Wyrok NSA oz. w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 190/01
NSA oz. w Lublinie
Data orzeczenia: 2002-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 1
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 stycznia 1999 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Teza: Celem postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest przesądzenie o zgodności planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeśli przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym nie pozostaje w kolizji z lokalizacją telefonii komórkowej, dopuszczalne jest uwzględnienie wniosku w tym przedmiocie.

TEZY

Celem postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest przesądzenie o zgodności planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeśli przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym nie pozostaje w kolizji z lokalizacją telefonii komórkowej, dopuszczalne jest uwzględnienie wniosku w tym przedmiocie.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2002 r. sprawy ze skargi sp. z o.o. w (...) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia 3 października 2000 r. w przedmiocie odmowy wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu uchylił zaskarżoną decyzję; (...).


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) decyzją z dnia 3 października 2000 r. po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia "W zgodzie z naturą" od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy w (...) z dnia 21 sierpnia 2000 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie masztu antenowego nadawczo-odbiorczego i lokalizacji stacji bazowej GSM na terenie działki Nr (...) położonej w (...) przy ul. (...) /teren Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej/, na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa uchyliło zaskarżoną decyzję i odmówiło ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pod wskazaną inwestycję na nieruchomości wyżej wskazanej.

W świetle ustaleń tej decyzji celem postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest przesądzenie o zgodności planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wynika to z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./. W świetle żądania wniosku budowa masztu antenowego nadawczo-odbiorczego i stacji bazowej GSM mają być zlokalizowane w (...) na działce Nr (...). Działka ta w świetle zapisów miejscowego planu zagospodarowania (...) położona jest na terenie w planie tym oznaczonym symbolem 56 UZ. Jest to teren przeznaczony do prowadzenia działalności polegającej na świadczeniu usług zdrowotnych. Do zakresu tych usług nie należy działalność związana z przedmiotową zamierzoną inwestycją. W części ogólnej tego planu pkt 5.8. pod nazwą "Telekomunikacja" zapisano, że obsługę ludności w zakresie łączności telefonicznej zabezpieczy istniejąca centrala telefoniczna po rozbudowie i zwiększeniu pojemności łącz. Tym samym ograniczono możliwości inwestycyjne na terenie miasta (...) w zakresie telekomunikacji jedynie do rozbudowy już istniejącej centrali telefonicznej. Powołany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (...) nie przewiduje możliwości lokalizacji przedmiotowej inwestycji ani na nieruchomości Nr (...), ani na terenie całego miasta. Lokalizacja zatem przedmiotowej inwestycji będzie możliwa dopiero po zmianie tego planu. Dlatego należało uchylić decyzję organu pierwszej instancji i odmówić uwzględnienia żądania wniosku sp. z o.o. w (...).

W skardze na tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego sp. z o.o. w (...) wnosi o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem.

W ocenie skargi zamierzona inwestycja nie pozostaje w sprzeczności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta (...), który nigdzie - w tym również na nieruchomości Nr (...) - nie zabrania lokalizacji takich inwestycji. Plan ten był uchwalony przed 1991 r. Inwestycje związane z telefonią komórkową w całej Polsce nie były jeszcze wówczas realizowane, dlatego plany miejscowe zagospodarowania przestrzennego z tamtych lat z terenu całej Polski nie zawierają żadnych uregulowań w tym zakresie. Inwestycje te jednak są realizowane, a na terenie (...) jedna stacja przekaźnikowa również została pobudowana na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę, które wydane zostało m.in. na podstawie wcześniejszej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.

Skoro plan miejscowy nie zakazuje lokalizacji przedmiotowej inwestycji na działce Nr (...), zaś przedłożona ocena oddziaływania na środowisko wyklucza szkodliwy wpływ zamierzonej inwestycji stacji bazowej telefonii komórkowej na teren całej gminy (...), to decyzja organu pierwszej instancji wydana została zgodnie z prawem i nie zachodziły podstawy do jej uchylenia oraz odmówienia uwzględnienia wniosku wniesionego przez skarżącą.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (...) przeznacza obszar, na którym jest położona działka Nr (...), na prowadzenie działalności polegającej na świadczeniu usług zdrowotnych, ale w planie tym nie jest zakazane lokalizowanie inwestycji związanych z telefonią komórkową. Większość miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w Polsce uchwalono w okresie, gdy inwestycje związane z telefonią komórkową nie były jeszcze realizowane. Po przystąpieniu do realizacji tych inwestycji w orzecznictwie dotyczącym wniosków o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wyrażany jest pogląd, że dopuszczalne jest uwzględnienie wniosku w tym przedmiocie, jeśli przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym nie pozostaje w kolizji z lokalizacją telefonii komórkowej. Dał temu wyraz Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale Składu Pięciu Sędziów NSA z dnia 15 lutego 1999 r. OPK 13/98 /ONSA 1999 Nr 3 poz. 79/ odmawiającej odpowiedzi na pytanie pełnego składu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) o następującym brzmieniu:

"Czy w ramach obowiązującego na danym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego możliwe jest ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej GSM bez dokonywania zmian w planie z wyraźnym wskazaniem przeznaczenia terenu pod tego rodzaju inwestycje?".

W związku z powyższym zaskarżona decyzja w myśl art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ podlega uchyleniu.

O kosztach postępowania orzeczono w myśl art. 55 ust. 1 powołanej ustawy.