Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1245/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi Wojewody W. na uchwałę Rady Miejskiej w T. z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w T. 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; 2. zasądza od Gminy T. na rzecz Wojewody W. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. Wojewoda W. (dalej: Wojewoda, skarżący) zastępowany przez fachowego pełnomocnika wniósł skargę na uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w T. z dnia [...] grudnia 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. w T..

W skardze wniesiono o stwierdzenie nieważności uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w T. z dnia [...] grudnia 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. w T. w zakresie ust. 3 na stronie 3 uchwały oraz w zakresie ust. 5 pkt 2 pkt 2 uchwały i słów: "sporządziła: P. R."- ze względu na istotne naruszenie prawa oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że na sesji w dniu [...] grudnia 2019 r. Rada Miejska w T. podjęła uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w T. z dnia [...] grudnia 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. w T. zwaną dalej: "Uchwałą".

Uchwała została doręczona organowi nadzoru w dniu [...] stycznia 2020 r. Podstawę prawną podjętej uchwały stanowiły przepisy: art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 506 ze zm., dalej: u.s.g.) oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm., dalej: u.p.z.p.).

W ocenie Wojewody czynności wynikające z art. 17 u.p.z.p. zostały dokonane bez uchybień, natomiast Uchwała została podjęta z istotnymi naruszeniami zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego, które dają podstawę do stwierdzenia nieważności ust. 3 na stronie 3 uchwały oraz w zakresie ust. 5 pkt 2 pkt 2 uchwały i słów: "sporządziła: P. R.".

W ust. 3 na stronie 3 uchwały ustalono w obszarze ochrony konserwatorskiej - S. z zespołu dworu i w obszarze ochrony konserwatorskiej - Park w zespole dworu, zakaz dokonywania podziałów nieruchomości. Zgodnie z delegacją ustawową zawartą w art. 15 ust. 3 pkt 10 u.p.z.p. rada gminy została upoważniona wyłącznie do określania w drodze planu miejscowego minimalnej powierzchni nowo wydzielonych działek budowlanych. Instytucja podziału nieruchomości została uregulowana w art. 93 i następnych rozdziale 1 działu III ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020r. poz. 65, ze zm.). Jako jedno z podstawowych kryteriów dopuszczających podział nieruchomości ustawa wskazuje na zgodność podziału z ustaleniami planu miejscowego, przy czym jako zgodność rozumieć należy możliwość realizacji jego postanowień tj. przeznaczenia terenu jak i warunków zagospodarowania. Natomiast ocena dopuszczalności podziału dokonywana jest przez właściwy organ (organ wykonawczy gminy) w postępowaniu administracyjnym. Tym samym rada gminy nie posiada kompetencji do tego, aby w formie uchwały, dopuszczać lub nie, podział nieruchomości na obszarze objętym planem. Wprowadzając ustalenia dotyczące podziałów nieruchomości rada gminy wykracza poza upoważnienie ustawowe zawarte w art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. oraz wkracza w sferę uprawnień ustawowo zastrzeżonych dla organu wykonawczego gminy. Tak formułowane regulacje planu stanowią więc rozszerzenie norm kompetencyjnych. Upoważnienia takiego nie dawał radzie gminy także przepis art. 15 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p., stanowiący o konieczności ustalenia w planie miejscowym zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków. Upoważnienie to należy bowiem stosować łącznie z pozostałymi przepisami u.p.z.p., które nie dają radzie gminy kompetencji do przesądzania o możliwości dokonywania podziałów nieruchomości już na etapie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W ust. 5 pkt 2 pkt 2 uchwały wskazano, że w planie nie ustala się granic i sposobów zagospodarowania terenów górniczych, a także obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, obszarów osuwania się mas ziemnych, krajobrazów priorytetowych określonych w audycie krajobrazowym oraz w planach zagospodarowania przestrzennego województwa, gdyż na obszarze opracowania takie tereny i obszary nie występują; sporządziła: P. R.. Słowa "sporządziła: P. R." nie stanowią zakresu ustaleń planu, i znalazły się w treści uchwały omyłkowo.

Dodatkowo Wojewoda wskazał, że sposób redakcji przepisów uchwały: powtarzająca się numeracja ustępów i punktów a także formułowanie różnych, całkiem odmiennych treści w tych samych punktach czy ustępach uchwały, stanowi naruszenie zasad techniki prawodawczej. Zapisy uchwały umożliwiają jednak jednoznaczny odczyt ustaleń planu, w związku z czym przedmiotowe uchybienie można uznać za nieistotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego.

W ocenie Skarżącego przepisy ust. 3 na stronie 3 uchwały oraz w zakresie ust. 5 pkt 2 pkt 2 uchwały i słów: "sporządziła: P. R.". zostały podjęte z istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego i rodzą konieczność stwierdzenia jej nieważności we wskazanej części.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz T. wniósł o jej odrzucenie.

W uzasadnieniu wskazał, że Wojewoda zaskarżył uchwałę która nigdy nie została opublikowana w dzienniku wojewódzkim i nie stała się aktem prawa miejscowego. Zgodnie z przepisem art. 29 u.p.z.p. uchwała rady gminy w sprawie uchwalenia planu miejscowego obowiązuje od dnia wejścia wżycie w niej określonego, jednak nie wcześniej niż po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa. Nie sposób więc uznać iż nieopublikowany akt prawny może obowiązywać i wywoływać jakiekolwiek skutki prawne. Zaskarżona uchwała nigdy nie została przesłana Wojewodzie w celu ogłoszenia w organie promulgacyjnym województwa, bowiem zauważono w niej błędy redakcyjne. W konsekwencji powyższego Rada Miejska w T. uchwaliła w dniu [...] stycznia 2020 r uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. w T. w której uchylono zaskarżoną uchwałę. Uchwała Rady Miejskiej w T. e z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] została ogłoszona przez wojewodę w organie promulgacyjnym województwa i obecnie obowiązuje; jest również przedmiotem skargi wojewody do WSA w Poznaniu

W opinii Rady Miejskiej w T. proces legislacyjny w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zakończył się na etapie podjęcia uchwały Rady Miejskiej w T. z [...] grudnia 2019 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. w T.. Jak bowiem stwierdził NSA w wyroku z dnia [...] lutego 2017 r. (sygn. akt II OSK [...] LEX nr 2328901) procedura związana z uchwaleniem planu miejscowego nie kończy się z chwilą podjęcia przez radę gminy uchwały w tym przedmiocie, lecz dopiero po przekazaniu wojewodzie przez właściwy organ gminy uchwały z załącznikami w formie dokumentu elektronicznego. Jedyną uchwała podjętą zaś przez organ stanowiący gminy i przekazaną wojewodzie wraz z załącznikami w celu ogłoszenia w organie promulgacyjnym województwa była uchwała Rady Miejskiej w T. nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. w T., to ona więc zakończyła proces legislacyjny w niniejszej sprawie.

Wobec powyższego uznać należy za niedopuszczalne złożenie skargi na uchwałę, która nigdy nie została ogłoszona w dzienniku wojewódzkim a zatem nie zaczęła obowiązywać.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, choć nie z powodu zarzutów w niej podniesionych.

Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Stosownie do art. 3 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej p.p.s.a.), zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawie skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu uwzględniającemu skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdzenie nieważności tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdzenie, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.).

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

W świetle art. 91 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy. W takiej sytuacji może jedynie zaskarżyć wadliwy akt do sądu administracyjnego zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g. Realizując tę kompetencję organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z [...] lipca 2005 r. sygn. akt II OSK [...] http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA).

W rozpoznawanej sprawie Wojewoda W. w terminie 30 dni od dnia otrzymania zaskarżonej uchwały nie orzekł o jej nieważności, wobec czego był władny zaskarżyć ją w trybie art. 93 u.s.g. Uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej m.p.z.p.) jest w myśl art. 14 ust. 8 u.p.z.p. prawem miejscowym. Tym samym jest ona aktem z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art.3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. i na mocy tego przepisu sąd administracyjny jest uprawniony do kontroli działalności administracji publicznej w tym zakresie. Rolą sądu administracyjnego jest ocena prawidłowości czynności i aktów nadzorczych, a także legalności kontrolowanych decyzji i aktów, a więc w tym przypadku zaskarżonej uchwały. Należy podkreślić, iż kontrola sądu w sprawach dotyczących m.p.z.p. nie może dotyczyć celowości, czy słuszności dokonywanych w planie rozstrzygnięć. Ogranicza się ona wyłącznie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej.

Wskazać trzeba, że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie m.p.z.p., należy do zadań własnych gminy. Z treści powyższego przepisu wynika, że ustawodawca powierzył gminie kompetencje w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia [...] lutego 2001 r. sygn. akt K [...] (publ. OTK [...]/29) wskazał, że organy gminy właściwe do sporządzenia projektu m.p.z.p. i następnie do uchwalenia tego planu, muszą się kierować ogólnymi zasadami określonymi w art. 1 ust. 1 i 2 u.p.z.p., przepisami innych ustaw regulującymi określone sprawy szczegółowe z zakresu gospodarki przestrzennej oraz przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Fakt nadania gminie władztwa planistycznego uprawniającego do autonomicznego decydowania o przeznaczeniu i zagospodarowaniu terenu nie stoi jednocześnie w sprzeczności z koniecznością uwzględniania racjonalności w działaniu gminy w tym zakresie, realizującej się w przyjmowaniu finalnych, optymalnych rozwiązań planistycznych. Jednocześnie przepis art. 4 ust. 1 u.p.z.p. nie może stanowić legitymacji do nieograniczonej swobody w działaniach planistycznych, bowiem gminy w tych czynnościach są zobligowane do uwzględniania obowiązujących przepisów prawa w ramach nadrzędnej dyrektywy, sformułowanej w art. 7 Konstytucji RP (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia [...] maja 2010r., sygn. akt II SA/Wr [...], publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA).

Przesłanki nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy ustala art. 91 u.s.g. Zgodnie z art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, a w przypadku nieistotnego naruszenia prawa nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Ustawodawca wskazał w ten sposób, że podstawą stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy są istotne naruszenia prawa, przy czym powołana regulacja nie typizuje takich istotnych naruszeń prawa, podobnie jak nie charakteryzuje nieistotnych naruszeń prawa, które ustawodawca uwzględnił w art. 91 ust. 4 u.s.g., sankcjonując w odmienny niż stwierdzenie nieważności sposób tę kategorię wadliwości wymienionych aktów organu gminy. Pomimo, iż przepisy prawa nie zawierają taksatywnego wyliczenia wadliwości aktu prawa miejscowego, to wypracowane w omawianym zakresie poglądy nauki i judykatury pozwoliły ustalić pewien katalog istotnych naruszeń prawa, skutkujących stwierdzeniem nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. Do tych "kwalifikowanych" naruszeń zalicza się: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy prawnej do podjęcia określonego rodzaju uchwały, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą jej podjęcia, naruszenie procedury podjęcia uchwały. Akceptując prezentowane dotychczas w tym przedmiocie poglądy (np. wyrok NSA z [...] marca 1992r. sygn. akt II SA/Wr [...], OSP z. 7-8 z 1993 r. poz. 148), Sąd rozpoznając niniejszą sprawę przeprowadził swoją ocenę w ramach tak określonych przesłanek istotnego naruszenia prawa.

W rozpatrywanym przypadku znalazł zastosowanie przepis art. 28 ust.1. u.p.z.p., zgodnie z którym istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W przepisie tym przewidziano dwie podstawowe przesłanki oceny zgodności z przepisami prawa uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Po pierwsze przesłankę materialnoprawną, a mianowicie uwzględnienie zasad sporządzania planu miejscowego. Chodzi tu przede wszystkim o związanie rady gminy przepisami prawa, w tym prawa europejskiego, zasadami konstytucyjnymi i przepisami ustaw materialnoprawnych, które wyznaczają granice władztwa planistycznego gminy (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z [...] września 2008 r. sygn. akt II OSK [...] - CBOSA). Zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą zatem zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. np. Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, W. 2016, 9 wyd., teza 4 do art. 28).

Po drugie, w art. 28 u.p.z.p. przewidziano przesłankę formalnoprawną, a mianowicie zachowanie procedury sporządzenia planu i właściwości organu. Jeżeli chodzi o tryb sporządzania planu, to pojęcie to odnosi się do sekwencji czynności jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia studium, czy też planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium lub planu, a skończywszy na uchwaleniu studium lub planu (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z [...] maja 2009 r. sygn. akt II OSK [...] - CBOSA).

W uzasadnieniu skargi Wojewoda zasadnie powołał regulacje rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r. poz. 283). W myśl § 6, § 7, § 55, § 56 oraz § 58 przepisów ogólnych powyższego rozporządzenia:

- przepisy [uchwały] redaguje się tak, aby dokładnie w zrozumiały dla adresatów zawartych w nich norm wyrażały intencje prawodawcy;

- zdania w [uchwale] redaguje się zgodnie z powszechnie przyjętymi regułami składni języka polskiego, unikając zdań wielokrotnie złożonych;

- każdą samodzielną myśl ujmuje się w odrębny artykuł;

- jeżeli samodzielną myśl wyraża zespół zdań, dokonuje się podziału artykułu na ustępy (paragrafy §);

- podział artykułu na ustępy wprowadza się także w przypadku, gdy między zdaniami wyrażającymi samodzielne myśli występują powiązania treściowe, ale treść żadnego z nich nie jest na tyle istotna, aby wydzielić ją w odrębny artykuł.

- w obrębie artykułu (ustępu) zawierającego wyliczenie wyróżnia się dwie części: wprowadzenie do wyliczenia oraz punkty. Wyliczenie może kończyć się częścią wspólną, odnoszącą się do wszystkich punktów. Po części wspólnej nie dodaje się kolejnej samodzielnej myśli; w razie potrzeby formułuje się ją w kolejnym ustępie;

- w obrębie punktów można dokonać dalszego wyliczenia, wprowadzając litery;

- w obrębie liter można dokonać kolejnego wyliczenia, wprowadzając tiret;

- każdą jednostkę redakcyjną zapisuje się od nowego wiersza i poprzedza jej oznaczeniem umieszczonym w tym samym wierszu;

- artykuły i ustępy rozpoczyna się od akapitu.

Dodać jeszcze należy, że z § 143 w zw. z § 124 ust. 1 ZTP wynika, że podstawową jednostką redakcyjną aktu prawa miejscowego jest paragraf.

Uchwalony przez Radę tekst Uchwały powyższym wymogom nie odpowiada i jest to – w ocenie Sądu – uchybienie rażące. Sąd nie podziela tym samym oceny Wojewody, że zapisy uchwały umożliwiają jednoznaczny odczyt ustaleń planu, w związku z czym przedmiotowe uchybienie można uznać za nieistotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego.

Sposób zredagowania zaskarżonej uchwały de facto uniemożliwia posługiwanie się nią jako aktem prawnym, ze względu na niemożność powołania jednostek redakcyjnych. Uwidoczniło się to w samej skardze Wojewody, gdzie wniesiono o stwierdzenie nieważności "ust. 3 na stronie 3 uchwały". Takie określenie zaskarżonej jednostki redakcyjnej, jakkolwiek umożliwia jej identyfikację na potrzeby obecnego postępowania – na podstawie przesłanego wraz ze skargą tekstu uchwały – jest niewystarczające: w wypadku ogłoszenia uchwały w dzienniku urzędowym zakwestionowany ustęp 3 może nie znaleźć się na jej trzeciej stronie. Także odnośnie zaskarżonej jednostki redakcyjnej określonej jako "ust. 5 pkt 2 pkt 2" stwierdzić należy brak dostatecznej wymaganej precyzji: ustęp 5 zawiera wszak trzy punkty 2 – każdy o innej treści.

Dodatkowo w tym miejscu zwrócić należy uwagę na problem z ustaleniem zakresu skargi: obejmuje ona »ust. 5 pkt 2 pkt 2 uchwały i słowa: "sporządziła: P. R."« [podkreśl. Sądu]. O ile żądanie stwierdzenia nieważności zwrotu: "sporządziła: P. R." jest oczywiste, to ze względu na użycie spójnika "i" wnosić należy, że nie ogranicza się ono jedynie do tego zwrotu, a obejmuje także inne postanowienia "ust. 5 pkt 2 pkt 2". Co do tych innych postanowień Wojewoda nie sformułował jednak żadnych zarzutów. W ten sposób redakcyjna ułomność Uchwały przełożyła się także na nieprecyzyjność skargi: wobec nieprzywołania expressis verbis kwestionowanej regulacji "ust. 5 pkt 2 pkt 2" (poza zwrotem "sporządziła: P. R."), brak jest pewności co do tego, który z punktów 2 ustępu 5 został objęty skargą.

Wszystko to skłania Sąd do przyjęcia, że brak możliwości efektywnego posługiwania się tak zredagowanym aktem prawa jest naruszeniem, wprawdzie formalnym lecz fundamentalnym, zasad sporządzania planu miejscowego, co winno skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały w całości.

Niezależnie od powyższego zwrócić należy uwagę na brak publikacji zaskarżonej uchwały. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...] września 2010 r. w sprawie I OSK [...] (CBOSA) o charakterze normatywnym uchwały organu gminy przesądza istota zawartych w niej rozwiązań (rodzaj zamieszczonych w niej norm), a nie okoliczność, czy uchwała ta została w prawidłowy sposób opublikowana. Tym samym za niezasadne uznać należy stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę negujące dopuszczalność zaskarżenia uchwały, która nie została ogłoszona w dzienniku wojewódzkim. Sąd orzekający w sprawie niniejszej w pełni podziela pogląd, że właściwym trybem eliminacji aktu prawa miejscowego, którego publikacji zaniechano, jest stwierdzenie jego nieważności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] września 2018 r. w sprawie I OZ [...], CBOSA). Nie jest w sprawie sporne, że brak publikacji aktu wyniknął z woli prawodawcy lokalnego, by podjętej dnia [...] grudnia 2019 r. uchwały nie przesyłać wojewodzie w celu ogłoszenia w organie promulgacyjnym. Przesłana została natomiast (i opublikowana w Dzienniku Urzędowym W. W. z dnia [...] stycznia 2020 r. pod pozycją [...]) uchwała podjęta dnia [...] stycznia 2020 r. Także te okoliczności – w ocenie Sądu – przemawiają za koniecznością stwierdzenia w całości nieważności Uchwały – jako aktu prawa miejscowego, którego publikacji zaniechano.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 147 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (j.t. [...] poz. 265) zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę [...]zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), zmienionej ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875).