Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 545/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-08-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia umorzyć postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

Skargą z dnia [...] 2007 r. (nadaną w urzędzie pocztowym w dniu [...] 2007 r.) P. G. zaskarżył do sądu administracyjnego postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...], zgodnie z którym stwierdzono niedopuszczalność odwołania złożonego w związku z pismem Zastępcy Naczelnika Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta w S. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie zwrotu opłaty za kartę pojazdu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona podniosła zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3, art. 32, art. 77 ust. 1, art. 78, art. 84, art. 87 ust. 1, art. 168, art. 217 Konstytucji RP, art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 77 ust. 4 pkt. 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. Nr 108, poz. 908 ze zm.) poprzez niewłaściwą wykładnię lub błędne zastosowanie, zarzut naruszenia prawa proceduralnego, tj. art. 6-10, art. 104 § 1 i art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz odpowiednio art. 5, art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 § 1 pkt 1 i art. 74 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 197 r. Ordynacja podatkowa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi strona podała, że w 2004 r. i w 2005 r. sprowadziła do Polski dwa samochody osobowe, których rejestracja wymagała uiszczenia łącznie kwoty [...] zł (2x [...] zł), podczas, gdy wspomniana opłata powinna wynieść [...] zł (2 x [...] zł). Dalej skarżący wskazał, że zaistniała nadpłata w kwocie [...] zł, a zatem, zważywszy, iż wskazana opłata z uwagi na jej niewspółmierność do rzeczywistych kosztów świadczonej usługi oraz zawyżenie wysokości opłaty określonej rozporządzeniem ponad upoważnienie wynikające z delegacji ustawowej jest w istocie daniną publiczną o charakterze podatkowym, strona powinna otrzymać decyzję o stwierdzeniu nadpłaty w kwocie [...] zł. Wskazane rozstrzygnięcie powinno być, w ocenie strony, wydane w oparciu art. 5, art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 § 1 pkt 1 i art. 74 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa, natomiast twierdzenie organu odwoławczego, że pobranie opłaty rejestracyjnej określonej w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie opłat za kartę pojazdu (Dz.U. Nr 137, poz. 1310) stanowi czynność materialno-techniczną narusza interes prawny skarżącego, gdyż pozbawia go w szczególności prawa do otrzymania należytej informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, a także prawa do odwołania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniosło o oddalenie skargi, akcentując, że treść § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu jednoznacznie wskazywała, iż pobranie opłaty za kartę pojazdu stanowi czynność materialno-techniczną, a organ rejestrujący nie wydaje w tym zakresie decyzji administracyjnej. Bezpodstawne jest zatem stosowanie wobec opłat za karty pojazdów przepisów ustawy Ordynacja podatkowa.

W dniu [...] 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gliwicach wpłynęło pismo skarżącego z dnia [...] 2007 r., w którym, w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu, oświadczył on iż "rezygnuję z dalszego prowadzenia sprawy, bo nie wierzę, znając realia polskie, że wygram tę sprawę". P. G. wyjaśnił również, że jego emerytura wynosi [...] zł miesięcznie, a zatem kwota należnego wpisu od skargi stanowiłaby znaczne obciążenie dla budżetu domowego strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjne rozważył co następuje.

Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania m.in. w przypadku, gdy skarżący skutecznie cofnął skargę.

Na mocy art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie takie wiąże sąd. Jednakże sąd uznaje cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Za bezsporne uznać należy, iż wolą strony było cofnięcie skargi, tym bardziej, iż treść skargi, a także wezwanie Sądu z 24 maja 2007 r., w którym zobowiązano stronę do złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz uzasadnienie zarządzenia z dnia 25 czerwca 2007 r. o pozostawieniu wniosku strony o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania jednoznacznie wskazują, że skarżącemu znana jest instytucja zwolnienia od kosztów sądowych.

Analizując okoliczności rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, iż cofnięcie skargi inicjującej postępowanie sądowe w niniejszej sprawie nie zmierza do obejścia prawa, ani też nie skutkuje utrzymaniem w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzył postępowanie sądowe w sprawie.