Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 33/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, 2 i 5, art. 5 ust. 1 i 3, art. 7 ust. 1, 2, 6 i 7
journal: Dz.U. 2005 nr 85 poz 728
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2015 r. sprawy ze skargi B. Sp. j. z siedzibą w O. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji oraz ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Administracji i Cyfryzacji (w skrócie: MAiC, Minister) decyzją z dnia [...] października 2014 r., nr [...], na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), dalej: k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez B. Sp. J. z siedzibą w O. (dalej: strona, skarżąca, Spółka) od decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] września 2014 r., nr [...] nakazującej rejestrację 27 używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającej opłatę za używanie 27 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych - uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nakazania rejestracji dwudziestu siedmiu odbiorników telewizyjnych i w tym zakresie nakazał rejestrację czterech używanych odbiorników telewizyjnych.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia:

W dniu [...] czerwca 2014 r. w lokalu zajmowanym przez Spółkę przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. W trakcie przeprowadzonej kontroli ujawniono w lokalu 27 odbiorników telewizyjnych w pokojach gościnnych oraz 1 odbiornik w restauracji, które odbierały program. Gotowość do odbierania programu przez odbiornik zlokalizowany w restauracji stwierdzono przez jego uruchomienie, podczas gdy możliwość odbioru programu przez pozostałe odbiorniki została ustalona na podstawie oświadczenia pracownika Spółki – P. W. , uczestniczącego w kontroli. W toku kontroli na podstawie ustnej wypowiedzi pracownika ustalono, że odbiorniki używane są od stycznia 2014 r. Protokół kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez kontrolerów i pracownika Spółki. Do protokołu załączono podpisane przez pracownika Spółki oświadczenie, z którego wynika, że 27 sztuk odbiorników telewizyjnych w kontrolowanym lokalu jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a ich uruchomienie, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu, nie jest możliwe z powodu zajmowania pokoi przez gości.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...] Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. zawiadomił Spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych i poinformował ją o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. Do pisma załączono potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię protokołu przeprowadzonej kontroli oraz złożonego oświadczenia.

Decyzją z dnia [...] września 2014 r. organ I instancji nakazał rejestrację 27 używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalił opłatę za używanie 27 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 15.633 zł.

W dniu [...] września 2014 r. (data nadania u operatora pocztowego) strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Podniosła w nim, że w momencie kontroli w sali restauracyjnej był jeden odbiornik telewizyjny oraz jeden odbiornik radiofoniczny, które były zarejestrowane. Ponadto wskazała, że część hotelowa obiektu była dopiero przygotowywana do montażu odbiorników telewizyjnych, a informacje podane przez pracownika Spółki w toku kontroli były niezgodne ze stanem faktycznym, z uwagi na zdenerwowanie i przerażenie kontrolą pracownika. Strona zauważyła także, że kontrola była bardzo krótka i pobieżna, a kontrolerzy nie poprosili o przyjazd strony. Kontrolowany obiekt był nowowybudowanym budynkiem, którego część hotelowa nie była wyposażona w odbiorniki telewizyjne. Strona poinformowała również, że w obiekcie jest 24 pokoi, a nie 27 oraz wskazała, że nie skorzystała wcześniej z prawa do wypowiedzenia się w toku postępowania z uwagi na brak czasu i trwające kontrole związane z odbiorem obiektu. Spółka poinformowała również, że po zamontowaniu odbiorników telewizyjnych zostały one zarejestrowane. Zwróciła się o anulowanie nałożonej opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników, wskazując ich brak w obiekcie w momencie kontroli. Do odwołania strona załączyła protokół wykonania i odbioru prac instalacji telewizyjnej.

Powołaną decyzją z dnia [...] października 2014 r. Minister uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nakazania rejestracji dwudziestu siedmiu odbiorników telewizyjnych i w tym zakresie nakazał rejestrację czterech używanych odbiorników telewizyjnych. Wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe, a według art. 2 ust. 2 tej ustawy domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Oznacza to, zdaniem organu, że zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a tym samym posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Organ podniósł również, że w przypadku lokali handlowych, usługowych i produkcyjnych opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik.

Organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo, stanął na stanowisku, że w toku kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych nie ma obowiązku przeprowadzania oględzin obiektu i odbiorników, co do których ustalono, iż nie zostały zarejestrowane, a ustalenie, czy odbiorniki znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, może zostać dokonane w drodze oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli. Podniósł przy tym, że pracownik Spółki uczestniczący w kontroli posiadał odpowiednią wiedzę, jego oświadczenie nie zostało przez niego zmienione na żadnym etapie prowadzonego postępowania administracyjnego, a strona nie przedstawiła przeciwdowodów. Minister zauważył również, że obowiązujące przepisy nie uprawniają kontrolerów do żądania dokumentów tożsamości od osób uczestniczących w kontroli ani oglądania pomieszczeń, w których zlokalizowane są odbiorniki, wbrew woli właściciela lokalu czy osoby uczestniczącej w kontroli, zwłaszcza w sytuacji, gdy obejrzenie pokoi nie jest możliwe z powodu obecności gości hotelowych.

Organ zaznaczył także, że w toku kontroli osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli w związku z czym kontrola może odbywać się również pod nieobecność strony. Minister zauważył również, że Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających, że kontrolowany obiekt był nowowybudowanym budynkiem, którego część hotelowa nie była wyposażona w odbiorniki telewizyjne, a w obiekcie są 24 pokoje. Minister Administracji i Cyfryzacji stwierdził jednocześnie, że załączony do odwołania protokół wykonania i odbioru prac, opatrzony datą [...] września 2014 r., wskazuje jedynie na wykonanie i uruchomienie instalacji telewizyjnej w lokalu zajmowanym przez stronę, a czynność ta pomimo jej wykonania po przeprowadzonej kontroli, nie stanowi dowodu na okoliczność braku posiadania w dniu kontroli (24 czerwca 2014 r.) odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu.

Odnosząc się do wyjaśnień Spółki, że w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego nie wypowiedziała się z uwagi na brak czasu i trwające kontrole związane z odbiorem obiektu, organ odwoławczy wskazał, iż wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji jest prawem strony postępowania, która może z niego nie skorzystać. Organ zaznaczył również, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, że strona, rezygnując z powyższego uprawnienia i przerzucając cały ciężar dowodowy na organ, godzi się na ustalenia poczynione przez organ i nie może zasadnie zarzucać organowi naruszenia obowiązku wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy.

Organ wskazał także, że Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o krótszym niż 14 dni okresie używania ujawnionych odbiorników telewizyjnych oraz poinformował, iż przepisy ustawy o opłatach abonamentowych nie dają organowi administracji publicznej podstaw prawnych do miarkowania wysokości nałożonej opłaty, czy też odstąpienia od jej nałożenia, jeśli zostały spełnione przesłanki do jej ustalenia. Minister wyjaśnił również, że zarejestrowanie 23 odbiorników po przeprowadzonej kontroli nie stanowi podstawy do uchylenia w całości zaskarżonej decyzji, a jedynie stanowi podstawę do uznania, iż decyzja organu I instancji w części nakazującej rejestrację 27 używanych odbiorników telewizyjnych stała się bezprzedmiotowa i uzasadnia nakazanie rejestracji 4 odbiorników telewizyjnych.

Na powyższe rozstrzygnięcie Spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji błędne ustalenie, że w lokalu Spółki znajduje się 27 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, których stan umożliwia natychmiastowy odbiór programu, w sytuacji, gdy podczas kontroli organ nie ujawnił odbiorników, nie dokonał ich policzenia ani nie zweryfikował czy ich stan umożliwia natychmiastowy odbiór programu, poprzestając na oświadczeniu złożonym przez pracownika Spółki oraz błędne ustalenie, że pracownik Spółki uczestniczący w kontroli posiadał wiedzę na temat liczby znajdujących się w obiekcie odbiorników oraz ich stanu, w sytuacji, gdy jest zatrudniony na stanowisku barmana i nie potrafił poprawnie wskazać liczby pokoi, w których miały znajdować się odbiorniki;

2) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ podjęcia czynności niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i oparcie wszystkich ustaleń jedynie na oświadczeniu pracownika restauracji;

3) art. 75 § 1 w zw. z art. 79 § 1 k.p.a. poprzez zastąpienie zeznań świadka sporządzonym oświadczeniem i w konsekwencji pozbawienie skarżącej możliwości zadawania pytań świadkowi i weryfikacji podawanych przez niego informacji.

W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że postępowanie administracyjne zostało w całości oparte na niezweryfikowanym przez organy oświadczeniu pracownika skarżącej, a organy nie przeprowadziły w sposób prawidłowy postępowania dowodowego. Skarżąca zauważyła również, że przeprowadzona kontrola ograniczyła się wyłącznie do ujawnienia i dokonania oględzin tylko jednego odbiornika telewizyjnego, w pozostałym zakresie ograniczając się do odebrania oświadczenia od pracownika biorącego udział w kontroli. Skarżąca podniosła przy tym, że pracownik Spółki nie został przesłuchany w sprawie jako świadek, ani uprzedzony o przysługujących mu uprawnieniach i obowiązkach, a strona została pozbawiona możliwości zadawania pytań świadkowi, co podważa, jej zdaniem, moc tego dowodu. Skarżąca powołując się na błąd co do ilości pokoi w kontrolowanym obiekcie, wskazała, że pracownik składający oświadczenie, nie posiadał wiedzy wymaganej w toku kontroli, a treść złożonego oświadczenia wymagała dalszej weryfikacji.

Powyższe, zdaniem skarżącej, oznaczało, że nie zostało przeprowadzone postępowanie dowodowe dotyczące ilości posiadanych przez Spółkę odbiorników oraz ich stanu, a organ nie podjął próby wyjaśnienia, ile odbiorników znajduje się w obiekcie, gdzie dokładnie się znajdują ani czy ich stan umożliwia natychmiastowy odbiór programu.

Skarżąca nie zgodziła się ponadto z zasadnością przerzucenia ciężaru wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy na stronę w sytuacji zaniechania przez organ podjęcia czynności dowodowych i podniosła, że prowadzenie postępowania dowodowego jest obowiązkiem organu administracji publicznej. Zdaniem Spółki współdziałanie strony w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych sprawy nie wyłącza obowiązku dążenia przez organ do wyjaśnienia prawdy materialnej.

W odpowiedzi na skargę Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.; dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] października 2014 r., uchylającą w części decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] września 2014r. dotyczącą nakazania rejestracji dwudziestu siedmiu odbiorników telewizyjnych i nakazującą rejestrację czterech używanych odbiorników telewizyjnych. Decyzja Ministra akceptowała też rozstrzygnięcie organu I instancji w zakresie ustalenia wysokości opłaty za używanie 27 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 15.633 zł.

W ocenie Sądu, w stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie organ miał w pełni uzasadnione podstawy do tego, aby nałożyć na skarżącą obowiązek rejestracji używanych odbiorników telewizyjnych oraz opłatę za używanie tychże niezarejestrowanych odbiorników.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Poobiera się je w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226, z późn. zm.).

Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 9 września 2004 r. w sprawie o sygn. K 2/03 (OTK ZU nr 8/A/2004, poz. 83) i potwierdził w wyroku z dnia 16 marca 2010r ., sygn. akt K – 24/08, opubl. OTK-A 2010/3/22, abonament to przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa. Jest to więc danina publiczna, różna od innych danin wskazanych w art. 217 Konstytucji przez swój celowy charakter, nie stanowiąca dochodów państwa o charakterze stricte budżetowym. Zarazem abonament, mając charakter publicznoprawny i będąc dochodem publicznym, podlega zasadzie wyłączności władzy ustawodawczej w kształtowaniu dochodów i wydatków państwa. Z drugiej strony jest abonament rodzajem daniny publicznej niebędącej podatkiem, a jedynie "zbliżonej do podatku". Nie jest on opłatą w klasycznej postaci, lecz ma charakter daniny publicznej związanej z możliwością korzystania z publicznych mediów i stanowi dochód celowy pozabudżetowy, przeznaczony na finansowanie misji publicznej.

Abonament jest daniną publiczną, od których podatnik w zasadzie nie może się uwolnić (obowiązek ich świadczenia jest niezależny od woli osoby fizycznej czy też przedsiębiorcy).

W myśl art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika.

Co do zasady opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny (ust. 4 art. 2 ustawy o opłatach abonamentowych).

Modyfikację tej zasady ustawodawca wprowadza w ust. 5 art. 2 ustawy o opłatach abonamentowych określając krąg podmiotów, które niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zobowiązane są do uiszczania tylko jednej z opłat abonamentowych.

Z językowej wykładni powołanych przepisów wynika, że ich adresatem jest posiadacz odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania, zobowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej. Przy czym "używanie" objęte jest domniemaniem zakładającym, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza.

W myśl art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o opłatach abonamentowych kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1 tego aktu, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności.

W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności, (ust. 6 i 7 art. 7 ustawy o opłatach abonamentowych).

Organ kontrolujący (operator publiczny) działając stosownie do ustawy o opłatach abonamentowych skontrolował spełnienie obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych.

W toku przeprowadzonej przez operatora publicznego kontroli w dniu [...] czerwca 2014 r. w pomieszczeniu użytkowym Spółki – [...] stwierdzono, że znajduje się 28 sprawnych odbiorników telewizyjnych i 1 odbiornik radiowy

(1 telewizyjny i radiowy – zarejestrowane oraz 27 odbiorników w pokojach gościnnych, niezarejestrowanych). Ustaleń tych organ dokonał na podstawie protokołu kontroli, oświadczenia wiedzy złożonego przez pracownika skarżącej uczestniczącego w kontroli.

Protokół kontroli, zdaniem Sądu, zaliczyć należy do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a. traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1264/13, Lex nr 1591981).

W niniejszej sprawie protokół został sporządzony i podpisany przez kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych - co uzasadnia przyjęcie go za wiarygodny dowód w sprawie. Przy czym zdaniem Sądu moc dowodową sporządzonego protokołu zwiększa również fakt, że został on bez zastrzeżeń podpisany przez pracownika podmiotu kontrolowanego, co potwierdza prawdziwość zawartych w nim ustaleń. Ustalenia protokołu zostały potwierdzone i uzupełnione oświadczeniem pracownika Spółki złożonym podczas kontroli. Nie ma, zdaniem Sądu przeszkód prawnych, by w kontroli uczestniczyła, inna niż kontrolowany przedsiębiorca osoba, która - jak w przedmiotowej sprawie - jest pracownikiem zorientowanym w sprawach finansowych. Podpis takiej osoby na protokole kontroli należy uznać za potwierdzający, po pierwsze, że brała ona udział w kontroli, a po drugie, że osoba ta nie kwestionuje ustaleń kontroli.

Należy podkreślić, że oprócz podpisania bez uwag protokołu, w którym znajduje się zapis, że obecny pracownik skarżącej został poinformowany o przepisach wynikających z ustawy o opłatach abonamentowych, w aktach sprawy znajduje się własnoręcznie podpisane oświadczenie tego pracownika. Wszystko to wskazuje, że osoba ta (barman) stanowi wiarygodne źródło dowodowe, którego wartości dowodowej nie można zakwestionować.

Pracownik ten nie był przesłuchiwany charakterze świadka, zatem zarzuty o niepouczeniu go o prawie odmowy zeznań czy też braku poinformowania strony postępowania o miejscu i terminie przeprowadzenia tego dowodu są nietrafne.

Sąd zauważa, że żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga, by w kontroli uczestniczył podmiot kontrolowany, ani też by ważność protokołu zależała od jego podpisu względnie osoby przez niego upoważnionej. Dodatkowo pamiętać również należy, że w toku kontroli osoby biorące w niej udział składają oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli (por. cyt. wyrok NSA).

Zatem ustalenia kontroli oparte na oświadczeniach pracownika skarżącej, organ prawidłowo przyjął za wiarygodne.

Zresztą Spółka przez cały etap postępowania przed organem I instancji takich zastrzeżeń nie podnosiła, uczyniła to dopiero w odwołaniu od decyzji tego organu. Jednakże nie przedłożyła żadnych dowodów, które potwierdzałyby jej stanowisko, a podważałyby wiarygodność kontroli i jej ustaleń, mimo że miała zapewniony czynny udział w każdym z jego stadiów, miała możliwość przedstawienia przeciwdowodów na okoliczności objęte jego oświadczeniem. Nie są wystarczającymi dowodami: protokół odbioru instalacji telewizyjnej z dnia [...] września 2014 r. oraz argumenty przedstawione w odwołaniu. Z odwołania także wynika, że Spółka na tej samej nieruchomości posiadała "stary" obiekt, w którym także prowadziła działalność tożsamą z działalnością w uruchomionym nowym obiekcie. Skarżąca skupiła się na nowym obiekcie, nie wspominając o wcześniejszym budynku i jego wyposażeniu. Ponadto skoro nie miała funduszy na zakup odbiorników do nowego obiektu, nie wyjaśniła, skąd w tak krótkim czasie i na jakiej podstawie, i to po wydaniu decyzji przez organ I instancji weszła w posiadanie 23 odbiorników telewizyjnych i 23 odbiorników radiowych (w dniu [...] września 2014 r. zarejestrowała 24 odbiorniki telewizyjne i 24 odbiorniki radiowe, z tym że jeden odbiornik telewizyjny i jeden odbiornik radiowy były zarejestrowane w dniu kontroli i zostały w dniu [...] września wyrejestrowane, a następnie z pozostałymi zarejestrowane). Nie wyjaśniła też, dlaczego pracownik pomylił się, skoro zostały w konsekwencji zarejestrowane 24 odbiorniki telewizyjne i radiowe. Przedstawione argumenty nie były logiczne i spójne z pozostałym materiałem dowodowym.

W tej sytuacji, należy uznać, że organy w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny (art. 80 k.p.a.) oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w spornych decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w art. 107 § 3 k.p.a. Jednocześnie należy przypomnieć, że w art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych wprowadził ustawodawca domniemanie używania odbiornika przez jego posiadacza, o ile odbiornik ten znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Zatem to na Spółce, a nie na organie – przy poczynionych ustaleniach, niekwestionowanych do chwili otrzymania decyzji pierwszoinstancyjnej, ciąży obowiązek wykazania, że takich odbiorników w chwili kontroli nie posiadała albo nie były używane.

Wobec powyższego Sąd uznał zaskarżoną decyzję wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. za prawidłową.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.