Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 915/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2007-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant Sekretarz sądowy Dobrosława Sobczak po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2007r. przy udziale sprawy ze skargi E. i H.K. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia 25 czerwca 2003r. nr XI/160/2003 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o d d a l a s k a r g ę /-/E. Brychcy /-/E. Podrazik /-/A. Łaskarzewska


UZASADNIENIE

Dnia 25 czerwca 2003 r. Rada Miejska w K. podjęła uchwałę nr XI/160/2003 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy K., we wsiach K., B., S., w części dotyczącej lokalizacji napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 2x400 kV + 2x220 kV, po trasie istniejącej linii wysokiego napięcia 220 kV P.-K.

Przedmiotem ustaleń wymienionego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest przebudowa istniejącej linii wysokiego napięcia, a celem regulacji stworzenie podstaw formalnych i prawnych dla realizacji przedmiotowej inwestycji oraz sformułowanie zapisu dotyczącego nowych parametrów technicznych linii, zasad lokalizacji słupów oraz wielkości strefy ograniczonego użytkowania.

W § 1 ust. 1 tej uchwały szczegółowo wskazano miejscowości oraz numery działek stanowiących obszar objęty uchwałą oraz obszar ustanowionej strefy ograniczonego użytkowania.

E. i H.K. wezwali, zgodnie z art. 101 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142, poz. 1591 z 2001 r. ze zm.) pismem z dnia 18 marca 2005 r. Radę Miejską w K. do usunięcia naruszenia ich interesu prawnego oraz uprawnień, jakie nastąpiło w wyniku podjęcia powyżej wskazanej uchwały. W wezwaniu zarzucili, iż uchwała ta została przyjęta przez Radę Gminy pomimo wielu naruszeń procedury planistycznej, jakie miały miejsce w toku postępowania zmierzającego do jej przyjęcia. Zdaniem skarżących dopuszczono do następujących naruszeń procedury planistycznej:

- nie zbadana została spójność rozwiązań projektu planu ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy K.;

- nie dokonano właściwego zawiadomienia o terminie wyłożenia projektu planu właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu, właścicieli nieruchomości, od których może być pobrana opłata adjacencka oraz osób, których wnioski nie zostały uwzględnione w projekcie planu, uzasadniając odmowę ich uwzględnienia ( art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Dz. U. Nr 15, poz. 139 z 1999 r. ze zm.);

- nie zostało ustanowione prawidłowe pełnomocnictwo przez inwestora zastępczego wnoszącego o sporządzenie plan;

- organ nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładanego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.);

- uchwała nr XXVI/285/2000 z dn. 27 września 2000 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. w K., B., S., D., R., P. i K., nie określała obszaru objętego planem;

- dopuszczono się uchybień na etapie uzgadniania projektu planu, obowiązki w tym zakresie określał art. 18 ust. 2 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym;

- prognoza skutków wpływu ustaleń przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podana do wiadomości na etapie wyłożenia do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie dotyczy inwestycji będącej przedmiotem planu;

- bark jest jakichkolwiek informacji, aby Zarząd Gminy rozpatrywał zarzutu i protesty - co narusza przepis art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym;

- wszystkie zarzuty zgłoszone zgodnie z art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zostały zakwalifikowane jako protesty;

- nie dochowany został przewidziany przepisem art. 49 k.p.a. termin przewidziany do powiadomienia przez obwieszczeni lub publiczne ogłoszenie;

- uchwała dnia 25 czerwca 2003, nr IX/160/2003, Rady Miejskiej w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy K., we wsiach K., B., S., w części dotyczącej lokalizacji napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 2x400 kV + 2x220 kV, po trasie istniejącej linii wysokiego napięcia 220 kV P. – K. została przyjęta pomimo błędów w jej treści;

- organy gminy oraz inwestor dowolnie manipulowali parametrami technicznym oraz wielkością oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko.

Uchwałą z dnia 25 maja 2005 r. nr XLI/445/2005 Rada Miasta K., nie uwzględniła wezwania do usunięcia naruszenia prawa wniesionego przez E. i H.K.

Pismem z dnia 08.06.2005 r., doręczonym skarżącym w dniu 16.06.2005 r., poinformowano E. i H.K. o negatywnym stanowisku Rady Miasta K. co do ich wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

E. i H.K. wnieśli w dniu 16.07.2005 r. skargę na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia 25 czerwca 2003, nr IX/160/2003, w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy K., we wsiach K., B., S., w części dotyczącej lokalizacji napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 2x400 kV = 2x220 kV, po trasie istniejącej linii wysokiego napięcia 220 kV P. – K.

Skarżący domagając się orzeczenia niezgodności z prawem powyżej wskazanej uchwały powtórzyli zarzuty sformułowane wcześniej w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa skierowanego do Rady Miejskiej w K.

Wskazali także, iż naruszono nie tylko prawo, ale także ich interes prawny jako właścicieli nieruchomości położonej w sąsiedztwie przedmiotowej linii elektroenergetycznej.

Na rozprawie przed Sądem w dniu 30.03.2006 r. określając sposób naruszenia ich interesu prawnego przez kwestionowaną uchwałę podali, iż bliskość planowanej linii elektroenergetycznej obniża wartość ich nieruchomości, gmina nie działała w imieniu całej społeczności lokalnej, w tym również skarżących jako członków tej społeczności

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w K. podniosła, iż uchybienia w procedurze podejmowania zaskarżonej uchwały, na jakie wskazano w skardze nie są na tyle istotne i nie stanowią rażącego naruszenia prawa, aby skutkowały koniecznością orzekania o niezgodności uchwały z prawem. Zdaniem organu są one możliwe do wyeliminowania w drodze sprostowania uchwały, jako błędy redakcyjne i inne oczywiste omyłki.

Rada wniosła również o ewentualne przeprowadzenie przez Sąd postępowania mediacyjnego, którego celem byłoby wyjaśnienie i rozważenie okoliczności faktycznych i prawnych sprawy oraz przyjęcie przez strony ustaleń, co do sposobu jej załatwienia w granicach obowiązującego prawa. Wniosek ten motywowany jest możliwością kompromisowego rozwiązania problemów pomiędzy inwestorem tj. Polskimi Sieciami Energetycznymi S.A., Gminą K. i protestującymi mieszkańcami, a związanych z lokalizacją inwestycji liniowej będącej przedmiotem planu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W związku ze złożeniem przez Gminę K. wniosku o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego należy przypomnieć, iż przedmiotem skargi wniesionej przez E. i H.K. jest uchwała w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podjęta przez organ kolegialny - Radę Miejską w K. W tego rodzaju sprawie nie jest możliwe mediowanie przez Sąd z bliżej nieokreśloną liczbą mieszkańców Gminy K., inwestorem oraz Gminą w celu "wypracowania alternatywnego przebiegu linii elektroenergetycznej zadowalającej wszystkie strony". Stosownie bowiem do uregulowania przyjętego w art. 115 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postępowanie mediacyjne może być przeprowadzone tylko z udziałem stron konkretnego postępowania administracyjnego i w celu wyjaśnienia i rozważenia okoliczności faktycznych i prawnych rozstrzyganej sprawy.

E. i H.K. wnieśli skargę w oparciu o przepis art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.

Zgodnie z treścią przepisu tegoż artykułu, skargę do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – wnieść każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone.

Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest więc stwierdzenie czy po stronie skarżących istnieje interes prawny lub uprawnienie, które zaskarżona uchwała mogłaby naruszyć.

Zgodnie z poglądem reprezentowanym w orzecznictwie skarga w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być wniesiona tylko przez ten podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone, skarga w tym trybie nie ma bowiem charakteru actio popularis. Zatem do wniesienia skargi w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie legitymuje jedynie sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. (wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, ONSA i WSA 2005/1/2; wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt. OSK 1437/2004, Wokanda 2005 r. Nr 7-8, str. 69).

Kwestionowana uchwała musi więc naruszać konkretny własny interes prawny skarżącego. Niewystarczającym jest powołanie się na naruszenie interesu publicznego, czy interesu społeczności lokalnej, jak również wywodzenie naruszenia własnego interesu prawnego z faktu naruszenia interesu publicznego.

Interes prawny skarżącego musi wynikać z norm prawa materialnego, kształtującego sytuację prawna wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Przeniesienie tych zasad na grunt ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z treścią przepisów art. 1 ust. 1 i art. 33 ustawy, przesądza, iż o istnieniu interesu prawnego w postępowaniu planistycznym decyduje z reguły prawo własności (użytkowanie wieczyste) nieruchomości położonej na terenie objętym planem. Z tego też powodu roszczenia określone w art. 36 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przysługują tylko właścicielom (użytkownikom wieczystym) nieruchomości objętych regulacją miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Z treści zaskarżonej uchwały bezspornie wynika, iż nieruchomość należąca do skarżących E. i H.K. – działka nr [...] przy ul. [...] w B. – nie jest objęta zakresem przedmiotowym kwestionowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy K. Nieruchomość ich nie znajduje się ani w granicach ustanowionej planem strefy ograniczonego użytkowania, ani w granicach obszaru objętego zapisami planu.

Skarżący potwierdzili na rozprawie w dniu 30 marca 2006 r. powyższe okoliczności. Określili, iż granica należącej do nich nieruchomości znajduje się w odległości ok. 100 metrów od skrajnego przęsła planowanej linii energetycznej, natomiast odległość od granicy działki do granicy strefy ograniczonego użytkowania wynosi ok. 80 m. Tymczasem istota zmian w porządku planistycznym gminy wprowadzona zaskarżoną uchwałą sprowadza się do zmniejszenia strefy ograniczonego użytkowania z 40 m do 22 m licząc w każdą stronę od osi podłużnej przebiegu linii elektroenergetycznej. Oznacza to, iż działka należąca do skarżących nie była położona w strefie ograniczonego użytkowania przed zmianą planu, a tym bardziej nie jest nią objęta po wprowadzeniu zmian przewidzianych zaskarżoną uchwałą.

Podkreślić również należy, iż skarżący nabywając w 2001 r. nieruchomość, nabyli ją pomimo istnienia w jej sąsiedztwie linii energetycznej wysokiego napięcia. W takim kontekście zmiana gabarytów linii przesyłowej oraz jej mocy, w zakresie w jakim nie wpływa ona na zdrowie i życie ludzi, nie może być traktowana jako naruszenie ich interesu prawnego lub uprawnienia.

Skarżący wskazując na sposób naruszenia ich interesu prawnego powoływali się na zmniejszenie wartości ich nieruchomości. Powołana argumentacja odnosi się jednak do interesu faktycznego skarżących, a nie ich interesu prawnego. Natomiast wywodzenie naruszenia własnego interesu prawnego z faktu bycia członkiem społeczności lokalnej i – zdaniem skarżących – nieuwzględnienia przez Radę Miasta interesu tej społeczności, jest w istocie odwoływaniem się do interesu publicznego. Skarżący nie wskazali na żadną okoliczność wskazującą na naruszenie przez zapisy kwestionowanego planu ich interesu prawnego. Twierdzeń takich nie można także wyprowadzić z treści samych ustaleń przedmiotowego planu.

W przedmiotowej sprawie nie może być mowy o ograniczeniu prawa własności do nieruchomości poprzez uniemożliwienie dotychczasowego z niej korzystania, czyli stworzenia nowej sytuacji prawnej dla skarżących jako właścicieli nieruchomości. Tym samym brak jest podstawowej przesłanki uprawniającej do wniesienia skargi w trybie przepisu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym tj. sytuacji naruszenia przez kwestionowaną uchwalę rady gminy uprawienia lub interesu prawnego skarżących. Brak zaś wypełnienia tego podstawowego kryterium przesądza o braku legitymacji skarżących do wniesienia skargi.

Z wymienionych przyczyn na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) skargę należało oddalić.

/-/E. Brychcy /-/E. Podrazik /-/A. Łaskarzewska