Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1864/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Karpińska (spr.) Sędziowie WSA Krzysztof Winiarski Asesor WSA Mirosław Kupiec Protokolant Aleksandra Doruch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2005 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" S.A. w C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 13 § 1 pkt 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez "A" S.A. w C., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. nr [...] określającą w podatku od towarów i usług za [...] 2001 r. kwotę podlegającą wpłacie na konto urzędu skarbowego w wysokości [...] zł, odpowiadającą części kwoty zwrotu różnicy podatku przekazanej na konto Spółki, w związku z eksportem towarów, które następnie powróciły do kraju.

W uzasadnieniu podał, iż w toku kontroli ustalono, że Spółka w [...] 2001 r. dokonała eksportu przewodów miedzianych wraz z opakowaniami, wliczonymi do wartości faktury eksportowej, do firmy "B" a.s. w Czechach. Opakowania te tj. szpule, palety, ażury były eksportowane jako towary opodatkowane podatkiem od towarów i usług według stawki 0% na podstawie:

- faktury nr [...] z dnia [...] 2001 r. na kwotę [...] EUR i karty SAD nr [...] z dnia [...] 2001 r.,

- faktury nr [...] z dnia [...] 2001 r. na kwotę [...] EUR i karty SAD nr [...] z dnia [...] 2001 r..

Fakturowane opakowania zostały ujęte w rejestrze sprzedaży – eksport jako sprzedaż towarów: przewody + opakowania. Ogólna wartość sprzedaży według faktur została wykazana zarówno w rejestrze sprzedaży, jak i w deklaracji VAT-7 jako sprzedaż eksportowa opodatkowana stawką 0%.

Następnie wskazał, że w [...] 2001 r. kontrahent zagraniczny zwrócił Spółce reklamowane przewody miedziane wraz z opakowaniami zwrotnymi na podstawie faktury nr [...] z dnia [...] 2001 r. (wartość opakowań [...] EUR) i karty SAD nr [...] z dnia [...] 2001 r. obejmującej: przewody emaliowane CU (reklamacja) oraz palety drewniane – 60 sztuk, przekładki do palet – 37 sztuk, szpule z tworzywa typ: [...] sztuk, [...] sztuk, [...] sztuk (towary powracające). Wyjaśnił przy tym, iż wymienione dokumenty powoływały się na podane wyżej faktury eksportowe, co świadczy o tożsamości towaru. Dodał też, że dokumenty te zostały ujęte w rejestrze opakowań – import VAT za [...] 2001 r., a podatek naliczony nie został odliczony, ponieważ towar korzystał z ustawowego zwolnienia od cła i podatku od towarów i usług. Dalej przedstawił tryb korekty wartości celnej towaru dokonanej przez Urząd Celny w C. z uwagi na przyjęcie błędnej waluty (DEM zamiast EUR), a nadto wyjaśnił, iż Urząd Skarbowy w C. nie naliczył podatku od towarów i usług, bowiem towar został zwrócony według procedury 4010 – procedura powrotnego przywozu, a zgodnie z § 69 pkt 10 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, import towarów powracających z zagranicy jest zwolniony od podatku od towarów i usług. Następnie zaakcentował, iż ustalono, że Spółka nie wpłaciła części otrzymanego w [...] 2001 r. zwrotu różnicy podatku do czego była zobowiązana na podstawie art. 21 ust. 8 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) w związku z powrotem wyeksportowanego towaru.

W tym stanie rzeczy organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że jeżeli opakowania fakturowane były traktowane jako eksportowy towar handlowy, do których została zastosowana preferencyjna stawka 0%, co miało wpływ na kwotę zwrotu różnicy podatku, to w przypadku powrotu tych opakowań do kraju należało skorygować otrzymany w [...] 2001 r. zwrot bezpośredni. Konkluzja ta znalazła wyraz w wydanej decyzji, mocą której organ podatkowy określił równowartość nienależnego zwrotu z tytułu towarów powracających oraz odsetki za zwłokę od następnego dnia po upływie terminu wynikającego z art. 21 ust. 8 ustawy podatkowej.

W odwołaniu skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie:

- art. 21 ust. 8 i 8a ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, poprzez błędne uznanie, że przepisy te mają zastosowania do towarów powracających z zagranicy,

- § 69 pkt 10 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, poprzez pominięcie przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy,

- art. 210 § 1 pkt 4, 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez przedstawienie stanu faktycznego niezgodnego z rzeczywistością oraz pominięcie powołanego wyżej § 69 pkt 10 rozporządzenia wykonawczego,

- art. 187 Ordynacji podatkowej, poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Argumentowała przy tym, iż sporne opakowania należy traktować jak opakowania zwrotne, do których nie ma zastosowania art. 21 ust. 8 ustawy podatkowej, lecz § 69 pkt 1b rozporządzenia wykonawczego określający zwolnienie od podatku od towarów i usług. Twierdzenie to uzasadnia fakt, że w firmie przedmiotem sprzedaży jest przewód miedziany, a opakowania są elementem dodatkowym, umożliwiającym transport drutu do odbiorcy. Opakowania te służą do wielokrotnego użytku i nie są identyfikowalne, a faktura nr [...] dokumentuje zakup dla Spółki.

Organ odwoławczy nie uznał zarzutów odwołania i utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Wywiódł przy tym, iż decyzja organu podatkowego pierwszej instancji wydana została w związku z naruszeniem art. 21 ust. 8 ustawy podatkowej i w żaden sposób nie narusza § 69 pkt 10 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r., bowiem przedmiotem tej decyzji nie było określenie zobowiązania podatkowego z tytułu importu towarów powracających z zagranicy i zwolnionych od cła, lecz określenie nienależnej kwoty zwrotu bezpośredniego otrzymanego w styczniu 2001 r. w związku z eksportem towarów, które następnie powróciły do kraju. Zaakcentował, że powołane wyżej przepisy nie powodują sprzeczności, ponieważ regulują dwie odrębne kwestie, a mianowicie: § 69 pkt 10 rozporządzenia wykonawczego zwalnia od podatku od towarów i usług import powracających z zagranicy, zwolnionych od cła towarów, a art. 21 ust. 8 reguluje kwestię korekty otrzymanego zwrotu bezpośredniego od tej części wyeksportowanych towarów, które powróciły do kraju. Podkreślił też, iż organ podatkowy pierwszej instancji zastosował w sprawie powołany przepis rozporządzenia wykonawczego i nie określił podatku należnego w związku z decyzją Urzędu Celnego w C. wydana w przedmiocie zwolnienia z cła towarów powracających z zagranicy. W dalszej części uzasadnienia odniósł się do kwestii zwolnienia od opodatkowania opakowań zwrotnych i wskazał, że § 69 pkt 1b rozporządzenia należy interpretować łącznie z zapisem § 1 pkt 9, który wyłącza z definicji sprzedaży import towarów, a zatem na podstawie tego przepisu mogą być zwolnione z opodatkowania – zarówno nowe, jak i używane opakowania zwrotne – jednak wyłącznie w przypadku, gdy są sprzedawane w kraju przez podatników innych niż producenci i importerzy. Zaznaczył też, iż okoliczności faktyczne sprawy nie są sporne, a zatem prowadzenie postępowania dowodowego było zbędne. W konkluzji stwierdził, że w przedstawionym stanie faktycznym zostały spełnione przesłanki z art. 21 ust. 8 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, ponieważ Spółka w [...] 2001 r. wyeksportowała opakowania wliczone do wartości faktury eksportowej, z których znaczna część powróciła do kraju w [...] 2001 r. i nie wpłaciła do urzędu skarbowego części zwrotu bezpośredniego otrzymanego w [...] 2001 r. z tytułu eksportu tych towarów.

W skardze z dnia [...] 2004 r. Spółka wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w całości, zarzucając przy tym naruszenie:

- art. 21 ust. 8 i 8a ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, poprzez błędne uznania, że przepisy te mają zastosowania do towarów powracających z zagranicy,

- § 69 pkt 10 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie,

- art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez nie ustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do faktu, ze część opakowań zwróconych w [...] 2001 r. związana była z reklamacją części przewodów miedzianych.

W uzasadnieniu skargi wskazała, że nie zgadza się z ustaleniami faktycznymi i prawnymi zawartymi w zaskarżonej decyzji, bowiem składała wyjaśnienia w toku postępowania, w których wskazywała na podstawy faktyczne i prawne co do swojego stanowiska w sprawie (pisma z dnia [...] 2001 r. nr [...] i z dnia [...] 2003 r. oraz wyjaśnienia do protokołów). Następnie podała, że skarżąca w [...] 2001 r. dokonała eksportu dla firmy "B" a.s. w Czechach opakowań fakturowanych wliczonych do wartości faktury eksportowej dotyczącej eksportu przewodów miedzianych. Powrót do Polski tych opakowań, jako towarów powracających, nastąpił w [...] 2001 r. za fakturą [...] z dnia [...] 2001 r. i karta [...] z dnia [...] 2001 r.. Opakowania te według wymienionej karty SAD traktowane są jako towary powracające zwolnione od cła (symbol "U" – ustawowe zwolnienie od cła). Dalej wskazała, że podtrzymuje swoje stanowisko, wyrażone we wcześniejszych odwołaniach, sprowadzające się do twierdzeń, że:

- opakowania te są elementem niezbędnym do sprzedaży towaru podstawowego, jakim jest drut miedziany,

- skarżąca traktuje towar powracający do kraju jako zakup, który przyjmowany jest na magazyn jako odbiór opakowań wypożyczonych na podstawie protokołu odbioru, co w żaden sposób nie zmienia faktu, że opakowania te zostały zakupione,

- organy podatkowe bezspornie ustaliły, że powrót tych opakowań do kraju nastąpił na podstawie faktury nr [...], a zapłata nastąpiła w formie kompensaty należności w dniach [...] 2001 r. i [...] 2002 r..

Okoliczności te – zdaniem skarżącej – jednoznacznie wskazują, że był to zakup opakowań. Dalej wskazała, że nie zgadza się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej wyrażonym w decyzji o wzajemnym wykluczaniu się przepisu art. 21 ust. 8 ustawy i § 69 pkt 10 rozporządzenia Ministra Finansów, a w sprawie właśnie ma mieć zastosowanie powołany przepis rozporządzenia wykonawczego, stosownie do definicji towarów powracających zawartej w art. 191 Kodeksu celnego. Końcowo podtrzymała twierdzenia, że część opakowań zwróconych w [...] 2001 r. związana była z reklamacją części przewodów miedzianych, a organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się do tego faktu, co świadczy o naruszeniu art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Zaakcentował, że organy podatkowe wydały decyzje na podstawie art. 21 ust. 8 ustawy podatkowej, a skoro w [...] 2001 r. sporne opakowania stanowiły towar handlowy opodatkowany preferencyjną stawką 0%, co potwierdzają stosowne faktury VAT, co miało wpływ na wysokość zwrotu różnicy podatku, to w przypadku powrotu tych opakowań do kraju należało skorygować otrzymany zwrot bezpośredni, na podstawie powołanego przepisu. Dodał, iż zasada ta odnosi się również do zwróconych opakowań zwrotnych. Zaznaczył też, iż skarżąca Spółka nie sprecyzowała na czym polegała błędna wykładnia § 69 pkt 10 rozporządzenia wykonawczego. Następnie podkreślił, iż zarzuty podniesione w skardze wykazują niekonsekwencję, bowiem strona twierdzi, iż dokonała zakupu spornych opakowań, a to wyłącza stosowanie § 69 pkt 10 rozporządzenia. Okoliczność ta uzasadnia tezę, że skarżąca Spółka powołuje tylko przepisy korzystne dla siebie. Nie uznał też zasadności zarzutu co do naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, bowiem w decyzji jednoznacznie stwierdzono, że opakowania zostały odesłane przez kontrahenta zagranicznego wraz z reklamowanymi przewodami miedzianymi. Ustalenia te są zgodne z wyjaśnieniami z dnia [...] 2004 r. złożonymi przez R.I. specjalistą ds. eksploatacji i nie zostały ujęte w fakturze nr [...], lecz wyłącznie w dokumencie specyfikacji reklamacji. W tym stanie rzeczy do ustalenia kwoty podlegającej zwrotowi do urzędu skarbowego uwzględniono wyłącznie opakowania zwrotne fakturowane. Wskazał też, iż zebrany materiał dowodowy jednoznacznie potwierdził, że Spółka otrzymała w [...] 2001 r. zwrot bezpośredni z tytułu eksportu towaru, z których część powróciła następnie do kraju, co jest okolicznościami niekwestionowanymi, a nie można prowadzić postępowania dowodowego co do okoliczności bezspornych.

Na rozprawie reprezentant Spółki nie był obecny, a pełnomocnik organu odwoławczego wnosił jak w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy wywiódł, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, bowiem nie można organom podatkowym skutecznie zarzucić, iż przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego.

Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, iż istota sporu sprowadza się do oceny zastosowania w sprawie art. 21 ust. 8 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). Przepis ten stanowi, iż: "W przypadku gdy podatnik otrzymał zwrot różnicy podatku z tytułu eksportu towarów i następnie całość lub część tego towaru powróciła do podatnika, a czynność ta powoduje powrót towaru do kraju, podatnik obowiązany jest zwrócić całość lub odpowiednią część otrzymanego zwrotu w ciągu 14 dni od dnia przekroczenia towaru przez państwową granicę Rzeczypospolitej Polskiej. Podatnik może zwiększyć o tę kwotę podatek naliczony, począwszy od najbliższego okresu rozliczeniowego.". Równocześnie ustawodawca w ust. 8a przytoczonego przepisu określił, iż: "W razie niedopełnienia obowiązku przewidzianego w ust. 8 od nie zwróconej kwoty naliczane są odsetki za zwłokę, jak od zaległości podatkowych. Odsetki naliczane są od następnego dnia po upływie terminu określonego w ust. 8, a jeżeli termin ten przypada wcześniej od terminu najbliższego okresu rozliczeniowego – od terminu, w którym powinno zostać dokonane rozliczenie podatku.".

Treść przytoczonych unormowań prawnych wskazuje, iż ustawodawca szczegółowo określił sposób zwrotu całości lub części różnicy podatku, przy czym nie ulega wątpliwości, iż zasada ta odnosi się do tej części towarów, których wartość eksportowa kreowała wielkość wcześniej otrzymanego – na podstawie art. 21 ust. 1 i 2 ustawy podatkowej – zwrotu różnicy podatku. Oczywistym przy tym jest, iż wartość sprzedaży eksportowej opodatkowana stawką 0% wpływa bezpośrednio na wielkość zwrotu różnicy podatku, a zatem jeżeli w sprzedaży tej została uwzględniona wartość wyeksportowanych towarów, które następnie powróciły do kraju, co skutkuje utratą statusu towaru eksportowanego, to konieczne jest zmniejszenie wartości sprzedaży eksportowej o wartość towarów, które powróciły do kraju. Konsekwencją tego jest konieczność korekty kwoty zwrotu różnicy podatku w sposób i w terminie, o jakim mowa w powołanym wyżej art. 21 ust. 8.

Przenosząc powyższe rozważania na stan faktyczny rozpatrywanej sprawy przypomnieć trzeba, że bezsporny w sprawie jest stan faktyczny, bowiem również strona skarżąca potwierdza, że w [...] 2001 r. dokonała eksportu przewodów miedzianych wraz z opakowaniami, wliczonymi do wartości faktury eksportowej, do firmy "B" a.s. w Czechach. Opakowania te tj. szpule, palety, ażury były eksportowane jako towary opodatkowane podatkiem od towarów i usług według stawki 0% na podstawie:

- faktury nr [...] z dnia [...] 2001 r. na kwotę [...] EUR i karty SAD nr [...] z dnia [...] 2001 r.,

- faktury nr [...] z dnia [...] 2001 r. na kwotę [...] EUR i karty SAD nr [...] z dnia [...] 2001 r..

Nadto jak ustalił organ podatkowy wymienione fakturowane opakowania zostały ujęte w rejestrze sprzedaży – eksport jako sprzedaż towarów: przewody + opakowania. Ogólna wartość sprzedaży według faktur została wykazana zarówno w rejestrze sprzedaży, jak i w deklaracji VAT-7 jako sprzedaż eksportowa opodatkowana stawką 0%. Nie ulega zatem wątpliwości, iż wartość spornych opakowań kreowała w [...] 2001 r. wielkość zwrotu różnicy podatku.

Następnie w czerwcu 2001 r. kontrahent zagraniczny zwrócił Spółce reklamowane przewody miedziane wraz z opakowaniami zwrotnymi na podstawie faktury nr [...] z dnia [...] 2001 r. (wartość opakowań [...] EUR) i karty SAD nr [...] z dnia [...] 2001 r. obejmującej: przewody emaliowane CU (reklamacja) oraz palety drewniane – [...] sztuk, przekładki do palet – [...] sztuk, szpule z tworzywa typ: [...] – [...] sztuk, [...] – [...] sztuk, [...] – [...] sztuk (towary powracające). Zaakcentować też trzeba, że wymienione dokumenty powoływały się na podane wyżej faktury eksportowe, co świadczy o tożsamości towaru. Dokumenty te zostały ujęte w rejestrze opakowań – import VAT za [...] 2001 r., przy czym nie wystąpił podatek naliczony z tytułu importu, ponieważ towar korzystał z ustawowego zwolnienia od cła i podatku od towarów i usług. Towar ten został zwrócony według procedury 4010 – procedura powrotnego przywozu, a zgodnie z § 69 pkt 10 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.) – import towarów powracających z zagranicy jest zwolniony od podatku od towarów i usług. Dodać trzeba, że Spółka nie skorygowała i nie wpłaciła części otrzymanego w [...] 2001 r. zwrotu różnicy podatku do czego była zobowiązana na podstawie powołanego wyżej art. 21 ust. 8 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w związku z powrotem do kraju wyeksportowanego towaru.

W tym stanie rzeczy uznać trzeba, iż organy podatkowe zasadnie stwierdziły, że skoro wartość opakowań ujęta została w fakturach eksportowych i została rozliczona jak eksportowy towar handlowy, do którego została zastosowana preferencyjna stawka 0%, co bezsprzecznie miało wpływ na wartość sprzedaży eksportowej, jak i kreowało kwotę różnicy zwrotu podatku, to w przypadku powrotu tych opakowań do kraju Spółka była zobowiązana do korekty otrzymanego w [...] 2001 r. zwrotu bezpośredniego zgodnie z art. 21 ust. 8 ustawy podatkowej. Nie wywiązanie się przez skarżącą Spółkę z obowiązku wynikającego z powołanego wyżej przepisu uzasadniało wydanie decyzji w przedmiocie określenia równowartości nienależnego zwrotu z tytułu towarów powracających oraz odsetek za zwłokę od następnego dnia po upływie terminu wynikającego z art. 21 ust. 8 ustawy podatkowej.

Nie sposób zatem uznać skuteczności zarzutów skargi, co do naruszenia art. 21 ust. 8 i 8a ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, bowiem jak wyżej wskazano przepisy te bezsprzecznie miały zastosowanie w sprawie. Podobnie należy ocenić zarzut naruszenia przepisu § 69 pkt 10 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r., ponieważ z treści decyzji jednoznacznie wynika, iż przedmiotem rozstrzygnięcia nie był wymiar podatku z tytułu importu powracających z zagranicy, zwolnionych od cła towarów, wcześniej wywiezionych za granicę opakowań. Co więcej przepis ten znalazł zastosowanie w sprawie, bowiem – jak wynika z karty SAD nr [...] z dnia [...] 2001 r. –sporne opakowania zostały zwrócone według procedury 4010 – procedura powrotnego przywozu, a zgodnie z § 69 pkt 10 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, import towarów powracających z zagranicy jest zwolniony od podatku od towarów i usług. W związku z powyższym od wartości tych opakowań nie został wymierzony podatek od towarów i usług. Podkreślić przy tym trzeba, że skarżąca Spółka nie sprecyzowała na czym polegała błędna wykładnia § 69 pkt 10 rozporządzenia wykonawczego, a zarzuty skargi wykazują niekonsekwencję. Strona bowiem twierdzi, iż dokonała zakupu spornych opakowań, a to wyłącza możliwość zastosowania procedury powrotnego przywozu i tym samym zwolnienia od podatku na podstawie § 69 pkt 10 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r..

Bezskuteczny jest też zarzut naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez nie ustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do faktu, ze część opakowań zwróconych w [...] 2001 r. związana była z reklamacją części przewodów miedzianych, bowiem – w ocenie Sądu – organ podatkowy wykazał, iż okoliczność ta nie została pominięta. Zaakcentować jednak należy, iż o ile fakt reklamacji towaru ma znaczenie w rozliczeniach z tytułu zwrotu podatku zapłaconego od importu towaru, co reguluje § 10a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r., to w rozliczeniach z tytułu reklamacji towarów eksportowanych okoliczność ta jest nie wywołuje skutków po stronie podatku należnego z uwagi na zapis § 69 pkt 10 tego rozporządzenia. Zachodzi jednak konieczność dokonania korekty wcześniej otrzymanego zwrotu różnicy podatku, o czym stanowi art. 21 ust. 8 ustawy podatkowej.

Nadto dodać trzeba, iż – w ocenie Sądu – organ podatkowy podjął przedmiotowe rozstrzygnięcie po zebraniu i rozpatrzeniu całości materiału dowodowego, który był wystarczający do sformułowania tezy o zasadności zastosowania w sprawie art. 20 ust. 8 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

W tym stanie rzeczy Sąd – działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił.