Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1202/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2010-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: sart. 46 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 listopada 2010 r. sprawy ze skargi L. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy [...], działając na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 46a ust. 1 i ust. 7 pkt 4, art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 z późn. zm.) w związku z art. 153 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), stosownie do § 3 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r., Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.) oraz art. 104, art. 106 § 1 oraz § 2 i art. 107 § 1 - 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm,), po rozpatrzeniu wniosku Przedsiębiorstwa Produkcyjno - Usługowego [...] Sp. z o.o. z siedzibą w[...], określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Zmiana sposobu użytkowania obiektów produkcyjnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną" na działce nr 280 w[...], gm. [...].

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ orzekający podniósł, iż przedmiotem planowanego przedsięwzięcia jest zmiana sposobu użytkowania obiektów produkcyjnych istniejącego zakładu obróbki skrawaniem metali, należącego do wnioskodawcy w[...], wskazując przy tym, że w ramach przedsięwzięcia planowane jest uruchomienie w zakładzie odlewni metali wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i produkcją różnego rodzaju elementów złącznych typu "camlock", złącz kołnierzowych, złącz i obejm do węży oraz elementów wyposażenia stacji i zbiorników do paliw. Produkcja będzie prowadzona technikami odlewania i obróbki skrawaniem, a planowana zdolność produkcyjna zakładu wynosić będzie 5.700 kg wyrobów miesięcznie. Przedsięwzięcie realizowane będzie na terenie działki ewidencyjnej nr 280, obręb 0011 [...], w miejscowości[...], gmina[...].

Ponadto wskazano, że planowane przedsięwzięcie zostało zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 3 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573), dlatego też w trakcie postępowania przed Wójtem Gminy [...] złożony został raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko w dniu 22 kwietnia 2008 r., który został dopuszczony do postępowania jako dowód i uwzględniony w treści rozstrzygnięcia. Organ I instancji poprzedził wydanie decyzji uzgodnieniem jej treści ze Starostą [...] (postanowienie nr [...]r.) oraz z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w [...] (postanowienie nr [...] z dnia [...]r.). Zgodnie z art. 56 ust. 1 b ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. nr 25, póz. 150 ze zm.) organ I instancji po uzyskaniu prawomocnych uzgodnień, po analizie ustaleń raportu oraz po rozważeniu wniosków i uwag zgłoszonych przez strony postępowania i społeczeństwo, a także po przeanalizowaniu zgromadzonych w toku postępowania dokumentów wydał przedmiotową decyzję, uwzględniając uwagi wskazane przez organy współdziałające, rozwiązania chroniące środowisko przedstawione w raporcie, a także rozważając uwagi przedstawione przez strony postępowania i społeczeństwo.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył L. B. zarzucając zaskarżonej decyzji organu I instancji obejście prawa poprzez usankcjonowanie niezgodnego z prawem stanu faktycznego, polegającego na tym, że przed wydaniem przedmiotowej decyzji na wnioskowanym terenie prowadzona już była działalność w zakresie odlewania metali, co narusza konstytucyjne zasady prawa do życia w czystym środowisku, jego ochrony oraz ochrony zdrowia - art. 5. art. 68 i art. 74 Konstytucji RP, a także zasadę zaufania z art. 8 kpa. Ponadto, skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 kpa poprzez powierzchowne i niedostateczne zapoznanie się i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie oraz brak szczegółowego odniesienia się do obowiązujących przepisów w zakresie ochrony przyrody, tj. ustawy o ochronie przyrody i rozporządzeń Wojewody [...] w sprawie Parków Krajobrazowych Nadwiślańskiego i Chełmińskiego na terenie których będzie realizowana inwestycja. Zarzucił ponadto, naruszenie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody w związku z przepisami rozporządzeń Wojewody [...] nr [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego i nr [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego. Zdaniem skarżącego, decyzja Wójta Gminy [...] narusza także art. 10 i art. 28 kpa w związku z art. 105 ust. 4 i art. 106 ust. 6 ustawy o ochronie przyrody poprzez brak zapewnienia w postępowaniu czynnego udziału jako stronie Dyrektorowi Zespołu Parków Krajobrazowych [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego, na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu przed organem I instancji uznać należy, że postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało w sposób wyczerpujący, zgromadzone materiały dają podstawę do merytorycznego orzekania w sprawie i nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego. Na podstawie stanu faktycznego ustalonego w oparciu o akta postępowania Kolegium oceniło, że decyzja organu I instancji odpowiada prawu i spełnione zostały wszelkie wymogi proceduralne do jej wydania. Ustalone decyzją warunki realizacji inwestycji uwzględniają warunki określone w postanowieniach organów współdziałających, a decyzja Wójta Gminy [...] została w sposób prawidłowy uzasadniona, ze wskazaniem sposobu wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa, przy czym będący podstawą orzekania raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko spełnia wymagania określone w art. 52 ustawy - Prawo ochrony środowiska. W ocenie Kolegium decyzja Wójta Gminy [...] uwzględnia, stosownie do art. 56 ust. 1 pkt 1 cyt. wyżej ustawy, wyniki uzgodnień, o których mowa w art. 48 ust. 2 ustawy, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa,

Odnosząc się natomiast od szczegółowych zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organ wskazał, że brak jest podstaw do badania na etapie postępowania w sprawie o wydanie decyzji środowiskowej okoliczności realizacji planowanego przedsięwzięcia, ponieważ okoliczność, że planowane przedsięwzięcie jest już realizowane przed uzyskaniem przez inwestora wymaganych prawem decyzji, co ma miejsce zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie, nie jest samoistną podstawą odmowy wydania decyzji środowiskowej, nie może także stanowić podstawy do zarzutu obejścia prawa, czy też zarzutu legalizacji niezgodnego z prawem stanu faktycznego. Kolegium nie dopatrzyło się naruszenia zaskarżoną decyzją zasad wywodzonych przez skarżącego z Konstytucji RP: prawa do życia w czystym środowisku oraz ochrony zdrowia. Wskazano, że przepisy ustawy - Prawo ochrony środowiska, w tym ustanawiające gwarancje udziału w tym postępowaniu społeczeństwa, mają za zadanie przeciwdziałać potencjalnym naruszeniom między innymi ww. zasad konstytucyjnych, zatem przestrzeganie przez właściwy organ zasad postępowania oraz spełnienie wymogów proceduralnych, co zostało stwierdzone w postępowaniu odwoławczym, wyklucza naruszenie wskazanych przez skarżącego zasad.

Kolegium nie podzieliło także zarzutu pozbawienia udziału w postępowaniu Dyrektora Zespołu Parków Krajobrazowych[...], bowiem w powołanym przez skarżącego przepisie art. 105 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.) wymienione zostały zadania dyrektora parku krajobrazowego, które ukierunkowane są na działania o charakterze społeczno - organizatorskim w zakresie ochrony przyrody, wartości historycznych i kulturowych i z przepisu tego nie wynika podstawa do uznania ww. podmiotu za stronę postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej.

Ponadto organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z rozporządzeniami Wojewody [...] nr [...] na terenie ww. Parków Krajobrazowych obowiązuje między innymi zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy - Prawo ochrony środowiska, wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym, przeciwosuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych. Wskazano, że zadanie inwestycyjne objęte zakresem zaskarżonej decyzji - zakład obróbki skrawaniem z odlewnią metali nieżelaznych, zostało zakwalifikowane w myśl § 3 ust. 1 pkt 12 (instalacje do wtórnego wytopu metali nieżelaznych lub ich stopów, w tym oczyszczania - odlewania lub przetwarzania metali z odzysku, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 15) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, pos. 2573 ze zm.) do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego sporządzenie raportu może być wymagane. Zgodnie zaś z art. 17 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, zakaz realizacji na terenie parków krajobrazowych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu Prawa ochrony środowiska nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe i przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę parku krajobrazowego. W ocenie Kolegium, w niniejszej sprawie mamy właśnie do czynienia z przedsięwzięciem, dla którego nie było obowiązku sporządzenia raportu, który wynikałby z powołanych wyżej przepisów, a obowiązek sporządzenia takiego raportu nałożył na inwestora organ I instancji, zaś przeprowadzone postępowanie nie wykazało niekorzystnego wpływu na przyrodę parku, nie ma więc przeciwwskazań do dopuszczenia przedmiotowej inwestycji do realizacji ze wskazanymi w decyzji uwarunkowaniami.

W skardze do sądu L. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego i stwierdzenie, że decyzja ta nie może zostać wykonana, zarzucając następujące rodzaje uchybień przepisom prawa:

- naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy poprzez powierzchowne i niedostateczne zapoznanie się i rozparzenie materiału dowodowego w sprawie, sprzeczność dokonanych ustaleń z zebranym materiałem dowodowym,

- naruszenie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody w zw. z przepisami rozporządzeń Wojewody [...] nr [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego i nr [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego,

- naruszenie art. 10 i 28 k.p.a. w zw. z art. 105 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody poprzez brak zapewnienia w postępowaniu czynnego udziału wszystkich stron, tj. Dyrektora Zespołu Parków Krajobrazowych[...].

Uzasadniając podniesione zarzuty skarżący stwierdził, że organ odwoławczy wyposażony jest w określone środki weryfikacji decyzji administracyjnej, a w niniejszym przypadku nie poczynił w tej materii wystarczających dla prawidłowego rozstrzygnięcia czynności. Zobligowane zaś w świetle art. 15 k.p.a. do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze bezkrytycznie podtrzymało rozstrzygnięcia organu I instancji. Zdaniem skarżącego zachodzi sprzeczność ustaleń SKO z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, co wynika również z powierzchowności zapoznania się z nim i jego rozpatrzenia przez organ, bowiem nie da się pogodzić wywodów organu odnoszących się do ustaleń przeznaczenia działki, na której planowana jest inwestycja z zebranym materiałem dowodowym. Skarżący wskazał przy tym, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przedmiotowa działka jest przeznaczona na cele działalności produkcyjnej i usługowej o uciążliwości nieprzekracząjącej granic działki. W oparciu o powyższe SKO uznało, że organ I instancji prawidłowo ustalił, że lokalizacja inwestycji jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, lecz takie stwierdzenia, w ocenie skarżącego, charakteryzuje bezkrytyczność, bowiem zgodnie z wnioskiem inwestora planowana działalność związana będzie z emisją do powietrza atmosferycznego przede wszystkim pyłów i tlenku azotu, produkcją odpadów, w tym również niebezpiecznych, emisją hałasów o parametrach szczegółowo określonych we wniosku spółki [...] i raporcie oddziaływania na środowisko. Nadto skarżący kwestionuje stwierdzenie organu, iż brak jest podstaw do badania na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej okoliczności realizacji planowanego przedsięwzięcia. W ocenie skarżącego - mając na względzie charakter zarzucanych naruszeń w postaci braku wymaganych prawem zezwoleń, w tym m.in. w zakresie dopełnienia obowiązków związanych z gospodarką odpadami, emisją do powietrza zanieczyszczeń i hałasu -konfrontacja prawidłowości faktycznie prowadzonej działalności z wymogami obowiązującego prawa w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest niezbędna. W postępowaniu tym bowiem przesądza się przecież o zgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa. Jednocześnie wskazał, że podnoszona w odwołaniu konieczność dokonania ustaleń odnośnie faktycznej osiąganej przez [...] wielkości produkcji i sprzedaży nie jest obojętna dla oceny skutków oddziaływania takiej inwestycji na środowisko. Skarżący zwrócił również uwagę na nieprawidłowości w zakresie działania spółki[...], które potwierdzają przeprowadzone w tym zakresie kontrole właściwych organów, które wskazują na brak uregulowania strony formalno - prawnej w zakresie ochrony powietrza atmosferycznego oraz gospodarki odpadami, nie posiadania pozwolenia na użytkowanie obiektów.

Odwołując się do treści uzasadnienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 2611/07 oraz uwzględniając fakt, iż na przedmiotowej działce (która znajduje się na terenie wskazanego parku krajobrazowego) mają być zlokalizowane instalacje związane z wytopem metali o potencjalnie niebezpiecznym dla środowiska charakterze, w ocenie skarżącego udział Dyrektora Parków Krajobrazowych wydaje się niezbędny, celem chociażby umożliwienia mu ustosunkowania się do przebiegu postępowania i podjęcia stosownych czynności, w tym tak ważkich, jak np. możliwość zaskarżenia zapadłych w toku postępowania rozstrzygnięć dotyczących działalności prowadzonej lub mogącej być prowadzoną na terenie parków. Tym samym w jego ocenie doszło do naruszenia art. 10 i 28 k.p.a. w zw. z art. 105 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. W ocenie skarżącego stanowisko, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z przedsięwzięciem, dla którego nie było obowiązku sporządzenia raportu, który wynikałby z powołanych przepisów, a obowiązek sporządzenia raportu nałożył na inwestora organ I instancji - jest nieprawidłowe, bowiem interpretacja zapisów art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody w zw. z przepisami rozporządzeń Wojewody [...] nr [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego i nr [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego nie różnicuje wagi i skutków zawartego w nim zakazu realizacji inwestycji od tego, jaki organ wydał postanowienie w przedmiocie wymogu sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, a SKO zdaje się takim stwierdzeniem deprecjonować znaczenie postanowienia Wójta z dnia [...] wydanego w tym zakresie. Jednocześnie skarżący zauważył, że powyższa decyzja Wójta została wydana po konsultacji ze Starostą [...] i Państwowym [...] Inspektorem Sanitarnym, którzy w swoich postanowieniach wypowiedzieli się w sposób jednoznaczny i kategoryczny na temat obligatoryjnego (a nie fakultatywnego, jak usiłuje wywodzić SKO) charakteru sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko dla inwestycji spółki[...].

W związku z powyższym, wobec obligatoryjnego wymogu sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia (jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko), potwierdzonego postanowieniami stosownych organów, zdaniem skarżącego należy przyjąć, zgodnie z powołanymi przepisami, iż w odniesieniu do działki, na której planowana jest inwestycja istnieje zakaz jej realizacji, a tym samym rozstrzygnięcie organu w tym zakresie należy uznać za błędne.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znaleziono podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu.

Przede wszystkim należy wyjaśnić, że przepisy ustawy powołane w zaskarżonych decyzjach jako jej podstawy utraciły swą moc obowiązującą z dniem 15 listopada 2008 r., to jest z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z dnia 7 listopada 2008r. Nr 199 poz. 1227 ). Jak wynika z art. 153 ust. 1 tej ustawy, do spraw wszczętych na podstawie przepisów ustawy z dnia 27.04.2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008r. nr 25, poz. 150 ze zm.-zwanej dalej w skrócie p.o.ś), przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 56 ust. 1 p.o.ś. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W niniejszej sprawie organy ustaliły, że dla terenu działki, na której planowane jest przedsięwzięcie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalony uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia 29 grudnia1999r. Działka ta objęta jest jednostką planistyczną oznaczoną symbolem "G13PU" - teren na cele działalności produkcyjnej i usługowej o uciążliwości nie przekraczającej granic działki. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że lokalizacja planowanego przedsięwzięcia jest zatem zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W myśl przepisu art. 46 ust.1 pkt1 p.o.ś. realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 p.o.ś. jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej: "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach". Tryb postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określony został w przepisach art. 46 a - 57 p.o.ś.. Zgodnie z art. 46a ust. 1 tej ustawy, postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 46 ust. 4 pkt 2 p.o.ś.) i służy ocenie, czy planowane przedsięwzięcie będzie zgodne z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 46 ust. 4b p.o.ś.).

Rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 51 p.o.ś. określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.).

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, iż planowana inwestycja polegająca na zmianie sposobu użytkowania obiektów produkcyjnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko dla którego sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest fakultatywne i jako takie, na podstawie § 3 ust. 1 pkt 12 ww. rozporządzenia wymagało sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko stwierdzony w drodze postanowienia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Raport taki, stosownie do postanowienia Wójta Gminy [...] został sporządzony i przedłożony organowi.

Organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że raport o oddziaływaniu na środowisko złożony w niniejszej sprawie odpowiada wymaganiom, jakie stawia ustawa prawo ochrony środowiska (art. 52) i prawidłowo został przyjęty przez organ jako podstawa ustaleń faktycznych. W szczególności w zakresie realizacji ustawowego wymogu przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 46 ust. 3 p.o.ś.), którego zakres przedmiotowy, określony został przepisem art. 47 p.o.ś. stanowiąc, iż w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi czynnikami, możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko, a także wymagany zakres monitoringu. Wszystkie te aspekty planowanej inwestycji zostały przez organ wyjaśnione na podstawie sporządzonego raportu i wzięte pod uwagę przy określaniu środowiskowych uwarunkowań jej realizacji.

Decyzja posiada także charakterystykę całego przedsięwzięcia, z którego wynika, że projektowane przedsięwzięcie nie spowoduje naruszenia obowiązujących norm ochrony środowiska poza wyznaczonym zasięgiem oddziaływania, ograniczonym do działki będącej we władaniu inwestora, pod warunkiem uwzględnienia zawartych w raporcie uwag i zaleceń. W tych okolicznościach nie ma sprzeczności ustaleń organu z warunkami rozporządzeń Wojewody [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego i nr [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego ustanawiających zakaz realizacji na terenach tych parków m.in. przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Jak bowiem słusznie wywodził organ odwoławczy, zakaz ten nie obejmuje planowanego przedsięwzięcia z uwagi na treść art. 17 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody. Przepis ten stanowi, że zakaz realizacji na terenie parków krajobrazowych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu Prawa ochrony środowiska nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe i przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę parku krajobrazowego. Jak już wyżej wskazano planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego na podstawie § 3 ust. 1 pkt 12 ww. rozporządzenia sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest fakultatywne, a przedstawiona w raporcie ocena oddziaływania na środowisko nie wykazała znaczącego niekorzystnego wpływu na przyrodę parku krajobrazowego. Tym samym nie ma podstaw do formułowania zarzutu o naruszeniu przepisów art. 17 ust. 3 ustawy z 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, na etapie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia organ orzekający zobowiązany jest jedynie do rozpoznania wszelkich zagrożeń i uciążliwości zamierzonego przedsięwzięcia wobec środowiska i na tej podstawie określenia warunków likwidacji lub minimalizacji tych zagrożeń. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi raport odpowiada wymogom wskazanym w art. 52 p.o.ś. i zawiera wszystkie informacje niezbędne do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jest spójny i konsekwentny. Zdaniem skarżącego, organy orzekające w sprawie winny dokonać konfrontacji prawidłowości faktycznie prowadzonej działalności z wymogami obowiązującego prawa. Zarzut ten wynika niezrozumienia roli i funkcji postępowania w zakresie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Skarżący podnosi bowiem okoliczności dotyczące istniejących w jego ocenie obecnie uciążliwości, a prowadzone postępowanie administracyjne dotyczy projektowanego, a nie istniejącego przedsięwzięcia. Z tego względu zbędnym byłoby w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach badanie aktualnej wielkości produkcji i sprzedaży w firmie inwestora. Oznacza to także, iż nie mogły stanowić przedmiotu rozważań Sądu kwestie związane z realizacją planowanej inwestycji przed uzyskaniem wymaganych prawem pozwoleń.

Odnosząc się do zastrzeżeń dotyczących niepełnego kręgu podmiotów uczestniczących w postępowaniu należy wskazać, że zarzut z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może skutecznie podnieść tylko osoba, której on bezpośrednio dotyczy. Interes prawny uprawniający do występowania w toczącym się postępowaniu administracyjnym ma bowiem charakter indywidualny a ewentualne jego naruszenie i odwrócenie negatywnych skutków odbywa się wyłącznie na wniosek podmiotu zainteresowanego, a nie z urzędu (zob. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 665/07, wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 51/08, LEX nr 509705, wyrok NSA z dnia 18 listopada 2009r. sygn. Akt II OSK 1781/08)..

Powyższe okoliczności implikują uznanie, że zaskarżona decyzja podjęta na podstawie art. art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, przy zaistnieniu przesłanki do jej wydania oraz prawidłowym przeprowadzeniu postępowania, nie narusza przepisów prawa materialnego ani postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem brak jest podstaw do jej uchylenia.

Z powyższych względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art.151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).