Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 244/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 199, art. 246 § 1 pkt 2, art. 252 § 1, art. 255
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Robotowska po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Rz 107/14 w zakresie oddalenia wniosku o przyznanie prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Nissan Navara postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Rzeszowie postanowieniem z dnia 3 lipca 2014 r. oddalił wniosek D. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnąterzwspólnotowego samochodu marki N..

Sąd pierwszej instancji wskazał, iż z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych wynika, że wnioskodawca posiada źródło dochodów w postaci wynagrodzenia za pracę w kwocie 1500 zł a jako majątek wykazał mieszkanie o powierzchni 35 m2.

Sąd pierwszej instancji wskazał również, że wnioskodawca nie wykonał wezwania z dnia 17 marca 2014 r. wzywającego go do złożenia dodatkowego oświadczenia dotyczącego stanu majątkowego i możliwości płatniczych.

Sąd oceniając wniosek stwierdził, że skarżący nie przedstawił wyjaśnień i dokumentów, w oparciu o które można by ustalić jakimi faktycznie środkami dysponuje miesięcznie i na jakim poziomie kształtują się jego koszty utrzymania, co uniemożliwiło ustalenie, czy poniesienie kosztów sądowych w rozpatrywanej sprawie mogłoby się wiązać z uszczerbkiem uzasadniającym przyznanie prawa pomocy w zakresie o jakim skarżący wnioskował.

D. W. złożył zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie i zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżący wskazał, że złożył odpowiedni wniosek do Sądu we wskazanym terminie, wypełniając sumiennie wszystkie rubryki.

Skarżący odnosząc się do wyciągu z rachunku bankowego wskazał, że jego rachunek został zablokowany więc nie korzysta z niego od dłuższego czasu i w związku z tym, nie ma na nim żadnych operacji które mógłby przedstawić Sądowi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.) strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Natomiast uregulowana w art. 243 - 263 p.p.s.a. instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z treści powołanego przepisu wynika wprost, że ciężar dowodu, co do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie składającej wniosek. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w treści art. 252 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. Jeżeli oświadczenie to okaże się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego strony lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (art. 255 p.p.s.a.). Strona ma zatem inicjatywę dowodową w zakresie właściwego przedstawienia przyczyn uzasadniających przyznanie prawa pomocy, a sąd na podstawie przedstawionych przez stronę dowodów dokonuje oceny, czy wystąpiły przesłanki przyznania prawa pomocy.

Wskazać należy, że skarżący w toku postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy wzywany był w trybie art. 255 p.p.s.a. do złożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów wobec stwierdzenia, iż dane zawarte we wniosku są niewystarczające dla oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej skarżącego i oceny jego możliwości płatniczych. Pomimo możliwości uzupełnienia materiału dowodowego, umożliwiającego dokonanie rzetelnej oceny okoliczności uzasadniających wniosek o przyznanie prawa pomocy, skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów na poparcie swojego wniosku.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, iż przedstawione informacje we wniosku były niewystarczające do przyjęcia ponad wszelką wątpliwość, czy strona rzeczywiście nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Należy podkreślić, iż skarżący nie przedstawił żadnych informacji dotyczących jego wydatków i kwot pieniężnych związanych z kosztami utrzymania, nie udokumentował posiadanych zobowiązań oraz wierzytelności ani nie przedstawił zeznania podatkowego za 2012 i 2013 rok lub deklaracji PIT-11.

Odnosząc się do informacji wnioskodawcy, iż jego rachunek bankowy został zablokowany należy wskazać, że nie wpływa to na niemożność uzyskania wyciągu z tego konta i przedstawieniu go Sądowi.

Podsumowując, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy była prawidłowa.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.