Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 934/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 32 ust. 1 pkt 2, ust. 4 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 2, art. 34 ust.1, ust. 2 i 3, art. 35 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: par. 13, 57, 60, par. 206 ust. 1, par. 204 ust. 5, par. 232 i 223.
journal: Dz.U. 2019 poz 1065
law: Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędzia WSA Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M.R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego M.R. kwotę 957 (dziewięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. dc


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...], znak: [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania M. R., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A.P. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami podziemnymi i usługami w parterze oraz towarzyszących urządzeń budowlanych na nieruchomościach nr ewid. 214/1, 230/8 i 221/1, w obrębie [...] w Ł. przy ul. A 48.

Jak wynika z akt sprawy decyzją z [...] czerwca 2018 r. organ pierwszej instancji udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Następnie Wojewoda [...] decyzją z [...] września 2018 r. uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, argumentując że planowana inwestycja jest sprzeczna z § 39 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, § 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Jednocześnie organ II instancji zwrócił uwagę na brak stosownych decyzji nadających uprawnienia budowlane projektantów oraz zaświadczeń o przynależności do odpowiedniej izby samorządu zawodowego.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta Ł. decyzją z [...] stycznia 2019 r. udzielił pozwolenia na budowę dla wskazanej wyżej inwestycji. Natomiast Wojewoda [...] rozstrzygnięciem z [...] kwietnia 2019 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji ze względu na stwierdzone nieprawidłowości w projekcie budowlanym wymagające usunięcia oraz konieczność wyjaśnienia kwestii związanych z kręgiem stron postępowania.

Postanowieniem z [...] maja 2019 r. Prezydent Miasta Ł. zobowiązał inwestora do usunięcia nieścisłości w złożonej dokumentacji w następującym zakresie: doprowadzenia dokumentacji do zgodności z rozporządzeniem w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych poprzez dołączenie projektu geotechnicznego wymaganego przepisami; oprawienia projektu budowlanego w sposób uniemożliwiający jego dekompletację, zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego; poświadczenia za zgodność z oryginałem kopii mapy do celów projektowych, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu, zgodnie z § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego; uwierzytelnienia załączonej kopii decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...] stycznia 2018 r. o przeniesieniu decyzji o warunkach zabudowy z [...] grudnia 2015 r. wraz z tą decyzją; opatrzenia zmian (poprawek) w projekcie budowlanym podpisem uprawnionego projektanta wraz z datą ich naniesienia - w terminie 30 dni od daty otrzymania tego postanowienia.

Decyzją z [...] r. Prezydent Miasta Ł., po rozpatrzeniu wniosku A. P. - reprezentowanego przez D. P.-R. z 11 kwietnia 2018 r., uzupełnieniu projektu budowlanego, ponownym przeanalizowaniu akt sprawy i stwierdzeniu, że spełnia on wymagania określone przepisami art. 33 ust. 2 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami podziemnymi i usługami w parterze oraz towarzyszących urządzeń budowlanych na nieruchomościach o nr ewid. 214/1, 230/8 i 221/1, w obrębie [...] w Ł. przy ul. A 48.

Od powyższej decyzji odwołał się M. R., zarzucając jej naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Odwołujący odniósł się do wcześniejszych zastrzeżeń, tj. braku analizy i jednoznacznej oceny wpływu robót budowlanych na stan techniczny obiektów istniejących w granicy z działką inwestycyjną. W jego ocenie sporządzona ekspertyza jest powierzchowna i nie odnosi się do stanu technicznego budynków usytuowanych na sąsiednich działkach, zwłaszcza ścian zlokalizowanych w granicy, stropów, konstrukcji dachu oraz komina. Ponadto wskazał, iż nadal nie jest rozwiązany problem nadbudowy kominów zlokalizowanych w ścianie szczytowej budynku przy ul. A 46. Nadmienił także, że z analizy projektu budowlanego wynika, że budowa planowanego obiektu, przylegającego bezpośrednio do istniejącego budynku wielorodzinnego, niepodpiwniczonego, może spowodować jego uszkodzenie, a nawet zawalenie.

Wskazaną na wstępie decyzją z [...] r. Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn.zm. - dalej w skrócie "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy przywołał brzmienie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm. w brzmieniu na dzień złożenia wniosku o pozwolenie na budowę – w skrócie "Pr. bud."), a następnie stwierdził, że tak jak wskazał wcześniej w decyzjach z 6 września 2018 r. i z 17 kwietnia 2019 r., planowana inwestycja jest zgodna z wymaganiami decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...] grudnia 2015 r. o warunkach zabudowy, przeniesionej decyzją Prezydenta Miasta Ł. z [...] stycznia 2018 r. na rzecz A.P. Jednocześnie organ zauważył, że w toku kolejno prowadzonych postępowań przez organy obydwu instancji, parametry charakteryzujące projektowaną zabudowę nie uległy zmianie.

Zdaniem Wojewody przedłożony projekt jest zgodny z § 39 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 – dalej w skrócie "rozporządzenie"). Z zestawienia powierzchni i bilansu terenu inwestycji, jak również z projektu zagospodarowania terenu i rzutu dachu wynika, że powierzchnia biologicznie czynna zajmuje 25 % powierzchni obszaru inwestycji. Ponadto projekt budowlany spełnia pozostałe wymagania wskazanego rozporządzenia, co zostało podkreślone w poprzednich decyzjach Wojewody [...] z [...] września 2018 r. i z [...] kwietnia 2019 r.

W dalszej kolejności organ wojewódzki stwierdził, że dokumentacja została uzupełniona o projekt geotechniczny, wymagany w związku z zaliczeniem planowanego obiektu budowlanego do II kategorii geotechnicznej i § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz.U. z 2012 r., poz. 463). W aktach sprawy, co podkreślono w poprzednich decyzjach Wojewody [...] z [...] września 2018 r. i z [...] kwietnia 2019 r., znajduje się również opinia geotechniczna wraz z dokumentacją badań podłoża gruntowego. Jednocześnie organ wskazał, że zatwierdzony projekt budowlany jest kompletny, został opracowany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Aktualna dokumentacja odpowiada przepisom rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r., poz. 1935 ze zm.), w szczególności § 6 ust. 1 i § 8 ust. 1.

Z załączonej dokumentacji wynika nadto, że inwestor A. P. złożył stosowne oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz uwierzytelnioną kopię decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...] stycznia 2018 r. o przeniesieniu decyzji o warunkach zabudowy z [...] grudnia 2015 r. wraz z tą decyzją.

Wojewoda ponownie ustosunkowując się do zastrzeżeń M. R. w zakresie braku analizy i jednoznacznej oceny wpływu robót budowlanych na stan techniczny obiektów istniejących w granicy z terenem inwestycji, wyjaśnił, że zgodnie z § 206 ust. 1 rozporządzenia budowa budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. Jak wynika z akt sprawy inwestor dołączył ekspertyzę techniczną wpływu nowoprojektowanego budynku na sąsiadujące budynki istniejące, opracowaną przez P.K., posiadającego uprawnienia w specjalności konstrukcyjno-budowlanej w zakresie projektowania bez ograniczeń.

Następnie Wojewoda stwierdził, że zgodnie z art. 35 ust. 4 Pr. bud. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym zakres weryfikacji złożonej dokumentacji w toku postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę jest ściśle określony i organ w razie spełnienia wspomnianych przesłanek ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem inwestora. Subiektywny pogląd o istniejących brakach w projekcie budowlanym i niezgodności inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie może stanowić przesłanki stwierdzenia uchybień w procedurze administracyjnej i uchylenia na tej podstawie zaskarżonej decyzji, bowiem warunkuje to wyłącznie obiektywna niezgodność zaskarżonego aktu z przepisami obowiązującego prawa. Zatem, ocenie organu nie podlegają wszystkie aspekty związane z projektem budowlanym, a odpowiedzialność za prawidłowość zawartych w nim rozwiązań spoczywa na projektancie.

Biorąc pod uwagę powyższe Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższą decyzję M. R. reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnosząc o uchylenie rozstrzygnięć organów obu instancji, wstrzymanie wykonania decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, podnosząc zarzuty naruszenia:

1. art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, przeprowadzenia wszystkich kluczowych dowodów, zweryfikowanie dokumentacji technicznej złożonej przez inwestora;

2. art. 107 § 3 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i sporządzenie uzasadnienia, które nie oddaje w sposób wszechstronny stanowiska uczestnika postępowania, nie weryfikuje wątpliwości, które winny zrodzić się w trakcie prawidłowej analizy statusu sprawy;

3. art. 136 § 1 k.p.a., poprzez jego niezasadne niezastosowanie oraz brak wezwania inwestora do zweryfikowania kwestii zarzucanych przez skarżącego co do logiczności oraz zupełności opinii technicznych oraz ekspertyz przekazanych przez inwestora organowi oraz brak zweryfikowania tez stawianych przez skarżącego ekspertyzom, które to są wewnętrznie sprzeczne.

4. art. 32 ust. 1 pkt 1 Pr. bud., poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że dokumenty dotyczące nadzoru technicznego są wystarczające i nie budzą wątpliwości co do wydania pozytywnej decyzji administracyjnej, gdy analiza dokumentacji powoduje powstanie licznych wątpliwości;

5. § 39 rozporządzenia poprzez jego bezzasadne niezastosowanie i uznanie, iż przedłożony projekt techniczny jest wystarczający do wydania pozytywnej decyzji administracyjnej;

6. § 223 oraz § 232 rozporządzenia poprzez ich bezzasadne niezastosowanie w sytuacji, gdy projekt techniczny winien wyraźnie wskazywać kwestie, o których stanowią te przepisy, zaś w zaistniałym stanie faktycznym brak jest tejże możliwości.

Uzasadniając skargę jej autor stwierdził, że wbrew twierdzeniom organu, ściany przy północnej granicy nie są zaprojektowane zgodnie z przytoczonymi wyżej paragrafami rozporządzenia. Zgodnie z orzeczeniem technicznym zawartym w dokumentacji oraz ze stanem faktycznym istniejący budynek mieszkalny przy ul. A 46 nie ma również izolacji przeciwwilgociowej fundamentów, ściany w strefie przygruntowej są zawilgocone, dopiero realizacja obiektu przy ul. A 46 uniemożliwi wykonanie osuszenia i izolacji fundamentów. W orzeczeniu znajduje się również stwierdzenie, że ściana budynku, o którym mowa w przedmiotowej sprawie, posiada nieliczne pęknięcia, w związku z czym proponowane są również prace naprawcze związane z ich usunięciem, jednakże pozostaje bez odpowiedzi kwestia tego, kto miałby wykonać rzeczone naprawy. W opracowaniu zatytułowanym: "ekspertyza techniczna wpływu nowo projektowanego budynku na sąsiadujące budynki istniejące", brak jest oceny technicznej elementów konstrukcyjnych takich jak stropy, ściany podłużne, dach budynków istniejących i wpływu projektowanego posadowionego ok. 4m poniżej posadowienia budynków istniejących na stan tych elementów, zaś zaprezentowana ocena odnosi się jedynie do ścian usytuowanych w granicy i jest bardzo pobieżna. Brak jest możliwości lokalizacji ściany z otworami okiennymi w granicy z inną nieruchomością. Z prezentowanej w niniejszej sprawie analizy już zatwierdzonego, poprawionego projektu nadal nie wynika, że budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami w podziemiu (poziom "-1" zagłębiony poniżej gruntu o ok. 4,5m), przylegającego bezpośrednio do budynku wielorodzinnego niepodpiwniczonego wybudowanego w latach 20-30 ubiegłego stulecia (zamieszkiwanego na stałe przez ponad 50 osób) nie zagrozi konstrukcji obiektów usytuowanych w granicy. Wręcz przeciwnie, nadal można obawiać się, że może ona spowodować uszkodzenie tego budynku, a nawet jego zawalenie. Pogorszenie stanu technicznego nie musi być bezpośrednim skutkiem budowy nowego obiektu, takowe okoliczności mogą wywołać katastrofę budowlaną również w terminie kilku lat od zakończenia robót. Dalej autor skargi wskazał, że z załączonej opinii geotechnicznej wynika, iż: "podczas prowadzenia odwiertów do głębokości ok. 6m ppt. stwierdzono występowanie swobodnego zwierciadła wody gruntowej, związanej z śród glinową soczewką osadów wodnolodowcowych na głębokości ok. 3,4 m ppt. Ponadto w otworze nr 3 stwierdzono sączenie wód gruntowych." Zapisy te budzą uzasadnione obawy, że wykonanie garażu podziemnego wraz z głębokimi fundamentami zakłóci stosunki wodne i spowoduje utratę stateczności konstrukcji budynku istniejącego. W zatwierdzonej dokumentacji brak jest jednoznacznej oceny wpływu robót budowlanych na stan techniczny obiektów istniejących w granicy z działką inwestycji. Zdaniem autora skargi zaproponowane w ekspertyzie rozwiązanie nadal jest nie zadowalające. Ekspertyza wciąż jest bardzo powierzchowna i w zasadzie nie mówi nic o stanie technicznym budynków usytuowanych na sąsiednich działkach, autor wypowiada się jedynie na temat ścian i fundamentów usytuowanych przy granicy. Załączona ekspertyza mówi jedynie, że ściany usytuowane w granicy są to ściany wzniesione w technologii tradycyjnej murowane, nie wiadomo nawet jakiej są grubości, o fundamentach zaś, że są murowane z cegły ceramicznej i zagłębione 1m poniżej gruntu. Nie ma słowa na temat stanu technicznego konstrukcji budynku ani o stateczności obiektu, jedynie użyto określenia, że są w zadowalającym stanie technicznym. Nadal nie został rozwiązany problem nadbudowy kominów zlokalizowanych w ścianie szczytowej budynku przy ul A 46. Zaprojektowany budynek, mimo iż odsunięto ścianę północną V piętra o 3m od granicy i ścianę w granicy północnej, zaprojektowano przy wysokości równej istniejącemu budynkowi przy ul A 46, co istotnie naruszyło prawidłowe funkcjonowanie przewodów kominowych i wentylacyjnych w kominach istniejących w ścianie granicznej. Brak jest również pisemnej zgody właścicieli nieruchomości przy A 46 dla wykonania robót związanych z dostosowaniem wysokości kominów oraz izolacji ściany w granicy. Do dokumentacji załączono fragment przekroju wzdłuż osi północ – południe, z którego nadal nie wynika, jakie rozwiązania projektowe zostaną zastosowane np.: w szczelinie dylatacyjnej, nadbudowie kominów przy granicy. Zaproponowane w części opisowej rozwiązanie projektowe dotyczące fundamentów wyjaśnia sposób wykonania fundamentów w obrębie granicy nieruchomości poprzez wykonanie ścian szczelinowych, lecz nie odnosi się do sposobu zabezpieczenia przed uszkodzeniem konstrukcji istniejących obiektów w granicy z działką inwestycji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z 29 stycznia 2020 r. tutejszy Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 14 lipca 2020 r. oddalił zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie Sądu wojewódzkiego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 z późn.zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Stosownie do treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz.1829) począwszy od 17 października 2020 r. miasto na prawach powiatu Łódź, będące siedzibą tutejszego Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. Powyższe oznacza, że odpowiednie zastosowanie ma również zarządzenie nr 39 Prezesa NSA z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym (§1 w związku § 3 tego rozporządzenia).

Reasumując powyższe, z dniem 17 października 2020 r. w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi odwołuje się rozprawy, kontynuując działalność orzeczniczą Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych, zaś sprawy wyznaczone do rozpatrzenia na rozprawie kieruje się do załatwienia na posiedzeniu niejawnym, co też uczyniono w niniejszej sprawie.

Przechodząc do meritum sprawy niniejszej wyjaśnić należy, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 2325 z późn.zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a."), sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz procesowego normującymi podstawowe standardy postępowania przed organami administracji publicznej. Jednocześnie dodać trzeba, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że Sąd ten ma prawo, a jednocześnie i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy w skardze dany zarzut nie został podniesiony. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami.

Sąd kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z [...] r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...] r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A.P. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami podziemnymi i usługami w parterze oraz towarzyszących urządzeń budowalnych na nieruchomościach nr ewid. 214/1, 230/8 i 221/1, w obrębie [...] w Ł. przy ul. A 48 stwierdził, że zostały one wydane z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa, co uzasadniało ich usunięcie z obrotu prawnego.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w myśl których pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów (art. 32 ust. 1 pkt 2). Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: pkt 1 - złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; pkt 1a (...); pkt 2 - złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4). Do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: pkt 1 - cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; pkt 2 – oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; pkt 3 - decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 33 ust. 2). Projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lub w pozwoleniach, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli są one wymagane (art. 34 ust. 1). Zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu, stopnia skomplikowania robót budowlanych oraz w zależności od przeznaczenia projektowanego obiektu określać niezbędne warunki do korzystania z obiektu przez osoby ze szczególnymi potrzebami, o których mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnieniu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami (art. 34 ust. 2). Projekt budowlany powinien zawierać: pkt 1- projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich; pkt 2 - projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych; pkt 3 (...), pkt 4 - w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych; pkt 5 - informację o obszarze oddziaływania obiektu (art. 34 ust. 3 Pr. bud.). Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: pkt 1 - zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; pkt 2 - zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; pkt 3 - kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; pkt 4 - wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; pkt 5 (...) (art. 35 ust. 1 Pr. bud.). W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Pr. bud.). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Pr. bud.).

Z przywołanych wyżej norm prawnych jasno wynika, że decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego nie ma charakteru uznaniowego, lecz związany. Oznacza to, że jej wydanie w żadnej mierze nie jest uzależnione od woli organu czy zgody (względnie braku zgody) sąsiada, a od spełnienia warunków ściśle określonych przepisami prawa. Rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest zaś sprawdzenie przedłożonej przez inwestora dokumentacji przez pryzmat zgodności z brzmieniem przywołanych wyżej przepisów Prawa budowlanego, przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki czy też przepisów obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z decyzją o warunkach zabudowy. Ustawodawca w art. 35 ust. 4 Pr. bud. expressis verbis wskazał, że organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jeżeli spełnione są wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Pr. bud.

Wyjaśnić jednocześnie trzeba, że w toku każdego postępowania administracyjnego obowiązkiem organu jest stanie na straży praworządności i podejmowanie z urzędu lub na wniosek stron wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.). W tym celu organ winien zebrać kompletny materiał dowodowy, a następnie poddać go rzetelnej i wszechstronnej ocenie, bacząc na to, że dana okoliczność może zostać uznana za udowodnioną wyłącznie na podstawie analizy całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). W motywach rozstrzygnięcia organ winien przedstawić wszystkie rozważane w toku postępowania okoliczności natury faktycznej i prawnej, które w jego ocenie zadecydowały o podjęciu decyzji, w tym także rzetelnie i rzeczowo ustosunkować się do zarzutów odwołania. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 k.p.a.).

Lektura zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz wydanej na jego podstawie decyzji w świetle przytoczonych wyżej przepisów procesowych, czyni zasadnym stwierdzenie, że organ odwoławczy uchylił się od rzetelnej i dogłębnej analizy zebranej w sprawie dokumentacji, czym naruszył w stopniu istotnie rzutującym na wynik sprawy przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. Mianowicie, w toku postępowania odwoławczego pełnomocnik inwestora przedłożył do akt sprawy analizę oddziaływania – załącznik graficzny w skali 1:500, obrazującą graficzny zakres oddziaływania projektowanej inwestycji – wysokość przesłaniania projektowanego budynku. Wynika z niej jednoznacznie, że projektowany budynek oddziałuje na wszystkie sąsiednie nieruchomości graniczące z terenem inwestycji (dz. 212/1, dz. 215/1), także na nieruchomość skarżącego, a nawet częściowo na budynki znajdujące się po drugiej stronie ul. A i ul. B – dz. nr 155/1, dz. nr 222/1, 212/1. Treść tego dokumentu, co umknęło uwadze organu odwoławczego, pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z załączoną do dokumentacji projektowej Analizą oddziaływania obiektów na sąsiednie działki i obiekty. Z jej pkt 2 dotyczącego oddziaływania obiektu kubaturowego w zakresie bryły (formy), naturalnego oświetlenia pomieszczeń – przesłaniania oraz nasłonecznienia wynika, że w stosunku do działek nr 212/1, 222/1, 155/1 brak przesłaniania i brak ograniczenia czasu nasłonecznienia. W zabranym materiale aktowym, a konkretnie dokumentacji projektowej próżno jednak odnaleźć rysunki obrazujące kwestię zacieniania i przesłaniania, które pozwoliłyby organowi na zweryfikowanie, czy wymogi z § 13, 57 i 60 rozporządzenia zostały spełnione. Organ odwoławczy nie dostrzegł rozbieżności pomiędzy w/w dokumentami, choć biorąc pod uwagę regulacje art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., powinny one stanowić przedmiot jego wszechstronnej i rzetelnej oceny, która winna znaleźć swoje odzwierciedlenie w motywach zaskarżonej decyzji, a tej ewidentnie na gruncie rozpatrywanej sprawy zabrakło. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że organ rozstrzygający o pozwoleniu na budowę, obowiązany jest ocenić, na podstawie części opisowej projektu i rysunków projektu, czy dojdzie do poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego), ze szczególnym uwzględnieniem przepisów dotyczących "przesłaniania i zacieniania" określonych w § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Projektowana zabudowa winna bowiem spełniać wymogi oświetlenia i nasłonecznienia tzw. "linijki słońca" zawarte w § 13 i § 57 rozporządzenia, określone dla budynku projektowanego i istniejącej zabudowy w sąsiedztwie. Z treści § 60 rozporządzenia wynika niewątpliwe wymaganie, by odpowiedni dla danego typu zabudowy czas nasłonecznienia był zapewniony "w dniach równonocy (21 marca i 21 września)", co należy rozumieć jako konieczność ustalenia, że w obu tych dniach tenże warunek podlega spełnieniu. Obowiązkiem właściwego organu jest nie tylko zbadanie, czy osoby uprawnione uczestniczyły w przygotowaniu projektu, lecz także, czy rzeczywiście załączone rysunki mogą posłużyć dla oceny oświetlenia i nasłonecznienia sąsiednich, istniejących budynków, a nadto dokonać stosownych obliczeń, które ewentualne twierdzenia inwestora pozwalają aprobować, bądź merytorycznie zakwestionować. Przed wydaniem decyzji strony mają prawo zapoznać się z materiałem dowodowym, w tym wynikami analizy zacienienia, wnieść doń uwagi i zastrzeżenia (vide: wyroki NSA z 3 listopada 2016 r. II OSK 191/15 – Lex nr 2248487, 29 czerwca 2011 r. II OSK 1138/10 - Lex nr 1083543, 7 lutego 2018 r. II OSK 942/16 – Lex nr 2468046, 17 lipca 2020 r. II OSK 398/20 – dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Trzeba mieć bowiem na względzie, że do obowiązków projektanta budowlanego, zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 i 3 Pr. bud., należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z wymaganiami ustawy, ustaleniami określonymi w decyzjach administracyjnych dotyczących zamierzenia budowlanego, obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, ale również wyjaśnianie wątpliwości dotyczących projektu i zawartych w nim rozwiązań.

Z trafny uznać także należy zarzut skargi skierowany pod adresem załączonej do akt sprawy Ekspertyzy technicznej nowoprojektowanego budynku na sąsiadujące budynki istniejące, autorstwa mgr. inż. P.K.. Zgodnie bowiem z brzmieniem § 204 ust. 5 rozporządzenia wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego, a z taką sytuacją mamy do czynienia na gruncie rozpatrywanej sprawy, nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania. W przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5, zgodnie z treścią § 206 ust. 1 rozporządzenia, budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że obowiązek poprzedzenia budowy ekspertyzą techniczną należy traktować w kategoriach ściśle technicznych, jako obowiązek poddania analizie stanu techniczno-budowlanego istniejącego obiektu z punktu widzenia dopuszczalności wzniesienia w jego bezpośrednim sąsiedztwie innego budynku. Innymi słowy, ustanowienie wymagania w postaci sporządzenia ekspertyzy technicznej dotyczy wprost zagadnień natury techniczno-budowlanej i odnosi się do obowiązków projektanta na etapie sporządzania projektu budowlanego, a zatem jeszcze przed wszczęciem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Już na etapie przygotowania dokumentacji projektowej powinny zostać określone: po pierwsze rozwiązania projektowe istotne z punktu widzenia oddziaływania na bezpieczeństwo użytkowników budynku bezpośrednio sąsiadującego oraz jego przydatność użytkową, pod drugie uwarunkowania techniczno-budowlane istniejącego budynku. Uwarunkowania te winny zostać zweryfikowane i potwierdzone rzeczywistymi danymi (vide: wyrok WSA w Gdańsku z 19 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Gd 81/19 – Lex nr 2689371). Lektura wspomnianej ekspertyzy dowodzi, że jej autor dokonał co prawda ogólnego opisu budynków istniejących przy ul. B 14 i A 46 oraz analizy stanu technicznego ścian i fundamentów w granicy budynków przy ul. B 14 i A 46, podczas gdy przepis § 206 ust. 1 rozporządzenia stanowi o ekspertyzie technicznej stanu obiektu istniejącego, co należy odnosić do całego budynku, a nie wyłącznie ścian granicznych i fundamentów. Jednocześnie trzeba mieć na względzie, iż sam fakt, że taka ekspertyza techniczna została sporządzona przez osobę uprawnioną i załączona do zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie zwalniał organów orzekających w sprawie od oceny, czy ekspertyza ta zawiera wszystkie elementy określone przepisami prawa, co jest konieczne w świetle art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr. bud., a co za tym idzie, czy budowa planowanego obiektu sąsiadującego bezpośrednio z obiektami już istniejącym nie spowoduje zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tych obiektów ani obniżenia ich przydatności do użytku. Oceny w tym zakresie ewidentnie zabrakło, pomimo tego, że zarzuty tej treści a konkretnie braku analizy i jednoznacznej oceny wpływu robót budowlanych na stan techniczny obiektów istniejących w granicy z działką inwestycyjną, były podnoszone przez skarżącego na wcześniejszym etapie postępowania wyjaśniającego i konsekwentnie powielone w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji, a następnie w skardze do Sądu. Za niewystarczające w tym zakresie należy uznać stanowisko organu odwoławczego, że inwestor dołączył ekspertyzę techniczną wpływu nowoprojektowanego budynku na sąsiadujące budynki istniejące, opracowaną przez Pana P.K., posiadającego uprawnienia w specjalności konstrukcyjno-budowlanej w zakresie projektowania. Na etapie kontrolowanego postępowania administracyjnego nie doszło do prawidłowego zweryfikowania i uzupełnienia ekspertyzy technicznej sporządzonej w trybie § 206 ust. 1 rozporządzenia, w tym kierunku ażeby jej treść w pełni realizowała zasadniczy cel założony przez ustawodawcę, a mianowicie stwierdzenie, że budowa planowanego obiektu bezpośrednio sąsiadującego z obiektami już istniejącymi nie spowoduje zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tych obiektów ani obniżenia ich przydatności do użytku. Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny niejednokrotnie podkreślał, iż fakt, że projektant dołączając do projektu budowlanego oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Pr. bud., zapewnia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, nie oznacza, że organ administracji zwolniony jest z powinności oceny, czy projekt budowlany odpowiada powszechnie obowiązującym przepisom. Organ nie jest też zwolniony z obowiązku ustosunkowania się do zgłoszonych przez stronę zarzutów skierowanych pod adresem projektu z punktu widzenia zgodności z przepisami. Czym innym bowiem jest przyjęcie określonych rozwiązań architektonicznych i techniczno-budowlanych, oczekiwanych przez inwestora i zaakceptowanych przez projektanta, zapewnienie projektanta o zgodności tych rozwiązań z przepisami, a czym innym dokonanie oceny przyjętych rozwiązań pod względem zgodności z przepisami przez organ (vide: wyrok NSA z 23 maja 2019 r., II OSK 1687/17 - LEX nr 2684032). Wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jest następstwem nie tylko złożenia wymaganych przez prawo dokumentów, lecz i stwierdzenia przez organ na ich podstawie, że zachodzą wynikające z prawa materialnego przesłanki do uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. W toku postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę organ ma bowiem obowiązek ustalić zgodność inwestycji zarówno z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (vide: wyrok NSA z 13 marca 2008 r., II OSK 205/07 - LEX nr 469383). Warunkiem koniecznym do stwierdzenia przez organ architektoniczno-budowlany spełnienia przesłanek do uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego jest ustalenie, że zebrane w sprawie dowody, w tym złożone przez inwestora dokumenty, potwierdzają oświadczenie projektanta o wykonaniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Oświadczenie takie nie może być gołosłowne i musi znajdować potwierdzenie w przedłożonych dowodach (vide: wyrok NSA z 14 października 2020 r. II OSK 2952/19). Organ architektoniczno-budowlany nie jest bowiem zwolniony z powinności oceny, czy projekt budowlany odpowiada powszechnie obowiązującym przepisom oraz z obowiązku ustosunkowania się do zgłoszonych przez skarżącego zarzutów kierowanych pod adresem projektu z punktu widzenia zgodności z przepisami.

Trafny jest także zarzut skargi, że w motywach zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutu odwołania dotyczącego nadbudowy kominów zlokalizowanych w ścianie szczytowej budynku przy ul. A 46.

Na zakończenie rozważań wskazać trzeba, że kwestie bezpieczeństwa pożarowego zostały szczegółowo przestawione w Opisie technicznym projektu architektoniczno-budowlanego, w pkt I.12. Ochrona przeciwpożarowa ppkt 6 – 9 (str. 21-22), gdzie wyraźnie omówiono kwestie: klasy odporności pożarowej, klasy odporności ogniowej, stopień rozprzestrzeniania ognia elementów budowlanych, informacje o podziale na strefy pożarowe i dymowe, usytuowania z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe, w tym odległość od budynków sąsiednich oraz warunki i strategie ewakuacji lub ich uratowania w inny sposób. Według pkt 8 od strony północnej i wschodniej projektowany budynek przylega do istniejących budynków mieszkalnych – zaprojektowano ścianę oddzielenia pożarowego REI120. Zgodnie zaś z opisem technicznym zamieszczonym w projekcie budowlanym – konstrukcja pkt 2.6. (str. 57) budynek został zaprojektowany przy założeniu klasy odporności pożarowej "C", dla której główna konstrukcja budynku musi posiadać odporność ogniową R60. Wszystkie elementy oddzielenia przeciwpożarowego pomiędzy strefami projektuje się o odporności ogniowej REI60. W świetle powyższych uwag niezasadny jest zarzut skargi niezastosowania § 232 rozporządzenia oraz § 223, co do których autor skargi ograniczył się do stwierdzenia, że projekt budowlany winien wyraźnie wskazywać kwestie, o których stanowią te przepisy, zaś w zaistniałym stanie faktycznym tejże możliwości brak.

Podsumowując Sąd, wobec stwierdzonych wyżej uchybień uznał, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana przedwcześnie. Prowadząc ponownie postępowanie wyjaśniające organ winien uwzględnić poczynione wyżej uwagi i wyjaśnić rozbieżności w zakresie oddziaływania projektowanej inwestycji na sąsiednie budynki a także ocenić sporządzoną ekspertyzę techniczną w aspekcie wymagań określonych w § 206 ust. 1 rozporządzenia. Jednocześnie organ winien mieć na uwadze, że uzasadnienie decyzji administracyjnej powinno odpowiadać wymogom art. 107 § 3 k.p.a., co czyni koniecznym odniesienie się przezeń rzetelnie i rzeczowo do wszystkich aspektów sprawy także tych badanych na wcześniejszych etapach postępowania wyjaśniającego.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił wydane w sprawie decyzje organów obu instancji

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800).

dc