Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 452/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 134 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 89, art. 7, art. 75 par. 1, art. 77 par. 1, art. 78, art. 138 par. 2, art. 80, art. 107 par. 3, art. 136, art. 138
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Referent Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. B.-T. i R. T. na decyzję Wojewody z dnia 5 maja 2006 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 28 sierpnia 2003r. nr [...] Prezydent Miasta, na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r – prawo budowlane (tj. Dz.U z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) oraz art. 104 kpa zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę budynku pensjonatowego na terenie nieruchomości przy ul. [...] wraz z przyłączami do sieci miejskich, przebudową przyłącza gazu do budynku przy ul. [...] i wewnętrzną instalacją gazową na terenie położony w S. dla A SA z siedzibą w Z. z zachowaniem określonych w decyzji warunków. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu 27 listopada 2002r. inwestor złożył wniosek w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę budynku pensjonatowego wraz z przyłączami w S. przy ul. [...]. Decyzją z dnia 14 grudnia 2002r. nr [...] został zatwierdzony projekt budowlany i udzielone pozwolenie na budowę. W wyniku wniesienia przez strony postępowania odwołania od powyższej decyzji Wojewoda decyzją z dnia 10 marca 2003r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu 13 maja 2003r. projektant działający w imieniu inwestora uzupełnił dokumentację o niezbędne elementy. W dniu 9 czerwca 2003r. zawiadomiono strony o toczącym się postępowaniu i o możliwości zapoznania się z zebranymi materiałami, aktami sprawy oraz o możliwości uzyskania wyjaśnień, składania wniosków i zastrzeżeń. W ustawowym czasie nie wpłynął żaden wniosek lub zastrzeżenie do projektu. Organ pierwszej instancji podniósł, że projektowana inwestycja zgodna jest z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego, zaś projekt budowlany został opracowany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia i zawiera niezbędne dokumenty i uzgodnienia.

Pismem z dnia 5 stycznia 2004r. M. i R. T. wnieśli do Wojewody o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji oraz złożyli odwołanie od tej decyzji. Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2004r. nr [...], Wojewoda przywrócił M. i R. T. termin do wniesienia odwołania. Następnie postanowieniem z dnia 23 stycznia 2004r. nr [...] Wojewoda stwierdził niedopuszczalność odwołania M. i R. T.. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone, w wyniku czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 29 września 2005r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 196/04 uchylił zaskarżone postanowienie wskazując, że złożone przez M. i R. T. odwołanie zostało wniesione prawidłowo, zatem należy je rozpatrzyć merytorycznie.

W swoim odwołaniu M. i R. T. wnieśli o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 28 sierpnia 2003r. nr [...]. W uzasadnieniu odwołujący się zarzucili, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera elementów niezbędnych według Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności nie wskazano, czy argumenty podniesione w opinii biegłego B. L., zostały wzięte pod uwagę. Wskazana opinię biegłego odwołujący załączyli do pisma z dnia 6 marca 2003r. W ocenie odwołujących się organ pierwszej instancji nie ustosunkował się do zastrzeżeń biegłego co do możliwych pęknięć ich budynku i zwiększonego natężenia ruchu przy wjeździe na ich posesję. Zastrzeżenia zawarte w opinii nie zostały wzięte pod uwagę, mimo wyraźnego zalecenia Wojewody w piśmie z dnia 18 marca 2003r. przekazującym sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ocenie odwołujących się pozbawiono ich prawa do zajęcia stanowiska i zapoznania się z aktami sprawy – w takim stanie w jakim podejmowana była decyzja administracyjna. Gdy chcieli przejrzeć akta, dowiedzieli się, że akta są u wnioskodawcy – architekta celem uzupełnienia materiału i że zostaną zwrócone we wrześniu po powrocie z urlopu osoby prowadzącej sprawę. Tymczasem w dniu 28 sierpnia 2003r. decyzja została wydana przez innego pracownika Urzędu Miasta, zaś odwołujących się nie zawiadomiono o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, który został uzupełniony przez inwestora.

Decyzją z dnia 5 maja 2006r. Nr [...] Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ust. 1 oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że inwestor w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej decyzji złożył stosowny wniosek, załączając dowód do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowy oraz projekt budowlany zgodny z art. 34 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 35 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane. Organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotowa inwestycja zgodna jest z przepisami techniczno-budowlanymi, projekt posiada wymagane opinie i uzgodnienia, został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. W związku z powyższym, stosownie do art. 35 ust. 4 w/w ustawy, udzielone pozwolenie na budowę jest jedynym rozstrzygnięciem jakie mogło zapaść w przedmiotowej sprawie. Organ odwoławczy dodatkowo wyjaśnił, że brak jest podstaw do jednoznacznego stwierdzenia, że organ pierwszej instancji w przeprowadzonym postępowaniu pominął część zgromadzonego, przedstawionego przez skarżących materiału dowodowego, a tym samym naruszył art. 7 i art. 77 kpa. Organ wskazał, że zgodnie z art. 77 § 4 kpa fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Organ pierwszej instancji, przed wydaniem stosownego do stanu sprawy rozstrzygnięcia ocenia cały zgromadzony materiał dowodowy i to on decyduje, czy materiał ten jest wystarczający do podjęcia danej decyzji, czy też jest niepełny i należy przeprowadzić dodatkowe postępowanie wyjaśniające, np. rozprawę administracyjną celem ustalenia stanu faktycznego niewyjaśnionych kwestii. W przedmiotowym postępowaniu organ pierwszej instancji uznał, że zgromadzony materiał dowodowy jest kompletny i wystarczający, by udzielić przedmiotowego pozwolenia na budowę. W ocenie organu odwoławczego z akt sprawy wynika również, że organ pierwszej instancji, zgodnie z wymogiem art. 10 § 1 kpa zapewnił czynny udział w każdym stadium postępowania zakończonego wydaniem przedmiotowej decyzji. Organ odwoławczy podniósł również, że częścią zatwierdzonego projektu budowlanego jest dokumentacja sporządzona przez mgr L. T. oraz opinia o warunkach wodno-gruntowych i projekt odwodnienia wykopu budowlanego z elementami operatu wodnoprawnego sporządzone przez mgr M. S. W opracowaniach tych przedstawiono precyzyjny sposób realizacji wykopu pod przedmiotową inwestycje, sposób realizacji odwodnienia tego wykopu, wpływ powyższych prac na obiekty sąsiednie wraz ze sposobem ich monitorowania celem uniknięcia jakichkolwiek niekorzystnych oddziaływań wykonanej konstrukcji na obiekty sąsiednie. Prezydent Miasta przyjął bez zastrzeżeń w/w dokumentację geologiczno-inżynierską.

Organ odwoławczy podniósł, że zarzut skarżący dotyczący zwiększenia natężenia ruchu w rejonie ich nieruchomości w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji, wobec spełnienia przez inwestora wszystkich wymogów przepisów prawa, uznać należy za bezzasadny. W ocenie organu, interesy właścicieli nieruchomości sąsiednich, w tym skarżących zostały całkowicie zabezpieczone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że cały projekt przedmiotowej inwestycji został sporządzony przez osoby uprawnione, które w świetle przepisów ustawy – Prawo budowlane odpowiedzialne są za opracowanie projektu obiektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wymaganiami ustawy, przepisami i obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli M. i R. T. domagając się jej uchylenia. W ocenie skarżących Wojewoda pominął w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentacje skarżących, ograniczając się do stwierdzenia, że decyzja zawiera wymagane prawem uzgodnienia. W ocenie skarżących decyzja organu drugiej instancji jest decyzją merytoryczną, więc kontrola Wojewody nie może się ograniczać wyłącznie do tej kwestii. Skarżący zarzucili, że ich wnioski dowodowe nie zostały ujęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazali, że Wojewoda w decyzji z dnia 10 marca 2003r. nakazał organowi pierwszej instancji przeanalizowanie załączonej opinii technicznej. Podnieśli, że w piśmie z dnia 6 marca 2003r., w którym przedstawili opinię biegłego wnosili w trybie art. 136 kpa o zobowiązanie Prezydenta Miasta do przeprowadzenia postępowania w zakresie zobowiązania inwestora do ustosunkowania się do naszych zarzutów, w szczególności co do opinii biegłego rzeczoznawcy do spraw budowlanych. W wypadku braku reakcji inwestora wnosili o wyznaczenie rozprawy administracyjnej. Skarżący zarzucili, że w/w wnioski nie zostały rozpoznane. W ich ocenie nie ujęcie materiału dowodowego w decyzji, mimo zaleceń organu drugiej instancji oraz nie przeprowadzenie rozprawy administracyjnej pozbawiło ich możliwości obrony swych praw, zaś nie przeprowadzenie rozprawy, mimo wniosku strony, jest naruszeniem reguł postępowania administracyjnego, skutkującym uchyleniem decyzji. Ponadto skarżący zarzucili, że organ drugiej instancji całkowicie pominął sprawę nie załatwienia skarżącym prawidłowego i bezpiecznego dojazdu do posesji. Wskazanie, że droga dojazdowa, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. ma 4 metry szerokości jest nieporozumieniem, gdyż wielkość ta dotyczy szerokości zadrzewionej działki, przez którą dojeżdżamy do posesji. Faktyczna szerokość wjazdu wacha się około 3-2,5 metra w zależności od rozmiaru pojazdu. Skarżący wskazali, że jest to jedyna droga dojazdowa na ich posesję. Swobodny dojazd należy rozpatrywać w kontekście swobodnego dojazdu nie tylko samochodu osobowego, lecz również ciężarowego, straży pożarnej. W ocenie skarżących projektowana inwestycja uniemożliwi bezpieczny dojazd na ich działkę, zgodnie z §14 w/w rozporządzenia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości prezentowane w zaskarżonej decyzji stanowisko. Wskazał, że organ architektoniczno-budowlany ocenia cały materiał dowodowy i rozstrzyga samodzielnie sprawę w zakresie przysługujących mu kompetencji. Sugerowana przez skarżących konieczność przeprowadzenia rozprawy administracyjnej nie wynika z żadnego szczególnego przepisu prawa. Ocena, czy przeprowadzenie rozprawy przyczyni się do przyspieszenia lub uproszczenia postępowania należy do organu prowadzącego postępowanie. Z art. 89 kpa nie wynika konieczność przeprowadzenia rozprawy, w każdym przypadku przeprowadzenia wymienionych w nim dowodów, bowiem przeprowadzenie rozprawy jest uzależnione od potrzeby wyjaśnienia sprawy, co należy do oceny organu. W ocenie organu odwoławczego zarzut nie zapewnienia prawidłowego i bezpiecznego dojazdu do posesji skarżących jest chybiony. Dojazd do posesji skarżących stanowi działka nr [...], określona jako droga i jej szerokość wynosi 4,5 m, co spełnia wymogi § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. Natomiast w sprawie zadrzewienia działki drogowe i związaną z tym kwestią bezpieczeństwa dojazdu skarżący winni zwrócić się do zarządcy drogi, albowiem sprawa ta nie znajduje się w gestii organów architektoniczno-budowlanych. Organ wskazał, że inwestor planując inwestycję nie wykroczył poza granice działki stanowiącej jego własność, ani w pas drogowy stanowiący dojazd do posesji skarżących.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

Na wstępie należy podnieść, że w sprawie przedmiotowego pozwolenia na budowę toczyło się już postępowanie, w którego toku Wojewoda decyzją z dnia 10 marca 2003r. nr [...] uchylił decyzję Prezydenta Miasta z dnia 14 grudnia 2002r. Nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu A SA w Z. pozwolenia na budowę budynku pensjonatowego na terenie nieruchomości przy ul. [...] w Sopocie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego skarżący złożyli pismo z dnia 6 marca 2003r., które wpłynęło do Urzędu Wojewódzkiego w dniu 11 marca 2003r. W piśmie tym skarżący wnosili o zobowiązanie inwestora do przedłożenia skarżącym analizy zacienienia budynku przy ulicy [...] przez nowo powstający obiekt budowlany. Ponadto skarżący wnieśli o zaliczenie w poczet materiału dowodowego sprawy opinii biegłego rzeczoznawcy do spraw budowlanych B. L., która zdaniem skarżących potwierdza zarzuty podniesione przez nich w odwołaniu. Jednocześnie skarżący wnosili o zobowiązanie inwestora do ustosunkowania się do zarzutów, w szczególności do w/w opinii biegłego rzeczoznawcy do spraw budowlanych, zaś w wypadku braku reakcji ze strony inwestora wnieśli o wyznaczenie rozprawy administracyjnej w trybie art. 89 § 1 i 2 kpa. Zarówno w uzasadnieniu decyzji z dnia 10 marca 2003r. nr [...], jak również w piśmie z dnia 18 marca 2003r. Wojewoda zalecił organowi pierwszej instancji do przeanalizowania i rozpatrzenia argumentów podnoszonych przez skarżących w piśmie z dnia 6 marca 2003r., jak również przedłożonej przez skarżących opinii biegłego rzeczoznawcy do spraw budowlanych, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją, powyższe zalecenia nie zostały uwzględnione przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Organ pierwszej instancji nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji do przedłożonej przez skarżących opinii biegłego rzeczoznawcy, jak również nie odniósł się do argumentacji zawartej w piśmie skarżących z dnia 6 marca 2003r. Również organ odwoławczy, pomimo, iż uprzednio w decyzji kasacyjnej z dnia 10 marca 2003r. nr [...] zalecił organowi pierwszej instancji ustosunkowanie się do zarzutów i wniosków zawartych w piśmie skarżących, nie dostrzegł, że organ pierwszej instancji zaniechał ich przeanalizowania i rozpatrzenia. Także nie odniósł się do nich organ II instancji.

Opisana sytuacja jednoznacznie wskazuje, że organ II instancji po raz drugi rozpatrując sprawę pominął w zupełności uprzednio zajmowane przez siebie stanowisko w decyzji z dnia 10 marca 2003r., a także we wspomnianym wyżej piśmie z dnia 18 marca 2003r.

Nadto Sąd uznał, że w postępowaniu administracyjnym organy naruszyły przepisy art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 78 kpa.

Zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wyrażona w tym przepisie zasada prawdy obiektywnej została skonkretyzowana przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącymi postępowania dowodowego. Z art. 75 § 1 kpa wynika, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Zgodnie zaś z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Obowiązkiem organu administracji publicznej jest uwzględnienie żądania strony dotyczące przeprowadzenia dowodu, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy (art. 78 kpa).

W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji, z naruszeniem wyżej wskazanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, pominął wniosek dowodowy zawarty w piśmie skarżących z dnia 6 marca 2003r. Z treści pisma wynikało, że skarżący domagali się przeprowadzenia dowodu z załączonej do pisma opinii biegłego rzeczoznawcy do spraw budowlanych sporządzonej na ich zlecenie. Wprawdzie opinia ta nie ma charakteru opinii o jakiej mowa w art. 84 § 1 k.p.a., lecz jest dowodem w sprawie, którego organ rozpatrujący sprawę nie może pominąć milczeniem. W tej opinii rzeczoznawca budowlany wskazuje przede wszystkim na to, że elementy przedmiotowej zabudowy będą usytuowane znacznie poniżej poziomu wody gruntowej co spowoduje w trakcie budowy konieczność długotrwałego obniżenia poziomu wody przez jej odpompowywanie. To zaś spowoduje odpływanie wody gruntowej pod fundamentami budynku nr [...], zamieszkałego przez skarżących. Także wykonanie zbiorników retencyjnych będzie wymagało odpompowywania wody gruntowej, zaś wykonanie zbiornika nr [...] spowoduje znaczne naruszenie gruntów posesji nr [...].

Takie stanowisko rzeczoznawcy powołanego przez skarżących powinno być skonfrontowane ze stanowiskiem projektantów, którzy opracowali:

- dokumentację geologiczno – inżynierską dla ustalenia warunków geologiczno – inżynierskich w podłożu projektowanego budynku pensjonatowego,

- opinię o warunkach gruntowo – wodnych na terenie działki nr [...],

- projektu odwodnienia wykopu budowlanego przy ul. [...] w S. z elementami operatu wodnoprawnego,

stanowiących załączniki do decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę.

Skonfrontowania stanowisk można dokonać dwojako: w/w opinie i projekty przedkładać kolejno projektantom i rzeczoznawcom by się wypowiedzieli co do ich treści, bądź przeprowadzenie rozprawy administracyjnej w czasie której wszystkie te osoby miałyby możność rozpatrzenia wątpliwości i usunięcia rozbieżności.

W ocenie Sądu, przepis art. 89 § 2 kpa, zgodnie z którym organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale biegłych powinien mieć zastosowanie w sprawie niniejszej. Z treści przedłożonej przez skarżących opinii rzeczoznawcy wynikało bowiem, że stwierdził on szereg elementów projektowanej budowy, których realizacja będzie miała ujemny wpływ na konstrukcję budynku i użytkowanie posesji przy ul. [...], tj. należącej do skarżących. Spełnione zostały zatem przesłanki przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, albowiem interesy inwestora i skarżących są sprzeczne, zaś wątpliwości podniesione w w/w opinii wymagały wyjaśnienia przy udziale stron oraz biegłego rzeczoznawcy, który opinię tę sporządził oraz projektantów.

Odnieść się trzeba także do fragmentu uzasadnienia zaskarżonej decyzji (ze strony 3), z lektury którego można odnieść wrażenie, że organ odwoławczy wyraził niedopuszczalny pogląd jakoby uznanie czy zgromadzony materiał dowodowy jest kompletny i wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia należało wyłącznie do organu I instancji. Otóż organ odwoławczy jest organem, który nie tylko kontroluje czy organ I instancji przeprowadził postępowanie zgodnie z przepisami k.p.a. i czy właściwie zastosował przepisy prawa materialnego lecz jest przede wszystkim organem, powołanym do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, tak jak organ I instancji. Tylko w wypadku określonym w art. 138 § 2 k.p.a., tj. gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części organ II instancji może uchylić sprawę i przekazać ją do rozpatrzenia organowi I instancji.

W niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, że w postępowaniu administracyjnym naruszone zostały, jak już wyżej wskazano przepisy art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. To zaś powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy oceni, czy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Organ odwoławczy dokona rozstrzygnięcia po rozpoznaniu wniosku dowodowego skarżących zawartego w piśmie z dnia 6 marca 2003r. i kierując się treścią przepisów art. 136 i art. 138 kpa, wyda stosowną decyzję administracyjną.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku, zaś zgodnie z treścią art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w pkt II sentencji wyroku.