Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1243/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 c), art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Piotr Godlewski /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2019 r. sprawy ze skargi A. spółka cywilna S. Ł., S. M. na decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie wysokości opłaty stałej za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz strony skarżącej A. spółka cywilna S.Ł., S.M. kwotę 660 zł /słownie: sześćset sześćdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1243/18

U z a s a d n i e n i e

Przedmiotem skargi A S.C. S. Ł., S. M. jest decyzja Wójta Gminy z [...] września 2018 r. nr [...] dotycząca ustalenia wysokości rocznej opłaty stałej za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej.

Jak wynika z akt sprawy, informacją roczną z [...] sierpnia 2018 r. Wójt na podstawie art. 272 ust. 8 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. poz. 1566 i 2180, dalej: u.P.w.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne, ustalił dla nieruchomości stanowiącej działkę nr 630/6 o pow. 10 000 m2 położonej w obrębie M.,

z czego część zabudowana wynosi 9 000 m2, za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą za zmniejszenie naturalnej retencji w wysokości 4 500 zł.

W informacji wskazano, że opłatę obliczono jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty wyrażonej w m wielkości utraconej powierzchni biologicznie czynnej oraz czasu wyrażonego w latach, zgodnie z art. 272 ust. 8 u.P.w. i § 9 ust. 1 w/w rozporządzenia.

Od powyższej informacji rocznej reklamację złożyli działający w imieniu Spółki jej wspólnicy, kwestionując wysokość ustalonej opłaty. Podnieśli, że obszar ich zakładu jest utwardzony i skanalizowany, a na jego terenie znajdują się studzienki kanalizacji deszczowej do których kierowane są wody opadowe z dachów budynków. Wody te odprowadzane są poza teren zakładu do zbiornika otwartego znajdującego się przy drodze dojazdowej w odległości ok. 200 m w kierunku pd.-zach. na działce nr 606, stanowiącego osadnik o wymiarach 14 x 8 m, z wylotem w kierunku rzeki S. Wylot usytuowany jest w skarpie działki nr 5, wykonany jako monolityczny

z płytą czołową i przyczółkami. Bezpośrednim odbiornikiem wód z zakładu jest rzeka S., w km 108+112.

W reklamacji wspólnicy poinformowali także o złożeniu wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód deszczowych i roztopowych ujętych w system kanalizacji deszczowej w celu uregulowania stanu formalno -prawnego.

Powołując się na regulację art. 269 ust. 1 pkt 1 u.P.w. podali, że teren Zakładu jest wyposażony w system kanalizacyjny służący do zbierania i odprowadzania wód opadowych i roztopowych. Mimo zatem zmniejszenia naturalnej retencji terenowej nie jest spełniony jeden z warunków do naliczenia i uiszczania opłaty o jakim mowa w tym przepisie.

Wójt Gminy wskazaną na wstępie decyzją z [...] września 2018 r. - wydaną na podstawie art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: K.p.a.) oraz art. 269 ust. 1 pkt 1 u.P.w. – nie uznał reklamacji (pkt 1), ustalił dla A Sp. Cywilna S. M., S. Ł. wysokość rocznej opłaty stałej za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej w wysokości 4 500 zł, płatną w czterech kwartalnych ratach po 1 125 zł (pkt 2).

Na wstępie organ zaznaczył, że Spółka nie złożyła oświadczenia na podstawie którego mogłaby zostać naliczona wysokość opłaty stałej za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej, dlatego została ona ustalona w oparciu o ewidencję podatkową

oraz ewidencję gruntów i budynków. W tym zakresie wskazał, że A

Sp. Cywilna S. M., S. Ł. jest właścicielem działki ewid. 630/6 obręb M. o pow. 10 000 m2, z czego część zabudowana wynosi 9 000 m2. Wysokość opłaty stałej wynosi zatem 4 500 zł (9 000 m2 x 0,50 zł).

Przytaczając treść art. 296 ust. 1 pkt 1 u.P.w. stanowiącego o opłacie za usługi wodne za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej Wójt wyjaśnił, że u.P.w. nie zawiera pojęć o których mowa w tym przepisie, dlatego definiując je posłużył się definicjami zawartymi w teorii i orzecznictwie. Cytując treść art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego, art. 24 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece oraz art. 4 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami podał, że wyodrębnienie nieruchomości gruntowej (tylko takie objęte są opłatami za zmniejszenie retencji) następuje przez oznaczenie granicami części powierzchni ziemskiej i uczynienie z tego przedmiotu odrębnej własności. Ustalając powierzchnię nieruchomości na potrzeby obliczenia opłaty za usługi wodne za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej należy kierować się regułą "jedna księga – jedna nieruchomość".

W dalszej części wskazał, że definiując pojęcie "powierzchni biologicznie czynnej" należy posłużyć się definicją "terenu biologicznie czynnego" zawartą w § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422). Natomiast wyjaśniając pojęcie "systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej" podał, że jest to zespół urządzeń służących do odprowadzania z danego obszaru wód opadowych i roztopowych, którymi mogą być zarówno urządzenia kanalizacji deszczowej jak i ogólnospławnej. Otwarte systemy kanalizacji deszczowej to urządzenia takie jak np. korytka odwadniające, rynsztoki, rynny, rowy, systemy odwodnień i profili dróg, chodników oraz innych powierzchni utwardzonych. Zamknięte systemy kanalizacji deszczowej to rurociągi oraz zamknięte kanały ściekowe wraz ze studzienkami.

Wójt wywiódł, że obowiązek ponoszenia opłat za zmniejszenie retencji zachodzi

w sytuacji, gdy nieruchomość jest nieujęta w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Ustawową przesłankę "obszarów nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej" należy oceniać przez pryzmat tego, czy konkretna nieruchomość objęta jest takim systemem, czy też nie. O zaistnieniu tej przesłanki przesądza rzeczywisty brak wyposażenia danej nieruchomości w system kanalizacyjny, niezależnie od potencjalnej możliwości przyłączenia nieruchomości do systemu kanalizacyjnego albo funkcjonowania takiego systemu w danej miejscowości. Organ zauważył też, że przesłanką do objęcia opłatą za zmniejszenie retencji jest nie tylko wykonanie na nieruchomości obiektów budowlanych, lecz również wykonanie jakiegokolwiek innego przedsięwzięcia, które doprowadziło do zmniejszenia retencji.

W tej sytuacji Wójt uznał, że dyspozycją art. 269 ust. 1 pkt 1 u.P.w. jest objęta każda nieruchomość (za wyjątkiem tych, które wymienione zostały w ust. 2 i 3 art. 269), która w dniu wejścia w życie u.P.w. (tj. 1 stycznia 2018 r.) spełnia przesłanki określone w tym przepisie, jak i te nieruchomości, na których po dniu 1 stycznia 2018 r. wystąpi skutek określony w tym przepisie. Opłacie za zmniejszenie retencji podlegają zarówno te nieruchomości, które przed dniem wejściem w życie u.P.w. zostały zagospodarowane w sposób wskazany w powołanym przepisie, jak i te, które zostały/zostaną tak zagospodarowane po 1 stycznia 2018 r. Pojęcie "wykonywania" którym posłużył się ustawodawca należy rozumieć jako zrealizowanie obiektu budowlanego lub osiągnięcie celu prowadzonych robót. Zdarzeniem z którym należy wiązać moment powstania obowiązku uiszczania opłaty jest zrealizowanie obiektów budowlanych oraz osiągnięcie zamierzonego celu robót. Brak jest uzasadnienia do przyjęcia, by jakiekolwiek inne zdarzenie, poza wykonaniem, było wiążące dla powstania obowiązku uiszczania opłaty za zmniejszenie retencji (jak na przykład dopuszczenie obiektu budowlanego do użytkowania).

Powołując treść art. 272 ust. 22 u.P.w. nakładającego obowiązek ustalania wysokości opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej Wójt wskazał, że organy wykonawcze pozyskują informacje o nieruchomościach które spełniają przesłanki określone w art. 269 ust. 1 pkt 1 u.P.w., w tym wszystkie dane niezbędne do prawidłowego obliczenia opłaty:

- w odniesieniu do nieruchomości zagospodarowanych w sposób, który doprowadził do zmniejszenia retencji w okresie gdy nie było wymagane pozwolenie wodnoprawne: ze wszelkich dostępnych źródeł, danych znanych organom z urzędu oraz pozyskanych od innych organów (np. rejestrów prowadzonych przez gminę na potrzeby ustalenia podatku od nieruchomości, wypisów z ewidencji gruntów

i budynków, decyzji o warunkach zabudowy, pozwolenia na budowę, dokumentów składanych w celu dokonania odbioru budowy), a także na zasadzie dobrowolności od podmiotów podlegających obowiązkowi ponoszenia opłaty, w szczególności

w zakresie ustalenia faktu posiadania lub nieposiadania urządzeń do retencjonowania wody z powierzchni uszczelnionych oraz ich pojemności;

- w odniesieniu do nieruchomości, których zagospodarowanie poprzez realizację robót lub obiektów budowlanych powodujące zmniejszenie retencji nastąpiło lub nastąpi zgodnie z Prawem wodnym na podstawie pozwolenia wodnoprawnego - informacje wymagane do obliczenia opłaty za zmniejszenie retencji zawarte będą

w pozwoleniach wodnoprawnych (organ wskazał przy tym, że wykonywanie na nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie naturalnej retencji terenowej przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości

z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej, zgodnie z art. 34 pkt 4 u.P.w. stanowi szczególne korzystanie z wód, które jako takie wymaga pozwolenia wodnoprawnego).

W dalszej części uzasadnienia Wójt powołał się na art. 270 ust. 7 oraz art. 272 ust. 8 u.P.w. regulujące zasady i sposób ustalania wysokości opłaty za usługi wodne za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej i wskazał, że wysokość opłaty obliczona jest jako iloczyn odpowiedniej jednostkowej stawki opłaty z zastosowaniem kompensacji retencyjnej, wielkości utraconej powierzchni biologicznie czynnej i czasu wyrażonego w latach. Wskazał, że opłatę te ponoszą podmioty wskazane w art. 298 pkt 2 lit. a-d u.P.w., tj. zarówno podmiot który wykonywał roboty lub obiekty budowlane które doprowadziły do zmniejszenia retencji, jak i podmiot który co prawda nie doprowadził do zmniejszenia retencji wskutek wykonania robót lub obiektów budowlanych, jednakże sprawuje władztwo nad nieruchomością spełniającą przesłanki do objęcia opłatą w sposób określony w art. 298 pkt 2 u.P.w.

Reasumując Wójt stwierdził, że Spółka nie ma zastrzeżeń w stosunku co do ustalonej powierzchni, tylko do systemu kanalizacyjnego. Z przedłożonych przez nią dokumentów wynika, iż nie posiada pozwolenia wodno prawnego; w związku z tym powinna być naliczona opłata stała za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej

i dlatego reklamacja nie została uwzględniona.

Na decyzję Wójta skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Rzeszowie złożyli działający w imieniu S.C. A Ł. S. i M. S., wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania administracyjnego w całości. Kwestionowanej decyzji zarzucili rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie art. 7 K.p.a. i art. 269 ust. 1 pkt 1 u.P.w., podtrzymując w tym zakresie argumentację zawartą w reklamacji. Wywiedli, że obszar ich zakładu jest utwardzony i skanalizowany (wyposażony w system kanalizacyjny służący do zbierania i odprowadzania wód opadowych i roztopowych), nie zostały zatem łącznie spełnione przesłanki o jakich mowa w art. 269 ust. 1 pkt 1 u.P.w. Przypomnieli, że ich firma złożyła wniosek o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego. Zarzucili brak dokonania oględzin terenu w celu dokonania ustaleń faktycznych.

W odpowiedzi na skargę Wójt wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że opłata została nałożona z tytułu zmniejszenia retencji, czyli naturalnej zdolności gruntu do wchłaniania wód opadowych i roztopowych, bez konieczności odprowadzania wody poza jej obszar. Na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej sam fakt zmniejszenia retencji jest podstawą naliczenia opłaty. W przypadku skarżących brak jest takiej kanalizacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub innych przepisach).

Wniesiona przez A s.c. S. Ł., S. M. skarga dotyczy zasadności ustalenia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej położonej w M. działki nr 630/6.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 269 ust. 1 pkt 1 u.P.w., zgodnie z którym opłatę za usługi wodne uiszcza się za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych

w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej.

Rozpoznając sprawę w kontekście wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż ustalająca opłatę decyzja Wójta Gminy [...] z [...] września 2018 r. wydana została z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania, tj. bez dostatecznego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności mających wpływ na zawarte w tej decyzji rozstrzygnięcie. Podyktowane jest to następującymi okolicznościami:

1. Orzekający w sprawie organ administracji w informacji rocznej z [...] sierpnia

2018 r. (z którą wobec nieuwzględnienia reklamacji zaskarżona decyzja pozostaje w bezpośrednim związku) jako powierzchnię działki nr 630/6 wskazał 10 000 m², zaś jako wielkość jej części zabudowanej 9 000 m². Przy podanej powierzchni działki jako spełniającej kryterium "nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m²", stosunek wielkości tych powierzchni wskazywałby na przekroczenie wskaźnika 70% jako pozwalającego na nałożenie opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej (przy założeniu, że obszar nie jest ujęty w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej, o czym niżej w pkt 2).

Uwagę zwraca jednak uzasadnienie decyzji Wójta, w którym stwierdził on, że w odniesieniu do nieruchomości zagospodarowanych w sposób, który doprowadził do zmniejszenia retencji w okresie gdy nie było wymagane pozwolenie wodno prawne, pozyskanie informacji o nieruchomościach następuje ze wszelkich dostępnych źródeł, danych znanych organom z urzędu oraz pozyskanych od innych organów (np. rejestrów prowadzonych przez gminę na potrzeby ustalenia podatku od nieruchomości, wypisów z ewidencji gruntów i budynków, decyzji o warunkach zabudowy, pozwolenia na budowę, dokumentów składanych w celu dokonania odbioru budowy), a także na zasadzie dobrowolności od podmiotów podlegających obowiązkowi ponoszenia opłaty.

Mimo że jak wskazano jednocześnie w uzasadnieniu decyzji, "Spółka nie ma zastrzeżeń w stosunku do ustalonej powierzchni", z uwagi na zakres orzekania przez Sąd należy zauważyć, że jedynym tego typu dokumentem w aktach sprawy jest "Raport wygenerowany elektronicznie z systemu WebEWID", zgodnie z którym przy powierzchni działki wynoszącej 1 ha, suma powierzchni posadowionych na niej budynków wynosi 5 133 m².

Wobec braku w aktach sprawy jakichkolwiek innych informacji wskazujących na wykazaną w informacji rocznej wielkość powierzchni zabudowanej (9 000 m²), nasuwa to uzasadnione wątpliwości, na jakiej podstawie organ faktycznie przyjął spełnienie warunkującego naliczenie opłaty kryterium wyłączenia więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej (przy wielkościach rzędu 10 000 m² i 5 133 m², współczynnik ten wynosi 51%).

W tym zakresie należy podkreślić, że o ile art. 269 ust. 1 pkt 1 opłatę za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej wiąże z wykonywaniem na nieruchomości robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem mających wpływ na zmniejszenie tej retencji (definicje "obiektu budowlanego"

i "robót budowlanych" określa art. 3 pkt 1 i 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.), to doprecyzowanie tego zapisu zawiera także art. 270 ust. 7 u.P.w., w myśl którego wysokość opłaty zależy "od wielkości powierzchni uszczelnionej, rozumianej jako powierzchnia zabudowana wyłączona z powierzchni biologicznie czynnej";

2. Mimo trafnie poczynionej analizy zawartego w art. 269 ust. 1 pkt 1 u.P.w. określenia "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej" (których to pojęć ustawa ta nie definiuje) oraz prawidłowego stwierdzenia że o braku spełnienia tej przesłanki przesądza rzeczywisty brak wyposażenia nieruchomości w system kanalizacyjny niezależnie od potencjalnej możliwości przyłączenia nieruchomości do takiego systemu albo jego funkcjonowania w danej miejscowości - pomimo dysponowania protokołem kontroli Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] marca 2018 r. wskazującego na istnienie na terenie działki pozostającej w dyspozycji Spółki sieci kanalizacji wód opadowo – roztopowych (studzienek kanalizacji deszczowej do których kierowane są wody opadowe

z dachów budynków, odprowadzane następnie do znajdującego się poza terenem Zakładu zbiornika otwartego z wylotem do rzeki S.) - Wójt Gminy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie wyjaśnił przyczyn, dla których uznał, że przedmiotowa nieruchomość nie jest ujęta w system kanalizacji.

Tym samym nie ustosunkował się do zasadniczego zarzutu wyposażenia działki

w system kanalizacyjny służący do zbierania i odprowadzania wód opadowych

i roztopowych na jaki wskazano w złożonej reklamacji, którego istnienie wyłącza możliwość ustalenia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej.

W tym zakresie należy podkreślić (co zdaje się pośrednio wynika ze stanowiska organu wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji), że ujęcie nieruchomości w istniejący system kanalizacji otwartej lub zamkniętej nie może być utożsamiane

z jej podłączeniem do istniejącego systemu kanalizacji zbiorczej, którego definicję zawarto w art. 16 pkt 59 u.P.w., a do którego nie nawiązuje art. 269 ust. 1 pkt 1 tej ustawy (w myśl tej definicji, przez system kanalizacji zbiorczej rozumie się sieć

w rozumieniu art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, zakończoną oczyszczalnią ścieków albo końcowym punktem zrzutu ścieków).

Powyższe stanowi o uchybieniu art. 7 i art. 77 § 1 odnoszących się do sposobu prowadzenia postępowania dowodowego w sprawie, a także art. 107 § 3 K.p.a. określającego warunki jakie powinno spełniać uzasadnienie, naruszając przy tym wyrażoną w art. 8 K.p.a. zasadę pogłębiania zaufania obywateli (organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania) oraz wynikającą z art. 11 K.p.a. zasadę przekonywania (organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy).

W celu usunięcia stwierdzonych uchybień i ustalenia spełniania ustawowych przesłanek wskazanych w art. 269 ust. 1 pkt 1 u.P.w. niezbędnych do nałożenia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej wskazane wyżej okoliczności wymagają jednoznacznego ustalenia i wyjaśnienia. Powinny także znaleźć wyraźne odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, jeżeli takie zostanie wydane.

Niezbędne przy tym będzie uwzględnienie faktu wydania [...] grudnia 2018 r. przez Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzji nr [...] o udzieleniu Spółce A pozwolenia wodnoprawnego na usługi wodne obejmujące wprowadzanie wód deszczowych i roztopowych z terenu zakładu do rzeki S. oraz ewentualnych wzajemnych relacji między tymi rozstrzygnięciami (okoliczność wydania pozwolenia wodnoprawnego została potwierdzona w toku rozprawy poprzedzającej wydanie przez Sąd wyroku w niniejszej sprawie).

W związku z powyższym Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 c) P.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku).

O kosztach postępowania (pkt II sentencji wyroku) obejmujących opłacony przez wpis od skargi (180 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego strony skarżącej działającej przez pełnomocnika – adwokata (480 zł) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.