Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1001/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 243 par 1, art. 241 par 1 w zw z art. 240 par 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 3 ust 2
journal: Dz.U. 2016 poz 617
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - tekst jedn.
article: art. 3 ust 3
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz WSA Urszula Zięba (spr.) Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2017 r. sprawy ze skargi B. P. przy uczestnictwie Z. P., J. F. i W. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 marca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej koszty postępowania w kwocie 100 zł (sto złotych).


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2016r., sygn. I SA/Kr 569/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 marca 2016r., nr [...] w przedmiocie uchylenia i orzeczenia co do istoty sprawy po wznowieniu postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji z dnia 30 stycznia 2014r. określającej łączne zobowiązanie pieniężne za 2014r.

Przebieg postępowania przed organami podatkowymi kształtował się następująco. Organ podatkowy I instancji decyzją z dnia 30 stycznia 2014r. ustalił łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2014, należne od Strony, jako samoistnego posiadacza nieruchomości położonych w C. - działek ewidencyjnych nr: [...], [...], [...], [...], [...], o łącznej powierzchni 1,4780 ha oraz budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...] i budynku pozostałego – stodoły. W związku ujawnieniem w ewidencji gruntów nowych współwłaścicieli opodatkowanej nieruchomości - Z. P., J. F. oraz W. F. oraz zakwestionowaniem przez nich samoistnego posiadania nieruchomości przez skarżącą, organ I instancji - postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2014r., działając na podstawie art. 243 § 1, art. 241 § 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 lipca 1997r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2015r., poz. 613 ze zm., dalej "O.p.") wznowił z urzędu postępowanie w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2014.

Organ I instancji po wznowieniu postępowania odmówił uchylenia decyzji z 30 stycznia 2014r. Po rozpoznaniu odwołania od ww. decyzji, SKO uchyliło decyzję i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, decyzją z dnia 3 września 2015r. organ I instancji odmówił uchylenia decyzji z dnia 30 stycznia 2014r. W uzasadnieniu stwierdził, że w sprawie nie zaistniały nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji i nieznane organowi, który wydał decyzję, które byłyby istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem organu, skarżąca faktycznie władała nieruchomością , wchodzącą w skład spadku po zmarłym S. F.. Z kolei Z. P., J. F. oraz W. F. wprawdzie z dniem śmierci S. F. stali się współwłaścicielami nieruchomości wchodzących w skład spadku, niemniej jednak wobec pozostawania tej nieruchomości w posiadaniu samoistnym skarżącej, nie weszli w posiadanie samoistne tej nieruchomości, co najmniej do 31 marca 2014 r., kiedy to wydzierżawili M. C. działkę nr [...].

Od powyższej decyzji odwołanie złożyli: Z. P., J. F. oraz W. F., zarzucając naruszenie art.122 O.p., w związku z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 617, dalej "u.p.r.") i art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych, (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 716, dalej "u.p.o.l."), poprzez niezasadne uznanie, że skarżąca stała się posiadaczem samoistnym opodatkowanych nieruchomości, podczas gdy jej charakter władania nieruchomością odpowiadał jedynie tzw. władztwu prekaryjnemu.

W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia 10 marca 2016r. nr [...], SKO w K. stwierdziło, że bezspornie w roku podatkowym 2014, współwłaścicielami nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania byli Z. P., J. F. i W. F., którzy z dniem otwarcia spadku po S. F. (15 października 2013r.) nabyli własność tej nieruchomości. Stan prawny nieruchomości wynikał bezpośrednio z akt sprawy tj. z aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia 10 lutego 2014r. Rep. A nr [...] oraz z danych z ewidencji gruntów, gdzie ww. osoby zostały wskazane, jako właściciele nieruchomości, składającej się z działek nr [...], [...], [...], [...], [...]. Jednocześnie, zdaniem Kolegium, zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie dawał podstaw do uznania, że Skarżąca była w 2014r. samoistnym posiadaczem opodatkowanej nieruchomości.

W skardze przesłanej do WSA w Krakowie, skarżąca wniosła o uchylenie ww. decyzji Kolegium. Zdaniem skarżącej Kolegium błędnie uznało, że zamieszkiwała i użytkowała ww. nieruchomości jedynie grzecznościowo - w ramach władztwa prekaryjnego. Podniosła, że pozostawała w związku ze S. F. przez ponad 30 lat, więc uznanie jej stosunku za władztwo prekaryjne było nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę, jako niezasadną. W ocenie Sądu – organ II instancji prawidłowo ocenił zebrane w sprawie dowody. Skarżąca wprawdzie posiadała (z wyjątkiem działki nr [...] wydzierżawionej przez właścicieli M. C.) budynek i pozostałe grunty należące poprzednio do jej zmarłego partnera życiowego, ale nie było to "posiadanie samoistne", a tylko takie czyniłoby ze skarżącej, podatnika. Zgodnie z zebranymi w sprawie dowodami skarżąca wiedziała, że wszystkie posiadane przez nią nieruchomości, stanowiły własność jej zmarłego partnera życiowego – S. F.. Co więcej, z przesłuchania skarżącej z dnia 16 czerwca 2015r. (k. 17 akt administracyjnych) wynika, że za życia to S. F. zarządzał majątkiem (ustnie oddał w dzierżawę działkę nr [...]). Skarżąca niemal zaraz po śmierci S. F. dowiedziała się o istnieniu spadkobierców i podjęła kroki w celu "zalegalizowania" posiadania majątku zmarłego wnosząc o zasiedzenie. Wniosek o zasiedzenie został oddalony postanowieniem Sądu Rejonowego dla K. - Krowodrzy Wydział I Cywilny z dnia 20 listopada 2014r., I Ns [...] (k.4 akt administracyjnych). Postanowienie to stało się prawomocne.

Rozpoznając sprawę na skutek skargi kasacyjnej B. P., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 czerwca 2017r., sygn. akt II FSK 467/17 uchylił wyrok WSA w Krakowie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. NSA podał, że Sąd I instancji uznał, iż organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że należało wznowić postępowanie w przedmiocie wymiaru podatku rolnego za 2014r. w trybie art. 240 §1 pkt 5 O.p. Wyszły bowiem na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, ale nieznane organowi tj. ujawnili się nowi właściciele, których prawa właścicielskie zostały ujawnione organowi dopiero po wydaniu (i uprawomocnieniu się) decyzji dla skarżącej. W istocie więc przedmiotem sporu, zdaniem WSA w Krakowie była ocena, kto w świetle zebranych w sprawie dowodów był podatnikiem: skarżąca powołująca się na samoistne posiadanie, jako długoletnia partnerka (konkubina) zmarłego właściciela nieruchomości podlegających opodatkowaniu, czy spadkobiercy (dalecy krewni) zmarłego, którzy od dnia 15 października 2013r. stali się właścicielami nieruchomości. Następnie NSA poczynił rozważania na temat przepisu art. 128 O.p. oraz art. 240-246 O.p., podał że jedną z przesłanek do wznowienia postępowania podatkowego jest wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję. Zdaniem NSA, aby można było mówić o zaistnieniu tej przesłanki, muszą łącznie wystąpić następujące okoliczności: muszą wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; musimy mieć do czynienia z nowymi okolicznościami lub nowymi dowodami; nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody powinny istnieć w dniu wydania decyzji; nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję. NSA zwrócił uwagę, że w przedmiotowej sprawie skarżąca konsekwentnie podnosiła, iż po śmierci swojego konkubenta S. F. w dniu 15 października 2013r. stała się posiadaczem samoistnym nieruchomości położonych w C. - działek ewidencyjnych nr: [...], [...], [...], [...], [...], o łącznej powierzchni 1,4780 ha oraz budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...] i budynku pozostałego – stodoły. Złożyła również na tę okoliczność w dniu 9 grudnia 2013r. stosowną informację do urzędu gminy. Następnie NSA przedstawił sekwencję kolejnych zdarzeń istotnych w sprawie:

1. W dniu 30 stycznia 2014r. Wójt Gminy C. ustalił skarżącej łączne zobowiązanie pieniężne za 2014r. uznając ją za samoistnego posiadacza.

2. Na podstawie poświadczenia dziedziczenia z dnia 10 lutego 2014r. spadkobiercami po S. F. zostali: Z. P., J. F. i W. F..

3. W dniu 31 marca 2014r. spadkobiercy podpisali umowę dzierżawy działki nr [...] z M. C..

4. W dniu 14 kwietnia 2014r. ww. spadkobiercy złożyli do Wójta Gminy C. informację o nabyciu spadku. Wskazali jednocześnie, że skarżąca nie była uprawniona do złożenia informacji jako posiadacz samoistny, bowiem nim nie jest i tylko zamieszkuje w budynku nr [...] w C. .

5. W dniu 14 kwietnia 2014r. spadkobiercy wystosowali do skarżącej pismo, że na podstawie poświadczenia dziedziczenia przejęli cały spadek po S. F. i od chwili otwarcia spadku są współwłaścicielami nieruchomości. Jednocześnie wyrazili zgodę, aby tymczasowo skarżąca przebywała w domu w C. nr [...] do czasu rozpoczęcia remontu tego budynku.

6. Z zeznań złożonych w dniu 27 maja 2014r. jednego ze spadkobierców tj. Z. P. wynika, że w dniu 24 maja 2014r. jej mąż, brat i syn wykonywali prace porządkowe na nieruchomości C. .

Zdaniem NSA, Sąd I instancji nie przeanalizował ww. okoliczności nie tylko pod względem przesłanki z art.240 § 1 pkt 5 O.p., ale również art. 3 ust. 1 pkt) 1 i 2 oraz art. 3 ust. 2 u.p.r. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt) 1 i 2 oraz art. 3 ust. 3 u.p.o.l. w zw. z art. 336 k.c. Rozważenia bowiem wymaga, czy w dacie wydania pierwotnej decyzji tj. 30 stycznia 2014r. rzeczywiście istniały nowe okoliczności nieznane organowi, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. okoliczność, że skarżąca nie jest posiadaczem samoistnym.

W ocenie NSA, Sąd I instancji winien rozważyć czy w sytuacji, gdy w dacie wydania pierwotnej decyzji (30 stycznia 2014r.) nie doszło jeszcze do stwierdzenia nabycia spadku przez spadkobierców ustawowych S. F. i jak podnosi skarżąca nie było jej nic na ten temat wiadomo, można mówić o obaleniu domniemania z art.339 k.c. Tym bardziej, że jak wynika z akt sprawy, zarówno poświadczenie dziedziczenia, jak i informacja przekazana przez spadkobierców Wójtowi oraz skarżącej noszą daty późniejsze. Także czynności prawne (umowa dzierżawy z dnia 31 marca 2014r.), jak i czynności faktyczne dotyczące nieruchomości (porządkowanie terenu) również były dokonywane w terminie późniejszym. Nie można natomiast w tej sprawie posługiwać się argumentem, że skarżąca wiedziała, że nieruchomość w C. stanowi własność S. F. (konkubenta) i dlatego nie stała się posiadaczem samoistnym, bowiem wraz z jego śmiercią ten argument stał się bezprzedmiotowy. Jest to o tyle istotne, że jeżeli do utraty posiadania samoistnego przez skarżącą doszło po wydaniu decyzji pierwotnej, to do zmiany lub uchylenia decyzji niewłaściwy będzie tryb z art.240 § 1 pkt 5 lecz przewidziany w art.254 § 1 O.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej w dalszej części p.p.s.a. - stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W wyniku takiej kontroli pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego wydana w indywidualnej sprawie może zostać uchylona w razie uwzględnienia skargi na ten akt (art. 146 § 1 p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedstawione powyżej zasady nie mogą jednak zostać w pełni zastosowane w niniejszej sprawie z uwagi na fakt, że sprawa była przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uchylił poprzednie rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W takim przypadku zastosowanie znajduje art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Należy przy tym zauważyć, że zgodnie z judykaturą, przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 cyt. p.p.s.a., podlegają zawężeniu do granic, w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok NSA z dnia 20 września 2006 r. sygn. akt II OSK 1117/05, LEX nr 238489). Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, ponownie rozpoznając sprawę, nie może stosować postanowień art. 134 § 1 i art. 135 bez uwzględnienia brzmienia przepisu art. 190 powołanej ustawy.

Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu NSA wykładni prawa istnieje tylko wtedy, gdy:

- stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez NSA;

- po wydaniu orzeczenia NSA zmienił się stan prawny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, odnosząc przedstawione wyżej rozważania do okoliczności niniejszej sprawy, nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyżej przywołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonej interpretacji przepisów prawa podatkowego, muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Analizując treść uzasadnienia, wydanego w sprawie przez NSA wyroku, z dnia 20 czerwca 2017r. sygn. II FSK 467/17, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Co naturalne, NSA poddał badaniu rozstrzygnięcie sądu administracyjnego gdyż kontrolował zgodność tego orzeczenia z prawem materialnym i jego wydanie z zachowaniem przepisów postępowania. Po jego uchyleniu i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania sąd administracyjny z kolei poddać musiał ocenie zaskarżony akt administracyjny z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu NSA. Mimo więc, iż zawarte w uzasadnieniu postulaty co do konieczności rozważenia szczegółowo wskazanych tam kwestii wymagających rozważenia czy pogłębionej analizy w świetle konstatacji NSA kierowane były pod adresem sądu I instancji – biorąc pod uwagę charakter zaskarżonego aktu – odnieść je należy do działań, które podjąć winien obecnie organ, który wydał zaskarżoną decyzję .

Poddanie decyzji kontroli Sądu nie może bowiem prowadzić do sytuacji, gdy to Sąd w rezultacie rozważy i oceni okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, których wcześniej nie rozważył i nie ocenił organ wydający zaskarżoną decyzję (por. wyrok NSA z 6 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 1217/09, wyroki WSA w Warszawie z 31 maja 2010r. sygn. III SA/Wa 1508/09, WSA w Krakowie z 10 września 2010r. sygn. I SA/Kr 1076/10 ).

Sąd administracyjny nie jest władny dokonywać rozstrzygania spraw za organ podatkowy, faktycznie wyręczając go w administrowaniu sprawami przekazanymi do kompetencji organu podatkowego i zastępując go de facto w ten sposób. Obowiązany jest natomiast do kontroli czy organ prawidłowo przeprowadził postępowania, czy właściwie ustalił stan faktyczny oraz czy do tak ustalonego stanu faktycznego, prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego. Należy podkreślić, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie.

W rozpoznawanej sprawie na naruszenie przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego wskazał w uzasadnieniu swego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny, szczegółowo opisując jakie okoliczności ulec muszą gruntownemu rozważeniu i ustaleniu dla prawidłowego zbudowania stanu faktycznego sprawy a następnie dokonana być musi ocena dokonanych ustaleń w zależności od ich wyniku, jednakże z uwzględnieniem kierunku wykładni, na który wskazał NSA.

W konsekwencji, organ odwoławczy ponownie rozważyć musi czy w sytuacji, gdy w dacie wydania pierwotnej decyzji (30 stycznia 2014r.) nie doszło jeszcze do stwierdzenia nabycia spadku przez spadkobierców ustawowych S. F. i jak podnosi skarżąca nie było jej nic na ten temat wiadomo, można mówić o obaleniu domniemania z art.339 k.c. Tym bardziej, że jak wynika z akt sprawy, zarówno poświadczenie dziedziczenia, jak i informacja przekazana przez spadkobierców Wójtowi oraz skarżącej noszą daty późniejsze. Także czynności prawne (umowa dzierżawy z dnia 31 marca 2014r.), jak i czynności faktyczne dotyczące nieruchomości (porządkowanie terenu) również były dokonywane w terminie późniejszym. Nie można natomiast w tej sprawie posługiwać się argumentem, że skarżąca wiedziała, że nieruchomość w C. stanowi własność S. F. (konkubenta) i dlatego nie stała się posiadaczem samoistnym, bowiem wraz z jego śmiercią ten argument stał się bezprzedmiotowy. Jest to o tyle istotne, że jeżeli do utraty posiadania samoistnego przez skarżącą doszło po wydaniu decyzji pierwotnej, to do zmiany lub uchylenia decyzji niewłaściwy będzie tryb z art.240 § 1 pkt 5 lecz przewidziany w art.254 § 1 O.p.

Przesłanką wznowienia postępowania podatkowego w niniejszej sprawie było wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję, czyli tryb z art.240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Aby jednak można było mówić o zaistnieniu tej przesłanki, muszą łącznie wystąpić następujące okoliczności:

1) muszą wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody,

2) musimy mieć do czynienia z nowymi okolicznościami lub nowymi dowodami,

3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody powinny istnieć w dniu wydania decyzji,

4) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję.

Co istotne, powyższe okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części.

Rozważenia zatem wymaga czy w dacie wydania pierwotnej decyzji tj. 30 stycznia 2014r. rzeczywiście istniały nowe okoliczności nieznane organowi mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. okoliczność, że Skarżąca nie jest posiadaczem samoistnym.

Rozstrzygając o powyższych kwestiach należy mieć na uwadze, że stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. (analogicznie w u.p.r.) podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem, że jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. Normodawca dokonał tym rozróżnienia dwóch kategorii podatników podatku od nieruchomości: właścicieli oraz posiadaczy samoistnych. Natomiast stosownie do art. 3 ust. 3 u.p.o.l. w sytuacji, gdy samoistny posiadacz nieruchomości nie jest jej właścicielem, to na nim, a nie na właścicielu nieruchomości, ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości.

Ustawa nie definiuje posiadania samoistnego w sposób autonomiczny dla celów prawa podatkowego a zatem w tym zakresie odnieść się należy do przepisów Kodeksu cywilnego. Według nich posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Posiadanie stanowi stan faktyczny określonego władztwa nad rzeczą. Jednakże w ściślejszym, techniczno-prawnym znaczeniu, zdefiniowanym w art. 336 k.c., niezbędne jest władanie rzeczą "jak właściciel" lub "jak mający inne prawo do władania cudzą rzeczą", z wykluczeniem dzierżenia "wykonywanego za kogo innego". Niezbędnym elementem cywilistycznej konstrukcji posiadania, jest zatem psychiczny czynnik zamiaru władania ("zawładnięcia") rzeczą dla siebie (animus rem sibi habendi).

Po rozważeniu powyższych okoliczności w realiach rozpoznawanej sprawy i przesądzeniu, że postepowanie prowadzone jest we właściwym trybie rozstrzygnąć należy ponownie o zasadności i sposobie zastosowania w sprawie przepisów art. 3 ust. 1 pkt) 1 i 2 oraz art. 3 ust. 2 u.p.r. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt) 1 i 2 oraz art. 3 ust. 3 u.p.o.l. Jeżeli zaś zostanie stwierdzone, że postepowanie w sprawie wznowienia postepowania nie powinno być wszczęte lub, że postępowanie winno ewentualnie toczyć się w innym trybie, organ zastosuje adekwatne przepisy ustawy Ordynacja podatkowa.

Biorąc powyższe pod uwagę, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200 p.p.s.a., który stanowi, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji, przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Uwzględniając brzmienie tego przepisu, Sąd - zgodnie z art. 205 § 1 p.p.s.a. - zarządził zwrot uiszczonego przez skarżącą wpisu od skargi w kwocie [...]zł. Skarżąca następnie została zwolniona z obowiązku uiszczania kosztów sądowych i ustanowiono dla niej pełnomocnika z urzędu, o którego wynagrodzeniu sąd orzeknie w odrębnym orzeczeniu.