Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 441/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 §1 a, c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 4 punkt 22 lit. a, h, s, art. 92 a ust. 1, 3 , pkt. 1.5 zał. nr 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 75 § 1 i 78 § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 1
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego
journal: Dz.U. 2005 nr 180 poz 1494
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Dnia 3 listopada 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś (spr.) Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w P. z dnia [...] nr [...], 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), zwanej dalej u.t.d. oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia [...], nr [...] nałożył na przedsiębiorcę "Spółka A " z siedzibą w B. – L., karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie:

1. l p. 5.3.1 i l p. 5.3.2 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym tj. skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny w wysokości [...] zł, ([...] zł x7 ) oraz skrócenie dziennego czasu odpoczynku za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości [...] zł, ([...] zł x 5 ),

2. l.p. 5.4.1. i 5.4.2. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym tj. skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku o czas do 1 godziny w wysokości [...] zł ([...] zł x 2 ) oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę [...] zł ([...] zł x 20 ),

3. l.p. 5.6. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym tj. przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni o czas powyżej jednej godziny do czterech godzin w wysokości [...] zł,

4. l. p. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym tj. okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy - za każdą wykresówkę w wysokości [...] zł, ([...]zł x 5 ),

5. l.p. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym tj. naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę – [...]zł ( [...] zł x 4 ),

6. l p. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym tj. naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd w wysokości [...] zł, ( [...] zł x 3 ),

7. l.p.1.5 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym tj. niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części w wysokości [...] zł

Jak wynika z uzasadnienia decyzji w dniach od [...] do [...] przeprowadzono kontrolę w siedzibie spółki. Kontrola obejmowała okres od dnia [...] do [...]. Kontroli podlegało spełnianie przez przedsiębiorcę obowiązków wynikających z ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, przestrzeganie przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdów i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowców (ustawa z dnia 16.04.2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2012 r. poz. 1155 ze zm. ) i przepisów rozporządzeń unijnych - rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L z 2006 r., nr 102, poz. 1); rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 370 z 1985 r.); przestrzeganie przepisów określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady ( WE ) nr 1071/2009 z 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE.

Podstawą kontroli były przedstawione dane cyfrowe a także okazane wykresówki. Kontroli poddano czas pracy [...] kierowców wykonujących przewozy na rzecz przedsiębiorstwa w okresie od [...] do [...]. Wyniki kontroli przedstawiono w protokole kontroli nr [...] z dnia [...].

Jak wskazał organ, odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę, analiza danych cyfrowych wykazała, że kierowca K. B. skrócił dzienny czas odpoczynku w dniu [...] o 1 godzinę i 1 minutę; w dniu [...] o 1 godzinę i 45 minut; kierowca J.C. skrócił dzienny czas odpoczynku w dniu [...] o 1 godzinę i 52 minuty, w dniu [...] o 22 minuty; kierowca D. J. w dniu [...] skrócił dzienny czas odpoczynku o 20 minut; kierowca K. S. w dniu [...] skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 23 minuty a w dniu [...] skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 10 minut.

Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku, kierowca J. C. w przyjętym okresie rozliczeniowym - [...] do [...] , skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 11 godzin i 30 minut a kierowca D. J. w tym samym okresie rozliczeniowym skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 9 godzin i 11 minut.

Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni o czas powyżej jednej godziny do czterech godzin analiza danych cyfrowych wykazała, że kierowca J.C. w okresie od [...] do [...] przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu o 2 godziny i 12 minut.

Odnośnie naruszenia polegającego na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy, organ szczegółowo wskazał (podając nazwy miejscowości i stan licznika), iż na wykresówkach kierowców D. L., K. S. i S. R. w łącznej liczbie 5 sztuk, brakuje wszystkich danych o okresach aktywności zarówno na awersach i rewersach wykresówek. Konkretnie brakowało zapisu aktywności w zakresie przejazdu z jednej miejscowości do drugiej. Na okazanych wykresówkach kierowcy deklarowali (ręcznie) odpoczynek. Z ustaleń organu wynika, że kierowcy kończyli pracę przed odpoczynkiem i następnie zaczynali po odpoczynku w miejscowościach, które nie były ich miejscem zamieszkania ani miejscem bazy firmy transportowej strony.

Odnośnie naruszenia polegającego na naruszeniu obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy strona, mimo wezwania nie przedstawiła w przypadku czterech kierowców plików potwierdzających, że dane były pobierane w terminach ustawowych czyli raz na 28 dni.

Odnośnie naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego, organ stwierdził, że w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień rozpoczęcia kontroli strona przedstawiła dane cyfrowe z czterech tachografów cyfrowych skontrolowanych pojazdów a wezwana do uzupełnienia przedłożonych plików cyfrowych o pliki wskazujące, że dane pobierane były w okresach ustawowych, czyli co najmniej raz na 90 dni, strona do dnia [...] nie przedstawiła plików potwierdzających tę okoliczność.

W zakresie naruszenia z punktu 1.5 załącznika nr 3 do ustawy organ ustalił, że analiza kompletności zapisów przejechanych kilometrów z pojazdu [...] wykazała brak wykresówki z zapisem [...] kilometrów w okresie od godziny [...] dnia [...]. do godziny [...] dnia [...]. Strona nie przedłożyła, mimo wezwania stosownej wykresówki ani nie wskazała kierowcy wykonującego ten przewóz a przesłuchany w sprawie S. G. podał, że nie jest w stanie wskazać kierowcy. Tym samym, zdaniem organu, strona uniemożliwiła przeprowadzenie pełnej kontroli w zakresie przepisów dotyczących czasu pracy kierowców na rzecz przedsiębiorstwa we wskazanym okresie 2013 r. (czyli [...] – [...]). Jednocześnie z zebranej i udostępnionej przez stronę dokumentacji wynika, że strona w okresie od [...] do [...] nie korzystała z wyłączeń dotyczących rejestracji czasu pracy kierowców jak też nie użyczała posiadanych pojazdów innym podmiotom.

Ponadto analiza przedstawionych przez stronę danych cyfrowych z tachografów wykazała, że pojazdami strony poruszali się kierowcy, których nazwisk strona nie wskazała w przedstawionych listach zatrudnionych kierowców z dnia [...] i [...]. Współwłaściciel firmy, S. G. wyjaśnił, że byli to pracownicy firmy jego syna, którzy wykonywali przewozy dla strony na podstawie ustnej umowy.

Nadto organ stwierdził, że przepisy art. 92b oraz art. 92c ustawy o transporcie drogowym przemawiały za zasadnością nałożenia kar za stwierdzone naruszenia, bowiem strona w toku postępowania nie przedstawiła wystarczających dowodów wskazujących, że nie miała wpływu na powstałe naruszenia albo, że naruszenia powstały wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć.

Spółka wniosła odwołanie od wskazanej wyżej decyzji, zarzucając naruszenie art. 107 §1 k.p.a. poprzez nie oznaczenie strony decyzji, naruszenie art. 7, art. 77 §1 oraz w konsekwencji art. 80 k.p.a. poprzez nie wyczerpujące wyjaśnienie okoliczności naruszenia określonego pod p. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, błędną subsumpcję stanu faktycznego do przepisu określonego w przepisie lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, naruszenie zasady praworządności poprzez nie mające podstawy w obowiązujących przepisach określenie wysokości kary za naruszenie polegające na skróceniu dziennego czasu odpoczynku przez kierowcę K. B. oraz naruszenie art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, a także art. 6, art. 7 oraz art. 8 kpa, poprzez oparcie rozstrzygnięcia na nieobowiązujących normach Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85.

Z uzasadnienia wynikało, że odwołująca się kwestionuje kary przewidziane w załączniku nr 3 do u.t.d., l.p. 6.3.8., twierdząc że organ powinien przesłuchać kierowców w celu wyjaśnienia brakujących zapisów, o co wnosiła w toku postępowania oraz w l.p. 1.5 tego załącznika. W tym ostatnim przypadku wskazywała, że nie można uznać za utrudnianie kontroli braku wykresówki odnośnie przebiegu [...] km, gdyż wykresówka zaginęła a upływ czasu nie pozwalał na wskazanie kierowcy. Brak wykresówki jest naruszeniem kwalifikującym się pod l.p. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. a nie stanowi utrudniania czy uniemożliwienia kontroli, jak uznał organ. Ponadto zdaniem strony niezrozumiała jest kara za niewskazanie kierowców innej firmy na wykazach kierowców zatrudnionych u strony, o których to kierowcach organ miał informację z kontrolowanych tachografów samochodowych. Odnośnie naruszenia dotyczącego czasu pracy kierowcy, K. B., organ zdaniem strony przyjął niekorzystny dla strony sposób obliczenia czasu pracy i odpoczynku co spowodowało naliczenie zawyżonej kary.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; art. 4 pkt 22 lit. a/ i h/, art. 72, art. 92 a ust. 1 i ust. 3 u.t.d. oraz załącznika nr 3 do u.t.d. ( l.p. 5.3; 5.4; 5.6.1; 6.3.8.; 6.3.11; 6.3.12; 1.5 ), art. 6,7, 8, 10t. 8, art. 10 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) i 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L.102 z 11.04.2006), art. 1, art. 13, art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1), art. 25 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że okoliczności związane z ustaleniem opisanych przez organ I instancji naruszeń zostały udowodnione zgromadzonym materiałem a w szczególności zebranymi danymi cyfrowymi, wykresówkami, listami kierowców z dnia 4 i 18 grudnia 2013 r. oraz zeznaniami S. G. Odnośnie każdego z naruszeń organ odwoławczy dokonał w zaskarżonej decyzji szczegółowych ustaleń, które były tożsame z ustaleniami organu pierwszej instancji oraz wskazał na kwalifikację prawną stwierdzonych naruszeń.

Odnosząc się do naruszeń zakwestionowanych w odwołaniu wyjaśnił w decyzji obowiązujące uregulowania prawne (krajowe i unijne), dotyczące stosowania wykresówek przez kierowców ( strony: 3, 4, 8-10, 14-16 decyzji ) i uznał za prawidłowe ustalenia faktyczne organu I instancji. W szczególności wyjaśnił, że:

- w przypadku naruszenia wskazanego w punkcie 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. podczas kontroli przedsiębiorca okazał 5 sztuk wykresówek kierowców nie zawierających wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy. Zapisy na wykresówkach wskazują, że kierowcy niejednokrotnie kończą okresy prowadzenia pojazdu w jednej miejscowości a następnie po odebraniu odpoczynku dobowego lub tygodniowego, rozpoczynają kolejny okres prowadzenia pojazdu w innej miejscowości. Na wszystkich okazanych wykresówkach kierowcy odręcznie zaznaczyli odpoczynek, natomiast nie zaznaczyli swojej aktywności w zakresie wskazanych dojazdów. Powyższe dotyczyło pięciu wykresówek, należących do kierowców, D. L., K. S. i S. R. W tym zakresie podano, że:

1. Kierowca D. L. na wykresówce z dnia [...] deklaruje wypoczynek, brak jest zapisu aktywności dotyczącego przejazdu pomiędzy miejscowością S., w której kierowca zakończył prowadzenie pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w dniu [...] o godzinie [...], a miejscowością K., w której o godzinie [...] rozpoczął nowy okres prowadzenia pojazdu o numerze rejestracyjnym [...].

2. Kierowca K.S. na wykresówce z dnia [...] deklaruje wypoczynek, brak jest zapisu aktywności kierowcy dotyczącego przejazdu pomiędzy miejscowością R., w której zakończył okres prowadzenia pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w dniu [...] o godzinie [...] (stan końcowy licznika [...] km), a miejscowością Kościan, w której o godzinie [...] rozpoczął okres prowadzenia pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] (stan początkowy licznika [...] km).

3. Kierowca S. R. na wykresówce z dnia [...] deklaruje odpoczynek, brak jest zapisu aktywności kierowcy dotyczącego przejazdu pomiędzy miejscowością R. w której zakończył okres prowadzenia pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] o godzinie [...] (stan końcowy licznika [...] km) w dniu [...], a miejscowością G., w której o godzinie [...] rozpoczyna nowy okres prowadzenia pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w miejscowości o godzinie (stan początkowy licznika [...] km).

4. Kierowca S. R. na wykresówce z dnia [...] ręcznie deklaruje odpoczynek, brak jest zapisu aktywności kierowcy dotyczącego przejazdu pomiędzy miejscowością Żary, w której zakończył okres prowadzenia pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] o godzinie [...] w dniu [...] (stan końcowy licznika [...] km), a miejscowością O., w której, po odebraniu odpoczynku tygodniowego, o godzinie [...] rozpoczyna nowy okres prowadzenia pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] (stan początkowy licznika [...] km).

5. Kierowca S. R. na wykresówce z dnia [...] ręcznie deklaruje wypoczynek, brak jest zapisu aktywności kierowcy dotyczącego przejazdu pomiędzy miejscowością R., w której zakończył okres prowadzenia pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] o godzinie [...] w dniu [...] (stan końcowy licznika [...] km), a miejscowością G., w której o godzinie [...] po odebraniu odpoczynku rozpoczyna nowy okres prowadzenia pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] (początkowy stan licznika [...] km).

Obowiązek używania wykresówek wynika z art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1). Jak stanowi ustęp 1 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów.

Powyższy przepis, który wszedł w życie w dniu 02.03.2015 r. nie zmienił wymogów i obowiązków wynikających z dotychczasowej regulacji tj. art. 15 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. zgodnie z którym: kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. (...).

Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 w artykule 9 ustęp 2 stanowi: czas spędzony na dojeździe do miejsca postoju pojazdu objętego zakresem niniejszego rozporządzenia lub powrotu z tego miejsca, jeżeli pojazd nie znajduje się ani w miejscu zamieszkania kierowcy, ani w bazie pracodawcy, w której kierowca zwykle pracuje, nie jest liczony jako odpoczynek lub przerwa, chyba że kierowca znajduje się na promie lub w pociągu i posiada dostęp do koi lub do kuszetki.

W artykule 9 ustęp 3 przywołanego rozporządzenia postanowiono: czas spędzony przez kierowcę kierującego pojazdem nieobjętym zakresem niniejszego rozporządzenia do lub z pojazdu objętego zakresem niniejszego rozporządzenia, który nie znajduje się w miejscu zamieszkania kierowcy ani w bazie pracodawcy, gdzie kierowca zazwyczaj pracuje, jest traktowany jako "inna praca".

Kierując się dyrektywą zapisaną w art. 80 kpa stanowiącą, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, jak również podzielając pogląd wyrażony przez NSA w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną w sprawie o sygn. akt II GSK 1940/11, organ odwoławczy ocenił wyniki postępowania dowodowego (wiarygodność i moc dowodów), uwzględnił treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, wskazując w uzasadnieniu decyzji fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Organ odwoławczy uznał, że w świetle opisanych ustaleń i powołanych uregulowań, nałożona kara pieniężna w kwocie [...] zł jest uzasadniona.

Odnośnie zarzutu polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku wskazanych w decyzji organu I instancji kierowców, K. B., J. C., D. J. i K. S.: organ odwoławczy przedstawił szczegółowo ustalenia, wynikające z wykresówek tych kierowców, uznając prawidłowość nałożonej kary. W związku z zarzutem, dotyczącym zawyżenia kary za naruszenie, polegające na skróceniu dziennego czasu odpoczynku przez kierowcę, K. B. wyjaśnił, że strona w odwołaniu doręczonym organowi I instancji w dniu 18 czerwca 2014 r. stwierdza, że obydwa przypadki skrócenia okresu dziennego wypoczynku przez kierowcę K. B. zaistniały jako 4 z kolei pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Następnie strona dowodzi istnienia luki prawnej, która "(...) polega jednak na tym, że ani przepisy przywołanego powyżej rozporządzenia (rozporządzenie (WE) 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r.), ani też jakiegokolwiek innego aktu prawnego nie określają sposobu obliczenia wymiaru skrócenia, w przypadku stwierdzenia więcej niż trzech przypadków odebrania przez kierowcę skróconego dziennego okresu odpoczynku."

Organ wskazał, że odwołanie strony nie zasługuje na uwzględnienie świetle regulacji wynikających z :

Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, które w art. 4 stanowi, że: dla celów niniejszego rozporządzenia zastosowanie mają następujące definicje: (...)

f) "odpoczynek" oznacza nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem;

g) "dzienny okres odpoczynku" oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny okres odpoczynku":

- "regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin,

- "skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin, ale krócej niż 11 godzin;(...)

Zgodnie z art. 8 ustęp 1 kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. I dalej w ustępie 2 w każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej [...] godzin, ale mniej niż [...] godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. W myśl ustępu 3 dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku.

Kwestie związane z dopuszczalną ilością skróconych dziennych okresów odpoczynku zostały ujęte w ustępie 4, który stanowi, że: kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku.

W świetle przytoczonych powyżej przepisów prawa odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie z przyczyn faktycznych bowiem:

1) naruszenie zaistniałe w dniu [...] tj. odebranie nieprzerwanego odpoczynku w wymiarze [...] godzin i [...] minut od godziny [...] tego dnia do godziny [...] w dniu [...]. czasu UTC+1, oznacza, że kierowca skrócił dzienny okres odpoczynku o 1 godzinę i 1 minutę, podczas gdy konieczne było odebranie dziennego nieprzerwanego odpoczynku w wymiarze 11 godzin, ponieważ było to kolejne 4 skrócenie czasu odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku,

2) naruszenie zaistniałe w dniu [...] tj. odebranie nieprzerwanego odpoczynku w wymiarze [...] godzin i [...] minut od godziny [...] tego dnia do godziny [...] w dniu [...] czasu UTC+1, oznacza, że kierowca skrócił dzienny okres odpoczynku o [...] godzinę i [...] minut, podczas gdy konieczne było odebranie dziennego nieprzerwanego odpoczynku w wymiarze 11 godzin, ponieważ było to kolejne 4 skrócenie czasu odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku.

Zatem za słuszne i zgodne z prawem organ uznał wymierzenie kary pieniężnej za naruszenia określone w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym pod lp. 5.3 skrócenie dziennego czasu odpoczynku; lp. 5.3.1 - o czas powyżej [...] minut do jednej godziny – [...] zł; lp. 5.3.2 - za każdą następną rozpoczętą godzinę – [...] zł i określenie wymiaru skrócenia odpoczynku w odniesieniu do wymaganego okresu odpoczynku dziennego tj. do 11 godzin. Co oznacza, że za naruszenie skrócenia dziennego czasu odpoczynku opisane w pkt 1) i pkt 2) organ nałożył karę po [...] zł. Organ nie może wybiórczo stosować prawa dlatego, analizując czas pracy kierowcy w pierwszej kolejności ustala następujące po sobie 24 godzinne okresy rozliczeniowe i odebrane w ich czasie dzienne okresy odpoczynku. Organ ustala dopuszczalność skrócenia dziennego okresu odpoczynku w konkretnym 24 godzinnym okresie rozliczeniowym. Jeżeli kierowca po odebraniu tygodniowego okresu odpoczynku, w następujących po nim 24 godzinnych okresach rozliczeniowych, a przed kolejnym tygodniowym okresem odpoczynku, trzykrotnie odbierze odpoczynek dzienny w wymiarze nie mniejszym niż 9 godzin, a poniżej 11 godzin, to są to skrócone okresy dziennego odpoczynku. Niedopuszczalne jest jednak stwierdzenie naruszenia, ponieważ obowiązuje norma prawna z art. 8 ustęp 4 rozporządzenia (WE) 561/2006, która stanowi, że kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Skoro Ustawodawca użył sformułowania, "może mieć", to znaczy, że jest to zachowanie zgodne z prawem i nie dopuszczalne jest stwierdzenie naruszenia, a co za tym idzie i nałożenie kary pieniężnej. Dalsza treść przepisu ogranicza ilość skróconych odpoczynków dziennych, bowiem sformułowanie "najwyżej trzy" nie pozostawia miejsca na swobodną interpretację. Czwarty i każdy kolejny skrócony okres dziennego odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku jest niedopuszczalny i stanowi naruszenie przepisów. Przykładowo, jeżeli kierowca po odebraniu tygodniowego okresu odpoczynku, w następujących po nim 24 godzinnych okresach rozliczeniowych, a przed kolejnym tygodniowym okresem odpoczynku, trzykrotnie odbierze odpoczynek dzienny w wymiarze 9 godzin i 10 minut, to są to skrócone okresy dziennego odpoczynku, które kierowca może mieć i organ nie nałoży za nie kary pieniężnej. Sformułowanie, najwyżej trzy oznacza, że gdyby kierowca po odebraniu tygodniowego okresu odpoczynku, w następujących po nim 24 godzinnych okresach rozliczeniowych, a przed kolejnym tygodniowym okresem odpoczynku trzykrotnie wykorzystał skrócony dzienny odpoczynek, to czwarty i ewentualne kolejne skrócone dzienne okresy odpoczynku będą stanowiły naruszenie i organ nałoży za te okresy karę pieniężną.

W decyzji organu I instancji łączna kwota kary pieniężnej za naruszenia opisane w załączniku nr 3 w pozycji lp. 5.3 wynosi [...] zł, w tym tytułu naruszenia lp. 5.3.1 w 7 przypadkach, a naruszenia lp. 5.3.2 w 5 przypadkach.

Za nieuzasadniony uznał organ odwoławczy zarzut związany z nałożeniem kary za niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części ( l.p.1.5 załącznika nr 3 ). W tym zakresie organ w szczególności podał, że w trakcie kontroli pismem nr [...] wręczonym stronie w dniu [...] wezwano stronę do przedłożenia m. in.: wykazu kierowców w dniu kontroli i w okresie objętym kontrolą wraz z określeniem terminu ważności badań lekarskich i psychologicznych potwierdzających brak przeciwwskazań do wykonywania zawodu oraz z podaniem numeru zaświadczenia o ukończeniu kursu doszkalającego w zakresie przewozu osób/ rzeczy a w punkcie 9 - wykazu osób niezatrudnionych lecz wykonujących przewozy na rzecz kontrolowanego w dniu kontroli i w okresie objętym kontrolą wraz z danymi określonymi w punkcie 7.

Analiza przedstawionych przez stronę danych cyfrowych wykazała, że pojazdami firmy Spółka A poruszali się kierowcy których nazwiska nie widnieją na żadnej z przedstawionych przez firmę list kierowców w dniu [...] i w dniu [...]. Podczas przesłuchania w charakterze świadka, współwłaściciel przedsiębiorstwa, S.G. zeznał, że kierowcy których nazwiska pojawiają się na zapisach z tachografów cyfrowych to pracownicy Firmy Wielobranżowej M.G., którzy na podstawie ustnej umowy pomiędzy firmami wykonują przewozy na rzecz firmy Spółka A. Wobec tego organ uznał za udowodnione, że strona nie przedstawiła pełnej listy kierowców wykonujących przewozy w kontrolowanym okresie od [...] do [...] na rzecz firmy Spółka A. Skoro kontrolowany został wezwany do przedstawienia dokumentów i nie przedstawił wszystkich dokumentów objętych żądaniem, to w części uniemożliwił przeprowadzenie kontroli, dotyczącej naruszeń przepisów o czasie prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerwach i odpoczynku oraz naruszeń przepisów o stosowaniu urządzeń rejestrujących lub cyfrowych urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postoju, opisanych w lp. 5 i lp. 6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zatem strona nie wykonała obowiązku wynikającego z art. 72 ustawy o transporcie drogowym: kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych, a w szczególności: 1) udzielić ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazać dokumenty lub inne nośniki informacji oraz udostępnić dane mające związek z przedmiotem kontroli. Zatem zaistniała przesłanka nałożenia kary za naruszenie opisane w lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym: niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub części, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości [...] zł.

W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy uznał również, za bezpodstawny zarzut naruszenia art. 2 oraz art. 7 Konstytucji RP, a także art. 6, art. 7 oraz art. 8 kpa poprzez oparcie rozstrzygnięcia na nieobowiązujących normach prawnych Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym opublikowanego w Dz. U. UE L z dnia 31 grudnia 1985 r.

Akt prawny, który strona podaje w uzasadnieniu powyższego zarzutu czyli Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego opublikowane w Dz. U. UE L z dnia 28 lutego 2014 r., istotnie w art. 47 stanowi; niniejszym uchyla się rozporządzenie (EWG) nr 3821/85. Odesłania do uchylonego rozporządzenia uznaje się za odesłania do niniejszego rozporządzenia.

Przepis ten - jak słusznie zauważyła strona w swoim odwołaniu - nie pozostawia żadnych wątpliwości, podobnie jak i kolejny, określający kiedy wchodzi w życie rozporządzenie nr 165/2014, który to przepis strona również przywołała w uzasadnieniu zarzutu, niestety cytując tylko zdanie pierwsze, podczas gdy art. 48 w pełnym brzmieniu stanowi: niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46, niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie od dnia 2 marca 2016 r.. Jednakże art. 24, 34 i 45 mają zastosowanie od dnia 2 marca 2015 r. Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Przepisy przejściowe o których mowa w art. 48 odnoszące się do rozporządzenia (EWG) 3821/85 to art. 46 w brzmieniu: w zakresie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu, które nie zostały przyjęte i nie mogą być stosowane od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, nadal obowiązują przejściowo - do daty wejścia w życie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu - przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, w tym przepisy załącznika IB do tego rozporządzenia.

Przepisy, które będą miały zastosowanie od 2 marca 2015 r. to art. 24 odnoszący się do kwestii związanych z zatwierdzaniem, kontrolą i certyfikacją podmiotów upoważnionych do instalacji, certyfikacji, sprawdzeń, napraw i przeglądów tachografów, Artykuł 34 regulujący używanie kart kierowcy i wykresówek i art. 45 wprowadzający zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 561/ 2006.

Zatem po analizie treści przepisów Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego opublikowanego w Dz. U. UE L z dnia 28 lutego 2014 r., organ odwoławczy stwierdził, że uchylenie Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym opublikowanego w Dz. U. UE L z dnia 31 grudnia 1985 r nastąpi w dniu 2 marca 2016 r. Co oznacza, że w dniu wydania decyzji przez Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej rozporządzenie to stanowiło i w części nadal stanowi obowiązujący akt prawny.

Przedsiębiorca, "Spółka A" wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, domagając się uchylenia decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] i zasądzenia zwrotu opłaty sądowej w kwocie [...] zł, zarzucając naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz w konsekwencji art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące wyjaśnienie okoliczności naruszenia określonego pod p. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 78 § 1, art. 75 § 1 poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez stronę dowodów mających na celu pełne wyjaśnienie stanu faktycznego w zakresie zasadności nałożenia kary administracyjnej za naruszenie określone pod I.p. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym oraz błędną subsumpcję stanu faktycznego do przepisu sankcyjnego Ip. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym oraz błędną subsumcję stanu faktycznego do przepisu sankcyjnego lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W uzasadnieniu skargi strona zarzuciła, że w przypadku naruszenia opisanego w lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy, polegającego na okazaniu podczas kontroli wykresówek, które nie zawierały wszystkich danych o okresach aktywności kierowców, organy nie sprawdziły, jakie były tego przyczyny, w szczególności nie przesłuchały kierowców co do okoliczności ich przemieszczania się pomiędzy miejscem zakończenia pracy a miejscem ponownego jej rozpoczęcia w dniach opisanych w decyzji, w których miało miejsce rzekome naruszenie. Przyjęte przez organ jako naruszenie nieudokumentowanie czasu przejazdu mogło stanowić inne naruszenie w zależności od tego, jakie były zachowania kierowców. Organy nie określiły przy tym, za którą wykresówkę została nałożona kara.

Odnosząc się do kary w wysokości [...] zł za naruszenie określone pod lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, a polegające na rzekomym niepoddaniu się lub uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli w całości lub w części stwierdzić należy, iż doszło w tym przypadku do błędnej subsumpcji stanu faktycznego do obowiązujących norm prawnych. Naruszenie to zostało stwierdzone przez organ I instancji z rażącym naruszeniem zasady obiektywizmu. Z opisu zamieszczonego w uzasadnieniu decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wynika jednoznacznie, iż naruszenie to zostało umieszczone w protokole wskutek braku możliwości udokumentowania przez stronę zapisu [...] km, które przejechane zostały pojazdem o nr rej. [...] pomiędzy godz. [...] w dniu [...] a godz. [...] w dniu [...]. Rzeczywiście przejazd na wskazanym dystansie nie został udokumentowany jednak nie było w tym żadnego utrudniania kontroli. Strona nie była w stanie udokumentować wskazanych wyżej [...] km z przebiegu danego pojazdu ponieważ zaginęła wykresówka dokumentująca ten przejazd. W załączniku nr 3 jest odpowiednia kara, którą nakłada się w tego typu sytuacjach. Opisany stan faktyczny wyczerpuje zdaniem strony przesłanki do nałożenia kary określonej pod lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. a polegającego na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki. Strona poddała się kontroli w pełnym zakresie wypełniając wszelkie obowiązki kontrolowanego określone w art. 72 u.t.d. Co więcej, w niniejszej sprawie przeprowadzono dowód z przesłuchania świadka, S. G. Świadek zeznał, że nie jest w stanie wskazać kierowcy, który pomiędzy godz. [...] w dniu [...] a godz. [...] w dniu [...] użytkował pojazd [...]. Zatem udzielono w tej sprawie wszelkich wyczerpujących wyjaśnień.

W opisie naruszenia określonego pod lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, występuje też kwestia nieujawnienia nazwisk wszystkich kierowców prowadzących przewozy dla kontrolowanej firmy w okresie 6 miesięcy poprzedzających kontrolę. Organ wywodzi zaistnienie tego naruszenia w związku z rozbieżnością zeznań S. G., odniesionych do oświadczeń złożonych w toku kontroli. Rzeczywiście świadek ten zeznał, iż byli kierowcy którzy wykonywali przewozy dla kontrolowanej firmy, nie będąc jej pracownikami - to jest poza sporem. Jednocześnie organ wskazuje, że w pamięci masowej tachografów samochodowych, zainstalowanych w pojazdach należących do kontrolowanej firmy, znalazły się nazwiska osób nieujawnionych na złożonych w tej sprawie oświadczeniach pisemnych.

Z jednej strony organ ten uważa, że naruszenie określone do lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. polega na tym, iż nie wpisano do wykazów nazwisk wszystkich kierowców, których karty znaleziono w pamięciach masowych tachografów zainstalowanych w pojazdach należących do kontrolowanej firmy. Z drugiej natomiast strony organ sam dowodzi, iż byli to pracownicy całkowicie innej firmy.

Wiadomość o trzech kierowcach, co do których zarzucono stronie próbę zatajenia ich nazwisk organ I instancji powziął podczas kontroli z materiałów przekazanych nie przez kogo innego - jak właśnie przez stronę. Tym samym brak jest logicznej spójności w zarzucie rzekomego niepoddania się lub uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli. Tym samym kara za naruszenie określone pod Ip. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. nałożono została z całkowitym odejściem od zasady obiektywizmu.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest częściowo zasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...], utrzymująca w mocy decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] o nałożeniu na skarżącą spółkę kary pieniężnej w wysokości [...] zł za wskazane wyżej naruszenia ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), zwanej dalej u.t.d., skatalogowane co do rodzaju naruszenia i wysokości kary w załączniku nr 3.

Z przepisu art. 4 punkt 22 litery a/, h/ i s/ powołanej ustawy wynika, że użyte w ustawie określenia oznaczają:

- obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21), rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494, z późn. zm.).

Podstawę wymierzenia skarżącej kary stanowiły przepisy art. 92 a ust. 1 i 3 u.t.d., zgodnie z którymi podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 20.000 złotych dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli.

Z ustaleń dokonanych przez organy na podstawie sporządzonego protokołu kontroli z dnia [...]. wynika, że analizowane w toku kontroli dokumenty tj. wykresówki, dane cyfrowe z kart kierowców, ewidencje czasu pracy dziewięciu kierowców wykonujących w okresie od [...] do [...] przewozy na rzecz skarżącej, wykazały, że w przypadku kierowców K. B., J. C., D.J. i K.S. stwierdzono naruszenia polegające na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej [...] minut do jednej godziny oraz za każdą następną godzinę przez wskazanych w decyzji kierowców. Kolejnym stwierdzonym naruszeniem było skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku o czas do 1 godziny i powyżej, przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni o czas powyżej jednej godziny do czterech godzin przez kierowcę J.C., okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy co dotyczyło kierowców, D. L., K. S. i S. R. Ustalono również, że przedsiębiorca nie wczytywał w ustawowych okresach danych cyfrowych z kart wymienionych w decyzji kierowców, jak i danych urządzenia rejestrującego.

Kolejnym naruszeniem było według organów orzekających niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części, za które to naruszenie nałożono karę w wysokości [...] zł.

Skarżąca, zarzuciła w skardze naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące wyjaśnienie okoliczności związanych z okazaniem kontrolującym wykresówek, które nie zawierają wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy oraz art. 75 § 1 i 78 § 1 kpa (l.p. 6.3.8 zał. nr 3 ), podnosząc, że organy nie przesłuchały kierowców co do okoliczności ich przemieszczania się pomiędzy miejscem zakończenia pracy a miejscem ponownego jej rozpoczęcia w dniach opisanych w decyzji. W ocenie Sądu, organy prawidłowo uznały, że stwierdzone braki w informacji o aktywności kierowców stanowią naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, skutkujące nałożeniem na przedsiębiorcę kary pieniężnej przewidzianej w załączniku nr 3 do ustawy, l.p. 6.3.8 w wysokości [...] zł za każdą wykresówkę. Stan faktyczny w tym zakresie został ustalony na podstawie źródłowych dokumentów, w których kierowca ma obowiązek zapisywać dane o swojej aktywności. Tym dokumentom, tj. wykresówkom, danym cyfrowym wynikającym z kart kierowców, ewidencji czasu pracy kierowców nie można przeciwstawiać dowodów w postaci zeznań świadków. Nie można bowiem, wynikającego z przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 obowiązku dokumentowania aktywności kierowcy przy pomocy wykresówek lub karty kierowcy w zakresie okresu powrotu lub okresu dojazdu z lub do miejsca postoju pojazdu zastępować dowodem w postaci zeznań świadków, np. samych kierowców.

Powyższe oznacza, że organy nie naruszyły przepisów postepowania, nie przesłuchując kierowców w celu ustalenia ich aktywności, która powinna wynikać z wykresówek.

Zasadny okazał się zarzut związany z nałożeniem kary w wysokości [...] zł za naruszenie wymienione w poz. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na niepoddaniu się kontroli lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części. Na to naruszenie złożyły się według organów dwie sytuacje, stwierdzone w czasie kontroli. Pierwsza z nich dotyczyła braku wykresówki, dokumentującej przejazd [...] kilometrów pojazdem o numerze rejestracyjnym [...] w dniach od [...] do [...]. Z materiału sprawy wynika, że strona nie mogła udokumentować tego okresu, wyjaśniając, że wykresówka zaginęła. Z zeznań S. G. wynikało ponadto, że z uwagi na upływ czasu nie pamięta, który kierowca wykonywał przewozy w tym czasie. Nieokazanie podczas kontroli wykresówki, która zaginęła, co się może zdarzyć i czego organy nie podważyły w tej sprawie, powinno być zakwalifikowane jako naruszenie opisane w pozycji 6.3.7 załącznika nr 3, to jest jako "nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu", z karą [...] zł za każdy dzień. Skoro ustawodawca przewidział takie naruszenie w przyjętym w załączniku nr 3 do u.t.d. katalogu, to nie można równocześnie kwalifikować go jako niepoddanie się kontroli lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części, według wyboru organu. Oznaczałoby to bowiem niedopuszczalną w przypadku wymierzania kar administracyjnych uznaniowość w działaniu organu administracji.

Drugą sytuacją uznaną przez organy za wyczerpującą znamiona naruszenia polegającego na niepoddaniu się kontroli lub uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli w całości lub w części stanowiło niepodanie na listach zatrudnionych kierowców z dnia [...] i [...] nazwisk kilku kierowców niezatrudnionych u kontrolowanego a ujawnionych na zapisach tachografów cyfrowych. Obowiązek podania wykazu tych osób wynikał z punktu 9 wezwania z dnia [...].

W ocenie sądu kwalifikacja powyższego uchybienia jako naruszenia w postaci niepoddania się kontroli lub uniemożliwienia jej przeprowadzenia w całości lub części jest nieuzasadniona bowiem z zebranego w sprawie materiału nie wynika, żeby kontrolowany jednoznacznie odmówił podania stosownej informacji. Organ w szczególności nie wyjaśnił co było przyczyną tego zaniechania a w szczególności czy kontrolowany celowo nie przedłożył listy kierowców, której dotyczył punkt dziewiąty wezwania, czy też wynikało to np. z przeoczenia lub niezrozumienia treści wezwania. Na tę ostatnią możliwość wskazuje zwłaszcza uzasadnienie skargi, gdzie skarżący odróżnia kierowców zatrudnionych u niego od pozostałych (por.k.7 akt), z czym korespondują zeznania złożone przez S. G., przesłuchanego w toku kontroli, który mówi o kierowcach zatrudnionych w jego firmie, podając, że ( cytat ): "w roku ubiegłym firma nie zatrudniała innych kierowców poza wskazanymi na ww. liście" i jednocześnie wyjaśnia, że na podstawie umowy z firmą przewozową prowadzoną przez jego syna, korzystał czasami z jego kierowców. Nie ukrywał zatem tego faktu a podkreślić jednocześnie należy, że nazwiska tych kierowców wynikały z zapisów tachografów cyfrowych, zatem brak tej listy nie uniemożliwił kontrolerom ujawnienia kierowców niezatrudnionych przez kontrolowanego a wykonujących okazjonalne przewozy na jego rzecz. Nie było też przeszkód aby w czasie kontroli, po ujawnieniu dodatkowych kierowców niezatrudnionych u kontrolowanego a zwłaszcza po przesłuchaniu S. G., wezwać kontrolowanego ponownie do udzielenia stosownych wyjaśnień koniecznych do przeprowadzenia kontroli w zakresie podanym w punkcie [...] wezwania z dnia [...]. Gdyby wówczas kontrolowany nie przedłożył żądanej informacji byłoby to równoznaczne z niepoddaniem się kontroli lub uniemożliwieniem jej przeprowadzenia w całości lub części. Zauważyć należy, że tak znaczące naruszenie, zagrożone w katalogu kar najwyższą karą – [...] zł nie może budzić najmniejszych wątpliwości co do jego popełnienia.

Pozostałych ustaleń faktycznych, które legły u podstaw rozstrzygnięcia skarżący nie kwestionował. Zdaniem Sądu, ustalony w sprawie stan faktyczny w pozostałym zakresie nie budzi żadnych wątpliwości. W konsekwencji organy w sposób prawidłowy wykazały pozostałe, wskazane w decyzji naruszenia przepisów u.t.d., należycie uzasadniając nałożoną karę administracyjną, czego zresztą skarżący, jak wskazano wyżej, nie kwestionował we wniesionej do Sądu skardze. Odpowiedzialność określona we wskazanym wyżej przepisie ma charakter administracyjny i do jej zaistnienia wystarczające jest samo stwierdzenie naruszenia przez przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy obowiązków, które nakładają na niego przepisy prawa wspólnotowego, jak i przepisy krajowe, w tym przypadku ustawa o transporcie drogowym.

Z uwagi na niezasadność kary objętej punktem 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., uchyleniu podlegała zaskarżona decyzja w całości na podstawie art. 145 §1 a/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) i dlatego orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a.