Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 914/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-04-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art 85, art 86 par 1, art 87 par 1 i 2,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sobocha, po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...]stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia zabezpieczenia należności budżetowych z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi


UZASADNIENIE

Pismem z 13 lutego 2012 r. M. K. dalej jako Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. w przedmiocie odmowy uchylenia zabezpieczenia należności budżetowych z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r.

Pełnomocnik Skarżącego na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2012 r. został wezwany pismem z 16 marca 2012 r. do uiszczenia wpisu od skargi

w kwocie 100 zł.

Powyższe wezwanie pełnomocnik Skarżącego otrzymał w dniu 19 marca 2012r. (zwrotne potwierdzenie odbioru karta 20 akt sądowych).

Pismem z dnia 2 kwietnia 2012 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł

o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego stosownie do zarządzenia

z dnia 16 marca 2012 r. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż odebrał przedmiotowe wezwanie w dniu 19 marca 2012 roku. Niezwłocznie po odebraniu zarządzenia podjął próbę skontaktowania się ze Skarżącym i wezwania go do uiszczenia przedmiotowej opłaty przelewem na rachunek sądu lub bezpośrednio w kasie sądu, ewentualnie przekazania kwoty 100 zł pełnomocnikowi celem dokonania stosowanej opłaty. Zaznaczył, iż zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego pełnomocnik nie ma obowiązku wykładania środków na pokrycie opłat sadowych obciążających stronę. Do dnia 26 marca 2012 r. jakakolwiek próba skontaktowania się pełnomocnika z Mocodawcą okazała się bezskuteczna. W dniu 28 marca 2012 r. Skarżący sam skontaktował się z pełnomocnikiem i przekazał informację, że przebywał na specjalistycznym leczeniu poza W.. Jednocześnie przekazał środki do uiszczenia wpisu sądowego, który został uiszczony przekazem pocztowym na adres Sądu. Do wniosku pełnomocnik załączył poświadczone za zgodność

z oryginałem zaświadczenie lekarskie potwierdzające niezdolność Skarżącego do pracy w dniach od 26 lutego 2012 roku do dnia 26 marca 2012 roku. Jednocześnie Skarżący uiścił wpis od skargi w kwocie 100 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 85 i art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) - dalej: "p.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl tego artykułu pismo

z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.

W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy

w uchybieniu terminu.

Kryterium braku winy, o jakiej mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a., stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, iż na profesjonalnym pełnomocniku ciąży obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Dodatkowo, pełnomocnik profesjonalny, jakim jest adwokat lub radca prawny, podlega większym wymaganiom w związku

z posiadaną przez siebie wiedzą z zakresu prawa oraz znajomością procedury sądowej (post. NSA z dnia 11 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 198/09; post. NSA z dnia 3 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 155/09; post. NSA z dnia 9 maja 2006 r. sygn. akt II OZ 468/06).

Sąd uznał, że składając wniosek o przywrócenie terminu w dniu 2 kwietnia (data nadania na poczcie) pełnomocnik Skarżącego dochował terminu określonego

w art. 87 § 1 p.p.s.a. Spełnił też warunek równoczesnego dokonania czynności, której termin został uchybiony tj. uiścił wpis od skargi w kwocie 100 zł.

Analiza wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi prowadzi do konkluzji, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu pełnomocnik Skarżącego nie uprawdopodobnił bowiem braku winy w uchybieniu terminowi do uiszczenia wpisu od skargi.

Jak wynika z wyjaśnień pełnomocnika Skarżącego uiszczenie wpisu od skargi

po terminie wynikało z faktu, iż pełnomocnik Skarżącego adwokat M.K.

otrzymał wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w dniu 19 marca 2012 r. Termin

do uiszczenia wpisu od skargi upłynął w dniu 26 marca 2012 r. Skarżący przebywał

w okresie od 26 lutego 2012 roku do dnia 26 marca 2012 roku. na zwolnieniu lekarskim. Do dnia 26 marca 2012 r. jakakolwiek próba skontaktowania się pełnomocnika ze Skarżącym okazała się bezskuteczna. W dniu 28 marca 2012 r. Skarżący sam skontaktował się z pełnomocnikiem i przekazał informację, że przebywał na specjalistycznym leczeniu poza W.. Jednocześnie przekazał środki do uiszczenia wpisu sądowego, który został uiszczony przekazem pocztowym na adres Sądu.

Sąd stwierdza, że na równi z zawinionym działaniem strony traktowane jest zawinienie działającego w jej imieniu pełnomocnika i w związku z tym strona postępowania działająca przez pełnomocnika ponosi wszelkie negatywne konsekwencje jego zaniedbań. Nie tylko więc wina strony, lecz również innych osób, w tym pełnomocnika, gdy pełnomocnik reprezentuje stronę w postępowaniu, czy pracownika wyłącza możliwość przywrócenia terminu. W konsekwencji powoływane przez pełnomocnika Skarżącego okoliczności uzasadniające - jego zdaniem - przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługują na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie Skarżący działał przez profesjonalnego pełnomocnika, który podlega dodatkowym wymogom związanym z wykonywaniem zawodu adwokata, w związku z czym oczekiwać można od niego należytej staranności

w prowadzeniu spraw przed sądem. Należy bowiem podkreślić, że pełnomocnik Skarżącego jako profesjonalista w sytuacji złożenia nieopłaconej skargi powinien się spodziewać otrzymania wezwania do uiszczenia wpisu od skargi. Brak kontaktu pomiędzy Skarżącym a jego pełnomocnikiem w okresie choroby Skarżącego – nie może stanowić okoliczności potwierdzającej brak winy pełnomocnika. O braku winy

w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko wówczas, gdy pełnomocnik Skarżącego dołożył wszelkiej należytej staranności, aby dokonać czynności procesowej. Fakt przebywania Skarżącego na zwolnieniu lekarskim w trakcie biegu terminu do uiszczenia wpisu od skargi, nie daje podstaw do uznania, że pełnomocnik dochował należytej staranności w zakresie zagwarantowania zadośćuczynienia przez stronę obowiązkowi uiszczenia należnego wpisu. Na uchybienie terminu w sposób zawiniony wpływ ma okoliczność, że pełnomocnik nie poczynił ze stroną, w okresie poprzedzającym chorobę mocodawcy, uzgodnień co do zabezpieczenia kwot umożliwiających opłacenie skargi wpisem stałym. Brak uiszczenia w terminie wpisu od skargi w niniejszej sprawie, wskazuje w sposób jednoznaczny na niedochowanie przez pełnomocnika Skarżącego ciążącego na nim obowiązku należytego dbania

o interesy jego mocodawcy, który to mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się swojego pełnomocnika.

Odnosząc się do argumentu pełnomocnika Skarżącego, iż nie ma on obowiązku wykładania środków na pokrycie opłat sądowych obciążających stronę należy zgodzić się, iż udzielenie pełnomocnictwa nie przerzuca na profesjonalnego pełnomocnika ciężarów finansowania postępowania sądowoadministracyjnego, jednakże pełnomocnik, któremu powierzono prowadzenie sprawy odpowiada za dokonywanie czynności procesowych w imieniu strony. Skuteczność dokonania przed sądem czynności, polegającej na wniesieniu pisma wszczynającego postępowanie w sprawie, zależy od uiszczenia wpisu (por. art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a.). Fakt, iż materialny obowiązek uiszczenia opłaty ciąży na samej stronie, nie zwalnia pełnomocnika z obowiązku zapewnienie skuteczności czynności procesowej, dokonywanej w granicach pełnomocnictwa. Obowiązku tego nie należy utożsamiać

z koniecznością uiszczenia opłaty z własnych środków pełnomocnika, lecz z taką organizacją prowadzenia spraw strony w postępowaniu sądowym, która zapewni skuteczne dochodzenie jej praw i interesów. Pełnomocnik winien, kierując się logiką

i doświadczeniem zawodowym związanym z prowadzeniem spraw sądowych czynić przewidywania co do przebiegu czynności procesowych. Brak porozumienia pomiędzy pełnomocnikiem a klientem odnośnie konieczności zabezpieczenia ze środków strony kwot na prowadzenie sprawy sądowoadministracyjnej, należy uznać za brak staranności pełnomocnika, który ma obowiązek dbać o właściwą komunikację z klientem, w tym informować mocodawcę o konieczności ponoszenia kosztów sądowych ( vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt II FZ 713/11).

Podsumowując powyższe rozważania Sąd stwierdza, iż powoływane przez pełnomocnika Skarżącego w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi

Z powyższych względów, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 w związku

z art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia