Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 2361/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Jagielska, Sędziowie: WSA Grażyna Śliwińska (spr.), Asesor WSA Andrzej Wieczorek, Protokolant Arkadiusz Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2004 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2002r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] grudnia 2002r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad orzekł na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. o utrzymaniu w mocy swojej decyzji z dnia [...] października 2002r. wydanej na podstawie art. 13 ust. 2a i 2b, lp.5 pkt 1 lit.a,18 ust. 9 i art. 20 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U.z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.), art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r.- Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.Nr 98,poz. 602 z późn.zm.) oraz § 5 ust.1, ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. Nr 44, poz. 432), którą nałożył karę pieniężną na J. G w wysokości 720,00 zł za przejazd bez zezwolenia pojazdem nienormatywnym.

Organ ustalił na podstawie protokołu kontroli i zatrzymania pojazdu, że w dniu [...] lipca 2002 r. w miejscowości K. na drodze krajowej nr [...], przeprowadzono kontrolę należącego do jego firmy ciągnika marki [...] nr rej. [...] z naczepą [...] o nr rej. [...] wiozącego cegłę i stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na II-gą oś pojedynczą pojazdu o 3,78 kN. Na drodze tej dopuszczalny nacisk osi pojedynczej wynosił 100 kN, a stwierdzono 103,78 kN. Kierowca podpisał protokół kontroli nie podnosząc żadnych zastrzeżeń. Pismem z dnia [...] września 2002r. Pan J. G. został zawiadomiony o wszczęciu postępowania i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w terminie 7 dni oraz o prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, wypowiadania się co do zebranych dowodów, przeglądania akt. Uzasadniając decyzję z dnia [...] października 2002r. organ wskazał, że korzystanie z dróg publicznych odbywa się w ściśle określonych warunkach i przekroczenie dozwolonych nacisków na drodze publicznej wymaga zezwolenia, a jego brak skutkuje karą pieniężną.

We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Pan J. G. złożył oświadczenie, iż nie zgadza się z zaskarżoną decyzją. Nie zgłosił żadnych zarzutów.

Utrzymując w mocy swoją decyzję Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad ponownie wskazał podstawę prawną i faktyczną odpowiedzialności administracyjnej strony. Podnosił w uzasadnieniu, iż kwestia zasady odpowiedzialności i wysokości kar drogowych określona została w art. 13 ust. 2a i 2b ustawy o drogach publicznych i stanowi, iż za przejazd po drogach publicznych pojazdów o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w oddzielnych przepisach, bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu pobiera się kary pieniężne, których wysokość określa załącznik do ustawy.

Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji, iż podczas przeprowadzonej kontroli pojazdu stwierdzono przekroczenie nacisku na II-gą oś pojedynczą o 3,78 kN. i w oparciu o ww. załącznik - tabelę Lp. 5 pkt 1 lit.a prawidłowo została naliczona wysokość kary pieniężnej.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pan J. G. reprezentowany przez pełnomocnika wnosił o uchylenie decyzji z dnia [...] grudnia 2002r., jako niezgodnej z prawem, zarzucił błędne ustalenia stanu faktycznego, naruszenie przepisów prawa formalnego, w szczególności art. 122, 210§1 ust. 4 i 6 Ordynacji Podatkowej i domagał zasądzenia kosztów 615 zł. Zacytował tezę z uzasadnienia wyroku NSA w Warszawie z dnia 2000.05.18 w sprawie V SA 2762/99, iż "Zgodnie z zasadami prawidłowo prowadzonego postępowania administracyjnego (także prowadzonego na podstawie przepisów ordynacji podatkowej), decyzja powinna wskazywać ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają którym z fragmentów normy prawnej zastosowanej w sprawie. To wszystko kryje w sobie formuła art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej". Ponadto wywodził, powołując się na badania specjalistyczne, że pomiar dokonany na wadze dynamicznej nie jest wiarygodny i wobec tego, że wyniki ważenia tego samego pojazdu są za każdym razem inne lub powtarzalność jest wielce znikoma. Pomiary z tego względu powinny odbywać się na wagach statycznych. Ponadto w naturze nie jest możliwe idealne rozłożenie towaru, mógł on ulec przesunięciu w trakcie transportu.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wnosił o jej oddalenie wskazując, ze zarzuty skargi są chybione. Wyjaśniła, że kontrola pojazdu Skarżącego przeprowadzana była na wagach stacjonarnych przenośnych (statycznych), co wynika z protokołu kontroli. Kara nakładana jest niezależnie od przyczyny przekroczenia dopuszczalnego nacisku na oś. Ponadto decyzja zawiera obszerne uzasadnienie faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 97 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r. Nr 153, poz.1271 ze zm.) - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. (Dz.U.02.153.1269) Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U.02.153.1270) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Innymi słowy wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie zaś według kryteriów słusznościowych - przy uwzględnieniu zasady wynikającej z art. 134 P.p.s.a. stanowiącej, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zasada ta w niniejszej sprawie znalazła zastosowanie, mimo iż strona reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika. Zarzuty wskazane w skardze są bowiem pozbawione podstaw zarówno faktycznych jak i prawnych.

Pełnomocnik Skarżącego wskazał na "naruszenie przepisów prawa formalnego, w szczególności art. 122, 210 § 1 ust.4 i 6 Ordynacji Podatkowej", co jest zarzutem całkowicie chybionym i niezrozumiałym, bowiem organ wskazał w zaskarżonej decyzji jej podstawę prawną: proceduralną art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy prawa materialnego: art. 13 ust. 2a i 2b, lp.5 pkt 1 lit.a,18 ust. 9 i art. 20 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U.z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.), art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r.- Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.Nr 98,poz. 602 z późn.zm.) oraz § 5 ust.1, ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. Nr 44, poz. 432).

Do tej podstawy prawnej i jej uzasadnienia pełnomocnik Skarżącego w żadnej mierze nie odniósł się.

Chybione także są zarzuty w zakresie stanu faktycznego, tj. podnoszonej niewiarygodności pomiaru nacisku osi na wadze dynamicznej. Z protokołu zatrzymania i kontroli pojazdu z dnia [...] lipca 2002r. wynika bowiem, że pomiar nacisków osi dokonany był przenośnymi wagami do pomiarów statycznych. Kopię protokołu otrzymał kierowca zespołu, który go podpisał, uprzednio nie wnosząc do niego żadnych zastrzeżeń. Kopia protokołu została także wysłana przewoźnikowi wraz z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania z dnia [...] września 2002r. i pouczeniem strony o prawie czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Strona nie zgłosiła żadnych zarzutów ani przed wydaniem decyzji I instancji, ani we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W tej sytuacji zarzuty zgłoszone w skardze – nie przystając ani do stanu faktycznego, ani prawnego objętego zaskarżona decyzja wydają się wzięte z innej sprawy i innego stanu faktycznego.

Także rozważania na temat "niemożliwości w naturze, idealnego rozłożenia towaru" nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia, bowiem przewoźnik jest zobowiązany do prawidłowego umieszczenia ładunku na pojeździe w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę na mocy art. 61 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 98, poz. 602 ze zm.) Nie stanowi okoliczności wyłączającej odpowiedzialność administracyjną możliwość przemieszczenia się towaru w czasie transportu.

W tych okolicznościach zasada odpowiedzialności jak i wysokość kary, co do wyliczenia nie kwestionowana przez skarżącego została ustalona prawidłowo w oparciu o w/w tabelę stanowiącą załącznik do ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych - art. 13 ust.2a opublikowany w art. 99 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U.Nr 125, poz.1371). Organ dokonał prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i zastosował stawkę kary pieniężnej, wymienioną w decyzji.

Podnieść należy, że wskazane w decyzji normy prawne nie przewidują żadnych wyjątków od przewidzianych w nich zasad.

Z art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych wynika jednoznacznie, iż korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych. Stwierdzone bezspornie przekroczenie dopuszczalnego nacisku na II-gą oś pojedynczą o 3,78 kN skutkowało tym, że pojazd Skarżącego był pojazdem nienormatywnym i przejazd pojazdu jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia.. Na takie przekroczenie strona skarżąca nie posiadała zezwolenia, co nie zwalnia przewoźnika od obowiązku uiszczenia opłaty drogowej za stwierdzony już przejazd z przekroczeniem obowiązującej normy.

Mając powyższe na uwadze, skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.,Nr 153, poz.1270).