Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SAB/Wa 47/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 118
journal: Dz.U. 1991 nr 7 poz 24
law: Ustawa z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2011 r. sprawy ze skargi S. L. na bezczynność Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych skargę oddala


UZASADNIENIE

VII SAB/Wa 47/11

UZASADNIENIE

S. L. skargą z dnia 19 października 2011r. zarzucił Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych bezczynność w zakresie wydania decyzji w przedmiocie przeniesienia własności działki leśnej nr [...] o powierzchni 3,356 ha położonej w obrębie D. gm. B. w związku z naruszeniem art. 172 § 1 kc a nadto bezczynność w stosowaniu Rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 24 lutego 1998r. w sprawie szczegółowych zasad cechowania drewna, wzorów urządzeń do cechowania oraz wzoru dokumentu stwierdzającego legalność pozyskania drewna ( Dz.U nr 36, poz.201 ze zm.), co wiążę się z koniecznością wypłaty na rzecz skarżącego odszkodowania w kwocie 61.200 zł za wycięcie bez cechowania 1.531 sztuk sosen z działki leśnej do której skarżący dochodzi swojego prawa własności od 1997r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, zaś na rozprawie w dniu 5 lipca 2011r. zgłosił alternatywny wniosek o odrzucenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 do 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej P.p.s.a.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach objętych obowiązkiem wydania: decyzji administracyjnych; postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty; postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz innych aktów lub dokonania czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; i stosują środki określone w ustawie ( art. 3 § 2 pkt 8) cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Stosownie do art. 149 cyt. ustawy, uwzględnienie skargi na bezczynność organów skutkuje zobowiązaniem organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. A więc, w sprawach skarg na bezczynność organu, sąd administracyjny nie przeprowadza kontroli sposobu stosowania prawa przez organ i dokonanej konkretyzacji stosunku administracji publicznej, ale bada czy zaistniała sytuacja, w której konstytutywnym elementem była bezczynność organu.

O bezczynności organu można by było mówić, w przypadku gdyby istniały przepisy prawa, które nakładają na organ obowiązek załatwienia sprawy w przewidzianym trybie, terminach i formach, a organ tego obowiązku nie wykonał. Tylko takie, pozytywne ustalenie mogłoby skutkować zobowiązaniem organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

Jak wynika z toku postępowania administracyjnego, wnioskiem z dnia 16maja 1997r. S. L. domagał się przyznania na swoja rzecz działki leśnej nr [...] o powierzchni 3, 35 ha " położonej we wsi E., obręb D. Do powyższego wniosku przyłączyła się także siostra skarżącego A. K.

Decyzją z dnia [...] czerwca 1997r. Kierownik Urzędu Rejonowego w B., działając na podstawie art. 118 ustawy z dnia 20 grudnia 1990r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (tekst jedn. Dz.U. z 1993r., Nr 71, poz.342 ze zm. odmówił przyznania nieodpłatnie na współwłasność wnioskodawców S. L. i A. K. nieruchomości leśnej opisanej we wniosku.

Organ I instancji ustalił, że przedmiotowa działka leśna wchodziła w skład gospodarstwa rolnego należącego do A. K., o łącznej powierzchni 7, 618 ha, objętego aktami własności ziemi: nr [...] z dnia [...] października 1974r. (przedmiotowa działka leśna) oraz z dnia [...] listopada 1974r., nr [...] (działki gruntu o pow. 4, 466 ha położone w Z.). Decyzją Naczelnika Gminy B. z dnia [...] listopada 1988r. wymienione wyżej gospodarstwo rolne przejęto na własność Skarbu Państwa oraz przyznano J. i A. małżonkom K. prawo do dożywotniego bezpłatnego użytkowania działki gruntu rolnego o powierzchni stanowiącej 10% przekazanego gospodarstwa tj. działki nr [...] o pow. 0, 3020 ha w Z. Według aktualnych danych z ewidencji gruntów sporna działka leśna znajduje się w zarządzie Lasów Państwowych Nadleśnictwo B.

Po rozpatrzeniu odwołania S. L. decyzją z dnia [...] października 1999r.Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy stwierdził w motywach powyższego orzeczenia, że S. L. nigdy nie był właścicielem ani posiadaczem gospodarstwa rolnego, w skład którego wchodziła działka leśna, o zwrot której wystąpił w niniejszej sprawie. Podstawę prawną nieodpłatnego przyznania działki przewiduje art. 118 ustawy z dnia 20 grudnia 1990r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, lecz dotyczy tylko tej części gruntu. która została oddana do dożywotniego użytkowania. Uprawnienie wynikające z wymienionego przepisu zostało zrealizowane. Podniesiony przez odwołującego zarzut naruszenia art. 28 ust. 4 pkt 1 i 37 ust. 3 powołanej ustawy nie jest trafny, skoro przejęcie gospodarstwa rolnego nastąpiło na podstawie poprzednio obowiązujących unormowań tj. ustawy z dnia 14 grudnia 1982r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 lutego 2001r. w sprawie II SA/Łd 1678/99 oddalił skargę S. L. od powyższej decyzji.

Należy więc stwierdzić, iż wniosek skarżącego o nieodpłatne przeniesienie własności przedmiotowej nieruchomości został rozpoznany w formie decyzji administracyjnej, korzystającej z waloru ostateczności, której legalność została skontrolowana przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ponowne rozpatrzenie wniosku skarżącego byłoby prawnie niedopuszczalne z uwagi na treść art. 156 § 1 pkt 3 kpa.

Sam fakt niezadowolenia skarżącego treści rozstrzygnięć organów nie może być w żadnej mierze przesłanką do stwierdzenia, iż organy pozostają w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego.

Żądanie wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 172 kc jest pozbawione podstaw prawnych bowiem kwestia stwierdzenia nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenia pozostaje w wyłącznej kognicji sądu powszechnego nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej co wyklucza pozostawanie organu w bezczynności w tym przedmiocie. Na marginesie tylko należy zauważyć, iż postanowienie w przedmiocie zasiedzenia przedmiotowej nieruchomości zapadło przed Sądem Rejonowym w B. w sprawie [...] w dniu [...] grudnia 2008r.

Należy również zauważyć, iż kwestia odszkodowania za wycięte drzewa z przedmiotowej działki leśnej stanowiącej własność Skarbu Państwa przez służby nadleśnictwa, jego zasadność oraz wysokość także należy do kompetencji sadów powszechnych a nie organów administracji.

Mając powyższe na uwadze należy uznać, iż brak jest podstaw do uwzględnienia skargi na bezczynność organu.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.