryczne. Zatem trzeba wyjaśnić, iż zgodnie z art. 86 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy wydające decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1, a zatem również organy wydające decyzje o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 1 pkt 1 tej ustawy). Jak wskazuje się w orzecznictwie, treść przywołanych przepisów wskazuje, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter sui generis rozstrzygnięcia wstępnego" względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia i pełni względem niego w istocie funkcję prejudycjalną, zaś określone w tej decyzji warunki realizacji przedsięwzięcia nie mogą być na dalszych etapach procesu inwestycyjnego modyfikowane. Jak wynika z powyższego, istnieje niepodważalne iunctim pomiędzy decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach a decyzją o pozwoleniu na budowę. Zatem dopóki w obrocie prawnym istnieje ostateczna decyzja SKO z dnia 21 lipca 2020 r., znak: SKO.II.41/66/OS/2020 to organy architektoniczno-budowlane są nią zawiązane i nie mają prawa do jej kwestionowania.

Końcowo Wojewoda Lubelski wskazał, że skoro w przypadku stwierdzenia, że podana przez stronę we wniosku przyczyna wznowienia, w rzeczywistości nie wystąpiła, organ powinien wydać decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kpa, a więc taka decyzja ma charakter decyzji procesowej, bowiem nie dochodzi w tym przypadku do merytorycznego rozstrzygnięcia.

Decyzja Wojewody Lubelskiego została zaskarżona przez P. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

W skardze decyzji zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 w powiązaniu z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z:

1. Art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez pominięcie dowodu załączonego do odwołania, z którego wynikało jednoznacznie, iż moce EIRP obiektu zostały w pierwotnym wniosku wielokrotnie zaniżone.

2. Art. 7, 8, 9, 77 § 1,107 § 1,107 § 3 kpa poprzez nie dokonanie jakiejkolwiek oceny projektu w zakresie oceny wpływu obiektu na środowisko w tym na zdrowie ludzi zgodnie z przepisami odrębnymi, których nawet me podano. Ponadto przyjęcie, iż obszar oddziaływania obiektu na środowisko dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie jednego przepisu i to bez weryfikacji dokumentacji przedłożonej przez inwestora.

3. Art. 7, 8, 9, 77 § 1,107 § 1,107 § 3 kpa poprzez przyjęcie, iż stroną postępowania są tylko właściciele tych nieruchomości gdzie przekroczono dopuszczalne normy promieniowania biorąc pod uwagę niekompletną dokumentację przedłożoną przez inwestora, która nie podlega merytorycznej ocenie. Ponadto wadliwe przyjęcie, iż osoba posiadająca interes prawny w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowanych nie ma prawa na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę sprawdzenia czy projekt budowlany spełnia jej wymogi.

4. Art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 1, 107 § 3 kpa poprzez uznanie, iż skarżący nie ma prawa do kwestionowania dokumentacji technicznej, pomimo że potwierdza się, iż może zdalnie zwiększać moce anten, co wynika wprost z raportu Najwyższej Izby Kontroli. Ponadto zdaniem organu nikt nie może być stroną postępowania w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, ponieważ obszar oddziaływania obiektu ustala się na podstawie jednego przepisu, który nie wiadomo, jakiej części środowiska a ponadto samo rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 19.12.2019 roku zostało zaakceptowane, pomimo że nie wiadomo, kto z punktu medycznego, dokonał analizy wpływu tylko i wyłącznie w odniesieniu do ludzi a nie całego środowiska.

5. § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie z uwagi na nie uwzględnienie rozporządzenia MINISTERSTWA RODZINY, PRACY 1 POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 29 czerwca 2016 roku w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z narażeniem na pole elektromagnetyczne (Dz. ustawa 2016 Poz. 950) w związku z art. 28 ust 2 oraz 3 pkt 20 ustawy prawo budowlane odnośnie strefy pośredniej oraz zagrożenia poprzez jego pominięcie w sytuacji, w której jest on również przepisem odrębnym.

6. Art 38, 39, 74 ust 3 Konstytucji w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r. poz. 2448) poprzez przyjęcie, iż tylko i wyłącznie przepisy w/w aktu prawnego stanowią przepis odrębny na podstawie, którego ustala się obszar oddziaływania obiektu i to w sytuacji, w której w/w akt prawny został sporządzony bez udziału lekarzy oraz badań potwierdzających bezpieczeństwo nowej normy. Ponadto przepis ten nie dotyczy całego środowiska, lecz tylko jego części.

7. Art. 28 ust 2 w związku z art 3 pkt. 20 ustawy prawo budowlane w związku z art 2, 6 ust 1 lit a, 9 ust 2, ust 3 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzona w Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r w związku z 91 ust 1, 2,3 Konstytucji RP w powiązaniu z art. § 2 ust 1 pkt 7 lit a-d oraz § 3 ust 1 pkt 8 lit a-g Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko popraez przyjęcie, iż nie stanowią one przepisów odrębnych, ponieważ, właściciele sąsiednich nieruchomości nie mają prawa do kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej bez decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (dotyczy faktycznych mocy) i to bez ustalenia faktycznych maksymalnych mocy EIRP oraz pochylenia anten.

8. Art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 28 ust 2, art. 3 pkt 20, art. 5 ust 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane w powiązaniu z art 143 kodeksu cywilnego oraz 64 ust 3 Konstytucji poprzez nie dokonanie oceny przepisów w/w oraz uznanie, że przepisy kodeksu cywilnego nie mogą stanowić źródła interesu prawnego w odniesieniu skarżącego, pomimo że inwestycja narusza jego dobra chronione prawem i z tego powodu miał prawo do weryfikacji zaskarżonej decyzji.

9. Art 107 § 1 pkt 4, 5,107 § 3 kpa poprzez sformułowanie osnowy decyzji oraz jej uzasadnienia z rażącym naruszeniem przepisów prawa, ponieważ brak zastosowanych konkretnych przepisów prawa materialnego z jednoczesnym ich uzasadnieniem nie pozwala na podjęcie polemiki z nią. Ponadto organ nie dokonał oceny kwalifikacji przedsięwzięcia w zakresie odnoszącym się do konieczności ustalenia maksymalnych mocy oraz pochyleń anten oraz uwzględnienia sumarycznych mocy.

10. Art 8 § 1,11, 77 § 1, 80,107 § 1,107 § 3 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez sporządzenie decyzji w sposób uniemożliwiający jej odkodowanie tym bardziej, że obowiązkiem organu jest skonstruowanie uzasadnienia merytorycznego odnoszącego się do konkretnej jednostki prawnej zastosowanego aktu wraz z jego uzasadnieniem. Ponadto nie wyjaśniano czy wskazane w dokumentacji alty maksymalne są ustalone na podstawie kart katalogowych anten czy też organ bazuje tylko na wyjaśnieniach inwestora. Ponadto organ winien wyjaśnić jak rozumie to pojęcie, ponieważ uznanie, iż o maksymalnym pochyleniu anten decyduje

inwestor powoduje, iż żadna inwestycja nigdy nie będzie wymagać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

11. Art 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1, 107 § 3 kpa poprzez nie wyjaśnienie czy ewentualnie przewrócenie się masztu nie spowoduje bezpośredniego zagrożenia dla zdrowia, życia oraz mienia-tak odnośnie dróg NSA 11 OSK 2428/18 w wyroku z dnia 20.05.2021 roku, II OSK 1376/18 w wyroku z dnia 29.10.2020 roku.

12. § 11 ust 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego [Dz.U. z 2012 r. poz. 462, dalej rozporządzenie z 2012 r.), poprzez pominięcie okoliczności, że projekt powinien zawierać dane techniczne obiektu budowlanego charakteryzujące wpływ tego obiektu na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie, pod względem m.in. promieniowania, w szczególności jonizującego pola elektromagnetycznego i innych zakłóceń, z podaniem odpowiednich) parametrów tych czynników i zasięgu ich rozprzestrzeniania się - mając na uwadze, ze przyjęte w projekcie rozwiązania przestronne, funkcjonalne i techniczne powinny wykazywać ograniczenie lub eliminację wpływu obiektu budowlanego na środowisko przyrodnicze, zdrowie ludzi i inne obiekty budowlane, zgodnie z odrębnymi przepisami - tak NSA II OSK 672/20 w wyroku z dnia 18.03.2020 r.

Wskazując na takie zarzuty w skardze wniesiono o uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zwrot kosztów według norm przypisanych w tym zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r., poz. 329 - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, jego zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie postanowienia następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Skarga w sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organ nie naruszył także przepisów prawa materialnego.

Już w tym miejscu należy podkreślić, że ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji w przedmiocie wzruszenia decyzji w trybie wznowieniowym.

Organ administracji dokonał także właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosował normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

W myśl przepisu art. 7 k.p.a., organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.).

Organ administracyjny jest więc zobowiązany na podstawie przytoczonych przepisów do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona.

W rozpoznawanej sprawie organ administracji nie naruszył wskazanych reguł postępowania. Organ zebrał wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważył go i poddał ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustalił dokładnie stan faktyczny i wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa.

Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i dowody zgromadzone w aktach sprawy, w tym także te związane z charakterystyką techniczną i położeniem przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej.

Ustalenia organu w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń. Ustalenia te wynikają bowiem z przeprowadzonych w sprawie i wskazanych w uzasadnieniu decyzji dowodów, w tym w szczególności ze złożonego projektu budowlanego i załączonych do niego dokumentów. Część dowodów, które stanowiły podstawę ustaleń dokonanych w sprawie, to dowody w postaci dokumentów urzędowych, których prawdziwość w żaden sposób nie została podważona.

Podkreślić należy również, że także sam skarżący nie wskazuje takich środków dowodowych, które będąc pominięte przez organ, miałyby znaczenie dla ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Organ nie naruszył także dyspozycji art. 6 k.p.a.

Zasada legalizmu (praworządności) oznacza, że organ musi działać na podstawie i w granicach prawa.

W sprawie organ działał na podstawie przepisów obowiązującego prawa.

Nie ma podstaw do podzielenia zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie elementy wymagane powyższym przepisem, co umożliwia przeprowadzenie kontroli sądowej wydanego przez organ rozstrzygnięcia. W motywach zaskarżonej decyzji organ odwoławczy rzeczowo i z poszanowaniem reguł określonych w art. 107 § 3 k.p.a. wyjaśnił przesłanki natury faktycznej i prawnej podjętego rozstrzygnięcia.

Brak jest również podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda Lubelski utrzymał w mocy decyzję Starosty Chełmskiego z dnia 1 kwietnia 2022 r., odmawiającą, po wznowieniu postępowania, uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] w miejscowości S..

Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji odmawiające uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, Wojewoda Lubelski podzielił ustalenia organu I instancji co do tego, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Ze stanowiskiem takim należy się zgodzić albowiem w świetle zgromadzonej dokumentacji jasnym jest, że na nieruchomość, której właścicielem jest skarżący, tj. na działce nr [...] nie występuje ponadnormatywne oddziaływanie stacji bazowej telefonii komórkowej, które by wykraczało poza zakres obszaru oddziaływania przyjęty w pierwotnej decyzji.

Z dokumentów zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego wynika, że strefy o gęstości mocy pola przekraczającej wartość 0,1 W/m2 nie występują na nieruchomości skarżącego. Zasięg występowania promieniowania elektromagnetycznego ponadnormatywnego obejmuje jedynie działki położone bliżej stacji bazowej telefonii komórkowej, tj. działki oznaczone w ewidencji gruntów numerami: [...], [...],[...], [...] i [...] w miejscowości S.. Nie obejmuje on natomiast nieruchomości skarżącego, którą położona jest w odległości ponad 70 m od spornej stacji bazowej (akta administracyjne część II: k.60 (472), 106 (432), 108 (430), 110 (428) (akta zostały podwójnie ponumerowane w związku z czym podano podwójne numery każdej z przywoływanych kart).

Krąg podmiotów mogących być stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę określa art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm. - dalej jako: "prawo budowlane" lub "p.b."), który stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Prawo budowlane obszar oddziaływania obiektu definiuje jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu (art. 3 pkt 20 p.b.).

Jak trafnie wskazuje się przy tym w orzecznictwie wobec braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę przepisów, na podstawie których dochodzi do wyznaczenia obszaru w otoczeniu obiektu budowlanego, przyjąć należy, że są to wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa, które wprowadzają określonego rodzaju ograniczenia w zakresie zagospodarowania, w tym zabudowy, tego terenu.

Z utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika również, że wyznaczenie obszaru oddziaływania inwestycji stosownie do art. 3 pkt 20 prawa budowlanego nie może ograniczać się do ustalenia takiego oddziaływania projektowanego obiektu budowlanego, które stanowić będzie naruszenie obowiązujących przepisów prawa. Ustawowa definicja obszaru oddziaływania obiektu z art. 3 pkt 20 p.b., abstrahuje bowiem od kwestii przekroczenia norm w zakresie oddziaływania inwestycji.

Za niedopuszczalne uznać należy także uzależnienie przymiotu strony wyłącznie od negatywnego oddziaływania inwestycji na prawa osób trzecich.

Z drugiej strony oddziaływania obiektu budowlanego nie można postrzegać jedynie w kategoriach oddziaływania czysto hipotecznego. Przeciwnie łączące się z wykonaniem obiektu oddziaływanie musi ściśle wiązać się z ograniczeniami w zakresie zagospodarowania terenu sąsiedniego wynikającymi z obowiązujących przepisów prawa.

Zawsze też oceny tej kwestii należy dokonać w odniesieniu do konkretnych cech i charakterystyki danego obiektu budowlanego, w tym w szczególności do specyfiki jego oddziaływania na otoczenie.

Oddziaływanie tego rodzaju obiektów budowlanych jak stacja bazowa telefonii komórkowej polega na emisji (promieniowaniu) fal elektromagnetycznych.

Z art. 121 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r., poz. 1973 ze zm. - dalej jako "p.o.ś.") wynika, że ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu środowiska poprzez:

1) utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach;

2) zmniejszanie poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie są one dotrzymane.

Dodatkowo z art. 122 ust. 1 p.o.ś. wynika, że określenia, w drodze rozporządzenia, dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludności, dokonuje się mając na względzie właściwości fizyczne częstotliwości pól elektromagnetycznych oraz zapewnienie ochrony zdrowia publicznego.

Z powyższego wywieść należy, że ustawodawca, kierując się koniecznością zapewnienia ochrony zdrowia publicznego oraz właściwościami fizycznymi częstotliwości pól elektromagnetycznych, a więc wskazaniami naukowymi, określił dopuszczalne, a więc w pełni akceptowalne i tolerowane poziomy pól elektromagnetycznych, które mogą występować na terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejscach dostępnych dla ludności.

W konsekwencji też uznać należy, że dopóki realizowany obiekt nie powoduje emisji pól elektromagnetycznych powyżej poziomów dopuszczalnych (ponadnormatywnych) to nie można przyjąć, że z jego wykonaniem łączą się jakiekolwiek prawnie istotne ograniczenia w zagospodarowaniu terenu sąsiedniego i oddziaływania na teren sąsiedni.

Jeżeli natomiast inwestor projektuje budowę urządzeń powodujących emisję pól elektromagnetycznych o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m2, a strefy tych pól wykraczać będą - choćby w przestrzeni - ponad działkami sąsiednimi, to właściciele tych działek sąsiednich doznają ograniczenia w zagospodarowaniu należącego do nich terenu, co jednocześnie powodować będzie, że należąca do nich nieruchomość pozostawać będzie w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 prawa budowlanego (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1956/18, z dnia 18 września 2015 r., sygn. akt II OSK 174/14 i z dnia 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2376/13).

W analogiczny sposób kwestię tą rozstrzygnął także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 sierpnia 2021 r., sygn. akt II OSK 3181/18.

W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, sąd pierwszej instancji trafnie zaakceptował stanowisko organów, że tym kryterium, które w niniejszej sprawie powinno decydować o tym, czy działka będąca we współwłasności skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej, jest zlokalizowanie stref o gęstości pola elektroenergetycznego większej niż 0,1 W/m2, emitowanego przez nadajniki stacji. Należy dodać, że kryterium tym posługuje się rozp. MŚ 2003. Zatem to od ustalenia, czy działka współwłasności skarżącej znajduje się w obszarze takiego oddziaływania, czy poza nim, zależy wniosek co do jej statusu jako strony w postępowaniu, uprawnionej do domagania się weryfikacji źródłowej decyzji w postępowaniu nadzwyczajnym. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie przychyla się do tego stanowiska i powołanego w odniesieniu do niego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku orzecznictwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, w składzie rozpoznającym sprawę, stanowisko takie w pełni podziela.

W konsekwencji też przyjąć należy, że ocena statusu właściciela nieruchomości sąsiedniej jako strony w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej zależeć będzie od ustalenia, czy działka sąsiednia znajdować się będzie w sferze ponadnormatywnego oddziaływania pola elektromagnetycznego emitowanego przez wykonywany obiekt.

Innymi słowy w tego rodzaju sprawie stroną w rozumieniu art. 28 ust. 2 p.b. i w odniesieniu do inwestycji do których zastosowanie miało rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883) będzie jedynie właściciel nieruchomości, co do której realizowany obiekt powodować będzie emisję pól elektromagnetycznych o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m2, choćby w przestrzeni, ponad działką sąsiednią.

W przypadku skarżącego do tak rozumianej emisji pól elektromagnetycznych nie doszło, co wyklucza możność uznania go za stronę postępowania.

Jak trafnie ustaliły to organy obu instancji strefa o gęstości mocy pola przekraczającej wartość 0,1 W/m2 (określonej jako dopuszczalna dla miejsc dostępnych dla ludności w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów) dla wszystkich azymutów i przy maksymalnym pochyleniu anten, nie jest większa niż 39,33 m od anteny (akta administracyjne część II: k.60 (472), 106 (432), 108 (430), 110 (428)).

Jest to przy tym zasięg sumaryczny, a nie zasięg pojedynczej anteny (akta administracyjne część II: k.108 (430)).

Skoro zaś działka skarżącego leży w odległości ponad 70 m od anteny to oczywistym jest, że nieruchomość ta nie znajduje się w zasięgu ponadnormatywnego oddziaływania przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej.

Strefy o gęstości mocy pola przekraczającej wartość 0,1 W/m2 nie występują więc na nieruchomości skarżącego. Zasięg występowania promieniowania elektromagnetycznego ponadnormatywnego obejmuje działki położone bliżej stacji bazowej telefonii komórkowej, tj. działki oznaczone w ewidencji gruntów numerami: [...], [...],[...], [...] i [...] w miejscowości S.. Nie obejmuje on natomiast nieruchomości skarżącego, którą położona jest w odległości ponad 70 m od spornej stacji bazowej.

Podkreślić należy przy tym, że organy w kwestii określenia dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych odwoływały się do przepisów z daty złożonego wniosku, a więc przepisów rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, a nie do obecnie obowiązującego rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, które jest w tym zakresie dużo bardziej liberalne.

Bez znaczenia dla takiej oceny przedmiotowej kwestii pozostają zarzuty i twierdzenia skargi albowiem nie wpływają one w żaden sposób na zasadniczą dla rozstrzygnięcia sprawy konstatację, że na nieruchomości skarżącego nie występują strefy o gęstości mocy pola elektromagnetycznego przekraczającej wartość 0,1 W/m2.

Powyższe wyklucza zaś możność uznania skarżącego za stronę postępowania.

Twierdzenia skarżącego do ewentualnej innej, większej mocy maksymalnej anten, czy też ich innego, mocniejszego pochylenia anten, mają charakter czysto potencjalny i hipotetyczny.

Zwrócić należy także uwagę, że udzielenie pozwolenia na budowę zawsze dotyczy ściśle określonego zamierzenia inwestycyjnego, którego kształt został wyznaczony w projekcie budowlanym.

Organ administracji architektoniczno-budowlanej zatwierdza ściśle określony projekt budowlany i udziela pozwolenia na budowę ściśle określonego obiektu budowlanego. Na tym etapie postępowania organ nie może przyjmować, że inwestor dokona zmiany mocy instalowanych anten, czy też zmiany tiltu - kąta ich pochylenia. Jeżeliby natomiast w okresie późniejszym w obiekcie budowalnym doszło do istotnych zmian w stosunku do rozwiązań zatwierdzonych w projekcie budowlanym to powinno to skutkować wszczęciem postępowania mającego na celu doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z prawem przez organy nadzoru budowlanego, a nie organy administracji architektoniczno-budowlanej.

Wbrew odmiennym wywodom skarżącego brak jest także podstaw do uznania, że przedstawiony projekt budowlany naruszał wymagania dotyczące zakresu i formy projektu budowlanego wynikające z przepisów wykonawczych.

Brak jest także podstaw do kwestionowania legalności przywoływanych wyżej rozporządzeń określających dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku. Rozporządzenia te zostały wydane przez powołane do tego organy na podstawie upoważnienia ustawowego. Podnoszone przez skarżącego przed sądem administracyjnym wątpliwości co do merytorycznej jakości tych przepisów nie mogą prowadzić do ich wyeliminowania z porządku prawnego albowiem pozostaje to poza granicami kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Za pozostające bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy uznać należy także te zarzuty i wywody skargi, które dotyczą kwestii zaliczenia powyższej inwestycji do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Jak trafnie zauważył to organ ocena potrzeby uzyskania dla przedmiotowej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach została już ostatecznie rozstrzygnięta w innym toczącym się postępowaniu administracyjnym, a wydane tam rozstrzygnięcie wiązało organ administracji architektoniczno-budowlanej przy wydawaniu pozwolenia na budowę.

Trafnie także zauważył organ, że pojęcia oddziaływania na środowisko nie należy utożsamiać z obszarem oddziaływania określanym dla potrzeb prawa budowlanego, bowiem jest to prawny sposób na zweryfikowanie czy dla przedmiotowej inwestycji wymagana jest decyzja środowiskowa.

Na marginesie już więc tylko należy zauważyć, że także przy ocenie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, położenie nieruchomości skarżącego nie mogłoby uzasadniać zaliczenia inwestycji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Działka skarżącego nr [...] leży w azymucie 270° stacji bazowej, w odległości ponad 70 m od stacji bazowej. Na azymucie tym zaprojektowano trzy anteny. Sumując nawet równoważną moc promieniowaną izotropowo wszystkich anten w tym azymucie uzyskalibyśmy sumaryczną moc mniejszą niż 2000 W (465,05 W + 465,05 W + 1012,98 W = 1943,08 W). W takiej sytuacji, aby zaliczyć przedmiotową stację bazową do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko konieczne byłoby ustalenie, że miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny. W azymucie 270° przy maksymalnym pochyleniu anteny (tilt 10°) oś wiązki promieniowania anteny znajduje się na wysokości 46,6 m. Dla takiej zaś wysokości w tym terenie nie ma miejsc dostępnych dla ludności. Działki położone na tym obszarze należą do terenów przeznaczonych w planie miejscowym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę zagrodową (tereny oznaczone symbolami od [...] do [...]). Takie przeznaczenie ma też działka nr [...] (symbol [...] - wypis z planu miejscowego k.224 (264) akt administracyjnych część II). Dla terenów takich w § 24 planu miejscowego maksymalną wysokość zabudowy przewidziano do 3 kondygnacji - 12 m (akta administracyjne część II: k.54-54 (477-475); akta administracyjne część I + projekt budowalny: k.75 (690), 82 (697). Powyższe oznacza, że działki te nie posiadają miejsc dostępnych dla ludności, które znajdowałyby się na wysokości 46 m.

Powyższych wywodów dokonano jedynie na marginesie albowiem wydane w sprawie rozstrzygnięcie opiera się na całkowicie innym ustaleniu, a mianowicie na stwierdzeniu, że na nieruchomość, której właścicielem jest skarżący, tj. działce nr [...] nie występuje ponadnormatywne oddziaływanie stacji bazowej telefonii komórkowej, które by wykraczało poza zakres obszaru oddziaływania przyjęty w decyzji udzielającej pozwolenia na budowę.

Jak już wskazywano z dokumentów zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego wynika, że strefy o gęstości mocy pola przekraczającej wartość 0,1 W/m2 nie występują na nieruchomości skarżącego. Zasięg występowania promieniowania elektromagnetycznego ponadnormatywnego obejmuje wyłącznie działki położone bliżej stacji bazowej telefonii komórkowej, tj. działki oznaczone w ewidencji gruntów numerami: [...], [...][...], [...] i [...] w miejscowości S.. Nie obejmuje on natomiast nieruchomości skarżącego, którą położona jest w odległości ponad 70 m od spornej stacji bazowej.

Powyższe wyklucza możność uznania skarżącego za stronę postępowania, co trafnie przyjęły w sprawie także organy obu instancji.

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.