Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 639/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-10-29 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku
Powołane przepisy: article: art.86 par.1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 października 2014 r. wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi M. J. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w zakresie świadczeń rodzinnych postanawia oddalić wniosek o przywrócenie terminu


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 września 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 639/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę M. J. Ł. (zwanej dalej skarżącą) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.

z dnia [...] maja 2014 r. nr[...], wydaną w przedmiocie wznowienia postępowania w zakresie świadczeń rodzinnych.

Pismem z dnia 22 października 2014 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie

i doręczenie uzasadnienia wyroku WSA w Białymstoku z dnia 23 września 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 639/14, wnosząc jednocześnie o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia ww. wyroku. W uzasadnieniu wskazała, że w dniu 20 października 2014 r. zadzwoniła do sekretariatu Sądu i w trakcie rozmowy telefonicznej dowiedziała się, że w dniu 23 września 2014 r. zapadł wyrok w jej sprawie oraz, że zawiadomienie o terminie rozprawy nie zostało przez nią odebrane. Podniosła, że

w okresie wakacyjnym wraz z dziećmi przebywała na wsi i nie wiedziała, że powinna o tym fakcie powiadomić Sąd. Zaznaczyła również, że nie ma żadnego nieodebranego awiza oraz, że ponownego zawiadomienia o terminie rozprawy Sąd nie przysłał. W związku z powyższym podniosła, że jej wniosek jest konieczny

i uzasadniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważy(, co następuje.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie przepisu art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.– dalej zwanej: "p.p.s.a."), w sprawach, w których skargę oddalono uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku. Natomiast, zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a.). Równocześnie ze złożeniem wniosku strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).

Stosownie do brzmienia przywołanych powyżej przepisów, przywrócenie terminu może więc nastąpić jedynie wówczas, gdy spełnione zostały łącznie trzy przesłanki:

1) wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi,

2) zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy,

3) dopełniona została czynność, dla której określony był termin.

Brak choćby jednej z tych przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu.

Rozpatrując w pierwszej kolejności spełnienie, wynikającego z art. 87 § 1 p.p.s.a., wymogu złożenia wniosku o przywrócenie terminu w terminie siedmiodniowym, od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu wskazać należy, iż według oświadczenia skarżącej o uchybieniu terminu do złożenia wniosku

o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 23 września 2014 r. dowiedziała się

w dniu 20 października 2014 r. W tej sytuacji, złożony w dniu 22 października 2014 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) przez skarżącą wniosek o przywrócenie ww. należy uznać za dokonany w ustawowym terminie określonym w ww. przepisie. Wraz

z wnioskiem strona dopełniała również czynności, której terminowi uchybiła, dołączając wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 639/14.

Dokonując oceny przesłanki braku winy w uchybieniu terminu, która pozwoli na ustalenie, czy niedochowanie terminu zostało spowodowane przez przeszkodę

w sposób rzeczywisty uniemożliwiającą dokonanie czynności procesowej

w przewidzianym dla niej terminie, należy wskazać, że - zgodnie z poglądami wyrażonymi w orzecznictwie - jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można się domagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, bowiem ma ono charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok NSA z 20 maja 1998 r., sygn. akt I SA/Ka 1718/96, niepubl.). W orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (por. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2002 r., sygn. akt II SA/Ka 1977/00, niepubl.) Tak więc, osoba zainteresowana przywróceniem terminu ma uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna uwiarygodnić odpowiednią argumentacją swoją staranność oraz, że przeszkoda była od niej niezależna.

W sprawie należało więc dokonać oceny, czy skarżąca uchybiła terminowi bez własnej winy, przy uwzględnieniu obiektywnego miernika staranności, którego można wymagać od każdej należycie dbającej o swoje interesy osoby. W ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała, aby niezachowanie terminu nastąpiło bez jej winy. Okoliczność, na którą powołuje się skarżąca nie stanowi przeszkody, której strona nie mogła usunąć. Skarżąca podniosła, że nie była w stanie złożyć wniosku

o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, ponieważ nie otrzymała wezwania na rozprawę, na której rozpoznawana była jej sprawa, a więc nie wiedziała, że

w przedmiotowej sprawie został wydany wyrok oddalający jej skargę. Strona podkreśliła, że o wysłaniu zawiadomienia o rozprawie dowiedziała się w trakcie rozmowy telefonicznej w dniu 20 października 2014 r. Ponadto wskazała, że

w okresie wakacyjnym wraz z dziećmi przebywała na wsi i nie wiedziała, że powinna o tym fakcie powiadomić Sąd. Zaznaczyła również, że nie ma żadnego nieodebranego awiza oraz, że ponownego zawiadomienia o terminie rozprawy Sąd nie przysłał.

Powyższe twierdzenia skarżącej są w ocenie Sądu mało wiarygodne, pozostają bowiem w sprzeczności z zebraną w sprawie dokumentacją, dotyczącą doręczenia stronie zawiadomienia o rozprawie mającej się odbyć w dniu 23 września 2014 r. Z akt sądowych (k. 15) wynika, że korespondencja zawierająca zawiadomienie skarżącej o rozprawie była dwukrotnie awizowana, najpierw 23 lipca 2014 r., następnie 31 lipca 2014 r. z informacją o pozostawieniu jej - stosownie do art. 73 § 1 p.p.s.a. - w placówce pocztowej na okres czternastu dni. Zawiadomienie

o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej pozostawiono na drzwiach adresata, co wynika z dokumentu potwierdzenia odbioru. Strona nie podjęła przesyłki we wskazanym terminie. W związku z tym, na podstawie art. 73 § 4 p.p.s.a., ww. pismo należało uznać za doręczone w dniu 12 sierpnia 2014 r.

Zaznaczyć należy, że przewidziana w art. 73 p.p.s.a. instytucja doręczenia zastępczego pism rodzi domniemanie prawne (praesumptio iuris), że pismo zostało skutecznie doręczone jego adresatowi. Norma art. 73 wprowadza swoistą fikcję prawną doręczenia, które w tym przypadku ma charakter doręczenia zastępczego. Ustanowienie przez ustawodawcę tego rodzaju doręczenia podyktowane jest postulatami płynącymi z zasady ekonomiki procesowej i ma na celu ochronę biegu postępowania przed zatamowaniem wskutek nieodebrania pisma przez stronę. Doręczenie zastępcze jest w pełni skuteczne i wywiera takie same skutki jak doręczenie właściwe pisma adresatowi (Komentarz, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod redakcją prof. Romana Hausera i prof. Marka Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2011, str. 384 – 385).

Podkreślić trzeba, że do obalenia domniemania doręczenia nie jest wystarczające, tak jak to ma miejsce na gruncie niniejszej sprawy, twierdzenie strony, że nie zostało jej doręczone ani pismo sądowe, ani awizo (por. postanowienie NSA z dnia 17 maja 2006 r., sygn. akt I OZ 654/06). Nie jest również możliwe skuteczne wzruszenie prawidłowego doręczenia zastępczego z art. 73 p.p.s.a. przez odwoływanie się do przesłanki braku winy w niepodjęciu awiza (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2008 r., sygn. akt I FSK 1338/07). Sąd nie ma w niniejszej sprawie podstaw do tego, żeby kwestionować prawidłowość doręczenia. Powoływanie się przez skarżącą na okoliczność, iż nie otrzymała żadnego awiza, nie zostało przez stronę w żaden sposób uprawdopodobnione. W ocenie Sądu nie może przesądzać

o braku winy strony w tym konkretnym przypadku nieodebrania przesyłki zawierającej zawiadomienie o rozprawie, zwłaszcza w sytuacji, gdy dokonane doręczenie zastępcze było prawidłowe i zgodne z wymogami określonymi

w przepisie rt. 73 p.p.s.a.

Na gruncie niniejszej sprawy doszło zatem do skutecznego doręczenia stronie skarżącej zawiadomienia o terminie rozprawy w trybie tzw. doręczenia zastępczego. Ponadto, skarżąca odbierała wcześniej korespondencję sądową pod adresem, na który wysłano zawiadomienie o terminie rozprawy w niniejszej sprawie. Strona zaś składająca skargę do sądu administracyjnego winna spodziewać się odpowiedzi od tego adresata, niezależnie od tego, czy znane są jej reguły procesowe i ich wymogi formalne (por. postanowienie NSA z 12 lipca 2011 r., I OSK 1174/11).

Reasumując, przedstawiona przez skarżącą okoliczność w niewystarczającym stopniu uprawdopodabnia brak jej winy w uchybieniu terminu co do wniosku

o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Jak to prezentowane jest konsekwentnie

w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. W niniejszej sprawie takich przeszkód nie było.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.