Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1411/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt 2, ust. 8, ust. 9, ust. 11, ust. 12, art. 153
journal: Dz.U. 2009 nr 3 poz 11
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Protokolant st. sekr. sąd. Marta Mielczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2015 r. przy udziale - sprawy ze skargi M. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w K. na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U z 2012 r., poz. 749, dalej O.p.) oraz art. 1 ust. 1, art. 2 pkt 9, art. 3, art. 100 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 4, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt 2, ust. 8, ust. 9, ust. 11, ust. 12, art. 105, art. 106 ust 2 i ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2009 r. Nr 3 poz. 11 z późn. zm., dalej u.p.a.) po rozpatrzeniu odwołania strony z dnia [...] r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. nr [...] z dnia [...] r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] o nr nadwozia [...] w wysokości [...] zł, uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] o nr nadwozia [...] w wysokości [...] zł.

Wydając powyższe rozstrzygnięcie Dyrektor Izby Celnej w K. oparł się na zawartych w aktach sprawy ustaleniach, że M. S. złożył w Urzędzie Celnym w R. deklarację uproszczoną nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego AKCU dla samochodu osobowego: marki [...] o nr nadwozia [...] deklarując podstawę opodatkowania w wysokości [...] zł oraz wysokość podatku akcyzowego w kwocie [...] zł. Do ww. deklaracji dołączył m.in. Operat Szacowania Wartości Pojazdu z dnia [...] r. wykonany przez rzeczoznawcę J. C. .

W związku z faktem, że organ przyjmujący deklarację AKCU stwierdził, że podstawa opodatkowania wykazana w deklaracji na ww. samochód osobowy znacznie odbiega od średniej ceny na rynku krajowym wezwał M. S. do zmiany i wysokości podstawy opodatkowania poprzez skorygowanie złożonej deklaracji lub wskazanie przyczyn uzasadniających podanie wysokości podstawy opodatkowania w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej dla tego samochodu osobowego. Organ pierwszej instancji poinformował podatnika, iż niedokonanie zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub niewskazanie przyczyn uzasadniających podanie wartości znacznie odbiegającej od wartości na rynku krajowym spowoduje określenie podstawy opodatkowania w postępowaniu podatkowym przez organ pierwszej instancji. M. S. nie udzielił żadnej odpowiedzi na powyższe wezwanie.

W związku z powyższym postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w R. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w celu określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] o nr nadwozia [...] .

Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, Naczelnik Urzędu Celnego w R. decyzją nr [...] z dnia [...] r. określił kwotę zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] o nr nadwozia [...] w wysokości [...] zł W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji stwierdził, że wartość samochodu osobowego wynikająca z przedstawionego operatu szacunkowego znacznie odbiega od wartości rynkowej podobnego pojazdu zawartej w stosownych katalogach wyceny.

Na skutek odwołania strony od tej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. , Dyrektor Izby Celnej w K. jako organ drugiej instancji decyzją nr [...] z dnia [...] r. uchylił ww. decyzję pierwszoinstancyjną i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Naczelnik Urzędu Celnego w R. decyzją nr [...] z dnia [...] r. określił kwotę zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] o nr nadwozia [...] w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji stwierdził, że wartość samochodu osobowego marki [...] o nr nadwozia [...] wynikająca z przedstawionego operatu znacznie odbiega od wartości rynkowej podobnego pojazdu zawartej w stosownych katalogach wyceny.

Strona zaskarżyła ww. decyzję odwołaniem do Dyrektora Izby Celnej w K.

W treści odwołania podniosła zarzuty:

1.naruszenia prawa materialnego, a to: art. 101 ust.2 pkt 1, art. 104 ust. 1 pkt 2 oraz art. 104 ust.8, ust. 9, ust. 11 ustawy o podatku akcyzowym poprzez określanie zobowiązania podatkowego strony w wysokości nieadekwatnej do stanu faktycznego sprawy, w tym w szczególności - poprzez określanie podstawy opodatkowania w oparciu o wątpliwy i niepełny oraz przypadkowy materiał

dowodowy.

2. naruszenia prawa procesowego tj.:

- art. 180 i art. 181 O.p. poprzez całkowite pominięcie reguł postępowania dowodowego polegające na zanegowaniu opinii rzeczoznawcy w braku przeciw dowodu z opinii powołanego biegłego w sprawie,

- art. 187 O.p. poprzez niewnikliwe i niewyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego,

- art. 121 O.p., poprzez działanie podważające zaufanie podatnika do organów podatkowych,

- art. 124 O.p., poprzez podanie niewłaściwych przesłanek decyzji organu podatkowego,

- zasady prawy obiektywnej (art. 122 O.p.),

- zasady legalizmu (art. 120 O.p.) poprzez całkowite pominięcie reguł postępowania dowodowego,

- zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.) poprzez całkowitą sprzeczność istotnych ustaleń organu z treścią zgromadzonego materiału dowodowego i całkowicie dowolną ocenę materiału dowodowego (pominąwszy fakt, iż zgromadzony materiał był niepełny),

- art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 O.p. poprzez nie zawarcie w decyzji uzasadnienia które spełnia prawidłowe wymogów uzasadnienie - a tym samym pominięcie istotnego elementu decyzji.

Wskazując na ww. zarzuty strona żądała uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w całości i umorzenia sprawy, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do rozpatrzenia właściwemu organowi pierwszej instancji.

Dyrektor Izby Celnej w K. po rozpatrzeniu ww. odwołania, decyzją nr nr [...] z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. nr [...] z dnia [...] r. określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] o nr nadwozia [...] w wysokości [...] zł.

Na ww. decyzję wydaną przez organ odwoławczy, pismem z dnia [...] r. M. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

W skardze wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej i drugiej instancji zarzucając naruszenie:

- prawa materialnego, a to: art. 101 ust.2 pkt 1, art. 104 ust. 1 pkt 2 oraz art. 104 ust.8, ust. 9, ust. 11 ustawy o podatku akcyzowym poprzez określanie zobowiązania podatkowego strony w wysokości nieadekwatnej do stanu faktycznego sprawy, w tym w szczególności - poprzez określanie podstawy opodatkowania w oparciu o wątpliwy i niepełny oraz przypadkowy materiał dowodowy.

- prawa procesowego, a to:

- art. 121 §1 i art. 122 w związku z art. 180, art. 181 oraz art. 187 O.p.poprzez uchylenie się od ustalenia stanu faktycznego, niezebranie wszelkich możliwych do uzyskania dowodów, zanegowanie dwóch opinii rzeczoznawcy w braku przeciwdowodu z opinii powołanego biegłego w sprawie, a także nierozpatrzenie w sposób rzetelny i wyczerpujący posiadanego materiału dowodowego

- art. 191 O.p. poprzez całkowitą sprzeczność istotnych ustaleń organu z treścią zgromadzonego materiału dowodowego i przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego,

- art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 O.p. poprzez nie zawarcie w decyzji uzasadnienia

które spełnia prawidłowe wymogów uzasadnienie, a tym samym pominięcie istotnego elementu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem w sprawie o sygn. akt lll SA/GI I821/13 z dnia 10 marca 2014r. uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. .

Zgodnie z oceną Sądu zawartą w uzasadnieniu powołanego wyroku skarga okazała się częściowo uzasadniona. Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał zakresu uszkodzeń pojazdu mających wpływ na jego wartość w dacie powstania zobowiązania podatkowego, a w szczególności nie przedłożył rachunków za wykonane prace naprawcze, zarówno w zakresie użytych części zapasowych jak i robocizny, co z kolei pozwoliłoby na określenie faktycznej wartości pojazdu. Zarówno z opisu uszkodzeń zawartego w operacie szacunkowym z dnia [...] r. w parę dni po dokonaniu wewnątrzwspólnotowej dostawy, jak i z kolejnej opinii z dnia [...] r. wydanej na podstawie nie załączonych do niej dokumentów nie można stwierdzić zakresu niesprawności pojazdu, a poprzez to wpływu tych uszkodzeń na wartość pojazdu. Ogólne stwierdzenia o "stukach w silniku" lub trudnym rozruchu nie obrazują stanu technicznego pojazdu, a co za tym idzie nie mogą stanowić podstawy do weryfikacji jego wartości. Również z zeznań strony nie wynika jaki był zakres uszkodzeń, jaka była wartość naprawy, a nawet kto jej dokonał, podobnie jak z zeznań świadków, a to sporządzającego opinię rzeczoznawcy, jak i nabywcy pojazdu. Wobec powyższego Sąd podzielił pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, iż stan techniczny pojazdu w zakresie uszkodzeń silnika, skrzyni biegów, instalacji elektrycznej nie ma zasadniczego znaczenia dla oceny jego wartości.

Skład orzekający w tej sprawie wskazał, iż w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy opierając się na systematyce programu wyceny pojazdów EUROTAXGLASS’S, stwierdził, iż pojazd winien być zakwalifikowany do poziomu zużycia przeciętnego w czterostopniowej skali, a to ze względu na istniejące uszkodzenia, co znalazło odzwierciedlenie w sposobie wyliczenia wartości pojazdu. Organ przyjął bowiem korektę - 10 % ze względu na charakter użytkowania samochodu, ze względu na stan utrzymania samochodu -5%, ze względu na pokolizyjność pojazdu - 10 % oraz ze względu na stan pojazdu, ze względu na wyposażenie dealerskie, co w efekcie pozwoliło na ustalenie wartości pojazdu. Powyższe wyliczenie należy odnieść do instrukcji użytkowania aplikacji EUROTAXGLASS’S on line, gdzie w standardowych punktach oceny przyjęto maksymalną wartość korekty 10 % dla poszczególnych pozycji. Jak wynika z powyższego wyliczenia korekta w maksymalnej wysokości co do części pozycji wyceny znalazła zastosowanie.

Sąd podzielił pogląd organu, iż system EUROTAXGLASS’S jest narzędziem wystarczającym do dokonania takiej oceny, jednakże z wszelkimi widniejącymi w nim pozycjami.

Zdaniem Sądu organ podatkowy w zaskarżonej decyzji dokonując oceny wartości pojazdu w całości pominął kwestie korekty ze względu na przebieg pojazdu i ilość właścicieli. Kwestia ilości właścicieli pojazdu nie wymaga omówienia, gdyż jest oczywista, natomiast w aktach sprawy znajdują się dane pozwalające na ustalenie przebiegu pojazdu i zastosowanie z tego tytułu odpowiedniej korekty. Przebieg standardowy w systemie EUROTAXGLASS’S określony jest na 126 600 km, zaś przebieg samochodu na dzień powstania zobowiązania podatkowego szacunkowo wynosi 164 791 km. Przebieg taki pozwala na zastosowanie korekty in minus, co w wyliczeniu dokonanym przez organ zostało całkowicie pominięte.

Zawarty w skardze zarzut nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy wobec wskazanych wyżej rozbieżności, zdaniem Sądu, zasługiwał na uznanie. Konsekwencją powyższego ustalenia jest stwierdzenie, że organ wydający zaskarżoną decyzję w sposób niewłaściwy dokonał wykładni przepisów ustawy o podatku akcyzowym, a to poprzez nieprawidłowe ustalenie podstawy opodatkowania, wartości pojazdu z dnia powstania zobowiązania podatkowego. Rozpoznając sprawę ponownie organ winien określić wartość pojazdu z uwzględnieniem powyżej zaprezentowanego przez Sąd stanowiska.

W tym stanie rzeczy, Dyrektor Izby Celnej w K. zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...]r . uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. [...] z dnia 7 czerwca 2013 r. i określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] o nr nadwozia [...] w wysokości [...] zł.

Organ odwoławczy opierając się na ocenie prawnej dokonanej przez WSA w Gliwicach w wyroku sygn. III SA/Gl 1821/13 i wskazaniach co do dalszego postępowania wyrażone w tym orzeczeniu, poczynił ustalenia w oparciu o katalog EUROTAXGLASS’s z uwzględnieniem wytycznych wskazanych w wyroku Sądu. Podkreślił, że przedstawione cechy katalogowe dotyczą pojazdów sprawnych technicznie bez uszkodzeń i niesprawności. Odwołując się do akt sprawy podkreślił, że samochód posiadał wskazane uszkodzenia, które należy w związku z tym uwzględnić. Z zasad dokonywania oceny pojazdów używanych w systemie EUROTAXGLASS’s wynika, że posiada on czterostopniową skalę oceny pojazdu. Stan przeciętny został określony w systemie jako stan pojazdu z defektem mechanicznym wymagającym niezbędnej naprawy, uszkodzoną blachą lub zużytymi oponami. Jak wynika z akt sprawy pojazd posiadał takie uszkodzenia, które kwalifikują jego stan jako przeciętny.

W oparciu o powyższe ustalenia organ odwoławczy określił kwotę zobowiązania podatkowego w niniejszej sprawie następująco:

Od wartości rynkowej wynoszącej [...] zł odjął kwotę [...] zł, na którą złożyły się korekty ze względu na: charakter użytkowania w kwocie [...] zł, wyposażenie dealerskie w kwocie [...] zł, stan utrzymania i dbałość w kwocie [...]zł, pokolizyjność w kwocie [...]zł, stan pojazdu w kwocie [...]zł oraz liczbę właścicieli w kwocie [...]zł oraz przebieg w kwocie [...]zł, co dało kwotę [...]zł. Po odliczeniu należnego podatku od towarów i usług i podatku akcyzowego uzyskał podstawę opodatkowania w kwocie [...]zł i przy zastosowaniu stawki 18,6 % przyjął kwotę podatku akcyzowego w wysokości [...] zł.

Na decyzję tę, skarżący wniósł, za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w K. , skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Swoją skargą ww. wniósł o uchylenie decyzji obu organów zarzucając naruszenie:

1.prawa materialnego, a to: art. 101 ust.2 pkt 1, art. 104 ust. 1 pkt 2 oraz art. 104 ust.8, ust. 9, ust. 11 ustawy o podatku akcyzowym poprzez określanie zobowiązania podatkowego Strony w wysokości nieadekwatnej do stanu faktycznego sprawy, w tym w szczególności - poprzez określanie podstawy opodatkowania w oparciu o wątpliwy i niepełny oraz przypadkowy materiał dowodowy.

2. prawa procesowego a to:

- art. 121 §1 i art. 122 w związku z art. 180, art. 181 oraz art. 187 O.p. poprzez uchylenie się od ustalenia stanu faktycznego, niezebranie wszelkich możliwych do uzyskania dowodów, zanegowanie dwóch opinii rzeczoznawcy w braku przeciwdowodu z opinii powołanego biegłego w sprawie, a także nierozpatrzenie w sposób rzetelny i wyczerpujący posiadanego materiału dowodowego

- art. 191 O.p. poprzez całkowitą sprzeczność istotnych ustaleń organu z treścią zgromadzonego materiału dowodowego i przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego,

- art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 O.p. poprzez nie zawarcie w decyzji uzasadnienia które spełnia prawidłowe wymogów uzasadnienie, a tym samym pominięcie istotnego elementu decyzji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o oddalenie skargi, w całości podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji oraz podnosząc, że argumentacja skargi jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 dalej powoływana jako p.p.s.a.) Ponadto sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli została wydana: z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą ( art. 145 § 1 pkt 3 tej ustawy w związku z art. 247 § 1 O.p.). Nadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 w/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.).

Ponadto w rozpatrywanej sprawie należy odwołać się do treści art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem skargi.

Należy zatem wskazać, że wyrokiem z dnia 10 marca 2014 r., w sprawie sygn. akt III SA/Gl 1821/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję, gdyż uznał, że organ w zaskarżonej decyzji dokonując oceny wartości pojazdu w całości pominął wcześniej uwzględniane, w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...]r. kwestie korekty ze względu na przebieg pojazdu i ilość właścicieli, w uzasadnieniu decyzji nie wyjaśniając przesłanek, dla których je pominął.

Jednocześnie podkreślić należy, że osią sporu jest ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego marki [...] o nr nadwozia [...], a w szczególności ustalenie wartości tego pojazdu na dzień powstania zobowiązania podatkowego, a zatem prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, co z kolei, determinuje zastosowanie odpowiednich przepisów prawa materialnego w rozpatrywanej sprawie.

Należy zwrócić uwagę, że Sąd w wydanym wyroku z dnia 10 marca 2014 r. podzielił pogląd organu, iż system EUROTAXGLASS’S jest narzędziem wystarczającym do dokonania takiej oceny, jednakże z wszelkimi widniejącymi w nim pozycjami, w tym korektami za ilość właścicieli i przebieg pojazdu. Tym samym organ odwoławczy, będąc związany powyższymi wskazaniami Sądu miał obowiązek jedynie uwzględnić korekty w tym zakresie, co uczynił dokonując szczegółowo przedstawionego wyliczenia podstawy opodatkowania i wartości pojazdu. Należy przy tym zauważyć, że organ nie został zobligowany do powołania biegłego, taką możliwość Sąd jedynie pozostawił rozwadze organu.

Z racji rozwiązania prawnego, przyjętego w art. 153 p.p.s.a., strona nie może już na dalszych etapach postępowania skutecznie zakwestionować przesądzonych już wcześniej przez sąd kwestii. Nie chodzi przy tym o to, czy formułowane zarzuty są zasadne, czy też nie, lecz o to, że na danym etapie postępowania nie mogą już być skutecznie podnoszone. Uregulowania zawarte w art. 153 p.p.s.a. mają zapobiec sytuacji, w której określona kwestia byłaby odmiennie oceniana w kolejnych orzeczeniach sądu (por. wyrok NSA. z dnia 24 września 2014 r., sygn. II FSK 2541/12).

Podnieść należy, że również Sąd rozpoznający niniejszą skargę jest, stosownie do zacytowanego wyżej art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu tego sądu, który poprzednio uchylił zaskarżoną decyzję. Zatem Sąd w składzie orzekającym w rozpatrywanej sprawie nie mógł zbadać zarzutów skargi będących powtórzeniem w stosunku do skargi poprzedniej z tego względu, że odnosiły się do postępowania zakończonego uchyloną decyzją z 6 września 2013 r. i w całości ocenionego już przez sąd administracyjny. Podkreślić trzeba, że Sąd w uzasadnieniu wyroku z 10 marca 2014 r. podzielił jedynie część zarzutów skargi, pozostałe – co należy podkreślić, dalej idące, bo wiążące się z koniecznością prowadzenia całego postępowania od początku - uznając za niezasadne. Sąd rozpoznający obecną skargę nie mógł zatem ocenić tych zarzutów odmiennie. Jedynym zadaniem Sądu obecnie badającego sprawę była ocena, czy organ odwoławczy przy ponownym rozpoznaniu odwołania prawidłowo odliczył korekty za ilość właścicieli i przebieg pojazdu. W tym zakresie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej, natomiast strona w skardze powtórzyła zarzuty ze skargi poprzedniej, pomijając ograniczony zakres postępowania zakończonego zaskarżoną obecnie decyzją organu odwoławczego.

Zwrot "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu wiąże ten sąd" oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej decyzji podatkowej. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciąży na organie podatkowym i na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2014r., sygn. II FSK 1276/12) .

Organ odwoławczy określił w zaskarżonej decyzji wartość pojazdu z uwzględnieniem zaprezentowanego przez Sąd stanowiska, którym został związany. W zaskarżonej decyzji przedstawił szczegółowo sposób określenia kwoty zobowiązania podatkowego.

W ocenie Sądu orzekającego w sprawie organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę nie naruszył ani reguł postępowania ani prawidłowo powołanych w decyzji przepisów prawa materialnego.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.