Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 579/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-01-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 3, pkt 9,
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 40 ust.1, 2, 3, art. 61 pkt 5
journal: Dz.U. 1995 nr 88 poz 439
law: Ustawa z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej.
article: art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 1 pkt 2,
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), , Sędziowie Sędzia WSA Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz, Jerzy Strzebinczyk, , Protokolant Monika Tarasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi A w W. na interpretacje prawa podatkowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta W., działając na podstawie art. 14j § 1 i art. 14c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 roku Nr 8, poz. 60 z póz. zm.) - w dniu [...] r. wydał interpretację prawa podatkowego dla Pogotowia Ratunkowego w W. W tej interpretacji uznał za nieprawidłowe stanowisko wskazane przez Pogotowie Ratunkowe w W. we wniosku z dnia [...] roku, iż następujące elementy, t.j.: place utwardzone, bramy wjazdowe, ogrodzenia, podjazd przy wejściu głównym do budynku, szlabany, nie powinny stanowić samodzielnego przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowle, gdyż elementy te wchodzą w skład budynków, które zostały już opodatkowane oraz stwierdził, iż na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3, w związku z art. 1a ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2006 roku Nr 121, poz. 844 z późn. zm.), place utwardzone, bramy wjazdowe, ogrodzenia, podjazd przy wejściu głównym do budynku, szlabany znajdujące się na nieruchomościach będących w posiadaniu Pogotowia Ratunkowego w W. podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle.

W uzasadnieniu między innymi przytoczono, że we wniosku podatnik zawarł następujące pytanie: czy brama wjazdowa, plac utwardzony nawierzchnią z kostki, plac utwardzony nawierzchnią asfaltową, ogrodzenie z elementów metalowych i innych, szlabany, podjazdy przy wejściu głównym do budynku Pogotowia podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako osobna budowla/urządzenie budowlane, jeżeli, według rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1991 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych, stanowią one tzw. "obiekty pomocnicze", wchodzące w skład poszczególnych budynków, a każdy z tych elementów obsługuje tylko jeden budynek. Przedstawiając własne stanowisko, podatnik wyjaśnił, iż w sposób prawidłowy prowadzi ewidencję środków trwałych, zgodnie z klasyfikacją wynikającą z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie klasyfikacji Środków Trwałych. Budynki będące we władaniu podmiotu mieszczą się w grupie l tej klasyfikacji. Z uwag szczegółowych do tej grupy środków trwałych wynika między innymi, iż w skład budynku, jako osobnego obiektu inwentarzowego, wlicza się również tzw. "obiekty pomocnicze" obsługujące dany budynek, np. chodniki, dojazdy, podwórka, place, ogrodzenia itp. natomiast obiekty pomocnicze obsługujące więcej niż jeden budynek, należy zaliczać do właściwych rodzajów zgodnie z przeznaczeniem. Biorąc powyższe pod uwagę strona nie ujawniła przedmiotowych "elementów", z uwagi na fakt, że wchodzą one w skład poszczególnych budynków oraz żaden z nich nie obsługuje więcej niż jednego budynku. Zatem, jeżeli wymienione wyżej elementy wchodzą w skład budynków i jednocześnie każdy z nich obsługuje tylko jeden budynek, to podatek od nieruchomości płacony od poszczególnych budynków zawiera w sobie podatek od poszczególnych elementów.

Podsumowując zaistniałą sytuację, podatnik stwierdził, iż doszło do podwójnego opodatkowania podatkiem od nieruchomości tych samych przedmiotów opodatkowania, tj. raz jako budynków, a drugi raz jako budowli. Wobec tego Pogotowie Ratunkowe w W. nie miało obowiązku uiszczania podatku od poszczególnych elementów z osobna jako budowli/urządzeń budowlanych, ponieważ uiściło stosowny podatek od poszczególnych budynków (w skład których wchodzą te elementy).

Prezydent Miasta W. przedstawione przez stronę stanowisko ocenił jako nieprawidłowe, argumentując, że zakres przedmiotowy, podatku od nieruchomości określony został w art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Z treści przepisu wynika, iż opodatkowaniu tym podatkiem obok gruntów, budynków lub ich części, podlegają również budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie do art. 1a pkt 2 w/w ustawy pod pojęciem "budowla" należy rozumieć obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Ustawodawca definiując pojęcie "budowla" odsyła do ustawy Prawo budowlane, jednakże należy pamiętać, że definicja zawarta w ustawie Prawo budowlane nie jest zamknięta ani wyczerpująca. W myśl art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane przez "budowlę" należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Organ podatkowy zauważył nadto, że budowlą na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest również urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym. Zgodnie z art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane pod pojęciem urządzenia budowlanego należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Tylko znajdujące się w budynkach instalacje wewnętrzne, które stanowią elementy wyposażenia budynku nie mogą być uznane za odrębne urządzenia budowlane, gdyż są ściśle związane z budynkiem.

Odmiennie, niż w przypadku budynków, gdzie podstawą opodatkowania jest powierzchnia użytkowa, ustawodawca określił podstawę opodatkowania dla budowli. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień pierwszego stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę amortyzacji w tym roku, nie pomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia l stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. W przypadku braku dokonywania odpisów amortyzacyjnych, zastosowanie ma art. 4 ust.5, który mówi, iż podstawę opodatkowania dla budowli jest ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego.

W myśl wyżej przytoczonych przepisów, odrębnym przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są budynki lub ich części, których podstawę opodatkowania stanowi ich powierzchnia użytkowa oraz budowle lub ich części, których podstawę opodatkowania stanowi ich wartość.

Podsumowując rozważania dotyczące pojęcia "budowli" organ podkreślił, że kwalifikacja danego przedmiotu opodatkowania dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowli odbywa się na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i o opłatach lokalnych z uwzględnieniem regulacji zawartych w art. 3 pkt 3 i 9 ustawy Prawo budowlane. Dlatego też mimo, iż z rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych wynika, iż dane elementy wchodzą w skład budynku, to na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych elementy te stanowią odrębny od budynków przedmiot opodatkowania.

Odnosząc się do zaistniałego stanu faktycznego organ wskazał, że na podatniku ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości za budynki (podatek liczony od powierzchni użytkowej budynków) oraz odrębnie za budowle/urządzenia budowlane (podatek liczony od ich wartości). Nie dochodzi tu do sytuacji podwójnego opodatkowania.

W konkluzji organ podatkowy stwierdził, że w zaistniałym stanie faktycznym opisane wyżej element stanowią budowle i w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych są odrębnym przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

W skardze na tę interpretację Pogotowie podniosło, że w wyniku kontroli nieruchomości będących we jego władaniu, przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Miejskiego w W., mającej za swój przedmiot weryfikację wywiązywania się przez podatnika z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego w podatku od nieruchomości na 2009 rok, ustalono, że Pogotowie Ratunkowe jest właścicielem/użytkownikiem bądź posiadaczem nieruchomości znajdujących się na terenie gminy W., w tym działki zabudowanej budynkiem głównym pogotowia i budynkiem garażowym czterostanowiskowym, działki gruntu zabudowanej budynkiem biurowo-garażowym, magazynowym, działki zabudowanej budynkiem magazynowo-warsztatowym, działki zabudowanej budynkiem garażowym, magazynowym.

Jak dalej podano - Pogotowie w sposób prawidłowy prowadzi ewidencję środków trwałych, zgodnie z klasyfikacją wynikającą z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT). Budynki będące we władaniu Pogotowia mieszczą się w 1. grupie tej klasyfikacji (10. podgrupa, 106. rodzaj). Według uwag szczegółowych do grupy 1. KŚT "granicę budynku stanowią zewnętrzne powierzchnie ścian oraz górna powierzchnia najwyższego stropu, posadzka piwnic w budynkach podpiwniczonych lub poziom terenu przy budynkach nie podpiwniczonych.

W przypadku budynków występujących w zabudowie zwartej, granice pomiędzy poszczególnymi obiektami stanowią płaszczyzny styku ścian szczytowych, a jeżeli występuje wspólna dla dwóch obiektów ściana to granica pomiędzy budynkami przebiega przez jej środek. (...) Do wyposażenia budynku zalicza się wszystkie instalacje wbudowane w konstrukcje budynku na stałe, np. instalacje sanitarne, elektryczne, sygnalizacyjne, komputerowe, telekomunikacyjne, przeciwpożarowe oraz normalne wyposażenie budynku np. wbudowane meble. W skład budynku, jako pojedynczego obiektu inwentarzowego, wlicza się również tzw. "obiekty pomocnicze" obsługujące dany budynek, np. chodniki, dojazdy, podwórka, place, ogrodzenia, studnie. Obiekty pomocnicze, obsługujące więcej niż jeden budynek, należy zaliczać do właściwych rodzajów zgodnie z ich przeznaczeniem."

Wskazane wyżej "elementy" , tj. brama wjazdowa, plac utwardzony nawierzchnią z kostki, plac utwardzony nawierzchnią asfaltową, ogrodzenie z elementów metalowych i innych, szlabany, podjazd przy wejściu głównym do budynku Pogotowia nie zostały ujawnione w wykazie środków trwałych Pogotowia, bowiem, stosownie do przytoczonych wyżej uwag szczegółowych do grupy 1. KŚT, wchodzą one w skład poszczególnych budynków Pogotowia, położonych są na odrębnych nieruchomościach, a więc - w myśl przytoczonych uwag do KŚT - żaden z nich nie obsługuje więcej niż jednego budynku, co przedstawia się następująco:

- znajdujące się na działce nr [...]: brama wjazdowa, plac utwardzony nawierzchnią z kostki, ogrodzenia z elementów metalowych i innych, szlabany i podjazd przy wejściu głównym są tzw. obiektami pomocniczymi budynku głównego Pogotowia (ewentualnie budynku garażowego), a więc wchodzą w skład tego budynku;

- znajdujące się na działce [...]: plac utwardzony nawierzchnią asfaltową, brania wjazdowa wraz z ogrodzeniem z elementów metalowych są obiektami pomocniczymi budynku magazynowo-warsztatowego, a więc wchodzą w skład tego budynku;

- znajdujący się na działce [...] plac utwardzony-asfaltowy jest obiektem pomocniczym budynku biurowo-garażowego, a więc wchodzi w jego skład. Zatem, jeżeli wymienione wyżej elementy wchodzą w skład wskazanych budynków i jednocześnie każdy z tych elementów obsługuje tylko jeden budynek, to podatek od nieruchomości płacony od poszczególnych budynków zawiera w sobie podatek od poszczególnych elementów, tj.:

- podatek od budynku głównego pogotowia mieszczącego się na działce nr [...] zawiera w sobie podatek od bramy wjazdowej, placu, ogrodzenia, szlabanów i podjazdu przy wejściu głównym do tego budynku;

- podatek od budynku magazynowo-warsztatowego mieszczącego się na działce nr 140 zawiera w sobie podatek od placu utwardzonego nawierzchnią asfaltową i od bramy wjazdowej wraz z ogrodzeniem z elementów metalowych;

- podatek od budynku biurowo-garażowego mieszczącego się na działce nr [...] zawiera w sobie podatek od placu utwardzonego-asfaltowego. Elementy takie jak: ogrodzenie, plac utwardzony, brama wjazdowa, podjazd przy wejściu głównym do budynku Pogotowia, same w sobie nie są opodatkowane podatkiem od nieruchomości jako budowle, a jedynie jako składniki budynku. Dlatego też Pogotowie nie miało obowiązku uiszczenia podatków od poszczególnych elementów z osobna jako budowli/urządzeń budowlanych, ponieważ uiściło już stosowny podatek od poszczególnych budynków. .W związku z powyższym skarżące Pogotowie zauważyło, że opisane we wniosku budowle i urządzenia budowlane nie powinny stanowić samodzielnego przedmiotu podatkowania podatkiem od nieruchomości, bowiem ich opodatkowanie nastąpiło na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W zaistniałej zaś sytuacji dochodzi do podwójnego opodatkowania podatkiem od nieruchomości, raz budynków, a drugie - budynków jako budowli.

W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Na wstępie trzeba stwierdzić, że skarga została wniesiona w terminie, po wyczerpaniu toku instancji, o czym mowa w przepisie art. 52 §1 i § 3 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a."– z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu prawomocnego postanowienia tutejszego Sądu z dnia 30 lipca 2010 r. sygn. akt III SA/Wr 394/10.

Sąd badając legalność zaskarżonej interpretacji nie dopatrzył się naruszenia prawa.

Stosownie do brzmienia art. 1a ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j.t. Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zmianami, według stanu prawnego z dnia udzielenia interpretacji) - użyte w niej określenia takie, jak budowla oznaczają obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie będący jednak budynkiem lub obiektem małej architektury. Ponadto budowlami według tego przepisu są także urządzenia budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem. Natomiast w myśl art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), do którego odsyła art. 1 a ust 1 pkt 2 ustawy podatkowej, ilekroć mowa jest w tej ustawie o budowli należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący jednak budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Z kolei urządzeniami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, do którego także odsyła art. 1a pkt 2 cytowanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, są urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.

Tym samym, wobec jednoznacznego brzmienia cytowanych przepisów, trafnie organ podatkowy przyjął, że sporne place utwardzone, podjazd, ogrodzenie wraz z bramą wjazdową i szlabanem - jako urządzenia budowlane, o których mowa w pkt 9 art. 3 Prawa budowlanego stanowią budowlę w ujęciu art. 1a ust 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, związane z obiektem budowlanym, zapewniającą możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Opisane urządzenia nie mogą być uznane wobec tego za części budynków, jak utrzymuje strona skarżąca, skoro w świetle ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowią one budowle.

Wbrew przekonaniu strony skarżącej nie można posiłkować się w omawianym przypadku regulacjami Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) ( dz. U. z 1999 r. Nr 112, poz. 1317 ze zm.) albowiem zostało ono wydane na mocy delegacji ustawowej zawartej w innym niż znajdujące zastosowanie w sprawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości ustawowym akcie prawnym , a mianowicie - w wykonaniu art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. z 1995 r. Nr 88, poz. 439 ze zm.). Według przywołanego art. 40 ustawy o statystyce publicznej (ust.1) Prezes Głównego Urzędu Statystycznego, w porozumieniu z właściwymi naczelnymi organami administracji państwowej, opracowuje podstawowe do określenia przebiegu i opisu procesów gospodarczych i społecznych standardowe klasyfikacje i nomenklatury, wzajemne relacje między nimi oraz ich interpretacje. Zgodnie ust.2 zaś – standardowe klasyfikacje i nomenklatury, o których mowa w ust. 1, wprowadza Rada Ministrów w drodze rozporządzenia. Wprowadzone w trybie ust. 2 standardowe klasyfikacje i nomenklatury stosuje się w statystyce, ewidencji i dokumentacji oraz rachunkowości, a także w urzędowych rejestrach i systemach informacyjnych administracji publicznej (ust.3 art. 40).

Jak z powyższego wynika, regulacja w zakresie klasyfikacji środków trwałych służy innym celom niż określeniu przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, nadto do uregulowań ustawy o statystyce publicznej - ani tym bardziej do przepisów cytowanego rozporządzenia w omawianej materii – nie odsyłają unormowania zawarte w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych czy też ustawy Prawo budowlane. Zachodzi zatem brak podstaw prawnych do uznania by przy definiowaniu pojęć "budynek", "budowla", "urządzenie budowlane", jakim operuje ustawodawca w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, ustalać ich znaczenie z uwzględnieniem przepisów przywołanego rozporządzenia dotyczącego problematyki środków trwałych. Zagadnienie to było szerzej omawiane w uchwale z dnia 18 grudnia 1997 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. FPK 24/97, publ. w ONSA 1998/2/46) który wskazał, że " Przyznanie Klasyfikacji rodzajowej środków trwałych istotnego znaczenia przy ustalaniu sensu wyrazu "budowle", użytego w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jest nie do przyjęcia również z tego powodu, iż Klasyfikacja jest aktem wykonawczym do ustawy dotyczącej statystyki państwowej. Akty wykonawcze (w świetle art. 92 Konstytucji RP rozporządzenia) są wydawane przez uprawnione organy na podstawie upoważnienia zawartego w ustawie w celu jej wykonania. Zasadniczo więc przepisy takich aktów nie mogą być stosowane w celu wykonania innej ustawy. Możliwość taką należy wykluczyć zwłaszcza wtedy, gdy z treści konkretnej ustawy w ogóle nie wynika, aby odsyłała ona w jakimś zakresie do aktów normatywnych wydanych na podstawie innej ustawy. Przepis art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ani inne jej postanowienia nie zawierają odesłań do Klasyfikacji rodzajowej środków trwałych. (...) Stosownie do art. 61 pkt 5 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439) Klasyfikacja rodzajowa środków trwałych stała się standardem klasyfikacji w rozumieniu jej art. 40 ust. 1. Powołana ostatnio ustawa ściśle określa zakres stosowania standardów klasyfikacji, gdyż według jej art. 40 ust. 3 standardy te stosuje się w statystyce, ewidencji i dokumentacji oraz w rachunkowości, a także w urzędowych rejestrach i systemach informacyjnych administracji publicznej. Przytoczony przepis wyczerpująco określa zakres stosowania Klasyfikacji rodzajowej środków trwałych. Oznacza to, że norma ta, jak również inne postanowienia ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r., w ogóle nie zawierają takich regulacji, które pozwoliłyby na posługiwanie się wspomnianą Klasyfikacją w celach wykraczających poza przedmiot jej zastosowań. Wykorzystywanie więc Klasyfikacji do ustalenia znaczenia określenia "budowle", występującego w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r., nie może wchodzić w rachubę."

Należy również zgodzić się z argumentacją organu podatkowego, że nie dochodzi do podwójnego opodatkowania zważywszy na przyjęte w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych zróżnicowanie opodatkowania. W świetle bowiem art. 4 ust.1 tej ustawy dla budynków i ich części podstawę opodatkowania stanowi powierzchnia użytkowa (pkt 2), zdefiniowana w art. 1a ust.1 pkt 5, natomiast dla budowli i ich części – ich wartość (pkt 3).

Z powołanych względów, wskutek stwierdzonego braku naruszeń prawa skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.