Wyrok NSA, sygn. akt V SA 1152/93
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1993-10-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 1 pkt 7
journal: Dz.U. 1989 nr 75 poz. 445
law: Ustawa z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne.
Teza: Ze zwolnienia od cła przewidzianego w art. 14 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. nr 75 poz. 445 ze zm./ korzysta tylko to mienie osoby przesiedlającej się, które było wykorzystywane dla celów w tym przepisie wymienionych.

TEZY

Ze zwolnienia od cła przewidzianego w art. 14 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. nr 75 poz. 445 ze zm./ korzysta tylko to mienie osoby przesiedlającej się, które było wykorzystywane dla celów w tym przepisie wymienionych.


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Celnego wymierzył M.T. cło od sprowadzonego z zagranicy samochodu osobowego "Opel Ascona".

Prezes GUC utrzymał zaskarżoną decyzje w mocy. W uzasadnieniu powyższej decyzji podniósł, ze samochód został sprowadzony do Polski 1 listopada 1991 r. Z przedstawionego podczas odprawy celnej rachunku wystawionego w Niemczech wynika, że samochód ten został zakupiony 28 października 1991 r. Skarżący natomiast wrócił do Polski w dniu 31 maja 1991 r., o czym świadczy znajdujący się w aktach sprawy bilet lotniczy. Nadesłana przez niego umowa kupna sprzedaży samochodu nie zmienia faktu, zdaniem organu odwoławczego, że pojazd ten nie służył skarżącemu do użytku osobistego, domowego lub zawodowego, albo do prowadzenia działalności gospodarczej podczas stałego pobytu w USA.

W oparciu więc o przepis art. 14 ust. 1 pkt 7 ustawy - Prawo celne powyższy samochód nie może być, zdaniem organu odwoławczego, zwolniony od cła.

Powyższą decyzje zaskarżył M.T., wnosząc jej uchylenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, że zarzuty skargi nie są zasadne.

Przedmiotem sprawy jest wymiar należności celnych od sprowadzonego samochodu i przy rozstrzygnięciu tej sprawy należy rozważyć czy skarżący z mocy prawa korzysta ze zwolnienia celnego. Wówczas należność celna wynosiłaby zero. Przy stanie faktycznym niniejszej sprawy należy rozważyć czy skarżący mógłby korzystać ze zwolnienia od cła w oparciu o art. 14 ust. 1 pkt 7 ustawy - Prawo celne. Z treści tego przepisu wynika, że przywóz towarów z zagranicy w ramach ustanowionych norm jest wolny od cła, jeżeli przedmiotem przywozu są rzeczy stanowiące mienie osoby przesiedlającej się, które służyły jej do użytku osobistego, domowego lub zawodowego albo do prowadzenia działalności gospodarczej. A więc zwolnione jest od cła mienie osoby przesiedlającej się pod warunkiem jednak, że rzeczy te służyły jej poprzednio do użytku osobistego, domowego lub zawodowego. W ten sposób należy interpretować zgodnie z wykładnią gramatyczną powyższy przepis. Użyto w nim bowiem czasu przeszłego dokonanego. Również wykładnia funkcjonalna przemawia na rzecz powyższej wykładni. Jeżeli bowiem zasadą jest wynikająca z art. 4 ust. 1 ustawy - Prawo celne, że przywóz towarów z zagranicy podlega cłu, z wyjątkami określonymi w przepisach prawa, to wolą ustawodawcy było ograniczenie zwolnień od cła tylko do wyjątków prawem przewidzianych. W omawianym przepisie wolą ustawodawcy było zwolnienie od cła mienia przesiedleńczego, lecz tylko takiego, które służyło poprzednio osobie korzystającej ze zwolnienia. Niesłuszne byłoby bowiem obciążenie cłem przedmiotów należących do gospodarstwa domowego lub będących w użytku osobistym lub zawodowym, z którymi osoba przesiedlająca się chce przyjechać do kraju. W sprawie niniejszej niespornym jest fakt, że sprowadzony z zagranicy samochód nigdy nie służył skarżącemu do użytku osobistego. Kupił go bowiem będąc w USA, gdzie korzystał z innego samochodu. Auto było garażowane w Europie i po powrocie skarżącego do kraju, zostało sprowadzone do Polski. Przyjmując więc za podstawę ustaleń, wyjaśnienia skarżącego, to stwierdzić należy, że samochód ten nigdy nie był wykorzystywany przez niego do celów, o których wspomina omawiany przepis.

A więc można się zgodzić z twierdzeniem, że samochód ten stanowił mienie skarżącego, lecz brak spełnienia warunku dotyczącego faktu iż samochód poprzednio był przez niego użytkowany.

Z tych przyczyn należało uznać, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na zasadzie art. 207 par. 5 Kpa Naczelny Sąd Administracyjny skargę oddalił.