Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 415/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-09-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 6 września 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 6 września 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Cz. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Cz. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego p o s t a n a w i a : wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W dniu 8 czerwca 2010 roku Cz. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego.

W skardze, skarżąca wnosząc o przyznanie pomocy prawnej poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu zawarła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego spowoduje brak jakichkolwiek środków do życia. Podkreśliła, iż jest osobą samotną, a źródło jej utrzymania stanowi emerytura w wysokości 1.070 zł, która nie wystarcza na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Wskazała, iż zaskarżona decyzja jest konsekwencją jej niewiedzy i nieznajomości przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 powołanej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Z treści cytowanego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobni istnienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo:

1) wyrządzenia znacznej szkody lub

2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Inicjatywa zaś do wykazania okoliczności potwierdzających istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji przysługuje stronie skarżącej (por. postanowienie NSA ż dnia 18 czerwca 2004 roku, FZ 138/04, nie publ.).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Strona uzasadniła, dlaczego w jej ocenie, w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jako okoliczności uprawdopodabniające przesłanki z art. 61 § 3 powołanej ustawy skarżąca wskazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego pozbawi ją całkowicie środków do życia. Podkreśliła, iż jest osobą samotną, a źródło jej utrzymania stanowi emerytura w wysokości 1.070 zł, która nie wystarcza na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Wskazała, iż zaskarżona decyzja jest konsekwencją jej niewiedzy i nieznajomości przepisów prawa.

Mając na uwadze przedstawione okoliczności, Sąd uznał, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 § 1 i 3 powołanej ustawy. Brak bowiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji mógłby narazić skarżącą na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględniając wniosek Sąd miał przede wszystkim na uwadze trudną sytuację materialną skarżącej oraz fakt, iż wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawi ją całkowicie środków do życia.

Na marginesie podkreślić tylko należy, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi, a w szczególności nie zależy od dostrzeżenia przed Sąd w decyzji wady kwalifikowanej (w postaci rażącego naruszenia prawa). Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji abstrahuje bowiem od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Podejmowane jest na wstępnym etapie postępowania, gdy brak jest podstaw do wyrokowania o zasadności skargi.

Należy także dodać, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stwarza jedynie ochronę tymczasową, gdyż zgodnie z art. 61 § 6 powołanej wyżej ustawy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.

W tym stanie rzeczy z uwagi na fakt, iż strona skarżąca należycie uprawdopodobniła, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.