Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1468/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 187 § 1, art. 191
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 40 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 8 ust. 1, art. 108 ust. 1, art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), sędzia WSA Katarzyna Owsiak, Protokolant starszy referent Cezary Ciwiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2019 r. sprawy ze skargi L. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień 2012 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] czerwca 2015 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. (dalej DUKS) wszczął wobec L. sp. z o.o. z/s w W. (dalej Skarżąca) postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do kwietnia 2012 r. W miesiącach od stycznia do marca 2012 r. DUKS nie stwierdził nieprawidłowości, a zatem w tej części wydał wynik kontroli z 27 października 2016 r. W przypadku rozliczenia za kwiecień 2012 r. DUKS ustalił natomiast, że Skarżąca uzyskała przychód z jednej transakcji, którą była sprzedaż na rzecz G. sp. z o.o. z/s w W. (dalej G.) prawa użytkowania wieczystego działki w W. przy ul. [...] (dalej Działka). Następnie organ stwierdził, że Skarżąca rozliczyła podatek należny z pięciu faktur wystawionych na jej rzecz przez L. S.A. z/s w L. (dalej L.) oraz I. sp. z o.o. z/s w W. (dalej I.). DUKS wskazał, że faktury wystawione przez L. obejmowały: zwrot nakładów na nieruchomość stanowiącą prawo użytkowania wieczystego Działki na podstawie umowy z 23 kwietnia 2009 r. - zapłata częściowa, prawo do projektów budowlanych i decyzji administracyjnych dotyczących Działki na podstawie umowy z 23 kwietnia 2009 r. - zapłata częściowa, dokumentację budowlaną i architektoniczną budynku hotelowego zlokalizowanego na Działce na podstawie umowy z 23 kwietnia 2009 r. - zapłata częściowa. Z kolei faktury wystawione przez I. dotyczyły: opracowania WZ i projektu budowlanego wraz z pozwoleniem na budowę budynku biurowego na Działce - zapłata częściowa, opracowania WZ i projektu budowlanego wraz z pozwoleniem na budowę budynku biurowego na Działce. Organ uznał, że powyższe faktury nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

W konsekwencji, decyzją z [...] października 2016 r., DUKS, na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 720 ze zm., dalej Uks), art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 193 § 4, art. 207 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1197 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej Op), art. 86 ust. 1 i 2, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a i art. 99 ust. 12 ustawy z 11 marca 2004 r. (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej Uptu), określił Skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za kwiecień 2012 r. Organ nie kwestionował Skarżącej kwoty deklarowanego podatku należnego z tytułu zbycia prawa użytkowania wieczystego Działki w wysokości 3.095.156 zł. Zakwestionował jedynie podatek naliczony z pięciu faktur wystawionych przez L. i I.. W miejsce zadeklarowanego podatku naliczonego w wysokości 3.182.398 zł DUKS przyjął kwotę 1.813.898 zł. W konsekwencji, zamiast kwoty 0 zł, powstał podatek do wpłaty w wysokości 1.277.514 zł.

Decyzją z [...] lutego 2017 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej DIS), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Op, utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Skarżąca nabyła prawo użytkowania wieczystego Działki od E. S. na podstawie umowy w formie aktu notarialnego, zawartej 1 czerwca 2009 r., za kwotę 7.500.000 zł. Następnie w dniu 5 kwietnia 2012 r. Skarżąca dokonała zbycia wspomnianego prawa na rzecz G. za kwotę brutto 19.898.572 zł z czego, tytułem zadatku, została zapłacona wcześniej kwota brutto 3.346.216 zł. Sprzedaż poprzedzało podpisanie 15 września 2009 r. umowy przedwstępnej, na mocy której sprzedająca oświadczyła, że na terenie Działki trwa budowa budynku hotelowego B., prowadzona zgodnie z decyzjami wydanymi na wniosek L., której przysługiwały wszystkie prawa wynikające z tych decyzji (zatwierdzenie projektu budowlanego, zatwierdzenie projektu drogowego, zatwierdzenie projektów przyłączy). Z umowy przedwstępnej wynikało ponadto, że nie toczą sie żadne spory, zaś wszelkie należności względem L., związane z robotami budowlanymi prowadzonymi na działce, zostały uregulowane przez sprzedającą. W umowie ostatecznej z 5 kwietnia 2012 r. przedstawicielka Skarżącej - K. W. oświadczyła, że wedle jej najlepszej wiedzy nie istnieją roszczenia prywatno-prawne osób trzecich dotyczące przedmiotu umowy, a ponadto nie toczy się postępowanie dotyczące prawidłowości nabycia prawa użytkowania wieczystego Działki. Z dokonanych ustaleń wynikało ponadto, że G. zamierzała zbudować na Działce budynek biurowy, zatem decyzje wydane na budowę hotelu stały się bezprzedmiotowe i należało je wygasić. W dniu 14 grudnia 2010 r. P. P. (działający jako pełnomocnik L. i Skarżącej) wystąpił z wnioskiem o wygaszenie decyzji z 8 lutego 2001 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę hotelu. Decyzją z [...] lutego 2011 r. Prezydent [...] stwierdził wygaśnięcie decyzji z [...] lutego 2001 r. W tym samym dniu ów organ stwierdził również wygaśnięcie decyzji z [...] kwietnia 2001 r. zezwalającej na budowę przyłączy dla budynku hotelowego.

DIS podkreślił, że okoliczności wystawienia spornych faktur przez L. były wyjaśniane w oparciu o zeznania świadków. K. W. - prezes zarządu Skarżącej nie potrafiła wyjaśnić jakimi kosztami spółka została obciążona, ani jakie były przesłanki obciążenia jej kosztami praw do projektów, dokumentacji i decyzji administracyjnych. Świadek nie pamiętała aby odbierała wspomniane faktury. Z. R. - członek zarządu Skarżącej zeznał, że nie pamięta kto i od kogo odbierał faktury. Wskazał, że widoczne na nich nazwisko I. D. (członek rady nadzorczej L.) nic mu nie mówi. Dodał, że wspólnicy Skarżącej - J. L. (prezes zarządu L.) i I. uzgodnili, że jeśli dochód ze sprzedaży prawa do Działki przekroczy 10.500.000 zł, to kwota przewyższenia zostanie podzielona po połowie. Dodatkowo J. L. otrzyma różnicę miedzy kwotą 10.500.000 zł a ceną nabycia Działki, tj. 7.500.000 zł. Do uzgodnionych rozliczeń zostały wystawione faktury VAT, lecz nie miał pewności czy było to do końca prawidłowe. W piśmie z 3 czerwca 2016 r. Z. R. wyjaśnił, że L. oraz I. ze względu na znaczne zaangażowanie finansowe i merytoryczne w projekt budynku hotelowego lub wykonanie zamiennego projektu budynku biurowego postanowiły przystąpić do Skarżącej, która miała ów projekt komercjalizować. Różnica między kwotą 10.600.000 zł a ceną nabycia działki (7.500.000 zł), czyli kwota 3.100.000 zł miała zostać rozliczona w przyszłości na korzyść L. jako rekompensata za poniesione nakłady na wykonanie projektu budowlanego budynku hotelowego oraz za wszystkie koszty związane z uzyskaniem pozwoleń na przyłączenie mediów do budynku hotelowego, jak również za nakłady poniesione za roboty budowlane budynku hotelowego oraz opłaty za użytkowanie wieczyste. I. D. zeznał natomiast, że nie przypomina sobie aby wystawiał sporne faktury. Nie wykluczył, że podpisy na fakturach mogą być jego, gdyż są podobne do jego podpisu. Dodał, że nigdy nie wykonywał żadnej pracy na rzecz L. i nic nie wie na temat działalności tej firmy. J. L. wskazał, że od 2000 r. L. zainwestowała w trzy nieruchomości z zamiarem wybudowania hoteli. Zamiar ów się nie powiódł i od 2003 r. spółka nie prowadziła już żadnej działalności. Zeznał, że nie wie kto wystawił sporne faktury, nie wie czy tą osobą był I. D., nie zna powodów wystawienia tych faktur, ani nie wie czego dotyczyła umowa z 23 kwietnia 2009 r. DIS podkreślił, że L. nie wykazała w deklaracjach VAT-7 podatku należnego ze spornych faktur, ani też przychodu w deklaracjach CIT-8 za 2012 r.

DIS podkreślił, że wyjaśnienia Skarżącej odnośnie przedmiotu zafakturowanych usług należało uznać za niewiarygodne. We wniosku o wygaszenie decyzji z [...] lutego 2001 r. i z [...] kwietnia 2001 r. wskazano, że nie zrealizowano żadnych robót kubaturowych, ani innych trwale zmieniających stan Działki, a nowy właściciel (Skarżąca) nie zamierza budować budynku hotelowego lecz budynek biurowy. Ponadto w okresie 2 lat od uprawomocnienia decyzji z [...] kwietnia 2001 r. nie zostały rozpoczęte jakiekolwiek roboty budowlane. Nie były również wykonywane żadne usługi z zakresu ochrony placu budowy o czym świadczyło pismo z Wydziału Ochrony Środowiska z 2 lutego 2011 r. skierowane do Skarżącej. Z treści pisma wynikało, że okoliczni mieszkańcy skarżą się, iż na terenie Działki znajduje się duża ilość śmieci, odpadów oraz innych nieczystości, zaś Działka ogrodzona jest szpecącym płotem. Co więcej, z treści umowy przedwstępnej zawartej z [...] wynikało, że wszelkie należności względem L. związane z robotami budowlanymi zostały uregulowane. DIAS stwierdził, że brak jest również wiarygodnych dowodów potwierdzających wykonanie usług przez L. udokumentowanych pozostałymi dwoma fakturami. DIS podkreślił, że od nabycia działki od E. S. nie były realizowane prace dotyczące budowy budynku hotelowego. Skarżąca podpisała umowę cesji z I. na, mocy której wstąpiła w rolę kupującego zachowując te same warunku nabycia, które ze sprzedającym ustaliła I.. W umowie z E. S. z 1 czerwca 2009 r. wskazano, że roszczenie I. o zawarcie umowy sprzedaży wygasło w związku z rozwiązaniem umowy przedwstępnej między zbywcą a I.. W umowie z 1 czerwca 2009 r. nie zawarto żadnych dodatkowych zapisów o zobowiązaniach Skarżącej względem L. z tytułu przeniesienia praw do projektu architektonicznego budynku hotelowego. Z kolei dokumentacja dot. tego budynku hotelowego nie była Skarżącej do niczego potrzebna, gdyż od początku przyszły nabywca czyli G. miała zamiar realizować inwestycję w postaci budynku biurowego.

DIS podkreślił, że również okoliczności wystawienia spornych faktur przez I. były wyjaśniane w oparciu o zeznania świadków. K. W. nie potrafiła wskazać żadnych szczegółów z tym związanych. Stwierdziła, że "tym sterował" Z. R., który był również wspólnikiem I. i od 2007 r. posiadał pełnomocnictwo do prowadzenia spraw tej spółki. Z. R. oświadczył, że w Skarżącej pełnił funkcję "przymusowego" członka zarządu, gdyż J. L. stracił zaufanie spółki oraz jej kontrahentów. Zeznał, że faktury wystawione przez I. dotyczyły rozliczeń za wkład włożony w projekt: organizację, uzgodnienia z inwestorem, transakcje, pełnomocnictwa, reprezentację we wszystkich krokach inwestycyjnych. Głównym powodem wystawienia faktur przez I. były wcześniejsze uzgodnienia co do podziału dochodu uzyskanego ze sprzedaży prawa do Działki (1/2 kwoty ponad 10.500.000 zł). DIAS podkreślił, że analogiczny zakres czynności został powierzony P. P. oraz pracowni architektonicznej J. sp. z o.o. z/s w W. (dalej J.), którzy faktycznie te zadania zrealizowali. Za wykonaną usługę P. P. wystawił 6 kwietnia 2012 r. fakturę na kwotę netto 262.500 zł. Czynności te miały zostać wykonane w związku z warunkami umowy przedwstępnej z 15 września 2009 r., zgodnie z którą Skarżąca zobowiązała się do uzyskania ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy Działki, z której wynikać będzie możliwość zabudowania jej budynkiem biurowym. W tym celu Skarżąca zawarła umowę na obsługę projektowo-doradczo-inżynierską projektu z S. P. P.. Strony umowy z 14 maja 2010 r. postanowiły, że projekt wykona J.. Z kolei do zadań P. P. należało prowadzenie procesu uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nadzorowanie kompletacji dokumentów, prowadzenie procesu uzyskania pozwolenia na budowę, nadzorowanie przygotowania projektu budowlanego. Potwierdziły to zeznania P. P., który wskazał, że w momencie nawiązania kontaktu z K. W. i Z. R. program inwestycyjny był już sprecyzowany i miał tam powstać budynek biurowy.

W oparciu o tak zgromadzony i oceniony materiał dowodowy DIAS uznał, że sporne faktury nie dokumentowały żadnych faktycznych usług, a zatem nie było podstaw do badania czy Skarżąca dochowała należytej staranności w ramach transakcji z L. oraz I..

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego L. sp. z o.o. z/s w W., działająca poprzez ustanowionego pełnomocnika - radcę prawnego, wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów dołączonych do skargi, zawieszenie postępowania do czasu zakończenia sprawy z wniosku o wznowienie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją ostateczną, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżąca zarzuciła organom naruszenie:

1) art. 122 Op, poprzez niewyjaśnienie okoliczności istotnych dla sprawy;

2) art. 187 § 1 Op, poprzez niepodjęcie starań mających na celu rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób pełny i wyczerpujący;

3) art. 191 Op, poprzez pominięcie wielu istotnych dowodów i oparcie rozstrzygnięcia na materiale dowodowym, który nie został prawidłowo oceniony;

4) art. 233 § 1 Op, poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji DUKS;

5) art. 210 § 4 Op, poprzez niepodanie przyczyn, dla których wybranym dowodom odmówiono wiarygodności;

6) art. 86 ust. 1 i 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a Uptu, poprzez odmówienie Skarżącej prawa do odliczenia z faktur wystawionych przez L. i I., do czego doszło wskutek błędnie ustalonego stanu faktycznego.

Skarżąca wniosła również o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów w postaci: fotokopii i kopii trzech pozwów wraz z załącznikami, złożonymi przeciw Skarżącej przez L. o zapłatę należności dotyczących podziału zysków wynikających ze zbycia Działki oraz z korespondencji mailowej między Skarżącą a I. w latach 2009-2012.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W.(dalej DIAS) wniósł o jej oddalenie.

Postanowieniem z [...] sierpnia 2017 r. tut. Sąd zawiesił postępowanie w sprawie do czasu zakończenia postępowania dot. wniosku o wznowienie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją ostateczną.

Postanowieniem z [...] maja 2019 r. tut. Sąd podjął z urzędu zawieszone postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Przystępując do oceny zaskarżonej decyzji wskazać należy, że właścicielem prawa użytkowania wieczystego Działki od 7 stycznia 2005 r. był E. S., który 1 czerwca 2009 r. zbył je na rzecz Skarżącej. W dniu 15 września 2009 r. Skarżąca zawarła umowę przedwstępną sprzedaży prawa użytkowania wieczystego z G.. Następnie, w dniu 5 kwietnia 2012 r., Skarżąca dokonała zbycia wspomnianego prawa na rzecz wspomnianego kontrahenta.

Dla przejrzystości wywodu należy również wyjaśnić, że w spornym okresie funkcję prezesa zarządu Skarżącej pełniła K. W., zaś członkiem zarządu był S. R., powołany w miejsce J. L.. Wspólnikami, posiadającymi po 50% udziałów w spółce, był J. L. oraz I.. J. L. był również prezesem zarządu L.. Z. R. pełnił z kolei funkcję pełnomocnika I..

Zdaniem Sądu, w przypadku spornych faktur wystawionych przez L. należy w pierwszej kolejności ustalić jakich świadczeń dotyczyły te dokumenty. W tym zakresie ujawnił się bowiem szereg nieścisłości, które wpływają na ocenę ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

Nie budzi wątpliwości, że wspomniane faktury dotyczą procesu inwestycyjnego, który od 2001 r. odbywał się na Działce. Wówczas bowiem wobec L. zostały wydane pozwolenia na budowę budynku hotelowego z 8 lutego 2001 r. oraz na budowę przyłączy z 9 kwietnia 2001 r. Następnie L. nabyła projekt budowlany wraz z dokumentacją budowlaną i architektoniczną, dotyczący obiektu hotelowego. Poniosła również inne wydatki, nieskonkretyzowane w treści wystawionych faktur. Zdaniem Sądu, faktury wystawione przez L. dokumentowały poniesione przez tę spółkę koszty związane z niezrealizowanym zamiarem budowy obiektu hotelowego. L. miała z tego tytułu otrzymać swoistą rekompensatę w postaci większego udziału w zysku ze sprzedaży prawa do Działki. Potwierdza to zarówno zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, jak również uzupełniające dowody z dokumentów dotyczących postępowania cywilnego, które zostały przeprowadzone na rozprawie przed tut. Sądem.

Sąd stwierdza, że najważniejszymi dowodami w tej sprawie są oświadczenia i wyjaśnienia Z.R. Jest to bowiem osoba, która jako jedyna jest w stanie cokolwiek powiedzieć na temat spornych faktur. Na podstawie tych dowodów Sąd doszedł do przekonania, że wystawione przez L. faktury miały dokumentować przekazanie tej spółce dodatkowego wynagrodzenia po podziale zysków ze sprzedaży Działki. To dodatkowe wynagrodzenie miało zrekompensować L. poniesione wydatki związane z przygotowaniem inwestycji w postaci budowy hotelu.

Powołane w skardze art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Op nakładają na organ podatkowy obowiązek zgromadzenia całego materiału dowodowego, który następnie podlega ocenie w kontekście tego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Zdaniem Sądu, zgromadzony w sprawie materiał nie daje podstaw by twierdzić, że wystawione faktury mogły dotyczyć czegoś innego niż udokumentowania rekompensaty dla L. z tytułu poniesionych wydatków. W szczególności Sąd nie daje wiary, że było to wynagrodzenie za przeniesienie na skarżącą decyzji administracyjnych, praw do projektu budowlanego oraz z tytułu wykonanych przez L. robót budowlanych. Co istotne, skarżąca nie przedstawiła umowy z 23 kwietnia 2009 r., której postanowienia miały być realizowane w oparciu o sporne faktury.

Z. R. zeznał, że nie posiada umowy z 23 kwietnia 2009 r. i nie wie jakie były jej postanowienia (karta 970 akt podatkowych). Z kolei K. W. oświadczyła, że w ogóle takiej umowy nie pamięta (karta 967 akt podatkowych). Również J. L. wskazał, że nie pamięta umowy z 23 kwietnia 2009 r. oraz nie wie jakie były jej postanowienia (karta 1027 akt podatkowych). Już zatem same zeznania wspomnianych osób rodzą poważne wątpliwości co do rzetelności zakwestionowanych faktur. Tym bardziej, że są to faktury, z których Skarżąca wywodzi prawo do odliczenia podatku naliczonego i w ich treści powołuje się wprost na świadczenia wykonane stosownie do postanowień umowy z 23 kwietnia 2009 r. Ponadto, w odpowiedzi na wezwanie organu z 21 sierpnia 2015 r., pismem z 18 września 2015 r., pełnomocnik Skarżącej wskazał, że nie jest w stanie przedłożyć umowy z 23 kwietnia 2009 r., zawartej z L., gdyż jest ona w posiadaniu wskazanego kontrahenta. Sąd stwierdza, że to wyjaśnienie jest o tyle dziwne, iż umowy są zazwyczaj sporządzane w dwóch egzemplarzach i obowiązkiem Skarżącej było zachowanie swojego egzemplarza, jako istotnego dowodu potwierdzającego prawo do odliczenia.

Z akt sprawy wynika, że Skarżąca, będąca spółką celową, powołaną przez I. oraz L., została w dniu 17 grudnia 2012 r. wezwana przez L. do rozliczenia przychodu ze sprzedaży nabytego prawa do Działki. W piśmie L. do zarządu Skarżącej wskazano, że w zawartej umowie ustalono wartość nieruchomości na kwotę 11.000.000 netto, czyli o 3.500.000 zł więcej aniżeli cena jej nabycia (7.500.000). L. miało otrzymać całość tej różnicy oraz 50% przychodu uzyskanego ze sprzedaży Działki ponad kwotę 11.000.000 zł. Na kwotę 11.000.000 zł składała się wartość prawa użytkowania wieczystego oraz m. in. wartość nakładów w postaci decyzji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i projektu budynku hotelowego. Z treścią powyższego pisma korespondują, choć nie do końca, faktury wystawione przez L. na rzecz Skarżącej, które łącznie opiewają na kwotę 3.600.000 zł netto. Skarżąca podkreśliła, że we wskazanej w treści faktur umowie z 23 kwietnia 2009 r. L. zobowiązała się do przeniesienia nakładów, w tym wspomnianych uprzednio uzyskanych decyzji administracyjnych. Spójne z powyższym opisem są także wyjaśnienia z 3 czerwca 2016 r. S. R., który wskazał, że Spółki I. oraz L. (a konkretnie J. L.) nabyły po 50% udziałów Skarżącej. Powołały zarząd składający się z K. W. i J. L.. Skarżąca, w ramach wspólnego przedsięwzięcia, miała nabyć Działkę za 7.500.000 zł, zaś różnica ceny pomiędzy kwotą nabycia a kwotą 10.600.00 zł netto miała zostać w przyszłości rozliczona na korzyść L. jako rekompensata za poniesione nakłady związane z wykonaniem projektu budynku hotelowego, uzyskaniem pozwoleń, przyłączy, za roboty budowlane, opłaty za użytkowanie wieczyste itp. Na uwagę zasługuje fakt, że kwoty podane przez S.R. różnią się, choć nieznacznie, o tych wskazanych w fakturach.

Należy również zauważyć, że L. złożyła 19 października 2009 r. oświadczenie, iż przenosi na Skarżącą decyzje w przedmiocie pozwolenia na budowę budynku hotelowego z 8 lutego 2001 r. oraz na budowę przyłączy z 9 kwietnia 2001 r. Z kolei zarząd Skarżącej oświadczył, że przejmuje formalnie wszystkie prawa i obowiązki wynikające z tych decyzji. W praktyce oznaczało to jednak tyle, że Skarżąca mogła wystąpić z wnioskiem o przeniesienie przez właściwy organ tych decyzji na siebie, co zresztą uczyniła 19 października 2009 r.

Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej Upb), organ, który wydał decyzję określoną w art. 28, jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz złoży oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2.

W ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym dowody przeprowadzone na rozprawie, potwierdzają, że wystawione faktury dokumentowały w rzeczywistości rozliczenie części zysków ze sprzedaży nieruchomości, i nie były związane ze świadczeniem jakimkolwiek usług przez L. na rzecz Skarżącej. Zdaniem Sądu, wystawionych faktur nie można w szczególności traktować jako zwrot nakładów poczynionych na nieruchomości Skarżącej, gdyż te nakłady poczyniono na długo przed nabyciem Działki przez Skarżącą. Co więcej, trudno w ogóle mówić o jakiejkolwiek usłudze wykonanej przez L. na jej rzecz, skoro L. dokonała określonych czynności i poniosła w związku z tym wydatki na długo przed powołaniem Skarżącej, jako spółki celowej, przez L. i I. w 2007 r.

Ponadto autor skargi stara się zmienić dotychczasową narrację Z.R. o, który wskazał, że faktury zostały wystawione jako rekompensata za pewne nakłady, które L. poniosła w związku z niedoszłą inwestycją hotelową. Wspomniany świadek sam zresztą przyznał, że nie był pewny czy zasadnym było udokumentowanie tej rekompensaty za pomocą faktur VAT. W konsekwencji autor skargi próbuje przedstawić wystawienie faktur w zupełnie innym kontekście, tj. jako wynagrodzenie za:

- wyrażenie zgody na przeniesienie na Skarżącą dwóch decyzji administracyjnych, choć Z. R. zeznawał, że wynagrodzenie dotyczyło czego innego, a mianowicie nakładów związanych z ich uzyskaniem;

- przeniesienie praw do projektu budowlanego budynku hotelowego, choć Z. R. zeznawał, że wynagrodzenie dotyczyło czego innego, a mianowicie nakładów związanych z ich nabyciem;

- poniesienie innych nakładów na nieruchomości w postaci robót budowlanych, choć Z. R. nie wskazuje żadnych innych, poza opłatami za użytkowanie wieczyste, nakładów poczynionych przez L. na nieruchomości.

J. L. zeznał z kolei, że w okolicach 2000 r. spółka L. planowała budowę hoteli. Nie potwierdził jednak, że wstępne stadium inwestycji (proces uzyskiwania pozwoleń, projektów itp.) przeniosła odpłatnie na Skarżącą, co następnie udokumentowała trzema spornymi fakturami. Świadek nie wiedział kto wystawił wspomniane faktury, kto je podpisał, czy osobą tą był I. D., czego dotyczyła umowa z 24 kwietnia 2009 r., jakich nakładów dotyczyła faktura z 6 kwietnia 2012 r., kiedy poniesiono te nakłady, jakie były powody wystawienia tej faktury, jakie były powody obciążenia Skarżącej kosztami z pozostałych dwóch faktur i wreszcie czemu L. nie rozliczyła wynikających z tych faktur należności podatkowych. Wskazał ponadto, że od 2003 r. spółka w zasadzie zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej, zaś on, jako prezes, wykonywał wyłącznie czynności formalne. I. D. zeznał natomiast, że nie pracował w L. i nie pełnił żadnej funkcji w tej spółce. Wskazał, że na spornych fakturach widnieje podobny podpis do tego, którym się posługuje. Nie był w stanie przypomnieć sobie czy wystawił te faktury. Wskazał natomiast, że nic nie wie na temat działalności L.. Wystawiał faktury w imieniu B. sp. z o.o., lecz mają one inną szatę graficzną. Faktury wystawiał w wersji elektronicznej bez podpisu odręcznego. Nie zaprzeczył, że na spornych fakturach mogą znajdować się jego podpisy. Nie był w stanie przypomnieć sobie czy podpisywał dokumenty bez wiedzy co podpisuje. Od L., a konkretnie od J. L., dostał pełnomocnictwo pocztowe.

Tak więc żadna z osób występujących z ramienia L. nie potwierdziła faktu, że wspomniana spółka wstępne stadium niedokończonej inwestycji (proces uzyskiwania pozwoleń, projektów itp.) przeniosła odpłatnie na Skarżącą, co następnie udokumentowała trzema spornymi fakturami. Tym samym, Skarżąca jest w stanie wykazać wyłącznie fakt, że L. przysługiwała cześć zysku ze sprzedaży nieruchomości. Wysokość jej udziału mogła być związana z poczynionymi wcześniej nakładami. Podział zysków udokumentowano spornymi fakturami, co z uwagi na brak świadczenia usług między L. i Skarżącą było działaniem nieprawidłowym.

Należy również zauważyć, że prezes zarządu Skarżącej K. W. wskazała, iż nie pamięta aby przyjęła sporne faktury, wystawione przez L.. Nie pamiętała umowy z 23 kwietnia 2009 r. Nie podała żadnych szczegółów dotyczących wspomnianych faktur. Jako osobę należycie rozeznaną w tej kwestii podała Z. R., który zeznał, że w 2012 r. zastąpił w zarządzie J. L., który stracił zaufanie spółki oraz jej kontrahentów. Świadek w zeznaniach wyjaśnił okoliczności wystawienia faktur, które wskazywały, że kwoty otrzymane przez L. dotyczyły rozliczenia sprzedaży prawa do Działki pomiędzy wspólników Skarżącej, a mianowicie pomiędzy J. L. oraz I.. W części zeznań, których Z. R. nie doprecyzował pismem z 3 czerwca 2016 r. wskazał on na szereg okoliczności, które wywołują poważne wątpliwości co do przebiegu spornych transakcji. Po pierwsze, nie pamiętał on umowy z 23 kwietnia 2009 r., a zatem żadna z przesłuchiwanych osób nie potwierdziła jej istnienia. Nie wiedział czego ta umowa miałaby dotyczyć. Co znamienne, Z. R. - jedyna osoba, która posiadała jakiekolwiek informacje na temat spornych faktur, wskazał, że należności z faktur wystawionych przez L. zostały zapłacone. Pieniądze zostały przelane na konto wskazane w fakturach. Polecenie dokonania przelewu wydał J. L..

Sąd stwierdza, że podmioty prowadzące wspólne przedsięwzięcie gospodarcze mogą oczywiście rozliczać swoje wzajemne należności w formie faktur VAT, jednakże podmiot komercjalizujący to przedsięwzięcie musi otrzymywać od podmiotu współdziałającego konkretne świadczenia, stanowiące dostawy towarów lub świadczenia usług. W przeciwnym razie ustalona część z podziału zysków nie może być traktowana jako zapłata za czynność podlegającą opodatkowaniu. W tej sprawie L. poniosła określone nakłady na Działce (uzyskanie projektu i decyzji administracyjnych), która następnie została sprzedana. W konsekwencji podmiot komercjalizujący całe przedsięwzięcie i dokonujący zbycia Działki miał jej wypłacić z tego tytułu stosowne wynagrodzenie. Strony mogły uznać, że poniesione nakłady uzasadniały przyznanie wyższego wynagrodzenia. Nie mogły jednak tej czynności dokumentować fakturami VAT.

Aby przyznać rację Skarżącej, L. winna wyświadczyć konkretne usługi na jej rzecz w rozumieniu art. 8 ust. 1 Uptu. Stronami stosunku prawnego ujawnionego w treści faktur musiały być zatem wymienione tam podmioty, z których jeden podmiot wykonywał świadczenia na rzecz drugiego podmiotu. Gdyby którykolwiek z wskazanych powyżej elementów nie został spełniony, wówczas doszłoby do zdarzeń, które z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych, nie stanowiłyby świadczenia usług między usługodawcą a usługobiorcą. To z kolei implikowałoby z goła odmienną od deklarowanej kwalifikację prawnopodatkową dokonanych czynności, gdyż konieczne byłoby uznanie, że zamiast zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy, doszło do wystawienia faktur dotyczących czynności, które faktycznie nie zostały dokonane. Wówczas wykazany w fakturach podatek nie stanowiłby dla ich odbiorcy podatku z tytułu nabycia usług, lecz wyłącznie kwotę podlegającą zapłacie przez jej wystawcę na podstawie art. 108 ust. 1 Uptu. W konsekwencji, odbiorca faktury nie mógłby skorzystać z uprawnienia wynikającego z art. 86 ust. 1 Uptu. Kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w tym przepisie stanowi bowiem suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika m. in. z tytułu nabycia usług (art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a Uptu), a nie z tytułu zdarzeń, których z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych, nie można uznać za rzeczywistą transakcję gospodarczą. Powyższe wynika wprost z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a Uptu, zgodnie z którym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.

Zdaniem Sądu, zgromadzony w tej sprawie materiał dowodowy wydaje się potwierdzać, że organy słusznie pozbawiły Spółkę prawa do odliczenia z faktur wystawionych przez L.. Były to bowiem faktury dokumentujące przekazanie udziału w zyskach ze sprzedaży nieruchomości, stanowiącego rekompensatę za poniesione wydatki związane z planowaną budową hotelu. Wspomniane faktury nie dokumentowały zatem żadnych usług między L. i skarżącą, w tym w szczególności przeniesienia praw do decyzji, projektu oraz usług budowlanych.

Zdaniem Sądu, gdyby nawet przyjąć odmienny pogląd, to i tak Skarżąca odliczyłaby podatek naliczony w sposób nieuprawniony, gdyż jednym celem tak skonstruowanych rozliczeń byłoby osiągnięcie korzyści podatkowych w ramach transakcji pozbawionych ekonomicznego sensu. Trudno bowiem wskazać choć jeden racjonalny powód przyjęcia "tego typu usług", poza tym, że obie spółki były kontrolowane przez te same osoby i ten sam kapitał, więc mogły sobie pozwolić na irracjonalne rozwiązania finansowe. Nie ma bowiem żadnych powodów ku temu, aby Skarżąca ponosiła koszt wykonanych prac budowlanych, skoro L. prowadziła je na terenie Działki, zanim ta stała się przedmiotem użytkowania wieczystego Skarżącej. Niezrozumiałe było również nabycie projektu budowlanego hotelu oraz dołączonej doń dokumentacji, które nie były ani Skarżącej, ani nowemu inwestorowi tj. spółce G. do niczego potrzebne. Całkowicie zbędne było również wejście w ogół praw i obowiązków wynikających z pozwoleń na budowę uzyskanych przez L., skoro te pozwolenia i tak wygasały z mocy prawa w sytuacji nieprzystąpienia do wykonywania inwestycji, zaś nowa inwestycja, budynek biurowy, wymagały nowego pozwolenia na budowę.

Autor skargi zwraca uwagę, że organy w sposób wadliwy oceniły treść umowy przedwstępnej z 15 września 2009 r. między Skarżącą a spółką G.. Na mocy tej umowy Skarżąca zobowiązała się przekazać G. oświadczenia zawierające zgodę na przeniesienie na G. wspomniane pozwolenia na budowę. Ponadto Skarżąca miała nabyć w tym celu obie te decyzje, a następnie podjąć wszelkie niezbędne kroki w celu przeniesienia ich na G.. Autor skargi podkreślił, że nie miało znaczenia, że G. planowała wówczas budowę budynku biurowego, a nie hotelu. Kluczowe było to, że strony uzgodniły przekazanie decyzji G., a zatem Skarżąca musiała je uprzednio nabyć od L.. Autor skargi dodał, że Skarżąca mogła zaciągnąć takie zobowiązanie wobec G., gdyż w umowie z 23 kwietnia 2009 r., powołanej w treści zakwestionowanej faktury, L. zobowiązała się przenieść na nią nakłady na nieruchomości, w tym wspomniane dwie decyzje administracyjne.

Sąd zauważa jednak, że Skarżąca, choć powołuje się na konieczność przeniesienia decyzji na GO, jako warunku koniecznego dla zawarcia umowy, następnie doprowadza swoim wnioskiem do wygaśnięcia decyzji z [...] lutego 2001 r. i 9 kwietnia 2001 r., a umowa zbycia prawa na rzecz G. i tak dochodzi do skutku.

Należy ponadto podkreślić, że żadna z osób zarządzających L. i Skarżącą nie wie nic na temat umowy z 23 kwietnia 2009 r., choć na jej podstawie miało zostać ustalone, iż Skarżąca zwróci poniesione przez L. nakłady, związane ze wstępnym procesem inwestycyjnym budowy hotelu. Jedynym dokumentem, który potwierdzałby fakt rozliczenia tychże nakładów w ramach otrzymanych należności z tytułu sprzedaży prawa na rzecz G. było zatem pismo z 17 grudnia 2012 r., które, co należy podkreślić, powstało po wystawieniu spornych faktur. Skarżąca nie przedstawiła natomiast żadnego dowodu, który potwierdzałby tego typu ustalenia, choć miały one zostać dokonane znacznie wcześniej. DIS słusznie przy tym podkreślił, że Skarżąca podpisała umowę cesji z I. na, mocy której wstąpiła w rolę kupującego zachowując te same warunku nabycia, które ze sprzedającym ustaliła I.. W umowie z E. S. z 1 czerwca 2009 r. wskazano, że roszczenie I. o zawarcie umowy sprzedaży wygasło w związku z rozwiązaniem umowy przedwstępnej między zbywcą a I.. W umowie z 1 czerwca 2009 r. nie zawarto żadnych dodatkowych zapisów o zobowiązaniach Skarżącej względem L. z tytułu przeniesienia praw do projektu architektonicznego budynku hotelowego. .

Rację ma wprawdzie Skarżąca wskazując, że organy w swych rozważaniach pominęły dowody świadczące o tym, iż na terenie Działki były prowadzone roboty polegające na "usunięciu warstwy powierzchni humusu". W aktach sprawy znajduje się kserokopia dziennika budowy, z którego wynika tego typu prace były prowadzone w 2010 r. Zdaniem Sądu, z tego dowodu nie wynika jednak, że wspomniane prace prowadziła L.. Tym bardziej, że J. L. zeznał, iż wspomniana spółka od momentu gdy inwestycja hotelowa nie doszła do skutku nie prowadziła aktywnej działalności gospodarczej.

O braku wykonywania prac budowlanych na Działce oraz jakichkolwiek działań świadczących o ochronie placu budowy świadczyło również pismo Urzędu [...] Wydział Ochrony Środowiska z 2 lutego 2011 r. skierowane do Spółki, w który m poinformowano, że wpływają interwencje od mieszkańców w sprawie zanieczyszczonego terenu przy ul. [...] w W.. Na terenie nieruchomości znajdowała się duża ilość śmieci, odpadów w ponadnormatywnych oraz innych nieczystości, a działka ogrodzona była szpecącym płotem. W związku z powyższym urząd zwrócił się do spółki o podjęcie prac zmierzających do usunięcia powstałych nieprawidłowości oraz odpowiednie zabezpieczenie terenu.

Ponadto w uzasadnienia do wniosku o wygaszenie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku hotelowego oraz decyzji zatwierdzającej projekt przyłączy wskazano, że w oparciu o decyzję nr [...] nie zostały zrealizowane jakiekolwiek roboty kubaturowe, ani inne trwale zmieniające stan przedmiotowej działki, a nowy właściciel dziatki przy ul. [...], tj. Skarżąca nie zamierza realizować budynku hotelowego, tylko obiekt o funkcji biurowej. Wskazano także, że w oparciu o decyzję nr [...] z [...] kwietnia 2001 r. w okresie 2 lat od dnia jej uprawomocnienia nic zostały rozpoczęte jakiekolwiek roboty budowlane świadczące o rozpoczęciu budowy.

Kluczowe jest również to, że Skarżąca miała rzekomo nabyć zupełnie zbędne z jej punktu widzenia decyzje o pozwoleniu na budowę hotelu i przyłączy, projekt budowlany wraz z dokumentacją techniczną. Należy dodać, że Skarżąca zapewne wiedziała, że jej kontrahent nie rozliczył podatku należnego z wystawionych faktur. Wszakże prezes zarządu L. - J. L. był jednym z dwóch udziałowców Skarżącej oraz również jej członkiem zarządu. Ewentualne uznanie, że transakcje, mimo braku ekonomicznych i racjonalnych podstaw, zostały przeprowadzone, nie miałoby znaczenia z punktu widzenia prawa do odliczenia ze spornych faktur. Oczywistym jest bowiem, że byłaby to ze wszech miar sztuczna konstrukcja służąca nadużyciu prawa do odliczenia podatku, który nie został zapłacony na poprzednim etapie obrotu.

Organy prawidłowo ustaliły również, że faktury wystawione przez I. nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, gdyż usługi w nich ujęte wykonał de facto zupełnie inny podmiot.

Odnosząc się do zakresu prac świadczonych przez I., za które spółka ta wystawiła sporne faktury Z. R. stwierdził, że faktury te dotyczyły rozliczeń za wkład włożony w projekt: organizację, uzgodnienia z inwestorem, transakcje, pełnomocnictwa, reprezentację spółki we wszystkich krokach inwestycyjnych. Stwierdził, że przez organizację rozumie znalezienie inwestora, negocjacje z inwestorem, uzgodnienie projektów aktów notarialnych, działania związane z pozwoleniami na budowę hotelu czy później budynku biurowego, uzgodnienia projektowe do momentu otrzymania przez spółkę prawomocnego pozwolenia na budowę, pozyskanie środków na zakup nieruchomości i projekt oraz na bieżące koszty funkcjonowania spółki. Z treści zeznania wynika, że główną przyczyną wystawienia faktur VAT przez I. były wcześniejsze uzgodnienia pomiędzy wspólnikami spółki, zgodnie z którymi wspólnikowi I. przysługiwała 1/2 z dochodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości za cenę powyżej 10.500.000 zł.

Zdaniem Sądu, skarżąca po raz wtóry przyjęła faktury dokumentujące de facto podział zysków ze sprzedaży nieruchomości, za którymi to fakturami nie kryły się żadne faktyczne usługi wykonane przez I. na rzecz Skarżącej.

Podkreślić także należy, że z ustaleń dokonanych przez organy wynikało, iż analogiczny zakres czynności, jak wskazany w zakwestionowanych fakturach wystawionych przez I. opracowanie WZ oraz projektu budowlanego wraz z uzyskaniem pozwolenia na budowę budynku biurowego przy ul. [...] w W. zostały powierzone do wykonania P. P. oraz pracowni architektonicznej J., którzy faktycznie te zadania zrealizowali. Za wykonane usługi, zgodnie z zawartą umową P. P. wystawił w dniu 6 kwietnia 2012 r. fakturę VAT na kwotę netto 262.500 zł. Czynności te miały zostać wykonane w związku z warunkami zawartymi w przedwstępnej umowie sprzedaży podpisanej w dniu 15 września 2009 r., zgodnie z którą strona sprzedająca, tj. Spółka, zobowiązała się do uzyskania własnym kosztem i staraniem ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy przedmiotowej działki nr [...]. z której wynikać będzie możliwość zabudowania jej budynkiem biurowym o 7 kondygnacjach naziemnych i 2 iub 3 kondygnacjach podziemnych przeznaczonych na garaż (parking).

W tym celu 2 stycznia 2010 r. Skarżąca zawarła umowę na obsługę projektowo/doradczo/inżynierską projektu z S. P. P.. W dniu 14 maja 2010 r. została rozwiązana umowa z dnia 15 września 2009 r. i podpisana nowa przedwstępna umowa sprzedaży. Strony umowy postanowiły, że projekt budowlany, niezbędny do złożenia wniosku o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz zezwalającej na budowę budynku biurowego, zostanie przygotowany przez pracownię architektoniczną J..

Zgodnie natomiast z postanowieniami umowy z 2 stycznia 2010 r. do obowiązków P. P. należało prowadzenie procesu uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nadzorowanie kompletacji stosownej dokumentacji niezbędnej do uzyskania tej decyzji, prowadzenie procesu uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę, nadzorowanie przygotowania przez wskazaną przez inwestora pracownię architektoniczną projektu budowlanego, stanowiącego podstawę do wystąpienia o decyzję o pozwoleniu na budowę. Z kolei do obowiązków Skarżącej należało przekazanie wykonawcy wszelkiej dokumentacji dotyczącej przedmiotu niniejszej umowy, współpraca z wykonawcą w zakresie działań mających związek z przedmiotem niniejszej umowy, a nie będących w kompetencjach wykonawcy.

Zdaniem Sądu stanowisko organów potwierdzają również zeznania P. P.. Świadek zeznał, że 23 lutego 2010 r. zostało udzielone mu pełnomocnictwo ogólne, którego celem było uzyskanie wszelkich pełnomocnictw do reprezentowania Skarżącej przed wszelkimi organami administracji państwowej i samorządowej oraz przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, w związku z procesem uzyskania zezwolenia budowlanego dla inwestycji przy ul. [...] w W. W momencie nawiązania przez P. P. kontaktu z K. W. i Z. R. program inwestycji był już sprecyzowany, miał tam powstać budynek biurowy. P. P. wystąpił do firmy J. z propozycją opracowania koncepcji budynku biurowego na działce przy ul. [...], a następnie uczestniczył jako koordynator przy zawieraniu umowy z J. na wykonanie wstępnych prac projektowych. Z zeznań P. P. wynika ponadto, że jego udział w procesie przygotowania wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej nieruchomości polegał na stworzeniu wytycznych do zaprojektowania budynku. Dotyczyły one wielkości budynku, ilości kondygnacji, ilości miejsc postojowych. W toku tych prac P. P. występował do mediów oraz uczestniczył w spotkaniach z firmą J.. Świadek zeznał, że oprócz firmy J. współpracował również ze Z. R., działającym w imieniu Skarżącej.

Zdaniem Sądu rację ma organ odwoławczy twierdząc, że analiza treści umów zawartych przez Skarżącą z I. oraz z P. P. potwierdza analogiczny zakres powierzonych powyższym podmiotom czynności. Obowiązki wykonawcy wymienione w obu umowach różnią się tylko w punkcie dotyczącym obowiązków wykonawcy w zakresie zabezpieczenie finansowe zamierzonego przedsięwzięcia. Pozostałe obowiązki wykonawcy, które zostały wymienione w 6 punktach obu umów brzmią identycznie.

Z kolei przedstawiona przez Skarżącą korespondencja mailowa nie stanowi dowodu na to, że faktury VAT wystawione przez I. dokumentują faktycznie wykonane na rzecz Spółki przez ww. podmiot czynności. Przede wszystkim treść tej korespondencji jest zbyt ogólnikowa. Znaczna jej część dotyczy uzgodnień treści aktów notarialnych (umowy przedwstępnej oraz umowy ostatecznej sprzedaży nieruchomości – użytkowania wieczystego gruntu położonego w W. przy ul. [...]). Z korespondencji tej nie wynika też m.in. pomiędzy jakimi podmiotami była ona w rzeczywistości prowadzona i w jakim charakterze występowały osoby prowadzące tę korespondencję. Zważyć bowiem należy, że jak wynika np. z maila z 6 maja 2010r. z adresu "[...]" korzystali K. W. oraz Z. R., przy czym treść wiadomości jednoznacznie wskazuje, iż pisząc tę wiadomość występują oni w imieniu Skarżącej – L. sp. z o.o., a nie firmy I. sp. z o.o. Na ten też adres przesyła wiadomość R. R.odpowiadając na wskazanego maila K. W. oraz Z. R., przy czym z treści wiadomości jednoznacznie wynika, że jest ona adresowana do Z. R. jako osoby reprezentującej Skarżącą (k. 250-251 akt podatkowych; patrz też karty 253-255). Używanie adresu "[...]" przez osoby reprezentujące Skarżącą potwierdza też treść wydruku maila z [...] 2012 r. kierowanego z tego adresu do R. R.: "W dniu 2012-01-17 08:34:49 użytkownik i.< [...]> napisał: Witam, W imieniu P. P. przesyłam skan pisma do Biura Architektury [...] o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku biurowego przy ul. [...] w W.. Pozdrawiam B. P. L. Sp. z o.o.". Zauważenia wymaga, że jak wynika z zeznań K. W. (prezesa zarządu Skarżącej oraz prezesa zarządu sp. z o.o. I.), np. Z. R. (członek zarządu Skarżącej od listopada 2010 r.) był osobą prowadzącą sprawy Skarżącej i jednocześnie był on wspólnikiem w I. sp. z o.o. (będącej wspólnikiem Skarżącej) i od 2007 r. posiadał pełnomocnictwo do prowadzenia spraw tej spółki. Z kolei Z. R. zeznał, że pełnił funkcję "przymusowego" członka zarządu – w miejsce J. L. (będącego też wspólnikiem Skarżącej oraz prezesem jej zarządu do 11 maja 2010 r., a ponadto prezesem zarządu L. S.A. do 2014 r.). Z zeznań tych wynika też, że Z. R. pełnił funkcję nieformalnego pełnomocnika zarządu Skarżącej. A ponadto wskazując zakres prac wykonanych przez I. sp. z o.o. na rzecz Skarżącej Z. R. wymienił te same działania, które miały być wykonane przez niego jako nieformalnego pełnomocnika zarządu Skarżącej oraz jako pełnomocnika I. sp. z o.o. Nadto z zeznań Z. R. wynika, że główną przyczyną wystawienia faktur przez I. sp. z o.o. były wcześniejsze ustalenia wspólników Skarżącej, zgodnie z którymi wspólnikowi I. sp. z o.o. przysługiwała ½ z dochodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości za cenę powyżej 10.500.000 zł. Dodać należy, że wśród dowodów, na podstawie których organy przyjęły, iż faktury wystawione przez I. sp. z o.o. nie dokumentują rzeczywistych czynności wykonanych na rzecz Skarżącej, były też m.in.: umowa zawarta przez Skarżącą z P.P., zeznania P. P., umowa zawarta przez Skarżącą z I. sp. z o.o. W oparciu m.in. o wskazane dowody ustalono, że faktury wystawione na rzecz Skarżącej przez I. sp. z o.o. stwierdzają czynności, które nie zostały wykonane przez ich wystawcę, gdyż prace określone tymi fakturami zostały powierzone do wykonania P. P., który je faktycznie zrealizował we współpracy z pracownią architektoniczną J. oraz przy udziale Z. R..

Z tych powodów niezasadne okazały się zarzuty podniesione w złożonej skardze.

Mając to na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), skargę oddalił.