Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 640/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 100 poz 1086
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 180, art. 187 § 1, art. 192
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska /spr./ Sędziowie NSA Jacek Surmacz WSA Kazimierz Włoch Protokolant st.sekr.sąd. Beata Janczewska po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym na rozprawie w dniu 23 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości na 2010r. - oddala skargę -


UZASADNIENIE

I SA/Rz 640/10

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] lutego 2010r. nr [...] Wójt Gminy ustalił dla J.Ś. (dalej zwaną również skarżącą) podatek od nieruchomości na 2010 rok w kwocie 1 517,00zł, od gruntów pozostałych o powierzchni 4742,00 m ². w stawce 0,32 zł.

W uzasadnieniu organ podał, że wymiaru podatku dokonano m.in. na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 i § 5, art. 207 § 1, art. 210 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) i na podstawie ustawy z dnia 12 stycznia1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 121 z 2006r., poz.844 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.o.l. oraz uchwały nr XXX/171/09 Rady Gminy Rakszawa z dnia 10 listopada 2009 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości.

Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R., kwestionując wymiar podatku, gdyż – jej zdaniem – to, że wcześniejsza decyzja podatkowa za 2009 r. nie jest ostateczna na skutek jej uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., ma znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii wymiaru podatku za 2010 r. Podniosła, że organ I instancji nie przeprowadził dowodów i nie dokonał analizy faktów istotnych dla rozstrzygnięcia oraz zarzuciła tej decyzji braki w uzasadnienia faktycznym i prawnym.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (SKO) decyzją z dnia [...] maja 2010r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy. Zdaniem SKO organ I instancji ustalając wymiar podatku od nieruchomości za 2010 r. prawidłowo przyjął, na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów, przedmiot opodatkowania i stosunki własnościowe. Ustalona zaskarżoną decyzją kwota podatku od nieruchomości stanowi iloczyn powierzchni przedmiotu opodatkowania (4742 m²) i stosownych stawek podatkowych określonych w uchwale Rady Gminy z dnia [...] listopada 2009 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (0,32 zł od 1m² powierzchni).

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że zgodnie z art. 210 § 1pkt 6 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej decyzja organu I instancji zawiera prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne, prawidłowo określono także podstawy rozstrzygnięcia. Natomiast zarzuty odwołania mają charakter ogólnikowy i są jedynie wyrazem niezadowolenia podatniczki z ustalonej przez organ I instancji kwoty podatku. Podnoszoną przez odwołującą się kwestię związaną z uchyleniem rozstrzygnięcia organu I instancji za 2009 r. organ odwoławczy uznał za nieistotną dla niniejszej sprawy, ponieważ przyczyną uchylenia były kwestie formalne, a nie błędne ustalenia faktyczne.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. J. Ś. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji. Ponownie podniosła, że decyzja pierwszoinstancyjna za 2009 r. nie jest ostateczna, co dla rozpoznawanej obecnie sprawy jest istotną okolicznością. Zarzuciła organowi podatkowemu I instancji, że nie przeprowadził postępowania dowodowego, tj. organ nie zebrał dowodów i nie dokonał analizy faktów w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ nie uzasadnił swojej decyzji co do faktów, tj. dlaczego jednym dowodom przyznał wiarygodność, innym odmówił mocy dowodowej. Zdaniem skarżącej brak jest również uzasadnienia prawnego z podaniem przepisów prawa materialnego i przepisów proceduralnych, i ich interpretacji w świetle sytuacji indywidualnej skarżącej. Takie braki decyzji stanowią o naruszeniu prawa procesowego w postaci art. 210 §1 pkt 6 ustawy Ordynacja podatkowa. W decyzji nie wskazano także za jakie i gdzie położone grunty naliczono podatek w ustalonej wysokości. Dlatego, zdaniem skarżącej, z pozostawieniem przez organ odwoławczy w obrocie prawnym takiej decyzji, nie mogła się zgodzić. W skardze wskazała na to, że przy wydawaniu decyzji w przedmiotowej sprawie przez organy obu instancji, nastąpiło istotne i wpływające na wynik sprawy naruszenie przepisów art. 180, art. 187 § 1, art. 192 i art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ stwierdził, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz.U. z 2000r., Nr 100, poz. 1086 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.g.i k., podstawą wymiaru podatków od nieruchomości są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a dołączone do akt sprawy wypisy potwierdzają przyjęty w decyzji stan, tj. zgodny z nią przedmiot opodatkowania i stosunki własnościowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2001r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) i art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest niezasadna.

Poza sporem w niniejszej sprawie jest to, że J.Ś. jest właścicielką gruntów położonych na terenie gminy R.. Spór dotyczy sposobu wyliczenia i wysokości ustalonej kwoty podatku za tereny oznaczone jako grunty pozostałe o pow. 4742 m² w decyzji wymierzającej podatek od nieruchomości za 2010 r.

Z zalegającego w aktach sprawy zawiadomienia o zmianach z dnia 27 lipca 2006r. i 19 października 2006 r. wynika, że nastąpiła zmiana oznaczenia działki nr [...] na działkę nr [...] bez zmiany ich powierzchni, ale dokonano zmiany sposobu użytkowania działek z pastwisk IV klasy ("Ps IV") na drogę ("dr"), działki nr [...] na działkę nr [...] i powierzchnię z 0,2100 ha na 0,2800 ha oraz sposób użytkowania z pastwisk IV klasy ("Ps IV") na drogę ("dr"). Zmian tych, jak wynika z akt sprawy, dokonano na wniosek skarżącej J.Ś., po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej w terenie, zakończonej odczytaniem i podpisaniem protokołu ustaleń. W nawiązaniu do tychże ustaleń decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. Starosta Ł. orzekł o wprowadzeniu m.in. ww. zmian w operacie ewidencji gruntów wsi R., również załączonym do akt sprawy.

Stosownie do treści art. 21 ustawy p.g.i k., podstawę wymiaru podatku rolnego i od nieruchomości stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. To starosta jest organem właściwym do dokonywania zmian w tej ewidencji, natomiast wójt jako organ podatkowy nie posiada w tym zakresie żadnych kompetencji. Zatem przy wymiarze podatku od nieruchomości organy podatkowe są związane zarówno oznaczeniem, jak i powierzchnią gruntów i budynków, wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez właściwego starostę. W wyroku z dnia 28 maja 1992 r. sygn. akt SA/Kr 139/92 (publik Lex Polonica nr 299843) Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że powierzchnię gruntów dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości - zgodnie z art. 21 ustawy p.g.i k., ustala się w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów prowadzonej dla danej miejscowości.

Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów wg stanu na dzień 8 marca 2010r. J.Ś. jest właścicielką działki nr [...], o powierzchni 0,1942 ha, sklasyfikowanej jako drogi (dr), działki nr [...] o powierzchni 0,28 ha, sklasyfikowanej jako drogi (dr), objętych Kw nr [...]. Razem powierzchnia tych działek według rejestru gruntów wynosi 0,4742 ha, czyli tyle ile w decyzji ustalającej podatek od nieruchomości. Organy podatkowe dokonały zatem wymiaru podatku w oparciu o aktualny stan ewidencyjny opodatkowanej nieruchomości i zgodnie z przyjętymi w uchwale nr XXX/171/09 Rady Gminy Rakszawa stawkami podatku od nieruchomości.

W ocenie Sądu – działanie organów jest prawidłowe pomimo, że decyzja organu podatkowego I instancji nie precyzuje rodzaju gruntów i ich położenia, a organ nie wskazał konkretnych przepisów (jednostek reakcyjnych) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, na podstawie których dokonał ustalenia podatku od nieruchomości. Jakiekolwiek wątpliwości co do prawidłowości działania organów podatkowych usuwają dołączone do akt pierwszoinstancyjnych dokumenty w postaci wypisu z rejestru gruntów, zawiadomienia o zmianach oznaczenia, powierzchni i sposobu użytkowania działek należących do skarżącej, decyzji z dnia [...] lipca 2006r. o wprowadzeniu zmian w operacie ewidencji gruntów, kopii protokołu rozprawy administracyjnej związanej z postępowaniem o dokonanie ww. zmian w ewidencji gruntów. Wniosek skarżącej o aktualizację operatu ewidencji gruntów wsi R. (gm. R.) pociągnął za sobą zmianę wysokości stawek podatku od nieruchomości. Zmianę tę zasygnalizowano już w protokole z przedmiotowej rozprawy administracyjnej. Podpisując ów protokół skarżąca godziła się tym samym ze zmianą stawek podatku, a przywrócenie do stanu poprzedniego możliwe jest tylko w drodze takiej samej procedury. Zarzut skarżącej naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej dotyczy jednego z elementów, który musi zawierać decyzja podatkowa, tj. uzasadnienia faktycznego i prawnego. Uzasadnienie faktyczne powinno w sposób zindywidualizowany odnosić się do okoliczności faktycznych sprawy, zaś uzasadnienie prawne powinno przytaczać przepisy prawa i zawierać ich wyjaśnienie w kontekście stanu faktycznego sprawy.

Odnosząc te uwagi do rozpoznawanej sprawy Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie stwierdza naruszenia tego przepisu w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Niewątpliwie uzasadnienie rozstrzygnięcia organów podatkowych odnaleźć można w ww. dokumentach, niemniej jednak uchybienie to nie ma wpływu na wynik sprawy. Analiza sprawy pozwala także przyjąć, że skarżąca miała wiedzę o podstawach do wydania takiej właśnie decyzji w odniesieniu do stanu faktycznego. Skarżąca zdaje się, że nie pogodziła z faktem , że zmiana sposobu użytkowania ww. działek, czyli zmiany ewidencyjne, w konsekwencji sprawiła, że uległa zmianie, tj. podwyższeniu, stawka podatku od nieruchomości za posiadane grunty.

Podobnie, zdaniem Sądu, brak jest podstaw do uznania naruszenia przez organy art. 180, art. 187 § 1, art. 192 Ordynacji podatkowej. Wydając decyzję i ustalając skarżącej podatek od nieruchomości za 2010r. organy podjęły wszelkie działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i dopuściły jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Dowód służy wyjaśnieniu stanu faktycznego, a stan faktyczny w sprawie został przez organy udowodniony i nie budzi wątpliwości Sądu, podobnie jak to, że w sprawie wyczerpująco został rozpatrzony cały materiał dowodowy i doprowadził on organy do jednoznacznych ustaleń faktycznych i prawnych. Art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nakłada na organ podatkowy ciężar dowodzenia określonych faktów, co nie może zwalniać strony postępowania od współudziału w tym procesie. Skoro strona dysponowała innymi dowodami niż ujawnione w aktach sprawy, powinna w swoim interesie je ujawnić. Skarżąca miała możliwość wypowiedzenia się co do zebranych w postępowaniu podatkowym dowodów. W przypadku gdy strona, mając taką możliwość, nie wypowiedziała się, stan faktyczny ustalony na podstawie przeprowadzonych dowodów nie narusza art. 192 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z 14 marca 1988, sygn. IV SA 1152/87, system LexPolonica nr 297019).

Podniesione na rozprawie przez pełnomocnika skarżącej fakty w postaci pogarszającego się stanu zdrowia skarżącej, konieczności zakupu pieca i bojlera z powodu ich awarii, nie mogą wpływać na rozstrzygnięcie w kwestii dotyczącej wymiaru podatku. Tego rodzaju argumenty adekwatne są w postępowaniu związanym z ulgami w zapłacie podatków: rozłożeniem na raty czy też umorzeniem zaległości podatkowej. Jeśli skarżąca uważa, że spełnia przesłanki do zastosowania tych instytucji, to może wystąpić z odrębnym wnioskiem do Wójta Gminy, a wówczas zostanie on rozpatrzony we właściwym postępowaniu.

Z uwagi na to, że przeprowadzone przez organy podatkowe postępowanie

i wydane decyzje nie naruszają prawa, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie

art. 151 p.p.s.a.