Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 576/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2022-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1, ust. 1b
journal: Dz.U. 2022 poz 615
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tj.
article: art. 119 pkt 2,  art. 145 par. 1 pkt 1a i c
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 września 2022 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2022 r. Wójt Gminy B., działając na podstawie art. 1 ust. 2 i 3, art. 17, art. 20 ust. 3, art. 24 ust. 2a i 4, art. 32 ust. 1d ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku B. S. z dnia [...] stycznia 2022 r., odmówił stronie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem T. S.. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że niepełnosprawność męża powstała po ukończeniu 25 roku życia. Ponadto, osoba wymagająca opieki, pozostaje w związku małżeńskim z wnioskodawczynią, która nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Jednocześnie organ stwierdził, że nie kwestionuje faktu, że strona zrezygnowała z zatrudnienia na rzecz opieki nad niepełnosprawnym mężem oraz że całodobowa opieka uniemożliwia podjęcie zatrudnienia.

B. S. złożyła od ww. decyzji odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji i przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

W wyniku rozpoznania sprawy na skutek złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze, powołując się na przepisy art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) w związku z art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, decyzją z dnia [...] kwietnia 2022 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium przytoczyło treść przepisów art. 17 ust. 1 i ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Następnie wskazało, że we wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego strona podała, że osobą nad którą sprawuje opiekę jest jej 46-letni maż, który orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności z [...] grudnia 2021 r. został zaliczony do znacznego stopnia niepełnosprawności do [...] grudnia 2026 r., przy tym nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność. Natomiast ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od [...] listopada 2021 r. Przeprowadzony wywiad środowiskowy potwierdził fakt, że wnioskodawczyni sprawuje całodobowo opiekę nad swoim niepełnosprawnym mężem. Z oświadczenia złożonego do akt spawy wynika, że strona opiekuje się mężem od dwóch lat, od kiedy stan jego zdrowia się pogorszył. Działalność gospodarczą strona prowadziła do 2016 roku. Obecnie nigdzie nie pracuje i nie jest zarejestrowana w urzędzie pracy.

Odwołując się do przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (art. 23 i art. 27), Kolegium uznało, że obowiązki małżonków dotyczą m.in. wzajemnej alimentacji, pomimo iż nie są krewnymi w rozumieniu tego Kodeksu. Zobowiązania te są odpowiednikiem obowiązków alimentacyjnych uregulowanych w art. 128 i następnych Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, na co wyraźnie wskazuje chociażby treść art. 61 i art. 130 K.r.o. Wnioskodawczyni, która jest żoną osoby niepełnosprawnej należy do kręgu osób obciążonych obowiązkiem alimentacyjnym względem męża, stąd jest uprawniona do ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem.

W dalszej części uzasadnienia decyzji Kolegium zwróciło uwagę, że świadczenie pielęgnacyjne nie jest kierowane do wszystkich osób opiekujących się niepełnosprawnym członkiem rodziny lecz do osób, które wywiązują się ze swego obowiązku alimentacyjnego, osobiście zapewniając stałą i długotrwałą opiekę i pomoc niepełnosprawnemu członkowi rodziny i jednocześnie z tego właśnie powodu zaprzestają aktywności zawodowej. Świadczenie to nie jest bowiem przyznawane za samą opiekę nad osobą niepełnosprawną, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Nie może być ono zatem traktowane jako zastępcze źródło dochodu. Przepis art. 17 ust. 1 ustawy należy więc stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 2454/11). Chodzi tu zatem o sprawowanie osobistej, stałej, ciągłej opieki, wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Musi więc istnieć związek przyczynowy między rezygnacją z zatrudnienia przez opiekuna (lub nie podejmowania przez niego pracy), a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Świadczenie to ma być rekompensatą za rezygnację z pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która jej wymaga (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 2729/16). Przy czym należy zauważyć, że zakupy i porządki domowe nie wykraczają poza podstawowe prace domowe, które wykonywane są w każdym gospodarstwie domowym przez osoby pracujące, nawet w pełnym wymiarze czasu pracy. Ponadto, wykonywanie takich prac wynika z prawnego i moralnego obowiązku względem małżonka.

Zaprzestanie aktywności zawodowej przez opiekuna musi być spowodowane koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie zaś innymi przyczynami, leżącymi po stronie osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego np. długoletnią biernością zawodową (por. wyrok NSA z dnia 7 listopada 2019 r. sygn. akt I OSK 1549/19).

Zdaniem Kolegium, B. S. osobiście sprawuje opiekę nad niepełnosprawnym mężem, czyli wywiązuje się z obowiązku alimentacyjnego względem męża. Jednak zgodnie z jej oświadczeniem, do 2016 roku prowadziła działalność gospodarczą. Obecnie nigdzie nie pracuje i nie jest zarejestrowana w urzędzie pracy. Zatem należy uznać, że w ostatnim okresie nie poszukiwała zatrudnienia. Wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy w związku z opieką nad niepełnosprawną matką (powinno być "mężem") został złożony [...] stycznia 2022 r. W ocenie Kolegium, w przedmiotowej sprawie nie zachodzi związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia, czy nie podejmowaniem zatrudnienia, a koniecznością sprawowania opieki nad mężem. Ewentualne przyznanie świadczenia nie stanowiłoby rekompensaty za rezygnację z pracy lub rezygnację z podjęcia pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, co jak wskazano wyżej jest warunkiem koniecznym do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego.

Organ odwoławczy zakwestionował przy tym stanowisko organu I instancji, że z uwagi na fakt, że niepełnosprawność osoby niepełnosprawnej powstała po ukończeniu 25 lat, wykluczona zostaje możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w świetle art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Wprawdzie nadal art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała:

1) nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub

2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia

25-roku życia,

jednak przepis niniejszy został uznany za niekonstytucyjny. W wyroku z dnia 21 października 2014 r. sygn. K 38/13, Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę na osobą niepełnosprawna po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. W orzecznictwie sądów administracyjnych uznaje się, że powyższy wyrok TK z dniem publikacji w Dzienniku Ustaw spowodował bezpośredni skutek derogacyjny, co oznacza, że przepis art. 17 ust. ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych został pozbawiony niekonstytucyjnej treści normatywnej polegającej na niedopuszczalnym różnicowaniu sytuacji prawnej uprawnionych do świadczeń pielęgnacyjnych w świetle kryterium wieku powstania niepełnosprawności osoby, nad którą uprawniony sprawuje opiekę. Innymi słowy brak jest przeciwwskazań do przyznania świadczenia w sytuacji powstania niepełnosprawności w wieku dorosłym. Oparcie decyzji odmawiającej przyznania stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawną osobą na przesłance wieku powstania niepełnosprawności, tj. na przesłance uznanej za niezgodną z Konstytucją, stanowiłoby naruszenie prawa materialnego, skutkujące wadliwym określeniem podstawy rozstrzygnięcia. A zatem przepis ten nie mógłby stanowić podstawy do odmowy przyznania stronie wnioskowanego świadczenia jeżeli spełnione zostałyby inne przesłanki niezbędne do przyznania wnioskowanego świadczenia.

B. S. zaskarżyła opisaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Ustosunkowując się do spostrzeżeń organu odwoławczego, iż od 2016 r. nie podejmowała zatrudnienia wyjaśniła, że decydując się na działalność gospodarczą zrobiła to aby móc sprawować opiekę nad mężem. Działalność tą przejął po niej syn, który pomagał finansowo dopóki sam nie założył własnej rodziny. Odmowę przyznania świadczenia skarżąca uznała za decyzję krzywdzącą, ponieważ już od kilku lat opiekuje się i pomaga mężowi w codziennym życiu, gdyż jest on inwalidą od 25 roku życia, po wypadku. Wcześniej stan męża był na tyle dobry, stabilny, że mógł poruszać się samodzielnie i cokolwiek zrobić. Pojawiły się jednak kolejne dolegliwości: serce, nerki, ślepota, głuchota, podejrzenie miażdżycy, tzn. powikłania cukrzycowe, przy konieczności robienia 4 razy dziennie zastrzyków. Skarżąca dodała, że mąż ma niesprawne ręce, przykurcze po oparzeniu i nie jest w stanie sam podać sobie leków, a co dopiero zrobić zastrzyk. Jest ograniczony ruchowo.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2022 r., poz. 329 - dalej "p.p.s.a."). Przeprowadzona w tak zakreślonych ramach sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji doprowadziła Sąd do uznania, że decyzja ta nie odpowiada prawu.

Niniejsza sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, w trybie uproszczonym na wniosek organu, któremu nie sprzeciwiła się skarżąca (stosownie do treści art. 119 pkt 2 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli w sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] lutego 2022 r., odmawiającą skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z rezygnacją z zatrudniania lub innej pracy zarobkowej z tytułu opieki nad mężem.

Podstawę materialnoprawną decyzji organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 615).

Zgodnie z art. 17 ust. 1 tej ustawy świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

W myśl zaś art. 17 ust. 1b cytowanej ustawy, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała:

1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub

2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia.

Jak wynika z akt administracyjnych skarżąca, jak trafnie ocenił to organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, należy do kręgu osób, o których mowa w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Mąż skarżącej, nad którym sprawuje ona opiekę, legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności z dnia [...] grudnia 2021 r. w którym podano m.in., że jest on osobą niezdolną do pracy i wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Według ww. orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, nie da się ustalić daty, od której powstała niepełnosprawność, natomiast niepełnosprawność w stopniu znacznym datuje się od [...] listopada 2021 r.

Pomimo że organ I instancji odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego, powołując się na fakt, że nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, gdyż niepełnosprawność męża skarżącej nie powstała nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia, to Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo zinterpretowało i uwzględniło skutki wynikające z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13. Wyrokiem tym Trybunał orzekł o niekonstytucyjności części normy wynikającej z art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności. Przepis ten nie mógł zatem stanowić podstawy do odmowy przyznania stronie wnioskowanego świadczenia na przesłance wieku powstania niepełnosprawności, tj. na przesłance uznanej za niezgodną z Konstytucją, jeżeli spełnione zostałyby inne przesłanki niezbędne do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Pomimo uznania jako niezasadnych przesłanek wskazanych przez organ I instancji w uzasadnieniu podjętej decyzji z dnia [...] lutego 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że podstawą do odmowy przyznania świadczenia jest brak związku przyczynowego pomiędzy sprawowaniem opieki przez skarżącą nad niepełnosprawnym mężem, a rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

Jak już wcześniej wspomniano, w myśl art. 17 ust. 1 tej ustawy, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje osobom wymienionym w tym przepisie - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.

Należy w pełni zgodzić się z Kolegium, że rezygnacja z aktywności zawodowej musi być wymuszona przez konieczność sprawowania opieki nad chorym, zaś rozmiar tej opieki musi być na tyle duży, aby uniemożliwiał podjęcie lub wykonywanie pracy zarobkowej. Za chybiony Sąd uznał jednak pogląd organu odwoławczego, zgodnie z którym, skoro skarżąca przed złożeniem wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z koniecznością sprawowania opieki nad mężem nie pracowała i to od 2016 r., kiedy to zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej i jednocześnie nie była zarejestrowana w urzędzie pracy jako osoba poszukująca zatrudnienia, to brak jest związku pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia i sprawowaniem tej opieki.

Podkreślenia wymaga bowiem, że w myśl art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad niepełnosprawnym członkiem rodziny przysługuje nie tylko w wypadku rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, ale także w wypadku ich niepodejmowania. Nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach wymóg zarejestrowania się w urzędzie pracy jako osoba poszukująca zatrudnienia jako dowód mający potwierdzać uprzednią gotowość do pracy przez osobę aktualnie składającą wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Bez znaczenia z punktu widzenia przesłanek ustawowych pozostaje również moment w którym strona powinna wystąpić z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Przepisy art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych wymagają wprawdzie związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia (pracy zarobkowej) a sprawowaniem opieki, jednakże wystarczy, że związek ten istnieje w momencie składania wniosku i w dalszej przyszłości. Chodzi więc o to, aby osoba wnioskująca wykonywała czynności opiekuńcze wobec niepełnosprawnego i by zakres i rozmiar tych czynności, wynikający z orzeczenia dotyczącego niepełnosprawności, wykluczał możliwość pozostawania w jakimkolwiek zatrudnieniu czy wykonywania jakiejkolwiek innej pracy zarobkowej (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 10 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Rz 1630/21; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 11 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 462/22).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wykazało przy tym, aby istniały jakiekolwiek obiektywne przeszkody w podjęciu przez skarżącą zatrudnienia. Organ nie wskazał np. aby skarżąca z uwagi na swój stan zdrowia nie była zdolna do wykonywania czynności zarobkowych. Organ nie zakwestionował przy tym potrzeby sprawowania stałej lub długotrwałej opieki nad osobą niepełnosprawną, jak również nie zaprzeczył, że zakres i charakter tej opieki uniemożliwia opiekunowi podjęcie pracy. Co do zakresu i realizacji opieki skarżącej nad niepełnosprawnym żadnych wątpliwości nie miał organ I instancji.

Zdaniem Sądu, na podstawie akt sprawy oraz wyjaśnień strony uzasadnione wydaje się stwierdzenie, że skarżąca sprawuje całodobową i długoterminową opiekę nad niepełnosprawnym mężem. W związku z postępującym pogorszeniem się stanu zdrowia niepełnosprawnego, skarżąca pomimo zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej w 2016 r., składając wniosek w styczniu 2022 r. uznała, że nie jest już nawet potencjalnie możliwe zatrudnienie się lub prowadzenie działalności zarobkowej. Opieka nad niepełnosprawnym mężem stała się praktycznie całodobowa i obejmuje wszystkie czynności życiowe. Mąż stał się osobą niedowidzącą, leczy się na cukrzycę, niedosłyszy. Skarżąca przygotowuje i podaje posiłki, leki, robi zastrzyki, których to czynności niepełnosprawny, ze względu na niewładne ręce, sam nie może zrobić. Z uwagi na zakres sprawowanej całodobowej opieki skarżąca nie jest w stanie podjąć jakiegokolwiek zatrudnienia. Powyższe wynika m.in. z wywiadu środowiskowego.

Mając na uwadze powyższe ustalenia stanu prawnego i faktycznego za niezasadne należy uznać twierdzenia Kolegium co do braku związku pomiędzy koniecznością opieki nad niepełnosprawnym mężem skarżącej, a jej rezygnacją z zatrudnienia. Skarżąca nie musiała składać wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego bezpośrednio po zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej, jak też nie musiała uprzednio być osobą zarejestrowaną w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotna i poszukująca zatrudnienia.

W ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało niewłaściwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w świetle nieprawidłowo interpretowanych przepisów art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, wydając decyzję naruszającą w konsekwencji zarówno przepisy prawa materialnego, jak i przepisy postępowania administracyjnego. Uchybienie organu polegające na wadliwej ocenie związku przyczynowo skutkowego pomiędzy zatrudnieniem, a opieką sprawowaną przez skarżącą skutkować musiało uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Przy ponownym rozpoznaniu niniejszej sprawy organ zobowiązany będzie uwzględnić powyższe wskazania i dokonaną przez Sąd ocenę prawną, w tym zwłaszcza co do interpretacji art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie związku przyczynowo skutkowego pomiędzy zatrudnieniem, a opieką sprawowaną przez skarżącą i dokonać merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącej.