Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 451/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-05-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Dyrektora Izby Celnej w L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...]


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Dyrektora Izby Celnej w L. z dnia 24 lutego 2010 r. jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...], mocą którego odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...] o obciążeniu wierzyciela kosztami egzekucyjnymi w wysokości [...] zł, powstałymi w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego Urzędu Celnego w L. z dnia [...] r. nr [...], obejmującego nieuregulowane przez R. W. należności celne w wysokości [...] zł.

W skardze, powołując art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a., Dyrektor Izby Celnej w Łodzi zwrócił się do Sądu między innymi z wnioskiem o "wstrzymanie wykonania w całości postanowienia obciążającego wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody". Wniosek ten pozbawiony jest odrębnego uzasadnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednak zgodnie z art. 61 § 2 i 3 ustawy skarżący może wnosić o takie wstrzymanie w całości lub w części do organu, który wydał decyzję lub postanowienie (§ 2) oraz do Sądu (§ 3). Stosownie z kolei do tego ostatniego przepisu odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu, który po przekazaniu doń skargi może wydać postanowienie uwzględniające taki wniosek, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Biorąc pod uwagę treść wskazanego wyżej art. 61 § 3 P.p.s.a., zaistnienie chociażby jednej z wymienionych w nim przesłanek uzasadnia wstrzymanie aktu, jednakże to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r. I FSK 983/08 - LEX nr 468877). W innym z orzeczeń sądu administracyjnego II instancji przyjęto bardziej stanowczą tezę, w której uznano, że "twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać jakie dowody chciałaby przedstawić wnioskodawca, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3" (z tezy postanowienia NSA z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 502/09, źródło: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Obecnie złożony wniosek pozbawiony był jakiegokolwiek uzasadnienia. W tym stanie rzeczy już z tego powodu nie mógł zostać uwzględniony. Strona skarżąca nie naprowadziła wszak na jakiekolwiek okoliczności, które wskazałyby na zaistnienie przesłanek, o których wyżej nadmieniono.

Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.