Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 591/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-08-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Tarno po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. J. i S. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. nr [...] z dnia [...] przenoszącej odpowiedzialność za zaległości podatkowe w podatku akcyzowym spółki z o.o. "H." z siedzibą w R. za miesiące od stycznia do kwietnia [...] solidarne na M. J. i S. P. jako członków zarządu tej spółki i orzekającej o ich solidarnej odpowiedzialności podatkowej ze spółką. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pełnomocnik skarżącego S. P. radca prawny Z. S. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] uchylającą decyzję Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. nr [...] z dnia [...] r., przenoszącą odpowiedzialność za zaległości podatkowe w podatku akcyzowym spółki z o.o. A. za miesiące od stycznia do kwietnia 2004 r. solidarnie na M. J. i S. P., jako członków zarządu przedmiotowej spółki. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w Ł. orzekł jednocześnie o solidarnej odpowiedzialności podatkowej ze spółką A. wymienionych członków zarządu.

W przedmiotowej skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego podniósł jedynie, że z uwagi na wysokość orzeczonej należności egzekucja w warunkach przedstawionych w skardze pociągałaby dla strony niepowetowane straty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej w dalszej części rozważań "P.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Art. 61 § 3 P.p.s.a zawiera zamknięty katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo: 1) wyrządzenia znacznej szkody lub 2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi tu o zagrożenia, które niekoniecznie muszą występować w dacie rozpoznawania wniosku, lecz których można się spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym.

Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich przypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Natomiast wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie w każdym wypadku musi się łączyć z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub z trudnymi do odwrócenia skutkami, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienia NSA z 15 grudnia 2004 r., GZ 127/04, niepubl. oraz z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, LexPolonica).

Obowiązek wykazania zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy.

W orzecznictwie podkreśla się, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, niepubl.).

Podobne stanowisko zajął NSA w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09 (LEX nr 564208), w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

W rozpoznawanym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pełnomocnik strony nie wskazał, ani nie uprawdopodobnił żadnych konkretnych okoliczności, z których wynikałoby, że sytuacja finansowa skarżącego jest trudna. Nie jest wiadome bowiem jakimi środkami finansowymi dysponuje wnioskodawca i na czym miałaby polegać niepowetowana strata, którą spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji.

W tej sytuacji Sąd nie miał możliwości skontrolowania czy w niniejszej sprawie zaistniały wymagane prawem przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.

S.C.