Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1206/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-03-23 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono dopuszczenia do udziału w sprawie
Powołane przepisy: article: art.33 §2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 73 ust.5 i 6
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik Sędziowie SO del. Anna Bembenek /spr./ NSA Maria Piórkowska Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 23 marca 2011 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - postanawia - Odmówić dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowym Przedsiębiorstwa "[...]" Sp. jawna – J. K.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [..].09.2010r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [..].06.2010r. nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą : " osiedle mieszkaniowe wielorodzinne "W." z usługami nieuciążliwymi, usługami handlowymi, budynek biurowo-handlowy wraz z infrastrukturą techniczną i układem komunikacyjnym na działkach nr [..]/7, [..]/8, [..]/9, [..]/10, [..]/11, [..]/12, [..]/14, [..]/15, [..]/16, [..]/17, [..]/18, [..]/19, [..]/20, [..]/21, [..]/22, [..]/23, [..]/25, [..]/27, [..]/1, [..]/2, [..]/3, [..]/4, [..]/1, [..]/2, [..]/3, [..]/4, [..]/5, [..]/6, [..]/7, [..]/8, w obrębie [..] w R. oraz włączenia do dróg publicznych przez działki nr [..], [..]/4 w obrębie [...] w R. przy ulicy S. i T." i przekazało sprawę do ponownego rozstrzygnięcia organowi I Instancji .

Skargę na w/w decyzję wniosła " W.I." Spółka z o.o. w R.

Wnioskiem z dnia [..] marca 20101r. ( data stempla pocztowego) P.P.L." K." – J.K. spółka jawna z siedzibą w L. zwróciła się o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika na podstawie art. 33 par.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwana dalej p.p.s.a.) . W uzasadnieniu wniosku podano, że w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją P.P.L. "K." – J. K. spółka jawna w L. nie brała udziału , chociaż decyzja dotyczy interesu prawnego P.P.L. "K.". W ocenie P.P.L. "K." interes prawny tej spółki wynika z faktu, że nieruchomość , na której znajduje się zakład P.P.L. " K." znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. W ocenie P.P.L. "K." lokalizacja planowanej inwestycji przy ul. T. spowoduje zwiększenie liczby pojazdów uczestniczących w ruchu ulicznym na tej ulicy , co z kolei może doprowadzić do poważnych utrudnień w funkcjonowaniu zakładu wnioskodawcy , do którego dojeżdżają samochody o bardzo dużych gabarytach. Na poparcie wniosku podniesiono również, iż wynik prowadzonego postępowania dotyczy interesu prawnego P.P.L. "K." także z uwagi na treść art. 73 ust.6 w zw. z art. 73 ust.5 ustawy – Prawo ochrony środowiska . Zgodnie bowiem z drugim z powołanych przepisów osiedla mieszkaniowe powinny być lokalizowane w bezpiecznej odległości od zakładów stwarzających zagrożenie poważnych awarii. Takim zakładem jest P.P.L. " K." z uwagi na używanie amoniaku w procesie produkcji. Brak zachowania wymogu bezpiecznej odległości przy budowie planowanego osiedla daje podstawę do nałożenia na zgłaszającego się dodatkowych obowiązków w oparciu o treść art. 73 ust.6 ustawy – Prawo ochrony środowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje :

Stosownie do art. 33 § 2 p.p.s.a. udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba , która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym , jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego. Wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu zainteresowany podmiot może złożyć w dowolnym czasie , dopóki postępowanie sądowoadministracyjne nie zostało zakończone. Obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie , że spełnia przesłanki, o których mowa w art. 33 par.2 p.p.s.a. poprzez przedstawienie argumentów i dowodów , które przemawiają za tym , iż wynik postępowania będzie dotyczył jego interesu prawnego.

Pojecie interesu prawnego nie zostało zdefiniowane w ustawie. Judykatura przyjmuje, iż podmiot ma interes prawny w konkretnym postępowaniu , jeżeli "pomiędzy jego sytuacją prawną a przedmiotem danego postępowania istnieje uzasadnione treścią normy prawa materialnego realne , rzeczywiste powiązanie" (tak m.in. NSA w sprawie I OSK 413/2009 , http://orzeczenia .nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądowym i w piśmiennictwie utrwalone jest również rozróżnienie między interesem prawnym w danej sprawie , zdeterminowanym przez normę prawa materialnego a interesem faktycznym, często subiektywnie rozumianym i nie mającym oparcia w przepisach prawa materialnego ( vide ; B. Dauter, B. Gruszczyński , A. Kabat , M. Niezgódka –Medek " Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" , Zakamycze 2005r. , str. 86 pkt 3 ).

Uzasadniając istnienie po swojej stronie interesu prawnego wnioskodawca w pierwszej kolejności argumentował, iż planowana inwestycja spowoduje zwiększenie liczby pojazdów na ulicy T., co w konsekwencji w jego ocenie może doprowadzić do poważnych utrudnień w funkcjonowaniu zakładu, do którego dojeżdżają samochody o dużych gabarytach. Powyższa argumentacja w ocenie Sądu wskazuje, iż w związku z realizacją planowanej inwestycji może dojść do naruszenia interesu faktycznego wnioskodawcy. Interes ten przejawia się w dążeniu do zachowania dotychczasowych warunków komunikacyjnych. Usytuowanie w przy ul. Trembeckiego nowych budynków niewątpliwie w pewnym stopniu przyczyni się do zwiększenia ruchu na tej ulicy , jak również w sąsiedztwie tej ulicy. Ta jednak okoliczność nie może stanowić podstawy do przyjęcia, iż pomiędzy sytuacją prawną wnioskodawcy a przedmiotem postępowania istnieje uzasadnione treścią normy prawa materialnego realne , rzeczywiste powiązanie.

Odnosząc się natomiast do argumentacji skarżącego , w której wywodzi on swój interes prawny z przepisów art. 73 ust.5 i 6 ustawy – Prawo ochrony środowiska ( DZ U.2008.25.150) stwierdzić należy, iż również ona nie prowadzi do wykazania przesłanki warunkującej w myśl art. 33 par.2 p.p.s.a. możliwość dopuszczenia do udziału w sprawie sądowoadministracyjnej w charakterze uczestnika. Zgodnie z art. 73 ust.5 p.o..ś. osiedla mieszkaniowe , obiekty użyteczności publicznej, budynki zamieszkania zbiorowego , obszary, o których mowa w ust.1 pkt 1 i 3 , drogi krajowe oraz linie kolejowe o znaczeniu państwowym powinny być lokalizowane w bezpiecznej odległości od zakładów stwarzających zagrożenie poważnej awarii. Przepis art. 73 ust.6 p.o.ś. stanowi natomiast, że istniejącym zakładom , o których mowa w ust.3 i 4 , dla których bezpieczna odległość nie została zachowana , organy Inspekcji Ochrony Środowiska mogą , po uzyskaniu opinii właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej , wydać decyzję w zakresie nałożenia dodatkowych zabezpieczeń technicznych , aby zmniejszyć niebezpieczeństwa , na jakie są narażeni ludzie. W ocenie skarżącego przewidziana w art. 73 ust.6 p.o.ś. możliwość nałożenia w przyszłości i pod warunkiem zrealizowania przez inwestora planowanej inwestycji z pominięciem zachowania bezpiecznej odległości od zakładu , o której mowa w art.. 73 ust.5 p.o.ś. , przesądza o tym ,że wynik prowadzonego postępowania dotyczy jego interesu prawnego. W ocenie Sądu powyższe stanowisko nie jest trafne , ponieważ zakłada istnienie interesu prawnego w przyszłości po spełnieniu warunku, iż wniosek inwestora zostanie pozytywnie rozstrzygnięty przy jednoczesnym zignorowaniu wymogów lokalizacyjnych , o których mowa w art. 73 ust.5 p.o.ś. Interes prawny , o którym mowa w art. 33 par.2 p.p.s.a. k.p.a. musi istnieć faktycznie w momencie złożenia wniosku a nie jedynie potencjalnie i przy jednoczesnym założeniu, że sprawa zostanie rozstrzygnięta z naruszeniem przepisów dotyczących lokalizacji osiedli mieszkaniowych w bezpiecznej odległości od zakładów stwarzających zagrożenie poważnej awarii.

Nadto wskazać należy ,iż w orzecznictwie sądowym wskazuje się , że stronami postępowania w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oprócz wnioskodawcy są właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości, na której ma być umiejscowiona inwestycja oraz właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości , na teren których rozciągać się będzie oddziaływanie inwestycji , której dotyczy postępowanie ( por. wyrok NSA z 03.06.2008r., sygn. akt II OSK 592/07, wyrok WSA w Rzeszowie z 29.01.2009r. , sygn. akt II SA/Rz 255/08, LEX nr 519837). Podzielając te poglądy judykatury stwierdzić należy, iż z argumentacji przytoczonej we wniosku nie wynika także, by interes prawny , o którym mowa w art. 33 par.2 p.p.s.a., wnioskodawca wywodził z faktu posiadania w stosunku do terenu planowanej inwestycji prawa własności lub użytkowania wieczystego. W tych okolicznościach powinien wykazać ,iż jest właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości, na teren której będzie się rozciągać oddziaływanie inwestycji, której dotyczy postępowanie. Sam fakt położenia nieruchomości wnioskodawcy w obszarze analizowanym o takim oddziaływaniu nie przesądza.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art.33 par.2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.