Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2297/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2016 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) sierpnia 2015 r. nr (...) w przedmiocie zmiany decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody (...) na rzecz skarżącego (...) kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), zwanej dalej "kpa", oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania T. P., uchylił decyzję Prezydenta [...] Nr[...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. (znak [...] ) wydanej dla P. E., zmieniającą decyzję ostateczną Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r., przeniesioną decyzją Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2014 r., i zatwierdzającej projekt budowlany zamienny dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z usługami położonego na terenie działki ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W dniu 16 stycznia 2015 r. P. E. złożył wniosek o pozwolenie na budowę dla projektu zamiennego budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego z usługami nieuciążliwymi na działce ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. Zmianie miał ulec projekt budowlany zatwierdzony decyzją Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r., przeniesioną następnie decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2014 r., również dotyczącą budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego, z tym że bez usług.

Wcześniej, w związku z wnioskiem Inwestora, Organ I instancji uzyskał upoważnienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju przy piśmie z dnia 11 września 2014 r. (znak: [...], Nr [...], [...]) do udzielenia odstępstwa od § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.). Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] września 2014 r. Prezydent [...] udzielił Inwestorowi odstępstwa od tego przepisu.

Prezydent [...] zatwierdzając zamienny projekt budowlany i udzielając Inwestorowi pozwolenia na przedmiotową inwestycję wskazał, że odstępstwo od § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych zostało udzielone ze względu na nieregularny kształt działki budowlanej, takie same funkcje istniejącego budynku sąsiedniego oraz budynku projektowanego oraz lokalizację działki względem stron świata. Ponadto przedmiotowa inwestycja nie narusza przepisów odnośnie przesłaniania budynków, dostępu do światła dziennego, spełnia warunki ochrony przeciwpożarowej i nie powoduje ograniczeń dla działek sąsiednich w dostępie do korzystania z mediów ani ich nie pozbawia dostępu do drogi publicznej. Organ I instancji odniósł się też do zastrzeżeń Skarżącej z pisma z dnia 3 kwietnia 2015 r. W tym zakresie uzupełnił swoje uzasadnienie odnośnie odstępstwa wskazując, że instytucja odstępstwa umożliwia optymalne wykorzystanie praw osób, których interesy prawne pozostają w konflikcie.

Odwołująca się T. P. przedmiotowej inwestycji zarzuciła naruszenie art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez niezasadne udzielenie odstępstwa; art. 77 § 1 i art. 80 Kpa poprzez brak wszechstronnego zbadania sprawy i niedokonanie wszechstronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego; art. 107 § 1 i 3 Kpa w zw. z art. 9 Prawa budowlanego, poprzez zaniechanie uzasadnienia na czym polega szczególnie uzasadniony przypadek niezastosowania norm prawa powszechnie obowiązującego, uzasadniający odstępstwo. W szczególności nie wyjaśnił w jaki sposób nieregularny kształt działki i inne ww. okoliczności przesądzają o istnieniu szczególnie uzasadnionego przypadku.

W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, ewentualnie na podstawie § 2.

W opinii organu odwoławczego Inwestor nie spełnił powyższych wymagań, choć z innych powodów, niż wskazane w odwołaniu.

Zdaniem Wojewody [...] zamierzenie budowlane Inwestora jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...], ustanowionego uchwałą Nr [...] Rady [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...] z [...].08.2007 r., poz. [...], z późn. zm.), zw. dalej planem miejscowym.

Przedmiotowa inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym symbolem "21 M,U". Ogólnym przeznaczeniem terenów M,U jest mieszkalnictwo z towarzyszeniem usług (§ 4 ust. 1 pkt 5 lit. b). Szczegółowe przeznaczenie poszczególnych terenów M,U jest jednak określone w dalszych przepisach. Zgodnie z § 3 ust. 1 planu miejscowego, przedmiotem ustaleń planu jest m.in. przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania. Natomiast zgodnie z ust. 2, na terenach o których mowa w ust. 1 ustala się przeznaczenie podstawowe, a w uzasadnionych przypadkach określa się przeznaczenie dopuszczalne oraz warunki jego dopuszczenia. Stosownie do ust. 3 omawianego przepisu, tereny, o których mowa w ust. 1 mogą być w całości wykorzystane na cele zgodne z ich podstawowym przeznaczeniem lub częściowo na cele przeznaczenia podstawowego i dopuszczalnego, na zasadach ustalonych w ustaleniach szczegółowych. Definicje obydwu pojęć zawiera § 2 ust. 6 i 7 planu miejscowego. Przeznaczenie podstawowe należy rozumieć jako ustalone w planie przeznaczenie przeważające na danym terenie. Natomiast przeznaczenie dopuszczalne to przeznaczenie inne niż podstawowe, dopuszczone na warunkach określonych planem.

Zdaniem Wojewody dla dokonania prawidłowej zgodności przedmiotowej inwestycji z planem miejscowym konieczne jest zestawienie powyższych przepisów z przepisami szczegółowymi dla terenu 21 M,U, znajdującymi się w § 34 planu miejscowego.

Zgodnie z § 34 ust. 1, "Dla terenu 2 IM, U ustala się:

1. Przeznaczenie terenu:

wszelkie formy mieszkalnictwa jako przeznaczenie podstawowe

usługi nieuciążliwe wzdłuż ciągu ul. [...], zgodnie z ustaleniami § 5 ust. 3 oraz z rysunkiem planu, jako przeznaczenie równoważne zabudowie mieszkaniowej (max. 30% udziału w wykorzystaniu tego terenu)".

Podstawowym przeznaczeniem dla tego terenu są więc wszelkie formy mieszkalnictwa, które zgodnie z § 2 ust. 17 oznaczają zabudowę jednorodzinną lub wielorodzinną. Natomiast usługi nieuciążliwe, zostały dopuszczone jedynie wzdłuż ciągu ul. [...].

Wojewoda stwierdził, że Plan miejscowy nie używa w tym miejscu zdefiniowanego wcześniej pojęcia "przeznaczenia dopuszczalnego" ani takich słów jak "dopuszcza" czy "dopuszczalne", natomiast mówi o "przeznaczeniu równoważnym". W braku definicji legalnej, przepis § 34 ust. 1 pkt 2 planu miejscowego należy więc odczytywać zgodnie z regułą języka potocznego, tzn. według zwykłego znaczenia słów w nim użytych.

Uwzględniając powyższe założenia, zdaniem Wojewody, należy uznać, że treść § 34 ust. 1 pkt 2 planu miejscowego jest jednoznaczna - usługi nieuciążliwe można lokalizować wzdłuż ul. [...], a więc wnioskując z przeciwieństwa (a contr ario), nie można ich lokalizować wzdłuż ulic innych niż [...].

Przedmiotowa inwestycja przewiduje budowę budynku dwulokalowego, z czego jeden lokal ma mieć przeznaczenie mieszkalne, a drugi usługowe. Funkcja mieszkalna jest zgodna z przeznaczeniem podstawowym terenu 21 M,U, wyznaczonym w § 34 ust. 1 pkt 1 planu miejscowego. Natomiast funkcja usługowa nie jest dopuszczalna, bowiem usługi nieuciążliwe zostały dopuszczone tylko w ciągu ul. [...], w którym działka ew. nr [...] się nie znajduje.

Z uwagi na powyższe lokalizacja usług na działce ew. nr [...] nie jest dopuszczalna narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. Wniosek ten potwierdza systemowa i celowościowa wykładnia planu, w szczególności § 3 ust. 2 i 3 planu miejscowego, z których wynika, że obowiązkowo ustala się tylko przeznaczenie podstawowe terenu, na które może być przeznaczona całość terenu, natomiast inne przeznaczenie terenu jest dopuszczalne warunkowo i tylko w połączeniu z przeznaczeniem podstawowym, na zasadach ustalonych w szczegółowych przepisach planu. W tym wypadku szczegółowe przepisy planu wykluczają lokalizację usług na terenie nieruchomości objętej wnioskiem Inwestora.

Odnosząc się do zarzutów odwołania dot. odstępstwa od § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych Wojewoda wskazał, że Inwestor mógł uzyskać odstępstwo od tego przepisu, wskazać, że przedmiotowe odstępstwo, zgodnie z sentencją, zostało udzielone dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego, bez usług. Zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt zamienny przewiduje natomiast budowę budynku dwulokalowego o funkcji mieszanej, mieszkalno-usługowej. Takiej zabudowy dotyczył też wniosek Inwestora o udzielenie odstępstwa i załączona do niego dokumentacja, w której nie ma mowy o usługach. W opinii Wojewody [...] udzielone odstępstwo nie obejmuje więc inwestycji zatwierdzonej zaskarżoną decyzją.

Zaskarżonej decyzji skarżący P.E. zarzucił:

I. naruszenie prawa materialnego, polegające na błędnej wykładni przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] (Dz.Urz.Woj.[. z 2007 r. Nr [...] poz. [...]) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...], które sprowadzało się do uznania, że na analizowanym terenie brak jest możliwości prowadzenia działalności usługowej, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów prowadzi do odmiennego wniosku;

II. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu, że budynek służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, w którym wydzielona została część usługowa o powierzchni całkowitej nie przekraczającej 30 % powierzchni całkowitej całego budynku, stanowić będzie w istocie budynek mieszkalny jednorodzinny;

III. naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r. poz. 462) poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że brak widoku elewacji południowej budynku stanowi naruszenie wskazanego przepisu, podczas gdy przepis ten dotyczy konieczności przedstawienia elewacji z wszystkich widocznych stron, a strona południowa w istocie nie jest widoczna ze względu na sposób posadowienia budynku przy ścianie zewnętrznej budynku istniejącego na działce sąsiedniej;

IV. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 80 Kpa poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i uznanie, że odstępstwo od przepisów warunków techniczno - budowlanych udzielone postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2014 r. nie obejmuje inwestycji zatwierdzonej decyzją organu I instancji, gdyż dotyczy budynku mieszkalnego jednorodzinnego bez usług, podczas gdy w istocie rozbieżność w nazewnictwie nie ma znaczenia w kontekście definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawartej w art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji/ postanowień/, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).

Sąd uznał ,że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie przedmiotem dokonywanej przez Sąd kontroli jest prawidłowość orzeczenia uchylającego decyzję Prezydenta [...] Nr[...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. zmieniającą decyzję ostateczną Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r., przeniesioną decyzją Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2014 r., i zatwierdzającej projekt budowlany zamienny dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z usługami położonego na terenie działki ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] i przekazanie sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Zasadniczym powodem uchylenia tej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji była niezgodność zamierzenia budowlanego Inwestora z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...], ustanowionego uchwałą Nr [...] Rady [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...] z [...].08.2007 r., poz. [...], z późn. zm.), zw. dalej planem miejscowym.

Wyjaśnić w związku z tym należy, że w pierwszej kolejności organ ma obowiązek weryfikacji zgodności projektu budowlanego z obowiązującym w obrębie inwestowanego terenu miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że w przypadku, gdy na terenie objętym wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, organ udzielający pozwolenia na budowę ma obowiązek sprawdzenia zgodności rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym z ustaleniami tego planu. Badanie zgodności z ustaleniami planu miejscowego dotyczy zarówno projektu zagospodarowania działki, jak i projektu architektoniczno-budowlanego i polegać powinno na dokładnej analizie postanowień obowiązującego na danym obszarze planu miejscowego, a w szczególności jego ustaleń dotyczących terenu przewidzianego do zainwestowania oraz dopuszczonych tym planem warunków i sposobów jego zabudowy.

Przedmiotowa inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym symbolem "21 M,U". Zgodnie z § 34 ust. 1, "Dla terenu 2 I M,U ustala się:

1. Przeznaczenie terenu:

wszelkie formy mieszkalnictwa jako przeznaczenie podstawowe

usługi nieuciążliwe wzdłuż ciągu ul. [...], zgodnie z ustaleniami § 5 ust. 3 oraz z rysunkiem planu, jako przeznaczenie równoważne zabudowie mieszkaniowej (max. 30% udziału w wykorzystaniu tego terenu)".

Powyższy plan miejscowy w rozdziale 1 ustala zakres regulacji, a w rozdziale 2 zawiera ustalenia ogólne. Zgodnie z § 3 ust. 1 planu miejscowego, przedmiotem ustaleń planu jest m.in. przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania. Natomiast zgodnie z ust. 2 § 3 , na terenach o których mowa w ust. 1 ustala się przeznaczenie podstawowe, a w uzasadnionych przypadkach określa się przeznaczenie dopuszczalne oraz warunki jego dopuszczenia. Stosownie do ust. 3 omawianego przepisu, tereny, o których mowa w ust. 1 mogą być w całości wykorzystane na cele zgodne z ich podstawowym przeznaczeniem lub częściowo na cele przeznaczenia podstawowego i dopuszczalnego, na zasadach ustalonych w ustaleniach szczegółowych.

Definicje obydwu pojęć zawiera § 2 ust. 6 i 7 planu miejscowego. Przeznaczenie podstawowe należy rozumieć jako ustalone w planie przeznaczenie przeważające na danym terenie. Natomiast przeznaczenie dopuszczalne to przeznaczenie inne niż podstawowe, dopuszczone na warunkach określonych planem.

Wojewoda stwierdził, że Plan miejscowy nie używa w tym miejscu zdefiniowanego wcześniej pojęcia "przeznaczenia dopuszczalnego" ani takich słów jak "dopuszcza" czy "dopuszczalne", natomiast mówi o "przeznaczeniu równoważnym". W braku definicji legalnej, przepis § 34 ust. 1 pkt 2 planu miejscowego należy, zdaniem Wojewody, odczytywać zgodnie z regułą języka potocznego, tzn. według zwykłego znaczenia słów w nim użytych. Uwzględniając powyższe założenia, zdaniem Wojewody, należy uznać, że treść § 34 ust. 1 pkt 2 planu miejscowego jest jednoznaczna - usługi nieuciążliwe można lokalizować wzdłuż ul. [...], a więc wnioskując z przeciwieństwa (a contrario), nie można ich lokalizować wzdłuż ulic innych niż [...].

Sąd nie podziela takiej interpretacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Cytowany przez Wojewodę zapis posługuje się dwoma rodzajami pojęć: przeznaczenie podstawowe i przeznaczenie równoważne. Pierwsze z nich nie pozostawia wątpliwości, gdyż jego definicja znalazła odzwierciedlenie w § 2 ust. 6 uchwały i oznacza ustalone w planie przeznaczenie przeważające na danym terenie.

Sąd podziela wywód strony skarżącej, że prawidłowa interpretacja pojęć "przeznaczenie podstawowe" i "przeznaczenie przeważające" musi prowadzić do stwierdzenia, że nie zawierają one zamkniętego zbioru dopuszczalnych funkcji obiektów budowlanych realizowanych na danym terenie. Zatem niepełne będzie ograniczanie możliwości zagospodarowania terenu jedynie do wszelkich form mieszkalnictwa, rozumianych jako zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz wielorodzinną. Natomiast pojęcie "przeznaczenie równoważne", o którym mowa w pkt 2. nie zostało w uchwale zdefiniowane i podlega, jak stwierdził organ, wykładni w oparciu o reguły języka potocznego. Jednakże wychodząc z takiego założenia organ nieprawidłowo zinterpretował to pojęcie i w istocie zrównoważył je z pojęciem "przeznaczenie dopuszczalne", które już definicję zawiera. Zgodnie z tą definicją przeznaczeniem dopuszczalnym będzie przeznaczenie inne niż podstawowe, dopuszczone na warunkach określonych planem (§ 2 ust. 7). Interpretacja ta ma charakter zamknięty, co oznacza, że nie jest możliwe prowadzenie działalności o innej funkcji, niż dopuszczona przez szczególne przepisy planu. Wywód ten doprowadził organ do konstatacji, że skoro na terenie oznaczonym symbolem "21 M,U" usługi nieuciążliwe zostały dopuszczone jedynie wzdłuż ciągu ul.[, to w ciągach innych ulic takie usługi nie będą dopuszczalne. Tymczasem "przeznaczenie równoważne" jest pojęciem o innym znaczeniu, niż pojęcie "przeznaczenie dopuszczalne", i wskazuje na pewną alternatywę w określeniu przeznaczenia terenu. Oznacza to, że wzdłuż ciągu ul. [...] dopuszczalne będzie prowadzenie usług nieuciążliwych niezależnie od funkcji podstawowej, pod warunkiem zachowania maksymalnej proporcji 30 % wykorzystania terenu. Tak więc podmiot uprawniony będzie mógł wzdłuż ciągu ul. [...] zrealizować budynek o funkcji wyłącznie usługowej, co będzie już niedopuszczalne na innym terenie oznaczonym symbolem "21 M,U".

Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu oznaczonego w/w symbolem w § 34 ust. 1 pkt 2 wprowadzają wyjątek od podstawowej funkcji terenu, jaką jest zabudowa mieszkaniowa, i w ciągu ul. [...] przewidują dominację usług (odesłanie do § 5 ust. 3 Wyjątku tego nie można jednak oceniać w taki sposób, że wyłącznie w ciągu ul. [...] możliwe jest prowadzenie działalności usługowej. Intencją autora miejscowego planu było przesunięcie akcentów w zakresie funkcji dominującej, choć nie wyłącznej - w ciągu ul. [...] będą to usługi, w pozostałym obszarze - wszelkie formy mieszkalnictwa.

W ocenie Sądu przepisy miejscowego planu przestrzennego odnoszące się do działki nr ewid. [...] z obr. [...] przy ul. [...] w [...] nie wykluczają prowadzenia nieuciążliwej działalności usługowej w ramach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Wszelkie formy mieszkalnictwa, jako przeznaczenie podstawowe terenu oznaczonego symbolem "21 M,U", wiążą się z definicją zawartą w § 2 pkt 17 uchwały i rozumiane są jako zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz wielorodzinna. Z kolei unormowania ustawowe definiują budynek mieszkalny jednorodzinny jako budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku (art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego). Skoro zatem ustawodawca nie wykluczył możliwości prowadzenia w budynku mieszkalnym jednorodzinnym działalności usługowej i, co więcej, działalność ta nie zmienia funkcji budynku z mieszkaniowej na usługową, to rozważania organu dotyczące zgodności przeznaczenia usługowego części obiektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego są nieprawidłowe. Budynek bowiem w dalszym ciągu zachowuje status mieszkalnego jednorodzinnego, a funkcja ta jest zgodna z przepisami prawa miejscowego.

Podkreślić należy, że zgodnie z cytowanym już art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym jest budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku.

Skoro więc zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasad prawidłowej interpretacji ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego to stwierdzić należy , że decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. została podjęta z również naruszeniem przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego wymagającym od organu sprawdzenia m. innymi zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zatem rzeczą organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie ponowna ocena decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. i zgodności zatwierdzonego zamiennego projektu budowlanego z wymaganiami art. 35 ust 1 Prawa budowlanego przy uwzględnieniu powyższego stanowiska Sądu

Z tych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd uchylił zaskarżoną decyzję

O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a.