Wyrok NSA, sygn. akt FSK 393/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2004-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Teza: Zarzucone naruszenie art. 240 par. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ miało być skutkiem przyjęcia, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki do zmiany decyzji w trybie wznowienia. Powyższe sformułowanie wskazuje na procesowy a nie materialnoprawny charakter naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec tego należy stwierdzić, że autor skargi nie uzasadnił przedstawionego zarzutu. Nie można uznać za uzasadnienie przytoczonego zarzutu przedstawienia chronologicznie przebiegu postępowania wymiarowego i nieskutecznych prób podatnika zakwestionowania decyzji wymiarowej.

Również nie stanowią uzasadnienia przesłanki z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ wywody autora skargi na temat konstytucyjnych i ustawowych obowiązków sądu administracyjnego.

TEZY

Zarzucone naruszenie art. 240 par. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ miało być skutkiem przyjęcia, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki do zmiany decyzji w trybie wznowienia. Powyższe sformułowanie wskazuje na procesowy a nie materialnoprawny charakter naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec tego należy stwierdzić, że autor skargi nie uzasadnił przedstawionego zarzutu. Nie można uznać za uzasadnienie przytoczonego zarzutu przedstawienia chronologicznie przebiegu postępowania wymiarowego i nieskutecznych prób podatnika zakwestionowania decyzji wymiarowej.

Również nie stanowią uzasadnienia przesłanki z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ wywody autora skargi na temat konstytucyjnych i ustawowych obowiązków sądu administracyjnego.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Rypina (spr.), Sędziowie NSA Antoni Hanusz, Edyta Anyżewska, Protokolant Elżbieta Winiarska, po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2004 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. Spółka z o.o. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu z dnia 10 lipca 2003 r. sygn. akt I SA/Po 4329/01 w sprawie ze skargi A. Spółka z o.o. na decyzję Izby Skarbowej w P. Ośrodek Zamiejscowy w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 1999 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. Spółka z o.o. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w P. Ośrodek Zamiejscowy w K. kwotę 1,800 (jeden tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Izba Skarbowa w P. Ośrodek Zamiejscowy w K. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w K. odmawiającą spółce z o.o. "A." w S. uchylenia ostatecznej decyzji Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] określającej Spółce zobowiązanie w podatku od towarów i usług za lipiec 1999 r. W uzasadnieniu decyzji Izba Skarbowa stwierdziła, iż podatnik we wniosku o wznowienie postępowania i w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji oparł się na dowodach znanych wcześniej organowi podatkowemu, w związku z czym nie został spełniony warunek wznowienia postępowania. Ponadto wskazał, że w niniejszej sprawie ocenie podlegało jedynie zagadnienie istnienia przesłanki do wznowienia postępowania, którą była przesłanka wymieniona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Wyrokiem z dnia 10 lipca 2003 r. sygn. akt I SA/Po 4329/01 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu oddalił skargę Spółki "A." na decyzję Izby Skarbowej w P. Ośrodek Zamiejscowy w K.

W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż przedstawione przez Spółkę we wniosku o wznowienie postępowania dowody były organom podatkowym znane i że właśnie na podstawie tych dowodów została wydana decyzja określająca podatek od towarów i usług za lipiec 1999 r. Podkreślił, że właśnie na deklaracjach VAT-7 za lipiec 1999 r., ewidencjach zakupu i sprzedaży dla potrzeb rozliczenia podatku VAT dowodach źródłowych i kontach zespołu 4 i 7 wydano decyzję z dnia [...]. Powyższa konstatacja prowadzi do wniosku, iż przedstawione przez skarżącą spółkę okoliczności nie stanowią nowych okoliczności istotnych dla sprawy lub nowych dowodów i że były one znane organom podatkowych wydającym decyzję wymiarową, a zatem nie zostały spełnione przesłanki z art. 240 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku Spółka z o.o. "A." zarzuciła wyrokowi naruszenie prawa materialnego tj. art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki do zmiany decyzji w trybie wznowienia postępowania wymienione w tym przepisie, naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych dokonującego kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem – polegające na uchyleniu decyzji Izby Skarbowej wydanej niezgodnie z prawem tj. naruszającej ogólne zasady postępowania podatkowego, a w szczególności art. 122 Ordynacji podatkowej. Wskazując na powyższe podstawy kasacji autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi autor skargi wywodzi, iż w sprawie wystąpiły okoliczności postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, bowiem po ostatecznym zakończeniu postępowania podatkowego, w trakcie archiwizacji dokumentacji podatkowej stwierdził, że z zakwestionowanych wcześniej przez organy podatkowe faktur VAT, z uwagi na brak kopii u wystawcy, podatek zaliczony nie został odliczony. W ocenie autora skargi Sąd skupił się wyłącznie na kwestii wystąpienia przesłanek do wznowienia postępowania zawężając tym samym swą analizę do tej kwestii nie dostrzegając nieprawidłowości i błędów w działaniu organów podatkowych, które w sprawie miały miejsce.

Podnosi, że Sąd winien w pierwszym rzędzie zbadać, czy w sprawie nie doszło do błędnego ustalenia stanu faktycznego, co stanowi przesłankę do wznowienia postępowania, a następnie winien ustalić, czy w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów podatkowych.

Konkludując twierdzi, że Sąd swym postępowaniem naruszył art. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna jest bezzasadna.

Art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 e. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1270) zwanej dalej w skrócie "p.s.a." stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

• naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

• naruszenie przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z kolei art. 176 tej ustawy wymaga, aby skarga kasacyjna zawierała przytoczenie podstaw kasacji, a więc wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania (albo wskazanie obu podstaw kasacji), które zostały naruszone przez sąd przy wydaniu zaskarżonego wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie oraz ich uzasadnienie.

Zgodnie zaś z przepisem art. 183 § 1 cyt. ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej co oznacza, że Sąd jest związany podstawami i wnioskami skargi. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że jeśli strona wskaże konkretny przepis prawa materialnego lub prawa procesowego który – jej zdaniem - został naruszony, to Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy sąd administracyjny nie naruszył innego przepisu.

W rozpatrywanej sprawie skarga pełnomocnika Spółki "A." zawiera zarzut naruszenia prawa materialnego przez przyjęcie, że w sprawie nie występowały przesłanki do zmiany decyzji w trybie wznowienia postępowania (art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej) oraz zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 122 ordynacji podatkowej.

Odnosząc się do pierwszego zarzutu należy wskazać, że zarzut naruszenia prawa materialnego można formułować wówczas, gdy w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, stan faktyczny został ustalony w sposób niewadliwy. Natomiast skarżący uważa, że ustalenie faktycznie były błędne. Taki pogląd wynika z petitum skargi "naruszenie prawa materialnego (...) przez przyjęcie, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki do zmiany decyzji w trybie wznowienia postępowania...".

Co więcej, naruszenie prawa materialnego nie może polegać na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu.

Zarzucone naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej miało być skutkiem przyjęcia, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki do zmiany decyzji w trybie wznowienia. Powyższe sformułowanie wskazuje na procesowy a nie materialnoprawny charakter naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec tego należy stwierdzić, że autor skargi nie uzasadnił przedstawionego zarzutu. Nie można uznać za uzasadnienie przytoczonego zarzutu przedstawienia chronologicznie przebiegu postępowania wymiarowego i nieskutecznych prób podatnika zakwestionowania decyzji wymiarowej. Również nie stanowią uzasadnienia przesłanki z art. 174 pkt 1 p.s.a. wywody autora skargi na temat konstytucyjnych i ustawowych obowiązków sądu administracyjnego.

Odnośnie drugiego zarzutu podniesionego w skardze kasacyjnej a mianowicie naruszenia przepisu art. 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 122 Ordynacji podatkowej, to pomijając jego merytoryczną bezzasadność należy uznać, iż zaskarżony wyrok został wydany w dniu 10 lipca 2003 r. zaś powołany przepis wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

Również powołany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej art. 2 ustawy p.s.a. wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. Natomiast zarzut naruszenia przez Sąd art. 122 Ordynacji należało powoływać łącznie z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

Niezależnie od powyższego uchybienia zarzut naruszenia przez Sąd przepisów postępowania tj. art. 122 Ordynacji podatkowej jest nietrafny, jako że powyższego przepisu Sad nie stosował.

Sąd pierwszej instancji nie prowadził postępowania dowodowego ani nie dokonywał oceny dowodów a to oznacza, że nie mógł naruszyć wskazanego w skardze przepisu Ordynacji podatkowej. Sąd działając w granicach zakreślonych w art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) dokonał oceny działania organów podatkowych w tym aspekcie.

W tej sytuacji skarga kasacyjna na podstawie art. 184 p.s.a. podlegała oddaleniu.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 p.s.a.