Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 201/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, Sędziowie Asesor WSA Artur Kot (spr.), Asesor WSA Hieronim Sęk, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2006 r. sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...]listopada 2005 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwanej dalej K.p.a.) oraz art. 18, art. 59 § 1 pkt 2 i § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm. – zwanej dalej u.p.e.a.), po rozpatrzeniu zażalenia T. K. (zobowiązanej), Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] lipca 2005 r. odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z [...] kwietnia 2002 r. oraz [...] czerwca 2002 r.

Uzasadniając swoje stanowisko, organ odwoławczy powołał się na ustalenia dokonane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w ramach postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku T. K. na podstawie stosownych tytułów wykonawczych obejmujących zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2002 r. oraz zryczałtowanego podatku od osób fizycznych za 1997 r. Z ustaleń tych wynika, że organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanej w P. Oddział w W. poprzez przesłanie do tegoż Banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej, powiększonej o odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne oraz koszty upomnienia. Odpisy przedmiotowych tytułów wykonawczych oraz zawiadomień o zajęciu rachunku bankowego organ egzekucyjny doręczył zobowiązanej listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Przesyłka ta wróciła do organu egzekucyjnego opatrzona datą 22 sierpnia 2002 r. oraz następującą adnotacją doręczającego: "Mieszkanie zamknięte. Awizo pozostawiono w skrzynce. Odbiór w UP Warszawa [...] ul. [...]". Doręczenie nastąpiło zatem zgodnie z art. 44 K.p.a. w trybie zastępczym.

Z akt sprawy wynika, że 24 czerwca 2005 r. wpłynęło do Urzędu Skarbowego W. pismo błędnie opatrzone datą 29 czerwca 2005 r., zawierające wniosek zobowiązanej o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego do jej majątku na podstawie wymienionych tytułów wykonawczych obejmujących wskazane wyżej zaległości podatkowe, z powodu ich przedawnienia. Uzasadniając swoje stanowisko pełnomocnik T. K. zakwestionował skuteczność doręczenia zobowiązanej przedmiotowej przesyłki w trybie zastępczym. W jego ocenie "na przesyłkach brak jest adnotacji poczty o pozostawieniu przewidzianego przez art. 44 § 2 K.p.a. zawiadomienia, są wyłącznie adnotacje o awizowaniu przesyłek". Na tej podstawie wywiódł, że zobowiązany "nie został skutecznie zawiadomiony o zastosowaniu środka egzekucyjnego i nie nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych w wyniku czego nastąpiło przedawnienie egzekwowanych zobowiązań". Powołał się przy tym na art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), a także orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego zawierające wykładnię przepisu art. 44 K.p.a. (wyrok z 6 maja 1997 r., sygn. akt I SA/Gd 1215/96; wyrok z 6 maja 1997 r., sygn. akt I SA/Gd 1893/96 oraz wyrok z 6 stycznia 1999 r., sygn. akt I SA/Lu 1396/97).

Pismem z 7 lipca 2005 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. skierował zapytanie do Rejonowego Urzędu Pocztowego Warszawa [...], czy w świetle art. 44 K.p.a. wspomniany wyżej list polecony został doręczony zgodnie obowiązującymi procedurami. Odpowiadając na to pismo, Dyrektor Oddziału Rejonowego Centrum Usług Pocztowych W. potwierdził pismem z 13 lipca 2005 r., że przedmiotowa przesyłka została doręczona w sposób prawidłowy, gdyż art. 44 K.p.a. "jednoznacznie wskazuje oddawczą skrzynkę pocztową jako miejsce umieszczenia zawiadomienia o pozostawieniu pisma w Urzędzie Pocztowym". Dodał, że w sytuacji, gdy nie jest możliwe umieszczenie stosownego zawiadomienia w skrzynce oddawczej, zawiadomienie to można pozostawić na drzwiach mieszkania adresata.

Postanowieniem z [...] lipca 2005 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wymienionych tytułów wykonawczych obejmujących zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2002 r. oraz zryczałtowanego podatku od osób fizycznych za 1997 r. Powołując się na korespondencję dotyczącą sposobu doręczenia przesyłki listowej zawierającej zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego organ egzekucyjny stwierdził, że przesyłka ta została skutecznie doręczona zobowiązanej na podstawie art. 44 K.p.a. W jego ocenie T. K. została prawidłowo zawiadomiona o zastosowaniu środka egzekucyjnego, co oznacza, że doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia. Dodał, że w świetle art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, z którym upłynął termin płatności podatku. Nie doszło zatem do przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2002 r.

Pismem z 2 sierpnia 2005 r. pełnomocnik zobowiązanej wniósł zażalenie na powyższe postanowienie żądając jego uchylenia oraz umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2002 r. oraz zryczałtowanego podatku od osób fizycznych za 1997 r. Postanowieniu temu zarzucił naruszenie art. 44 K.p.a., gdyż jego zdaniem przepis ten wskazuje na to, że "możliwość pozostawienia pisma w Urzędzie Pocztowym na okres 7 dni ze skutkiem doręczenia powstaje wyłącznie w przypadku niemożności jego doręczenia w sposób określony w art. 42 i 43 K.p.a. Zdaniem pełnomocnika zobowiązanej, użycie przez racjonalnego ustawodawcę spójnika "i" jednoznacznie wskazuje, że skuteczne doręczenie pisma w trybie art. 44 K.p.a. możliwe jest tylko wówczas, gdy niemożliwe okazało się doręczenie tegoż pisma w sposób określony w art. 42 i art. 43 K.p.a. W aktach sprawy brak jest dowodu na to, że podjęta została próba doręczenia pisma w trybie art. 43 K.p.a. Pełnomocnik skarżącej stwierdził nadto, że awizowanie przesyłki przez Urząd Pocztowy nie jest równoznaczne z zawiadomieniem określonym w art. 44 § 2 K.p.a. Powołał się przy tym wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 stycznia 1999 r. (sygn. akt I SA/Lu 1396/97). Dodał, że w aktach sprawy brak jest dowodu dokonania zawiadomienia określonego w art. 44 § 2 K.p.a.

Zdaniem pełnomocnika skarżącej, doręczenia zastępczego nie można uznać za skuteczne bez wypełnienia wszystkich wymogów przewidzianych w art. 44 § 1 K.p.a. Skuteczność doręczenia zastępczego uzależniona jest od zawiadomienia adresata w sposób określony w art. 44 § 2 K.p.a. o pozostawieniu przesyłki w określonym miejscu, na określony czas oraz o skutkach niepodjęcia przesyłki w określonym czasie.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie podzielił argumentacji pełnomocnika skarżącej przedstawionej w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego. Nie dopatrzył się konieczności umorzenia postępowania egzekucyjnego. Wyjaśnił, że wymagalne były zaległości podatkowe skarżącej objęte przez wierzyciela tytułami wykonawczymi. W trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku T. K. organ egzekucyjny skutecznie zastosował środek egzekucyjny polegający na zajęciu rachunku bankowego zobowiązanej. Nie doszło zatem do przedawnienia zobowiązań podatkowych.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego organ egzekucyjny prawidłowo doręczył Bankowi prowadzącemu rachunek zobowiązanej, a Bank poinformował organ egzekucyjny o ich przyjęciu. Jednocześnie, za pośrednictwem Poczty Polskiej, organ egzekucyjny doręczył zobowiązanej w trybie art. 44 K.p.a. odpisy przedmiotowych tytułów egzekucyjnych oraz odpisy zawiadomień o zajęciu rachunku bankowego. Podkreślił nadto, że przedmiotowych przesyłek doręczyciel Urzędu Pocztowego nie mógł doręczyć zobowiązanej jak również innemu dorosłemu domownikowi ponieważ "mieszkanie było zamknięte". Doręczyciel złożył na kopercie i zwrotnym poświadczeniu odbioru stosowną adnotację. Wobec niemożności doręczenia 22 sierpnia 2002 r. przesyłki w sposób wskazany w art. 42 i art. 43 K.p.a., pozostawił on w skrzynce pocztowej zobowiązanej zawiadomienie (awizo) informujące o możliwości odbioru przesyłki w Urzędzie Pocztowym W. [...] ul. [...]. Skierowaną do zobowiązanej przesyłkę Urząd Pocztowy zwrócił nadawcy 4 września 2002 r. w związku z nieodebraniem jej w terminie siedmiodniowym. Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał zatem stanowisko prezentowane przez organ egzekucyjny w zaskarżonym postanowieniu, że doręczenie przedmiotowej przesyłki nastąpiło w sposób zastępczy, zgodnie z art. 44 K.p.a. Oznacza to, że organ egzekucyjny w sposób skuteczny powiadomił zobowiązaną o zastosowanym środku egzekucyjnym, co spowodowało przerwanie biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych tytułami wykonawczymi. Nie wystąpiły zatem przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Pismem z 8 grudnia 2005 r. pełnomocnik zobowiązanej wniósł skargę na ostateczne postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] listopada 2005 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W., postawił zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w związku z art. 59 § 1 pkt 9 i art. 70 Ordynacji podatkowej oraz art. 44 K.p.a. Powtarzając w zasadzie swoją wcześniejszą argumentację, ponownie postawił zarzut braku w aktach sprawy dowodu dokonania zawiadomienia określonego w art. 44 § 2 K.p.a. Zdaniem pełnomocnika skarżącej adnotacja na przesyłce: "mieszkanie było zamknięte" nie może być jednocześnie dowodem na brak możliwości doręczenia przesyłki w sposób określony w art. 42 i art. 43 K.p.a. W jego ocenie, aby uznać, że skarżącej prawidłowo, w trybie zastępczym, został doręczony list polecony zawierający odpisy tytułów wykonawczych oraz odpisy zawiadomień o zajęciu jej rachunku bankowego, muszą zostać spełnione następujące przesłanki:

a) adresat musi przebywać w mieszkaniu choć w momencie doręczania przesyłki jest w tym mieszkaniu nieobecny;

b) pismo przyjmuje za pokwitowaniem osoba wymieniona w art. 43 K.p.a. oraz w kolejności w tym przepisie przewidzianej;

c) osoba odbierająca pismo zobowiąże się do jego oddania adresatowi osobiście

d) na drzwiach mieszkania adresata doręczyciel winien zamieścić zawiadomienie o doręczeniu zastępczym dokonanym do rąk innych osób niż domownicy (tj. do rak sąsiada lub dozorcy). Powołał się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 marca 1999 r., podając sygn. akt ISA/LU 151/98. Wyjaśnił, że adnotacja "mieszkanie było zamknięte" świadczy wyłącznie o nieobecności adresata w chwili doręczania przesyłki w mieszkaniu i nie może być dowodem braku możliwości doręczenia w sposób określony w art. 43 K.p.a., gdyż w przepisie tym wskazano także inne osoby, które mogą oddać pismo adresatowi.

Dla skuteczności doręczenia w sposób określony w art. 44 K.p.a. koniecznym jest brak możliwości doręczenia przesyłki listowej w sposób określony w art. 42 i art. 43 K.p.a. Jego zdaniem nie doręczono zatem skutecznie skarżącej przesyłki listowej w trybie art. 44 K.p.a. Brak doręczenia przesyłki skutkuje zaś uznaniem egzekwowanych zobowiązań za przedawnione na mocy art. 70 Ordynacji podatkowej, gdyż tytuły wykonawcze dotyczyły należności z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r. W konsekwencji, na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., należało umorzyć postępowanie egzekucyjne.

Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku postanowień) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny, czy w ramach toczącego się postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku T. K. na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2002 r. oraz zryczałtowanego podatku od osób fizycznych za 1997 r., organ egzekucyjny skutecznie zawiadomił skarżącą o zajęciu wierzytelności z jej rachunku bankowego w P. S.A Oddział w W., poprzez doręczenie jej odpisów stosownych tytułów wykonawczych oraz odpisów stosownych zawiadomień skierowanych do Banku. Bezspornym przy tym jest, że przedmiotowa przesyłka listowa wróciła do organu egzekucyjnego opatrzona datą 22 sierpnia 2002 r. oraz następującą adnotacją doręczającego: "Mieszkanie zamknięte. Awizo pozostawiono w skrzynce. Odbiór w UP Warszawa [...], ul. [...]".

Zgodnie z art. 44 K.p.a. w brzmieniu obowiązującym w 2002 r., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i art. 43 K.p.a., pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w skrzynce na korespondencję lub, gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata albo biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w miejscu widocznym na nieruchomości, której postępowanie dotyczy; w tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Z art. 42 § 1 oraz art. 43 K.p.a. wynika natomiast, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w skrzynce na korespondencję lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.

Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, podziela pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w wyroku z 22 lutego 2001 r. (sygn. akt III RN 70/00, OSNP 2001/19/574), iż dla skuteczności doręczenia pisma w trybie art. 44 K.p.a. niezbędne jest zawiadomienie adresata o złożeniu pisma na okres siedmiu dni we wskazanym urzędzie pocztowym. W dokumencie zwanym "potwierdzeniem odbioru" powinny zostać zaświadczone okoliczności, że doręczyciel nie zastał adresata w domu, że zawiadomienie o umieszczeniu przesyłki w urzędzie pocztowym zostało umieszczone w należącej do adresata skrzynce na korespondencję oraz że przesyłki tej nie podjęto w terminie. W ocenie Sądu, wszystkie te informacje pochodzą od właściwego urzędu pocztowego i znajdują się na dokumencie zwanym "potwierdzeniem odbioru" oraz na kopercie zawierającej odpisy tytułów wykonawczych oraz odpisy zawiadomień o zajęciu rachunku bankowego skarżącej.

Sąd podziela jednocześnie stanowisko pełnomocnika skarżącej, że samo awizowanie przesyłki nie w jest równoznaczne z zawiadomieniem określonym w art. 44 K.p.a. Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym przez pełnomocnika skarżącej wyroku z 6 stycznia 1999 r. (sygn. akt I SA/Lu 1396/97): "W sytuacji gdy nie może nastąpić doręczenie właściwe (bezpośrednie) do rąk adresata (art. 40 §1 i 42 kpa) lub doręczenie zastępcze (art. 43 kpa) pismo składa się na okres siedmiu dni w urzędzie pocztowym, a zawiadomienie o tym umieszcza się na drzwiach mieszkania adresata albo biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje czynności zawodowe (por. art. 44 kpa). W takim przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Samo awizowanie przez pocztę przesyłki poleconej nie może być uznane za równoznaczne z wypełnieniem obowiązków określonych w art. 44 kpa.".

Nie sposób jednak zgodzić się z pełnomocnikiem skarżącej, że w sprawie niniejszej wystąpiła podobna sytuacja do tej, która leżała u podstaw powołanego wyżej wyroku. Z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika bowiem, że doręczyciel pozostawił w należącej do zobowiązanej skrzynce na korespondencję zawiadomienie o złożeniu przedmiotowej przesyłki na okres siedmiu dni we właściwej placówce pocztowej. W związku z powyższym, wypełnione zostały dyspozycje art. 44 K.p.a. w brzmieniu obowiązującym w 2002 r.. Prawidłowo zatem uznał organ egzekucyjny, że doręczenie w trybie zastępczym zostało skutecznie dokonane z upływem ostatniego dnia siedmiodniowego terminu wskazanego w tym przepisie, tj. 29 sierpnia 2002 r.

W ocenie Sądu niesłuszny jest zarzut pełnomocnika skarżącej, iż o wadliwości doręczenia przedmiotowej przesyłki świadczyć ma jakoby brak dowodu na to, że dokonana została próba doręczenia zgodnego z art. 43 K.p.a., tj. za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu. Należy bowiem podkreślić, że pełnomocnik skarżącej nie wskazał przepisu nakładającego na osoby wskazane w art. 43 K.p.a. obowiązku podjęcia się przekazania przedmiotowej przesyłki adresatowi. Nie wskazał również przepisu, na mocy którego osoby te obowiązane byłyby do poświadczania, iż odmawiają podjęcia się oddania pisma adresatowi. Pełnomocnik skarżącej nie wskazał także przepisu nakładającego na doręczyciela lub właściwy urząd pocztowy, obowiązku poświadczenia w jakiejkolwiek formie (przez doręczyciela) lub wydania przez urząd pocztowy zaświadczenia, iż okoliczność takowa miała miejsce.

Nie można również zarzucić doręczającemu niedochowania należytej staranności, gdyż w związku z niemożnością doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i art. 43 K.p.a., złożył on przesyłkę na okres siedmiu dni we właściwej placówce pocztowej, a zawiadomienie o tym umieścił w skrzynce na korespondencję mieszkania zobowiązanej. Potwierdzenie odbioru przedmiotowej przesyłki opatrzył podpisem, datą oraz informacją: "Mieszkanie zamknięte. Awizo pozostawiono w skrzynce. Odbiór w UP Warszawa [...], ul. [...]".

Należy jednocześnie podkreślić, że w świetle art. 44 K.p.a., do organu doręczającego należy ocena, czy zaistniały przesłanki niemożności doręczenia przedmiotowej przesyłki w sposób wskazany w art. 42 i art. 43 K.p.a.

Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, podzielił zatem stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w W., iż organ egzekucyjny prawidłowo, w trybie zastępczym, doręczył skarżącej przedmiotową przesyłkę listową zawierającą odpisy tytułów wykonawczych oraz odpisy zawiadomień o zajęciu jej rachunku bankowego. Wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącej, nie doszło zatem do wygaśnięcia objętych tytułami wykonawczymi zobowiązań (zaległości) podatkowych skarżącej na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej, tj. w wyniku przedawnienia. Organ egzekucyjny skutecznie przerwał bowiem bieg terminu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, tj. poprzez egzekucję z rachunku bankowego zobowiązanej. Prawidłowo, w trybie art. 44 K.p.a., tj. poprzez doręczenie zastępcze, zawiadomił o tym fakcie podatnika. Skoro w świetle art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia, a termin ten biegnie na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne, to w rozpoznawanej sprawie bez wątpienia nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego za 1997 r. Z przyczyn oczywistych, z uwagi choćby na pięcioletni termin przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, nie uległo przedawnieniu zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2002 r.

W konsekwencji, skoro istnieje obowiązek, który może być przedmiotem egzekucji administracyjnej, to brak jest przesłanek do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Z przepisu tego wynika bowiem, że postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. W ocenie Sądu nie doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych skarżącej, nie ma zatem racji jej pełnomocnik twierdząc, że wystąpiły przyczyny obligatoryjnego umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.