Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 649/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1 pkt 1 i 5,   art. 4  ust. 1  pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędziowie WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Bożena Pindel, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2015 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2015 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. (dalej Kolegium), po rozpatrzeniu odwołania pani J. D. (dalej podatnik) od decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] Nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2015 w wysokości [...] zł, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. 2012. 749 ze zm.) w związku z art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i art. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. 2014. 849 ze zm.), dalej ustawa podatkowa, utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy.

Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium przytoczyło treść art. 2 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy podatkowej oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja

1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2010. 193. 1287 ze zm.), dalej ustawa, podkreślając, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Stwierdziło, że z dołączonego do akt sprawy wypisu z rejestru gruntów wynika, iż działka podatniczki nr [...] została zakwalifikowana jako użytek B tj. działka budowlana i ma powierzchnię 0.0507 ha, zaś organ podatkowy mając rozbieżne dane odnośnie powierzchni budynków, od których ustalał podatek, w dniu 25 lipca 2013 r. przeprowadził oględziny budynków znajdujących się na przedmiotowej działce, dokonując stosownego pomiaru i stwierdzając, że do części mieszkalnej przylegają ruiny "niegdyś przydomowej komórki". Dach jak również jedna ze ścian uległy zawaleniu i obecnie do budynku mieszkalnego przylega tylko jedna ściana niegdyś istniejącego budynku. Po przeprowadzonych oględzinach ustalono, że powierzchnia użytkowa budynku mieszkalnego wynosi 33,60 m2, a powierzchnia użytkowa pozostałych budynków wynosi 19 m2.

W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżąca pani J. D. domagała się uchylenia decyzji obu instancji wskazując, że władze utrudniają gospodarowanie na jej własności, a dokonane zmiany pogorszyły jej sytuację.

Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując zajęte stanowisko i jego argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie była kwestia powierzchni gruntu i budynków podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości przy uwzględnieniu danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla nieruchomości podatniczki.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy "podstawę (...) wymiaru podatków i świadczeń (...) stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków". Dane te są wiążące dla organu podatkowego, mają moc dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p., a ich podważanie w toku postępowania podatkowego nie jest dopuszczalne. Ponadto ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy, nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w sprawie podatkowej. Dopóki zatem w ewidencji gruntów zawarte są stosowne zapisy co do ich położenia, granic, powierzchni czy rodzaju użytków gruntowych dane te są miarodajne dla wymiaru podatku od takich nieruchomości. Dopiero zmiana zapisów w ewidencji gruntów i budynków, w przewidzianym do tego trybie, ma istotne znaczenie dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości.

Skoro w niniejszej sprawie bezsporne było, że z wypisu z rejestru gruntów dotyczącego przedmiotowej działki wynika, że została ona zaklasyfikowana jako działka budowlana (B) i ma powierzchnię 0.05.07 ha (507 m2) to organ podatkowy nie mógł ustalić, ani innego przeznaczenia działki ani innej jej powierzchni (600 m2 jak domagała się skarżąca).

Stosownie do brzmienia art. 1a ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy podatkowej budynek to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (pkt 1), powierzchnia użytkowa budynku lub jego części to powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian (pkt 5). O ile więc dany obiekt budowlany nie posiada dachu i nie jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych (ścian) nie można go uznać za budynek w rozumieniu przepisów ustawy podatkowej.

Jak wynika z protokołu oględzin przedmiotowego budynku do jego części mieszkalnej przylegają ruiny, niegdyś przydomowej komórki bez dachu i jednej ze ścian, które uległy zawaleniu i obecnie do budynku mieszkalnego przylega tylko jedna ściana kiedyś istniejącego budynku. Tak opisana pozostałość budynku (komórki) nie mogła być zakwalifikowana do kategorii budynków, a tym samym opodatkowana przedmiotowym podatkiem. Opodatkowaniu podlegała wyłącznie powierzchnia użytkowa istniejącego budynku mieszkalnego.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy podatkowej podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów – powierzchnia (pkt 1), a dla budynków lub ich części – powierzchnia użytkowa (pkt 2) mierzona zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 5 tej ustawy. Skoro w toku prowadzonego postępowania organy podatkowe na podstawie danych z ewidencji gruntów ustaliły powierzchnię spornego gruntu, a na podstawie dokonanych pomiarów (po odjęciu grubości ścian budynków), powierzchnię budynku mieszkalnego i gospodarczego przy zastosowaniu wskazanych wyżej zasad, to nie można było zasadnie twierdzić, że powierzchnie te są inne niż tak określone.

Podatniczka podnosząc, że jej grunt ma 600 m2, a budynek mieszkalny 60 m2, nie wskazała wymaganych prawem dowodów na stwierdzenie tych okoliczności, zaś samo subiektywne przekonanie podatniczki co do rozmiaru przedmiotu opodatkowania nie jest wystarczające dla wykazania takiego faktu.

Należy przy tym zauważyć, że zmiana powierzchni działki skarżącej nastąpiła w wyniku scalenia gruntów zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] r., zaś Kolegium stwierdziło, że do chwili wydania zaskarżonej decyzji nie wpłynęły żadne zawiadomienia o zmianach w ewidencji gruntów i budynków spornej nieruchomości.

Wobec braku stwierdzenia naruszenia prawa, o których mowa w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012. 270 ze zm.), Sąd na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił.