Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1676/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6167 Rybołówstwo morskie, i rybactwo śródlądowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 138 par 1 pkt 2 i art 139
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 63 ust 1 pkt 2 i art 64
journal: Dz.U. 2004 nr 62 poz 574
law: Ustawa z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie.
article: par 3 pkt 20 i 38
journal: Dz.U. 2005 nr 76 poz 671
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o  rybołówstwie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2008r. nr [...] Okręgowy Inspektor Rybołówstwa Morskiego [...] w oparciu o art. 63 ust. 1 pkt 2 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 19 lutego 2004r. o rybołówstwie oraz § 3 pkt 38 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o rybołówstwie (Dz.U. nr 76, poz. 671) wymierzył G. S., kapitanowi statku rybackiego [...] karę pieniężną w wysokości 4.000 zł, za połowy dorsza w Morzu Bałtyckim, w trakcie rejsu połowowego zakończonego w porcie [...] w dniu 15 października 2007r. z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 19 lutego 2004r. o rybołówstwie oraz art. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 804/2007 z dnia 9 lipca 2007 r. ustanawiającego zakaz połowów dorsza w Morzu Bałtyckim (podobszary 25 - 32, wody WE ) przez statki pływające pod banderą polską (Dz. U. UE L 180 z dnia 10 lipca 2007r.)

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] października 2009r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania G. S. od decyzji Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego [...] z dnia [...] października 2008r. uchylił, przywołując art. 138 §2 K.p.a., zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wywodził, że czynności kontrolne przeprowadzone przez Inspektora Okręgowego Inspektoratu Rybołówstwa Morskiego [...] wykazały, iż G. S. w dniach 14-15 października 2007r. był kapitanem jednostki rybackiej [...] podczas rejsu połowowego, w trakcie którego prowadzono, z naruszeniem obowiązującego zakazu, ukierunkowane połowy dorsza. Na karcie dziennika połowowego nr [...] w poz. Nr [...] kapitan jednostki rybackiej [...] zadeklarował połów dorsza w relacji pełnej, w ilości 555,75 kg. W okresie od 11 lipca do 31 grudnia 2007 r. obowiązywał zakaz połowu dorsza w Morzu Bałtyckim przez statki pływające pod banderą polską w związku z wyczerpaniem kwoty połowowej przyznanej Polsce na 2007r. co wynikało z art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 804/2007 z dnia 9 lipca 2007 r. ustanawiającego zakaz połowu dorsza na Morzu Bałtyckim (podobszary 25-32 wody WE) przez statki pływające pod banderą Polski (Dz.Urz. UE. L 180, str. 3).

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, jako organ odwoławczy stwierdził, że Okręgowy Inspektor Rybołówstwa Morskiego [...], ustalając wysokość kary pieniężnej, zastosował błędną podstawę prawną, to jest § 3 pkt 38 rozporządzenia z dnia 21 kwietnia 2005r. o wysokości kar. Stosownie do tego przepisu, wysokość kary pieniężnej wynosiła od 2000 zł do 20 000 zł - za naruszenie w inny sposób przepisów ustawy, aktów wykonawczych wydanych na jej podstawie oraz przepisów Wspólnej Polityki Rybackiej Unii Europejskiej.

Minister wywodził, że skoro organ I instancji ustalił, że w trakcie rejsu połowowego zakończonego w dniu 15 października 2007r. skarżący dokonał połowu dorsza, pomimo obowiązywania w tym czasie zakazu połowowego, wprowadzonego w związku z wyczerpaniem kwoty połowowej przyznanej Polsce na te obszary na 2007r., to powinien był zastosować w sprawie § 3 pkt 20 rozporządzenia o wysokości kar, zgodnie z którym wysokość kary wynosi od 10 000 do 44 000 zł -za prowadzenie połowów organizmów morskich, których ogólna kwota połowowa została wyczerpana.

Ponadto Minister powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 lipca 2009 r. (sygn. akt K 13/08), który orzekł, że § 3 pkt 38 rozporządzenia o wysokości kar jest niezgodny z art. 2 Konstytucji. Przepis na podstawie, którego wymierzono karę przestał funkcjonować w obrocie prawnym, a co za tym idzie Minister konkludował, że na etapie postępowania odwoławczego nie ma już normy prawnej, która stanowiła częściowo podstawę rozstrzygnięcia organu I instancji. W takiej sytuacji, zdaniem organu naczelnego, należało uchylić zaskarżoną decyzję, jednocześnie wskazując właściwy przepis, w oparciu o który powinno być prowadzone postępowanie.

Powyższa decyzja kasatoryjna została zaskarżona przez G. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 9 marca 201Or. sygn. akt IV SA/Wa 90/10 uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia organowi I instancji nastąpiło z naruszeniem dyspozycji art. 138 § 2 K.p.a. Minister bowiem dysponując zgromadzonym, niespornym materiałem dowodowym winien rozpoznać sprawę merytorycznie.

Skoro okoliczności faktyczne sprawy były bezsporne organ odwoławczy, stwierdzając, iż organ I instancji wadliwie ustalił przepis zakreślający wielkość sankcji za określony czyn winien samodzielnie zweryfikować rozstrzygnięcie organu I instancji w zakresie, w jakim jest to niezbędne, i nie wykracza poza granice art. 139 k.p.a.

Istotnym elementem mającym znaczenie dla oceny, czy w niniejszej sprawie naruszono art. 139 K.p.a. jest, że wyrażony w tym przepisie zakaz reformationis in peius nie ma zastosowania przy rozpatrywaniu sprawy przez organ pierwszej instancji w postępowaniu toczącym się w następstwie kasacyjnej decyzji organu odwoławczego (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 4 maja 1998 r. sygn. FPS 2/98, publ. ONSA 1998, nr 3, poz. 79). O ile więc istniałyby przesłanki dla wydania decyzji kasatoryjnej strona nie korzystałaby z ochrony wynikającej z art. 139 K.p.a.

Sąd podkreślił jednak, że w rozpoznawanej sprawie brak było przesłanek dla przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, skoro postępowanie toczyło się w przedmiocie zastosowania sankcji za ten sam czyn, a okoliczności faktyczne sprawy były bezsporne. W takiej sytuacji organ odwoławczy stwierdzając, iż organ pierwszej instancji wadliwie ustalił przepis zakreślający wielkość sankcji za określony czyn, winien samodzielnie zweryfikować rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w zakresie, w jakim jest to niezbędne i nie wykracza poza granice art. 139. W rozpoznawanej sprawie wobec faktu, iż wysokość sankcji została określona poniżej dolnej granicy wskazanej w § 3 pkt 20 rozporządzenia o wysokości kar, mającym zastosowanie w sprawie, organ administracji, mając na uwadze zasadę wskazaną w art. 139 K.p.a. winien był zweryfikować wysokość kary (poprzez wydanie decyzji reformatoryjnej) do kwoty minimalnej wynikającej z wyżej powołanego przepisu rozporządzenia. Pozostawienie bowiem w obiegu decyzji, którą wymierzono sankcję w wysokości oczywiście niższej niż wskazana w regulacji rozporządzenia o wysokości kar stanowiłoby rażące naruszanie prawa w myśl art. 139 K.p.a. Jednocześnie wymierzenie kary w wysokości wyższej niż minimalna, wynikająca z właściwej regulacji, wobec wskazanej uznaniowości, co do wysokości sankcji, stanowiłoby naruszanie art. 139 K.p.a. odnośnie zakazu orzekania na niekorzyść strony.

Sąd podkreślił, iż w sprawie nie była konieczna ponowna ocena przez organ I instancji odnośnie zasadności wymierzania kary kapitanowi jednostki. O ile, rozstrzygnięcie w tym zakresie, dokonane przez organ I instancji, były wadliwe, stosowną ocenę powinien przeprowadzić organ odwoławczy.

Rozpoznając sprawę ponownie po wyroku WSA w Warszawie, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi swoją decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania G. S. od decyzji Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego [...] z dnia [...] października 2008r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 lutego 2004r. o rybołówstwie oraz § 3 pkt 20 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o rybołówstwie, uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o wymierzeniu G. S. kary w wysokości 10.000 zł, za prowadzenie połowów dorszy w rejsie połowowym zakończonym w dniu 15 października 2007r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Minister wskazał, iż w wyniku przeprowadzonych przez inspektora Okręgowego Inspektoratu Rybołówstwa Morskiego [...] czynności kontrolnych stwierdzono, na podstawie wpisu do dziennika połowowego nr [...] dokonanego przez kapitana statku rybackiego [...] G. S., który potwierdził, iż ten statek rybacki podczas rejsu połowowego zakończonego w dniu 15 października 2007r. złowił i przywiózł do portu 555,75 kg dorsza w relacji pełnej.

Organ naczelny wskazał, że okoliczności faktyczne sprawy nie budzą wątpliwości. Zgromadzony materiał dowodowy potwierdza jednoznacznie, że G. S. będąc kapitanem statku rybackiego [...] o długości równej lub większej niż 10 m, dopuścił się naruszenia przepisów o rybołówstwie tj. prowadzenia połowów dorszy podczas obowiązującego zakazu wprowadzonego przez Komisję Europejską. Organ wskazał, że zakaz prowadzenia połowów dorszy podyktowany był znacznym przekroczeniem przez polskich rybaków ogólnej kwoty połowowej dorszy jaka została przyznana Polsce w 2007r. W preambule rozporządzenia Komisji nr 804/2007 wyraźnie wskazano, iż połowy stada dorsza przez polskie statki rybackie w 2007r. przekroczyły ilości zgłoszone przez Polskę i w związku z tym wielkości dopuszczalne uznaje się za wyczerpane. Minister wskazał przy tym, że pojęcie ogólnego dopuszczalnego połowu oraz zasady podziału poszczególnych kwot połowowych w ramach specjalnych zezwoleń połowowych były powszechnie znane w środowisku rybackim. Zdaniem organu niezaprzeczalnym pozostaje fakt, że wprowadzony zakaz połowu dorszy wskutek wyłowienia przez polskich rybaków ogólnej kwoty połowowej został przez stronę zignorowany. Wprowadzające zakaz połowu dorszy Rozporządzenie Komisji z istoty tego aktu prawnego w całości i bezpośrednio stało się częścią polskiego porządku prawnego z chwilą wejścia w życie.

Polska z chwilą przystąpienia do Unii Europejskiej stała się adresatem ogółu przepisów wspólnotowych stanowiących wspólną politykę rybołówstwa.

Organ nie powołał biegłego na okoliczność, czy w rzeczywistości doszło do wyczerpania ogólnej kwoty połowowej. Uznano bowiem, że fakty powszechnie znane i fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Przepisy Rozporządzenia Komisji nr 804/2007 zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE i z dniem 11 lipca 2007r. zaczęły obowiązywać, zatem jako prawo powszechnie obowiązujące powinny być znane stronie. Odnosząc się do kryteriów kary, organ podniósł, iż określenie wysokości kary następuje w taki sposób by zadbać o skuteczne pozbawienie podmiotów, które są odpowiedzialne za naruszenia, korzyści ekonomicznych uzyskanych w wyniku dopuszczenia się tych naruszeń. Kary te mają powodować skutki proporcjonalne do wagi naruszenia i mają skutecznie odstraszać od dalszych naruszeń. Organ wskazał, że stosując karę minimalną jaką przewiduje stosowny przepis prawa nie złamał zasady określonej w art. 139 k.p.a.

Skargę na powyższą decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł G. S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego tj. art. 63 ust. 1 ustawy o rybołówstwie oraz § 3 pkt 20 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o rybołówstwie poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy nie zaistniała przesłanka odpowiedzialności z tych przepisów w postaci wyczerpania kwoty połowowej,

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że nie można utożsamiać zakazu połowów wprowadzonego Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 804/2007 z faktem wyczerpania ogólnej kwoty połowowej za 2007r. To, że Komisja subiektywnie, nie posiadając wymaganych dowodów, przyjęła, iż kwota połowowa została wyczerpana nie oznacza, że faktycznie kwota ta została wyczerpana. W skardze podniesiono, że organ naczelny również nie przedstawił konkretnych dowodów na okoliczność wyczerpania kwoty połowowej. W skardze stwierdzono, że skarżący prowadził połowy, gdy tylko część kwoty połowowej została wyczerpana i w związku z tym nie powinien zostać ukarany.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentacje zawarta w zaskarżonych decyzjach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W ocenie Sądu skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu m.in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) uprawniony jest do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dodatkowo należy wskazać, że w niniejszej sprawie miał zastosowanie również art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ administracji. Ponieważ w sprawie zapadł już wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, okoliczność ta musiała być brana pod uwagę zarówno przez orzekający w sprawie organ administracji jak też musi być obecnie brana pod uwagę przez Sąd.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie naruszyła obowiązujących przepisów prawa zarówno wspólnotowego jak i krajowego w stopniu skutkujących koniecznością jej uchylenia.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, jako organ odwoławczy stwierdził, że Okręgowy Inspektor Rybołówstwa Morskiego [...], ustalając wysokość kary pieniężnej, zastosował błędną podstawę prawną, to jest § 3 pkt 38 rozporządzenia z dnia 21 kwietnia 2005r. o wysokości kar. Działając w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ naczelny prawidłowo wydał orzeczenie reformatoryjne. Minister uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o wymierzeniu kary podając prawidłową podstawę prawną tj. art. art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 lutego 2004r. o rybołówstwie oraz § 3 pkt 20 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o rybołówstwie.

Zaznaczyć należy, że kara wymierzona została w większej wysokości jak w orzeczeniu organu I instancji. W sprawie niniejszej nie można jednak uznać, że spowodowało to naruszenie art. 139 k.p.a. Organ kierował się wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 9 marca 201 Or. sygn. akt IV SA/Wa 90/10. Wobec faktu, iż w decyzji organu I instancji, wysokość sankcji została określona poniżej dolnej granicy wskazanej w § 3 pkt 20 rozporządzenia o wysokości kar, mającym zastosowanie w sprawie, organ naczelny, mając na uwadze zasadę wskazaną w art. 139 K.p.a. prawidłowo zweryfikował wysokość kary (poprzez wydanie decyzji reformatoryjnej) do kwoty minimalnej wynikającej z wyżej powołanego przepisu rozporządzenia. Pozostawienie bowiem w obiegu decyzji, którą wymierzono sankcję w wysokości oczywiście niższej niż wskazana w regulacji rozporządzenia o wysokości kar stanowiłoby rażące naruszanie prawa.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że statek rybacki [...], którego kapitanem był G. S. w trakcie rejsu połowowego zakończonego w dniu 15 października 2007r., dokonywał ukierunkowanego połowu dorsza.

Połów wykonywany był po wprowadzeniu z dniem 11 lipca 2007r. przez Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 804/2007 zakazu połowów tego gatunku ryb przez statki pływające pod polską banderą. Za dokonywanie połowów po wyczerpaniu ogólnej kwoty połowowej kapitanowi statku rybackiego została wymierzona kara pieniężna w wysokości: 10.000 zł, a więc w minimalnej wysokości przewidzianej przez przepisy prawa tj. 3 pkt 20 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o rybołówstwie.

Wskazać należy, że określenie wysokości kary następuje w taki sposób by skutecznie odstraszać od dalszych naruszeń. Są to sankcje administracyjne, których wymierzenie nie jest zależne od stopnia zawinienia czy też braku winy, ale od samego faktu naruszenia przepisów o rybołówstwie przez dany podmiot. Wysokość ustalanej kary administracyjnej, której dolna i górna granica zostały określone w przepisach prawa, uzależniona jest od podmiotu, który dopuścił się naruszenia, długości całkowitej statku rybackiego oraz od społecznej szkodliwości naruszenia.

Odnosząc się do zarzutu zastosowania wymienionej wyżej kary pieniężnej w przypadku braku, w ocenie skarżącego, zaistnienia przesłanki odpowiedzialności w postaci niewyczerpania ogólnej kwoty połowowej należy wskazać, że wobec faktu członkowstwa Rzeczpospolitej Polskiej w Unii Europejskiej krajowy porządek prawny kształtują zarówno akty stanowione na szczeblu krajowym i lokalnym, jak też bezpośrednio wiążące normy prawa stanowionego przez upoważnione instytucje tej międzynarodowej organizacji. Rozporządzenia (WE) zaliczane do pochodnego prawa wspólnotowego są aktami wiążącymi w całości, przewidzianymi do bezpośredniego stosowania w każdym państwie członkowskim. Dla ich mocy obowiązującej nie jest konieczny akt inkorporacji zawartych w nich treści do prawa wewnętrznego państw członkowskich. Stają się więc częścią krajowego systemu prawa, wywołują skutki bezpośrednie dla jednostek i mają charakter wiążący co do wszystkich zawartych w nich postanowień.

Podstawą do wymierzenia skarżącemu kwestionowanej kary administracyjnej było naruszenie zakazu połowu dorsza, określonego w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 804/2007. Zakaz ten wprowadzono w wyniku wyczerpania ogólnej kwoty połowowej przyznanej Polsce na rok 2007. Fakt owego wyczerpania, wbrew twierdzeniu skarżącego, nie może budzić wątpliwości. Wskazuje na to zawarte w akapicie 3 preambuły tego rozporządzenia stwierdzenie, iż połowy stada dorsza przez polskie statki rybackie w 2007r. trzykrotnie przekroczyły ilości zgłoszone przez Polskę i jej przyznane, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1941/2006. Nadto Komisja w akapicie 5 preambuły stwierdziła jednoznacznie, że połowy dorsza dokonywane w morzu Bałtyckim na samym tylko obszarze Bałtyku Wschodniego (podobszar 25-32) wyczerpały całą kwotę połowową przyznaną Polsce i należy bezzwłocznie zakazać połowu tego stada.

Trzeba wskazać, że podstawę dla uprawnień Komisji Europejskiej w zakresie ustalania wielkości dopuszczalnych połowów na akwenach unijnych, jak też stosowania środków zapobiegawczych przed poważnym zagrożeniem dla ochrony żywych zasobów wodnych oraz wprowadzenia zakazu działalności połowowej w przypadku, gdy została wyczerpana kwota przyznana danemu państwu członkowskiemu (art. 26 ust. 4), stanowiło Rozporządzenie Rady (WE) Nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki i rybołówstwa (Dz. U. L Nr 358 z 31.12.2002r.). Stosownie bowiem do treści art. 26 w/w Rozporządzenia Komisja Europejska jest podmiotem odpowiadającym za ocenę i kontrolę stosowania zasad wspólnej polityki rybołówstwa przez Państwa Członkowskie. Treść art. 26 ust. 4 wskazuje, że Komisja uprawniona jest do wprowadzenia bezwzględnego zakazu działalności połowowej na podstawie dostępnych sobie informacji. W świetle zasady domniemania legalności działania instytucji stanowiących prawo nie można przyjąć, iż Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 804/2007 zostało wydane bez zaistnienia stosownych przesłanek. Konsekwentnym następstwem ustalonego przez Komisję znacznego przekroczenia kwot połowowych był kolejny akt normatywny - Rozporządzenie Rady (WE) Nr 338/2008 z dnia 14.04.2008r. (Dz.U. L Nr 107 z 17.04.2008r.) na podstawie którego ograniczono kwotę połowową przyznaną Polsce na kolejne lata.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego brak jest także podstaw do twierdzenia, że rozpoznając przedmiotową sprawę organ niedostatecznie ustalił i ocenił stan faktyczny, gdyż w rzeczywistości ustalił okoliczności faktyczne naruszenia przepisów o rybołówstwie w postaci prowadzenia połowów dorszy podczas obowiązującego zakazu wprowadzonego przez Komisję. Europejską w związku z przekroczeniem ogólne kwoty połowowej przyznanej Polsce na 2007r. Ustalenia dotyczące przekroczenia kwoty połowowej przez statki pływające pod polską banderą zostały dokonane przez Komisję Europejską na podstawie kontroli, które ujawniły nieprawidłowości w zakresie raportowanych danych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że organ zasadnie nie uwzględnił wniosków z prywatnej opinii prof. [...] odnośnie niewyczerpania ogólnej kwoty połowowej w 2007r. i niewiarygodności danych przyjętych przez Komisję, gdyż zaakceptowanie tego opracowania zmierzałoby do dokonania nieuprawnionej oceny legalności Rozporządzenia Komisji Nr 804/2007.

Pamiętać należy, że państwa członkowskie nie są uprawnione do podejmowania czynności zmierzających do pozbawienia rozporządzeń waloru źródeł prawa wspólnotowego (Judgment of the Cort of 31.01.1978. Fratelli Zerbone Snc v. Amministrazione delie finanse delio Stato. Case 94/77. Europen Cort Reports 1978, Page 0099).

Z powyższych względów zarzuty naruszenia art. 63 ust. 1 ustawy o rybołówstwie w zw. z § 3 pkt 20 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o rybołówstwie należy uznać za niezasadne.

Obowiązywanie w porządku prawnym normy prawnej upoważniającej Komisję Europejską do wprowadzania natychmiastowego zakazu prowadzenia działalności połowowej przez wszystkie statki pływające pod banderą konkretnego państwa członkowskiego (Rozporządzenie Nr 2371/2002) ma to znaczenie, że także ostateczna decyzja przyznająca specjalne zezwolenie połowowe konkretnemu podmiotowi przyznawała określone w niej uprawnienie tylko w granicach obowiązującego porządku prawnego, kształtowanego także przez w/w Rozporządzenie. Uprawnienie do dokonywania połowu przyznane tą indywidualną decyzją obowiązywało więc w granicach wyznaczonych z jednej strony przez termin jego obowiązywania i indywidualnie określoną kwotę połowową, z drugiej przez termin związany z wprowadzeniem zakazu połowów o charakterze ogólnym. Oczywistym jest, że określona indywidualnie kwota połowowa musiała zawierać się w ogólnej kwocie połowowej przyznanej Polsce na dany rok. Z chwilą wprowadzenia zakazu działalności połowowej indywidualnie przyznane uprawnienie przestało obowiązywać. Zasada ta wynika więc z mocy prawa. Należy też wskazać na treść art. 34 pkt 4 ustawy o rybołówstwie, z którego wynika, że zabroniony jest połów organizmów morskich, których ogólna kwota połowowa została wyczerpana. Należy wskazać, że z Rozporządzenia wprowadzającego natychmiastowy zakaz połowów nie wynika zakaz ustanawiania regulacji prawnych służących kompensacji strat poniesionych przez podmioty, które nie mogą wykorzystać już przyznanych indywidualnie kwot połowowych. Rybacy, którzy ponieśli szkody zostali objęci określonymi programami w ramach środków pomocowych.

Mając na względzie wszystkie wskazane powyżej okoliczności, Sąd orzekł o oddaleniu skargi w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.