Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 97/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 par 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Hieronim Sęk, po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 1 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Rz 23/18 o odrzuceniu skargi W. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w R. z dnia 8 listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2012 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

1. Postanowieniem z dnia 1 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Rz 23/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę W.B. (dalej: Skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w R. z dnia 8 listopada 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2012 r.

2. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że: - zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 lutego 2018 r. wezwano Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł; - odpis wezwania doręczono jego pełnomocnikowi w dniu 14 lutego 2018 r.; - Skarżący nie zastosował się do wezwania wobec tego skargę należało odrzucić stosownie do art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.)

3. Na powyższe postanowienie Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł zażalenie. Sądowi pierwszej instancji zarzucił naruszenie: - art. 220 § 3 P.p.s.a. przez zaniechanie wezwania Skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi; - art. 243 § 1 P.p.s.a. przez zaniechanie przyznania Skarżącemu prawa pomocy; - art. 125 § 1 P.p.s.a. przez zaniechanie zawieszenia z urzędu postępowania, w sytuacji gdy rozstrzygnięcie dotyczące skargi było zależne od innego postępowania, tj. postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy.

W uzasadnieniu środka zaskarżenia dodano, że wezwanie o opłatę doręczono Skarżącemu, jednak następnie zostało ono cofnięte przez Sąd pierwszej instancji, gdyż błędnie je wysłano przed rozpatrzeniem wniosku o udzielenie prawa pomocy.

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4.1. Zażalenie jako oczywiście pozbawione usprawiedliwionych podstaw podlegało oddaleniu.

4.2. Zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu. Z akt sądowych wynika, że Skarżącego prawidłowo wezwano do uiszczenia wpisu od skargi, lecz mimo to nie uiścił on żądanej opłaty.

4.3. Na etapie realizowania tegoż wezwania Skarżącemu nie przysługiwało bowiem zwolnienie od kosztów sądowych, a postępowanie zainicjowane jego wnioskiem w przedmiocie prawa pomocy zostało prawomocnie zakończone negatywnym dla niego rozstrzygnięciem. Wydane w tym zakresie postanowienia o sygn. akt I SA/Rz 23/18 odpowiednio z dnia 24 stycznia 2018 r. - o odmowie przyznania prawa pomocy oraz z dnia 12 lutego 2018 r. – o utrzymaniu w mocy tego pierwszego, doręczono pełnomocnikowi Skarżącego (zob. odpowiednio karty: 45 i 61 akt sądowych).

4.4. Zupełnie chybione były więc motywy zażalenia odnoszące się do obowiązku Sądu pierwszej instancji rozpatrzenia złożonego w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, o czym już wzmiankowano, zakończył bowiem procedowanie w przedmiocie owego wniosku, nie pozostawiając go tym samym bez rozpoznania, i dopiero po tym wezwał o wpis.

4.5. Oczywiście bezzasadne okazały się również te motywy zażalenia, w których wskazano na cofnięcie przez Sąd pierwszej instancji wezwania do uiszczenia wpisu. Z akt sądowych wynika jednoznacznie, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19 stycznia 2018 r., wezwano Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi (zarządzenie to doręczono jego pełnomocnikowi). Następnie pismem z dnia 23 stycznia 2018 r. poinformowano pełnomocnika Skarżącego, iż "wskutek omyłki skierowano do niego odpis projektu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I o wezwaniu do uiszczenia wpisu, mimo że nie został rozpoznany wniosek o prawo pomocy. W związku z tym wezwanie to nie wywołuje skutków procesowych - nie otwiera terminu do uiszczenia wpisu." Przywołane zdarzenia miały jednak miejsce przed wydaniem w stosunku do Skarżącego (i doręczeniem jego pełnomocnikowi) postanowień w przedmiocie prawa pomocy.

Stwierdzić zatem należało, że autor zażalenia nie dostrzegł w sposób należyty okoliczności towarzyszących tej sprawie. Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę, ale dopiero po wydaniu ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i po niezastosowaniu się przez Skarżącego do zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu z dnia 12 lutego 2018 r. (a nie przedwczesnego wezwania z dnia 19 stycznia 2018 r.) Wywody pełnomocnika Skarżącego zaprezentowane w zażaleniu nie mogły w takim stanie rzeczy wpłynąć na zmianę poprawnego stanowiska Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu skargi z uwagi na jej nieopłacenie.

4.6. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ab initio w związku z art. 197 § 1 i § 2 orzekł jak w sentencji.