Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 348/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: par. 12 ust. 3,  par. 12 ust. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie sędzia WSA Artur Kot, sędzia WSA Justyna Mazur /sprawozdawca/, Protokolant Referent-stażysta Dorota Jaworska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2012 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Z. z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku;


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...] Wojewoda [...] (dalej: "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 82 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623 ze zm.; dalej: "Prawo budowlane") po rozpatrzeniu odwołania M. i M. W. od decyzji Starosty Z. (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] lipca 2011 r. (w decyzji omyłkowo wskazano datę [...] lipca 2011) nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej S. P. pozwolenia na budowę zadaszenia drzwi wejściowych do budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] położonej w Z. przy ul. G. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym

i prawnym.

W dniu [...] maja 2011 r. S. P. wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę zadaszenia drzwi wejściowych do budynku mieszkalnego położonego w Z. przy ul. G. [...], na działce nr [...]. Jednocześnie przedłożył projekt budowlany wykonany przez osoby uprawnione, posiadający wymagane przepisami uzgodnienia oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wraz z oświadczeniem współwłaściciela nieruchomości (H. P. o wyrażeniu zgody na budowę projektowanego zadaszenia).

Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 oraz art. 19 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane, organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Uzasadniając wskazał, iż zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Z. (Uchwała Rady Miejskiej w Z. Nr XIII/95/2003 z dnia 25 listopada 2003 r.) działka nr [...] położona w Z. przy ul. G., znajduje się w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonej w planie symbolem MN, przy drodze zbiorczej oznaczonej symbolem planu KZ. Jednocześnie podniósł, iż ze względu na wąską działkę inwestora zadaszenie drzwi wejściowych do budynku mieszkalnego usytuowano w granicy z działką nr [...], co – w ocenie organu I instancji – jest zgodne z § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.; dalej: "rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r.).

We wniesionym odwołaniu M. i M. W. wyjaśnili, iż budynki mieszkalne znajdujące się na działkach o numerach: [...] i [...] stanowią zabudowę bliźniaczą. Wnieśli o "wstrzymanie" zaskarżonej decyzji "na przedłużenie istniejącego już zadaszenia drzwi wejściowych", wskazując, iż przedłużone zadaszenie będzie wynosiło około 6 m, przy czym drzwi wejściowe usytuowane są około 4-5 m od granicy.

Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2011 r. powołał brzmienie przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Stwierdził, że z analizy materiału dowodowego wynika, iż inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt zagospodarowania działki został sporządzony zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego, spełniając wymagania § 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r. nr 120 poz. 1133) i jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Nadto projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, wymagane opinie, uzgodnienia. Organ odwoławczy podniósł także, iż jak wynika z ekspertyzy technicznej charakter zamierzonej inwestycji tj. budowa zadaszenia drzwi wejściowych wyklucza negatywny wpływ na konstrukcje budynku oraz, że inwestycja ta nie będzie stanowiła uszczerbku praw osób trzecich. Ponadto zamierzona inwestycja nie jest zaliczana do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie stworzy również zagrożenia dla działek sąsiednich. Konkludując organ odwoławczy stwierdził, iż udzielone pozwolenie na budowę jest zgodne z wymogami ustawy Prawo budowlane.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się M. W. (dalej: "skarżąca"). Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję Wojewody [...]. Uzasadniając wskazała, iż nie została poinformowana o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi aktami, jak i nie udostępniono jej sporządzonego projektu. Brak możliwości zapoznania się z projektem nasuwa wiele wątpliwości i pytań, na które nie może uzyskać odpowiedzi np. jak będzie wyglądać od jej strony ściana elewacyjna oraz spadek zadaszenia w sytuacji, gdy projektowany obiekt będzie znajdował się w miedzy. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 k.p.a. Podniosła, iż inwestor posiada obecnie zadaszenie drzwi wejściowych, natomiast zadaszenie, które chce wykonać spowoduje powstanie altany tuż pod oknami domu skarżącej. Jednocześnie skarżąca powołała się na brzmienie przepisu § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., zgodnie z którym odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5 m od okapu, gzymsu, balkonu lub daszka nad wejściem.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi. W ocenie Wojewody [...] zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z wymogami szeroko rozumianego prawa materialnego bez naruszenia procedury administracyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje

w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że kontrola sądowo - administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego

i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270: dalej: "p.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie

w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność, bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Mając na uwadze powyższe kryteria kontroli sądowej, stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zarówno zaskarżona decyzja, jak

i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają bowiem prawo w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Legalność decyzji administracyjnej oznacza nie tylko jej zgodność z prawem materialnym, ale również z przepisami postępowania.

Stosownie do art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie z urzędu jakie dowody są konieczne do wyjaśnienia stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji.

Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji,

z przytoczeniem przepisów prawa.

Powołane wyżej zasady obowiązują zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej, jak i drugiej instancji, którego obowiązkiem jest nie tylko kontrola kwestionowanego aktu, ale również ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że uzasadnienie decyzji organu odwoławczego, podobnie jak i organu I instancji, nie są wystarczające.

Organ odwoławczy orzekając w niniejszej sprawie ograniczył subsumcję do przepisu art. 35 Prawa budowlanego uznając, iż udzielone pozwolenie na budowę jest zgodne z wymogami ustawy Prawo budowlane, nie odnosząc się w ogóle do regulacji zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jedynie w ocenie organu I instancji wykonanie zadaszenia drzwi wejściowych (ze względu na wąską działkę inwestora) jest zgodne z § 12 ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.

W ocenie Sądu, powyższe stwierdzenie nie jest wystarczające, aby uznać, że organy obu instancji w sposób należyty uzasadniły swoje stanowisko

w kontrolowanej sprawie. Brak jest bowiem szczegółowego wyjaśnienia przyczyn dla których uznano, że w rozpoznawanej sprawie ma zastosowanie jedynie § 12 ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2012 r. Tymczasem w ogóle pominięto np. przepis § 12 ust. 5 ww. rozporządzenia, który stanowi m.in., iż odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa. Zauważyć jednocześnie należy, iż § 12 ust.

3 rozporządzenia, o którym mowa składa się z czterech punktów, zawierających stosowne do różnych sytuacji regulacje. Tym samym wskazanie w uzasadnieniu decyzji na zastosowanie przez organ pierwszej instancji § 12 ust. 3 bez określenia

i wyjaśnienia, który i z jakich względów punkt tego ustępu ma zastosowanie

w niniejszej sprawie nie może być uznane za wystarczające. Jednocześnie przy takiej treści uzasadnienia decyzji nie jest możliwa prawidłowa kontrola zgodności

z prawem zaskarżonej decyzji.

Podnieść także wypada, iż Sąd dokonując kontroli zaskarżonych decyzji powziął wątpliwość, czy zakres prac przedstawionych w projekcie budowlanym odpowiada złożonemu przez inwestora wnioskowi z dnia [...] maja 2011 r. Wniosek dotyczy bowiem budowy zadaszenia drzwi wejściowych do budynku mieszkalnego, podczas gdy projekt przewiduje wykonanie robót ziemnych (wykop pod ławę, stopy fundamentowe), jak i zachodniej ściany osłonowej zadaszenia o wysokości 2,62

i długości 1, 5 m zlokalizowanej w ostrej granicy z działką sąsiednią o nr [...].

Z powyższego można domniemywać, iż nie chodzi tylko o wykonanie samego zadaszenia nad drzwiami wejściowymi.

Z uwagi na powyższe, Sąd stwierdził, że organy obu instancji, mimo ciążącego na nich obowiązku, zaniechały podjęcia wszelkich kroków zmierzających do zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), pozwalającego na wyjaśnienie niniejszej sprawy i wydanie decyzji o przekonywującej treści, odpowiadającej wymogom art. 107 § 3 k.p.a., naruszając przy tym dodatkowo zasadę zaufania obywatela do organów państwa (art. 8 k.p.a.).

Wskazane wyżej naruszenia przepisów postępowania - w ocenie Sądu - mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego też uzasadniają uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ administracji winien uwzględnić powyższe wywody, dokonać wszechstronnej oceny złożonego wniosku i dołączonej do niego dokumentacji oraz dać tej ocenie wyraz przez precyzyjne przedstawienie uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, w sposób zgodny z treścią art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na względzie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. jak

w punkcie drugim sentencji wyroku.

-----------------------

6