Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 474/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 3 pkt 4
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędziowie Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska (spr.),, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 września 2010 r. sprawy ze skargi P. P.-H. "P" Spółka z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004-2006 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedsiębiorstwo [...] w dniu6 stycznia 2010r. złożyło wniosek w sprawie stwierdzenia nadpłaty podatku od nieruchomości za lata 2005r i 2006 załączając skorygowane deklaracje, w których wyłączono spod opodatkowania budowle dróg wewnątrzzakładowych, placów manewrowych i postojowych oraz chodników.

Burmistrz [...] decyzją z dnia 26 lutego 2010r. wniosek oddalił.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż do końca 2003r.wyłączone od opodatkowania podatkiem od nieruchomości były budowle dróg publicznych wraz

z pasami drogowymi.

Po nowelizacji wprowadzonej art. 2 ustawy z 14 listopada 2003r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 200, poz.1953) od 1 stycznia 2004r. wyłączone od opodatkowania były pasy drogowe wraz

z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu.

Kolejna zmiana wprowadzona ustawą z 7 grudnia 2006r. o zmianie ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 249, poz. 1928) stanowi, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy

o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle, z wyjątkiem związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych.

W okresie spornym (2005r, 2006r.) zwolnieniem od podatku podlegały pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą Rochu.

Przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie zawierają definicji "pasa drogowego" "drogi" ani "obiektu budowlanego związanego z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą Rochu".

W tym zakresie należało więc posłużyć się definicjami z ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm.).

Zgodnie z powołaną ustawą pas drogowy to grunt, na którym zlokalizowana jest droga (będąca budowlą w rozumieniu art. 1a ust.1 pkt 2 ustawy o p.o.l.) oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczaniem

i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą.

Natomiast droga to budowla zlokalizowana w pasie drogowym przeznaczona do prowadzenia ruchu drogowego, stanowiąca całości techniczno-użytkową wraz

z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami i instalacjami.

Organ I instancji podkreślił, że określenie "pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu" jest właściwe wyłącznie dla drogi publicznej, ponieważ drogi inne niż publiczne nie wymagają posiadania takiej infrastruktury.

Zgodnie z art. 1 ustawy o drogach publicznych drogą publiczną jest droga zaliczana na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy zgodnie z przeznaczeniem (...).

Zgodnie z art. 2 ust.1 w/w ustawy drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na drogi krajowe, wojewódzkie, powiatowe i gminne.

Warunki techniczne, którym powinny odpowiadać drogi publiczne określa rozporządzenie wykonawcze Ministra Transportu i G.M. z 2 marca 1999r. (Dz.U. Nr 43, poz. 430).

Zdaniem organu I instancji drogi wewnętrzne Spółki (wjazdy, parkingi) nie są drogami publicznymi, zatem nie były zwolnione od podatku od nieruchomości

w spornym okresie.

Ponadto organ powołał się na wyrok NSA z 30 czerwca 2009r. sygn. akt II FSK 1411/07, zgodnie z którym dla potrzeb podatku od nieruchomości podstawowe znaczenie ma zapis w ewidencji gruntów i budynków. Tymczasem z ewidencji prowadzonej dla miasta Darłowo wynika, iż Spółka nie posiada dróg (symbol dr), lecz jedynie tereny przemysłowe oznaczone symbolem Ba, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454).

W odwołaniu od decyzji organu I instancji Spółka domagała się jej uchylenia

i uwzględnienia wniosku podtrzymując dotychczasowe swoje stanowisko, że w okresie spornym (2005, 2006rt.) pasy drogowe i drowi wewnętrzne wraz z obiektami i innymi związanymi (instalacją kanalizacji burzowych), zwolnieniu od podatku od nieruchomości uzależnienie od ich oznaczenia w ewidencji gruntów i budynków.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K nie uwzględniło odwołania

i decyzją z dnia 26 kwietnia 2010r. utrzymało w mocy decyzją organu I instancji podzielając w pełni jego argumentację. Organ odwoławczy podkreślił, powołując się na utrwalone w tym zakresie orzecznictwo sądów administracyjnych, że zwolnienie podatkowe przewidziane w art. 2 ust.3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych,

w brzmieniu obowiązującym w latach 2004-2006, nie dotyczyło dróg wewnętrznych. Organ odwoławczy podkreślił, że zasadnicze znaczenie w sprawie mają zapisy

w ewidencji gruntów, zgodnie bowiem z art. 21 ust.1 Prawa geodezyjnego podstawę m.inn. wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te mają walo4r dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej, którego podważenie lub zmiana może nastąpić tylko w odrębnym postękaniu administracyjnym, a do tego nie jest uprawniony organ podatkowy.

Z przedłożonych wypisów z ewidencji gruntów i budynków wynika, że Spółka nie posiadała gruntów sklasyfikowanych jako drogi oznaczonych symbolem "dr", tym samym nie było podstaw do zastosowania zwolnienia podatkowego, a w konsekwencji do stwierdzenia nadpłaty.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając:

1 naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. ­(Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity:

Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zmianami), poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że zwolnienie z podatku od nieruchomości w okresie lat 2005 r. - 2006r. dotyczy tylko tych dróg wewnętrznych, które zostały geodezyjnie sklasyfikowane jako droga,

2) naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 121 poz. 844 ze zmianami), w brzmieniu nadanym art. 2 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz. 1953), polegające na przyjęciu, że Podatnik nie mógł skorzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości, albowiem drogi wewnętrzne, co do których ubiegał się

o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości i jej zwrot, nie zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako drogi i oznaczone symbolem "dr".

W ocenie skarżącej przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego nie mogą stanowić wyłącznej podstawy do ustalenia czy budowla drogi wewnętrznej korzysta ze zwolnienia od podatku od nieruchomości. Oceny takiej można dokonać jedynie

w drodze ustalenia, czy drogi wewnętrzne, o których mowa we wniosku, faktycznie istnieją.

Na poparcie swego stanowiska skarżąca powoła szereg orzeczeń NSA i WSA.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł , co następuje:

Skargę Sąd uznał za bezzasadną, nie było bowiem podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za niezgodną z prawem.

Wbrew stanowisku skargi, za uzasadnione należało uznać stanowisko organów podatkowych, że zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (nadpłaty w podatku od nieruchomości) miało ustalenie i ocena, czy drogi wewnątrzzakładowe, place manewrowe i postojowe oraz instalacja burzowa korzystały w spornym okresie ze zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 2 ust.3 pkt 4 ustawy o p.o.l.

Zasadnie organy podatkowe uznały, że w/w zwolnienie Spółce nie przysługiwało, bowiem – jak wynika z ewidencji gruntów i budynków – nie osiadała ona gruntów oznaczonych symbolem "dr" tj. dróg w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych i przepisów wykonawczych do tej ustawy.

Prawidłowo uznano, że zgodnie z art. 21 ust.1 ustawy Prawo geodezyjne

i kartograficzne podstawą wymiaru podatków są zapisy w ewidencji gruntów

i budynków.

Niesporne w sprawie jest, że Spółka w okresie spornym nie poosiadała – według ewidencji gruntów – oznaczonych symbolem "dr", tym samym że była uprawniona do korzystania ze zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy

o p.o.l.

Jak wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie

z 30 czerwca 2009r. sygn. akt IIFSA 1411/07, w części dotyczącej art. 21 ust.1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, organ podatkowy nie powinien dokonywać samodzielnej klasyfikacji (tu budynku), lecz odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków.

Wiążący dla organów podatkowych charakter zapisów w ewidencji gruntów

i budynków w świetle gruntów i budynków w świetle art. 21 ust.1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku

z dnia 29 października 2009r. sygn. akt II FSK 854/08 oraz w wyroku z 10 czerwca 2010r. sygn. akt II FSK 1782/08.

Wskalzane3 przez skarżącą odmienne orzeczenia nie znalazły aprobaty

w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy.

Reasumując zaskarżona decyzja odpowiada prawu, zaś nieuzasadniona skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 51 p.p.s.a.