Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 955/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 1 pkt 6a, art. 17 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk - Drozda (spr.) Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant: Szymon Chrostek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi Towarzystwa A na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygnatura akt I SA/Łd 955/11

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – W. z dnia [...] r., którą określono Towarzystwu "A" zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 rok w kwocie 1.442 zł.

W ocenie organu I instancji podatnik zaniżył dochód podlegający opodatkowaniu na skutek nieuzasadnionego skorzystania ze zwolnienia dochodu od opodatkowania w oparciu o treść art. 17 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm. – zwanej dalej "ustawą podatkową"). Zdaniem, bowiem organu wykazany przez Stowarzyszenie dochód jako zwolniony od opodatkowania nie podlegał w całości takiemu zwolnieniu, zaś działanie strony spowodowało zaniżenie podstawy opodatkowania.

Podatnik nie zgodził się z taką oceną stanu faktycznego i wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji. W jego treści wskazał na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1 pkt. 4 cytowanej ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. poprzez niezastosowanie i przyjęcie, że dochody Stowarzyszenia z prowadzonej przez niego działalności kulturalnej nie podlegają zwolnieniu z podatku, art. 12 ust. 1 pkt. 6a ustawy podatkowej poprzez przyjęcie, że środki pieniężne otrzymane w związku z likwidacją szkody nie stanowią "zwróconych innych wydatków nie zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów" – strona bowiem omyłkowo wskazała niniejszy przepis, gdyż z zacytowanej treści wynika, iż winien być powołany art. 12 ust. 4 pkt. 6a ustawy podatkowej.

Nadto strona wskazała na rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 122, 187 § 1, 197 § 1 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. – zwanej dalej jako "o.p.") poprzez uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i pominięcie wyjaśnień składanych przez stronę dotyczących charakteru składki uiszczanej przez członków Towarzystwa oraz charakteru prowadzonej przez Stowarzyszenie działalności kulturalnej, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej, sprzecznej ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, brak uzasadnienia prawnego i faktycznego wydanej decyzji, która w szczególności w zakresie zwrotu wydatków związanych z naprawą uszkodzenia magistrali, który został potraktowany jako wypłata odszkodowania – ma charakter nie tylko sprawozdawczy i szczątkowy, ale wręcz ogranicza się do wyliczenia wydatków, które niezasadnie, zdaniem organu podatkowego, zostały wyłączone z przychodów – bez żadnego uzasadnienia przyjętego stanowiska prawnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze wskazane naruszenia strona wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji w trybie art. 226 § 1 o.p. i umorzenie postępowania lub uchylenie niniejszej decyzji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.

W uzasadnieniu odwołania podatnik podniósł, że przedmiotem jego działalności statutowej jest prowadzenie działalności oświatowo – kulturalnej, informacyjnej i rozrywkowej, upowszechnianie osiągnięć sztuki i nauki przy wykorzystaniu możliwości technicznych telewizji kablowej. Wymienione cele statutowe realizowane są faktycznie w ramach bieżącej działalności na rzecz poszczególnych członków i działalność statutowa ma niewątpliwie charakter działalności kulturalnej oraz oświatowej, co w jego ocenie potwierdza również obowiązek uiszczenia należności na fundusz kinematografii za pośrednictwem Państwowego Instytutu Sztuki Filmowej, co wynika z faktu posiadania statusu jednostki kulturalnej.

Powyższe, w ocenie strony, uzasadniałoby objęcie dochodów uzyskiwanych z jej działalności statutowej zwolnieniem przewidzianym w art. 17 ust. 1 pkt. 4 ustawy podatkowej.

Podatnik podkreślił, że składka nie jest związana ze świadczeniem konkretnych usług na rzecz członków Towarzystwa lecz ma ona charakter obowiązku statutowego, wynika bowiem ze statutu i przynależności do Towarzystwa – nie jest związana z czynnościami opodatkowanymi, tj. ze świadczeniem jakichkolwiek usług. Niedopuszczalne zatem jest uznanie, iż strona prowadzi opodatkowaną działalność gospodarczą. Składka członkowska nie stanowi, bowiem wynagrodzenia za świadczenie usług telewizji kablowej.

Nadto strona podniosła, że w kwestii rzekomego zaniżenia przychodów w związku z otrzymaniem środków pieniężnych z tytułu uszkodzenia magistrali A-B, tj. otrzymanego odszkodowania, brak jest uzasadnienia przyjętego przez organ podatkowy stanowiska prawnego dotyczącego braku możliwości wyłączenia przez Podatnika z przychodów przedmiotowego odszkodowania na podstawie art. 12 ust. 1 pkt. 6a cytowanej ustawy jako świadczenia kompensacyjnego oraz ich opodatkowania.

Po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, również pod kątem zastrzeżeń wskazanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. dnia [...] r. wydał decyzję, mocą której utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – W z dnia [...] r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż aby podatnik mógł skorzystać ze zwolnienia przewidzianego w art.. 17 ust. 1 pkt. 4 ustawy podatkowej, musi spełniać następujące warunki:

- jego celem statutowym musi być działalność wymieniona w cytowanym przepisie (naukowa, naukowo – techniczna, oświatowa, w tym również polegająca na kształceniu studentów, kulturalna, w zakresie kultury fizycznej i sportu, ochrony środowiska, wspierania inicjatyw społecznych na rzecz budowy dróg i sieci telekomunikacyjnej na wsi oraz zaopatrzenia wsi w wodę, dobroczynności, ochrony zdrowia i pomocy społecznej, rehabilitacji zawodowej i społecznej inwalidów oraz kultu religijnego),

- uzyskane dochody muszą być wydatkowane na ten cel,

- wydatkowanie na cel statutowy musi mieć charakter rzeczywistego wsparcia działalności preferowanej przez ustawodawcę.

W związku z powyższym organ ustalił, iż podstawą działania Stowarzyszenia w 2006 r. był statut przyjęty w dniu 29 listopada 1990 r. Zgodnie z treścią jego § 5, celem statutowym Stowarzyszenia było prowadzenie działalności oświatowej – kulturalnej, informacyjnej i rozrywkowej oraz upowszechnianie osiągnięć sztuki i nauki przy wykorzystaniu możliwości technicznych telewizji kablowej. Wymienione cele, zgodnie z § 6 ww. statutu, realizowane były poprzez rozbudowę i konserwację sieci telewizji kablowej na osiedlu W. – Z., emisję programów w sieci telewizji kablowej, stworzenia stałego osiedlowego programu informacyjnego a także organizowanie kół zainteresowań, mających na celu upowszechnienie wiedzy o sprzęcie audio – wizyjnym, komputerowym i jego obsłudze.

Organ wskazał, iż z treści przywołanego § 6 cytowanego statutu wynika, że cele oświatowe – kulturalne, informacyjne i rozrywkowe oraz upowszechnianie osiągnięć sztuki i nauki miały odbywać się za pomocą nadawanych programów telewizyjnych. Podstawowy zakres działalności Stowarzyszenia, zgodnie z treścią jego statutu, polegał na rozbudowie i konserwacji sieci telewizji kablowej na osiedlu W-Z celem emisji programów w sieci. W konsekwencji miało to służyć do odbioru zamkniętego systemu osiedlowej telewizji kablowej przez członków Stowarzyszenia oraz podejmowania wszelkich innych działań niezbędnych do funkcjonowania tej telewizji.

Dodatkowo Stowarzyszenie miało na celu stworzenie stałego osiedlowego programu informacyjnego, organizację kół zainteresowań, mających na celu upowszechnienie wiedzy o sprzęcie audio – wizyjnym, komputerowym i jego obsłudze.

Prowadzenie przez Towarzystwo określonej w ww. statucie działalności możliwe było dzięki uzyskanym niezbędnym koncesjom i zezwoleniom.

W ocenie organu, Stowarzyszenie prowadziło działalność mającą na celu zaspokojenie zbiorowych potrzeb (jej członków) w zakresie przede wszystkim dostępu do telewizji kablowej poprzez reemisję programów radiowych i telewizyjnych. A zatem jest to działalność gospodarcza, mimo, że nie jest ona nastawiona na zarobek, osiąganie zysków itp. Prowadząc tę działalność Stowarzyszenie kieruje się potrzebami członków. Zdaniem organu, jest to działalność usługowa. Strona bowiem, jako operator, remituje na podstawie umów licencyjnych programy telewizji krajowych i zagranicznych stacji telewizyjnych oraz programy radiowe stacji krajowych. Jest to zatem działalność usługowa, nie mieszcząca się w dyspozycji art. 17 ust. 1 pkt. 4 ustawy podatkowej. To z kolei oznacza, iż dochody osiągnięte z tej działalności nie mogą korzystać z przedmiotowego zwolnienia.

Organ podniósł, że wymogiem koniecznym do zastosowania zwolnienia przewidzianego w cytowanym artykule nie jest jedynie prowadzenie przez podatnika działalności preferowanej, gdyż zwolnieniu podlega jedynie dochód przeznaczony przez podatnika na te cele w sposób wyraźny. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., omawiana działalność Stowarzyszenia jest przede wszystkim działalnością usługową. Podstawowy zakres działalności strony w 2006 r. związany był z emisją programów w sieci telewizji kablowej, rozbudową, budową i konserwacją sieci telewizji kablowej, która nie mieści się w dyspozycji art. 17 ust. 1 pkt. 4 ustawy podatkowej.

Organ odwoławczy podniósł również, iż Towarzystwo nie stworzyło i nie prowadziło stałego osiedlowego programu informacyjnego a także nie zorganizowało kół zainteresowań, mających na celu upowszechnianie wiedzy o sprzęcie audio – wizualnym, komputerowym i jego obsłudze. Potwierdza to, że jednostka w 2006 r. nie prowadziła działalności oświatowo – kulturalnej określonej w § 6 jej statutu.

W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy organ ustalił, że Stowarzyszenie uzyskiwało przychody przede wszystkim z opłat – "składek członkowskich" i z tytułu opłat wpisowych (jednorazowo – 50 zł). Wysokość opłat miesięcznych była zróżnicowana w zależności od złożonego przez członka Stowarzyszenia w deklaracji i umowie wyboru rodzaju pakietu telewizyjnego (członek zwyczajny – 12,50 zł, członek wspierający – 19.50 zł, członek pakietu socjalnego Azart – 3.50 zł).

W treści umów zawieranych pomiędzy członkami a Stowarzyszeniem wprost wskazano, iż dotyczą one świadczenia usługi zainstalowania przyłącza sieci kablowej i przesyłanie sygnałów określonych pakietów telewizyjnych bądź internetowych w zależności od wysokości opłacanej składki. Przy czym, brak wpłat przez okres 3 kolejnych miesięcy przez członka zwyczajnego, bądź – przez okres 2 kolejnych miesięcy przez członka wspierającego będzie skutkowało wyłączeniem sygnału.

Mając na uwadze okoliczności wskazane powyżej, organ odwoławczy przyjął, że składki członkowskie pobierane przez Towarzystwo w swej istocie były opłatami abonentowymi uiszczanymi za korzystanie z telewizji kablowej. Skoro zatem działalność strony została zakwalifikowana jako działalność usługowa, to wnoszone przez członków opłaty były zapłatą za uzyskanie usługi telewizji kablowej. Natomiast konieczność uiszczenia składki członkowskiej związana była z samym faktem wstąpienia do organizacji społecznej jaką jest Stowarzyszenie i bycia jej członkiem.

Ostatecznie organ uznał, iż Stowarzyszenie nie realizuje celów polegających na działalności kulturalnej, oświatowej i naukowej. W konsekwencji osiągane przez stronę dochody nie podlegają zwolnieniu w oparciu o treść art. 17 ust. 1 pkt. 4 ustawy podatkowej.

Nadto organ odwoławczy ustalił, że jednostka zaniżyła przychody podatkowe o kwotę 20.307,89 zł, w związku z otrzymaniem środków pieniężnych z tytułu uszkodzenia magistrali A –. B, czym naruszyła art. 12 ust. 1 pkt. 1 ustawy podatkowej.

Strona otrzymała powyższą kwotę 30 października 2006 r. Stowarzyszenie na tymczasową naprawę powyższej szkody z przedmiotowego odszkodowania wydało kwotę 929,90 zł, którą zaksięgowało na koncie rozrachunkowym 235 po stronie "MA". Pozostała część odszkodowania – 19.378,69 zł pozostała na koncie bankowym podatnika. W toku prowadzonego postępowania strona wskazała, iż niniejsze pieniądze pozostaną na koncie bankowym do czasu uzbierania przez Stowarzyszenie środków na unowocześnienie całej magistrali (m.in. poprzez wymianę na światłowód).

W związku z powyższym wskazanego odszkodowania, w ocenie organu, nie można rozpatrywać w kategoriach zwrotu wydatków na nabycie lub wytworzenie składników majątku trwałego. Artykuł 12 ust. 4 pkt. 6a ustawy podatkowej odnosi się jedynie do poniesionych i zwróconych podatnikowi wydatków nie zaliczonych z mocy art. 16 cytowanej ustawy do kosztów uzyskania przychodów. Znamienne jest to, iż wydatek poniesiony powinien być odpowiednikiem wydatku zwróconego. W przeciwnym bowiem razie nadwyżka otrzymanego odszkodowania nad poniesionym wydatkiem stanowi przychód. Zatem w ocenie organu odwoławczego, Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – W. prawidłowo zastosował art. 12 ust. 1 ustawy podatkowej.

Podatnik nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę, w treści której powtórzył zarzuty oraz argumentację wskazaną w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Z uwagi na zakres zaskarżenia i charakter wskazanych uchybień, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona, gdyż organy obu instancji nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i przepisów proceduralnych w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

W rozpatrywanej sprawie kwestią sporną jest właściwa kwalifikacja prawnej działalności wykonywanej przez Stowarzyszenie oraz zastosowanie przez podatnika art. 12 ust. 1 pkt. 6a w odniesieniu do otrzymanego przez niego środków pieniężnych otrzymanych tytułem odszkodowania z uwagi na uszkodzenie magistrali A - B.

Odnośnie pierwszej ze spornych kwestii, Sąd nie dopatrzył się uchybień organu, które miałyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Aby podatnik mógł skorzystać ze zwolnienia przewidzianego w art.. 17 ust. 1 pkt. 4 ustawy podatkowej, musi spełniać następujące warunki:

- jego celem statutowym musi być działalność wymieniona w cytowanym przepisie (naukowa, naukowo – techniczna, oświatowa, w tym również polegająca na kształceniu studentów, kulturalna, w zakresie kultury fizycznej i sportu, ochrony środowiska, wspierania inicjatyw społecznych na rzecz budowy dróg i sieci telekomunikacyjnej na wsi oraz zaopatrzenia wsi w wodę, dobroczynności, ochrony zdrowia i pomocy społecznej, rehabilitacji zawodowej i społecznej inwalidów oraz kultu religijnego),

- uzyskane dochody muszą być wydatkowane na ten cel,

- wydatkowanie na cel statutowy musi mieć charakter rzeczywistego wsparcia działalności preferowanej przez ustawodawcę.

Analizowane zwolnienie ma charakter przedmiotowy i warunkowy, co oznacza, iż nie jest ono adresowane do konkretnie wymienionych podatników, a jego zastosowanie zależy od spełnienia przez podatnika warunku przeznaczenia i wydatkowania dochodu na ściśle określony przez ustawodawcę cel – statutowy lub inny określony w tym przepisie.

Przy interpretacji tego artykułu należy mieć na uwadze, że zwolnienie przedmiotowe jest, zgodnie z art. 3 pkt 6 o.p., jedną z form ulg podatkowych, a więc stanowi odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania. Z tego względu przepisy normujące zwolnienia podatkowe powinny być interpretowane precyzyjnie i ściśle. Niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej, gdyż mogłoby to prowadzić do zatarcia wyjątkowego charakteru ulgi podatkowej (zob. wyrok WSA z 19.05.2004 r. III SA 3323/02 M. Podat. 2005/5/38, L. Błystak, B. Dauter, H. Łysikowska, E. Madej, A. Mudrecki, M. Niezgódka-Medek, R. Pęk, K. Wujek, J. Zubrzycki, Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz 2005, Wrocław 2005, s. 696).

Dla zastosowania omawianego zwolnienia konieczne jest, aby statut regulujący organizację podatnika przewidywał rodzaj działalności określony w cytowanym przepisie, preferowanej i ocenianej przez ustawodawcą, jako ważna społecznie i godna poparcia przez Państwo oraz, aby jednocześnie podatnik uzyskany dochód przeznaczył na jeden z tych celów. Ustawodawca nie wymaga, aby podmiot stosujący ulgę prowadził jedynie działalność preferowaną. Zwolnienie znajdzie zastosowanie zarówno do dochodów osiąganych z tej właśnie działalności, jak i z działalności innego rodzaju, jednak w takim zakresie, w jakim osiągnięty dochód przeznaczony zostanie i następnie wydatkowany na określone przez ustawodawcę cele. Ważne podkreślenia jest zatem to, że nie wszelkie dochody podmiotów prowadzących popieraną społecznie działalność są zwolnione od podatku, lecz tylko ta część dochodów, która zostanie przeznaczona na wyraźnie wskazane cele. Preferencja podatkowa dotyczy nie tyle określonych podmiotów, co jasno określonych, ukierunkowanych działań tychże. Dochód przeznaczany i wydatkowany na inne cele podlega opodatkowaniu na normalnych zasadach.

Z omawianego przepisu wynika, że między zwolnionym dochodem, a wydatkiem czynionym z tego dochodu ma zachodzić związek polegający na ukierunkowaniu wydatku na przynajmniej jeden z preferowanych celów. Można więc przyjąć, że warunek zwolnienia podatkowego zajdzie także wtedy, gdy celem wydatku będzie pośrednio realizacja popieranego przez ustawodawcę celu. W związku z tym spostrzeżeniem postawić można pytanie, na ile silny powinien być związek wydatkowanego dochodu z preferowanym celem, aby dochód był zwolniony od podatku. Chociaż trudno znaleźć jednoznaczną odpowiedź, to należy stwierdzić, że związek taki, choćby pośredni, powinien być jednak oczywisty. Ocena w każdej sytuacji związana będzie z okolicznościami konkretnej sprawy.

Podstawą działania Stowarzyszenia w 2006 r. był statut przyjęty w dniu 29 listopada 1990 r. Zgodnie z treścią jego § 5, celem statutowym Stowarzyszenia było prowadzenie działalności oświatowej – kulturalnej, informacyjnej i rozrywkowej oraz upowszechnianie osiągnięć sztuki i nauki przy wykorzystaniu możliwości technicznych telewizji kablowej. Wymienione cele, zgodnie z § 6 ww. statutu, realizowane były poprzez rozbudowę i konserwację sieci telewizji kablowej na osiedlu A, emisję programów w sieci telewizji kablowej, stworzenia stałego osiedlowego programu informacyjnego a także organizowanie kół zainteresowań, mających na celu upowszechnienie wiedzy o sprzęcie audio – wizyjnym, komputerowym i jego obsłudze.

Z treści przywołanego § 6 cytowanego statutu wynika, że cele oświatowe – kulturalne, informacyjne i rozrywkowe oraz upowszechnianie osiągnięć sztuki i nauki miały odbywać się za pomocą nadawanych programów telewizyjnych. Podstawowy zakres działalności Stowarzyszenia, zgodnie z treścią jego statutu, polegał na rozbudowie i konserwacji sieci telewizji kablowej na osiedlu A celem emisji programów w sieci. W konsekwencji miało to służyć do odbioru zamkniętego systemu osiedlowej telewizji kablowej przez członków Stowarzyszenia oraz podejmowania wszelkich innych działań niezbędnych do funkcjonowania tej telewizji.

Dodatkowo Stowarzyszenie miało na celu stworzenie stałego osiedlowego programu informacyjnego, organizację kół zainteresowań, mających na celu upowszechnienie wiedzy o sprzęcie audio – wizyjnym, komputerowym i jego obsłudze.

Prowadzenie przez Towarzystwo określonej w ww. statucie działalności możliwe było dzięki uzyskanym niezbędnym koncesjom i zezwoleniom.

Sąd w pełni podziela stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym Stowarzyszenie prowadziło działalność mającą na celu zaspokojenie zbiorowych potrzeb (jej członków) w zakresie przede wszystkim dostępu do telewizji kablowej poprzez reemisję programów radiowych i telewizyjnych. A zatem jest to działalność gospodarcza, mimo, że nie jest ona nastawiona na zarobek, osiąganie zysków itp. Prowadząc tę działalność Stowarzyszenie kieruje się potrzebami członków. Działalność tego typu, jak prawidłowo ustalił to organ II instancji, jest działalnością usługową. Strona bowiem, jako operator, reemituje na podstawie umów licencyjnych programy telewizji krajowych i zagranicznych stacji telewizyjnych oraz programy radiowe stacji krajowych. Jest to zatem działalność usługowa, nie mieszcząca się w dyspozycji art. 17 ust. 1 pkt. 4 ustawy podatkowej (wyrok WSA w Łodzi z dnia 22 lutego 2008 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 1234/07). To z kolei oznacza, iż dochody osiągnięte z tej działalności nie mogą korzystać z przedmiotowego zwolnienia.

Wymogiem koniecznym do zastosowania zwolnienia przewidzianego w cytowanym artykule nie jest jedynie prowadzenie przez podatnika działalności preferowanej, gdyż zwolnieniu podlega tylko dochód przeznaczony przez podatnika na te cele w sposób wyraźny. Z ustalonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż działalność Stowarzyszenia jest przede wszystkim działalnością usługową. Podstawowy zakres działalności strony w 2006 r. związany był z emisją programów w sieci telewizji kablowej, rozbudową, budową i konserwacją sieci telewizji kablowej, która, jak to prawidłowo wskazał organ, nie mieści się w dyspozycji art. 17 ust. 1 pkt. 4 ustawy podatkowej.

Na uwagę zasługuje również fakt, iż Towarzystwo nie stworzyło i nie prowadziło stałego osiedlowego programu informacyjnego a także nie zorganizowało kół zainteresowań, mających na celu upowszechnianie wiedzy o sprzęcie audio – wizualnym, komputerowym i jego obsłudze. Potwierdza to, że jednostka w 2006 r. nie prowadziła działalności oświatowo – kulturalnej określonej w § 6 jej statutu.

Stowarzyszenie uzyskiwało przychody przede wszystkim z opłat – "składek członkowskich" i z tytułu opłat wpisowych (jednorazowo – 50 zł). Wysokość opłat miesięcznych była zróżnicowana w zależności od złożonego przez członka Stowarzyszenia w deklaracji i umowie wyboru rodzaju pakietu telewizyjnego (członek zwyczajny – 12,50 zł, członek wspierający – 19.50 zł, członek pakietu socjalnego Azart – 3.50 zł).

W treści umów zawieranych pomiędzy członkami a Stowarzyszeniem wprost wskazano, iż dotyczą one świadczenia usługi zainstalowania przyłącza sieci kablowej i przesyłanie sygnałów określonych pakietów telewizyjnych bądź internetowych w zależności od wysokości opłacanej składki. Przy czym, brak wpłat przez okres 3 kolejnych miesięcy przez członka zwyczajnego, bądź – przez okres 2 kolejnych miesięcy przez członka wspierającego będzie skutkowało wyłączeniem sygnału.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, należy stwierdzić, że składki członkowskie pobierane przez Towarzystwo w swej istocie były opłatami abonentowymi uiszczanymi za korzystanie z telewizji kablowej. Skoro zatem działalność strony została zakwalifikowana jako działalność usługowa, to wnoszone przez członków opłaty były zapłatą za uzyskanie usługi telewizji kablowej. Natomiast konieczność uiszczenia składki członkowskiej związana była z samym faktem wstąpienia do organizacji społecznej jaką jest Stowarzyszenie i bycia jej członkiem.

Powyższe argumenty niezbicie wskazują, iż Stowarzyszenie w omawianym okresie nie realizowało celów polegających na działalności kulturalnej, oświatowej i naukowej. W konsekwencji osiągane przez stronę dochody nie podlegają zwolnieniu w oparciu o treść art. 17 ust. 1 pkt. 4 ustawy podatkowej.

Zaznaczyć należy, iż w toku postępowania podatnik miał możliwość przedstawiania dowodów, w oparciu o które organ skarbowy dokonałby ustaleń odmiennych od przyjętych w zaskarżonej decyzji. Jeżeli skarżący faktycznie poniósł wydatki związane z działalnością ustawowo popieraną winien wskazać na co te wydatki zostały przeznaczone i w jakiej wysokości. W sytuacji gdy statut określa, iż podstawowa działalność podmiotu nie jest działalnością ustawowo popieraną, chcąc skorzystać ze zwolnienia podatkowego, o którym stanowi cytowany artykuł, powinna wskazać, jaka część dochodu nie została rozdysponowana na działalność podstawową, a przeznaczona na cele preferowane.

Wydatki, o których mowa w omawianym przepisie mogą służyć zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio realizacji celów w nim wymienionych. Za wydatki takie jednak nie można uznać wydatków, które strona poniosła w związku z rozbudową infrastruktury i odbiorem programów telewizyjnych. W tym zakresie podatnik nie wskazał, jaki związek (choćby pośredni) zachodzi między wydatkami tego rodzaju a prowadzeniem statutowej działalności preferowanej. Z całą pewnością działalność polegająca na emitowaniu programów audiowizualnych za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej Stowarzyszenia nie można zaliczyć do działalności kulturalnej, czy też oświatowej, mimo iż część nadawanych programów może mieć taki charakter. W takiej sytuacji ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób prawnych korzystałyby wszystkie stacje audiowizualne, emitujące programu o treści kulturalno – oświatowej, a nie taki był cel ustawodawcy (wyrok WSA w Łodzi z dnia 25 stycznia 2007 r. sygn. akt I SA/Łd 1352/06).

W toku prowadzonego postępowania organ odwoławczy ustalił, że jednostka zaniżyła przychody podatkowe o kwotę 20.307,89 zł, w związku z otrzymaniem środków pieniężnych z tytułu uszkodzenia magistrali A – B, czym naruszyła art. 12 ust. 1 pkt. 1 ustawy podatkowej.

Strona otrzymała powyższą kwotę 30 października 2006 r. Stowarzyszenie na tymczasową naprawę powyższej szkody z przedmiotowego odszkodowania wydało kwotę 929,90 zł, którą zaksięgowało na koncie rozrachunkowym 235 po stronie "MA". Pozostała część odszkodowania – 19.378,69 zł pozostała na koncie bankowym podatnika. W toku prowadzonego postępowania strona wskazała, iż niniejsze pieniądze pozostaną na koncie bankowym do czasu uzbierania przez Stowarzyszenie środków na unowocześnienie całej magistrali (m.in. poprzez wymianę na światłowód).

W związku z powyższym wskazanego odszkodowania, w ocenie organu, nie można rozpatrywać w kategoriach zwrotu wydatków na nabycie lub wytworzenie składników majątku trwałego. Artykuł 12 ust. 4 pkt. 6a ustawy podatkowej odnosi się jedynie do poniesionych i zwróconych podatnikowi wydatków nie zaliczonych z mocy art. 16 cytowanej ustawy do kosztów uzyskania przychodów. Znamienne jest to, iż wydatek poniesiony powinien być odpowiednikiem wydatku zwróconego. W przeciwnym bowiem razie nadwyżka otrzymanego odszkodowania nad poniesionym wydatkiem stanowi przychód. Powołany przepis w sposób jednoznaczny określa, iż do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezliczonych do kosztów uzyskania przychodu. Kwestią wyjściową w niniejszej sytuacji jest to aby nastąpiło zwrócenie wydatku. W przedmiotowej sytuacji wydatek związany z naprawa uszkodzenia wyniósł 929,90 zł, natomiast strona otrzymała tytułem "zwrotu" kwotę 20.307,89 zł. Z tych względów również w tym zakresie organ dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego przy zastosowaniu obowiązujących regulacji prawnych.

Sąd nie podzielił także pozostałych zarzutów strony sformułowanych w treści przedmiotowej skargi, w szczególności dotyczących uchybień związanych z naruszeniem przepisów prawa procesowego. W ocenie Sądu, organy zebrały materiał dowodowy w sposób kompletny i wszechstronny. Następnie w oparciu o zebrane dowody ustaliły stan faktyczny i w sposób właściwy dokonały jego oceny, nie przekraczając przy tym granic swobodnej oceny dowodów. W sposób właściwy zastosowały odpowiednie przepisy i na ich podstawie wydały prawidłową decyzję.

Mając powyższe na uwadze, Sąd, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami, dalej jako "p.p.s.a"), oddalił rozpatrywaną skargę.

P.Z-C.

,