Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1482/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 79 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 29 ust. 1-3
journal: Dz.U. 2015 poz 469
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ Sędziowie sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Lu 1037/16 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2016 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie lub nakazanie wykonania urządzeń zapobiegających szkodom oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 1037/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę "L." sp. z o.o. w N. na zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zwanego dalej "SKO", w L. z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie lub nakazania wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], Wójt Gminy W. odmówił nakazania A. W. przywrócenia stanu poprzedniego i wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na działce o nr [...].

Na wniosek ww. Spółki zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w sprawie zmiany stanu wód na działce nr [...]. W jego trakcie organ I instancji uzyskał z innej sprawy opinię hydrologiczną biegłego mgra J. M. dotyczącą naruszenia stanu wód na gruncie, tj. na działce nr [...] i niewłaściwego odprowadzania wód opadowych na działkę nr [...] oraz na działkę nr [...]. W piśmie z dnia 17 listopada 2015 r. pełnomocnik ww. Spółki – radca prawny W. M. przedstawił swoje stanowisko w sprawie, zgłaszając wnioski dowodowe (karty 119-198). Organ wezwał też do osobistego stawiennictwa celem przesłuchania A. W., R. M., M. D., M. K., L. S.. Organ przesłuchał A. W.. W tym samym dniu do organu wpłynęło pismo od L. S. o wyznaczenie innego terminu przesłuchania i zapewnienie w nim udziału ustanowionemu w sprawie ww. pełnomocnikowi. Wójt odmówił wyznaczenia kolejnego terminu przesłuchania L. S. wobec braku podstaw takiego żądania. W sprawie powołano komisję w sprawie dokonania oględzin działek o nr [...],[...],[...]. Oględziny przeprowadzono z udziałem stron postępowania, podczas których przeprowadzono dodatkowe czynności zawnioskowane przez L. S.. Ponadto organ powołał w sprawie biegłego hydrologa mgra R. K. i uzyskał jego opinię, do której ww. Spółka wniosła uwagi. Biegły udzielił odpowiedzi na wniesione uwagi. Skarżąca Spółka wniosła kolejne uwagi do ww. opinii oraz zawnioskowała o powołanie biegłego z zakresu budownictwa. W tych warunkach organ I instancji dokonał oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Wskazał, że w szczególności miał na uwadze wnioski opinii powołanego w sprawie biegłego hydrologa mgra Ryszarda Konarskiego, który kategorycznie i jednoznacznie stwierdził, że zarówno ukształtowanie terenu działek o nr [...], jak i prowadzona na nich gospodarka wodna, nie wykazują spełnienia żadnej z przesłanek wskazanych w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r., poz. 469). Takie same wnioski wynikają – w ocenie organu I instancji – z przeprowadzonych w obecności stron oględzin w dniu 8 marca 2016 r. Organ dodał, że również takie wnioski wynikały z innego wcześniejszego postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organ z udziałem tych samych stron w sprawie stosunków wodnych m.in. na przedmiotowych działkach. Organ odniósł się również do pisma pełnomocnika L. S. i skarżącej Spółki z dnia 17 listopada 2015 r. i załączonej do niego opinii biegłego F. Z., stwierdzając, że opinia ta nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż biegły ten w innym postępowaniu z udziałem tych samych stron odmówił sporządzenia opinii. Złożona obecnie opinia, niezawierająca uzasadnienia zmiany dotychczasowego stanowiska, budzi więc wątpliwości co do jej bezstronności i rzetelności. Organ wskazał, że uwzględnił wniosek pełnomocnika L. S. oraz ww. Spółki zawarty w piśmie z dnia 17 listopada 2015 r. o przesłuchanie stron i świadków, których – zgodnie z wnioskiem – wezwał na przesłuchanie, jednak poza A. W., żaden z nich się nie stawił, dlatego organ przesłuchał tylko jego.

Odwołanie od ww. decyzji wniosła ww. Spółka.

Zaskarżoną decyzją SKO w L. utrzymało w mocy ww. decyzję Wójta.

Organ odwoławczy ocenił, że z opinii biegłego – sporządzonej zgodnie z wymogami prawnymi; wiarygodnej, wyczerpującej i logicznej – wynika, że w niniejszej sprawie nie dokonano zmiany stanu wody szkodliwie wpływającej na grunty sąsiednie, w tym nieruchomości skarżącej Spółki. Dodatkowo kwestia prowadzenia gospodarki wodnej przez A. W. była przedmiotem innego postępowania administracyjnego, w którym nie doszukano się zmiany stanu wód pomimo uwzględnienia wytycznych WSA w Lublinie zawartych w wyroku o sygn. akt II SA/Lu 268/13. Odnosząc się do dokumentów przedstawionych przez L. S., reprezentującego ww. Spółkę, w szczególności do zdjęć przedstawionych pracownikowi organu po przeprowadzonych oględzinach, organ stwierdził, że nie są one wiarygodnym dowodem, gdyż nie wiadomo, jakiego terenu dotyczą – brak jest opisu, dat i miejsca ich sporządzenia, a pracownik organu, który stawił się ponownie na terenie oględzin, naocznie wykluczył, by A. W. wylewał nieczystości na działkę ww. Spółki.

Zdaniem Kolegium, nie doszło do naruszenia art. 10 K.p.a., gdyż wszystkie strony postępowania, w tym L. S. i ww. Spółka, miały zapewniony udział w postępowaniu.

Kolegium uznało, że stanowisko skarżącej Spółki i L. S. wyrażone w piśmie z dnia 29 czerwca 2016 r., nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia i służy wyłącznie do przedłużenia postępowania.

Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie "L." sp. z o.o., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 10 w zw. z art. 79 § 1 i 2 w zw. z art. 40 § 2 K.p.a. przez brak zawiadomienia pełnomocnika strony o przeprowadzeniu czynności dowodowych w dniu 17 grudnia 2015 r. (przesłuchanie świadków i stron);

- art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 K.p.a. przez nieuwzględnienie wniosku stron o wyznaczenie nowego terminu przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków oraz L. S., a także niezapewnienie możliwości wzięcia udziału w tych czynnościach ustanowionemu wcześniej pełnomocnikowi procesowemu; powierzchowną analizę akt sprawy oraz oparcie rozstrzygnięcia na notatce urzędowej z dnia 8 marca 2016 r. sporządzonej przez pracownika organu M. M., podczas gdy w aktach sprawy znajdują się dokumenty negujące treść tego dowodu; bezpodstawną odmowę uwzględnienia opinii hydrologicznej Przedsiębiorstwa Projektowo-Wykonawczego "H." z dnia 17 marca 2015 r. sporządzonej przez F. Z.; nieuwzględnienie dowodów załączonych do pisma skarżącej Spółki z dnia 24 maja 2016 r., tj. mapy z naniesionymi pomiarami, dokumentu oceny stanu technicznego budynku biurowo-produkcyjnego ww. Spółki wraz z zestawieniem kosztów robót naprawczych oraz książki obiektu z wpisami dotyczącymi powstałych szkód;

- art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego mimo, że okoliczności sprawy wskazują jednoznacznie, że wykonane przez A. W. prace ziemne doprowadziły do zmiany kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej, a zebrana w sprawie dokumentacja potwierdza, że doprowadziło to do powstania szkód na gruntach sąsiednich, zwłaszcza na nieruchomości skarżącej Spółki.

W odpowiedzi na skargę SKO w L. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 1037/16, oddalając skargę, wskazał, że SKO swoją ocenę prawidłowo oparło na opinii biegłego. W sprawie prawidłowo oceniono, że jest to opinia szczegółowa, rzetelna i kompletna. Z opinii tej wynika jednoznacznie, że na działce nr [...] (jak i na sąsiednich działkach) nie doszło do zmiany stanu wód na gruncie. Wprawdzie dokonano na niej zmiany ukształtowania terenu, gdyż jej właściciel – A. W. wykonał nieckę, tj. obniżenie terenu o około 40 cm pomiędzy ogrodzeniem, a budynkiem gospodarczym, co jest bezsporne, ale nie wpłynęło to na stan wód na gruncie. Wynika to z bardzo dobrej infiltracji wody do gleby. Zdaniem biegłego, nawet bardzo duże ilości wody deszczowej zostaną wsiąknięte w ziemię. Biegły stwierdził, że ze względu na naturalne ukształtowanie terenu, wody opadowe i roztopowe z działek nr [...] spływają w kierunku niżej położonej działki nr [...], jednak spływ ten nie powoduje zalewania działek sąsiednich i nie wywołuje żadnej szkody na zabudowaniach tych działek. Biegły stwierdził to na podstawie zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych oraz podczas wizji lokalnej z udziałem innych biegłych – tj. J. M. (który w innym postępowaniu dotyczącym tych samych nieruchomości, sporządził opinię) i F. Z. (którego opinię przedstawiła w niniejszej sprawie skarżąca Spółka). Biegły stwierdził, że wykonane na działce nr [...] prace ziemne nie zakłócają stosunków wodnych na sąsiednich nieruchomościach, nie naruszają stosunków miejscowych, nie powodują szkody, nie zachodzą więc przesłanki z art. 29 Prawa wodnego.

W sprawie nie zostały przedstawione przy tym inne wiarygodne dowody, które skutecznie podważyłyby ustalenia i wnioski biegłego R. K.. W toku całego postępowania, w szczególności podczas oględzin z udziałem stron, nie stwierdzono zalewania działek. Biegły wskazał w opinii, że "podczas wizji terenowej nie stwierdzono wód roztopowych ani też żadnych zastoisk wody na działkach będących przedmiotem sporu". Biegły odniósł się też do zastoiska wody w narożniku działki nr [...] i nr [...]. Jednak po dokonaniu charakterystyki glebowej i hydrogeologicznej stwierdził, że tworzenie się tych zastoin w miejscach niżej położonych może być wynikiem ulewnych deszczów i roztopów (strona 5 opinii). Zastoiny te nie są natomiast wynikiem robót ziemnych wykonanych przez A. W..

W sprawie uwzględniono wniosek skarżącej Spółki o przesłuchanie świadków. Na przesłuchanie stawił się tylko A. W.. Inni świadkowie wskazani przez Spółkę nie stawili się. W ocenie Sądu, nie ma przy tym istotnego znaczenia to, że o przesłuchaniu A. W. nie został zawiadomiony pełnomocnik Spółki i L. S.. Z akt sprawy wynika, że A. W. składał następnie wyjaśnienia podczas oględzin z udziałem wszystkich stron i pełnomocnika, który począwszy od oględzin był zawiadamiany – niezależnie od reprezentowanych stron o wszystkich czynnościach procesowych. Zarówno strony, jak i ich pełnomocnik mogli zadawać A. W. pytania i odnosić się do jego wyjaśnień; nie było również przeszkód do odniesienia się podczas oględzin do złożonych przez niego wyjaśnień podczas przesłuchania w dniu 17 grudnia 2015 r., z którego sporządzono notatkę, z którą zarówno strony, jak i ich pełnomocnik, mogli się zapoznać. Pomimo więc dokonania przesłuchania A. W. przed upływem 7-dniowego terminu, o którym mowa w art. 79 § 1 w zw. z art. 40 § 1 K.p.a. w stosunku do pełnomocnika skarżących, nie ma podstaw do uznania, że naruszenie to było istotne i mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Jakkolwiek w orzecznictwie podkreśla się istotną rolę, jaką pełni ustanowiony w sprawie profesjonalny pełnomocnik procesowy, to jednak nie w każdym przypadku uchybienia procesowe dotyczące praw pełnomocnika mają istotne znaczenie, skutkujące wyeliminowaniem wydanego rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu, w okolicznościach tej sprawy nie można też uznać, że pominięcie drugiej opinii opracowanej przez biegłego F. Z. było wadliwe. Opinia ta powstała bowiem w innej sprawie i inny był jej przedmiot, tj. czy działalność inwestycyjna skarżącej Spółki doprowadziła do zmiany stosunków wodnych. Dlatego w niniejszej sprawie organ zlecił wykonanie opinii niezależnemu biegłemu – R. K.. Ten zaś biegły w swojej opinii uwzględnił również wnioski biegłego inż. F. Z. oraz wnioski mgra J. M., zawarte w sporządzonej w innej sprawie, dołączonej do akt niniejszej sprawy "Opinii hydrogeologicznej z uwzględnieniem warunków spływu wód atmosferycznych i roztopowych wraz z propozycją rozwiązania protestów składanych przez użytkowników działek położonych w rejonie L. Sp. z o.o." – w podstawie opracowania biegły wskazał akta postępowania, w których znajdują się obie te opinie, a na stronie 5 wprost odniósł się do nich; poza tym wizji terenowej dokonał wspólnie z tymi biegłymi (strona 7 opinii). Z powyższych względów nie ma podstaw do przyjęcia, że nie odnosząc się szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do opinii inż. F. Z., organ naruszył przepisy art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a.

Odnosząc się do argumentacji Spółki w zakresie wystąpienia szkody w jej budynku, Sąd wskazał, że biegły stwierdził wystąpienie szkody; jednak wskazał, że szkody te nie mają związku z robotami ziemnymi wykonanymi na działce nr [...] przez A. W. (k. 341). Biegły odniósł się więc jednoznacznie do tej kwestii, a stanowisko uzasadnił szczegółowymi obliczeniami, organ nie był więc w tej sytuacji uprawniony do formułowania odmiennych wniosków.

Skarżąca domagała się również uwzględnienia przez organ dowodów, w szczególności wykonanych przez nią zdjęć, potwierdzających wylewanie przez A. W. na teren działki nieczystości. Odnosząc się do tego żądania Sąd stwierdził, że okoliczność ta nie może być przedmiotem postępowania toczącego się w trybie art. 29 Prawa wodnego. Kwestia ta może ewentualnie stanowić przedmiot sporu przed sądem powszechnym. W sprawie o naruszenie stosunków wodnych chodzi o takie działania, które zmieniają stan wód opadowych na gruncie, a nie wszelkie działania, mające za przedmiot inne płyny (nieczystości, ścieki itp.). Z tego powodu zarzuty skargi dotyczące wiarygodności notatki urzędowej sporządzonej w dniu 8 marca 2016 r. przez pracownika organu (pomimo że organ odnosi się do niej), ani zdjęcia, o których mowa w tej notatce, nie mają znaczenia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła "L." sp. z o.o., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji ze względu na naruszenie art. 29 ust. 1 Prawa wodnego;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez jego niezastosowanie wobec zaistnienia oczywistych uchybień organu w zakresie postępowania administracyjnego polegających na uniemożliwieniu udziału pełnomocnika strony w czynnościach dowodowych, tj. 79 § 1 i 2 K.p.a. oraz przeprowadzeniu oceny niekompletnego materiału dowodowego wbrew dyspozycji art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., tj. z pominięciem dowodu z przesłuchania świadka L. S. oraz z opinii hydrologicznej Przedsiębiorstwa Projektowo-Wykonawczego "H." z dnia 17 maja 2015 r. sporządzonej przez F. Z., z mapy z naniesionymi pomiarami, dokumentu oceny stanu technicznego budynku biurowo-produkcyjnego L. wraz z zestawieniem kosztów robót naprawczych oraz książki obiektu z wpisami dotyczącymi powstałych szkód;

- art. 133 § 1 w zw. z 141 § 4 p.p.s.a. przez przyjęcie za organem administracji publicznej wadliwej oceny prawnej stanu faktycznego sprawy przyjętej w opinii biegłego, co doprowadziło Sąd do błędnego wyjaśnienia podstawy rozstrzygnięcia w zakresie zastosowania przepisu prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1 Prawa wodnego;

- art. 151 p.p.s.a. przez jego zastosowanie, podczas gdy zachodziły przesłanki do uchylenia decyzji organu odwoławczego ze względu na rażące naruszenie przez ten organ przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego.

Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

- art. 29 ust. 1 i 2 Prawa wodnego polegającego na stwierdzeniu, że w sprawie nie doszło do naruszenia stosunków wodnych, co wynikało z błędnej i zawężającej wykładni tego przepisu dokonanej przez Sąd, podczas gdy w przedmiotowej sprawie zmiana kierunku spływu wód doprowadziła do szkód na gruncie sąsiednim;

- art. 29 ust. 3 Prawa wodnego przez jego błędną wykładnię, która doprowadziła Sąd do przekonania, że organ prawidłowo odmówił nakazania właścicielowi gruntu – działki ewidencyjnej nr [...] – przywrócenia stanu poprzedniego i wykonania urządzeń zapobiegających szkodom, podczas gdy właściciel gruntu spowodował zmiany stanu wody szkodliwie wpływające na grunty sąsiednie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego.

Celem przeprowadzenia wywodu prawnego, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty prawa materialnego, ponieważ zasadniczo wymagany zakres postępowania wyjaśniającego kształtują normy prawa materialnego – w tej sprawie wynikające art. 29 ust. 1-3 Prawa wodnego z 2001 r. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej nie każda zmiana kierunku spływu wody na gruncie stanowi podstawę do nałożenia stosownego obowiązku zgodnie z art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. Z treści art. 29 ust. 1-3 tej ustawy w ogólności wynika norma prawna, obejmująca swoją hipotezą sytuację, w której zmiana kierunku wody nastąpiła i powoduje szkodę na gruntach sąsiednich. W przedmiotowej sprawie taki zaś warunek nie został spełniony, ponieważ, co prawda, nie kwestionowano, że doszło do zmiany kierunku spływu wody, jednak przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie dawało podstawy do stwierdzenia, iż taka zmiana nastąpiła ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Poza tym zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 29 ust. 1-3 Prawa budowlanego nie tyle zawierają wyjaśnienie w zakresie wskazywanej błędnej i zawężającej wykładni ww. przepisów, co raczej odnoszą się do merytorycznej oceny dowodów jakoby zmiana kierunku spływu wód prowadziła do szkód na gruncie sąsiednim. Wskazuje to pośrednio na ewentualne błędne zastosowanie ww. przepisów ustawy, co jednak w dalszej kolejność wymagało wykazania w skardze kasacyjnej, że w sprawie błędnie oceniono brak szkody związanej z ustaloną zmianą kierunku spływu wód. Jednak w przedmiotowej sprawie oceniono, że ta zmiana spływu wód nie miała znaczenia dla powstania szkody. Nie dostrzeżono związku przyczynowego pomiędzy stwierdzoną zmianą spływu wody, a szkodą na działkach sąsiednich. To właśnie z tą oceną związany jest wynik przedmiotowej sprawy. Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 29 ust. 1-3 Prawa wodnego nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.

Przechodząc do rozpoznania pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia prawa procesowego należy stwierdzić, że w skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie oceny, zgodnie z którą przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie dostrzeżono istotnego naruszenia prawa procesowego, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Należy wskazać, że sformułowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania wymaga nie tylko wskazania, że zaistniały jakieś wady w tym zakresie, ale dodatkowo, że wady te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ma rację strona skarżąca kasacyjnie, że wadę postępowania stanowi niezawiadomienie pełnomocnika strony o przeprowadzeniu przez organ czynności procesowych w postaci przesłuchania świadka. Takie zaniedbanie organu stanowi o uniemożliwieniu udziału pełnomocnika strony w czynnościach dowodowych. Taką też ocenę przyjął Sąd I instancji, uznając jednocześnie, że w okolicznościach tej sprawy wada postępowania w tym zakresie nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy. W tym zakresie Sąd I instancji wskazał, że przesłuchiwany w charakterze świadka A. W. składał w późniejszym czasie wyjaśnienia podczas oględzin przeprowadzanych na gruncie. Podczas tych oględzin obecne były wszystkie strony postępowania i pełnomocnik. A zatem Sąd niewadliwie ocenił, że zarówno strony, jak i ich pełnomocnik mogli zadawać A. W. pytania. Tym samym nie było przeszkód do odniesienia się podczas oględzin do złożonych przez świadka wyjaśnień złożonych podczas przesłuchania. Strona skarżąca kasacyjnie nie podważyła skutecznie tej oceny, w szczególności nie zakwestionowała, że mogła zapoznać się z treścią zeznań złożonych przez świadka. Z tych względów brak jest podstaw do przyjęcia, że w sprawie doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 79 § 1 i 2 K.p.a. w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Ponadto nie znajduje usprawiedliwionych podstaw zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Organ administracyjny podczas prowadzonego postępowania dowodowego uzyskał wyjaśnienia złożone przez L. S.; dlatego brak jest podstaw do przyjęcia, że pominięcie dowodu z przesłuchania świadka L. S. miało istotny wpływ na wynik sprawy, co też należy rozpatrywać z uwzględnieniem składanych w postępowaniu oświadczeń i dowodów przez L. S., który działał w sprawie w imieniu własnym i ww. Spółki, a ponadto w sytuacji gdy wnioski dowodowe ww. Spółki i L. S. złożone przy piśmie z dnia 17 listopada 2015 r. nie obejmowały przesłuchania w charakterze świadka L. S., a na wezwanie organu nie stawił się L. S. celem przesłuchania w charakterze świadka. Nie można też zgodzić się z twierdzeniami strony skarżącej kasacyjnie, że w sprawie zostały pominięte: opinia hydrologiczna Przedsiębiorstwa Projektowo-Wykonawczego "H." z dnia 17 maja 2015 r. sporządzonej przez F. Z., mapy z naniesionymi pomiarami, dokument oceny stanu technicznego budynku biurowo-produkcyjnego "L." sp. z o.o. wraz z zestawieniem kosztów robót naprawczych oraz książka obiektu z wpisami dotyczącymi powstałych szkód. W tym bowiem zakresie Sąd I instancji ocenił, że te dowody nie miały decydującego wpływu na wynik sprawy. Wymieniona wyżej opinia sporządzona była na potrzeby innej sprawy, a także została sporządzona przez biegłego, który wcześniej odmówił sporządzenia opinii, co czyni tą opinię jako niewiarygodną. Ponadto do tej opinii odniósł się powołany w niniejszej sprawie biegły R. K., który wykluczył aby powstałe na działce A. W. zagłębienie w gruncie przy budynku L. sp. z o.o. powodowało zmianę stanu wód na gruncie ze szkodą dla właścicieli działek sąsiednich. Organy administracyjne, dysponując zatem dowodem sporządzonym przez osobę posiadającą specjalną wiedzę i na potrzeby tej konkretnej sprawy, przy jednoczesnym braku innych wyraźnych przeciwdowodów, nie miały podstaw do nałożenia stosownych obowiązków na podstawie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego, co też niewadliwie ocenił Sąd I instancji. Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia, że w sprawie doszło do wadliwej oceny stanu faktycznego sprawy, dlatego i zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 1 p.p.s.a. i w zw. z art. 29 ust. 1 Prawa wodnego nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Nie wykazano zatem w skardze kasacyjnej, aby zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku. W konsekwencji nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 29 ust. 1 Prawa wodnego oraz art. 151 p.p.s.a.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.