Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 67/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 231
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 221 poz 2193
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 85/12 w zakresie wpisu od skargi w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 2 listopada 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2005 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 13 stycznia 2012 r., w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 85/12 Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał E. Sp. z o.o. z siedzibą w P. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 52.584,00 zł, od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 2 listopada 2011 r., wydaną wobec Spółki w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2005 r. Jako podstawę prawną wezwania wskazano art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej również jako P.p.s.a.) oraz § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193, dalej również jako rozporządzenie Rady Ministrów).

W zażaleniu na powyższe zarządzenie Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika, będącego doradcą podatkowym, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 231 P.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna;

- § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów, poprzez jego niezastosowanie.

W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia, jego autor podniósł, iż jego zdaniem Sąd pierwszej instancji niezasadnie przyjął, że przedmiotem zaskarżenia w sprawie jest należność pieniężna, a co za tym idzie, że w sprawie należny jest wpis stosunkowy. Jak dalej argumentował, doradca podatkowy reprezentujący Stronę, spór w postępowaniu, w którym wydano zaskarżone zarządzenie dotyczy ustalenia, czy ustawodawca krajowy prawidłowo implementował przepisy VI Dyrektywy VAT, ograniczając zakres zastosowania stawki obniżonej do wybranych towarów, należących do kategorii środków spożywczych i tym samym doprowadzając do możliwości powstania zakłóceń konkurencji. W konsekwencji, według żalącego, istota sporu w niniejszej sprawie nie sprowadza się do kontrowersji co do wysokości konkretnej należności pieniężnej. Natomiast zaistniały w sprawie spór jest sporem "merytorycznym (spór o zasadę)" nie zaś sporem o "kwotę" zatem brak jest podstaw do uiszczenia wpisu stosunkowego.

Wobec powyższego wniesiono o uchylenie przedmiotowego zarządzenia z dnia 13 stycznia 2012 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, podlega więc oddaleniu.

Stosownie do art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 P.p.s.a). W orzecznictwie przyjmuje się, iż przez "sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne" należy rozumieć te, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną bądź stwierdzające jej istnienie (por. postanowienie NSA z 23 czerwca 2008 r., II FZ 227/08 opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W sprawie, w której wyłoniła się - rozpoznawana kwestia wpadkowa - przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, wydane w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za niektóre okresy rozliczeniowe 2005 r., określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za pozostałe (z wyjątkiem września) okresy rozliczeniowe 2005 r. oraz odmawiająca stwierdzenia nadpłaty w podatku VAT za styczeń i luty 2005 r. i odmawiająca zwrotu tego podatku, od lutego do sierpnia oraz od października do grudnia 2005 r.

Z akt sprawy wynika, że strona – w złożonych korektach – w sposób odmienny od pierwotnego rozliczyła podatek należny za poszczególne okresy 2005 r., w związku ze zwiększeniem podstawy opodatkowania preferencyjną 7% stawką podatku VAT i zmniejszeniem tejże podstawy, opodatkowanej stawką podstawową - 22%.

W świetle powyższego – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – uznać trzeba, iż sprawa, w której wniesiono skargę do WSA ewidentnie dotyczy należności pieniężnych, gdyż w jej ramach kwestią sporną jest właściwa stawka podatku, rzutująca bezpośrednio na wysokość zobowiązania podatkowego, a zatem na kwotę należności pieniężnej, którą podatnik jest obowiązany uiścić na rzecz Skarbu Państwa. Jako nietrafny zatem należy ocenić pogląd żalącego, iż za przedmiot zaskarżenia można przyjąć, w oderwaniu od przedmiotu decyzji, spór co do prawa, którego merytoryczne rozstrzygnięcie przesądza o zasadności złożonej skargi.

Zakreślony przez stronę spór co do prawa (implementacja przepisów wspólnotowych) nie jest bowiem sporem o charakterze czysto abstrakcyjnym, lecz wynika z odmiennego rozliczenia przez organ i podatnika podatku od towarów i usług. Przyczyny tej rozbieżności są dla określenia charakteru sprawy bez znaczenia. Niezależnie bowiem czy dana decyzja wymiarowa jest kwestionowana w płaszczyźnie faktów, w płaszczyźnie stosowania lub wykładni prawa, czy też zarzuca się organowi błąd o charakterze rachunkowym, to i tak przedmiotem zaskarżenia będzie każdorazowo kwota, która stanowi konsekwencję zaistniałego sporu, prowadzącego do rozbieżności w zakresie rozliczenia podatku za dany okres (vide: postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt I FZ 74/12, opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W istocie więc, w rozpoznawanej sprawie, przedmiotem zaskarżenia jest kwestionowana przez stronę należność pieniężna, wynikająca z odmiennego stanowiska w kwestii stawki należnego podatku, które to podatnik wywiódł z niewłaściwej, jego zdaniem, implementacji przepisów prawa wspólnotowego.

Mając na uwadze dotychczasowe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, iż wpis w sprawie, prawidłowo został obliczony na podstawie § 1 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądem administracyjnym (Dz.U. Nr 221, poz. 2193).

Z tych względów na podstawie art. 184 z zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.