Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1056/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 33,   art. 34 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 170
journal: Dz.U. 2021 poz 137
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, sędzia WSA Piotr Kieres, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 czerwca 2022 r przy udziale Wójta Gminy B. sprawy ze skargi Ł. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 24 sierpnia 2021 nr 0201-IEE1.711.217.2021.2.MS w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z 21 lipca 2021 r. nr 0218-SEE.711.31.2029.ZWU.2.1; II. zasądza na rzecz skarżącego od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS) zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2021 r., nr 0201- IEE1.711.217.2021.2.MS, po rozpatrzeniu zażalenia L.K. (dalej: Strona, Skarżący), działając na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: k.p.a.) oraz art. 18 i art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm., dalej: u.p.e.a.) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Strzelinie (dalej: organ egzekucyjny, organ I instancji, NUS w Strzelinie) z dnia 21 lipca 2021 r., nr 0218-SEE.711.31.2029.ZWU.2.1 uznające zarzut wykonania obowiązku za niezasadny.

NUS w Strzelinie prowadzi wobec Skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 16 grudnia 2019 r. o nr TW.FB.3160/1/2019 wystawionego przez Wójta Gminy B (dalej: wierzyciel), którym wierzyciel objął należność z tytułu podatku rolnego za 2014 r. określonego decyzją tego organu z dnia 11 lutego 2014 r., nr FB.3123.2399.2014 .

Po otrzymaniu zawiadomienia o zajęciu rachunków bankowych z dnia 17 grudnia 2019 r. oraz odpisu tytułu wykonawczego Skarżący pismem z dnia 24 grudnia 2019 r. na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. wniósł zarzut wykonania obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym podnosząc, że zobowiązanie uiścił w całości w siedzibie Urzędu Gminy B do rąk wyznaczonego urzędnika i posiada dowód wpłaty. W ocenie Skarżącego, faktu zapłaty ww. należności nie zmienia stanowisko Gminy B zawarte w piśmie z 16 grudnia 2019 r., wedle którego forma, w jakiej ww. należności zostały uiszczone była nieprawidłowa (zdaniem wierzyciela uprawnionymi do poboru wpłat są wyłącznie sołtysi). Ponadto podniósł, że nie wyjaśniono, na jakiej podstawie wydano zaświadczenie o niezaleganiu z podatkami ani dlaczego w decyzji wymiarowej nie wykazano kwoty zaległości. Zarzucił również, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, co uniemożliwiło Skarżącemu zaprezentowanie własnego stanowiska w sprawie. Zdaniem Skarżącego, wszczęcie postępowania egzekucyjnego było bezzasadne, a zaistniała sytuacja jest wynikiem nieprawidłowości i nadużyć finansowych pracownika Urzędu Gminy B, który nie przekazał organowi podatkowemu pobranej wpłaty. W związku z tym stwierdził, że Gminie B przysługuje roszczenie wyłącznie wobec tego pracownika, a nie wobec Skarżącego. Ponadto poinformował o złożeniu stosownego zawiadomienia do Prokuratury Rejonowej w Strzelinie.

Organ egzekucyjny wystąpił do wierzyciela o przedstawienie stanowiska wobec zgłoszonych zarzutów oraz zawiesił postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów.

Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2020 r. wierzyciel uznał zarzuty Strony za niezasadne. Opisane postanowienie uchylono w trybie kontroli instancyjnej z uwagi na wady formalne aktu. Kolejne postanowienie wierzyciela w tej sprawie – z tożsamą argumentacją – zostało wydane w dniu 1 czerwca 2020 r. (nr FB.3251.0078.2020). Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu (dalej: SKO) postanowieniem z dnia z 25 sierpnia 2020 r., nr SKO E 4011/395/20 skorygowało orzeczenie wierzyciela w trybie reformatoryjnym poprzez zmianę zakresu rozpoznawanych zarzutów odpowiadających żądaniu Strony i orzekając co do istoty sprawy, uznało zarzut oparty na przesłance wykonania obowiązku, za niezasadny.

Uzyskawszy ostateczne stanowisko wierzyciela organ I instancji postanowieniem z dnia 22 grudnia 2020 r., nr 0218-SEE.711.31.2019.ZWU.1 uznał zarzut wykonania obowiązku za niezasadny. Organ odwoławczy, po rozpatrzeniu zażalenia Strony, postanowieniem z dnia 26 lutego 2021 r., nr 0201-IEE1.711.41.2021.2.MS, uchylił ww. postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Powodem uchylenia był brak uzasadnienia faktycznego i prawnego.

Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 21 lipca 2021 r., nr 0218-SEE.711.31.2019.ZWU.2.1 organ egzekucyjny uznał za niezasadny zarzut wykonania obowiązku wskazując na związanie stanowiskiem wierzyciela uznającym zarzut wykonania obowiązku za niezasadny.

Strona złożyła zażalenie na ww. postanowienie NUS. Zarzuciła, że w trakcie postępowania okazano dowody potwierdzające wykonanie obowiązku, co oznacza, że organ egzekucyjny nie był związany stanowiskiem wierzyciela i miał prawo do samodzielnej oceny dowodów i uznania zarzutu za zasadny. W ocenie Skarżącego, otrzymał zaświadczenie o niezaleganiu z podatkami i nigdy nie został wezwany do zapłaty ww. zaległości, w związku z czym wszczęcie postępowania egzekucyjnego jest niezrozumiałe. Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2021 r. DIAS, po rozpatrzeniu zażalenia Strony, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

DIAS wyjaśnił, że jest związany stanowiskiem wierzyciela uznającym zarzut wykonania obowiązku za niezasadny, co wynika z art. 34 § 1 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r., co oznacza brak możliwości dokonania przez organ ponownej oceny wniesionych zarzutów. Odnosząc się do zarzutów zażalenia stwierdził, że przepis art. 45 § 1 u.p.e.a. nie uprawnia organu egzekucyjnego do samodzielnego rozstrzygnięcia zarzutu wykonania obowiązku. DIAS wskazał, że wysokość egzekwowanego zobowiązania podatkowego w podatku rolnym została ustalona ostateczną decyzją, która zawierała prawidłowe pouczenie o tym, w jakiej formie należy dokonać zapłaty podatku i mimo to zobowiązanie nie zostało uregulowane w sposób określony w art. 60 § 1 O.p Odnosząc się do podniesionej przez Stronę okoliczności otrzymania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach wyjaśnił, że jego wydanie miało związek ze sfałszowaniem przez pracownika Urzędu Gminy danych znajdujących się w aplikacji służącej do księgowania. Dopiero zweryfikowanie danych księgowych pozwoliło na ustalenie, że organ podatkowy nie otrzymał należnej mu wpłaty. Wskazał, że nie ma również kompetencji do badania zasadności i wymagalności obowiązku. Zauważył, że na obecnym etapie postępowania nie ma podstaw do tego, aby ustosunkować się do powołanej w zażaleniu okoliczności, że Rada Gminy już w 2012 r. powinna była zmienić uchwałę w sprawie poboru podatku rolnego.

W skardze Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r. poprzez sprzeczne z zebranym materiałem dowodowy uznanie, że zarzut wykonania przedmiotowego zobowiązania przez Skarżącego jest bezpodstawny; 2) art. 45 § 1 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r. poprzez jego błędną interpretację, że decydujące w sprawie miało znaczenie stanowisko SKO we Wrocławiu z dnia 25 sierpnia 2020 r i organ egzekucyjny nie mógł rozpoznać sprawy sprzecznie z ww. stanowiskiem wierzyciela zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

Stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Na tej podstawie Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w ww. trybie.

W niniejszej sprawie w zakresie przepisów u.p.e.a. obowiązuje reżim prawny funkcjonujący do dnia 29 lipca 2020 r. (Dz.U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.) i dlatego jej niżej wskazane przepisy będą powoływane w brzmieniu obowiązującym do tej daty. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 2070 – zmiany wynikające z tej nowelizacji uwzględniono w tekście jednolitym opublikowanym w Dz.U. z 2020 r., poz. 1427 z dnia 21 sierpnia 2020 r.) do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie u.p.e.a. i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Przedmiotem kontroli jest postanowienie organu egzekucyjnego uznające zarzut wykonania obowiązku za niezasadny. W ramach tej instytucji prawnej, uregulowanej w art. 33 u.p.e.a. ustawodawca przewidział stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Zgodnie bowiem z przepisem art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone m.in. na podstawie art. 33 pkt 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, w tym zakresie wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Z kolei na mocy art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

W toczącym się postępowaniu, dotyczącym zarzutu w sprawie prowadzonej egzekucji, organ egzekucyjny działając na podstawie art. 34 u.p.e.a. przekazał zgłoszony zarzut wierzycielowi – Wójtowi Gminy B - celem zajęcia stanowiska w sprawie. Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2020 r. wierzyciel uznał zarzuty za nieuzasadnione. Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia z 25 sierpnia 2020 r. skorygowało orzeczenie wierzyciela w trybie reformatoryjnym poprzez zmianę zakresu rozpoznawanych zarzutów odpowiadających żądaniu Strony i orzekając, co do istoty sprawy, uznało zarzut oparty na przesłance wykonania obowiązku za niezasadny.

W tej sprawie nie ma, zatem wątpliwości, że organ egzekucyjny wydał postanowienie w przedmiocie zarzutu zgłoszonego przez Stronę po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela. Wskazać należy, że pojęcie "ostateczności" nie zostało zdefiniowane w przepisach u.p.e.a., ale poprzez odesłanie zawarte w art. 18 u.p.e.a., znajduje tu odpowiednie zastosowanie art. 16 k.p.a. Ostatecznemu postanowieniu służy tzw. domniemanie legalności, które oznacza, że jest ono ważne i powinno być wykonywane dopóty, dopóki nie zostanie wyeliminowane z obrotu prawnego. Jeżeli zatem organ egzekucyjny uzyska ostateczne (co nie jest tożsame z prawomocnością) stanowisko wierzyciela, to niewątpliwie w świetle art. 34 § 4 u.p.e.a. jest uprawniony do wydania postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów egzekucyjnych (art. 33 u.p.e.a.).

Jednakże, w sytuacji zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowienia wierzyciela organ egzekucyjny musi liczyć się z tym, że uchylenie przez sąd postanowienia wierzyciela będzie wiązało się z koniecznością weryfikacji jego postanowienia opartego na postanowieniu wierzyciela i z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 3 listopada 2021 r., sygn. akt I SA/Wr 93/21 uchylił ww. postanowienie SKO z dnia 25 sierpnia 2020 r. oraz poprzedzające je postanowienie wierzyciela z dnia 1 czerwca 2020 r. Wyrok nie został zaskarżony przez żadną ze Stron i stał się prawomocny, co jest o tyle istotne, że w myśl art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Wyrażona w art. 170 p.p.s.a. istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu sprowadza się do tego, że organy państwowe i sądy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu oraz ogół skutków prawnych z niego wynikających. Związanie to stanowi pozytywny aspekt prawomocności materialnej, dzięki któremu orzeczenie staje się wiążące dla innych sądów i podmiotów. Dlatego też dokonana uprzednio przez sąd administracyjny ocena zgodności z prawem aktu z zakresu administracji publicznej nie może podlegać dalszej weryfikacji prawnej przez inne sądy i organy, lecz winna zostać przyjęta w taki sposób, jak orzekł sąd w prawomocnym orzeczeniu. Dlatego też ilekroć ocena prawna, wyrażona w prawomocnym orzeczeniu sądu administracyjnego, ma jakiekolwiek znaczenie dla oceny zgodności z prawem innego aktu administracji publicznej, badanego przez sąd administracyjny, sąd ten obowiązany jest uznać i uwzględnić to wcześniejsze, prawomocne orzeczenie. W orzecznictwie przyjmuje się, że wprawdzie powaga rzeczy osądzonej obejmuje sentencję orzeczenia, jednak biorąc pod uwagę, że istota sądowej kontroli wyraża się w ocenie prawnej, ta zaś wyrażona jest w uzasadnieniu, to na zakres powagi rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 171 p.p.s.a. wskazują motywy wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Stanowisko przeciwne, uznające możliwość czynienia przez organy administracji publicznej ustaleń sprzecznych z treścią prawomocnego orzeczenia sądu, jest nie do pogodzenia z wypływającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawnego oraz określoną w art. 7 Konstytucji RP zasadą legalizmu. Wartości, które stanowią podstawę tej instytucji opierają się na założeniach pewności i stabilności orzeczeń sądowych, a tym samym bezpieczeństwa prawnego jednostki. Ponadto ratio legis tego przepisu polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 18 maja 2022 r., II FSK 165/22; 27 stycznia 2022 r., I FSK 141/20; 3 grudnia 2021 r., III FSK 4400/21; 12 maja 2021 r., III FSK 3060/21; 19 stycznia 2021 r., II FSK 2588/18; 1 października 2017 r., II FSK 2428/15; 23 czerwca 2017 r., I FSK 1474/15; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Związek pomiędzy obecnie rozpoznawaną sprawą, a rozpoznaną prawomocnie przez WSA we Wrocławiu w dniu 3 listopada 2020 r. sprawą jest oczywisty. W przywołanym wyżej prawomocnym wyroku Sąd rozpatrując skargę na postanowienie organu administracji w przedmiocie stanowiska wierzyciela wskazał, że ustalenia poczynione w tym postępowaniu będą wiązały organ egzekucyjny. Wskazał, że w ramach tego trybu badana jest wymagalność zobowiązania, co wynika z treści art. 33 § 1 i art. 34 § 1 u.p.e.a. Nie bez przyczyny ustawodawca w powołanym przepisie (art. 34 § 1 u.p.e.a.) związał organ egzekucyjny stanowiskiem wierzyciela m.in. w zakresie istnienia obowiązku podatkowego. Badając te okoliczności wierzyciel jest obowiązany do dokonania niezbędnych ustaleń faktycznych. Pogląd ten wydaje się oczywisty, ma nadto potwierdzenie w orzecznictwie, tytułem przykładu wskazać trzeba na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Sz 330/20 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA), w którym wskazano, że ustawodawca nałożył na wierzyciela obowiązek badania istnienia i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, w przypadku wniesienia przez zobowiązanego zarzutu, ponieważ to wierzyciel ma w tym zakresie niezbędną wiedzę i temu służy instytucja uzyskania stanowiska wierzyciela. Natomiast, wierzyciel zajmując stanowisko w sprawie zarzutu, powinien działać zgodnie z przepisami prawa, przede wszystkim zaś zobowiązany jest do właściwego ustalenia stanu faktycznego sprawy w kontekście zgłaszanych zarzutów, w tym wskazać, na jakich dowodach oparł swoje stanowisko. Sąd wskazał, że z akt administracyjnych sprawy wynika zatem, że w istocie w sprawie nie ustalono stanu faktycznego, nie przeprowadzono podstawowych czynności dowodowych, które jak wskazano mają zasadnicze znaczenie w tej sprawie. Nie zostało wyjaśnione, czy istotnie Skarżący wpłacał sporne należności na ręce byłego pracownika organu administracji, dlaczego i czy miał podstawy przyjąć, że taki sposób jego działania wygasił zobowiązania podatkowe. Takie postępowanie godzi w zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. stanowiącej, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Nadto naruszają także zasadę zaufania, gdyż przyjęta ocena nie jest wsparta na konkretnych ustaleniach czy dowodach ale na mniej lub bardziej uzasadnionym przekonaniu organu administracji. W sprawie zaniechano podjęcia zasadniczych czynności dowodowych, co godzi także w art. 77 k.p.a. Wskazując kierunek postępowania Sąd stwierdził, że poczynione ustalenia uzupełniające materiał dowodowy dadzą dopiero podstawę do właściwej ich oceny, w ramach, której istotnym elementem jest zasada zaufania, która winna chronić podmioty działające w zaufaniu i przekonaniu, co do legalności podejmowanych kroków. Wskazał, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organy administracji będą zobowiązane do uzupełnienia materiału dowodowego we wskazanym zakresie oraz jego oceny odpowiadającej wymogom przewidzianym w przepisach prawa, w tym zwłaszcza w zasadach postępowania w szczególności zaś art. 8 i art. 80 k.p.a. Przy realizacji tych zadań konieczne jest zapewnienie Stronie czynnego udziału w postępowaniu.

Zatem w tej sytuacji stan sprawy jest taki jak wynika z ww. prawomocnego wyroku Sądu. Wyeliminowane z obrotu prawnego stanowiska wierzyciela, które wiążąco oddziałuje na postanowienie organu egzekucyjnego, skutkować musiało uchyleniem zaskarżonego postanowienie i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ egzekucyjny będąc związany stanowiskiem zaprezentowanym w niniejszym wyroku, rozpatrzy zarzut zgłoszony przez Stronę po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela.

Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Złożyły się na nie wpis w kwocie 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł i koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł, których wysokość ustalono w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).