Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 998/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1pkt 1 lit. b, art. 24 par 1 pkt 5, art 27 par 1, par 3 kpa, art. 145a kpa
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 lutego 2009 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji umarzającej postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Burmistrz Miasta i Gminy G., na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne wszczęte z urzędu w sprawie cofnięcia R. K. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, w punkcie handlowym w G. przy ul. N.

Od powyższej, ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy G. Prokurator Prokuratury Rejonowej w G. wniósł sprzeciw, żądając stwierdzenia jej nieważności. Prokurator Prokuratury Rejonowej w G. uznał bowiem, iż decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Prokurator nie zgodził się ze stanowiskiem Burmistrza Miasta i Gminy G., wyrażonym w zaskarżonej decyzji, że sporadyczna i niezawiniona sprzedaż napoju alkoholowego osobie nieletniej, nie stanowi wystarczającej podstawy do cofnięcia sprzedającemu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.

W wyniku wniesionego przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w G. sprzeciwu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze po uprzednim wszczęciu postępowania z urzędu, decyzją z dnia [...] r. znak: [...] wydaną w składzie osobowym: przewodniczący składu – T. W., członek Kolegium – D. W., członek Kolegium – K. S., stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia [...] r. znak: [...]

W uzasadnieniu decyzji Kolegium zajęło stanowisko, iż jednorazowa sprzedaż alkoholu osobie nieletniej przez sprzedawcę, może być przesłanką cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych i w tej sytuacji organ I instancji zobowiązany był do wydania decyzji merytorycznej w kwestii cofnięcia zezwolenia, nie zaś umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego.

W związku ze złożonym przez R.K. wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [.....] r. znak: [...] utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] r. Wydając rozstrzygnięcie, Kolegium orzekło w składzie : przewodniczący –T. W., członkowie –M. H. i D. W. - a więc podobnym jak przy wydawaniu decyzji z dnia [...] r., z tą różnicą, iż nastąpiła zmiana tylko jednego z członków Kolegium.

R. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

decyzję Kolegium wydaną w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, wnosząc o jej uchylenie.

Skarżący podniósł, iż prokurator w swoim sprzeciwie nie wykazał, aby decyzja Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa, dlatego też Samorządowe Kolegium Odwoławcze niezasadnie decyzją z dnia [...] r. stwierdziło nieważność tej decyzji, a następnie po ponownym rozpoznaniu sprawy, utrzymało tę decyzję w mocy. W skardze zarzucono, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada warunkom określonym przepisami art. 107 § 3 kpa, gdyż jest pozorne oraz nie odnosi się w żaden sposób do argumentów skarżącego.

Ponadto, w ocenie skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie rozpatrzyło sprawiedliwie sprawy w rozumieniu art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz sprzeciwia się zasadzie demokratycznego państwa prawa wyrażonej w art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Pismem z dnia [...]r. skarżący w uzupełnieniu swojej skargi powtórzył zarzuty podniesione wcześniej.

Postanowieniem z dnia [...] r. sygn. akt II SA/Sz 514/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie sądowe zainicjowane skargą R. K., z urzędu z uwagi na przedstawienie przez Naczelny Sąd Administracyjny pytania prawnego składowi siedmiu sędziów tego Sądu, do rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego dotyczącego zastosowania art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 27 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego do członka samorządowego kolegium odwoławczego w postępowaniu wszczętym na wniosek, o którym mowa w art. 127 § 3 tego Kodeksu.

Z uwagi na wydanie w dniu [...] r. wyroku przez Trybunał Konstytucyjny sygn. akt P 57/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...] r. sygn. akt II SA/Sz 514/07 podjął z urzędu zawieszone postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, ze względu na wystąpienie przyczyn dotyczących wznowienia postępowania.

Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...), przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Granice orzekania wyznacza natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wobec tego, w razie stwierdzenia i to niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów, że zaskarżony akt dotknięty jest naruszeniami prawa materialnego lub procesowego, o jakich mowa w art. 145 § 1 P.p.s.a., sąd ma obowiązek skargę uwzględnić i wyeliminować z obrotu prawnego - zaskarżoną decyzję. Rozpoznając sprawę w tak wyznaczonych granicach stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja narusza prawo w granicach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego - art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 kpa.

Z przedstawionego na wstępie stanu faktycznego wynika, że zaskarżona decyzja z dnia [...]r. nr [...] wydana została przez Kolegium w składzie: T. W., M. H. oraz D. W.; rozstrzygnięciem tym utrzymano w mocy decyzję tegoż organu wydaną w dniu [...]r. (nr [...]), a podjętą w składzie: Przewodniczący -sprawozdawca T. W., członkowie: D. W. i K. S.. W obu więc składach orzekających Samorządowego Kolegium Odwoławczego rozstrzygnięcie podejmowały dwie te same osoby – T. W. i D. W.

Kwestia wyłączenia członka samorządowego kolegium odwoławczego była przedmiotem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 grudnia 2008r. sygn. akt P 57/07. W wyroku tym Trybunał orzekł, że art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 kpa i art. 127 § 3 kpa w zakresie, w jakim nie wyłącza członka samorządowego kolegium odwoławczego z postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdy członek ten brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, jest niezgodny z art. 2 w zw. z art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Stwierdzenie niekonstytucyjności przepisu stanowi odrębną podstawę wznowienia postępowania administracyjnego przewidzianą przepisem art. 145a kpa i również skutkuje uwzględnieniem skargi, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a.

Z tych przyczyn Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzeczenie zawarte w punkcie II ma oparcie w art. 152 P.p.s.a.