Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 428/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Sędzia SO Jolanta Sudoł Protokolant Sekretarz sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 24 marca 2011 r. sprawy ze skargi B. J. na decyzję Kolegium Odwoławczego w z dnia 5 maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Prezydent Miasta decyzją z 18 maja 2001 r. ustalił M. S.-T. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie na działce nr [[...]] w S. przy ul. M. jednokondygnacyjnego domu jednorodzinnego z przyłączami. Decyzja ta została m.in. doręczona skarżącej B. J. w dniu 25 maja 2001 r.

2. Decyzją z 31 października 2001 r. ten sam organ administracji, powołując się na art. 154 k.p.a., zmienił decyzję z 18 maja 2001 r. m.in. w ten sposób, że inwestycja będzie realizowana nie tylko na działce nr [[...]], ale jeszcze na działach nr [[...]], [[...]], [[...]] oraz [[...]] położonych przy ulicach M. i A. w S. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że zmiana decyzji o warunkach zabudowy została spowodowana rozszerzeniem inwestycji przez inwestorkę na budowę urządzeń infrastruktury.

3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na skutek odwołania skarżącej, decyzją z 9 maja 2002 r. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta z 31 października 2001 r. i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Podstawą uchylenia decyzji było ustalenie, że niedopuszczalne było stosowanie trybu zmiany decyzji ostatecznej określonego w art. 154 k.p.a., przekazując zaś sprawę do ponownego rozpatrzenia organ odwoławczy wskazał, że należy przeprowadzić postępowanie w trybie art. 155 k.p.a. lub na wniosek inwestora rozpocząć postępowanie od początku.

4. Decyzją z 26 listopada 2001 r. Prezydent Miasta ustalił M. S.-T. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie przyłącza gazowego, zlokalizowanego na działkach nr [[...]] i [[...]], do projektowanego przy ul. M. w S. domu jednorodzinnego. Decyzja ta nie była doręczana skarżącej.

5. Decyzją z 7 czerwca 2002 r. Prezydent Miasta ustalił M. S.-T. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie przyłączy energetycznego, wodnego i kanalizacji sanitarnej, zlokalizowanych na działkach nr [[...]], [[...]], [[...]] oraz [[...]], do projektowanego budynku jednorodzinnego. Ta decyzja również nie była doręczana skarżącej.

6. Decyzją z 22 lipca 2002 r. Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. S.-T. pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego wraz z przyłączami. Podstawą wydania tej decyzji były opisane wyżej decyzje o warunkach zabudowy.

7. Skarżąca od decyzji o pozwoleniu na budowę wniosła odwołanie, w wyniku którego Wojewoda decyzją z dnia 28 marca 2007 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Skarga skarżącej od decyzji Wojewody została prawomocnie odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 636/07 postanowieniem z 20 czerwca 2007 r.

8. Pismem z 25 września 2006 r. skierowanym do SKO skarżąca zażądała stwierdzenia nieważności opisanych wyżej decyzji o warunkach zabudowy. Z pisma tego wynika, że skarżąca powoływała się na to, że jest współwłaścicielką sąsiedniej nieruchomości położonej w przy ul. A., o której twierdziła, że jest wpisana do rejestru zabytków.

9. W piśmie tym zarzuciła, że:

- Prezydent Miasta nie wykonał decyzji SKO z 9 maja 2002 r. i nie przeprowadził postępowania od początku z udziałem wszystkich stron,

- decyzje są sprzeczne z planem miejscowym, ustawą dotyczącą ochrony zabytków, Prawem ochrony środowiska, ustawą o ochronie przyrody oraz Kodeksem postępowania administracyjnego,

- decyzje nie zawierają załącznika graficznego oraz informacji o sposobie zagospodarowania,

- decyzje nie uwzględniają interesów zmarłej współwłaścicielki nieruchomości położonej przy ul. A., M. G.,

- w postępowaniu dotyczącym decyzji z 18 maja 2001 r. organ administracji uznał za spadkobiercę M. G. nieobecnego i nieznanego z miejsca pobytu P. G. oraz uznał, że reprezentuje go skarżąca.

10. Ponadto twierdziła, że nieważność tych decyzji wynika z tego, że:

- nie uzgodniono decyzji o warunkach zabudowy oraz koniecznego dla realizacji inwestycji wycięcia drzew z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków oraz Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody,

- brak jest zgody właściwych organów administracji na odstępstwo od przepisów budowlanych i niezachowanie wymaganych odległości od sąsiedniej zabudowy oraz granicy lasu,

- brak jest zgody Wojewody na wznoszenie nowych obiektów budowlanych na granicy Parku Krajobrazowego,

- brak jest zgody Wojewody na przekształcenie skarpy w nasyp oraz brak decyzji o warunkach zabudowy na przekształcenie skarpy w nasyp,

- brak jest zgody właścicieli nieruchomości przy ul. A. na zmniejszenie wymaganej prawem budowlanym odległości od granicy sąsiedniej zabudowy,

- przewidziano odprowadzanie wód opadowych do gruntu przy ul. A.,

- pogorszono funkcję, stan i wartość nieruchomości przy ul. A.

11. W piśmie z 25 września 2006 r. skarżąca twierdziła też, że w decyzji o warunkach zabudowy zaplanowano całkowite wycięcie drzew z terenu wpisanego do rejestru zabytków, przekształcenie stromej skarpy na potrzeby budowy trzykondygnacyjnego budynku, zasypanie drogi pożarowej do zabytkowego budynku przy ul. A., wykonanie nasypu na granicy nieruchomości, na której stoi zabytek, usunięcie czterech drzew stojących na granicy nieruchomości przy ul. A., przybliżenie budowanego domu do granicy zabytku stojącego przy ul. A. i do granicy lasu oraz wybudowanie betonowego ogrodzenia o wysokości ponad 2 m na granicy lasu. Następnie skarżąca stwierdziła, że zamierzenia te nie zostały ujawnione w decyzji o warunkach zabudowy, mimo że "takich uzgodnień dokonano z projektantem przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy". Podniosła, że "ponieważ nie załączono żadnego załącznika graficznego, Prezydent Miasta nie ujawnił w treści decyzji, że uzgodnił naruszenie postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Dalej twierdziła, że planowana zabudowa zakłada przekroczenie intensywności zabudowy działki nr [[...]], ograniczonej w planie miejscowym do 25%. Wskazała, że wynika to wprost z dokumentów projektowych, niedoręczonego jej planu zabudowy działki nr [[...]] oraz rozwiązań projektu budowlanego. Twierdziła, że decyzja o warunkach zabudowy zakłada naruszenie praw właścicieli zabytku przy ul. A. do swobodnego i niepogorszonego sposobu korzystania ze swojej nieruchomości oraz pozbawienie zabytku możliwości funkcjonowania zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem, zaś jej wykonanie oznacza powstanie szkody w zabytku i dla jego właścicieli, konieczność podjęcia działań naprawczych, a także szkodę znacznych rozmiarów dla środowiska w wyniku bezpodstawnego i bezzasadnego zezwolenia na wycięcie wszystkich drzew. Ponadto podniosła, że zgodnie z założeniami urbanistów oraz decyzji o warunkach zabudowy na wprost wejścia do budynku przy ul. A. zamiast widoku drzew i chronionej roślinności znaleźć się miał nasyp oraz róg trzypiętrowego domu, co jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nakazem ochrony krajobrazu i historycznej zabudowy wpisanej do rejestru zabytków, a także widoku na zabytek. Zdaniem skarżącej dla realizacji tych zamierzeń konieczne były uzgodnienia, których nie uzyskano.

12. Decyzją z 27 marca 2007 r. SKO, rozpoznając podanie z 25 września 2006 r., odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z 18 maja 2001 r. przyjmując, że decyzja ta została uchylona decyzją SKO z 9 maja 2002 r.

Decyzją z 6 lipca 2007 r. SKO, na skutek wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy swoją decyzję z 27 marca 2007 r.

Decyzja SKO z 6 lipca 2007 r. została zaskarżona do Sądu administracyjnego przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej i SKO, uwzględniając tę skargę, decyzją z 8 lutego 2008 r. uchyliło swoje decyzje z 6 lipca 2007 r. oraz z 27 marca 2007 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Z uzasadnienia decyzji wynika, że SKO dostrzegło, iż decyzją z 9 maja 2002 r. nie uchylono decyzji Prezydenta Miasta z 18 maja 2001 r., lecz decyzję tego organu z 31 października 2001 r., w związku z czym przyjęta podstawa odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w istocie nie zachodziła.

13. Pismem z 4 marca 2008 r. skarżąca ponowiła żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta w sprawie warunków zabudowy z 18 maja 2001 r., 26 listopada 2001 r. oraz 7 czerwca 2002 r.

14. Decyzją z 20 czerwca 2008 r. SKO, powołując się na art. 157 § 3 k.p.a., odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z 7 czerwca 2002 r.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie SKO stwierdziło, że skarżąca nie posiada legitymacji strony do zainicjowania postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji prezydenta Miasta z 7 czerwca 2002 r. Wskazano, że nie wykazała ze względu na jaki konkretny, aktualny, bezpośrednio jej dotyczący i znajdujący oparcie w przepisie prawa interes prawny lub obowiązek żąda wzruszenia decyzji, która dotyczy warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie przyłącza gazowego. Stwierdzono w związku z tym, że skarżąca jest współwłaścicielką nieruchomości położonej w S. przy ul. A. (działka nr [[...]]), która graniczy z działką nr [[...]], zaś z działką nr [[...]] ma wspólny jeden punkt graniczny. Uznano jednak, że nie legitymuje to skarżącej do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie organu projektowana inwestycja, polegająca na wykonaniu przyłączy energetycznego, wodnego i kanalizacji sanitarnej do projektowanego domu jednorodzinnego w żaden sposób nie narusza praw skarżącej, ani nie powoduje zwiększenia jej obowiązków. Także fakt, że inwestycja dotyczy przyłącza do domu, z którego budową skarżąca się nie zgadza, nie uzasadnia jej interesu prawnego. Zdaniem SKO może to jedynie stanowić o jej interesie faktycznym. SKO wskazało też, że skarżąca nie była stroną postępowania w sprawie wydania decyzji z 7 czerwca 2002 r. Stronami tego postępowania byli, jak wskazano, Gmina Miasta oraz inwestorka, z uwagi na to, że przysługiwało jej prawo wieczystego użytkowania działki nr [[...]]. SKO wyjaśniło też, że działki nr [[...]] i [[...]] są własnością Gminy Miasta.

15. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na skutek wniosku skarżącej, SKO decyzją z 5 maja 2009 r., przychylając się do poprzedniego stanowiska, utrzymało w mocy swą decyzję.

16. Skarżąca od decyzji SKO z 5 maja 2009 r. wniosła skargę do sądu administracyjnego, obejmując tą skargą decyzję SKO z 20 czerwca 2008 r. oraz decyzję Prezydenta Miasta z 7 czerwca 2002 r.

W skardze wnosiła o uchylenie decyzji SKO i o przeprowadzenie postępowania sądowego z udziałem właściwych stron postępowania, czyli – jak wskazała - właścicieli nieruchomości przyległych. Twierdziła, że postępowanie przed SKO toczyło się bez udziału właściwych stron oraz że nie zbadano czy decyzja o warunkach zabudowy jest zgodna z planem miejscowym oraz decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

17. W kolejnych pismach skarżąca podnosiła, że wydając zaskarżoną decyzję nie uwzględniono szeregu innych decyzji związanych z ochroną zabytków, że nie uwzględniono lokalizacji inwestycji w sąsiedztwie Parku Krajobrazowego, że udział wskazanych przez nią osób w postępowaniu jest uzasadniony ochroną zabytków oraz Parku Krajobrazowego. W związku z tym domagała się przeprowadzenia szeregu dowodów. Złożyła też dokumenty, z których wynikało, że na działce nr [[...]] był projektowany dojazd do działki nr [[...]].

18. Skarżąca złożyła ponadto wniosek o wyłączenie sędziów oraz zarzucała niewłaściwy skład Sądu, twierdząc, że ci sami sędziowie rozpoznają jej sprawy.

19. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.

20. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

21. Rozpoznawana sprawa dotyczy decyzji SKO z 5 maja 2009 r. oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z 20 czerwca 2008 r., którymi odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z 7 czerwca 2002 r. w sprawie warunków zabudowy. W sprawie tej nie doszło więc do merytorycznego badania ważności decyzji z 7 czerwca 2002 r. Zagadnienie prawne w tej sprawie sprowadza się do kwestii uprawnienia skarżącej do żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, czyli do rozstrzygnięcia o tym, czy takie postępowanie dotyczyłoby jej interesu prawnego lub uprawnienia. Zgodnie bowiem z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W przypadku rozpoznawanej sprawy chodzi o drugą część powołanego przepisu, gdyż skarżąca żąda czynności organu (stwierdzenia nieważności decyzji) ze względu na swój interes prawny.

W ocenie Sądu SKO trafnie przyjęło, że w rozpoznawanej sprawie brak podstaw do przyjęcia, aby postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z 7 czerwca 2002 r. dotyczyło interesu prawnego lub obowiązku skarżącej, co doprowadziło do zgodnej z tą przesłanką decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w tej sprawie.

W związku z tym, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności miało dotyczyć decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest rozważenie legitymacji skarżącej w kontekście interesu prawnego lub obowiązku występujących w sprawie o wydanie takiej decyzji. Zagadnienie dotyczące tego kto jest stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy wywoływało wątpliwości w orzecznictwie i w związku z tym doszło do podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały, w której wyjaśniono, że stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiednich działek (uchwała z 25 września 1995 r. w sprawie o sygn. akt VI SA 13/95, opublikowana w ONSA nr 4 z 1995 r., poz. 154). W uzasadnieniu tej uchwały NSA m.in. stwierdził, że "(z) istoty decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że określa ona w sposób wiążący m.in. dopuszczalny na danym terenie rodzaj inwestycji, a więc także inwestycji uciążliwej, obniżającej wartość nieruchomości, nie mówiąc o szerszym oddziaływaniu na degradację nieruchomości i środowiska. Wiążący charakter tej decyzji jest oczywisty, o czym stanowi nie tylko art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, lecz między innymi art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (...), nakazujący organowi nadzoru budowlanego badanie zgodności projektu zagospodarowania działki z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy. Jeśli tak, to decyzja o warunkach zabudowy niewątpliwie wkracza w sferę praw i obowiązków właściciela nieruchomości, a w każdym razie może wykraczać w rozumieniu art. 28 k.p.a. Nie przeczy temu art. 46 ust. 2 ustawy, stwierdzający, że decyzja o warunkach zabudowy «nie narusza prawa własności». Istotnie bowiem, decyzja taka nie narusza prawa własności, lecz może wpłynąć na sposób wykonywania własności przez zlokalizowanie na nieruchomości konkretnej inwestycji. Rozróżnienia zatem wymaga pojęcie prawa własności w znaczeniu jego przeniesienia, zbycia, zmiany itp. oraz pojęcie wykonywania prawa własności (a więc sposobu użytkowania), w tę ostatnią zaś sferę wkracza bez wątpienia decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. (...) Zawodne jednak byłoby poszukiwanie odpowiedzi wyłącznie twierdzącej, bez żadnych wyjątków. Należy bowiem przypomnieć, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie zawsze, wbrew swej nazwie, będzie określała zabudowę. Może się bowiem ograniczyć do zmiany zagospodarowania terenu bez jego zabudowy (art. 39 ustawy). W art. 39 ustawy chodzi również o zmianę sposobu wykorzystania nieruchomości, która nosi pewne cechy trwałości, lecz bez realizacji obiektów budowlanych. W tego rodzaju stanach faktycznych zmiana zagospodarowania terenu może nie wpływać na sferę interesów właściciela sąsiedniej nieruchomości, a wówczas brak byłoby po jego stronie przesłanek przewidzianych w art. 28 k.p.a. Również nie każda budowa (np. budowa obiektów małej architektury) będzie rodziła uprawnienie uczestniczenia w postępowaniu właściciela sąsiedniej nieruchomości. Tym samym, po przesądzeniu zasady dopuszczalności udziału właściciela sąsiedniej nieruchomości w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, w konkretnych okolicznościach sprawy rozumianej ad casum kryterium oceny będzie wykazanie przesłanek z art. 28 k.p.a. Wydaje się więc, że nie jest możliwe nawet przykładowe wyliczenie kategorii spraw, w których właściciel sąsiedniej nieruchomości zawsze będzie uczestniczył w sprawie. Być może, do kategorii takich spraw należałoby zaliczyć inwestycje o szczególnej uciążliwości lub które wpływają na uciążliwość w środowisku naturalnym. Jednakże i wówczas nie sposób wykluczyć, że owo oddziaływanie nie będzie wykraczać poza nieruchomość, na której wznoszony jest obiekt, a wtedy trudno byłoby poszukiwać uzasadnienia lub przesłanek z art. 28 k.p.a. po stronie właściciela sąsiedniej nieruchomości. Oznacza to, że przymiot strony i wystąpienie przesłanek z art. 28 k.p.a. właściciel sąsiedniej nieruchomości może wykazywać w konkretnej sprawie i w konkretnych okolicznościach sprawy, z wszystkimi tego konsekwencjami."

Jak widać na przykładzie tego orzeczenia uznanie za stronę postępowania w sprawie dotyczącej decyzji o warunkach zabudowy właściciela nieruchomości sąsiedniej nie sprowadza się do prostego sprawdzenia sąsiedztwa. Konieczna jest także ocena ewentualnego oddziaływania planowanej inwestycji na sferę praw właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości sąsiedniej.

Mając to na uwadze wskazać należy, że SKO trafnie podkreśliło charakter planowanej inwestycji, która dotyczy budowy przyłączy energetycznego, wodnego i kanalizacji sanitarnej. Już to w ocenie Sądu wystarczy, aby uznać, że właściciele jakichkolwiek sąsiednich nieruchomości nie są stronami postępowania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy dla takiej inwestycji. Tym bardziej zaś nie są stronami tego postępowania właściciele nieruchomości, która z nieruchomością, na której przyłącze ma być zrealizowane, graniczy narożnikiem, co ma miejsce w przypadku nieruchomości skarżącej (działki nr [[...]]) i działki nr [[...]]. Podnieść też należy, że – jak wynika z mapy stanowiącej załącznik do decyzji z 7 czerwca 2002 r. – na działce nr [[...]] miały być zrealizowane dwa przyłącza, mianowicie wodne i kanalizacji sanitarnej, zaś energetyczne miało być zrealizowane po drugiej stronie działki nr [[...]].

Bez znaczenia jest też, że przyłącze, którego dotyczy sprawa, ma prowadzić do projektowanego budynku na działce nr [[...]]. W sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie tego obiektu budowlanego, skarżąca została uznana za stronę i w ten sposób może bronić swego interesu związanego z prawem własności działki nr [[...]], ewentualnie zagrożonego budową domu na sąsiedniej nieruchomości.

Nie ma też istotnego znaczenia fakt, że na działce nr [[...]] projektowano dojazd do działki skarżącej. Jak wynika z przytoczonej uchwały NSA, interes prawny właściciela nieruchomości sąsiedniej, uzasadniający jego udział w postępowaniu w sprawie decyzji o warunkach zabudowy, wynika z ewentualnego oddziaływania projektowanej inwestycji na prawo własności sąsiedniej nieruchomości, nie zaś z możliwości zmiany prawa własności lub innych praw, ponieważ takiego skutku decyzji o warunkach zabudowy przypisać nie można. Inaczej mówiąc, gdyby nawet skarżącej przysługiwało określone prawo do działki nr [[...]], umożliwiające przejazd przez tą nieruchomość, to decyzja o warunkach zabudowy prawa tego nie mogła by zmienić. Poza tym decyzja o warunkach zabudowy, o którą chodzi w sprawie, dotyczy przyłączy układanych pod ziemią, a więc nawet faktycznie na możliwość ewentualnego przejazdu inwestycja ta nie oddziaływałaby. W końcu wskazać należy, że skarżąca nie wykazała, aby jej jakiekolwiek prawo do działki nr [[...]] przysługiwało.

Zatem, SKO nie naruszyło prawa odmawiając wszczęcia na wniosek skarżącej postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z 7 czerwca 2002 r.

22. To co zostało powiedziane wyżej ma zastosowanie także do zarzutów skarżącej dotyczących tego, że SKO nie prowadziło postępowania z udziałem wszystkich stron postępowania. W ocenie Sądu stronami postępowania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy z 7 czerwca 2002 r. była tylko inwestorka. Fakt, że inwestycja ta miała być realizowana także na gruntach będących własnością Gminy Miasta nie uzasadniał udziału tej jednostki samorządu terytorialnego w tym postępowaniu, skoro jej organ wykonawczy wydawał decyzję w pierwszej instancji. W tym zakresie Sąd nie zgadza się z SKO, co jednak nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia. Natomiast postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji dotyczy już interesu prawnego szerszego kręgu osób, mianowicie dodatkowo nabywców nieruchomości, na której wybudowano dom, do którego przyłącza przyłączono, gdyż z akt administracyjnych, w szczególności pisma z 10 lipca 2008 r., wynika, że M. S.-T. po wybudowaniu domu sprzedała nieruchomość przy ul. M. F. i M. W. Te osoby były stronami postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie zaskarżonej decyzji oraz później postępowania przed Sądem administracyjnym.

23. W związku z tym, że przedmiotem sprawy jest tylko decyzja o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy bez znaczenia są zarzuty i wnioski skarżącej dotyczące zgodności z prawem decyzji o warunkach zabudowy z 7 czerwca 2002 r. Prawne znaczenie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy jest takie, że nie doszło do badania zgodności z prawem tej decyzji. Niemniej należy zauważyć, że zgodność z prawem w zakresie obejmującym przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, odnośnie do inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego, a więc pośrednio przyłączy do niego, była badana w sprawie II SA/Gd 429/09.

24. Odnośnie do zarzutu skarżącej, dotyczącego niewłaściwego składu Sądu, należy zauważyć, że skarżąca wniosła o wyłączenie sędziów i wniosek ten został oddalony z wyjątkiem jednego sędziego (postanowienie z 18 stycznia 2010 r.), który następnie nie brał udziału w rozpoznaniu sprawy. Skarżąca od postanowienia o odmowie wyłączenia sędziów wniosła zażalenie, które następnie cofnęła, co spowodowało, że Naczelny Sąd Administracyjny postępowanie zażaleniowe umorzył (postanowienie z 16 czerwca 2010 r.).

Sąd rozważał też czy w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki wyłączenia określone w art. 18 § 1 pkt 6a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten stanowi, że sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. W związku z tym stwierdzić należy, że w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku nie toczyła się sprawa dotycząca decyzji Prezydenta Miasta z 7 czerwca 2002 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie przyłączy energetycznego, wodnego i kanalizacji sanitarnej do domu przy ul. M. w S. Jak wynika z okoliczności sprawy skarżąca nie wniosła odwołania od tej decyzji, a więc nie mogła później skutecznie wnieść skargi do sądu administracyjnego. Toczyły się natomiast sprawy dotyczące decyzji Prezydenta Miasta z 22 lipca 2002 r. o pozwoleniu na budowę, wydanego m.in. w oparciu o tę decyzję. Przy czym dwie sprawy dotyczyły skargi na postanowienia Wojewody, którym odmawiano skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z 22 lipca 2002 r. (sprawy II SA/Gd 2726/02 oraz II SA/Gd 271/06). Na skutek uwzględnienia w tych sprawach skarg skarżącej doszło do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, co spowodowało wydanie przez Wojewodę decyzji z 28 marca 2007 r. Skarga skarżącej na tę decyzję została odrzucona, jak już wskazano (punkt 7), postanowieniem z 20 czerwca 2007 r. w sprawie II SA/Gd 636/07.

W sprawie nie zachodzą więc okoliczności wskazane w powołanym art. 18 § 1 pkt 6a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi bowiem nie toczyła się sprawa, która dotyczyła by decyzji o warunkach zabudowy z 7 czerwca 2002 r. Niemniej można wskazać, że w tej ostatniej sprawie (II SA/Gd 636/07), która jest najbliższa obecnie rozpoznawanej, bo w zakresie przyłączy dotyczy tej samej inwestycji, tyle że na innym etapie procesu inwestycyjnego, postanowienie o odrzuceniu skargi zostało wydane przez sędziego WSA w Gdańsku T. D., która w obecnym składzie nie zasiadała.

25. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja SKO jest zgodna z prawem. W związku z tym skarga skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.

To mając na uwadze Sąd na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę skarżącej oddalił.