Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1419/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-11-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: Art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w K na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 10 sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 10 sierpnia 2015 r., nr [...], strona skarżąca – A Sp. z o.o. w K, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wniosek oparto przede wszystkim na wiarygodności zarzutu wadliwości zaskarżonej decyzji. Ponadto zdaniem strony skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować utratę płynności finansowej spółki, jak również wyrządzić spółce znaczną i nieodwracalną szkodę. Stwierdzono, że z uwagi na wydawane decyzje w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej kondycja spółki została mocno naruszona powodując stratę. Skarżący wskazał na brak przesłanek negatywnych wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślono, że w stosunku do skarżącej spółki prowadzone są liczne postepowania egzekucyjne z czym wiążą się zajęcia nieruchomości i rachunków bankowych. To z kolei utrudnia funkcjonowanie spółki. Spółka nadmieniła, że szkoda grozi również Skarbowi Państwa, który w przypadku uznania racji skarżącej, będzie zobowiązany wypłacić odsetki za zwłokę oraz odszkodowania za niezrealizowany zysk z gier na automatach, w związku z czym wykonanie wszystkich prawomocnych i wykonalnych kar pieniężnych naraża Skarb Państwa na niepowetowaną i znaczną szkodę. Podniesiono też, że w przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego tj. stwierdzenia niekonstytucyjności art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych powstanie możliwość wznowienia postępowań administracyjnych, a przywrócenie stanu poprzedniego będzie nad wyraz długie i uciążliwe zarówno dla skarżącej spółki jak i dla organów administracyjnych. Do akt sprawy dołączono następujące dokumenty obrazujące sytuację finansową spółki: się rachunek zysków i strat za 2013 r., bilans na dzień 31.12.2013 r., rachunek zysków i strat za okres 2014 r., bilans nadzień 31.12. 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponieważ z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że postanowienie Sądu wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji ma charakter wyjątkowy, tzn. jest odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na stronie, która domaga się wydania takiego orzeczenia (vide: postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04 oraz postanowienia NSA z dnia 22 listopada 2004 r. sygn. akt FZ 474/04 i z dnia 31 sierpnia 2004 r. sygn. akt FZ 267/04 – publ.http//orzeczenia.nsa.gov.pl).

Pozostawienie przez ustawodawcę zasadności wstrzymania aktu uznaniu Sądu wiąże się z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie zwłaszcza, że na tym etapie Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W świetle powyższego skoro zaskarżoną decyzją wymierzono stronie skarżącej karę pieniężną, to z uwagi na treść art. 61 § 3 P.p.s.a. rzeczowe uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową strony skarżącej , tak by Sąd rozpoznający wniosek doszedł do przekonania, że uiszczenie spornej kwoty (12 000 zł) przed rozpoznaniem sprawy, rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Tymczasem w ocenie Sądu w badanej sprawie takie okoliczności nie zostały przez spółkę wskazane. Z pewnością spełnienie przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie wynika z okoliczności i charakteru sprawy, jako że samo przekonanie o zasadności podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie bowiem z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądem, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy jakoby skarżone orzeczenie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 ustawy P.p.s.a. (tak postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04, Lex nr 799460). Będzie ono bowiem badane przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Dlatego też powoływanie się na powyższą okoliczność na etapie postępowania wpadkowego, poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. II OZ 184/05, Lex nr 302251).

Odnośnie określenia przez skarżącą spółkę swojej sytuacji finansowej Sąd stwierdza w pierwszej kolejności, że przedłożone dokumenty nie dotyczą bieżącej sytuacji spółki ale minionych lat. Jednocześnie wykazywana przez wnioskodawcę strata bilansowa za 2014 r. i 2013 r. nie jest w ocenie Sądu równoznaczna z brakiem środków finansowych, ani też nie jest wskaźnikiem jednoznacznie obrazującym sytuację finansową podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Strata jest bowiem wynikiem bilansowym nadwyżki kosztów nad przychodami, spowodowanym np. nakładami inwestycyjnymi, czy odpisami amortyzacyjnymi i nie jest równoznaczna z fiaskiem prowadzonej działalności gospodarczej (por. postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt I GZ 92/11). Oczywistym jest bowiem, że podmiot wykazujący stratę bilansową w danym roku może równocześnie dysponować dużymi zasobami pieniężnymi. W rozpatrywanym przypadku strona skarżąca nie przedstawiła zestawienia posiadanych środków pieniężnych oraz majątku trwałego, jakim dysponuje, co pozwoliłoby Sądowi na dokonanie prawidłowej oceny tego, czy kara nałożona zaskarżoną decyzją grozi wyrządzeniem spółce znacznej szkody lub spowodowaniem dla niej nieodwracalnych skutków. Dlatego Sąd uznał, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła, iż w stosunku do niej zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Podnoszone przez skarżącą spółkę argumenty dotyczące ewentualnej szkody Skarbu Państwa oraz prognozy co do treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego w kwestii konstytucyjności art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, nie mogły zostać uznane za podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji albowiem wykraczają poza krąg przesłanek wstrzymania wykonania aktu, określony w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie.