Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 709/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-01-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 120-129, art. 180, art. 187, art. 188, art. 191, art. 210 par. 4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 5-7
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, , Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Anna Moskała, , Protokolant Monika Tarasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi A S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 rok. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] ([...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia prawomocności wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej - ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. tj. Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 85 z późn. zm utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r. w przedmiocie zobowiązania podatkowego "A" S.A. w podatku od nieruchomości za 2007 r. Strona w dniu [...]r. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2007 rok i korekty do tych deklaracji w dniu [...] i [...]r. Z uwzględnieniem korekt organ przyjął, że spółka wskazała wysokość w podatku w łącznej kwocie [...] zł. Strona w pierwotnej deklaracji na podatek od nieruchomości za 2007 r. wykazała do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą i budowle związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o wartości [...] zł w okresie [...]r. zł., i o wartości [...] zł w okresie [...]r.. W kolejnej korekcie deklaracji podatkowej złożonej w dniu [...] r. strona w pozycji ,,Budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" wykazała stanowiącą podstawę opodatkowania wartość w kwocie[...]zł w okresie [...] r.. zł., i o wartości [...] zł w okresie [...]r. i wykazując kwotę należnego podatku od nieruchomości w łącznej kwocie [...] zł., Wyjaśniając różnicę stwierdziła, że w pierwotnej deklaracji błędnie ujęła w podstawie opodatkowania budowli wartość linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, wskazując, że linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie mogą być kwalifikowane jako samodzielne budowle w rozumieniu przepisów prawa budowlanego; instalacje lub urządzenia stanowiące wraz z budowlą całość użytkowo-techniczną; urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W toku postępowania wyjaśniającego w związku z korektą i pismem strony z [...]r. organ podatkowy ustalił, że podstawa opodatkowania w pozycji ,,Budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" została pomniejszona o kwotę [...] zł, co wpłynęło na zmniejszenie podatku o kwotę [...] zł. Konsekwencją działań było wszczęcie przez organ I instancji postępowania z urzędu w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego od nieruchomości za rok 2007 oraz w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku w związku z wnioskiem strony. Powyższe postępowanie na skutek uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...]r. decyzji z dnia [...]r. zostało zakończone,( po przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego, które wykazało, ze linie kablowe ułożone w kanalizacji są budowlą), wydaniem decyzji w dniu [...]r., w której organ I instancji określił stronie zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za 2007 r. i powołał się na przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, w związku z odwołaniem strony, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wskazując, że przedmiotem sporu jest uznanie przez organ I instancji za budowlę, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia1991r.o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.z 2006r.,Nr121,poz.844 ze zm.) linii kablowych ([...]) umieszczonych w kanalizacji kablowej, a w konsekwencji stwierdzenie, iż stanowią one przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy. Wskazał organ na zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy definicję pojęcia budowli, którą jest obiekt budowlany w rozumieniu prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Powołał się organ na przepis art. 3 pkt 1 lit. b) i art. 3 pkt 3 oraz art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Wskazał organ, że na gruncie prawa budowlanego do pojęcia budowli zaliczono także ,,sieci techniczne". Budowla, a tym samym sieć techniczna stanowi całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Skoro sieć techniczna jest budowlą to wchodzące w jej skład elementy są niezbędne aby sieć mogła funkcjonować. Podniósł organ, że niewątpliwie trwale z gruntem związana jest kanalizacja kablowa, zaś umieszczona w jej wnętrzu linia kablowa jest funkcjonalnie z nią związana, stanowiąc sieć. W sytuacji występującej w sprawie budowlą są zarówno kable jak i kanały połączone w całość techniczno – użytkową. Podstawową funkcją kanalizacji jest jej ochronne działanie w stosunku do kabla, a zatem została wybudowana jako niezbędny element sieci technicznej jaką stanowi linia [...] umieszczona w kanalizacji [...]j. Ta funkcja kanalizacji wskazuje na to, że stanowi ona wraz z umieszczoną w niej linią całość techniczno – użytkową. Odwołał się organ do tożsamego stanowiska wyrażonego w orzecznictwie sądów administracyjnych, a to wyroku NSA z dnia 27 stycznia 2006 r. (sygn. FSK 2316/04), wyroku WSA z dnia 28 listopada 2008 r. (sygn. ISA/Kr 1213/08) i glosie aprobującej, wskazując, że zaprezentowano w nich pogląd, że ,,pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać na podstawie przepisów art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z uwzględnieniem regulacji zawartych w art. 3 pkt 3 i 9 Prawa budowlanego oraz, że z przepisów tych wynika, że linie (sieci) [...] są budowlą stanowiącą przedmiot opodatkowania tym podatkiem, a także na budowlę tę składają się zarówno podziemne kanały kanalizacyjne jak i kable stanowiące część składową tej budowli". Uznał organ za bezzasadne odwoływanie się strony do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r., które jak aktem wykonawczym do Prawa budowlanego, funkcjonującym wyłącznie na użytek procesu budowlanego. Stwierdził organ, że materiał dowodowy pozwalał na ustalenie wartości [...] linii kablowych, bowiem wartość tych linii wynikała z porównania danych wykazanych przez stronę w pierwotnej deklaracji na 2007 r. z danymi wynikającymi z późniejszej korekty, w której nie została wykazana do opodatkowania wartości linii kablowych. Organ I instancji ustalając wartość budowli wraz z wartością linii uwzględnił wynikające z pierwotnej deklaracji dane ze zmianami w tej grupie nieruchomości dokonanymi w trakcie roku podatkowego. Dane te nie budzą wątpliwości co do zgodności z rzeczywistym stanem. Wartość budowli nie była przez stronę kwestionowana . Strona nie wskazała na niezgodność przyjętych danych dotyczących wartości budowli z rzeczywistym stanem rzeczy. Wskazał organ, że do określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. przyjął dane dotyczące podstawy opodatkowania – powierzchnię budynków, wartość budowli i powierzchnię gruntów – wynikające ze złożonej przez stronę pierwotnej deklaracji podatkowej Różnicę strona wyjaśniła w ten sposób, że w pierwotnej deklaracji błędnie ujęła w podstawie do opodatkowania budowli wartość linii kablowych w kanalizacji kablowej. Skoro wartość przedmiotu opodatkowania – kablowych linii [...] – wynika z porównania danych wskazanych przez stronę w pierwotnej deklaracji z danymi wynikającymi z korekty z [...]r., to organ podatkowy nie miał obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego. Powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych organ wskazał, że wartość wskazana w deklaracji stanowi oświadczenie strony co do wysokości przedmiotu opodatkowania ,zaś na rzetelność tego oświadczenia nie ma wpływu na późniejsze skorygowanie deklaracji, bowiem przyczyną złożenia korekty nie była wadliwość samego oświadczenia ale zmiana oceny prawnej zasad opodatkowania wykazanego w deklaracji przedmiotu opodatkowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - uzupełnionej pismem procesowym, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji, a także o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzucając naruszenie:

- art. 122, w związku z art. 180, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ordynacji Podatkowej - ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ( t.j. z 2005 r. Dz.U. Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej: Ord. pod.), gdyż pomimo ciążącego na organach podatkowych obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez skarżącą, organy te nie przedstawiły nawet jednego dowodu, z którego wynikałoby, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli w rozumieniu ustawy z dnia 12 stycznia1991r.o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.z 2006r.,Nr121,poz.844 ze zm.),dalej u.p.o.l., a także, że ich wartość odpowiada wartości wykazanej przez skarżącą w deklaracji za poprzedni rok podatkowy;

- art. 210 § 4 Ord. pod., w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polegało przede wszystkim na błędnej interpretacji przepisów prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu u.p.o.l.;

- art. 21 § 3 oraz art. 207 i art. 137 § 3, w związku z art. 165 § 1- § 2 i § 4 oraz w związku z art. 151 i art. 151a Ord. pod., poprzez wszczęcie postępowania, prowadzenie i jego zakończenie przy udziale pełnomocnika, który nie zgłosił udziału w sprawie;

- art. 2 ust. 1 pkt 3, w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie [...] kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu u.p.o.l.

Skarżąca podniosła w uzasadnieniu, że kwalifikacja obiektu jako budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest problemem prawidłowego zastosowania tej ustawy i dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych, powołując wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2004 r. (sygn. FSK 181/04 – ONSAiWSA 2/2004, poz. 36). Zdaniem skarżącej organy podatkowe powinny przeprowadzić postępowanie dowodowe, które winno zmierzać do ustalenia czy przedmiotowe linie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają definicję budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustalić ich wartość. Organ nie wskazał dowodów, z których wynikałoby, że linie kablowe pozostają w związku technicznym z kanalizacją kablową, co jest niezbędne w sytuacji gdy organ uznaje, że budowlą są zarówno kable jak i kanały połączone w całość techniczno – użytkową. Zdaniem skarżącej organ tego nie wykazał. Zarzuciła skarżąca, że skoro podatnik złożył korektę deklaracji, w której wykazał inną niż pierwotnie podstawę opodatkowania i wysokość podatku do zapłaty, to nie można uznać danych zawartych w pierwotnej deklaracji za dowód okoliczności w niej ujawnionych. Punktem odniesienia przy korygowaniu wartości budowli powinna być korekta deklaracji a nie deklaracja pierwotna, bowiem przedmiotem postępowania jest czy skutecznie złożona korekta deklaracji jest prawidłowa czy też nie. Przyjęcie przez organ, że deklaracja pierwotna przesądza o ustaleniach faktycznych sprawy wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. Uzasadnienie prawne decyzji jest niezgodne z treścią art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż organ uznając, że budowlą są zarówno kable jak i kanały połączone w całość techniczno – użytkową podjął próbę wykazania jedynie związku o charakterze użytkowych czyli funkcjonalnym, nie wykazał, że pozostają w związku o charakterze technicznym, co winno być wykazane w świetle brzmienia art. 3 pkt 1 lit. a) Prawa budowlanego ( dalej też u.p.b.). Według skarżącej uzasadnione jest odwołanie się do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. przy ocenie przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości w zakresie budowli. Zwracając uwagę, że przepisy ustawy Prawo budowlane nie wyjaśniają jak należy rozumieć to, że urządzenia lub instalacje winny stanowić z budowlą ,,całość techniczno – użytkową" stwierdza strona, że ,,całość techniczna" oznacza, że instalacja i urządzenie muszą stanowić ,,fizyczną całość" z budowlą, natomiast ,,całość użytkowa" wyraża powiązanie o charakterze funkcjonalnym. Linie kablowe są elementem sieci [...], a kanalizacja kablowa nie jest elementem tej sieci. Linie kablowe nie stanowią całości użytkowo – technicznej z kanalizacją kablową, nie są bowiem powiązane ani konstrukcyjnie ani funkcjonalnie. Nie stanowią one również samodzielnej budowli. Przeanalizowała strona treść przepisu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego dochodząc do wniosku, że uznanie linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej za budowle wymagałoby stwierdzenia, że są one wyodrębnione w przestrzeni i połączone z gruntem w sposób trwały. Taką interpretację potwierdza rozporządzanie Ministra Infrastruktury. Linie kablowe nie są także urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym, bowiem nie jest możliwe ich przyporządkowanie konkretnym obiektom budowlanym. Wskazała strona, ze podobne wnioski wynikają z wyroku WSA z dnia 30 maja 2008 r. (sygn. ISA/Lu 174/08), w którym Sąd dokonał interpretacji art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy.

Dodatkowo skarżąca podniosła, iż postępowanie było prowadzone z udziałem pełnomocnika, który został ustanowiony w postępowaniu sprawdzającym, a nie wymiarowym. Stąd też wszczęcie postępowania, jego przeprowadzenie, a także zakończenie odbyło się bez udziału skarżącej. Podobnie doręczenie decyzji temu pełnomocnikowi należy uznać za bezskuteczne.

Skarżąca podniosła także, iż linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie mogą podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyż nie mogą być zakwalifikowane, jako samodzielne budowle w rozumieniu przepisów u.p.b., ani jako instalacje lub urządzenia stanowiące wraz z budowlą całość użytkowo – techniczną, ani jako urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i argumentację z jej uzasadnienia.

Odnosząc się dodatkowo do zarzutu dotyczącego zaniechania przez organy podatkowe przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność ustalenia wartości linii kablowych, organ podniósł, iż stosownie do art. 21 § 3 Ord. pod. organ pierwszej instancji był zobowiązany do określenia w drodze decyzji zobowiązania podatkowego, w prawidłowej wysokości. Organ dodał również, iż w sprawie nie zachodziła potrzeba ustalenia wartości budowli na podstawie opinii biegłego, ponieważ mogło to nastąpić poprzez porównanie danych wykazanych w deklaracjach złożonych przez skarżącą. Kolegium nie podzieliło poglądów zawartych w opiniach, sporządzonych na zlecenie podatnika, które należy w ocenie organu traktować jako prywatny pogląd ich autorów.

Na rozprawie w dniu [...]r. Sąd oddalił wniosek skarżącej o zwieszenie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione.

Tak więc, uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz.U Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.).

W zakresie tak określonej kognicji, Sąd stwierdza, iż w wyniku wydania zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia prawa. Skarga zasługuje więc na uwzględnienie.

Przystępując do oceny zaskarżanej decyzji należy zauważyć, iż skarżąca postawiła zarzut zarówno naruszenia prawa procesowego jak i materialnego.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 122, w związku z art. 180 i art. 187 §, art. 188 i art. 191 Ord. pod. oraz art. 210 § 4 Ord. pod., w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., należy stwierdzić, że niewątpliwie, na co zwraca uwagę skarżąca, z zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 Ord. pod., wynika obowiązek organu prowadzącego postępowanie wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym, jak i prawnym w celu ustalenia stanu rzeczywistego sprawy. Realizację tej zasady zapewniają gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe, a zwłaszcza w art. 187 – 188 Ord. pod. W myśl art. 187 Ord. pod. organ podatkowy zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu podatkowym oznacza, że organ podatkowy winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, konieczne, jego zdaniem, do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez stronę, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Materiał dowodowy powinien być gromadzony w myśl zasady, wynikającej z art. 180 § 1 Ord. pod., nakazującej jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zaniechanie przez organ podatkowy podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego jest uchybieniem przepisom postępowania podatkowego, powodującym wadliwość decyzji. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym czy nie w pełni rozpatrzonym.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż przeprowadzone przez organy podatkowe obu instancji postępowanie nie spełnia wymogów, o jakich mowa powyżej.

Wprawdzie postępowanie zostało przeprowadzone z udziałem skarżącej, to jednak organ nie dokonał w sposób samodzielny i pełny ustalenia stanu faktycznego w kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli będących w posiadaniu skarżącej, ograniczając się jedynie do wypowiedzi prawnej na ten temat, czego wyrazem jest treść zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Innymi słowy jak słusznie zauważyła skarżąca organ nie uzasadnił w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy, dlaczego uznał linie kablowe za budowlę w rozumieniu przepisów u.p.o.l. Organ nie przeprowadził bowiem analizy stanu faktycznego sprawy w świetle kryteriów stawianych przez przepisy prawa budowlanego budowlom i obiektom budowlanym.

Organ nie określił również w sposób prawidłowy wartości budowli. Wartość ta została bowiem określona na podstawie porównania danych wykazanych w deklaracji na podatek od nieruchomości na 2007 r. oraz złożonej korekcie tej deklaracji, które nie były przez organ zweryfikowane w drodze czynności procesowych. Wskazać należy, że organ podatkowy obliczając wysokość podatku od nieruchomości za 2007 rok nie wskazał w uzasadnieniu decyzji jaką deklarację uznał za" pierwotną". Jak wynika z akt sprawy strona składała deklarację w dniu [...],korekty do deklaracji w dniu [...],[...] i [...]r. Z pierwszej deklaracji w pozycji ,,Budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" strona wskazała ich wartość w kwocie [...] zł i łączną kwotę podatku należnego na kwotę [...]1 zł. Ta deklaracja opiewa na zupełnie inne kwoty niż opisane w sposobie wyliczenia w decyzji organu. Takie postępowanie jest niezgodne nie tylko z przepisami postępowania podatkowego, ale także z przepisami u.p.o.l. W myśl art. 4 powołanej ustawy, co do zasady, podstawą opodatkowania jest wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji (ust. 3 i 4) lub wartość rynkowa (ust. 5 i 6). Natomiast, jeśli podatnik nie określi wartości budowli, lub poda wartość, która nie odpowiada wartości rynkowej, organ podatkowy jest zobligowany ustalić wartość budowli przy pomocy biegłego powołanego spośród rzeczoznawców majątkowych, o których mowa w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. z 2004 r. Dz. U. Nr 261, poz. 2603, ze. zm.), (ust. 7).

W stanie sprawy, po bezskutecznym wezwaniu skarżącej o przedłożenie wykazu budowli z podaniem wartości stanowiącej podstawę obliczania amortyzacji, organ powinien był określić wartość budowli w oparciu o opinię biegłego, po uprzednim ustaleniu zakresu budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, czego nie uczynił.

Za trafny, zdaniem Sądu, należy więc uznać zarzut naruszenia prawa procesowego

Na marginesie podnieść należy, że w uzasadnieniu wyroku z dnia [...]r., w sprawie o sygn. akt [...] Naczelny Sąd Administracyjny za zasadny uznał podnoszony w skardze zarzut tej samej strony co w niniejszej sprawie naruszenia art. 122, 180 § 1, 187 § 1 ordynacji podatkowej polegający na uznaniu wymiaru podatku od nieruchomości za prawidłowy przy braku ustalenia stanu faktycznego w zakresie podstawy opodatkowania od obiektów niezadeklarowanych przez skarżącego podatnika do opodatkowania w rozpatrywanym roku podatkowym, ale uznanym przez organy podatkowe za budowle w rozumieniu u.o.o.l. Zgodnie z art. 4 ustawy powołanej powyżej w ocenie NSA organ podatkowy winien ustalić podstawę podatkowania stosując przepisy ustawy o podatkach dochodowych regulujących amortyzację środków trwałych. Odsyłają one do wykazu stawek amortyzacyjnych będących załącznikiem do ustawy. Wartość linii kablowych na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy przyjmować z ewidencji środków trwałych. Organ podatkowy jest w tym względzie obowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z regulacjami przewidzianymi w art. 122 i 187 § 1 ordynacji podatkowej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku wydanym w rozpatrywanej sprawie obowiązek ustalenia podstawy opodatkowania przez organ podatkowy wynika również z art. 4 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zgodnie z którym w sytuacji gdy podatnik nie określi wartości budowli lub określi ją w wysokości nieodpowiadającej wartości rynkowej organ podatkowy ustali tę wartość powołując w tym celu biegłego. Organy podatkowe nie były władne ustalić wartości linii kablowej na podstawie danych wskazanych przez skarżącą spółkę w pierwotnie złożonej deklaracji dla potrzeb podatku od nieruchomości za 2007 r., skoro wartość ta powinna zostać ustalona zgodnie z przywołanym art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Dodatkowo wskazać należy wskazać należy, że wydanie postanowienia o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2007 i także postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty było nieprawidłowe. Jednakże w ocenie Sądu bez względu na to, czy postępowanie ma charakter urzędowy, czy wszczynane jest na wniosek strony, powinno być przeprowadzone w myśl ogólnych reguł określonych w przepisach art.120 – 129 Ordynacji Podatkowej.

Tak więc organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinien wyjaśnić kwestię dotyczące wszczęcia postępowania podatkowego w powyższym zakresie, a zwłaszcza okoliczność, czy skarżącą w tym postępowaniu jest reprezentowana przez pełnomocnika. Należy bowiem podzielić pogląd, iż ustanowienie pełnomocnika wywiera skutki procesowe jedynie w postępowaniu, w którym został on ustanowiony.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ podatkowy powinien zatem uwzględnić zawarte powyżej uwagi, co do stwierdzonych naruszeń prawa procesowego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, Sąd uznał wypowiadanie się w tym zakresie za przedwczesne.

Należy jednak zauważyć, iż stosownie do art.1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., aby uznać budowlę za przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości musi ona być obiektem budowlanym, to jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, a także urządzeniem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związanym z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem. W realiach sprawy oznacza to, że "sieci techniczne", jakimi są niewątpliwie linie kablowe mogą być budowlą wówczas, gdy stanowią całość techniczno-użytkową wraz z kanalizacją kablową, zapewniającą możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Sąd nie znalazł również uzasadnionych podstaw do uwzględnienia wniosku strony o zawieszenie postępowania sądowego. Jak wynika z treści art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jest to podstawa fakultatywnego postępowania, a o jego zawieszeniu decydują względy celowościowe, które pozostawione są do uznania Sądu. W ocenie Sądu zawieszenie postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie jest niecelowe. Wystąpienie przez stronę skarżącą ze skargą konstytucyjną do Trybunału Konstytucyjnego w innej sprawie nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania, zaś od jej rozpoznania nie zależy rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. W przypadku stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności określonego przepisu strona może złożyć wniosek o wznowienie postępowania ( art. 272 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), tym samym jej interes prawny jest należycie zabezpieczony. Ze wskazanych przyczyn na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. na rozprawie odmówiono zawieszenia postępowania. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia [...]., sygn. akt [...], które Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela.

Reasumując, zdaniem Sądu, w wyniku wydania zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Wyliczając koszty postępowania, Sąd wziął pod uwagę wpis w kwocie [...]zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie [...] zł oraz kwotę [...] zł tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.

Wstrzymanie decyzji nastąpiło na podstawie art. 152 p.p.s.a.