Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 543/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-07-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 16 lipca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Bożena Kasprzak po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

I SA/ŁD 543/13

UZASADNIENIE

R. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok.

W treści skargi strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku (zawartym w piśmie z 25 czerwca 2013 r.) wskazano, że sytuacja majątkowa skarżącego jest w chwili obecnej skrajnie niekorzystna, a całokształt okoliczności składających się na taki stan rzeczy został przedstawiony w złożonym wraz z skargą wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Zdaniem strony skarżącej za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia fakt, że stronie zostało przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym.

Przywołując argumentację wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazano na fakt posiadania przez skarżącego licznych zobowiązań finansowych zaciągniętych w czasie aktywnego prowadzenia działalności gospodarczej.

Autor wniosku podniósł, że skarżący nie osiąga zysku natomiast osiągany dochód nie pozwala na pełną obsługę bieżących zobowiązań. Nadto cały istotny majątek skarżącego obciążony jest hipotekami na rzecz banków stanowiących zabezpieczenie zawartych umów kredytowych - zabezpieczeniem umowy kredytowej zawartej z bankiem A S.A.

Kończąc wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji - biorąc pod uwagę sytuację majątkową skarżącego, skutkować będzie wszczęciem przez właściwe organy skarbowe egzekucji z nieruchomości.. Spowoduje to skutek w postaci wypowiedzenia przez bank A S.A. umowy kredytu o której mowa powyżej i postawienie go w stan natychmiastowej wymagalności. Brak środków na spłatę tego zobowiązania, spowoduje wszczęcie także przez Bank kolejnej egzekucji ze wskazanej nieruchomości. W efekcie skarżący pozbawiony zostanie także możliwości stopniowej redukcji oraz spłaty swoich zobowiązań finansowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Istotne przy tym jest, iż to strona skarżąca powinna wykazać, że w jej przypadku wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą wyżej wskazane skutki.

Mając na uwadze treść przytoczonych powyżej przepisów prawa, w pierwszym rzędzie, zważyć należy, że argumentacja wniosku opierająca się na stwierdzeniu, iż za wstrzymaniem przemawia przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym nie zasługuje na aprobatę, ponieważ przesłanki udzielenia prawa pomocy oraz wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie są tożsame.

Natomiast nie ulega wątpliwości, że w aktach sprawy zebrano dokumenty przedłożone przez skarżącego w postępowaniu z zakresu prawa pomocy, które są przydatne do oceny jego sytuacji majątkowej.

Nie tracąc z pola widzenia całokształtu zgromadzonej dokumentacji , w ocenie Sądu strona skarżąca, poza hasłowymi sformułowaniami wniosku nie wykazała okoliczności, wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących pozytywne jego rozstrzygnięcie.

Jednocześnie Sąd podkreśla, że nie neguje faktu, że wynikająca z zaskarżonej decyzji kwota zobowiązania podatkowego jest obiektywnie znaczna i bez wątpienia konieczność spełnienia zobowiązania podatkowego może wywołać konsekwencje finansowe dla skarżącego, jednak nie musi to być równoznaczne z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Należy podkreślić, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może nastąpić w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi.

Zaznaczyć nadto należy, iż wnioskodawca w żaden sposób nie konkretyzuje okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. i nieuprawdopodabnia ich wystąpienia.

Mając na uwadze argumentację wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji opartą na niebezpieczeństwie kolejnej egzekucji zwrócić wypada uwagę na fakt istnienia ograniczeń w prowadzeniu egzekucji administracyjnej (por. art. 8-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.). Ograniczenia te gwarantują zachowanie zobowiązanemu i jego rodzinie warunków wystarczających, według ustawodawcy do humanitarnej egzystencji - choć niewątpliwie w gorszych standardach niż przed wszczęciem egzekucji. Pogorszenie jednak warunków egzystencji to jeszcze nie powód, aby wstrzymywać wykonanie ostatecznej decyzji administracyjnej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2005 roku, sygn. akt II GZ 111/05, podobnie NSA w postanowienie z 14 listopada 2012 r., sygn. akt II FZ 894/12 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Reasumując, wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

AK.