Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 362/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 12,2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.), Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 lipca 2011 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. (omyłkowo wskazano 2010 r.)

nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze - działając na podstawie art. 58 § 1 i 2, art. 59 § 2 w zw. z art. 140 oraz 129 § 2 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Ai W z dnia 15 grudnia 2010 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] r. nr [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Wójta Gminy z dnia [...] r. nr [...], ustalającej A W roczny limit zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego, kwotę zwrotu podatku i odmawiającej zwrotu podatku, odmówiło przywrócenia terminu.

W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że w dniu 20 lipca 2010 r. nastąpiło doręczenie A W ww. decyzji SKO w Szczecinie z dnia

[...]r., poprzez dwukrotne awizowanie pisma.

Pismem z dnia 15 grudnia 2010 r., nadanym w placówce pocztowej w tym samym dniu, Aa W złożyła odwołanie od decyzji SKO wraz z wnioskiem

o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. We wniosku Aa W podniosła, iż nie mogła dotrzymać tego terminu z powodu wyjazdu w okresie przesłania jej decyzji do brata w A. Informację, że wydana została decyzja uzyskała "niedawno

i przypadkowo" i niezwłocznie przystąpiła do jej zaskarżenia.

W dniu 14 stycznia 2010 r. Aa W złożyła w siedzibie SKO

w Szczecinie oświadczenie podpisane przez brata - M Wa, że w okresie od 1 do 31 lipca 2010 r. przebywała u niego z wizytą.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie w sprawie, Kolegium wyjaśniło, iż do przesłanek przywrócenia terminu określonych w 58 § 1 K.p.a. należy uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy wnioskodawcy. Zdaniem Kolegium, warunku tego Aa W nie wypełniła, gdyż nie można uznać za taki, wyjazdu za granicę do rodziny. Sytuacja taka nie nosi bowiem cech okoliczności, na które strona nie ma wpływu, które wynikają ze zdarzeń losowych, czy siły wyższej. Tylko bowiem takie zjawiska, jak np. choroba, śmierć, czy wypadek, a także pożar czy powódź, dotykające majątku strony, czy jej osoby, bądź osób dla niej najbliższych, traktowane są

w doktrynie i orzecznictwie, jako powodujące uchybienie terminu bez winy osoby, która miała go zachować.

Ponadto organ wskazał, że art. 58 § 2 K.p.a. (omyłkowo wskazano: O.p.) nakazuje złożenie wniosku o przywrócenie terminu i dokonanie czynności, dla której termin został przekroczony, w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jeśli więc strona podnosi we wniosku o przywrócenie, że uchybienie terminu nastąpiło z powodu pobytu u brata w A w okresie od 1 do 31 lipca 2010 r., to termin do złożenia wniosku

i dokonania czynności upłynął 7 sierpnia 2010 r.

Kolegium wyjaśniło także, iż zgodnie z art. 44 K.p.a., jednym ze sposobów doręczenia pisma procesowego jest jego pozostawienie w placówce doręczającej przez okres 14 dni i dwukrotne zawiadomienie o tym adresata. Z upływem ostatniego dnia ww. terminu uważa się pismo za doręczone. W przypadku doręczenia w ten sposób decyzji,

od tego dnia biegnie termin do wniesienia odwołania. W ocenie SKO, nie ma przy tym znaczenia, w którym dniu strona dowiedziała się o wydaniu decyzji.

Uznając, że Aa W nie wykazała, aby wystąpiły zdarzenia uniemożliwiające jej wniesienie odwołania w terminie, jak również przekroczyła siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, Kolegium odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Skargą z dnia 2 marca 2011 r. Aa W zaskarżyła

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając mu naruszenie:

1) art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej, przez przytoczenie jako podstawy dokonanego rozstrzygnięcia , błędnej podstawy prawnej, tj. przepisów art. 58 § 1 i § 2, art. 59 § 2

w zw. z art. 140 oraz 129 § 2 K.p.a., "gdy w sprawie zastosowanie mają, jako przedmiotowo właściwe, m.in. takie zapisy ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa, jak: art. 228 § 1, art. 223 § 2, art. 162, art. 163",

2) art. 210 § 1 pkt 6 i § 6 O.p. przez dokonanie w uzasadnieniu prawnym błędnego wyjaśnienia podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia, tj. odniesienia, przytaczania i wyjaśniania w uzasadnieniu postanowienia zapisów K.p.a., gdy

w sprawie mają zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej i te przepisy powinny być przedmiotem przytaczania i wyjaśniania w treści uzasadnienia,

3) art. 162 § 1 O.p. przez błędne przyjęcie, iż zainteresowany nie uprawdopodobnił,

że uchybienie terminu do złożenia środka odwoławczego nastąpiło bez jego winy i,

że nie należało przywrócić terminu na jego wniosek,

4) art. 162 § 2 O.p. przez błędne i bezpodstawne przyjęcie, że termin 7 dni do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania minął z dniem 07.08.2010 r.,

tj. po upływie 7 dnia licząc od dnia powrotu skarżącej do Polski, a nie od daty uzyskania przez skarżącą informacji o wydaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji z dnia [...]r. o nr [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...]r. nr [...],

5) art. 212 O.p., jako że organ wydając "decyzję z dnia 19.01.2011 r." odmawiającą przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji SKO z dnia 02.07.2010 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...] r. – "będąc nią prawnie związanym od daty doręczenia, tj. od dnia

31 stycznia 2011 r., mimo to, bez uchylenia wskazanej decyzji, w tej samej sprawie, wydał drugą decyzję datowaną na 08.02.2011 r., doręczoną stronie skarżącej w dniu 28.02.2011 r., przedmiotowo tożsamą z decyzją poprzednią".

Podnosząc takie zarzuty, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że zgodnie z przepisami intertemporalnymi zawartymi w Ordynacji podatkowej, w sprawie niniejszej powinny mieć zastosowanie przepisy tej ustawy, a nie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem przepisy tego kodeksu w sprawach podatkowych miały zastosowanie jedynie w stosunku do żądań wniesionych przed dniem 1 stycznia 1998 r. W ocenie Skarżącej, Kolegium rozpoznało więc sprawę w oparciu o niewłaściwe przepisy, ze szkodą dla strony postępowania.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 162 § 1 O.p. Skarżąca wskazała, że wniosek

o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji złożony został z tego powodu, iż w okresie kiedy na jej adres nadeszła awizowana przesyłka pocztowa zawierająca odpis tej decyzji przebywała ona w okresie od 01.07.2010 r., do 31.07. 2010 r. u swojego brata w Ai. Informację o tym, że została już w przedmiotowej sprawie wydana decyzja Skarżąca uzyskała przypadkowo w terminie późniejszym, a po jej uzyskaniu niezwłocznie przystąpiła do zaskarżenia decyzji. Skarżąca przedstawiła dalej szczegółowo okoliczności związane z niepodjęciem przesyłki zawierającej ww. decyzję, wyjaśniając m.in., że wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wójta Gminy złożyła w dniu 6 kwietnia 2010 r., a więc na jego rozpatrzenie Skarżąca oczekiwała przez kwiecień, maj i czerwiec 2010 r., lecz z uwagi na poniesione już koszty i podjęte wobec osób trzecich zobowiązania, nie mogła zrezygnować

z planowanego na lipiec 2010 r. wyjazdu do A. W związku z tym umówiła się z ojcem, że podczas jej nieobecności będzie dozorował skrzynkę pocztową i w przypadku nadejścia awiza przesyłki powiadomi o tym Skarżącą niezwłocznie. Pozwoliłoby to Skarżącej powrócić do Polski, odebrać przesyłkę w zakreślonym terminie 14 dni, albo w kolejnym terminie 14 dniu ustalić nadawcę przesyłki i złożyć stosowny środek odwoławczy

od przedmiotowej decyzji SKO. W ocenie Skarżącej, stanowi to dowód tego, iż podjęła wszelkie stosowne czynności, w stopniu w jakim można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Ojciec Skarżącej "monitorował" raz w tygodniu napływającą na adres Skarżącej korespondencję, nie natrafił jednak na awizo przesyłki listowej – o czym na bieżąco informował Skarżącą. O fakcie wydania przez SKO przedmiotowej decyzji Skarżąca dowiedziała się "dopiero po powrocie z Ai, gdy zaniepokojona przedłużającym się terminem załatwiania sprawy zadzwoniła do SKO. Po uzyskaniu powyższej informacji i pobraniu kopii przedmiotowej decyzji, bezzwłocznie, tj. w terminie

7 dni, złożyła stosowny środek odwoławczy z wnioskiem o przywrócenie terminu".

Skarżąca wyjaśniła dalej, iż nie zna powodów dla których jej ojciec nie odnotował

w skrzynce pocztowej faktu złożenia druku awiza przesyłki – przedmiotowej decyzji SKO z 2 lipca 2010 r. Jeżeli takie awizo zostało rzeczywiście złożone w skrzynce pocztowej Skarżącej, to należy przyjąć, że z uwagi na odosobnione miejsce jej zamieszkania, konstrukcję skrzynki listowej umożliwiającej ingerencję do jej wnętrza niepowołanym osobom trzecim, takie awizo mogło być z tej skrzynki usunięte złośliwie lub z pobudek chuligańskich przez przygodne osoby. W lipcu 2010 r. było to tym bardziej możliwe, ponieważ pod nieobecność Skarżącej nikt nie przebywał w miejscu jej zamieszkania i skrzynka pozostawała bez stałego dozoru. Skarżąca podniosła, iż podobne przypadki już się jej zdarzały kilkakrotnie w stosunku do innej korespondencji.

Zdaniem Skarżącej, uczyniła ona zadość wymaganiom staranności, troskliwości

i ostrożności w zapewnieniu uzyskania informacji o doręczeniu przesyłki, a jeżeli to ojciec Skarżącej (lub inna osoba), naruszył swe obowiązki - co spowodowało niedopełnienie przez Skarżącą w terminie czynności procesowej - a ona przy największej ostrożności nie mogła zapobiec temu naruszeniu obowiązków lub innemu czynowi, to nie ma podstaw

do przypisywania jej winy.

Skarżąca kwestionuje także zasadność przyjęcia przez organ, iż uchybiła siedmiodniowemu terminowi z art. 162 § 2 O.p., podnosząc, że termin ten nie należy liczyć od daty jej powrotu do Polski (tj. 31.07.2010 r.), lecz od daty uzyskania informacji o fakcie wydania przez SKO w dniu 02.07.2010 r. decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia 10.02.2010 r. Informację taką Skarżąca uzyskała bowiem dopiero w grudniu 2010 r.

W ocenie Skarżącej, w sprawie występują też przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia, bowiem decyzja SKO z [...]r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy , została wydana - podobnie jak postanowienie SKO z dnia [...]r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania - ze wskazaniem jako podstawy prawnej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. z powołaniem się na art. 157 § 1, art. 156

§ 1 pkt 1, art. 158 § 1 K.p.a., czyli w oparciu o przepisy proceduralne aktu prawnego nie mającego zastosowania w sprawie. Zdaniem Skarżącej, podstawę dla rozstrzygnięcia decyzji z dnia 02.07.2010 r. - jak i zaskarżonego postanowienia - powinna stanowić ustawa Ordynacja podatkowa.

Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej: p.p.s.a. - sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, w celu wyeliminowania

z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę

do wznowienia postępowania, jak również ustalenie, że zaskarżony akt wydany przez organ dotknięty jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 p.p.s.a.).

Po dokonanej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że skargę należy oddalić, bowiem postanowienie to nie narusza prawa w podany wyżej sposób.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 10 marca 2006 r.

o zwrocie podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej (Dz. U. Nr 52, poz. 379) – stanowiącej podstawę materialnoprawną decyzji Wójta Gminy z dnia [...]r. nr [...], ustalającej A W roczny limit zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego i kwotę zwrotu podatku oraz odmawiającej zwrotu podatku, jak i decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia[...] r. nr [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności ww. decyzji ostatecznej Wójta Gminy – "do postępowania w sprawach indywidualnych dotyczących ustalania i wypłaty zwrotu podatku w zakresie nieuregulowanym ustawą stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego".

Oznacza to, że również w postępowaniu odwoławczym, a także w postępowaniach nadzwyczajnych, dotyczących stwierdzenia nieważności tego rodzaju decyzji albo wznowienia postępowania, jak również w kwestiach przywracania terminów do wniesienia środków zaskarżania, stosować należy przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

W związku z tym, zarzuty skargi dotyczące wydania zaskarżonego postanowienia, jak i ww. decyzji SKO w z dnia [...]r., na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, uznać należy za chybione.

Stosownie do art. 58 § 1 K.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

W myśl § 2 tego artykułu: "Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin".

Wyjaśnić przy tym należy, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych aktów administracyjnych polega w szczególności na zbadaniu, czy organ administracji publicznej zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego zebrał materiał dowodowy i na jego podstawie prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz czy dokonał właściwej jego oceny i prawidłowo zastosował przepisy prawa.

Odnosząc tę uwagę do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że SKO dokonywało ustalenia i oceny stanu faktycznego, uwzględniając przytoczone przez Skarżącą we wniosku okoliczności faktyczne. W tym wniosku Aa W wskazała, że: "w okresie kiedy na mój adres nadeszła awizowana przesyłka pocztowa zawierająca odpis zaskarżonej decyzji przebywałam u mojego brata w A. Informacje

o tym że została w przedmiotowej sprawie wydana już decyzja administracyjna uzyskałam dopiero niedawno i przypadkowo. Mając powyższą wiadomość niezwłocznie przystąpiłam do zaskarżenia jej postanowień." Zapowiedziała też dołączenie do akt oświadczenia brata o jej pobycie w Anglii - oświadczenie takie, złożone zostało w SKO w dniu 14 stycznia 2011 r. W oświadczeniu wskazano, że Aa W przebywała

u brata w W "w okresie 01.07.2010-31.07.2010".

Taki zatem stan faktyczny sprawy był przedmiotem oceny Kolegium – oczywistym jest też, iż Kolegium nie mogło brać pod uwagę (rozważać) okoliczności podnoszonych następnie przez Skarżącą, już na etapie postępowania sądowego, a zatem brak uwzględnienia takich okoliczności nie może być brany pod uwagę przy ocenie prawidłowości (legalności) zaskarżonego postanowienia.

Stosownie do treści przywołanych powyżej przepisów K.pa., przywrócenie terminu może więc nastąpić jedynie wówczas, gdy spełnione zostały łącznie trzy przesłanki:

1) zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy,

2) wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu,

3) dopełniona została czynność, dla której określony był termin.

Brak choćby jednej z tych przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu.

Zgodnie z powyższym, brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Dokonując oceny braku winy należy rozważyć wszystkie okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie

o własne interesy i biorąc pod uwagę także uchybienia spowodowane nawet lekkim niedbalstwem. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności prośby o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania należytej staranności przy prowadzeniu własnej sprawy i szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Należy też wskazać, iż przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej, należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiały stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie SN z dnia 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, publ. LEX nr 50679). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić wówczas, gdy strona we wniosku o przywrócenie terminu uprawdopodobni, że mimo całej staranności z przyczyn od niej niezależnych nie mogła dokonać czynności

w terminie. Przeszkody te zatem muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona

w sposób przekonujący uprawdopodobni brak winy, a przy tym wskaże, że niezależna

od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu.

Odnosząc powyższe uwagi do wskazanych we wniosku Skarżącej okoliczności, stwierdzić należy, że jako przeszkodę w zachowaniu terminu do wniesienia odwołania

od decyzji SKO z dnia [...]r. wskazała fakt, iż w okresie awizowania tej przesyłki przebywała u brata w Anglii i dlatego nie wiedziała, że taka decyzja została już wydana. Takiego uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji nie można uznać za uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu temu terminowi.

Wskazać należy, że ww. decyzja SKO została wydana w związku ze złożonym przez Skarżącą w dniu 6 kwietnia 2010 r. wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...]r. ustalającej A W roczny limit zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego, kwotę zwrotu podatku i odmawiającej zwrotu podatku – która to decyzja również została wydana po rozpatrzeniu wniosku Skarżącej. Niewątpliwie więc, Skarżąca wiedziała, że toczy się postępowanie administracyjne, i to w jej interesie, bowiem sama to postępowanie uruchomiła. Wyjeżdżając na miesiąc za granicę, w sytuacji, gdy postępowanie przed SKO toczyło się już prawie trzy miesiące, Skarżąca mogła się więc liczyć z tym,

iż w czasie jej pobytu za granicą wydana i doręczona zostanie decyzja organu. Jak wynika z akt sprawy, decyzja taka została wydana została 2 lipca 2010 r. i po dwukrotnym awizowaniu przesyłki (przez umieszczenie awizo w skrzynce oddawczej) w dniach 6 i 14 lipca 2010 r., zasadnie Kolegium uznało, że decyzja została doręczona w tzw. trybie zastępczym - określonym w art. 44 K.p.a. – w dniu 20 lipca 2010 r. Stosownie bowiem do § 4 tego artykułu, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu od dokonania pierwszego zawiadomienia o przesyłce (awizo), a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Wobec powyższego, w myśl art. 129 § 2 K.p.a., termin do wniesienia odwołania

od decyzji SKO upływał w dniu 3 sierpnia (wtorek) 2010 r. W przypadku doręczenia w ten sposób decyzji, od tego dnia biegnie termin do wniesienia odwołania. Skoro zatem Skarżąca wróciła do kraju 31 lipca 2010 r. (sobota), to miała jeszcze dwa dni robocze na wniesienie odwołania. Czynności tej w tym terminie jednak nie dokonała – odwołanie takie (wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu) sporządziła dopiero 15 grudnia 2010 r., a więc po upływie ponad 4 miesięcy od ustawowego terminu. Już ten fakt nie pozwala na przyjęcie braku winy Skarżącej, oraz na stwierdzenie, że dochowała szczególnej staranności w dbaniu o swe interesy i wykazała, iż "niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu". Przeciwnie, takie zachowanie Skarżącej świadczy wprost o braku minimalnej staranności, skoro po powrocie do Polski przez okres 19 tygodni nie zainteresowała się losem sprawy administracyjnej, wszczętej na jej wniosek, w jej interesie. Co więcej, po upływie tych 19 tygodni wiedzę o wydanej [...]r. decyzji uzyskała "przypadkowo" – co również świadczy o braku zainteresowania ww. sprawą.

W ocenie Sądu, niewątpliwie więc Skarżąca nie uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy, zatem brak było podstaw prawnych do uwzględnienia przez SKO jej wniosku o przywrócenie tego terminu. Jak wyżej wskazano, na tę ocenę nie mogły mieć wpływu okoliczności podawane przez Skarżącą na etapie postępowania sądowego, bowiem okoliczności te nie były znane Kolegium (bo nie zostały podane przez Skarżącą we wniosku). Na marginesie jedynie można wskazać, że okoliczności podawane na etapie postępowania sądowego również nie świadczą o braku winy Skarżącej, bowiem wykazywana w skardze staranność

w "monitorowaniu" (przy pomocy ojca) korespondencji przychodzącej na jej adres w lipcu 2010 r., po powrocie do Polski została całkowicie zaniechana, skoro potrzebowała aż 19 tygodni na "przypadkowe" powzięcie wiadomości o wydanej w dniu [...]r. decyzji.

Wobec braku podstawowej przesłanki pozwalającej na przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, nie ma istotnego znaczenia kwestia zachowania siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o jego przywrócenie. Także i w tej kwestii wskazać jednak należy, że zasadnicza przyczyna uchybienia terminu ustała z dniem 31 lipca 2010 r., bowiem po tej dacie nie istniały obiektywne przeszkody do wniesienia odwołania (także

w terminie). Nawet gdyby uznać, że przeszkoda ta ustała dopiero po powzięciu wiadomości o wydanej decyzji, to i tak Skarżąca nie wykazała należycie, że zachowała siedmiodniowy termin do złożenia wniosku, skoro nie wskazała nawet daty powzięcia tej wiadomości. Powtórzyć jednak należy, że kwestia ta nie miała wpływu na ocenę zasadności odmowy przywrócenia terminu, bowiem zabrakło podstawowej przesłanki

do takiego sposobu załatwienia sprawy przez Kolegium.

Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.