Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1078/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 1 w zw. z art. 144 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 października 2016 r. sprawy ze skargi F. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Nr [...] Wojewody [...](dalej: organ II instancji, organ odwoławczy) z [...] lutego 2016 r. wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. 2016 r., poz. 23, dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia złożonego przez F. K. (dalej: strona, skarżąca) z 21 stycznia 2016 r. na postanowienie Prezydenta [...] (dalej: organ I instancji) Nr [...] z [...] stycznia 2016 r. zawieszające z urzędu postanowienie w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną, stanowiącą część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] o pow. 106 m2.

Stan sprawy przestawiał się następująco:

W postanowieniu Nr [...] z [...] stycznia 2016 r. Prezydent [...] zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za ww. nieruchomość zajętą pod drogę. W złożonym na powyższe postanowienie zażaleniu strona nie zgodziła się z jego treścią, wnosząc o jego uchylenie oraz kontynuowanie postępowania o ustalenie odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działka ewid. nr [...] z obrębu [...] o pow. 106 m2 .

Po rozpatrzeniu zażalenia, w postanowieniu z [...] lutego 2016 r. organ II instancji utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji w zaskarżonym zakresie. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji wyjaśnił, że wniosek o ustalenie odszkodowania - w trybie art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133 poz. 872 ze zm.) - za zajęty pod drogę publiczną grunt może być merytorycznie rozstrzygnięty dopiero po stwierdzeniu ostateczną decyzją wojewody jego przejęcia z dniem 1 stycznia 1999 r. na własność Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Decyzja ta potwierdza fakt nabycia przez jeden z ww. podmiotów prawa własności gruntu, a zarazem może stanowić podstawę do ubiegania się przez byłego właściciela o odszkodowanie. Może być wydana wyłącznie po uprzednim przekazaniu wojewodzie kompletnej dokumentacji sprawy przez właściwego zarządcę drogi publicznej. Ponadto określa jednoznacznie powierzchnię gruntu i jego położenie, a więc elementy niezbędne przy ustalaniu wysokości odszkodowania.

Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że wniosek o wydanie decyzji wojewody potwierdzającej nabycie własności nieruchomości z mocy prawa przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego na podstawie art. 73 ustawy z 13 października 1998 r., może pochodzić od każdego podmiotu, który w wystarczającym stopniu udokumentuje swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu nabycia z mocy prawa gruntu zajętego pod drogę publiczną - również właściciela zajętego gruntu.

Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że w niniejszej sprawie Wojewoda [...] w decyzji nr [...] z [...] stycznia 2013 r. stwierdził nabycie w trybie art. 73 ust. 3 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U nr 133, poz. 872 ze zm.) przez Gminę Miasto [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości udziału wynoszącego 1/2 części w nieruchomości zajętej pod część ul. [...] w [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni 106 m2 w obrębie ewidencyjnym [...]., współwłaścicielami ww. gruntu byli: E. J., U. S.

W uzasadnieniu postanowienia z [...] lutego 2016 r. organ II instancji wyjaśnił, że w decyzji nr [...] z [...] stycznia 2013 r. Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nabycia przez Gminę - Miasto [...] z mocy prawa z dniem 3 stycznia 1999 r. prawa własności gruntu zajętego pod część ul. [...] oraz ul. [...] w [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni 106 m2, której współwłaścicielami udziału 1/2 części działki w zakresie objętym decyzją nr [...] są F. K. i W. Z. Od przedmiotowej decyzji odwołała się F. K. w piśmie z 8 lutego 2013 r. Odwołanie zostało przekazane wraz z aktami sprawy pismem z 22 lutego 2013 r. do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (obecnie Ministra Infrastruktury i Budownictwa), który nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie wniesionego odwołania od decyzji Wojewody [...].

W ocenie organu II instancji, wobec braku rozstrzygnięcia w zakresie odwołania od decyzji nr [...] z [...] stycznia 2013 r. obejmującej 1/2 część działki nr [...] wniosek o odszkodowanie nie może być merytorycznie rozpatrzony. Organ odwoławczy uznał, że w tej sytuacji zawieszenie przez organ I instancji z urzędu postępowania w przedmiotowej sprawie - w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - było w pełni uzasadnione, bowiem kwestia nabycia prawa na podstawie art. 73 ww. ustawy jest w stosunku do sprawy odszkodowania zagadnieniem wstępnym.

Organ II instancji wyjaśnił również, że z uwagi na niezłożenie zażalenia przez E. J. i U. S. do części postanowienia organu I instancji, dotyczącego udziału 1/2 we własności działki ewidencyjnej nr [...] o powierzchni 106 m2 w obrębie ewidencyjnym [...] objętego decyzją [...] Wojewoda [...] uznał, że w tej części postanowienie Prezydenta [...] nr [...] r. stało się ostateczne.

W skardze skarżąca zaskarżyła w całości postanowienie Nr [...] Wojewody [...] z [...] lutego 2016 r. Jako podstawę zażalenia wskazano zarzut naruszenia art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie. Skarżąca wniosła: o uchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewody [...] Nr [...] z [...] lutego 2016 r. wraz z poprzedzającym postanowieniem Prezydenta [...] z [...] stycznia 2016 r. i kontynuowanie postępowania o ustalenie wysokości odszkodowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że postanowienie Wojewody [...] jest niesłuszne z następujących przyczyn. Skarżąca zaznaczyła, że komparycja postanowienia nie wskazuje dokładnie jakie zagadnienie prawne ma być rozstrzygnięte i przez jaki organ. Zdaniem skarżącej, komparycja postanowienia, a nie jego uzasadnienie, winna wskazywać zagadnienie wstępne i organ, który ma to rozstrzygnąć. Wskazanie tych okoliczności w uzasadnieniu nie daje na przyszłość możliwości kontroli podstaw do podjęcia zawieszonego postępowania. W ocenie skarżącej, postanowienie w przedmiocie zawieszenia nie może dawać podstaw do dowolnej interpretacji okoliczności stanowiących o podstawie podjęcia zawieszonego postępowania. Tego typu dowolność nie gwarantuje praw strony do szybkiego podjęcia zawieszonego postępowania.

Według skarżącej, postanowienie o zawieszeniu winno określić na jakim etapie rozpoznania znajduje się sprawa, której zakończenie może stanowić podstawę podjęcia zawieszonego postępowania. Powyższe zastrzeżenia według skarżącej, znajdują dodatkowe uzasadnienie w świetle faktu, że od ponad 3 lat strona nie może się doczekać odpowiedzi na odwołania złożone dnia 8 lutego 2013r. do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej.

Skarżąca stoi na stanowisku, że sytuacja ta kwalifikuje się do złożenia do Sądu skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania.

Wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania świadczy o tym, że celowo stwarzane są kolejne przeszkody do wypłaty należnego odszkodowania. Ponadto skarżąca zaznacza, że gdyby władzy administracyjnej rzeczywiście zależało na wypłacie niewątpliwie należnego odszkodowania, to już kilka lat temu należało jedynie ustalić wartość nieruchomości i wyrównać szkodę wyrządzoną obywatelom. Natomiast wyszukiwanie kruczków prawnych od 2006 r. jest sprzeczne z zasadami państwa prawa. Skarżąca podnosi jednocześnie, że powyższe kwestie były przedstawione w zażaleniu na postanowienie Prezydenta [...], lecz Wojewoda [...] w większości ich nie rozważył, a jedynie stwierdził – błędnie - że kwestia nabycia prawa na podstawie art. 73 ww. ustawy jest w stosunku do sprawy o odszkodowanie zagadnieniem wstępnym.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji potrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. dalej: p.p.s.a.), polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpatrywania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonego postanowienia, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające nie naruszają prawa.

W ocenie Sądu, organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów k.p.a. i ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze należy wyjaśnić, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Nr [...] Wojewody [...] z [...] lutego 2016 r. prawidłowo wyjaśniono podstawy faktyczne i prawne utrzymania w mocy postanowienia Prezydenta [...] z [...] stycznia 2016 r.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że wbrew zarzutom wynikający z treści skargi, rozstrzygnięcie w kwestii przejścia na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nieruchomości zajętych pod drogi publiczne - mające postać ostatecznej decyzji wojewody - jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie odszkodowania za te nieruchomości (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 kwietnia 2010 r., sygn. I OSK 711/09, LEX nr 595486). Potwierdzenie wywłaszczenia nieruchomości zajętej pod drogę publiczną następuje w drodze decyzji wojewody. Decyzja taka nie tworzy nowego stanu prawnego, potwierdza jedynie stan prawny istniejący w dniu 31 grudnia 1998 r., ma więc charakter deklaratoryjny. Stanowi ona wiążące potwierdzenie dokonanych ex lege zmian w sytuacji prawnej określonych podmiotów, co wywołuje skutki ex tunc. Pojęcie "zagadnienia wstępnego" użyte w przepisie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. kształtującego instytucję zawieszenia postępowania należy rozumieć tak, że jest to kwestia, która pozostaje poza właściwością danego organu i w dodatku bez jej rozstrzygnięcia nie można dalej prowadzić postępowania.

W drugiej kolejności wskazać należy, że wniosek o ustalenie odszkodowania - w trybie art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, za zajęty pod drogę publiczną grunt może być merytorycznie rozstrzygnięty dopiero po stwierdzeniu ostateczną decyzją wojewody jego przejęcia z dniem 1 stycznia 1999 r. na własność Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego.

Decyzja taka potwierdza bowiem fakt nabycia prawa własności gruntu, a zarazem może stanowić podstawę do ubiegania się przez byłego właściciela o odszkodowanie.

W trzeciej kolejności wskazać należy, że Wojewoda [...] w decyzji Nr [...] z [...] stycznia 2013 r. stwierdził nabycie w trybie art. 73 ust. 3 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, przez Gminę Miasto [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości udziału wynoszącego 1/2 części w nieruchomości zajętej pod część ul. [...] w [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni 106 m2 w obrębie ewidencyjnym [...]. Współwłaścicielami ww. gruntu byli: E. J. oraz U. S. W decyzji Nr [...] z [...] stycznia 2013 r. Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nabycia przez Gminę - Miasto [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności gruntu zajętego pod część ul. [...] oraz ul. [...] w [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni 106 m2, której współwłaścicielami udziału 1/2 części działki w zakresie objętym decyzją nr [...] są F. K. i W. Z. Od ww. decyzji w piśmie z 8 lutego 2013 r. odwołała się F. K.. Odwołanie zostało przekazane wraz z aktami sprawy w piśmie z 22 lutego 2013 r. do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (obecnie Ministra Infrastruktury i Budownictwa), który nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie wniesionego odwołania od decyzji Wojewody [...]. Oznacza to, że biorąc pod uwagę brak rozstrzygnięcia w zakresie odwołania od decyzji nr [...] z [...] stycznia 2013 r. obejmującej 1/2 część działki nr [...] wniosek o odszkodowanie w przedmiotowej sprawie nie może być merytorycznie rozpatrzony.

W zaistniałej sytuacji wstąpiły przesłanki do zawieszenia przez organ I instancji z urzędu postępowania na podstawie art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. Takie działanie organu jest w pełni uprawnione, ponieważ kwestia nabycia prawa na podstawie art. 73 ww. ustawy jest w stosunku do sprawy odszkodowania zagadnieniem wstępnym. Pod pojęciem "zagadnienia wstępnego" rozumieć należy kwestię prawną, która nie była jeszcze prawomocnie przesądzona na właściwej drodze, wyłaniającą się w toku postępowania administracyjnego, gdy jej uprzednie rozstrzygnięcie, a więc poprzedzające rozpatrzenie sprawy, leży w kompetencji innego organu lub sądu. Konieczne jest przy tym istnienie bezpośredniej zależności pomiędzy uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Przy czym nie chodzi tu o konieczność wyjaśnienia nawet poważnych wątpliwości dotyczących aspektów prawnych sprawy, lecz o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego, bez rozstrzygnięcia którego nie jest możliwe wydanie orzeczenia w sprawie głównej. Stąd, przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wymaga istnienia między rozstrzygnięciem sprawy, a zagadnieniem wstępnym związku bezpośredniego, rozumianego jako bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W niniejszej sprawie taki związek bezpośredni istnieje.

Do ustalenia odszkodowania niezbędna jest bowiem ostateczna decyzja wojewody wydana na podstawie art. 73 ust. 3 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, dotycząca przejścia nieruchomości drogowej na własności jednostki samorządu terytorialnego. Prezydent [...] może wydać decyzję o ustaleniu odszkodowania dopiero po tym, jak Wojewoda [...] wyda decyzję potwierdzającą, że nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne z dniem 1 stycznia 1999 r. przeszły na własność Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem.

W konsekwencji rozstrzygnięcie sprawy odszkodowania za przedmiotową nieruchomość i wydanie decyzji przez Prezydenta [...] zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ (w niniejszej sprawie jest to organ rozpatrujący odwołanie od decyzji Wojewody [...]). Z tego powodu organ I instancji prawidłowo zawiesił z urzędu postępowanie do czasu otrzymania prawomocnej decyzji Wojewody [...] decyzji komunalizacyjnej dotyczącej przedmiotowej nieruchomości z uwagi na to, że zagadnienie nabycia przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną z dniem 1 stycznia 1999 r. jest w stosunku do sprawy odszkodowania zagadnieniem wstępnym.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, że komparycje postanowień organu I i II instancji zostały skonstruowane prawidłowo. Zawierają one powołanie podstawy prawnej. Powołując podstawy prawne organy przytoczyły przepisy prawa, na których oparły swoje rozstrzygnięcia.

Powoływanie wszystkich przepisów k.p.a., które miały zastosowanie w sprawie, byłoby bowiem zbytnim formalizmem i nie było uzasadnione w przedmiotowej sprawie. Organy nie miały obowiązku powoływania w komparycji wydanych postanowień dokładnego wskazania jakie zagadnienie prawne ma być rozstrzygnięte i przez jaki organ. Wskazać również należy, że co prawda podstawa prawna postanowienia Wojewody [...] Nr [...] z [...] lutego 2016 r. nie powołuje przepisów prawa materialnego rozstrzygnięcia, to jednak w ocenie Sądu, nie stanowi to innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ II instancji rozpatrzył merytorycznie sprawę zawieszenia postępowania na skutek zażalenia skarżącej.

Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że komparycja postanowienia, a nie jego uzasadnienie winna wskazywać zagadnienie wstępne i organ, który ma to rozstrzygnąć. W kontrolowanych przez Sąd postanowieniach wydanych w niniejszej sprawie kwestie te prawidłowo zostały umieszczone w uzasadnieniach postanowień. Wbrew zarzutom skargi wskazanie tych okoliczności w uzasadnieniu postanowienia nie pozbawia możliwości przeprowadzenia kontroli "podstaw do podjęcia zawieszonego postępowania". Przedmiotowe postanowienie Prezydenta [...] z [...] stycznia 2016 r. o zawieszeniu postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną, stanowiącą część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] o powierzchni 106 m² oraz jego uzasadnienie daje możliwość określenia "na jakim etapie rozpoznania znajduje się sprawa". Organ zawieszając postępowanie nie ma obowiązku w uzasadnieniu postanowienia informować w jakim stadium procesowym znajduje się sprawa, której zakończenie może stanowić podstawę podjęcia zawieszonego postępowania, gdyż jest to sprawa administracyjna rozstrzygana przez inny organ, która nie jest przedmiotem rozstrzygnięcia w sprawie o zawieszenie postępowania.

Również kwestia stanu bezczynności i przewlekłości w innym postępowaniu niż to, które było przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie nie mogła być objęta przedmiotem rozstrzygnięcia w sprawie o zawieszenie postępowania. Organy obu instancji dokonały niewadliwej analizy zebranego materiału dowodowego, który w ocenie Sądu jest prawidłowo zebrany i kompletny, a wnioski jakie z niego wysnute były logicznie uzasadnione i nie noszą cech dowolności. W niniejszej sprawie stosownie do regulacji art. 11 k.p.a. organy administracji wyjaśniły stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się, wydając zaskarżone postanowienia, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji rozstrzygnięcia bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia zasady wynikającej z art. 11 k.p.a.

W ocenie Sądu, uzasadnienia postanowień organu I i II instancji są skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 k.p.a.), a także objaśniają tok myślenia prowadzący do zastosowania powołanych w postanowieniach organu I i II instancji przepisów k.p.a. oraz ustawy z 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, które doprowadziły do wydania postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie Prezydenta [...] z [...] stycznia 2016 r.

Z uzasadnień kontrolowanych przez Sąd postanowień wynikają także motywy podjętych rozstrzygnięć. Według Sądu, uzasadnienia kontrolowanych postanowień stanowią także uzewnętrznioną motywację podjętych w nich rozstrzygnięć. W uzasadnieniach tych postanowień znalazło się bowiem ustalenie, jakie normy obowiązują w związku z wydaniem przez Wojewodę [...] postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie Prezydenta [...] z [...] stycznia 2016 r. Według Sądu, podejmując rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie Wojewoda [...] przeprowadził również w sposób prawidłowy proces subsumcji stanu faktycznego pod obowiązujące normy prawne. Organ odwoławczy w postanowieniu z [...] lutego 2016 r. wyczerpująco udowodnił także brak związku przyczynowego między wadami postępowania zarzucanymi w zażaleniu, a postanowieniem z [...] stycznia 2016 r. wydanym przez Prezydenta [...]. Należy stwierdzić, że uzasadnienia kontrolowanych przez Sąd postanowień wydanych w przedmiotowej sprawie są związane z przedmiotem rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze, że zaskarżone postanowienie podjęte zostało z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, a przyczyny, dla których Wojewoda [...] uznał za konieczne utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia organu I instancji znalazły jednoznaczny wyraz w jego uzasadnieniu, co pozostaje w zgodzie z obowiązkami organu wymienionymi w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., skarga nie mogła zostać uwzględniona, a Sąd orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji.