Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 482/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-01-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenia
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1, 2, 3, 3a, art. 24 ust. 2, 4, art. 31,
journal: Dz.U. 2009 nr 205 poz 1585
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jednolity.
article: par. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2003 nr 141 poz 1365
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne
article: art. 116, art. 107,
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Anna Moskała Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk Protokolant Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. , nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne oddala skargę.


UZASADNIENIE

UZASADNIIENIIE

Zaskarżoną decyzją, po rozpatrzeniu wniosku skarżącego Z. K.. o ponowne rozpoznanie sprawy w przedmiocie umorzenia należności z tytułu odsetek w kwocie [...] zł, przypadających od nieopłaconych składek ubezpieczeniowych, liczonych od dnia powstania zobowiązania do dnia wydania decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności za zobowiązania "A" Sp. z o.o. - Zakład Ubezpieczeń Społecznych, działając na podstawie art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ) oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nr [...] znak: [...].

W uzasadnieniu decyzji ZUS podał, że w złożonym pierwotnie wniosku skarżący występując o umorzenie odsetek za zwłokę argumentował, że nie może ponosić odpowiedzialności za opóźnienie w płatności i kwota zobowiązania jest niewspółmierna do jego bieżących możliwości płatniczych. Opisaną wyżej decyzją pierwszej instancji - z dnia [...] r. nr [..] - odmówiono umorzenia należności z tytułu składek ubezpieczeniowych, zaznaczając, że zaległości objęte decyzją, w tym naliczone odsetki za zwłokę, wynikają z nieopłaconych składek za zatrudnionych pracowników "A" Sp. z o.o.. Decyzją z dnia [...] r. przeniesiono na skarżącego jako członka zarządu tej spółki solidarną odpowiedzialność z tytułu zarówno należności wynikających z nieopłaconych składek, jak i odsetek za zwlokę. Z tego względu poddane ocenie zostało spełnienie przesłanek upoważniających do umorzenia należności, określonych w art. 28 ust 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, natomiast brak jest podstaw do dokonania oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 28 ust 3a powołanej ustawy. Niemniej, odnosząc się do sytuacji materialnej jaką skarżący przedstawił, organ zauważył, że według oświadczenia skarżącego na jedną osobę w prowadzonym przez skarżącego gospodarstwie domowym przypada miesięcznie dochód wynoszący około 3.775 zł netto, przy deklarowanych przez niego wydatkach miesięcznych (łącznie ze spłatą rat z tytułu kredytów bankowych) w wysokości 6.332,52 zł.

We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy skarżący podtrzymał swoją argumentację, wskazując, że przy obecnych dochodach i wydatkach opłacenie należności pociągnęłoby zbyt ciężkie skutki finansowe.

Rozpatrując wniosek, Zakład Ubezpieczeń Społecznych zauważył, że może umorzyć należności z tytułu składek na mocy art. 28 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Zgodnie z ust 2 umorzenie należności może mieć miejsce jedynie w przypadku stwierdzenia przesłanki całkowitej nieściągalności. W uzasadnionych przypadkach na mocy ust. 3a powołanego artykułu Zakład może umorzyć należności z tytułu składek pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Okoliczności uzasadniające stwierdzenie przesłanki całkowitej nieściągalności zostały w sposób wyczerpujący określone przez ustawodawcę, co wyłącza możliwość uwzględnienia sytuacji innych niż wymienionych w art. 28 ust 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. W przepisie tym wskazane zostało siedem sytuacji, w których zachodzi całkowita nieściągalność należności z tytułu składek:

1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości nie podlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie,

2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. - Prawo upadłościowe i naprawcze,

3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. -Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137,póz. 926 z późn. zm.),

4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym,

4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym,

5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję,

6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

Dokonując analizy wskazanych wyżej przesłanek całkowitej nieściągalności, ZUS stwierdził, że nie występuje żadna z nich, niewątpliwie nie zachodzi bowiem przesłanka określona w punkcie 1, natomiast przesłanki określone w punktach 2, 3 i 4 nie mają zastosowania, gdyż skarżący odpowiada wobec Zakładu jako osoba trzecia za zobowiązanie płatnika, którym jest spółka. Nadto z akt sprawy wynika, że nie występują koszty upomnienia, wobec czego nie można uznać, że zachodzi przesłanka określona w punkcie 4a. Nie zachodzi również przesłanka całkowitej nieściągalności określona w art. 28 ust. 3 pkt. 5, ponieważ postępowanie egzekucyjne nie było jak dotąd prowadzone. Nie ma również podstaw do stwierdzenia, że zachodzi przesłanka określona w art. 28 ust. 3 pkt 6. Biorąc pod uwagę wysokość zadłużenia i możliwość dochodzenia należności w drodze postępowania egzekucyjnego kwota możliwa do wyegzekwowania przekracza kwotę wydatków egzekucyjnych.

Jak dalej wywodził ZUS, w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki całkowitej nieściągalności a ta okoliczność jest warunkiem koniecznym do rozpoznania wniosku w zakresie należności na osobiste ubezpieczenia na podstawie art. 28 ust. 3a, który stanowi że Zakład w uzasadnionych przypadkach, uwzględniając ważny interes osoby zobowiązanej, może umorzyć należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Przesłanki umorzenia w oparciu o powołany przepis określone zostały przepisami § 3 ust 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. nr 141, poz. 1365) zgodnie, z którymi Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych.

Podtrzymując stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu decyzji pierwszej instancji, że zachodzi brak podstaw do oceny, czy zachodzą przesłanki upoważniające do umorzenia należności na podstawie art. 28 ust. 3a, ZUS argumentował, że skoro zaległości objęte decyzją, w tym naliczone odsetki za zwłokę, wynikają z nieopłaconych składek za zatrudnionych pracowników Agencji, wobec czego nie można do nich zastosować powyższej podstawy prawnej uwzględniającej ważny interes osoby zobowiązanej. Podstawa ta ma zastosowanie jedynie do należności na osobiste ubezpieczenia czyli należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia. Należności za zatrudnionych pracowników mogą być umorzone wyłącznie w przypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek całkowitej nieściągalności, o której mowa w art. 28 ust 2 i 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych Ponadto podkreślono, że istniejące zadłużenie nie było kierowane na drogę postępowania egzekucyjnego a zgodnie z linią orzecznictwa NSA dopóki istnieją możliwości wyegzekwowania należności, dopóty ich umorzenie przed ich wyczerpaniem byłoby sprzeczne z interesem publicznym. Dodatkowo, ZUS podał, że skarżący osiąga takie dochody (7548,56 zł, przy wydatkach 6332,52 zł, z których można zakwestionować wydatek na opłacenie telewizji cyfrowej), iż może spłacić tę zaległość, zwłaszcza, iż należność ta winna być zapłacona przed zobowiązaniami osobistymi skarżącego na rzecz banków.

W skardze na tę ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję – skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego przez wadliwą interpretację § 3 ust rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne oraz sformułował zarzut przedawnienia zobowiązania.

Uznając stwierdzenia ZUS za błędne, skarżący powołał się na brzmienie § 3 ust 1 cytowanego rozporządzenia, przekonując, że na tle powołanego przepisu aktu wykonawczego do ustawy, umorzenie należności z tytułu odsetek od niezapłaconego zobowiązania z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne jest możliwe. Zgodnie z treścią tegoż przepisu, Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku, gdy płacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. W myśl § 2 ust.3 rozporządzenia zobowiązany to płatnik składek zobowiązany do opłacenia należności z tytułu składek, następca prawny płatnika składek, któremu Zakład wydał decyzję o zakresie odpowiedzialności za zobowiązania z tytułu tych składek, albo osoba trzecia, na którą decyzją Zakładu przeniesiona została odpowiedzialność za zobowiązania płatnika składek z tytułu tych składek. A w danym przypadku nie chodzi nawet o samą kwotę składek tylko odsetek za okres od powstania zobowiązania do dnia wydania decyzji o przejściu odpowiedzialności za zobowiązania spółki na skarżącego. Zatem, jak dalej argumentowano w skardze, w świetle powołanych wyżej przepisów Zakład może umorzyć należności z tytułu składek jeśli skarżący będzie w stanie wykazać, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla niego jako zobowiązanego oraz dla jego rodziny. Tymczasem stwierdzając, iż przepis ten dotyczy tylko składek osób fizycznych a nie przypadku skarżącego, ZUS pozostaje w opinii strony skarżącej w błędzie. Skarżący bowiem na mocy decyzji ZUS jest następcą prawnym wymienionej spółki, tak więc i w jego sytuacji może mieć zastosowanie przepis § 3 ust 1 rozporządzenia. Już obecnie przy dochodach rodziny 7548,56zł netto, wydatki wynoszą 6332,52zł, czyli pozostaje skarżącemu kwota ok. 1200 zł miesięcznie, przy obecnym kursie franka szwajcarskiego, gdyż znaczna część obciążeń budżetu domowego skarżącego to kredyty zaciągnięte w CHF. Jednakże każda, nawet nieznaczna zwyżka kursu powoduje, iż w miesiącu skarżący dysponuje znacznie niższą kwotą. Tak więc, mimo braku całkowitej niewypłacalności spłacenie jeszcze tak dużego zobowiązania przy istniejących dochodach i zobowiązaniach nie jest możliwe i wywołałyby dla skarżącego i jego rodziny poważne skutki, które pociągnęłyby za sobą całkowitą niewypłacalność. Zobowiązania skarżącego z tytułu kredytu hipotecznego i innych powstały znacznie wcześniej, niż jego zobowiązanie wobec ZUS.

W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Po myśli art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) - sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art.145-150 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm., dalej w skrócie jako "u.s.u.s.").

Według art. 28 ust. 1 u.s.u.s., należności z tytułu składek, pod którym to pojęciem należy rozumieć składki, odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkową opłatę (art. 24 ust. 2 u.s.u.s.), mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład, z uwzględnieniem ust. 2-4. Na mocy ust. 2 powołanego przepisu należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, z zastrzeżeniem ust. 3a. W przepisie art. 28.ust. 3 u.s.u.s. ustawodawca wskazał siedem przypadków, w których zachodzi całkowita nieściągalność należności z tytułu składek. Zgodnie z tym przepisem całkowita nieściągalność zachodzi gdy:

1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie;

2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze;

3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa;

4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym;

4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;

5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję;

6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

Wyliczenie zawarte w tym przepisie ma charakter enumeratywny, tj. stanowi zamknięty katalog zdarzeń, w których można uznać, że ma miejsce całkowita nieściągalność należności z tytułu składek. Wyłącznie zaistnienie którejkolwiek z wymienionych przesłanek stwarza możliwość umorzenia należności z tym, że ustawodawca przewidział w kolejnym przepisie, tzn. w art. 28 ust 3a u.s.u.s., także możliwość umorzenia w uzasadnionych przypadkach należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne - pomimo braku ich całkowitej nieściągalności – lecz tylko w stosunku do ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia. Przepis w ust. 3a stanowi wyjątek od ogólnej zasady umarzania składek, regułą jest bowiem ich umarzanie tylko w wypadku zaistnienia całkowitej nieściągalności. W ust. 3b zawarto delegację dla Ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowych zasad umarzania, o którym mowa w ust. 3a, z uwzględnieniem przesłanek uzasadniających umorzenie, biorąc pod uwagę ważny interes osoby zobowiązanej do opłacenia należności z tytułu składek oraz stan finansów ubezpieczeń społecznych. Stosowną regulację stanowi tu rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. nr 141, poz. 1365).

Z akt niniejszej sprawy wynika, iż przedmiotem zaskarżonej decyzji jest odmowa umorzenia należności z tytułu odsetek od nieopłaconych za zatrudnionych pracowników składek przez płatnika - "A" spółki z o.o., za które odpowiada skarżący na podstawie decyzji Zakładu z dnia [...] r., przenoszącej na skarżącego jako członka zarządu tej spółki odpowiedzialność za jej zobowiązania (należności główne wraz z odsetkami za zwłokę).

Sformułowany w skardze zarzut błędnej wykładni przez organ unormowań rozporządzenia pozostaje w sprzeczności z literalną wykładnią art. 28 ust. 3a u.s.u.s. Przepis ten dotyczy bowiem jedynie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne "ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na ubezpieczenia". W takim świetle wymieniony przepis odnosi się wyłącznie do należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne ciążących na wnioskodawcy jako osobie prowadzącej działalność gospodarczą. Przepis dotyczy wyraźnie należności składkowych "ubezpieczonych", tj. ich własnych obciążeń z tego tytułu (wyrok SN z dnia 3 października 2006 r. sygn. akt IIl UK 84/06, OSNP 2007/19-20/287). Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 marca 2008 r., sygn. akt II GSK 451/07 wyraził pogląd, że "(..) .przedmiotowy przepis dotyczy wyłącznie składek na ubezpieczenie społeczne małych przedsiębiorców, którzy sami płacą składki na swoje ubezpieczenie i są jednocześnie płatnikami i ubezpieczonymi. To właśnie należności tej grupy dłużników mogą być umarzane mimo braku całkowitej nieściągalności, z uwagi na ważny interes osoby zobowiązanej, czyli z uwagi na konieczność ochrony małych i słabych ekonomicznie podmiotów gospodarczych. Rozporządzenie wykonawcze z dnia 31 lipca 2003 r. wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 28 ust. 3b ustawy już w §1 precyzuje, że określa szczegółowe zasady umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne ubezpieczonych będących jednocześnie płatnikami tych składek. W § 2 rozporządzenie definiuje na swój użytek pojęcie "należności z tytułu składek", jako należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami. To właśnie te należności Zakład może umorzyć, jeżeli zobowiązany wykaże, że ich opłacenie pociągnęłoby zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny ".

Należy zatem w rozpoznawanej materii uznać za prawidłowy pogląd ZUS, że w sprawie nie znajdują zastosowania przepisy rozporządzenia wykonawczego o umarzaniu składek. Skoro zatem przepis art. 28 ust. 3a u.s.u.s. pod względem zakresu podmiotowego nie dotyczy płatników będących osobami prawnymi, to oczywistym jest, iż z możliwości umarzania składek w przypadku braku ich całkowitej nieściągalności, w odniesieniu do osób trzecich, na które decyzją Zakładu przeniesiona została odpowiedzialność za zobowiązania płatnika składek - spółki z o.o. - nie można wyprowadzać z definicji zobowiązanego zawartej w § 2 pkt 3 rozporządzenia o umarzaniu składek, która wykraczałaby poza zakres delegacji ustawowej. Notabene skarżący nie jest następcą prawnym spółki, lecz występuje w charakterze osoby trzeciej odpowiadającej za zobowiązania tejże spółki na mocy art. 107 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, co zresztą wynika wprost z treści decyzji przenoszącej na skarżącego odpowiedzialność za zobowiązania spółki. Okoliczność wszakże przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania na podstawie art. 31 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z art. 116 i 107 Ordynacji podatkowej, na osobę fizyczną (skarżącego, jako członka zarządu spółki) nie powoduje żadną miarą by omawiana należność z tytułu nieopłaconych przez spółkę składek za zatrudnionych pracowników, w tym przypadające odsetki, uzyskała charakter prawny należności, o których mowa w art. 28 ust. 3a u.s.u.s.

Zdaniem Sądu, organ dokonał zgodnej z prawem oceny sytuacji skarżącego na tle kryteriów zapisanych w art. 28.ust. 3 u.s.u.s.. Zasadnie ZUS przyjął, że nie zachodzi żadna z przesłanek wskazujących na występowanie całkowitej nieściągalności, w szczególności fakt wysokości osiąganych przez skarżącego miesięcznych dochodów na osobę w rodzinie (przekraczających znacznie średnie miesięczne wynagrodzenie w gospodarce) świadczy o możliwości skutecznego wyegzekwowania należności. Nie wpływa na to uznanie okoliczność ponoszenia ciężaru spłaty rat kredytów albowiem należności wobec ZUS korzystają z uprzywilejowania i nie ma znaczenia prawnego, że do zawarcia umów kredytowych przez skarżącego doszło przed wydaniem decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności za zobowiązania spółki na rzecz skarżącego. W tym stanie rzeczy nie można stwierdzić istnienia spełnienia przesłanek opisanych w pkt 4a-6 art. 28, z kolei bezsprzecznie nie zachodzą także te, które wymieniono w pkt 1-4 art. 28.

Uprawnione jest więc przyjęcie, że skoro na dzień wydania zaskarżonej decyzji w stosunku do skarżącego nie wystąpiła przesłanka całkowitej nieściągalności, o której mowa w art. 28 ust.3 u.s.u.s. i jednocześnie zachodził brak podstaw prawnych do zastosowania regulacji z art. 28 ust 3a u.s.u.s., a tym samym przepisów rozporządzenia wykonawczego z dnia 31 lipca 2003 r., to w konsekwencji nie było prawnej możliwości umorzenia wnioskowanej należności. Czynienie więc przez organ rozważań odnoszących się do materialnej sytuacji skarżącego i jego rodziny w kontekście norm powołanego rozporządzenia nie miało racji bytu.

Zarzut przedawnienia nie został poparty żadną argumentacją. Trzeba zaznaczyć, że od 1 stycznia 2003 r., weszły w życie zmiany, wprowadzające 10-letni okres przedawnienia w art. 24 ust. 4 u.s.u.s. (według stanu prawnego z daty wydania zaskarżonej decyzji). Ustawa przewiduje także przesłanki, których spełnienie powoduje zawieszenie lub przerwanie biegu terminu przedawnienia. Zmiana przepisów, która nastąpiła od 1 stycznia 2003 r., nie dotyczyła wyłącznie należności z tytułu składek, które wygasły przed tą datą,, odnosi się natomiast do wszystkich należności, które nie uległy przedawnieniu do 31 grudnia 2002 r. Objęte wnioskiem należności dotyczą dopiero okresu od grudnia 2002 r. Na dzień wydania zaskarżonej decyzji nie uległy wobec tego przedawnieniu.

Z tych względów, na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.