Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 2112/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 190
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Protokolant St. sekr. sąd. Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2012 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r. nr [...], 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 15 listopada 2011 r. sygn. akt I GSK 672/10 NSA uwzględnił skargę kasacyjną A S.A. w K. i uchylił wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 maja 2010 r. sygn. akt III SA/Gl 1574/09 w sprawie ze skargi tegoż podatnika na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego celem ponownego rozpoznania.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym.

A S.A. z siedzibą w K. wnioskiem z dnia [...]r. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Celnego w K. o zwrot podatku akcyzowego w kwocie [...] zł zawartego w cenie energii elektrycznej będącej przedmiotem dostawy wewnątrzwspólnotowej dokonanej w listopadzie 2008 r.

Naczelnik Urzędu Celnego w K. postanowieniem z dnia [...]r., nr [...], działając na podstawie art. 171 § 3 i art. 216 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (j.t.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa) zwrócił wniosek stronie. W uzasadnieniu stwierdził, że w dniu 1 marca 2009 r. weszła w życie ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11, dalej: u.p.a. z 2008 r.), która w art. 158 stanowi, iż postępowania w sprawie zwrotu akcyzy należnego na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm., dalej: u.p.a. z 2004 r.) i niedokonanego przed dniem wejścia w życie ustawy prowadzone są na podstawie przepisów dotychczasowych. W ocenie organu przepis ten oznacza, że poprzednią ustawę o podatku akcyzowym stosuje się tylko do sytuacji, kiedy postępowanie w sprawie o zwrot podatku akcyzowego zostało wszczęte przed 1 marca 2009 r. Skoro strona złożyła wniosek w dniu 7 maja 2009 r., to tym samym do postępowania w jej sprawie należy stosować przepisy nowej ustawy, a zgodnie z art. 14 § 9 u.p.a. z 2008 r. organami podatkowymi właściwymi w zakresie zwrotu akcyzy, o którym mowa w art. 82 ust. 1 ustawy są naczelnik urzędu celnego i dyrektor izby celnej, u których dokonano rozliczenia i zapłaty akcyzy. W konsekwencji powyższego organ uznał się za niewłaściwy do rozstrzygnięcia sprawy, natomiast w oparciu o dane zawarte we wniosku nie mógł ustalić organu właściwego (duża liczba podmiotów, które mogły dokonać rozliczenia i zapłaty akcyzy).

Dyrektor Izby Celnej w K., po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z dnia [...] r., nr [...]utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że dla prawidłowej wykładni art. 158 u.p.a. z 2008 r. należy posłużyć się uzasadnieniem do art. 154 projektu tej ustawy (odpowiednik obecnego art. 158 na etapie projektu), według którego uchwalany przepis zawiera normę przejściową do postępowań w sprawie zwrotu akcyzy wszczętych na podstawie dotychczasowej ustawy o podatku akcyzowym i niedokonanych przed dniem wejścia w życie projektu ustawy – zastosowanie w takim przypadku znajdują przepisy dotychczasowej ustawy o podatku akcyzowym. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 165 § 3 Ordynacji podatkowej datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień złożenia żądania organowi podatkowemu. Strona złożyła wniosek o zwrot akcyzy 7 maja 2009 r., co spowodowało, że w sprawie mają zastosowanie przepisy u.p.a. z 2008 r. Zasadność zwrotu wniosku organ odwoławczy umotywował treścią art. 14 § 9 u.p.a. z 2008 r. oraz treścią art. 171 § 3 Ordynacji podatkowej.

W skardze do WSA w Gliwicach A S.A. wniosła o uchylenie obu postanowień wydanych w sprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podała, że z literalnego brzmienia przepisu art. 158 u.p.a. z 2008 r. wynika, iż do zwrotu akcyzy ma zastosowanie poprzednia u.p.a. z 2004 r. zawsze wtedy, kiedy zwrot akcyzy jest należny na podstawie tej ustawy i nie został dokonany przez dniem wejścia w życie nowej ustawy. Data złożenia wniosku o zwrot akcyzy nie ma zaś znaczenia.

Dyrektor Izby Celnej w K. w odpowiedzi wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) uchylił zaskarżone postanowienie.

WSA w Gliwicach stwierdził, że przedmiotem sporu w sprawie jest odpowiedź na pytanie, czy Naczelnik Urzędu Celnego w K. prawidłowo ustalił, iż w dniu 7 maja 2009 r. skarżąca wniosła podanie do organu niewłaściwego, a także to, iż organu niewłaściwego nie można było ustalić na podstawie danych zawartych w podaniu. Jak wynika z kolejności czynności w tej sprawie, Naczelnik Urzędu Celnego w K. uznał początkowo, że jest organem właściwym odnośnie zwrotu akcyzy. W konsekwencji postępowanie podatkowe zostało wszczęte na żądanie strony z dniem doręczenia żądania organowi podatkowemu w dniu 7 maja 2009 r., ponieważ ten nie wydał postanowienia w trybie art. 165a Ordynacji podatkowej o odmowie wszczęcia postępowania. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Naczelnik Urzędu Celnego w K. uznał się za organ niewłaściwy w sprawie. W ocenie WSA bezspornym pozostawało to, iż postępowanie w sprawie zostało wszczęte na żądanie strony w dniu 7 maja 2009 r., co przesądziło jakie przepisy miały zastosowanie do jej załatwienia: poprzedniej ustawy o podatku akcyzowym, czy ustawy nowej.

WSA stwierdził, iż aby mówić o postępowaniu w sprawie zwrotu akcyzy należnego na podstawie poprzedniej u.p.a. z 2004 r. i niedokonanego przed 1 marca 2009 r. nie musi zaistnieć sytuacja polegająca na tym, że w dniu wejścia w życie nowej u.p.a. z 2008 r. toczy się sprawa podatkowa wszczęta, kiedy obowiązywała jeszcze u.p.a. z 2004 r., która w art. 77 ust. 4 zawierała delegację dla Ministra Finansów określenia w drodze rozporządzenia warunków i trybu zwrotu akcyzy od wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych w przypadku dostaw wewnątrzwspólnotowych oraz terminy zwrotu akcyzy.

Wydane na tej podstawie rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 9 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu akcyzy w przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych (Dz. U. z 2004 r. Nr 74, poz. 673) w § 3 stanowiło, że zwrot akcyzy zapłaconej na terytorium kraju następuje na pisemny wniosek podmiotu, który dostarczył wyroby akcyzowe niezharmonizowane na terytorium państwa członkowskiego. Wniosek jest składany do właściwego naczelnika urzędu celnego wraz z dokumentem potwierdzającym zapłatę akcyzy na terytorium kraju od wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych dostarczonych na terytorium państwa członkowskiego. W myśl art. 13 u.p.a. z 2004 r. organami podatkowymi w zakresie akcyzy stosownie do ich właściwości są naczelnik urzędu celnego i dyrektor izby celnej, właściwi ze względu na miejsce wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu.

Uwzględniając powyższe regulacje WSA ocenił, że skoro zwrot akcyzy następował na pisemny wniosek podmiotu, który zapłacił akcyzę na terytorium kraju, i który dołączył do wniosku dokument potwierdzający zapłatę akcyzy na terytorium kraju, to tym samym skutecznie wszczętym postępowaniem podatkowym było postępowanie wszczęte na żądanie strony z dniem doręczenia tego żądania właściwemu organowi podatkowemu. Takie postępowanie z udziałem skarżącej nie toczyło się w dniu 1 marca 2009 r., ponieważ wniosek o zwrot akcyzy został złożony w dniu 7 maja 2009 r. W związku z powyższym i w rozumieniu przepisu art. 158 u.p.a. z 2008 r. skarżąca była uprawniona do złożenia wniosku dotyczącego zwrotu akcyzy należnego na podstawie u.p.a. z 2004 r. i niedokonanego przed 1 marca 2009 r.

Skutecznie wszczęte tym wnioskiem postępowanie winno być prowadzone na podstawie materialnych przepisów dotychczasowych, którymi były przepisy wskazanego rozporządzenia MF z dnia 9 kwietnia 2004 r. Postępowanie takie winno być prowadzone przez organ właściwy z zastosowaniem przepisów proceduralnych obowiązujących od 1 marca 2009 r.

Końcowo WSA podał, że według stanu prawnego na dzień 7 maja 2009 r. organami podatkowymi właściwymi w zakresie zwrotu akcyzy w przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej wyrobów akcyzowych, od których akcyza została zapłacona na terytorium kraju są naczelnik urzędu celnego i dyrektor izby celnej, u których dokonano rozliczenia i zapłaty akcyzy. W konsekwencji Naczelnik Urzędu Celnego w K. winien zbadać, czy jest organem właściwym w zakresie zwrotu akcyzy w rozumieniu przepisów obowiązujących w dniu 7 maja 2009 r. WSA wskazał także, iż wykonanie obowiązku wynikającego z art. 15 § 1 O.p. obejmuje też ustalenie, czy wniosek złożony przez skarżącą został złożony wraz z wymaganymi dokumentami. Ustalenie, u którego naczelnika urzędu celnego dokonano rozliczenia i zapłaty akcyzy przesądzi o właściwości organu podatkowego. Dopiero bezsporne ustalenie, że podanie wniesiono do organu niewłaściwego oraz ustalenie, że na podstawie danych zawartych w podaniu (wniosku) i dołączonych do niego wymaganych prawem dokumentów nie można ustalić organu właściwego, Naczelnik Urzędu Celnego w K. będzie mógł zwrócić podanie w trybie art. 171 § 3 Ordynacji podatkowej.

W skardze kasacyjnej złożonej przez A S.A. strona postawiła zarzuty: naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: naruszenia art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: p.u.s.a.) oraz art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 158 u.p.a. z 2008 r. w zw. z art. 13 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.p.a. z 2004 r., w zw. z art. 14 ust. 9 u.p.a. z 2008 r., poprzez bezpodstawne zastosowanie art. 14 ust. 9 powołanej ustawy regulującego właściwość organów podatkowych w sprawie zwrotu akcyzy, podczas gdy zastosowanie w niniejszej sprawie powinny znaleźć przepisy art. 13 ust. 1, ust. 2 pkt 1 u.p.a. z 2004 r., naruszenia art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 i art. 135 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 158 u.p.a. z 2008 r. w zw. z art. 13 ust. 1, ust. 2 pkt 1 u.p.a. z 2004 r., w zw. z art. 14 ust. 9 u.p.a. z 2008 r. poprzez wskazanie organom podatkowym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż powinny określić swoją właściwość (lub niewłaściwość) w sprawie na podstawie art. 14 ust. 9 u.p.a. z 2008 r., których wykonanie prowadziłoby do naruszenia przez organy podatkowe przepisów o właściwości, naruszenia art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 i art. 135 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 158 u.p.a. z 2008 r. w zw. art. 13 ust. 1, ust. 2 pkt 1 u.p.a. z 2004 r., w zw. z art. 14 ust. 9 u.p.a. z 2008 r., w zw. z art. 171 § 3 O.p., poprzez wskazanie organom podatkowym, iż w przypadku, gdyby uznały się za niewłaściwe na podstawie art. 14 ust. 9 u.p.a. z 2008 r., a na podstawie wniosku o zwrot akcyzy i załączonych do niego dokumentów nie będą w stanie ustalić organu właściwego, to powinny zwrócić stronie skarżącej wniosek .

Postawiła strona też zarzut naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewystarczające wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia; naruszenie prawa materialnego, w postaci naruszenia: art. 2 Konstytucji RP, poprzez brak ich zastosowania, w sytuacji, gdy powinien on znaleźć zastosowanie jako podstawa do stwierdzenia, że zasada ochrony praw nabytych wynikająca z zasady demokratycznego państwa prawnego wymaga, aby w odniesieniu do podmiotów, które w zaufaniu do obowiązującego prawa podjęły określone decyzje gospodarcze (dostawa wewnątrzwspólnotowa energii elektrycznej), licząc w dniu dokonywania tych transakcji na możliwość odzyskania uiszczonego w cenie zakupu energii elektrycznej podatku akcyzowego według zasad obowiązujących w dniu dokonania tych czynności, a w szczególności na możliwości złożenia wniosku o zwrot akcyzy do organu właściwego miejscowo w tej sprawie w dniu dokonywania tych czynności, a nie do organu, który będzie właściwy w sprawie zwrotu tego podatku w przyszłości na podstawie nowej ustawy, w której sposób określenia organu właściwego w sprawie zwrotu akcyzy może prowadzić, co najmniej do częściowego uniemożliwienia otrzymania zwrotu akcyzy; art. 32 Konstytucji RP poprzez brak zastosowania, w sytuacji, gdy powinien on znaleźć zastosowanie jako podstawa do stwierdzenia, że zasada równości wobec prawa wymaga, aby nie różnicować podmiotów występujących o zwrot akcyzy, o którym mowa w art. 77 ust. 3 u.p.a. z 2004 r., w zw. z dokonaniem dostawy na terytorium państwa członkowskiego przed dniem 1 marca 2009 r., zależnie od terminu złożenia wniosku o ten zwrot poprzez przyjęcie interpretacji prowadzącej do nałożenia na podmioty, które składają przedmiotowy wniosek począwszy od dnia 1 marca 2009 dodatkowych obowiązków w zakresie ustalenia organu właściwego w sprawie zwrotu akcyzy, jako warunku uzyskania zwrotu tej akcyzy, który to obowiązek nie występował przed tą datą (to jest pod rządami u.p.a. z 2004 r.).

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie.

NSA stwierdził, iż skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone orzeczenie nie odpowiada prawu. NSA na wstępie wskazał, iż zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu, gdyż WSA słusznie uchylił zaskarżone postanowienie z dnia [...]r. Jednak nie w pełni podzielił przedstawioną przez WSA argumentację. Za nie zasadny uznał NSA pogląd WSA w części, w której nakazuje on stosować do postępowania w sprawach zwrotu akcyzy, należnego na podstawie przepisów u.p.a. z 2004 r. i niedokonanego przed dniem 1 marca 2009 r., przepisy prawne obowiązujące na moment złożenia wniosku. Po przywołaniu art. 158 u.p.a. z 2008 r., w myśl którego postępowania w sprawach zwrotu akcyzy należnego na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 168 i niedokonanego przed dniem wejścia w życie ustawy prowadzone są na podstawie przepisów dotychczasowych stwierdził, iż prawa nabyte na podstawie u.p.a. z 2004 r. winny być realizowane według przepisów tej ustawy. Ustawodawca zastrzegł bowiem jedynie, że warunkiem skorzystania z prawa do zwrotu na dotychczasowych warunkach jest spełnienie przez podatnika łącznie dwóch przesłanek, a mianowicie

- zwrot akcyzy powinien być należny na podstawie przepisów u.p.a. z 2004 r.;

- zwrot akcyzy nie został dokonany przed dniem 1 marca 2009 r., a więc do czasu wejścia w życie u.p.a. z 2008 r.

Te zatem przesłanki stanowią zarazem decydujące i jedyne kryterium przy ustalaniu przepisów mających zastosowanie w sprawie zwrotu akcyzy, a nie jak błędnie przyjął zarówno organ jak WSA - data złożenia wniosku o zwrot akcyzy. NSA podkreślił, iż samo złożenie przez podatnika wniosku o zwrot akcyzy stanowi jedynie uzewnętrznienie chęci zrealizowania przysługującego mu uprawnienia i nie tworzy nowego stanu faktycznego, a tym samym co do zasady nie powinno wpływać na właściwość organu podatkowego. Ustawodawca wprowadzając powyższą regulację dążył bowiem, jak należy przypuszczać, do zapobieżenia w zróżnicowaniu sytuacji podatkowoprawnej podatników, którzy dokonali tych samych czynności w czasie obowiązywania u.p.a. z 2004 r.

Tym samym ustalenie, że dostawa nastąpiła pod rządami u.p.a. z 2004 r. i podatnik nie otrzymał zwrotu akcyzy przed dniem 1 marca 2009 r., powinno prowadzić do jednoznacznego wniosku, że w postępowaniu powinny mieć zastosowanie w całej rozciągłości przepisy u.p.a. z 2004 r., w tym przepisy o właściwości miejscowej organów podatkowych.

Gdyby wolą ustawodawcy było ograniczenie zakresu uchylanych przepisów jedynie do prawa materialnego to powinien był to wyraźnie zastrzec, czego nie uczynił. Natomiast analiza art. 14 ust. 9 u.p.a. z 2008 r. i art. 13 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.p.a. z 2004 r. prowadzi do wniosku, że zastosowanie przepisów o właściwości u.p.a. z 2008 r. do stanów faktycznych powstałych pod rządami obowiązywania u.p.a. z 2004 r. mogłoby utrudnić odzyskanie przez podatnika podatku akcyzowego. Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 9 u.p.a. z 2008 r. właściwość miejscowa organów podatkowych została uzależniona od tego, gdzie podatnik dokonał rozliczenia i zapłaty akcyzy, a nie jak dotychczas od miejsca dokonania czynności podlegających opodatkowaniu (art. 13 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.p.a. z 2004 r.).

NSA wskazał, że jak Trybunał Konstytucyjny niejednokrotnie wskazywał, iż zasada ochrony praw nabytych, wywodząca się z zasady państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP), stanowi obok zasady lex retro non agit wyznacznik ingerencji władzy publicznej w sferę praw podmiotowych (por.: wyrok TK z dnia 10 lipca 2000 r., sygn. akt SK 21/99). Zdaniem Trybunału treścią zasady praw nabytych jest zakaz stanowienia przepisów odbierających lub ograniczających prawa podmiotowe przysługujące podmiotom. U podstaw praw nabytych znajduje się bowiem dążenie do zapewnienia jednostce bezpieczeństwa prawnego i umożliwienia jej racjonalnego planowania swoich działań (patrz: wyrok TK z dnia 34 stycznia 2000 r., sygn. akt K 18/99). Pomioty mają też prawo oczekiwać równego traktowania przez władze publiczne. Zgodnie bowiem z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają zatem prawo do równego traktowania przez władze publiczne.

NSA podniósł też, iż WSA w sposób niespójny i niejasny odniósł się do skutków procesowych, jakie wywołało złożenie przez skarżącą wniosku o zwrot akcyzy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z zapisem art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., w skrócie p.p.s.a.), Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Z przedstawionej powyżej wykładni prawa dokonanej przez NSA w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z 15 listopada 2011 r. sygn. akt I GSK 672/11 wydanego w tej sprawie, a przekazanej WSA w Gliwicach do ponownego rozpoznania wynika, iż do postępowania w sprawach zwrotu akcyzy, należnego na podstawie przepisów u.p.a. z 2004 r. i niedokonanego przed dniem 1 marca 2009 r. nie należy stosować przepisów prawnych obowiązujących na moment złożenia wniosku (data 7 maja 2009r. ) a przepisy u.p.a. z 2004 r.

NSA jednoznacznie stwierdził, iż z art. 158 u.p.a. z 2008 r. wprost wynika podstawowa zasada, że prawa nabyte na podstawie u.p.a. z 2004 r. winny być realizowane według przepisów tej ustawy. Ustawodawca zastrzegł bowiem, że warunkiem skorzystania z prawa do zwrotu na dotychczasowych warunkach jest spełnienie przez podatnika łącznie dwóch przesłanek, a mianowicie:

- zwrot akcyzy powinien być należny na podstawie przepisów u.p.a. z 2004 r.;

- zwrot akcyzy nie został dokonany przed dniem 1 marca 2009 r., a więc do czasu wejścia w życie u.p.a. z 2008 r.

NSA jednoznacznie podkreślił, iż data złożenia wniosku o zwrot akcyzy nie ma decydującego i jedynego kryterium przy ustalaniu przepisów mających zastosowanie w sprawie zwrotu akcyzy. W tym zakresie bowiem decydujące i jedyne znaczenie mają wskazane powyżej przesłanki z art. 158 u.p.a.

W sytuacji zatem, gdy dostawa nastąpiła pod rządami u.p.a. z 2004 r. i podatnik nie otrzymał zwrotu akcyzy przed dniem 1 marca 2009 r., w postępowaniu powinny mieć zastosowanie w całej rozciągłości przepisy u.p.a. z 2004 r., w tym przepisy o właściwości miejscowej organów podatkowych, a to art. 13 u.p.a z 2004r. w myśl, którego to organami podatkowymi w zakresie akcyzy stosownie do ich właściwości są naczelnik urzędu celnego i dyrektor izby celnej, właściwi ze względu na miejsce wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. .

W tej sytuacji, mając na uwadze tę wykładnię Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na mocy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżone postanowienie. Przy jego wydaniu organy bowiem naruszyły zarówno przepisy prawa procesowego – art. 171 § 3 O.p. jak i przepisy prawa materialnego - art. 158 u.p.a z 2008 r .

O kosztach orzeczono w trybie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organy podatkowe uwzględnią wykładnię prawa przyjętą w niniejszej sprawie, a sprowadzająca się do stwierdzenia, iż w sprawach zwrotu akcyzy, należnego na podstawie przepisów u.p.a. z 2004 r. i niedokonanego przed dniem 1 marca 2009 r., w postępowaniu powinny mieć zastosowanie przepisy u.p.a. z 2004 r., w tym przepisy o właściwości miejscowej organów podatkowych. W konsekwencji organ podatkowy, do którego wpłynął wniosek pod tym kątem rozważy czy jest właściwy miejscowo w sprawie, a następnie adekwatnie do dokonanych ustaleń podejmie stosowne rozstrzygnięcie w sprawie.