Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 3560/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6092 Melioracje wodne, opłaty melioracyjne
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 454
journal: Dz.U. 2018 poz 2268
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r Prawo wodne - tekst jednolity
article: art. 6, art. 61 § 1, art. 64 § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędziowie Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Starosty R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 marca 2020 r. sygn. akt II SAB/Bd 60/19 w sprawie ze skargi Gminnej Spółki Wodnej w P. na bezczynność Starosty R. w przedmiocie ustalenia świadczenia pieniężnego z tytułu odnoszonych korzyści z urządzeń melioracji wodnych I. oddala skargę kasacyjną, II. oddala wniosek o zasądzenie od Starosty R. na rzecz Gminnej Spółki Wodnej w P. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 marca 2020 r. sygn. akt II SAB/Bd 60/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po rozpoznaniu skargi Gminnej Spółki Wodnej w P.na bezczynność Starosty R.w przedmiocie ustalenia świadczenia pieniężnego z tytułu odnoszonych korzyści z urządzeń melioracji wodnych, zobowiązał Starostę R. do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 16 maja 2019 r. w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (punkt pierwszy) i stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt drugi) oraz zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego (punkt trzeci).

Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z 16 maja 2019 r. strona skarżąca wystąpiła do Starostwa Powiatowego w R. o wydanie decyzji na podstawie art. 454 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2018 r., poz. 2268) zwanej dalej w skrócie P.w. Podkreśliła, że w punkcie drugim uchwały Walnego Zgromadzenia Członków Gminnej Spółki Wodnej w P. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...]. została ustalona wysokość składek i świadczeń należnych w danym roku od poszczególnych osób fizycznych lub prawnych jednostek organizacyjnych niebędących członkami Spółki.

Pismem z dnia 22 maja 2019 r. Starosta wezwał Spółkę, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, do podania konkretnego przykładu pisma kierowanego do skarżącej w którym wezwano Spółkę do "samodzielnego powoływania ekspertów". W drugim piśmie z dnia 22 maja 2019 r., stanowiącym odpowiedź na pismo z dnia 16 maja 2019 r., Starosta poinformował stronę skarżącą, że uchwała Walnego Zgromadzenia nr [...] r. nie ma charakteru wiążącego dla Starosty. Wyjaśnił również, że obowiązek ponoszenia świadczeń na rzecz Spółki może wiązać się jedynie z faktycznymi działaniami realizowanymi przez Spółkę. Mogą one dotyczyć zarówno działań mających na celu utrzymanie już istniejących urządzeń wodnych, jak i realizację konkretnych przedsięwzięć inwestycyjnych, służących realizacji jej celów.

W piśmie z dnia 31 maja 2019 r. strona skarżąca powołała się ponownie na art. 454 § 3 P.w. Odnośnie wezwania zawartego w piśmie Starosty R. z dnia 22 maja 2019 r. strona skarżąca odniosła się do pisma z dnia 17 grudnia 2019 r. wskazując, że powołana we wniosku uchwała ma charakter wiążący. Została ona dostarczona organowi w dniu [...] kwietnia 2019 r., a organ nie wniósł zastrzeżeń do tego aktu. Uchwała ta nie została także unieważniona. Zaakcentowano nadto, że nie uchwała, lecz wniosek złożony na podstawie art. 61 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie K.p.a. jest podstawą do wszczęcia postępowania.

Następnie pismem z dnia 4 czerwca 2019 r. organ wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia wniosku w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia, o dokumenty i informacje: 1) do przedłożenia map poszczególnych działek (dla każdego z podmiotów niebędącego członkiem Spółki odrębnie), identyfikujących poszczególne otwarte i kryte rowy odwadniające, przebiegające przez te grunty. Zaznaczono, że mapy muszą również obrazować proporcje pomiędzy powierzchnią gruntu należącego do podmiotu odnoszącego korzyści z istnienia urządzeń Spółki, przyjmując w tym zakresie jedynie powierzchnię faktycznie odwodnioną rowami i drenami; 2) do przedłożenia dokumentów potwierdzających wykonanie robót przy poszczególnych urządzeniach melioracyjnych (mapy, protokoły odbioru tych robót za 2018 r., z proporcjonalnym podziałem poniesionych kosztów za każdą z działek objętą wnioskiem, na której znajduje się urządzenie wodne).

Pismem z dnia 5 czerwca 2019 r. organ ponowił wezwanie zwarte w piśmie z 22 maja 2019 r.

Pismem z dnia 7 czerwca 2019 r. strona skarżąca odniosła się do powyższego wezwania wyjaśniając, że odpowiedź została już udzielona w piśmie z dnia 31 maja 2019 r.

W związku z wezwaniem organu z dnia 4 czerwca 2019 r. strona skarżąca, powołując się na zasadę oficjalności wysłała do Starosty pismo z dnia 7 czerwca 2019 r., w którym pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego poinformowała organ, że gromadzenie dokumentacji określonej w wezwaniu należy do obowiązków organu prowadzącego postępowanie, a nie wnioskodawcy. Zaakcentowała, że organ dysponuje wszystkimi dowodami, ponieważ w Starostwie znajdują się mapy działek, a także protokoły odbioru robót. Wskazano także na konieczność powołania biegłego oraz wniesiono o wystąpienie organu do Wydziału Geodezji i Kartografii celem załączenia do akt sprawy map poszczególnych działek, powołanie biegłego hydrologa celem oceny proporcji pomiędzy powierzchnią gruntu odwadnianego a całkowitą działki oraz o załączenie do akt sprawy protokołów za rok 2018 r. i poprzednie lata, które znajdują się w posiadaniu Starostwa w aktach Spółki.

W piśmie z dnia 26 czerwca 2019 r. organ poinformował stronę skarżącą, że wniosek z dnia 16 maja 2019 r. pozostawiono bez rozpatrzenia oraz o tym, że w obecnej chwili nie toczy się postępowanie, w którym mogłyby być dokonane czynności procesowe wskazane w piśmie pełnomocnika Spółki.

Pismem z dnia 8 marca 2019 r. strona skarżąca poinformowała organ, że nie otrzymała żadnej korespondencji o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Zapowiedziała również ponaglenie, które skierowała do Starostwa w dniu 12 lipca 2019 r., w którym to z kolei zapowiedziała skierowanie sprawy do Sądu wraz ze skargą na bezczynność.

W dniu 16 sierpnia 2019 r. strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wnosząc o zobowiązanie Starosty R. do wydania w ciągu jednego miesiąca decyzji, będącej odpowiedzią na jej wniosek oraz o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych. Zażądała również przeprowadzenia dowodów wskazanych w treści skargi.

W odpowiedzi na skargę Starosta R. wniósł o jej oddalenie.

W związku z wezwaniem Sądu, w dniu rozprawy pełnomocnik organu okazał Sądowi z akt administracyjnych sprawy pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] września 2019 r. znak [...], z którego treści wynika, że w piśmie z dnia 25 lipca 2019 r. strona skarżąca złożyła ponaglenie do organu wyższego stopniem w związku z bezczynnością Starosty R.

Opisanym na wstępie wyrokiem Sąd uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie.

W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji podniósł, że analiza akt przedmiotowej sprawy prowadzi do wniosku, że organ po otrzymaniu wniosku podejmował wszystkie czynności niezwłocznie, lecz miały one charakter pozorny.

Pismo organu z dnia 4 czerwca 2019 r., któremu nadano rygor pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, nie zawiera żadnej podstawy prawnej. Treść zobowiązania wskazuje, że organ podjął starania celem wezwania strony skarżącej w oparciu o art. 64 § 2 K.p.a. Przepis ten stanowi, że jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie nie krótszym niż siedem dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Wezwanie do usunięcia braków formalnych w tym trybie może nastąpić wówczas, gdy pismo nie może otrzymać biegu, bowiem nie zawiera wszystkich wymaganych przepisami elementów. Stosując powyższy przepis organ powinien, powołując konkretny przepis prawa wykazać, że zakres żądania dotyczy braku formalnego. Tymczasem organ w treści wezwania nie wykazał, że żądane dokumenty stanowią braki formalne wniosku.

Sąd zwrócił uwagę, że strona skarżąca na każde pismo organu udzielała odpowiedzi, zaś z treści korespondencji wynika, że dokumentami o które organ wezwał stronę dysponuje Starostwo, m.in. Wydział Geodezji i Kartografii (pismo strony skarżącej z dnia 7 czerwca 2019 r.). Czynny udział strony skarżącej w terminowym udzielaniu odpowiedzi oraz to, że organ nie wykazał, że żądane od niej dokumenty stanowią brak formalny w sprawie potwierdza dopuszczenie się przez Starostę R. bezczynności. Zważywszy jednak, że organ w terminach reagował na każde pismo strony skarżącej i udzielał odpowiedzi, Sąd nie dopatrzył się podstaw do uznania, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Niewątpliwie opisane działania organu nie dają podstaw do ich utożsamiania z lekceważącym stosunkiem do strony skarżącej lecz z trudnościami związanym z prawidłowym działaniem w oparciu o obowiązujące i prawidłowo zinterpretowane przepisy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Starosta R., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie następujących przepisów prawa:

1) art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. w związku z art.6 K.p.a., art. 61 § 1 K.p.a. i art. 64 § 2 K.p.a. poprzez uwzględnienie skargi Gminnej Spółki Wodnej w P. i zobowiązanie Starosty R.do rozpoznania wniosku Gminnej Spółki Wodnej z dnia 16 maja 2019 r. w sytuacji, gdy nie zaistniały podstawy do jej uwzględnienia, ponieważ brak jest podstaw do zarzucania Staroście R. bezczynności z uwagi na fakt, że Starosta R. rozpoznał wniosek strony skarżącej z dnia 16 maja 2019 r., a wezwanie przez Starostę Gminnej Spółki Wodnej do uzupełnienia braków formalnych wniosku jest zgodne z przepisami prawa;

2) art. 6 i art. 64 § 2 K.p.a. poprzez ich błędną interpretację polegającą na uznaniu, że pismo organu z 4 czerwca 2019 r. nr [...], któremu nadano rygor pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, poprzez niewskazanie podstawy prawnej nie spełnia wymogów wezwania do usunięcia braków formalnych, o którym mowa w art. 64 § 2 K.p.a., wskutek czego Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że Starosta R. dopuścił się bezczynności.

W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania za dwie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

Pismem z dnia 6 września 2020 r. Gminna Spółka Wodna wniosła o utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku i zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, za obie instancje od strony przeciwnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

W tej sprawie Sąd nie stwierdza wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

Sprawa ta podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a. przeprowadzenia rozprawy.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Niezasadnym jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art.6 K.p.a., art. 61 § 1 K.p.a. i art. 64 § 2 K.p.a. poprzez uwzględnienie skargi Gminnej Spółki Wodnej i zobowiązanie strony skarżącej kasacyjnie do rozpoznania wniosku tejże Spółki Wodnej w sytuacji, gdy po stronie Starosty R.nie zaistniał stan bezczynności, ponieważ organ ten rozpoznał wniosek Spółki Wodnej z dnia 16 maja 2019 r. poprzez wezwanie wnioskodawczyni do uzupełnienia braków formalnych.

Zgodnie z art. 64 § 2 K.p.a. w przypadku, gdy podanie nie spełnia innych niż wymienione w art. 64 § 1 K.p.a. wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie nie krótszym niż siedem dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Nie ulega wątpliwości, że wymagania formalne na które wskazuje art. 64 § 2 K.p.a. to takie, które wynikają wprost z przepisów prawa. Przepisem regulującym składanie wniosków celem wydania przez właściwego starostę decyzji określającej wysokość i rodzaj świadczeń na rzecz spółki wodnej oraz terminy ich spełnienia jest zarówno art. 63 i 64 K.p.a., jak i art. 454 Prawa wodnego.

Nie budzi wątpliwości, że art. 64 § 2 K.p.a. dotyczy wyłącznie formalnych braków pisma (podania), których nieusunięcie nie pozwala na nadanie mu biegu. Ten przepis nie dotyczy okoliczności, które organ uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy i jej rozstrzygnięcia. Zastosowanie art. 64 § 2 K.p.a. nie może zmierzać do merytorycznej oceny wniesionego podania. Tym samym art. 64 § 2 K.p.a. powinien być interpretowany wąsko i nie może zamykać stronie możliwości rozpatrzenia jej sprawy w sposób merytoryczny z uwagi na stawiane jej coraz wyższe wymagania w zakresie wykazania okoliczności stwierdzonych w podaniu (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2019 r. sygn. akt II OSK 356/19, opubl. w LEX nr 3098472; wyrok NSA z 3 sierpnia 2012 r. sygn. akt II OSK 826/11, opubl. w LEX nr 1252200; wyrok NSA z 22 marca 2018 r. sygn. akt II GSK 1363/16, opubl. w LEX nr 2480731; M. Romańska, [w:] Kodeks postępowania administracyjnego, pod red. H. Knysiak-Sudyki, wyd. II, WKP 2019, teza nr 4 do art. 64 K.p.a.).

Trafnie Sąd pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie stwierdził, że skoro po wniesieniu podania z dnia 16 maja 2019 r. przez Gminną Spółkę Wodną Starosta R. w pismach wzywających do uzupełnienia podania nie wskazał na braki formalne wniosku, a jedynie domagał się przedłożenia dokumentów mających znaczenie dla merytorycznego rozpoznania sprawy, to organ ten pozostawał w stanie bezczynności.

Jak trafnie stwierdził NSA w wyroku z 11 lutego 2020 r. sygn. akt

II OSK 1892/19, opubl. w LEX nr 3043510 wezwanie wystosowane w trybie art. 64 § 2 K.p.a. powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych, wynikających ze ściśle określonych przepisów. Tylko gdy przepis obowiązującego prawa ustanawia wprost określone wymogi co do składanego podania, organ może skutecznie żądać ich spełnienia.

Tym samym nie budzi wątpliwości, że pisma organu wzywające stronę do przedłożenia określonych dokumentów nie zmierzały do uzupełnienia braków formalnych, ale do ustalania stanu faktycznego sprawy. Tym samym nie budzi wątpliwości, że Sąd pierwszej instancji trafnie w tej sprawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zobowiązał stronę skarżącą kasacyjnie do rozpoznania wniosku Gminnej Spółki Wodnej w P. z dnia 16 maja 2019 r., ponieważ w zakresie braku rozpoznania tego wniosku organ ten pozostawał w stanie bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał błędnej wykładni art. 64 § 2 K.p.a., ponieważ przepis ten dotyczy jedynie braku uzupełnienia wymagań formalnych wniosku, a takowych w tej sprawie organ nie wskazał. Sąd pierwszej instancji nie dokonał także naruszenia art. 61 § 1 K.p.a., ponieważ zgodnie z tym przepisem postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu i w sytuacji wniesienia przez stronę podania, co do którego organ nieprawidłowo stwierdził, że jest ono dotknięte wadami formalnymi, brak rozpoznania sprawy wszczętej takim podaniem spowodował stan bezczynności organu.

Zgodnie z art. 6 K.p.a. każdy organ administracji działa na podstawie przepisów prawa. Skoro w tej sprawie prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził bezczynność strony skarżącej kasacyjnie, to tym samym organ ten naruszył art. 6 K.p.a., ponieważ wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisów prawa nie rozpoznał wniosku Gminnej Spółki Wodnej.

Nie jest także zasadnym zarzut błędnej interpretacji przez Sąd pierwszej instancji art. 6 i art. 64 § 2 K.p.a. poprzez uznanie, że pismo strony skarżącej kasacyjnie z 4 czerwca 2019 r. nr [...], któremu nadano rygor pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, nie spełnia wymogu wezwania do usunięcia braków formalnych podania z dnia 16 maja 2019 r. z powodu nie wskazania podstawy prawnej.

Jak zostało to już wyjaśnione, braki formalne wniosku nie pozwalają na rozstrzygniecie sprawy objętej takim wnioskiem. Takie braki tylko wówczas zaistnieją, jeżeli zostaną one wprost wskazane w przepisach prawa. Skoro strona skarżąca kasacyjnie nie wskazała na jakikolwiek przepis zgodnie z którym dołączenie dokumentów, o których mowa w piśmie organu z 4 czerwca 2019 r. nr [...] stanowi wypełnienie obowiązku usunięcia braku formalnego wniosku, to tym samym trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że pismo to (z dnia 4 czerwca 2019 r.) nie spełniło wymogu skutecznego wezwania do usunięcia braków formalnych podania Gminnej Spółki Wodnej z dnia 16 maja 2019 r.

W orzecznictwie sądów administracyjnych trafnie podnosi się, że organ prowadzący postępowanie, który pozostawia podanie bez rozpoznania z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa, mimo że nie zaszły przesłanki wskazane w art. 64 § 2 K.p.a. pozostaje w bezczynności, ponieważ bezzasadnie uchyla się od rozpoznania sprawy i wydania decyzji (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2019 r. sygn. akt II OSK 1557/18, opubl. w LEX nr 2624620). Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie uznaje ten pogląd za własny.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skoro zarzuty zawarte w skardze kasacyjne nie okazały się trafne, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu, to stosownie do art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji i oddalił skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną o zasądzenie kosztów postępowania. W tej sprawie odpowiedź na skargę kasacyjną została wniesiona przez stronę nie reprezentowaną przez adwokata lub radcę prawnego. Zgodnie z art. 205 § 1 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. W tej sprawie żadnych ww. kosztów strona przeciwna do strony skarżącej kasacyjnie nie poniosła.

Ponadto odpowiedź na skargę kasacyjną zawierającą wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego została wniesiona po upływie 14 dni od daty otrzymania skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 179 zd. 1 P.p.s.a. strona, która nie wniosła skargi kasacyjnej, może wnieść do wojewódzkiego sądu administracyjnego odpowiedź na skargę kasacyjną w terminie czternastu dni od doręczenia jej skargi kasacyjnej. W tej sprawie odpis skargi kasacyjnej strona przeciwna do strony ją wnoszącej otrzymała w dniu 7 sierpnia 2020 r., zaś pismo zawierające odpowiedź na skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz Gminnej Spółki Wodnej w P. zostało wniesione w dniu 14 września 2020 r.