Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1139/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 247 § 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 maja 2014 r. sprawy ze skargi G. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 1 lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 12 marca 2013 r. G. M. (reprezentowany przez J. M.) złożył wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 17 maja 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2013 r. odmówił stwierdzenia nieważności tego postanowienia.

Na powyższe postanowienie G. M. (reprezentowany przez pełnomocnika J. M. pismem z dnia 24 kwietnia 2012 r. złożył zażalenie.

Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 1 lipca 2013 r., utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 kwietnia 2013 r.

Rozstrzygnięcie to zapadło w wyniku ustalenia, że w dniu 22 marca 2012 r. złożony został w Urzędzie Skarbowym druk VAT-R, tj. zgłoszenie rejestracyjne w zakresie podatku od towarów i usług, w którym jako dane podatnika zostało wskazane: M. G., a podpisany został przez J. M.

W dniu 19 marca 2012 r. w Urzędzie Skarbowym G. M. złożył pismo z 19 marca 2012 r., którym poinformował, że w wykonaniu przepisów art. 80a ustawy - Ordynacja podatkowa wskazuje "pełnomocnika do podpisywania deklaracji w podatku od towarów i usług: J. M. adres: [...]" - nie przedkładając jednakże na tę okoliczność stosownego pełnomocnictwa.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w związku ze złożonym zgłoszeniem rejestracyjnym w zakresie podatku od towarów i usług (VAT-R) - wezwał G. M. do usunięcia braków, tj. złożenia brakującego podpisu na zgłoszeniu albo do przedłożenia stosownego pełnomocnictwa. W odpowiedzi na powyższe wezwanie G. M. poinformował, że potwierdza złożoną i podpisaną przez pełnomocnika do podpisywania deklaracji deklarację - zgłoszenie rejestracyjne VAT-R. W aktach sprawy znajduje się także adnotacja, której treść świadczy, że w dniu 3 kwietnia 2012 r. stawił się J. M., który oświadczył, że złożone pismo z dnia 3 kwietnia 2012 r. stanowi odpowiedź na wezwanie Urzędu Skarbowego i nie jest to pełnomocnictwo, lecz potwierdzenie stanu faktycznego.

Naczelnik Urzędu Skarbowego skierował do J. M. wezwanie o złożenie dokumentu pełnomocnictwa. W odpowiedzi na to wezwanie J. M. poinformował, że "odmawia żądaniu".

Naczelnik Urzędu Skarbowego dnia 30 kwietnia 2012 r. wezwał G. M. w związku ze złożonym zgłoszeniem rejestracyjnym w zakresie podatku od towarów i usług (VAT-R) oraz nie złożeniem pełnomocnictwa do usunięcia w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania braków formalnych, tj. złożenia brakującego podpisu na zgłoszeniu pouczając jednocześnie, iż niezastosowanie się do niniejszego wezwania w określonym terminie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia stosownie do treści art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej. G. M. nie złożył na zgłoszeniu rejestracyjnym w zakresie podatku od towarów i usług (VAT-R) brakującego podpisu, co skutkowało, że organ pierwszej instancji działając na podstawie art. 169 § 1, § 4 ustawy Ordynacja podatkowa postanowieniem z dnia 17 maja 2012 r. pozostawił podanie bez rozpatrzenia.

Po rozpatrzeniu zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z 31 lipca 2012 r., utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji.

Postanowieniem z 26 listopada 2012 r. w sprawie I SA/Gd 1013/12 WSA w Gdańsku odrzucił na to postanowienie skargę.

Odnosząc powyższy stan faktyczny do wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z 17 maja 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej podzielił pogląd organu pierwszej instancji co do braku podstaw do uznania, że zachodzi w niniejszej sprawie przesłanka, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 5 O.p.

G. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz stwierdzenie nieważności postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 17 maja 2012 r.

Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Przesłanki do stwierdzenia nieważności wyliczono w art. 247 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa.

Zgodnie z dyspozycją tego przepisu organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która:

1) została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości;

2) została wydana bez podstawy prawnej;

3) została wydana z rażącym naruszeniem prawa;

4) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;

5) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;

6) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa;

8) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą.

Z powyższego wynika, że każda z tych przesłanek może oddzielnie stanowić samodzielną podstawę do wzruszenia ostatecznej decyzji.

Stwierdzenie nieważności decyzji stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wynikającej z treści art. 128 ustawy - Ordynacja podatkowa. Z tego też względu przepisy dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji - mające charakter szczególnej i zupełnej regulacji prawnej, która w drodze wyjątku i tylko w określonych w przepisie art. 247 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa sytuacjach dopuszcza możliwość wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej - podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Przedmiotem postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 247 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa.

Postępowanie w tym trybie jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie, czy zachodzi jedna z przesłanek wymienionych enumeratywnie w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Przyjmuje się, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji w postępowaniu administracyjnym służy eliminowaniu z obrotu prawnego decyzji obarczonych kwalifikowanymi wadami. Jeżeli jednak organ podatkowy po przeanalizowaniu akt sprawy stwierdzi, że żadna z wymienionych enumeratywnie w przepisach przesłanek nie wystąpiła w badanej sprawie, nie ma podstaw do wzruszenia ostatecznego rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że to skarżącego G. M. dotyczyło zgłoszenie rejestracyjne VAT-R, a więc jego interesu prawnego znajdującego oparcie w art. 96 i nast. ustawy o podatku od towarów i usług. To skarżący był w związku z tym prawidłowym adresatem postanowienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia zgłoszenia rejestracyjnego w rozumieniu strony postępowania.

Powyższe bezspornie oznacza więc, że postanowienie, którego uznania za nieważne strona oczekuje, zostało skierowane i doręczone osobie będącej stroną w sprawie.

Wskazane ustalenie wyklucza przyjęcie, że J. M. będący pełnomocnikiem skarżącego, był stroną tego postępowania.

Prowadzi to do wniosku, że zasadnie organy podatkowe przyjęły, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z 17 maja 2012 r. Na marginesie wskazać należy, że ewentualne nieprawidłowości w doręczeniu tego postanowienia mogły podlegać ocenie w postępowaniu wszczętym skargą na to orzeczenie. Jednak stan sprawy wskazuje, że Sąd skargę tą ponownie odrzucił.

Okoliczności te pozostają jednak poza niniejszą sprawą albowiem nie mieszczą się w przesłankach, o których mowa w art. 247 § 1 O.p.

W związku z powyższym bez wpływu na przedmiotowe rozstrzygnięcie pozostają wywody skargi odnośnie braku uwzględnienia statusu J. M., jako pełnomocnika w postępowaniu dotyczącym zgłoszenia rejestracyjnego VAT-R G. M.

Mając to na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga jest niezasadna i orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. o jej oddaleniu.

DSz