Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2476/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6461 Wynalazki
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 § 1 oraz art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 24, art. 26 i art. 315 ust. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 776
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant ref. staż. Agata Rosiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2018 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. Sp. j. z siedzibą w S. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2017 r., nr [...], Urząd Patentowy RP unieważnił patent na wynalazek pt.: "Sposób wykonywania nadproży i nadproże" nr [...] w części obejmującej sposób wykonywania nadproży objęty zastrzeżeniami 1-4.

Jako podstawę zaskarżonej decyzji wskazano art. 26 w zw. z art. 24 i art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 776; dalej jako: "PWP") oraz art. 98 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1360) w zw. z art. 256 ust. 2 PWP.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] października 2008 r. Urząd Patentowy RP udzielił na rzecz P. sp. z o.o. z siedzibą w S. patentu na wynalazek pt.: "Sposób wykonywania nadproży i nadproże" (nr [...]), z pierwszeństwem od [...] stycznia 2003 r.

W dniu [...] stycznia 2011 r. na podstawie art. 229 ust.1 i 2 PWP Urząd Patentowy dokonał zmian w rejestrze patentowym poprzez wykreślenie uprawnionego P. sp. z o.o., S. i wpisanie w to miejsce P. sp. z o.o. – P. Spółka Komandytowo-Akcyjna, [...]. Ostatecznie w 2013 r. uprawniony zmienił status na P. sp. z o.o. – P. sp. j. z siedzibą w [...]. (dalej jako: "Skarżąca", "Spółka" lub "Strona").

W grudniu 2016 r. R. Sp. z o.o. z siedzibą w C. (dalej jako: "Uczestnik postępowania" lub "Wnioskodawca") wystąpiła do Urzędu Patentowego RP, działającego w trybie postępowania spornego, o unieważnienie ww. patentu.

Wnioskodawca wskazał, iż jego interes prawny w domaganiu się unieważnienia spornego patentu wynika z faktu, że strony są bezpośrednimi konkurentami w dziedzinie produkcji elementów do systemów stropowych. Istnienie interesu prawnego Uczestnika w domaganiu się unieważnienia spornego patentu wynika także z faktu wystąpienia do niego przez ówczesnego uprawnionego pismem z dnia 8 marca 2012 r. wzywającym do zaprzestania naruszania spornego patentu przez wytwarzanie, oferowanie, wprowadzanie do obrotu i importowanie nadproży betonowych o cechach wskazanych w zastrz. 5 tego patentu. Na interes prawny Wnioskodawcy wskazuje również zabezpieczenie roszczenia P. sp. z o.o., sp. k.a. z siedzibą w S. (ówczesnego uprawnionego ze spornego patentu) udzielone postanowieniem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., sygn. akt [...], poprzez zakaz obejmujący wytwarzanie, oferowanie, wprowadzanie do obrotu i importowanie nadproży betonowych o cechach wskazanych w zastrz. 5 spornego patentu przez Wnioskodawcę. Ponadto pismem z dnia 14 czerwca 2017 r. Skarżąca zakazała Uczestnikowi postępowania stosowania sposobu produkcji nadproży będącego przedmiotem wynalazku objętego spornym patentem [...], wskazując, że stosowany i opisany przez spółkę R. sposób produkcji nadproży z udziałem kosza zasypowego i stanowisk formierskich narusza sporny patent. Dodatkowo, Wnioskodawca wskazał, że przed Sądem Okręgowym w [...] toczą się sprawy o naruszenie patentu [...], dotyczącego identycznej technologii wytwarzania elementów betonowych i o zabezpieczenie z tytułu naruszania tego patentu wszczęte, odpowiednio, w czerwcu i w lipcu 2016 r. przez aktualnego uprawnionego z tego patentu, a więc Skarżącą.

Na dowód braku zdolności patentowej spornego wynalazku Wnioskodawca przedłożył należycie uwierzytelnione kopie następujących dokumentów:

- kopię decyzji UP RP z dnia [...] marca 2016 r., sygn. [...],

- opinię prof. A. A. i dr. M. W. odnośnie braku zdolności patentowej spornego patentu,

- fragmenty publikacji A. Ajdukiewicz i J. Mames pt.: "Konstrukcje sprężone", Arkady 1984 r., obejmujące okładkę, str. tytułową oraz strony 70 - 75,

- kopię decyzji UPRP z dnia [...] grudnia 2016 r., sygn. [...],

- fragmenty publikacji K. Dąbrowski, W. Stachurski, A. Z. Zieliński pt.: "Konstrukcje betonowe", Arkady 1982 r., obejmujące okładkę, str. tytułową oraz strony 16,17,105,110.

- kopię "Wstępnej Opinii Technicznej" z dnia 28 czerwca 1978 r. dotyczącej stropów FRB wraz z tłumaczeniem jej fragmentów,

- kopię umowy licencyjnej nr [...] z [...].11.1990 r.,

- decyzję ITB nr [...] z grudnia 1990 r.

W dalszej części postępowania Skarżąca kwestionowała interes prawny Wnioskodawcy, podnosząc że sporny patent w zakresie sposobu wykonania nadproży objęty zastrzeżeniami 1-4 nie utrudnia i nie uniemożliwia Wnioskodawcy prowadzenia działalności gospodarczej. Na dowód zdolności patentowej kwestionowanego wynalazku Strona przedłożyła publikację N.R. Hewson’a pt. "Prestressed Concrete Bridges: design and construction" wraz z uwierzytelnionym tłumaczeniem.

Decyzją z dnia [...] września 2017 r., o wskazanym wyżej numerze, Urząd Patentowy RP unieważnił patent na wynalazek pt.: "Sposób wykonywania nadproży i nadproże" nr [...] w części obejmującej sposób wykonywania nadproży objęty zastrzeżeniami 1-4. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia przedstawiono następującą argumentację:

Stosownie do art. 89 ust. 1 PWP, patent może być unieważniony w całości lub w części na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu.

W myśl art. 255 ust. 1 pkt. 1 PWP, sprawy o unieważnienie patentu rozpatruje Urząd Patentowy RP w trybie postępowania spornego, natomiast ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia wynalazku w Urzędzie Patentowym RP.

Wystąpienie z wnioskiem o unieważnienie patentu jest uzależnione od wykazania interesu prawnego wnioskodawcy. Kolegium Orzekające uznało, że Wnioskodawca posiada interes prawny w domaganiu się unieważnienia spornego patentu. Strony są bezpośrednimi konkurentami w dziedzinie produkcji betonowych elementów strunobetonowych, w tym nadproży o cechach według spornego wynalazku, i wprowadzania takich wyrobów do obrotu gospodarczego (o czym świadczą np. strony internetowe stron), a więc sporne prawo prowadzi do ograniczenia zagwarantowanej swobody działalności gospodarczej Wnioskodawcy. Interes ten, w aspekcie prawnym, uzasadniają więc przepisy o swobodzie prowadzenia działalności gospodarczej (podano tu orzecznictwo sądowoadministracyjne). W aspekcie faktycznym o istnieniu interesu prawnego Wnioskodawcy świadczy – zdaniem UP RP - okoliczność istnienia sporu ze Skarżącą, która zarzuca mu naruszenie praw ze spornego patentu pismem z dnia 14 czerwca 2017 r. Pismem tym P. sp. z o.o. P., sp. j. z siedzibą w [...] zakazała spółce R. stosowania sposobu produkcji nadproży będącego przedmiotem wynalazku objętego spornym patentem [...] wskazując, że stosowany i opisany przez spółkę R. sposób produkcji nadproży z udziałem kosza zasypowego i stanowisk formierskich narusza sporny patent.

W zakresie sporu merytorycznego organ przytoczył przepisy PWP. Wskazał, że art. 24 PWP stanowi, iż patenty są udzielane na wynalazki, które są nowe, posiadają poziom wynalazczy i nadają się do przemysłowego stosowania, bez względu na dziedzinę techniki, zaś zgodnie z art. 25 ust. 1 powołanej ustawy rozwiązania nie uważa się za nowe, jeśli jest częścią stanu techniki. Stan techniki został zdefiniowany ust. 2 i 3 art. 25 PWP w sposób następujący:

a) przez stan techniki rozumie się wszystko to, co przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu, zostało udostępnione do wiadomości powszechnej w formie pisemnego lub ustnego opisu, przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób;

b) za stanowiące część stanu techniki uważa się również informacje zawarte w zgłoszeniach wynalazków lub wzorów użytkowych, korzystających z wcześniejszego pierwszeństwa, nieudostępnione do wiadomości powszechnej, pod warunkiem ich ogłoszenia w sposób określony w ustawie.

W ocenie UP RP, dla udowodnienia braku nowości rozwiązania muszą być wykazane łącznie trzy następujące przesłanki: udostępnienie rozwiązania technicznego do wiadomości powszechnej, udostępnienie musi nastąpić w takim zakresie, aby dla znawcy danej dziedziny ujawnione zostały dostateczne dane do stosowania wynalazku i udostępnienie to musi nastąpić przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu.

Zgodnie z ustalonym orzecznictwem dla wykazania braku nowości należy przeciwstawić kwestionowanemu rozwiązaniu konkretne rozwiązanie o identycznych cechach. Na mocy art. 26 ust 1 PWP, wynalazek uważa się za posiadający poziom wynalazczy, jeżeli wynalazek ten nie wynika dla znawcy, w sposób oczywisty, ze stanu techniki, przy czym według ust. 2 tego przepisu, przy ocenie poziomu wynalazczego nie uwzględnia się zgłoszeń, o których mowa w art. 25 ust. 3 PWP (wynalazków lub wzorów użytkowych, korzystających z wcześniejszego pierwszeństwa, nieudostępnionych do wiadomości powszechnej).

Urząd Patentowy RP stwierdził, że zakres ochrony przedmiotowego patentu określono w zastrzeżeniach niezależnych nr 1 i 5 oraz w zastrzeżeniach zależnych nr 2, 3 i 4 w sposób następujący:

1. "Sposób wykonywania nadproży poprzez wibracyjne formowanie betonu ze wzmocnieniem na płycie podstawowej, znamienny tym, że na płycie podstawowej, na torowisku pracy maszyny formującej, rozciąga się linki stalowe (2), będące wzmocnieniem, naciąga się je, a następnie wokół linek (2) formuje się belkę betonową (1) o prostokątnym przekroju poprzecznym, po czym, po okresie uzyskania właściwej wytrzymałości betonu, zwalnia naciąg linek (2).

2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że linki (2) rozciąga się w jednej płaszczyźnie.

3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, ze linki (2) rozciąga się w kilku rzędach.

4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że belkę betonową (1) tnie się na znormalizowane odcinki.

5. Nadproże w postaci elementu betonowego ze wzmocnieniem, znamienne tym, że stanowi je belka (1) o prostokątnym przekroju poprzecznym, mająca w dolnej strefie co najmniej jeden rząd wstępnie naciągniętych linek stalowych (2)".

Następnie zaprezentowano grafikę obrazującą ww. opis (s. 10 zaskarżonej decyzji).

Przechodząc do meritum, Kolegium Orzekające uznało za zasadny zarzut udzielenia spornego patentu z naruszeniem art. 26 PWP, tj. zarzut braku poziomu wynalazczego spornego wynalazku w odniesieniu do sposobu wykonywania nadproży zastrzeganego w zastrz. 1 sporego patentu. Kopie stron: 73, 74 publikacji A. Ajdukiewicz, J. Mames pt. "Konstrukcje sprężone", Arkady, Warszawa 1984, ujawniają sposób wykonywania elementów konstrukcyjnych, poprzez wibracyjne formowanie betonu ze wzmocnieniem na płycie podstawowej, w którym na płycie podstawowej, na torowisku pracy maszyny formującej, rozciąga się linki stalowe (cięgna), będące wzmocnieniem, naciąga się je, a następnie wokół linek (cięgien) formuje się element betonowy o przekroju poprzecznym, którego kształt zależy od kształtu formy, po czym, po okresie uzyskania właściwej wytrzymałości betonu, zwalnia się naciąg linek (cięgien). Jest przy tym oczywiste dla znawcy, że w ten sposób można wykonać powszechnie znaną belkę o przekroju poprzecznym kształtem zbliżonym do prostokątnego, tj. nadproże.

Urząd podkreślił, że w sprawie o sygnaturze [...] zakończonej decyzją z dnia [...] marca 2016 r. Urząd Patentowy unieważnił sporny patent pt.: "Sposób wykonywania nadproży i nadproże" nr [...] w zakresie nadproża zastrzeżonego w zastrz. 5 tego patentu uznając, że brak nowości takiego nadproża potwierdza, niezależnie od siebie, każda z załączonych przy piśmie firmy brytyjskiej T. z dnia 7 stycznia 2015 r. stron katalogowych producentów brytyjskich, dotycząca sprężonych nadproży prostokątnych i pochodząca ze zbiorów bibliotecznych tej firmy (k. 61-71 akt. Sp.218.2014), tj. odpowiednio strony katalogowe A. Ltd. z 1999 r., N. z kwietnia 1999 r., R. Ltd z lutego 1996 r., oraz T. z kwietnia 1994 r., a także strona katalogowa firmy brytyjskiej L. z datą październik 1993 r. Mianowicie, każda z tych kart katalogowych ujawnia nadproże w postaci elementu betonowego ze wzmocnieniem, które stanowi belka o prostokątnym przekroju poprzecznym, mająca w dolnej strefie co najmniej jeden rząd wstępnie naciągniętych linek stalowych (strun), a więc nadproże o wszystkich cechach zastrzeganych w zastrz. 5 spornego patentu.

Niezależnie od powyższego, przedłożona przez Wnioskodawcę w przedmiotowym postępowaniu kopia "Wstępnej Opinii Technicznej" z dnia 28 czerwca 1978 r. dotyczącej stropów F. pokazuje (k. 68, T.I, akt Sp.467.2016) belkę o prostokątnym przekroju poprzecznym w dolnej części, mającą w dolnej strefie co najmniej jeden rząd wstępnie naciągniętych linek stalowych, tj. o cechach zastrzeganych w zastrz. 5 spornego patentu.

UP RP podniósł, że zgodnie z art. 33 ust. 4 PWP zastrzeżenie niezależne powinno przedstawiać ogół cech zgłaszanego wynalazku, a do przedstawienia wariantów wynalazku służą zastrzeżenia zależne. Tak więc, zgodnie z ustalonym orzecznictwem, brak zdolności patentowej wynalazku określonego w zastrzeżeniu niezależnym pociąga za sobą brak zdolności patentowej wariantów wynalazku określonych w zastrzeżeniach zależnych.

Organ zauważył, że zgodnie z orzecznictwem i doktryną, gdy istnieją przesłanki unieważnienia prawa wyłącznego w zakresie określonym w tzw. zastrzeżeniu niezależnym, to skutki tego unieważnienia rozciągają się także na treść tzw. zastrzeżeń zależnych, a w konsekwencji unieważnieniu podlega całe prawo wyłączne (powołano tu judykaturę Sądu Najwyższego oraz piśmiennictwo).

Konkludując, Urząd Patentowy RP unieważnił sporny patent po stwierdzeniu, że:

- Wnioskodawca ma interes prawny w jego zakwestionowaniu,

- poziom wynalazczy omawianego patentu jest wątpliwy.

Pismem z dnia 23 listopada 2017 r. Strona złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję, wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Rozstrzygnięciu zarzucono:

1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 26 PWP, poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, iż wynalazek objęty ww. patentem nie posiada poziomu wynalazczego, podczas gdy samo istnienie publikacji wspominających o danej konstrukcji betonowej nie uzasadnia braku wynalazczości sposobu produkcji objętego zastrzeżeniami 1-4 patentu,

2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 24 PWP, poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji uznanie, że wynalazek spełnia przesłanki objęcia go ochroną pomimo, że zdaniem Urzędu Patentowego nie posiada on poziomu wynalazczego.

3. naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 7, art, 77 § 1, art 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257; dalej jako: "KPA"), poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez uznanie, iż samo wspomnienie w publikacjach wskazanych w uzasadnieniu decyzji organu o belkach ze strunami świadczy o braku cechy wynalazczości w wynalazku Skarżącej dot. sposobu wytwarzania nadproży o zbliżonej konstrukcji.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto ww. zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Pismem procesowym z dnia 1 października 2018 r. Uczestnik postępowania – R. Sp. z o.o. z siedzibą w C. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz.1302; dalej jako: "PPSA").

Istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie: czy określony wynalazek – sposób wykonywania nadproży - prezentuje poziom wynalazczy uzasadniający udzielenie mu ochrony prawnej (patentu).

Przypomnieć w tym miejscu należy, że art. 24 PWP stanowi, iż patenty są udzielane na wynalazki, które są nowe, posiadają poziom wynalazczy i nadają się do przemysłowego stosowania, bez względu na dziedzinę techniki, zaś zgodnie z art. 25 ust. 1 powołanej ustawy, rozwiązania nie uważa się za nowe, jeśli jest częścią stanu techniki.

Przy merytorycznej ocenie poziomu wynalazczego rozwiązania konieczne jest uwzględnienie w zasadzie całego stanu techniki. Rozwiązanie uważa się za oczywiste, gdy w świetle stanu techniki ujawnionego w jednym lub łącznie w kilku dokumentach wynika ono w sposób oczywisty dla znawcy posiadającego przeciętną wiedzę z danej dziedziny. W szczególności za rozwiązania oczywiste uważa się rutynowe dostosowanie znanego rozwiązania do danych warunków, proste wykorzystanie znanej zasady dla osiągnięcia oczywistego w świetle tej zasady celu, proste zastąpienie znanych środków technicznych w znanym rozwiązaniu ich ekwiwalentami lub proste skojarzenie kilku znanych rozwiązań (zob. W. Kotarba i inni "Komentarz do prawa wynalazczego", Warszawa 1994, s.15). Sposób uwzględnienia stanu techniki przyjęty w praktyce i orzecznictwie polskiego i innych urzędów patentowych (patrz: wstęp do rozdz. 3.1 i orzeczenie T 176/89-str. oraz orzeczenia T 745/92 i T 552/89 Komisji Odwoławczej EPO, "Orzecznictwo Komisji Odwoławczych Europejskiego Urzędu Patentowego" (Część I -Zdolność patentowa] materiały i studia zeszyt 7, Polska Izba Rzeczników Patentowych, Warszawa 1998] polega na wybraniu jednego dokumentu najbliższego rozwiązaniu przedmiotowemu (lub kilku dokumentów, gdy przedmiotowe rozwiązanie ma charakter agregatu kilku rozwiązań cząstkowych) i rozpatrywaniu nieoczywistości przedmiotowego rozwiązania w stosunku do tego dokumentu. Dopuszcza się zastosowanie dwóch dokumentów przy ocenie nieoczywistości każdego rozwiązania cząstkowego w przypadku prostego zastąpienia znanych środków technicznych w znanym rozwiązaniu ich ekwiwalentami.

Z uwagi na to, iż kryterium oceny nieoczywistości (poziomu wynalazczego) rozwiązania jako wynalazku podlegającego opatentowaniu nie jest precyzyjne należy odwołać się do utrwalonego orzecznictwa, które wypracowało zasady, służące obiektywizacji tego kryterium (Wybrane zagadnienia z orzecznictwa Komisji Odwoławczej przy Urzędzie Patentowym RP w latach 1993-1994 cz. I (1), oraz w latach 1995-1996 cz. III (2) - w opracowaniu Marii Borowicz; Orzecznictwo Komisji Odwoławczych Europejskiego Urzędu Patentowego Cz. I Zdolność patentowa, wyd. II, PIRP materiały i studia 12, Warszawa 2004 (3).

Wobec powyższego, analizie Sąd poddał stosowane w zastrzeżeniach spornego patentu pojęcie "linka", które rozumieć należy, zgodnie z ogólną definicją, jako "lina o małej średnicy" (patrz Leksykon naukowo-techniczny, WN-T, Warszawa 1989, str.443, TI], gdzie "lina stalowa" oznacza "cięgno, wykonane z odpowiednio skręconych drutów stalowych" (patrz Leksykon naukowo-techniczny, WN-T, Warszawa 1989, str.437, TI). Tak więc, stosowane w zastrzeżeniach spornego patentu pojęcie "linka stalowa" jako cięgno o małej średnicy, wykonane z odpowiednio skręconych drutów stalowych jest tożsame z pojęciem "struny" stosowanym w technologii produkcji strunobetonów (patrz. np. - str. 71 przedłożonej publikacji A. Ajdukiewicz, J. Mames "Konstrukcje sprężone", Arkady, Warszawa 1984, k.435, T.III, akt. Sp. 467.2016).

W świetle powyższej analizy, bezzasadny jest zarzut skargi, zgodnie z którym sporny wynalazek posiada odpowiedni poziom wynalazczy. Urząd prawidłowo wskazał w zaskarżonej decyzji, iż znane są wszystkie czynności zastrzegane w zastrz. 1 spornego patentu, a ponadto znane są strunobetonowe belki prostokątne (nadproża), a więc zastrzegany sposób jest oczywisty dla znawcy. Nie jest więc zgodny z prawdą zarzut, wedle którego "(...) samo istnienie publikacji wspominających o danej konstrukcji betonowej nie uzasadnia braku wynalazczości sposobu produkcji objętego zastrzeżeniami 1-4" (zob. s. 2 skargi). Natomiast to, że autor przedłożonej przez Skarżącą w niniejszym postępowaniu publikacji N. R. Hewson'a "Prestressed Conrete Bridges: design and construction" opublikowanej w 2003 roku, uważa, że osiągniecie konstrukcji strunobetonowych o niewielkich rozmiarach jest niemożliwe, nie może zmienić faktu powszechnej znajomości takich elementów przed datą pierwszeństwa spornego patentu (zob. zawarte powyżej uzasadnienie faktyczne). Sąd zauważa przy tym, że przedłożona publikacja dotyczy wyłącznie konstrukcji mostów,

W związku z powyższym, uznać należało za zasadne stanowisko Urzędu Patentowego RP, kwestionujące poziom wynalazczości spornego wynalazku.

W takim stanie rzeczy, zaskarżoną decyzję należy uznać za prawidłową, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organu uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle obowiązującego prawa, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich jego naruszeń, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 PPSA orzekł, jak w sentencji wyroku.