Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 516/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1, ust. 2, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 6, art. 7, art. 8 ust. 1, ust. 6, art. 10 ust. 5, art. 12
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
journal: Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 8 art. 13
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi P. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 stycznia 2015 r. sygn. akt II GSK 2158/13 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 292/13, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpoznania.

Wskazanym wyrokiem Sąd I instancji uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej także GITD) z dnia [...] stycznia 2013 r. Nr [...] wraz z poprzedzającą ją decyzją Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w (dalej także WITD) z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] wymierzającą P. B. - prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą: "[...]" P. B. - karę pieniężną w wysokości 12 450 zł.

Uprzednio wydana w sprawie decyzja WITD tzn. z dnia [...] lutego 2012r. nr [...], również nakładająca na wymieniony podmiot karę pieniężną w wysokości 12 450 zł w związku z naruszeniem warunków wykonywania transportu drogowego została uchylona przez GITD decyzją z dnia [...] maja 2012r., nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. GITD zwrócił uwagę na wejście w życie z dniem 1 stycznia 2012 r. ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw, na nowo określającej rodzaje i kategorie naruszeń obowiązków lub warunków dotyczących zasad wykonywania przewozów drogowych.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania w sprawie WITD wymienioną decyzją z dnia [...] sierpnia 2012r. po raz kolejny nałożył na P. B., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" P. B. karę pieniężną w wysokości 12 450 złotych za naruszenia w postaci: skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku (o czas do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę), przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut), przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu (o czas powyżej 15 minut do jednej godziny), nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień oraz naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę. Dokonanie powyższych naruszeń ustalono podczas kontroli przedsiębiorstwa, przeprowadzonej w dniach 29 listopada - 14 grudnia 2011 r., a zostały one stwierdzone w protokole kontroli z dnia 16 grudnia 2011r., nr [...]. Zakres kontroli obejmował okres od 1 grudnia 2010r. do 30 września 2011r.

W odwołaniu od wskazanej wyżej decyzji P. B. zarzucił organowi brak obiektywizmu w ocenie stanu faktycznego, pominięcie wyjaśnień składanych przez niego w toku kontroli i prowadzonego postępowania administracyjnego, nadinterpretację przepisów zastosowaną przez organ w celu uzasadnienia nałożenia dotkliwych kar finansowych w związku ze stwierdzeniem naruszeń, na które nie miał wpływu. Odwołanie zarzuca naruszenie tak regulacji materialnoprawnych (tj. art. 92a ust. 1, art. 93 ust. 1, art. 92c ust. 1, art. 92b ust. 1 i ust. 2 oraz art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego orz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 - Dz. Urz. UE nr L 102/1 z 11.04.2006 r., P. 0001-0014 ze zm.), jak i proceduralnych (tzn. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 68, art. 77 § 1 i art. 105 § 1 K.p.a.).

GITD wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2013r. w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję w całości, zaś w pkt 2 nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 9 450 zł z tytułu naruszeń: przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku, nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień oraz naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy- za każdego kierowcę. W podstawie prawnej decyzji powołano: art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18.), zwanej dalej K.p.a., art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h, art. 92a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1265.), powoływanej następnie jako "ustawa", Ip. 5. 1, Ip. 5. 2, 5. 4, Ip. 6.3.7 i Ip. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006) oraz art. 13, art. 14 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31.12.1985 r. ze zm.),

W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie, natomiast ich suma nie może przekroczyć kwot określonych w art. 92a ust. 3 ustawy. Obowiązki lub warunki przewozu drogowego, jak stanowi art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h ustawy, to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym i rozporządzenia WE nr 561/2006. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Przechodząc do stwierdzonych w niniejszej sprawie naruszeń organ podniósł, że art. 6 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 stanowi, że dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Konsekwencją powyższego jest treść Ip. 5.1 załącznika do ustawy, który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu karą pieniężną w wysokości 100 zł o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz karą pieniężną w wysokości 200 złotych za każdą następną rozpoczętą godzinę. Organ podał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych z karty kierowcy Z. K. wynika, że kierowca w dniu 31 maja 2011 r. o godzinie 08:00 czasu UTC+1 rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu, który trwał do godziny 21:28 czasu UTC+1 tego dnia. Tym samym kierowca ten prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 54 minuty, przekraczając maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 54 minuty w stosunku do normy 10 godzinnej. Kara pieniężna za wyżej opisany fakt winna wynieść 100 złotych.

Następnie GITD zwrócił uwagę na art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r., zgodnie z którym po okresie prowadzenia pojazdu trwającym 4,5 godziny kierowcy przysługuje przerwa trwająca co najmniej 45 minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Konsekwencją powyższego jest treść lp. 5.2 załącznika do ustawy, który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy karą pieniężną w wysokości 150 zł o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz karą pieniężną w wysokości 200 złotych za każde następne rozpoczęte 30 minut. Materiał dowodowy w postaci danych cyfrowych z karty kierowcy Z. K. potwierdza, że kierowca w dniu 21 kwietnia 2011r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 4 godziny i 51 minut. Prowadził on pojazd od godziny 07:23 czasu UTC+1 dnia 21 kwietnia 2011 r. do godziny 17:58 czasu UTC+1 tego dnia, tj. łącznie 9 godzin i 21 minut. Kara pieniężna winna wynieść 1. 950 złotych. Z kolei w dniu 31 maja 2011 r. Z. K. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 6 godzin i 24 minuty (prowadził on pojazd od godziny 08:00 czasu UTC+1 dnia 31 maja 2011 r. do godz. 21:28 czasu UTC+1 tego dnia, tj. łącznie 10 godzin i 54 minuty). Kara pieniężna za powyższe to kwota 2. 550 zł.

Dane cyfrowe z karty kierowcy J. W. wskazują z kolei, że kierowca ten w dniu 6 kwietnia 2011 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 36 minut (prowadził pojazd od godz. 12:27 czasu UTC+1 dnia 6 kwietnia 2011 r. do godz. 17:58 czasu UTC+1 tego dnia tj. łącznie 5 godzin i 6 minut). Kara za powyższe to 350 złotych. Natomiast w dniu 14 lipca 2011 r. wymieniony przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu o 3 godziny i 29 minut (prowadził pojazd od godz. 13:06 czasu UTC+1 dnia 14 lipca 2011 r. do 22:39 czasu UTC+1 tego dnia tj. łącznie 7 godzin i 29 minut). Podlega to karze 1350 złotych.

Następnie GITD zwrócił uwagę na art. 8 ust. 1 i 6 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. uprawniających kierowcę do korzystania z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz treść Ip. 5.4 załącznika do ustawy, który sankcjonuje skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku karą pieniężną w wysokości 50 zł o czas do jednej godziny oraz karą pieniężną w wysokości 100 złotych za każdą następną rozpoczętą godzinę. Dane cyfrowe z karty kierowcy P. B. wskazują, że kierowca w dniu 6 kwietnia 2011r. o godzinie 18 : 34 czasu UTC+1 rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu po odbytym odpoczynku tygodniowym skróconym. Najpóźniej więc po upływie sześciu okresów 24 godzinnych tj. o godzinie 18 : 34 czasu UTC+1 dnia 12 kwietnia 2011 r. kierowca winien rozpocząć odbiór wymaganego odpoczynku tygodniowego w wymiarze minimum 45 godzin. Kierowca nie rozpoczął w tym okresie prawidłowego odpoczynku a najdłuższy nieprzerwany odpoczynek odebrał miedzy godziną 03 : 04 czasu UTC+1 dnia 9 kwietnia 2011 r. a godziną 12 : 32 czasu UTC+1 dnia 10 kwietnia 2011r., który trwał 33 godziny i 29 minut. Skrócił tym samym wymagany odpoczynek dzienny o 11 godzin i 31 minut w stosunku do normy 45 godzinnej. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 1150 złotych.

Naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę określone jest w art. 10 ust 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz Ip. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy sankcjonuje je karą pieniężną w wysokości 500 złotych za każdego kierowcę. Organ odwoławczy podniósł, że zgromadzony materiał dowodowy w postaci karty pobrania zapisów z urządzenia rejestrującego z dnia 29 listopada 2011 r. oraz danych cyfrowych z karty kierowcy D. L. wskazuje, że przedsiębiorca okazał podczas kontroli tylko jeden plik z danymi wczytanymi z ww. karty utworzony w dniu 12 sierpnia 2011 r. Zdanych tych wynika, że kierowca prowadził pojazdy na rzecz przedsiębiorcy już w dniu 9 kwietnia 2011r., a zatem naruszono 28 dniowy termin do sczytywania danych cyfrowych z karty tego kierowcy, który upływał w dniu 7 maja 2011 r. Przedsiębiorca przedłożył w postępowaniu dwa następne pliki z karty tego kierowcy utworzone w dniach 1 czerwca 2011 r. i 11 września 2011r., nie przedłożył natomiast pliku utworzonego przed datą 7 maja 2011 r. Kara pieniężna za powyższe to kwota 500 złotych.

W dalszej kolejności organ odwoławczy zwrócił uwagę na art. 13 rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r., wedle których pracodawca i kierowcy zapewniają poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca zobowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB. Zgodnie zaś z art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki, ułożone w odpowiednim porządku, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek, ich kopie wykresówek. Wykresówki są okazywane lub przekazywane na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. W myśl art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie: zapisów na wykresówkach; wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności; rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa powyżej. Ewidencję czasu pracy pracodawca udostępnia kierowcy na jego wniosek; przechowuje przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego. Konsekwencją powyższego jest treść Ip. 6. 3. 7 załącznika nr 3 do ustawy, który sankcjonuje nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub innego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu karą pieniężną w wysokości 500 złotych za każdy dzień. Na podstawie wykresówek kierowcy A. M., używanych w pojeździe o nr rej. [...] w dniach 5,6,7 sierpnia 2011r. ustalono, że kierowca w tych dniach prowadził ww. pojazd w załodze kilkuosobowej (wykresówki używano naprzemiennie w dwóch slotach tachografu analogowego). Przedsiębiorca nie okazał do kontroli wykresówek drugiego kierowcy, który w tym czasie prowadził pojazd, z powyższych dni. Podlega to karze w wysokości 1500 złotych.

Organ odwoławczy uznał natomiast, że zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza faktu popełnienia naruszeń odnośnie do: nieokazania wykresówki z pojazdu o nr rej. [...] z dnia 8 sierpnia 201 1 r., nieokazania wykresówek z dni 13 i 14 sierpnia 2011 r. oraz nieokazania wykresówek z dni 16, 17 i 18 sierpnia 2011r., co oznacza, że kary pieniężne za powyższe stany faktyczne w wysokości odpowiednio: 500 zł, 1000 zł i 1500 złotych są niezasadne i winny zostać uchylone.

Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu organ II instancji zważył, iż są one częściowo trafne. Brak jest bowiem dowodów potwierdzających fakt wykonywania przewozów podlegających przepisom rozporządzenia nr 561/2006 pojazdem o nr rej [...] w dniach 13, 14, 16,17, i 18 sierpnia. Organ I instancji nałożył karę pieniężną wyłącznie na podstawie różnicy w zapisie stanu licznika kilometrów, nie weryfikując czy powstała ona wskutek wykonywania przewozów podlagających przepisom rozporządzenia nr 561/2006. Ponadto nie wzięto pod uwagę, że brakujące kilometry mogły zostać pokonane w dniach, za które okazano wykresówki, co wiąże się z odmienną kwalifikacją prawną (tj. Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy). Strona przesłała w postępowaniu wyjaśnienia wraz z wykresówkami wskazującymi, że pokonane kilometry wynikają z jazd przez pracowników serwisu naprawy pojazdów. Powyższe ma zastosowanie także do przewozu wykonywanego w dniu 8 sierpnia 2011r. Z uwagi na brak materiału dowodowego potwierdzającego popełnienie części naruszeń zakwalifikowanych z Ip. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w całości i ponownie nałożył karę pieniężną. Pozostałe zarzuty przedsiębiorcy organ uznał natomiast za niezasadne. GITD podkreślił, że adnotacje na wydrukach z tachografów cyfrowych wykonane w dniach popełnienia naruszeń, za które nałożono karę pieniężną, nie spełniają wymogów określonych w art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 tj. żadna z okoliczności podanych jako powód odstępstwa od przepisów nie ma związku z zapewnieniem bezpieczeństwa kierowcy, pasażerów, pojazdu bądź ładunku. Niedopuszczalnym jest prowadzenie pojazdu przez kierowcę w ostrym stanie zapalnym, wówczas natychmiast winien zostać wezwany zmiennik. Również takie okoliczności jak awaria autobusu powodująca ograniczenie prędkości pojazdu, korki, czy polecenia opuszczenia dworca nie kwalifikują się, w ocenie organu, jako odstępstwa od przestrzegania przepisów dotyczących czasu pracy.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że przedsiębiorca transportowy jako odpowiedzialny za właściwą organizację przewozu, musi uważnie planować przejazd kierowcy, tak aby był on bezpieczny i uwzględniał na przykład regularnie występujące na drogach korki, warunki atmosferyczne i dostęp do odpowiednich parkingów. Musi tak organizować trasę by kierowcy mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia i aby spełniać wymagania załadowców oraz firm ubezpieczeniowych w zakresie bezpieczeństwa w czasie postojów. Ponadto kierowca musi bezwzględnie przestrzegać przepisów i nie przekraczać dopuszczalnego czasu prowadzenia pojazdu, za wyjątkiem wystąpienia nieprzewidzianych i wyjątkowych okoliczności, gdy nie jest w stanie przestrzegać rozporządzenia bez spowodowania zagrożenia dla bezpieczeństwa drogowego, bezpieczeństwa osób pojazdu lub ładunku. Poza tym, art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 nie upoważnia w żadnym wypadku kierowcy do odstępstw od stosowania jego unormowań z powodów, które były znane przed rozpoczęciem podróży. Odnosząc się do zarzutu niewłaściwego operowania przełącznikiem cyfrowego urządzenia rejestrującego przez Z. K. w dniu 31 maja 2011 r., organ stwierdził, że przedsiębiorca nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie ww. tezy. Kierowca nie opisał również tego faktu na wydruku z urządzenia rejestrującego. Organ odwoławczy zważył, że przedłożone w postępowaniu dokumenty nie potwierdzają wyjaśnień strony, że spełniła warunki określone w art. 92b ustawy. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera także żadnych przesłanek wskazujących konieczność zastosowania art. 92c ustawy, zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa wart. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.

P. B. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jej uchylenie w zakresie: kary pieniężnej w wysokości 100 zł, nałożonej za przekroczenie o czas 54 min. maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu przez kierowcę Z. K., które nastąpiło w dniu 31 maja 2011 r., kary pieniężnej w wysokości 2 550 zł, nałożonej w związku z przekroczeniem maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przez Z. K. w tym samym dniu, tj. 31 maja 2011 r., o czas 6 godzin i 20 minut, kary pieniężnej w wysokości 1 950 zł, nałożonej w wyniku stwierdzenia naruszenia polegającego na przekroczeniu o czas 4 godzin i 51 minut, maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przez kierowcę Z. K. w dniu 21 kwietnia 2011 r., kary pieniężnej w wysokości 350 zł, w związku ze stwierdzonym przekroczeniem maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przez kierowcę J. W. o 36 minut w dniu 6 kwietnia 2011 r. oraz kary pieniężnej w wysokości 1 350 zł, nałożonej w wyniku stwierdzenia, iż kierowca J. W., w dniu 14 lipca 2011 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu, bez wymaganej przerwy o czas 3 godzin i 29 minut.

Skarżący zaznaczył, że wszystkie powyżej opisane przypadki przekroczeń dopuszczalnych norm prowadzenia pojazdu, nastąpiły w wyniku nieprzewidzianych, niezależnych od niego zdarzeń, które w związku z realiami wykonywanego, regularnego przewozu osób, zaistniały i wymusiły zachowania kierowców powodujące powstanie zawartych w skarżonej decyzji naruszeń. Skarga zarzuca obrazę:

- art. 92a ust. 1 oraz art. 93 ust 1 ustawy poprzez bezpodstawne zastosowanie,

- art. 92c ust. 1 ustawy poprzez nieuwzględnienie składanych przez niego w ramach prowadzonych postępowań kontrolnego i administracyjnego wyjaśnień, które poparte były opisami nanoszonymi przez kierowców w zgodzie z przepisami Rozporządzenia 561/2006 na wydruku ztachografu cyfrowego oraz przekazanymi organowi I instancji dowodami, wskazującymi na to, że jako wykonawca przewozu, nie godził się i nie miał wpływu na powstanie naruszeń, które nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których w żaden sposób nie mógł przewidzieć przed rozpoczęciem przewozu,

- art. 92b ust. 1 i ust. 2 ustawy poprzez nałożenie kar z nieuwzględnieniem okoliczności, iż w prowadzonym przedsiębiorstwie transportowym zapewniona została pracownikom właściwa organizacja i dyscyplina pracy pozwalająca na stosowanie przez kierowców do obowiązujących norm.

-art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w zakresie niewzięcia przez organ I instancji pod uwagę, przy rozpatrywaniu okoliczności powstania naruszeń określonych w pkt 1, opisów dokonywanych osobiście przez kierowców na rewersach wydruków z tachografów cyfrowych, w przypadkach zaistnienia nieprzewidzianych sytuacji, które powodowały konieczność odstąpienia przez nich od stosowania się do przepisów wyznaczających normy prowadzenia pojazdu, obowiązkowe przerwy i odpoczynku,

- art. 6, art. 7, art. 8. art. 9, art. 68 § 1 i § 2, art. 77 § 1, art. 105 § 1 k.p.a. w zakresie wydania krzywdzącej decyzji administracyjnej, z naruszeniem powyżej wyszczególnionych przepisów ustawy i rozporządzenia (WE) 561/2006.

Biorąc powyższe pod uwagę skarżący wniósł o uchylenie decyzji GITD z dnia [...] stycznia 2013r., oraz umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie tej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Uchylając obydwie ostatnio zapadłe w sprawie decyzje (wyrok z 25 czerwca 2013 r.) WSA w Rzeszowie stwierdził, że organ nie zbadał, czy zachodziły przesłanki do zastosowania w sprawie przepisów art. 92c ust. 1 i art. 92b ustawy o transporcie drogowym, na które powoływał się skarżący. Sąd I instancji wskazał, że w ponownie prowadzonym postępowaniu winno zostać wyczerpująco wyjaśnione, czy okoliczności, które spowodowały naruszenie norm czasu pracy i okresów odpoczynku kierowców mieszczą się w przesłankach braku winy przedsiębiorcy w zaistniałych naruszeniach, zaś zajęte stanowisko winno zostać wyczerpująco uzasadnione.

Uwzględniając z kolei skargę kasacyjną GITD od powyższego wyroku NSA nie zgodził się ze stanowiskiem WSA o braku uzasadnienia przez GITD przy omawianiu każdego ze stwierdzonych naruszeń niemożliwości zastosowania w sprawie wymienionych wyżej regulacji ustawy (tj. art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1). Nie stwierdził też, by uzasadnienie zaskarżonej decyzji naruszało art. 107 § 3 K.p.a. NSA podkreślił, że rzeczą Sądu I instancji będzie teraz odniesienie się do rozważań GITD przedstawionych w uzasadnieniu jego decyzji i ocena ich prawidłowości w świetle zebranego materiału dowodowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiot sprawowanej przez sąd administracyjny kontroli działalności administracji publicznej stanowi zgodność z prawem m. in. decyzji administracyjnych - art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), określanej dalej jako "P.p.s.a.". W ramach tej kontroli sąd bada, czy zaskarżony akt narusza prawo materialne czy też procesowe w sposób mający lub mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie takiego naruszenia obliguje do uchylenia kwestionowanej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1), zaś uznanie skargi za bezzasadną skutkuje koniecznością jej oddalenia (art. 151 P.p.s.a.). Sprawując kontrolę sąd nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Przepis art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. daje sądowi przy uwzględnieniu skargi uprawnienie do stwierdzenia nieważności decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach.

W przedmiotowej sprawie przedmiotem oceny Sądu była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2013 r. w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej.

Sprawa była już, jak zaznaczono wyżej, przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który nakazał Sądowi I instancji odnieść się do przyczyn, dla których Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził brak możliwości zastosowania w sprawie art. 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 u.t.d. oraz odnieść się do powodów z których organ nie uznał adnotacji poczynionych przez kierowców na wydrukach z urządzeń rejestrujących i dlaczego nie spełniają przesłanek, na jakie powoływali się kierowcy tj. wymogów art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Stanowisko organu II instancji, iż naruszono obowiązujące przepisy w zakresie przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu jest uzasadnione.

Zgodnie z art. 6 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Czas ten może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie dłużej niż dwa razy w tygodniu. Stosownie do art. 1 Decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 7 czerwca 2011 r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, nie naruszając przepisów art. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 obliczanie dziennego okresu prowadzenia pojazdu kończy się wraz z początkiem nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Obliczanie kolejnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu zaczyna się po upływie tego nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci danych cyfrowych z karty kierowcy Z. K. potwierdza, że kierowca ten w dniu 31 maja 2011 r. prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 54 minuty, czym przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 54 minuty w stosunku do normy 10 godzin. Według skarżącego naruszenie powstało wskutek pogorszenia stanu zdrowia i ataku kamieni nerkowych oraz koniecznością kontynuowania przewozu regularnego. Stanowisko organów obu instancji, iż prowadzenie pojazdu przez kierowcę w złym stanie zdrowia jest niedopuszczalne, a przedsiębiorca w takim przypadku winien był wysłać na trasę zmiennika jest trafne. W takiej sytuacji wymierzenie Przedsiębiorcy kary pieniężnej jest w pełni uzasadnione.

Uzasadnione jest również stanowisko organów odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy.

Według art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje przerwa trwająca co najmniej 45 minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego.

Zgromadzony materiał dowodowy wykazuje, iż kierowca Z. K. w dniu 21 kwietnia 2011 r. prowadził pojazd łącznie 9 godzin i 21 minut nie odbierając przewidzianej przerwy, czym przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 4 godziny i 51 minut. Z wydruku z urządzenia rejestrującego wynika, że wydłużony czas jazdy był spowodowany awarią autobusu i obniżeniem prędkości do 60 km/h. Organy słusznie uznały, iż przedłużenie czasu jazdy bez przerwy przez jednego kierowcę o prawie 5 godzin powoduje powstanie zagrożenia dla innych uczestników w ruchu drogowym. Art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 dopuszcza możliwość przekroczenia czasu jazdy ale wyłącznie z konieczności zapewnienia bezpieczeństwa dla kierowcy, pasażerów, pojazdu lub ładunku. Prowadzenie pojazdu z tak dużym przekroczeniem czasu jazdy bez przerwy, przez oczywiście przemęczonego kierowcę w sposób niewątpliwy stanowi zaprzeczenie celu, który przepis ten miał osiągnąć. Stanowisko organów o konieczności wymierzenia kary w takiej sytuacji jest w pełni uzasadnione.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza, iż kierowca Z. K. również w dniu 31 maja 2011 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 6 godzin i 24 minuty. Z wydruku z urządzenia rejestrującego wynika, że naruszenie powstało wskutek pogorszenia stanu zdrowia, ataku kamieni nerkowych i koniecznością kontynuowania przewozu regularnego. Stanowisko organów obu instancji, iż prowadzenie pojazdu przez kierowcę w złym stanie zdrowia jest niedopuszczalne, a przedsiębiorca w takim przypadku winien był wysłać na trasę zmiennika jest uzasadnione. Art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 dopuszcza możliwość przekroczenia czasu jazdy ale wyłącznie z konieczności zapewnienia bezpieczeństwa dla kierowcy, pasażerów, pojazdu lub ładunku. Prowadzenie pojazdu przez chorego kierowcę w sposób oczywisty stanowi zaprzeczenie celu tego przepisu. W takiej sytuacji wymierzenie Przedsiębiorcy kary pieniężnej jest w pełni uzasadnione.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci danych cyfrowych z karty kierowcy J. W. wskazuje, iż w dniu 6 kwietnia 2011 r. przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 36 minut. Z urządzenia rejestrującego wynika, że naruszenie powstało wskutek wypadku i zablokowania trasy. Stanowisko organów, iż argumentacja taka nie może stanowić podstawy do uniknięcia kary przez skarżącego jest uzasadnione. Przeprowadzona przez organy analiza rozkładów jazdy na trasie J. – K., dowiodła, że najdłuższą przerwą którą J. W. mógł odebrać w okresie prowadzenia pojazdu zgodnie z rozkładem jazdy wynosiła 15 minut, a zatem do naruszenia i tak by doszło bez względu na to czy doszło do utrudnień w ruchu czy też nie. Stanowisko organów o konieczności wymierzenia kary w takiej sytuacji jest w pełni uzasadnione.

Materiał dowodowy w postaci danych cyfrowych z karty kierowcy J. W. wskazuje, że kierowca ten również w dniu 14 lipca 2011 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 3 godziny i 29 minut. Z wydruku z urządzenia rejestrującego wynika, że naruszenie powstało wskutek opuszczenia przystanku na polecenie kierownika dworca w K. Organy zasadnie nie uznały argumentacji w świetle ustalenia, że z rozkładu jazdy na ww. linii oraz danych z karty kierowcy wynika, że pojazd winien opuścić przystanek o godzinie 18:40 podczas gdy opuścił przystanek z 10 minutowym opóźnieniem (18: 50). Rozpoczął on przerwę o godz. 18.31. Według rozkładu jazdy przerwę winien on rozpocząć o godz. 17.55, a następny kurs o godz. 18.40, co pozwala na odbycie przerwy. Jednak uznać należy za przekonywującą argumentacje organów, iż z uwagi na uwarunkowania przewozów na trasie J. – K. (standard drogi, utrudnienia w ruchu w K.) przedsiębiorca powinien przewidzieć problem z odebraniem przedmiotowej przerwy i inaczej zaplanować rozkład jazdy uwzględniając przy tym również fakt, iż czas, który kierowca poświęca na sprzedaż biletów nie może być do przerwy wliczany. Wobec powyższego stanowisko organów o konieczności wymierzenia kary w takiej sytuacji jest w pełni uzasadnione.

Uzasadnione jest także stanowisko organów odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku.

Według art. 8 ust. 1 i 6 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej dwa regularne okresy odpoczynku lub jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny. Skrócenie to należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem tygodnia następującego po danym tygodniu.

Zebrany materiał dowodowy w postaci danych cyfrowych z karty kierowcy P. B. potwierdza, że kierowca w dniu 6 kwietnia 2011 r. o godzinie 18:34 rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu po odbytym odpoczynku tygodniowym skróconym. Najpóźniej po upływie sześciu okresów 24 godzinnych tj. o godzinie 18:34 dnia 12 kwietnia 2011 r. winien on rozpocząć odbiór wymaganego odpoczynku tygodniowego w wymiarze minimum 45 godzin. Kierowca nie rozpoczął w tym okresie prawidłowego odpoczynku a najdłuższy nieprzerwany odpoczynek trwał 33 godziny i 29 minut. Skrócił tym samym wymagany odpoczynek dzienny o 11 godzin i 31 minut w stosunku do normy 45 godzinnej. Wobec powyższego wymierzenie kary jest w pełni uzasadnione.

Uzasadnione jest również stanowisko organów odnośnie naruszenia polegającego na naruszeniu obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę.

Obowiązek ten wynika z art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Według § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni; przed ustaniem stosunku pracy danego kierowcy; przed upływem terminu rozwiązania umowy, na podstawie której świadczone były przewozy na rzecz podmiotu wykonującego przewozy drogowe; w przypadku utraty ważności karty kierowcy; w oznaczonym terminie - w przypadku żądania przez uprawnione organy administracji publicznej lub uprawnione podmioty. Ponadto dane z karty kierowcy mogą być pobierane częściej niż co 28 dni, jeżeli ich pobieranie zgodnie z ust. 1 pkt 1 stwarzałoby ryzyko utraty danych związanych z prowadzeniem pojazdu wykonującego przewóz drogowy.

Stwierdzenie organu II instancji, że zgromadzony materiał dowodowy w postaci karty pobrania zapisów z urządzenia rejestrującego z dnia 29 listopada 2011 r. oraz danych cyfrowych z karty kierowcy D. L. potwierdza, że przedsiębiorca okazał podczas kontroli tylko jeden plik z danymi wczytanymi z ww. karty utworzony w dniu 12 sierpnia 2011 r. Z danych wynika, że kierowca prowadził pojazd na rzecz przedsiębiorcy już w dniu 9 kwietnia 2011 r., a zatem naruszono 28 dniowy termin do sczytywania danych cyfrowych z karty tego kierowcy, który upływał w dniu 7 maja 2011 r. Przedsiębiorca przedłożył w postępowaniu dwa następne pliki z karty tego kierowcy utworzone w dniach 1 czerwca 2011 r. i 11 września 2011 r., nie przedłożył natomiast pliku utworzonego przed datą 7 maja 2011 r. Podnoszona przez skarżącego sporadyczność wykonywania przewozów przez tego kierowcę nie może zwolnić przedsiębiorcy ze wskazanego wyżej obowiązku. W takiej sytuacji wymierzenie kary pieniężnej za stwierdzone przewinienie jest uzasadnione.

Nie narusza prawa kara wymierzona za naruszenia polegającego na nieoka- zaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień w dniach 5, 6, 7 sierpnia 2011 r.

Według art. 13 rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r., pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca zobowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące. Zgodnie z art. 14 ust. 2 tego rozporządzenia przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki, ułożone w odpowiednim porządku, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek, kopie wykresówek. Są one okazywane lub przekazywane na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. W myśl art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców z dnia 16 kwietnia 2004 r. pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie : zapisów na wykresówkach; wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności; rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4.

Zgromadzony materiał dowodowy w postaci wykresówek kierowcy A. M. używanych w pojeździe o nr rej. [...] w dniach 5, 6, 7 sierpnia 2011 r., potwierdza stanowisko organów, że kierowca w tych dniach prowadził ww. pojazd w załodze kilkuosobowej (wykresówki używano naprzemiennie w dwóch slotach tachografu analogowego). Przedsiębiorca nie okazał do kontroli wykresówek drugiego kierowcy, który w tym czasie prowadził pojazd mimo, że sposób zapisu ww. wykresówki świadczy, że A. M. nie prowadził pojazdu samodzielnie. Ustalenie takie uzasadnia wymierzenie kary w wysokości określonej w decyzji.

Stanowisko Głównego Inspektora Transportu Drogowego, że wymierzenie – w decyzji organu I instancji - pozostałych kar nie znajduje oparcia w materiale dowodowym sprawy jest uzasadnione z przyczyn wskazanych w decyzji.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu II instancji, że pozostałe zarzuty przedsiębiorcy (te nieuwzględnione w jego decyzji) są niezasadne i nie mogą zostać uwzględnione. Przede wszystkim należy zgodzić się ze stanowiskiem, że adnotacje na wydrukach z tachografów cyfrowych wykonane w dniach popełnienia naruszeń za które nałożono karę pieniężną, nie spełniają wymogów określonych w art. 12 rozporządzenia nr 561/2006. Okoliczności podane jako powód odstępstwa od przepisów zagrażały bezpieczeństwu kierowcy, pasażerów, pojazdu bądź ładunku. Sąd podobnie, jak organy stoi na stanowisku, że niedopuszczalnym jest prowadzenie pojazdu przez chorego kierowcę w ostrym stanie zapalnym. Przedsiębiorca winien był przeszkolić pracownika, że w takiej sytuacji winien natychmiast wezwać zmiennika, a nie kontynuować przewóz. Takie okoliczności jak awaria autobusu powodująca ograniczenie prędkości pojazdu, co skutkuje znacznym przekroczeniem czasu jazdy bez przerwy przez kierowcę, korki, czy polecenia opuszczenia dworca nie kwalifikują się jako odstępstwa od przestrzegania przepisów dotyczących czasu pracy.

Przedsiębiorca transportowy jest odpowiedzialny za właściwą organizację przewozu, musi więc planować przejazd kierowcy, tak aby był on bezpieczny i uwzględniać na przykład regularnie występujące na drogach korki, warunki atmosferyczne i dostęp do odpowiednich parkingów. Musi tak organizować trasę by kierowcy mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia i aby spełniać wymagania załadowców oraz firm ubezpieczeniowych w zakresie bezpieczeństwa w czasie postojów. Kierowca musi bezwzględnie przestrzegać przepisów i nie przekraczać dopuszczalnego czasu prowadzenia pojazdu, za wyjątkiem wystąpienia nieprzewidzianych i wyjątkowych okoliczności, gdy nie jest w stanie przestrzegać rozporządzenia bez spowodowania zagrożenia dla bezpieczeństwa drogowego, bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku.

Sąd uznaje za trafne stanowisko organów obu instancji, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza spełnienia przez przedsiębiorcę warunków określonych w art. 92b ustawy o transporcie drogowym. Przepis ten przewiduje, że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów

a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,

b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087);

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Stanowisko organów, że w analizowanym przypadku skarżący wadliwie organizował pracę przez co uniemożliwił kierowcom przestrzeganie wskazanych przepisów jest uzasadnione. Kary dotyczą naruszeń powstałych przy wykonywaniu przewozu regularnego osób. Rozkład jazdy ustanowiony przez przedsiębiorcę utrudniał, w przypadku przewozów wykonywanych na całej trasie przez jednego kierowcę, odbiór wymaganych przerw 45 minutowych. Naruszenia powstały w większości przypadków w sytuacji, w której kierowcy musieli wykonywać kursy na całej trasie samodzielnie. Skoro przedsiębiorca sporządził tak ułożony rozkład jazdy musiał być świadom, że w pewnych przypadkach może dojść do naruszenia przepisów. Mógł im zapobiec poprzez wyznaczenie więcej niż jednego pracownika do wykonywania przewozów w danym dniu, czego nie uczynił. Nie sposób uznać zatem, że organizacja i dyscyplina pracy w przedsiębiorstwie była właściwa.

Podobnie uznać należy za prawidłowe stanowisko organu, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera przesłanek wskazujących możliwość zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art.92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Skarżący nie przedstawił dowodów na potwierdzenie istnienia takich okoliczności, ograniczając się do przedstawienia w odwołania wyłącznie tez kwestionujących własną odpowiedzialność. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje na coś wręcz przeciwnego. Przedsiębiorca poprzez ustalenie w sposób niewłaściwy rozkładu jazdy autobusów oraz przez niewłaściwą obsadę kursów miał wpływ na powstanie naruszeń.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, że w sprawie nie naruszono prawa materialnego czy też procesowego w sposób mający lub mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Z tej przyczyny - wobec bezzasadności skargi - na podstawie przepisu art. 151 P.p.s.a. oddalono ją.