Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1451/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Oddalono wniosek o zasądzenie kosztów
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 151, art. 182, art. 183, art. 184, art. 189
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 7, art. 77
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 4, art. 9
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu w dniu 11 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B .J. i S. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 1 grudnia 2020 r. sygn. akt II SA/Bd 667/20 w sprawie ze skargi B. J. i S. J. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 5 czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1.oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek X sp. z o.o. w [...] o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, wyrokiem z 1 grudnia 2020 r., II SA/Bd 667/20, oddalił skargę B. J. i S. J. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 5 czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia 18 grudnia 2019 r., nr [...], Prezydent Miasta Bydgoszczy zatwierdził projekt budowlany i udzielił X sp. z o.o. w [...] pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego przy ul. [...] (dz. nr [...], [...] w obr. [...]) w [...] wraz z wewnętrzną instalacją wod.-kan., c.o., elektryczną i wentylacją hybrydową, zewnętrzną instalacją elektryczną, kanalizacją sanitarną i deszczowa oraz wewnętrznym układem drogowym i miejscami parkingowymi.

Decyzją z dnia 5 czerwca 2020 r., nr [...], Wojewoda Kujawsko-Pomorski - po rozpatrzeniu odwołania B. i S. J. od powyższej decyzji - utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że działki na których ma być usytuowany przedmiotowy budynek są długie i dość wąskie, w najszerszym miejscu ich szerokość sięga 16 m, a średnia szerokość wynosi od 13-15 m, co w znacznym stopniu ogranicza ich zagospodarowanie, szczególnie, że dostęp do drogi publicznej jest możliwy jedynie od strony jej krótszej granicy. Wobec powyższego, w ocenie Wojewody, odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019, poz. 1186, dalej: P.b.) stanowi przypadek szczególnie uzasadniony. Zmniejszenie gabarytów budynku nie miałoby wpływu na jego usytuowanie w stosunku do działki odwołujących, przylegającej do dłuższej granicy działki inwestycyjnej. Ponadto uwzględniając szerokość działki, zachowanie odległości od stanowisk postojowych nie mniejszej niż 20m od budynku zamieszkania zbiorowego, nadal nie byłoby możliwe, ponieważ projektowany budynek musiałby mieć szerokość kilku metrów. Zaprojektowanie takiego budynku stałoby w jawnej sprzeczności z wymogami wynikającymi z przepisu art. 5 P.b.

Odnosząc się do twierdzeń odwołujących o błędnie ustalonej przez organ I instancji liczbie miejsc parkingowych znajdujących się na ich działce, Wojewoda wskazał, że Prezydent Miasta Bydgoszczy decyzją z dnia 27 lutego 1997 r, nr [...] zezwalał na budowę jedynie 82 miejsc postojowych, nie zaś 101 czy 102 miejsc postojowych, które zamiennie wskazują odwołujący. Na podstawie tej decyzji oparto wniosek o odstępstwo, ponieważ taka liczba miejsc powinna znajdować się legalnie na działce odwołujących się. Wojewoda nie podzielił twierdzeń skarżących, że miejsca przeznaczone na komis samochodowy są tożsame z miejscami parkingowymi. Organ odwoławczy zwrócił ponadto uwagę, że odległość 20 m od budynku mieszkalnego, objęta udzielonym odstępstwem, dotyczy liczby miejsc większej niż 60, zatem to, czy wydzielonych stanowisk parkingowych jest 82 czy 101 nie ma istotnego wpływu na rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy podzielił przy tym opinię organu I instancji, że przy ocenie powyższego stanu rzeczy należy wziąć pod uwagę, które miejsca bezpośrednio oddziałują na nieruchomość. Ponadto w ocenie Wojewody bliskość parkingu będzie zwiększała atrakcyjność planowanego budynku wielorodzinnego i jednocześnie będzie stanowiła szansę biznesowa dla odwołujących się.

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że spełnione zostały wymagania wynikające z art. 35 ust. 1 i 32 ust. 4 P.b. uzasadniające udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę.

Skargą S. J. i B. J. zaskarżyli powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie: art. 153 p.p.s.a. z uwagi na to, że organy były związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 348/17; art. 7 i 77 k.p.a. poprzez brak zgromadzenia materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji, jego wybiórczą ocenę, brak uzasadnienia od norm usytuowania budynku i brak ustalenia czy inwestycja nie wpłynie negatywnie na działki sąsiednie; art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu oględzin nieruchomości skarżących na okoliczność ustalenia faktycznej ilości miejsc parkingowych; art. 9 ust. 3 P.b. w zw. z § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez wydanie postanowienia z dnia 15 marca 2019 r. udzielającego zgody na odstępstwo od ww. przepisów, wskutek bezzasadnego przyjęcia, że w stanie faktycznym istnieje przypadek szczególnie uzasadniony, a także bez zbadania czy to odstępstwo nie powoduje zagrożenia dla ludzi i bezpieczeństwa mienia; naruszenie art. 64 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu strony skarżącej dotyczącego niezastosowania się przez organy obu instancji do oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku z dnia 7 czerwca 2017 r., w sprawie o sygn. II SA/Bd 348/17, Sąd podniósł, że wyrok ten nie został wydany w tej samej sprawie co niniejsza, z uwagi na istotne różnice w stanie faktycznym sprawy. W sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 7 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 348/17, istotną okolicznością mającą wpływ na rozstrzygnięcie Sądu było sąsiedztwo stacji LPG z naziemnymi zbiornikami z gazem płynnym, zlokalizowanej na działce o nr ew. [...], obręb [...], które powodowało znaczne ograniczenia w możliwości zabudowy nieruchomości. W związku ze zmianą stanu faktycznego i likwidacją przedmiotowej stacji, inwestor złożył w dniu 9 kwietnia 2019 r. kolejny wniosek o pozwolenie na budowę, w oparciu o który wszczęto przedmiotowe postępowanie administracyjne. Nie zachodzi zatem tożsamość między powyższymi sprawami, a tym samym zarzut skarżących jest całkowicie chybiony.

Odnosząc się kolejnych zarzutów Sąd stwierdził, że nie istniały okoliczności w sprawie uzasadniające potrzebę przeprowadzenia oględzin nieruchomości skarżących. Ustalając liczbę miejsc postojowych na nieruchomości należącej do skarżących organ administracji nie może bowiem kierować się tym, ile faktycznie skarżący mają urządzonych miejsc parkingowych na nieruchomości, ale powinien mieć na uwadze treść decyzji Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia 27 lutego 1997 r. o pozwoleniu na budowę parkingu strzeżonego, której integralny element stanowił projekt budowlany przewidujący budowę 82 miejsc postojowych. Sąd zwrócił przy tym uwagę, że z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wynika, że w przypadku parkingu powyżej 60 stanowisk postojowych odległość stanowisk postojowych powinna być nie mniejsza niż 20 m. Oznacza to, że nawet gdyby strona skarżąca dysponowała pozwoleniem na budowę parkingu ze 102 miejscami postojowymi, to i tak nie zmieniałaby się minimalna dopuszczalna odległość miejsc postojowych od okien planowanego budynku. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 9 ust. 1 P.b. w zw. z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. c cyt. rozporządzenia, albowiem prawidłowo udzielono zgody na odstępstwo, umożliwiające wykonanie okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w projektowanym obiekcie w odległości 5,86 m od parkingu usytuowanego na działce o nr ew. [...]. Zgoda taka została wydana po uzyskaniu upoważnienia od Ministra Inwestycji i Rozwoju.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji wykazały w przedmiotowej sprawie, że zachodzą szczególne okoliczności do zastosowania odstępstwa od przepisów regulujących odległość miejsc postojowych od okien budynków. Zwróciły bowiem uwagę na to, że działka inwestycyjna jest długa i wąska (średnia szerokość wynosi ok 13-15) i bez zastosowania odstępstwa od § 19 ust. 1 pkt 1 lit. c, znacznie ograniczone są możliwości zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości, a powstanie budynku wielorodzinnego jest niemożliwe – mimo że to właśnie pod budownictwo wielorodzinne przeznaczony jest przedmiotowy teren w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zastrzeżeń Sądu nie budzą przy tym ustalenia organów, że powyższe odstępstwo nie będzie powodowało zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia. Strona skarżąca powołując się na ochronę własnych interesów nie wskazała w jaki sposób planowana inwestycja miałaby ograniczyć jej możliwość zabudowy działki.

W ocenie Sądu analiza akt kontrolowanej sprawy, dokonana przez pryzmat uregulowań zawartych w art. 35 ust. 1, w art. 32 ust. 4 i art. 33 ust. 2 P.b., nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż wymagania określone w ww. przepisach – niezbędne do wydania pozwolenia na budowę – zostały przez inwestora spełnione. Ponieważ inwestor spełnił wymogi będące przedmiotem oceny organu administracji wynikającej z art. 35 ust. 1 P.b., brak było podstaw prawnych do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.

Sąd podniósł, że działając także z urzędu nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, ani też uchybienia regułom procedury administracyjnej w stopniu skutkującym wznowieniem postępowania, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i w tym stanie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) –dalej w skrócie "p.p.s.a." oddalił skargę jako nieuzasadnioną.

Skargą kasacyjną B. J. i S. J. zaskarżyli powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. wskutek braku zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego, jego wybiórczą ocenę, brak racjonalnego uzasadnienia w zakresie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych i przyjęcia, że w niniejszej sprawie zachodzą szczególne okoliczności do zastosowania odstępstwa od przepisów regulujących odległość miejsc postojowych od okien budynków, a powyższe odstępstwo nie będzie powodowało zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia,

b) art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie oględzin nieruchomości, pomimo że decyzja Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia 27.02.1997 r. nr [...] nie zawiera w swej treści określenia ilości miejsc postojowych odwołując się do załączonego projektu, w którym to określona została ilość miejsc postojowych na ok. 101 miejsc, w tym 82 miejsca parkingowe,

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit a w zw. z art. 174 ust. 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 9 ust. 3 P.b. i przepisem § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r w sprawie warunków technicznych przez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie poprzez przyjęcie, że stan faktyczny niniejszej sprawy uzasadnia, iż występuje przypadek szczególnie uzasadniony, pomimo że nawet nie zostało zbadane w toku postępowania administracyjnego czy to odstępstwo nie spowoduje zagrożenia dla ludzi i bezpieczeństwa mienia,

d) art. 174 ust. 1 p.p.s.a w zw. z art. 4 P.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie polegające na przyjęciu, iż zasada wolności budowlanej gwarantuje podmiotowi, który legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nieograniczone prawo do zabudowy nieruchomości, pomimo, że zamierzenie inwestycyjne w sposób rażący narusza uzasadnione interesy osób trzecich, w niniejszej sprawie skarżących poprzez pobawienie ich prawa i możliwości zabudowy własnej nieruchomości zgodnie z przeznaczeniem tej nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego,

e) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a poprzez oddalenie skargi, pomimo iż skarga była uzasadniona.

Z uwagi na powyższe w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżących kosztów postępowania sądowego, w tym także kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Jednocześnie skarżący zrzekli się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, uczestnik postępowania X Sp. z o.o. w [...] wniosła o oddalenie w całości skargi kasacyjnej, zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. Uczestnik również nie wnosił o przeprowadzenie rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przechodząc do rozpoznania skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności należy wskazać, że wnoszący kasację zrzekli się rozprawy, a pozostałe strony nie zażądały jej przeprowadzenia. Zachodziła zatem podstawa z art. 182 § 2 p.p.s.a. do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej.

Wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 1 grudnia 2020 r., II SA/Bd 667/20, nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zasadniczym przedmiotem sporu w przedmiotowej sprawie była kwestia prawidłowości udzielenia inwestorowi w trybie art. 9 P.b. - przed wydaniem kwestionowanego pozwolenia na budowę – zgody na odstępstwo od przepisów § 19 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.), polegające na wykonaniu okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w projektowanej budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce budowlanej nr ew. [...]i [...], obręb [...], przy ul. [...] w [...], w odległości 5,86 m od parkingu usytuowanego na działce o nr ew. [...] obręb [...] i na działce nr ew. [...] obręb [...]. Zdaniem skarżących, Prezydent Miasta Bydgoszczy udzielając postanowieniem w dniu 15 marca 2019 r. w trybie art. 9 ust. 2 P.b. i na podstawie upoważnienia Ministra Inwestycji i Rozwoju (pismo z dnia 11 marca 2019 r. znak: [...] [...]) zgody na powyższe odstępstwo, przyjął nieprawidłową ilość miejsc postojowych na działce nr ew. [...] (82 miejsca parkingowe zamiast ok. 101 miejsc). Ponadto w ocenie skarżących w przedmiotowej sprawie nie zachodzą szczególne okoliczności do zastosowania odstępstwa od przepisów regulujących odległość miejsc postojowych od okien budynków.

Stosownie do treści art. 9 ust. 1 P.b. w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7, przy czym odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 – ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, w drodze postanowienia, udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo (art. 9 ust. 2 P.b.). W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że przywołany przepis stanowi regulację szczególną, umożliwiającą organom architektoniczno-budowlanym na dopuszczenie do zrealizowania obiektu budowlanego, mimo uchybienia wymogom określonym dla wszystkich obiektów tego rodzaju co projektowany, jedynie w sytuacjach wyjątkowych. Ocena, czy w danej sytuacji zachodzą takie przypadki należy do organu administracji architektoniczno-budowlanej, który ma obowiązek rozważyć okoliczności, mające wpływ na rozstrzygnięcie, takie jak: treść przepisu techniczno-budowlanego, od którego ma być udzielone odstępstwo, ukształtowanie nieruchomości, na której ma być realizowany obiekt budowlany, stan zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, ocenę proponowanych rozwiązań w świetle zasad wiedzy technicznej (zob. wyrok NSA z 21 czerwca 2018 r., II OSK 1835/16). Celem omawianej regulacji jest umożliwienie modyfikacji szczegółowych i bezwzględnie obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych w wyjątkowych stanach faktycznych, w których nie jest możliwe zastosowanie się do nich, z uwagi na różnego rodzaju okoliczności (zob. wyrok NSA z 11 kwietnia 2019 r., II OSK 1353/17).

Jak wynika z projektu budowlanego, planowany budynek mieszkalny wielorodzinny usytuowany ma być na długich i wąskich działkach inwestycyjnych. W najszerszym miejscu (od strony wjazdu na działki) teren inwestycji wynosi ok. 17,5 m przy średniej szerokości ok. 13-15 m. Dłuższą granicą teren inwestycji przylega do nieruchomości skarżących, na których zlokalizowanych jest ponad 60 miejsc postojowych dla samochodów osobowych. Stosownie do treści § 19 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, odległość stanowisk postojowych dla samochodów osobowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem: hotelu, motelu, pensjonatu, domu wypoczynkowego, domu wycieczkowego, schroniska młodzieżowego i schroniska, w przypadku parkingu powyżej 60 stanowisk postojowych nie może być mniejsza niż 20 m. Konieczność uwzględnienia ww. wymogu przy projektowaniu planowanej inwestycji na terenie nieruchomości, których szerokość w najszerszym miejscu wynosi ok. 17,5 m, z przyczyn oczywistych uniemożliwiałaby jej powstanie. W przedmiotowej sprawie zatem - wbrew twierdzeniom skarżących – z uwagi na cechy i ukształtowanie działki inwestycyjnej oraz stan zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej należącej do skarżących, istniały szczególnie uzasadnione podstawy do wystąpienia o przedmiotowe odstępstwo.

Nie można zgodzić się ponadto ze stanowiskiem, że okoliczność rzeczywistego urządzenia na nieruchomości skarżących 101 miejsc postojowych zamiast wskazanych w postanowieniu Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia 15 marca 2019 r. 82 miejsc, miała wpływ na prawidłowość udzielonej tym postanowieniem zgody na odstępstwo. Zwrócenia uwagi wymaga bowiem, że ww. zgoda na odstępstwo udzielona została od przepisów § 19 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis ten normuje natomiast jedną odległość okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym od miejsc postojowych w liczbie stanowisk powyżej 60. Udzielone odstępstwo ma zastosowanie zatem zarówno do 82, 101 jak i większej liczby miejsc postojowych, bowiem przepisy rozporządzenia nie wymagają, aby w przypadku liczby miejsc parkingowych powyżej 60 ich odległość od budynku mieszkalnego była większa niż 20 m, a której to odległości dotyczyło postanowienie z dnia 15 marca 2019 r. Stanowisko wyrażone w tej kwestii w zaskarżonej decyzji oraz w wyroku Sądu I instancji jest w związku z powyższym prawidłowe. Z tych też względów podniesiony w podstawach skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 9 ust. 3 P.b. i § 19 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (przepis szczegółowo przywołany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej), nie zasługiwał na uwzględnienie.

W konsekwencji powyższych ustaleń nie mogły odnieść zamierzonego skutku podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. Jak bowiem wykazano powyżej, kwestia zasadności udzielenia przedmiotowego odstępstwa od przepisów § 19 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, znajdowała swoje racjonalne uzasadnienie w okolicznościach przedmiotowej sprawy wynikających z zebranego przez organy materiału dowodowego. Ponadto wynikające z projektu budowlanego rozwiązania zostały pozytywnie uzgodnione i zaopiniowane przez rzeczoznawców ds. higieniczno-zdrowotnych i zabezpieczeń przeciwpożarowych, co nie zostało w żaden sposób przez skarżących podważone. Natomiast zarzut skargi kasacyjnej dotyczący nieprzeprowadzenia dowodu z oględzin nieruchomości skarżących celem ustalenia rzeczywistej ilości urządzonych na niej miejsc postojowych (ok. 101 miejsc zamiast 82) nie zasługiwał na uwzględnienie z tego powodu, iż dotyczył okoliczności nie mającej istotnego wpływy na treść decyzji ostatecznej, o czym była mowa powyżej.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 4 P.b. wyrażającego zasadę wolności budowlanej i podnoszonej przez skarżących konieczności poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, wskazać należy, że ocena tej okoliczności dokonywana jest w kontekście spełnienia przez inwestora warunków wynikających z przepisów prawa budowlanego. O ile warunki te zostają spełnione – co miało miejsce w przedmiotowej sprawie - o tyle nie można mówić o naruszeniu interesu osób trzecich. Przy czym zwrócenia uwagi wymaga, że wbrew twierdzeniom skarżących, ich nieruchomość sąsiadująca z terenem inwestycji nie jest w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczona pod zabudowę wielorodzinną. Co więcej - teren ten nie jest przeznaczony pod jakąkolwiek zabudowę mieszkaniową. Z treści i rysunków miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta [...]z dnia 24 czerwca 2009 r., nr [...], wynika, że nieruchomość skarżących, na których urządzone są miejsca parkingowe (działka nr [...]), znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...] Stosownie natomiast do treści § 27 ww. uchwały, dla terenów [...] i [...] ustala się przeznaczenie podstawowe - teren obsługi komunikacji samochodowej (stacja paliw) i uzupełniające - teren zabudowy usługowej (usługi gastronomiczne, myjnia samochodowa). Niezrozumiałe są w tych okolicznościach argumenty skarżących, że ich działka w planie zagospodarowania przestrzennego również jest przeznaczona pod zabudowę wielorodzinną i w związku z powstaniem spornej inwestycji nie będą oni mogli na swoim terenie pobudować żadnego budynku mieszkalnego.

W świetle przedstawionej powyżej argumentacji Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko WSA w Bydgoszczy, który zasadnie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 5 czerwca 2020 r.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny w pkt 2 wyroku oddalił wniosek X sp. z o.o. w [...] o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, wobec braku podstawy prawnej do przyznania takich kosztów. W postępowaniu przed Sądem II instancji ustawodawca wprowadził zasadę finansowej odpowiedzialności za wynik postępowania. W przypadku oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną jest obowiązana zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ - jeżeli skargą kasacyjną zaskarżono wyrok Sądu I instancji oddalający skargę lub skarżącego - jeżeli skargą kasacyjną zaskarżono wyrok Sądu I instancji uwzględniający skargę (art. 204 p.p.s.a.). Ustawodawca celowo jednak nie uregulował konieczności zwrotu kosztów postępowania na rzecz uczestnika postępowania kasacyjnego, odsyłając w tej kwestii do wynikającej z art. 199 p.p.s.a. zasady ponoszenia przez strony kosztów ich udziału w sprawie. Zwrot kosztów postępowania jest dopuszczalny tylko wtedy, gdy wynika to wprost z przepisu, a we wszystkich innych sytuacjach obowiązuje zasada ponoszenia kosztów postępowania. Wszelka nadinterpretacja tej zasady poprzez stosowanie wykładni celowościowej jest niedopuszczalna.

Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.