Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1855/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6258 Kontrola działalności pocztowej
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant ref. staż. Małgorzata Ciach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2015 r. sprawy ze skargi I. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia zakresu naruszenia przepisów dotyczących działalności pocztowej oraz nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz I. S.A. z siedzibą w K. kwotę 457 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, stosując art. 125 ust. 1 w związku z art. 7 pkt 1, art. 21 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 37 ust 2 pkt 3 lit. "b" i ust. 3 oraz art. 41 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1529) w związku z § 4 ust. 2, § 7 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 3, § 8 ust. 2 pkt 2 i 3, § 10 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1350 ze zm.) w związku z § 6 ust. 2, § 7 ust. 1, 2 i 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 grudnia 2014 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu doręczania pism sądowych w postępowaniu karnym (Dz. U. z 2015 r., poz. 82) w związku z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, wszczętego z urzędu, w sprawie naruszenia przepisów dotyczących działalności pocztowej przez I. S.A. z siedzibą w K,

I. określił zakres naruszeń polegających na:

1) naruszeniu art. 41 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 41 ust. 2 pkt 1 i art. 7 pkt 1 ww. ustawy - Prawo pocztowe, poprzez niezapewnienie warunków do przestrzegania tajemnicy pocztowej i doprowadzenie do ujawniania danych objętych tajemnicą pocztową osobom nieuprawnionym do uzyskania dostępu do tajemnicy pocztowej;

2) naruszeniu art. 41 ust. 3 pkt 3 w związku z art. 41 ust. 2 pkt 1 i art. 7 pkt 1 ww. ustawy - Prawo pocztowe, poprzez niezapewnienie warunków do przestrzegania tajemnicy pocztowej i umożliwienie ujawniania lub przetwarzania danych objętych tajemnicą pocztową przez osoby nieuprawnione do przetwarzania tych danych;

3) naruszeniu art. 7 pkt 2 ww. ustawy - Prawo pocztowe, poprzez niezapewnienie warunków świadczenia usług pocztowych niezbędnych dla zachowania bezpieczeństwa obrotu pocztowego, tj. przechowywanie awizowanych przesyłek w sposób niezapewniający warunków organizacyjnych i technicznych niezbędnych do zachowania bezpieczeństwa obrotu pocztowego, poprzez brak nadzoru nad przesyłkami pozostającymi w placówkach pocztowych i podlegającymi zwrotowi z placówek pocztowych;

4) naruszeniu art. 139 § 11 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 101 ze zm.) oraz § 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym w związku z art. 37 ust. 3 ww. ustawy - Prawo pocztowe, poprzez zmianę katalogu osób, które mogą odebrać awizowaną przesyłkę sądową, doręczoną w trybie postępowania cywilnego w placówce operatora pocztowego;

5) naruszeniu art. 37 ust. 2 pkt 3 lit. "b" ww. ustawy - Prawo pocztowe, poprzez uzależnienie wydawania przesyłek awizowanych, nadanych na tzw. zasadach ogólnych, osobom pełnoletnim, zamieszkałym razem z adresatem, mającym inny adres zameldowania, niż adres na przesyłce, od posiadania przez te osoby pełnomocnictwa I., notarialnego lub sądowego do odbioru korespondencji;

6) naruszeniu § 6 ust. 1 i 2, § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad i trybu doręczania pism sądowych w postępowaniu karnym oraz § 7 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, a także § 8 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym w związku z art. 37 ust. 3 ww. ustawy - Prawo pocztowe, poprzez:

- niewypełnienie obowiązku nanoszenia odcisku datownika przez placówkę pocztową na stronie adresowej przesyłki poleconej:

a) podczas przyjęcia przesyłki nadanej w trybie postępowania karnego i cywilnego, tj. naruszenie § 6 ust. 2 ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad i trybu doręczania pism sądowych w postępowaniu karnym oraz § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym;

b) podczas II awizowania przesyłki poleconej, nadanej w trybie postępowania karnego, tj. naruszenie § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad i trybu doręczania pism sądowych w postępowaniu karnym;

- niewypełnienie obowiązku umieszczania podpisu doręczyciela na stronie adresowej niedoręczonej przesyłki poleconej nadanej:

a) w trybie postępowania karnego, tj. naruszenie § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad i trybu doręczania pism sądowych w postępowaniu karnym;

b) w trybie postępowania cywilnego, tj. naruszenie § 7 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym;

- niewypełnienie obowiązku umieszczania podpisu na przesyłce przez placówkę pocztową podczas przyjęcia awizowanej przesyłki nadanej w trybie postępowania karnego i cywilnego, tj. naruszenie § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad i trybu doręczania pism sądowych w postępowaniu karnym i § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym, oraz podczas II awizowania przesyłki poleconej nadanej w trybie postępowania cywilnego, tj. naruszenie § 8 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym;

- niewypełnienie obowiązku umieszczania na przesyłce poleconej wymaganej adnotacji:

a) przez doręczyciela o próbie doręczenia przesyłki poleconej, nadanej w trybie postępowania karnego i cywilnego, tj. naruszenie § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad i trybu doręczania pism sądowych w postępowaniu karnym i § 7 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym;

b) przez placówkę pocztową o awizowaniu przesyłki poleconej, nadanej w trybie postępowania cywilnego, tj. naruszenie § 8 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym;

7) naruszeniu § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad i trybu doręczania pism sądowych w postępowaniu karnym oraz § 8 ust. 2 pkt 3 i § 10 ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym w związku z art. 37 ust. 3 ww. ustawy - Prawo pocztowe, poprzez:

- nieprzestrzeganie obowiązujących terminów dla doręczeń przesyłek poleconych, polegające na nieuprawnionym skracaniu terminów odebrania przesyłki awizowanej, tj. naruszenie § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad i trybu doręczania pism sądowych w postępowaniu karnym oraz § 8 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym w związku z art. 37 ust. 3 ww. ustawy - Prawo pocztowe;

- zwłokę w odsyłaniu nadawcy przesyłek poleconych niepodjętych w terminie, tj. naruszenie § 10 ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym w związku z art. 37 ust. 3 ww. ustawy - Prawo pocztowe;

II. nakazał usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji.

Powyższą decyzję I. S.A. z siedzibą w K. uczyniła przedmiotem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Spółka zarzuciła naruszenie następujących przepisów: art. 105 § 1 kpa, poprzez nieumorzenie postępowania administracyjnego, mimo zaistnienia okoliczności stanowiących o jego bezprzedmiotowości, bowiem po przeprowadzeniu kontroli przez organ, a przed wydaniem decyzji stwierdzone nieprawidłowości zostały usunięte; art. 125 ust. 1 ww. ustawy - Prawo pocztowe, poprzez wydanie decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, które bądź to w ogóle nie miały miejsca, bądź też albo od początku nie miały trwałego charakteru, albo zostały usunięte do dnia wydania zaskarżonej decyzji, w związku z czym nakaz ich usunięcia był bezprzedmiotowy w dacie wydawania zaskarżonej decyzji; § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu doręczania pism sądowych w postępowaniu karnym (Dz. U. Nr 108, poz. 1022), obowiązującego do dnia 30 stycznia 2015 r., poprzez dokonanie jego błędnej wykładni, skutkującej bezzasadnym uznaniem, że Spółka nie przestrzegała obowiązujących terminów dla doręczeń przesyłek poleconych; przepisów ww. nowego rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad i trybu doręczania pism sądowych w postępowaniu karnym, obowiązującego od dnia 30 stycznia 2015 r., poprzez ich bezzasadne zastosowanie do stanów faktycznych mających miejsce w lipcu 2014 r.; art. 7 i art. 77 § 1 kpa, poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności w kontekście oceny charakteru współpracy pomiędzy Spółką a R. S.A., i w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, że strona ponosi odpowiedzialność za naruszenia przepisów zaistniałe po stronie R. S.A.

Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa w związku z art. 125 ust. 1 w związku z art. 41 ust. 3 pkt 1 i 3 w związku z art. 7 pkt 1 i 2 oraz art. 37 ust. 2 pkt 3 lit. "b" ww. ustawy - Prawo pocztowe w związku z § 7 ust. 1 pkt 1, ust. 2, § 8 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 2 i 3 oraz § 10 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym w związku z § 6 ust. 1 i 2, § 7 ust. 2 i 3 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 grudnia 2014 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu doręczania pism sądowych w postępowaniu karnym w związku z art. 139 § 11 kpc, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując przesłanek do uwzględnienia wniosku.

W motywach decyzji organ podał, że ujawnione w wyniku kontroli nieprawidłowości w prowadzonej przez Spółkę działalności pocztowej stanowiły podstawę do wydania decyzji stwierdzającej naruszenie obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów. Jednocześnie w celu wyeliminowania stwierdzonych nieprawidłowości organ zawarł w decyzji nakaz ich usunięcia. Ustalenia w sprawie zostały poczynione w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, który stanowił podstawę zaskarżonej decyzji, natomiast istota twierdzeń strony sprowadzała się do odmiennej, niż dokonana przez organ, oceny znaczenia prawnego zaistniałych okoliczności faktycznych z punktu widzenia przesłanek uzasadniających stosowanie art. 125 ust. 1 ww. ustawy - Prawo pocztowe. Po dokonaniu powtórnej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie organ nie stwierdził, by zarzuty podniesione we wniosku Spółki były zasadne i znajdywały potwierdzenie w tymże materiale dowodowym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję I. S.A. z siedzibą w K. wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Strona skarżąca podniosła zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego, w tym: art. 138 § 1 pkt 2 kpa, poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji i nieumorzenie postępowania administracyjnego I instancji, mimo zaistnienia okoliczności świadczących o jego bezprzedmiotowości; art. 125 ust. 1 ww. ustawy - Prawo pocztowe, poprzez utrzymanie w mocy decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, które bądź to w ogóle nie miały miejsca, bądź też albo od początku nie miały trwałego charakteru, albo zostały usunięte do dnia wydania decyzji pierwszoinstancyjnej, w związku z czym nakaz ich usunięcia był bezprzedmiotowy w dacie wydawania tej decyzji; § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu doręczania pism sądowych w postępowaniu karnym, obowiązującego do dnia 30 stycznia 2015 r., poprzez dokonanie jego błędnej wykładni, skutkującej bezzasadnym uznaniem, że Spółka nie przestrzegała obowiązujących terminów dla doręczeń przesyłek poleconych; przepisów ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad i trybu doręczania pism sądowych w postępowaniu karnym, obowiązującego od dnia 30 stycznia 2015 r., poprzez ich bezzasadne zastosowanie do stanów faktycznych mających miejsce w lipcu 2014 r.; art. 10 § 1 kpa, poprzez wyznaczenie rażąco krótkiego terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie, przez co nie zapewniono Spółce realnej możliwości skorzystania z przysługującego jej prawa; art. 7 i art. 77 § 1 kpa, poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności w kontekście oceny charakteru współpracy pomiędzy Spółką a R. S.A., i w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, że skarżąca ponosi odpowiedzialność za naruszenia przepisów zaistniałe po stronie R. S.A.

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w motywach wydanych w sprawie decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z brzmieniem art. 125 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1529 ze zm.), w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów lub decyzji dotyczących działalności pocztowej, Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wydaje decyzję określającą zakres naruszeń oraz termin usunięcia nieprawidłowości. Decyzja może określać sposób usunięcia nieprawidłowości. W przypadku stwierdzenia naruszenia warunków wykonywania działalności pocztowej, którego charakter i skala nie zagrażają bezpieczeństwu obrotu pocztowego oraz istotnym interesom podmiotów korzystających z usług pocztowych lub operatorów pocztowych, Prezes UKE wydaje zalecenia pokontrolne, w których wzywa operatora pocztowego do usunięcia naruszeń lub udzielenia wyjaśnień. Usunięcie naruszeń lub udzielenie wyjaśnień powinno nastąpić w terminie 14 dni od dnia doręczenia zaleceń.

Powyższy przepis - jak wynika z treści ustępu 1 - znajduje zastosowanie w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów lub decyzji dotyczących działalności pocztowej. Zatem Prezes UKE, stwierdzając nieprawidłowości w prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności pocztowej, zobowiązany jest wówczas do wydania decyzji, o czym świadczy imperatywna forma czasownika "wydaje". Przy czym, biorąc pod uwagę brzmienie ustępu 2 art. 125 ww. ustawy - Prawo pocztowe, do wydania decyzji określającej zakres stwierdzonych naruszeń oraz termin usunięcia nieprawidłowości winno dojść wtedy, gdy organ stwierdzi naruszenie warunków wykonywania działalności pocztowej, którego charakter i skala zagrażają bezpieczeństwu obrotu pocztowego oraz istotnym interesom podmiotów korzystających z usług pocztowych lub operatorów pocztowych. W sytuacji bowiem, gdy charakter i skala stwierdzonych naruszeń nie zagrażają bezpieczeństwu obrotu pocztowego oraz istotnym interesom podmiotów korzystających z usług pocztowych lub operatorów pocztowych, Prezes UKE wydaje zalecenia pokontrolne, w których wzywa operatora pocztowego do usunięcia naruszeń lub udzielenia wyjaśnień w terminie 14 dni od dnia doręczenia zaleceń.

W rozpoznawanej sprawie, podejmując decyzję w trybie art. 125 ust. 1 ww. ustawy - Prawo pocztowe, Prezes UKE, poprzez fakt jej wydania, uznał, że charakter i skala stwierdzonych w toku kontroli naruszeń w prowadzonej przez stronę skarżącą działalności pocztowej wyczerpują dyspozycję ustępu 2 tego przepisu, a więc, że zagrażają bezpieczeństwu obrotu pocztowego oraz istotnym interesom podmiotów korzystających z usług pocztowych lub operatorów pocztowych. Jednakże organ nie uzasadnił i nie wyjaśnił tej kwestii w treści podjętego rozstrzygnięcia. Tym samym Prezes UKE niejako a priori przyjął, że każde stwierdzone naruszenie warunków prowadzenia działalności pocztowej wymaga jego władczej ingerencji w powyższym trybie, i to bez konieczności oceny, czy w istocie ujawnione w wyniku kontroli nieprawidłowości zagrażają bezpieczeństwu obrotu pocztowego oraz istotnym interesom podmiotów korzystających z usług pocztowych lub operatorów pocztowych. Tego rodzaju uchybienie organu ma nader doniosłe znaczenie prawne, bowiem ocena ujawnionych w toku kontroli naruszeń determinuje - co do zasady - dalsze czynności Prezesa UKE i stanowi uzasadnienie dla podejmowanego władczego rozstrzygnięcia w sprawie. Wyjaśnienie omawianego zagadnienia ma zatem kluczowe znaczenie prawne dla bytu samej decyzji, o której mowa w art. 125 ust. 1 ww. ustawy - Prawo pocztowe. Wyjaśnienie powyższej kwestii powinno zostać zawarte w uzasadnieniu decyzji, zważywszy że ustawodawca wprowadza także instytucję zaleceń pokontrolnych, toteż organ winien wykazać, że zaistniałe nieprawidłowości wymagają wydania decyzji stwierdzającej ich wystąpienie i nakazującej usunięcie naruszeń.

Uchybienia organu w powyższym względzie rzutują na prawidłowość prowadzonego postępowania w sprawie, bowiem w sytuacji naruszeń, których charakter i skala nie pozwalają na ograniczenie się jedynie do wydania zaleceń pokontrolnych, podejmowana decyzja ma precyzyjnie wskazywać występujące na moment jej wydania nieprawidłowości w zakresie świadczonych usług pocztowych. W przypadku zatem, gdy w toku postępowania ujawnione w wyniku kontroli przez Prezesa UKE nieprawidłowości zostaną usunięte przez przedsiębiorcę przed wydaniem decyzji w sprawie, organ winien dokonać ponownej kontroli w celu ustalenia rzeczywistego stanu rzeczy, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. Także i to uchybienie organu nie pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, wszak w sytuacji niewystępowania naruszeń w prowadzonej działalności pocztowej, brak jest nie tylko podstaw do formułowania zaleceń pokontrolnych, ale nade wszystko brak jest także przesłanek do wydawania decyzji w trybie art. 125 ust. 1 ww. ustawy - Prawo pocztowe.

Skarżąca Spółka na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podniosła zarzut bezprzedmiotowości postępowania, bowiem - jak wskazała - organ stwierdził nieprawidłowości, które bądź to w ogóle nie miały miejsca, bądź też albo od początku nie miały trwałego charakteru, albo zostały usunięte do dnia wydania decyzji pierwszoinstancyjnej. Z tego powodu - zdaniem skarżącej - organ powinien umorzyć prowadzone postępowanie.

Nie może budzić wątpliwości, że w zaistniałych okolicznościach, kiedy strona w toku postępowania instancyjnego podnosi zarzut bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania, organ winien w sposób obiektywny zweryfikować jej twierdzenia w tym zakresie i sprawdzić, czy istotnie ujawnione naruszenia nie istnieją - jak wskazuje strona - czy też jest to jedynie sposób jej obrony przed realizacją wydanego nakazu. Kwestia ta ma także doniosłe znaczenie prawne, wszak w sytuacji, gdy ujawnione przez Prezesa UKE wskutek kontroli naruszenia zostałyby usunięte przez Spółkę do czasu wydania decyzji, wówczas w rzeczy samej prowadzone postępowanie byłoby bezprzedmiotowe, w rozumieniu art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), i tym samym nie byłoby podstaw do podejmowania merytorycznego rozstrzygnięcia.

Zarówno w interesie strony, jak i w interesie społecznym leży, by organ administracji publicznej dochodził prawdy obiektywnej w celu nie tylko wypełnienia zasad prawidłowego procedowania, ale także w celu podjęcia w pełni legalnej decyzji (art. 7 kpa). Jeśli zatem w wyniku zweryfikowania twierdzeń strony, organ uznałby, że istniejące - jego zdaniem - naruszenia, ujawnione w chwili kontroli, nie istniały w momencie wydawania decyzji, to podjęcie w takich okolicznościach takiej decyzji musiałoby wskazywać na jej niewykonalność (art. 156 § 1 pkt 5 kpa). Skoro bowiem naruszenia nie istnieją bądź zostały usunięte po kontroli, a przed wydaniem decyzji, to nie może budzić wątpliwości, że wydanie w takiej sytuacji decyzji stwierdzającej naruszenia i nakazującej ich usunięcie, oznaczałoby, że skierowana wobec strony decyzja nie nadaje się do wykonania. Prezes UKE, rozpoznając sprawę w II instancji, był więc zobowiązany do sprawdzenia twierdzeń i zarzutów strony podnoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, czy i w jakim zakresie stwierdzone przez niego w czasie kontroli naruszenia istniały na moment wydawania decyzji w I instancji, a które - jak podnosi strona - zostały przez nią usunięte do dnia jej podjęcia.

Przed wydaniem zaskarżonej do Sądu decyzji organ nie podejmował czynności sprawdzających, celem zweryfikowania twierdzeń strony, a wobec tego także podane w tym zakresie motywy tego aktu świadczą o niepełnym rozważeniu okoliczności faktycznych sprawy (art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 kpa). Rozważania organu w zakresie zarzutu strony o bezprzedmiotowości postępowania mają jedynie walor teoretyczny, wszak nie odnoszą się do meritum sprawy, zwłaszcza że Prezes UKE nie czynił nowych ustaleń przed wydaniem zaskarżonej decyzji, a biorąc pod uwagę kwestię ewentualnej niewykonalności decyzji pierwszoinstancyjnej, w sytuacji usunięcia przez stronę stwierdzonych w dniu kontroli naruszeń, powyższy zarzut ma istotny wpływ na ważność podjętego przez organ rozstrzygnięcia.

W takich okolicznościach przedwczesnym jest więc odnoszenie się do pozostałych zarzutów strony zawartych w skardze, bowiem w pierwszej kolejności Prezes UKE winien zweryfikować zasadność twierdzeń strony o bezprzedmiotowości postępowania wobec usunięcia przez nią stwierdzonych w chwili kontroli naruszeń i niewystępowania ich w ogóle w dniu podejmowania decyzji pierwszoinstancyjnej, zważywszy że zaskarżona decyzja utrzymuje ją w całości w mocy. Dopiero bowiem prawidłowo przeprowadzone postępowanie przez organ pozwoli Sądowi na merytoryczną ocenę stwierdzonych naruszeń, jeśli ustalenia organu potwierdzą, że na moment wydawania decyzji w I instancji zachowują swoją aktualność wyniki przeprowadzonej kontroli, a zarzuty strony skarżącej w tym zakresie są bezzasadne. Jeśli natomiast zarzuty strony okażą się uzasadnione w całości lub w części, Prezes UKE winien w takiej sytuacji procedować stosownie do obowiązujących przepisów, przy uwzględnieniu poczynionych przez Sąd wskazań.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

Obowiązkiem organu ponownie rozpoznającego sprawę będzie zastosowanie się do stanowiska wyrażonego w niniejszym wyroku.

W oparciu o art. 200, art. 205 § 1 i 2 oraz art. 209 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd zasądził od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz skarżącej I. S.A. z siedzibą w K. kwotę 457 zł, w tym kwotę 200 zł, stanowiącą wartość uiszczonego wpisu od skargi, kwotę 240 zł, poniesioną tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" w związku z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.) oraz kwotę 17 zł, poniesioną tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.