Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 719/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 17 ust 1 pkt 2, art 79b ust 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2007 nr 39 poz 251
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant ref. staż. Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2011 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 719/11

UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej "GIOŚ"), po rozpatrzeniu odwołania P. C. (dalej "skarżącego") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w G. (dalej "WIOŚ") z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] (dalej "decyzji WIOŚ"), uchylił decyzję WIOŚ w części dotyczącej określenia adresata decyzji i orzekł o wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu uchybienia obowiązkowi wynikającemu z art.17 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251 i Nr 88, poz. 587).

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., wydaną na podstawie art.79b ust.1 pkt 2 ustawy o odpadach WIOŚ nałożył na Firmę Prywatną "D." z siedzibą w R. przy ulicy [...] karę pieniężną w wysokości [...] zł za wytwarzanie odpadów bez wymaganego przedłożenia informacji o wytworzonych odpadach oraz sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami (dalej "informacji").

Skarżący wniósł do GIOŚ (za pośrednictwem WIOŚ) odwołanie od decyzji

WIOŚ.

Rozpatrzywszy odwołanie skarżącego zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. GIOŚ orzekł jak wskazano na wstępie.

Uzasadniając własne rozstrzygnięcie, GIOŚ wskazał w szczególności, co następuje:

Art.17 ust.1 pkt 2 ustawy o odpadach przewiduje obowiązek przedłożenia informacji o wywarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami. Obowiązek ten dotyczy wytwórców odpadów, którzy wytwarzają odpady niebezpieczne w ilości do 0,1 Mg rocznie albo powyżej 5 Mg rocznie odpadów innych niż niebezpieczne ("odpady inne niż niebezpieczne" zwane dalej także "innymi odpadami").

W myśl art.79b ust.1 pkt 2 ustawy o odpadach posiadacz odpadów, który wytwarza odpady bez wymaganego złożenia informacji o wytworzonych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami lub prowadzi gospodarkę odpadami niezgodnie ze złożoną informacją, podlega karze pieniężnej w wysokości [...] zł. Karę tę, zgodnie z art.79b ust.1 ustawy o odpadach, wymierza w drodze decyzji właściwy wojewódzki inspektor ochrony środowiska.

Skarżący prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą Firma Prywatna "D." z siedzibą w R. przy ulicy [...]. Kontrola przeprowadzona przez WIOŚ w dniach [...] czerwca - [...] lipca 2010 r. wykazała, że na terenie zakładu produkowane są opakowania drewniane (palety drewniane).

W trakcie kontroli okazano dwie karty przekazania odpadu o kodzie [...] - trociny, wióry, ścinki, drewno, płyta wiórowa i fornir inne niż wymienione w [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. w ilości [...] Mg i z dnia [...] czerwca 2010 r. w ilości [...] Mg. Odbiorcą odpadów jest zgodnie z umową zawartą w dniu [...] października 2008 r. K. Sp. z o.o.

W protokole kontroli odnotowano również, że przedsiębiorca wytwarza odpady w postaci zużytych lamp fluorescencyjnych, zużytego oleju sprężarkowego, zużytej odzieży ochronnej, opakowań (kartony, worki papierowe).

W decyzji WIOŚ wadliwie wskazano jako stronę nie skarżącego jako osobę fizyczną a firmę którą posługuje się w obrocie gospodarczym w ramach prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej (działalności prowadzonej jako osoba fizyczna).

Co do zasady jednakże wymierzenie skarżącemu kary jest zasadne. Materiał dowodowy sprawy potwierdza bowiem, że skarżący nie przedłożył informacji pomimo tego, że jego działalność powoduje powstanie rocznie ponad 5 Mg odpadów innych niż niebezpieczne (potwierdzają to karty przekazania odpadu o kodzie [...]).

Wbrew ocenie dokonanej przez WIOŚ nie ma natomiast wystarczających podstaw do przyjęcia, że skarżący wytwarza również odpady niebezpieczne. Zapis protokołu w tym zakresie jest nieprecyzyjny i nie pozwala na ustalenie, czy odpady te występowały na terenie zakładu, jak też nie pozwala na ustalenie rocznej ilości wytworzonych odpadów.

Niezależnie od powyższego, samo wytwarzanie przez skarżącą odpadów innych niż niebezpieczne, upoważnia do nałożenia na skarżącą kary, o której mowa w art.79b ust.1 ustawy o odpadach.

Skarżący wniósł do Sądu skargę na decyzję GIOŚ , podnosząc następujące kwestie:

Skarżący nie wytwarza odpadów. Organ wadliwie zakwalifikował jako odpady następujące produkty: (-) zrzynę (nie ścinki drewna) ładowaną bezpośrednio do kontenerów transportowych, przygotowaną do sprzedaży zgodnie z umową na sprzedaż surowca drzewnego, (-) trociny tartaczne, nie magazynowane a ładowane za pośrednictwem cyklonu do kontenerów transportowych przygotowane do sprzedaży zgodnie z umową na sprzedaż surowca, (-) korę i ścinki drewna - drzazgi nie są magazynowane na hałdach (w protokole kontroli nie istnieje dowód w postaci zdjęć oraz inny dowód na istnienie hałd), (-) stalowe elementy konstrukcyjne nie są odpadem a istotnie cennym elementem części urządzenia typu Hildebrandt ( suszarnia do drewna) i takie też oświadczenie złożył pełnomocnik.

W trakcie kontroli nie okazano kart przekazania opadu o kodzie [...], ani też o kodzie [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. oraz karty z dnia [...] czerwca 2010 r. "wynikłego w tym miejscu prowadzonej działalności". Okazano natomiast umowę sprzedaży surowca z dnia [...] października 2008 r. Skarżący poinformował również, że pierwszą umowę zawarł w 2004 r., przedłożył też aneksy z lat ubiegłych, jak i z okresu, w którym rozpoczął działalność w R., tj. [...] grudnia 2009 r. oraz faktury sprzedaży, więc istotnym jest dzień powstania odpadu. Zgodnie z dokumentacją spółka K. Sp. z o.o. nie jest odbiorcą odpadu, a jest kontrahentem skarżącego. Produkt uboczny z produkcji palet w postaci zrzyny, klocka, trociny oraz drewna okrągłego z wadami stanowi integralną część obrotu skarżącego, jak i jego zysków.

Komisja Rady i Parlamentu Europejskiego nie uznaje tego rodzaju surowców za odpad (Komunikat Komisji Rady i Parlamentu Europejskiego z dnia 21 lutego 2007 r. KOM (2007) 59.

Organ odwoławczy nie zapoznał się ze wszystkimi dowodami i wyjaśnieniami skarżącego, odnosząc się wyłącznie do fikcyjnych informacji przekazanych przez WIOŚ.

Nie ustalono ilości rzekomych innych odpadów, wytwarzanej w ciągu roku, ani też, ile w rzeczywistości przetworzono drewna w okresie od [...] grudnia 2009 r. do dnia rozpoczęcia kontroli.

Skarżący przedłożył także w trakcie kontroli oraz w zastrzeżeniach do protokołu informacje, że złożył stosowne informacje w dniu [...] czerwca 2010 r. w postaci Karty Informacyjnej odnośnie prowadzonej działalności, w których to także jest informacja o ilości przetwarzanego surowca drzewnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów i podtrzymując stanowisko w sprawie.

Pismem procesowym z dnia [...] maja 2011 r. skarżący odniósł się do stanowiska organu przedstawionego w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd rozpoznał skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm- zwanej dalej "p.p.s.a.").

Zgodnie z dyspozycją art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną

Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na decyzję lub postanowienie organu administracji wymaga zaistnienia przesłanek określonych w art.145 § 1 p.p.s.a.

Stosownie do brzmienia przywołanej regulacji, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie sąd administracyjny:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Odnosząc powyższe regulacje do niniejszej sprawy należało skargę oddalić, albowiem zaskarżona decyzja GIOŚ, podobnie jak i utrzymana nią w mocy decyzja WIOŚ są zgodne z przepisami postępowania administracyjnego oraz przepisami prawa materialnego obowiązującymi w dacie wydawania przedmiotowych orzeczeń.

Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja GIOŚ odpowiada

prawu.

Zasadnie uznały organy obu instancji, orzekające w niniejszej sprawie, że zostały w niej spełnione ustawowe przesłanki, zobowiązujące organy inspekcji ochrony środowiska do wymierzenia skarżącej kary, o której mowa w art.79b ust.1 ustawy o odpadach.

W szczególności wspomniane wyżej organy dochowały obowiązków wynikających z art.7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., tj. wyjaśniły w wyczerpujący sposób stan faktyczny sprawy, we wszechstronny sposób rozpatrzyły zgromadzony materiał dowodowy, a także wyczerpująco uzasadniły faktyczne i prawne przesłanki wydania rozstrzygnięć.

Przywołany przepis art.79b ust.1 pkt 2 ustawy o odpadach stanowi, że jeżeli posiadacz odpadów lub transportujący odpady wytwarza odpady bez wymaganego złożenia informacji o wytworzonych odpadach oraz sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami lub prowadzi gospodarkę odpadami niezgodnie ze złożoną informacją podlega karze pieniężnej w wysokości [...] złotych.

Z kolei art.17 ust.1 pkt 2 ustawy stanowi, że wytwórca odpadów jest obowiązany do przedłożenia informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami, jeżeli wytwarza odpady niebezpieczne w ilości do 0,1 Mg rocznie albo powyżej 5 Mg rocznie odpadów innych niż niebezpieczne.

Zgodnie z art.24 ust.1 ustawy informację o wytwarzanych odpadach oraz sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami przedkłada się właściwemu organowi w terminie 30 dni przed dniem rozpoczęcia działalności powodującej powstawanie odpadów lub dniem zmiany tej działalności wpływającej na ilość lub rodzaj wytwarzanych odpadów lub sposobów gospodarowania nimi. Informację przedkłada się w czterech egzemplarzach.

Kryteria pozwalające uznać daną substancję za odpad wskazuje definicja zawarta w art.3 ust.1 ustawy o odpadach, w świetle której odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany.

Przytoczona powyżej definicja odpadów, zawarta w ustawie o odpadach jest tożsama z definicją odpadów zawartą w Dyrektywie 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów (Dz.U. UE.L.06.114.9).

Zgodnie zatem z art.1 ust.1 pkt a Dyrektywy do jej celów "odpady" oznaczają wszelkie substancje lub przedmioty należące do kategorii określonych w załączniku I, które ich posiadacz usuwa, zamierza usunąć lub ma obowiązek usunąć.

Oznaczone numerem 1 załączniki do ustawy i dyrektywy (zatytułowane "Kategorie odpadów") przewidują m.in. również odpad o kodzie [...] - pozostałości z procesów przemysłowych (np. żużle, pozostałości podestylacyjne itp.).

Odpady powstające przy produkcji palet drewnianych należy zakwalifikować do kategorii odpadów [...].

Z materiału dowodowego sprawy wynika, że skarżący prowadził działalność powodującą powstawanie powyżej 5 Mg odpadów innych niż niebezpieczne, w związku z czym zobowiązany do przedłożenia stosownej informacji właściwemu organowi.

Zarzuty skargi są nietrafne. W oparciu o analizę przepisów prawa materialnego, znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie, jak też w oparciu o analizę zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego, Sąd w pełni podziela argumentację odnoszącą się do zarzutów skargi, sformułowaną przez GDOŚ w piśmie procesowym, stanowiącym odpowiedź na skargę.

Fakt wytwarzania odpadów innych niż niebezpieczne w ilości przekraczającej ponad 5 Mg/rok został potwierdzony kartami przekazania odpadu o kodzie [...], które zostały okazane podczas kontroli.

Skarżący podnosi, że w trakcie kontroli nie okazano kart przekazania odpadu o kodzie [...] o numerze [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. i numerze [...] z dnia [...] czerwca 2010 r.

Stosownie do art.76 §1 k.p.a. protokół kontroli stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Dodatkowo wskazać należy, że pismem z dnia [...] lipca 2010 r. skarżący wniósł zastrzeżenia do wskazanego wyżej protokołu kontroli, w którym wskazał, że okazane karty przekazania odpadu wystawione zostały przez K. Sp. z o.o., a nie przez niego. Jest to pośredni dowód świadczący o istnieniu tychże kart.

Podpisując karty przekazania odpadu o kodzie [...], skarżący wyraził wolę pozbycia się odpadu. Sama przydatność określonego przedmiotu dla dalszego procesu produkcyjnego jako surowca, czyjego wartość rynkowa przy sprzedaży nie pozbawia go charakteru odpadu, skoro kwalifikacja do kategorii odpadów jest następstwem woli lub konieczności wyzbycia się przez pierwotnego posiadacza.

Prawidłowo przyjęto w postępowaniu administracyjnym, że skarżący wytwarza rocznie ponad 5 Mg odpadów innych niż niebezpieczne. O ilości tej świadczą zarówno dwie karty przekazania odpadu [...] w ilości [...] Mg i [...] Mg, a także dołączone przez skarżącego pismo K. Sp. z o.o. o ilości zakupionego asortymentu. Wynika stamtąd, że w 2010 r. skarżący przekazał samej trociny tartacznej w ilości [...] kg, czyli [...] Mg.

Odnosząc się do Komunikatu Komisji Rady i Parlamentu Europejskiego z dnia 21 lutego 2007 r. KOM (2007) 59, który według skarżącego świadczy o tym, że wytwarzany przez niego rodzaj surowca nie jest odpadem, należy stwierdzić, że dokument ten wskazuje jedynie schemat stosowany przy podejmowaniu decyzji o rozróżnieniu pomiędzy odpadami a produktami ubocznymi. Skarżący nie wykazał, że spełnia wszystkie założenia niniejszego schematu. Ponadto, nawet jeżeli określony materiał spełnia wskazane wyżej testy, a został on w praktyce usunięty, należy go jednoznacznie uznać za odpad i tak go traktować.

Skarga nie ma zatem usprawiedliwionych podstaw, w związku z czym podlega oddaleniu.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151

p.s.a.