Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 833/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 14, art. 61 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska - Szary Sędzia del. WSA Marzenna Linska - Wawrzon Protokolant Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2009 r., sygn. IV SA/Wa 833/09 w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...]. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 13 listopada 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 833/09, po rozpoznaniu skargi J.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, skargę oddalił.

Jak wynika z uzasadnienia wyroku, Prezydent m. st. Warszawy decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 3 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących oraz 3 szamb szczelnych na działce o nr ew. [...], obręb [...] położonej przy drodze dojazdowej do ul. [...] na terenie Dzielnicy [...] w W.

Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy powyższą decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy w pierwszej kolejności przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, iż organ I instancji ustalił wnioskowane warunki zabudowy po ponownym rozpatrzeniu wniosku Z.G. z dnia [...] listopada 2006 r. Pierwsza decyzja tego organu z [...] kwietnia 2008 r. nr [...] została bowiem uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] sierpnia 2008 r. nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Organ odwoławczy uznał za zasadne stanowisko Prezydenta m. st. Warszawy przyjmujące, iż planowana inwestycja na wskazanym przez inwestora terenie może zostać zrealizowana. Wskazał następnie, że wniosek rozpoznany został w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Podniósł, że do ustalenia warunków zabudowy konieczne jest istnienie co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej od drogi publicznej. Musi to być działka, na której roboty budowlane, polegające na budowie obiektów budowlanych, zostały już zrealizowane.

Organ odwoławczy stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie przyjęto, że obsługa komunikacyjna terenu planowanej inwestycji powinna się odbywać od ul. [...]. Do akt sprawy załączony został akt notarialny Repertorium A Nr [...], zawierający oświadczenie o ustanowieniu służebności gruntowej. B.S. właścicielka działki o nr ew. [...] oświadczyła, że na tej nieruchomości ustanawia nieodpłatną służebność przejścia i przejazdu na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości stanowiącej działkę nr ew. [...]. Organ zauważył, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 października 2008 r., wypowiedział się w zakresie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz zabudowy dla inwestycji polegającej na wzniesieniu budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego oraz szamba szczelnego na części działki nr ew. [...] sąsiadującej od strony wschodniej z działką nr ew. [...]. Sąd w cyt. wyroku odniósł się do obsługi komunikacyjnej wskazując, iż zasadnie przyjęto, "że obsługa komunikacyjna południowej części tej działki winna odbywać się od ul. Widłaków". Skoro zatem w przedmiotowej sprawie każdoczesny właściciel działki nr ew. [...] ma zapewnione prawo przejścia i przejazdu przez działkę nr ew. [...], to - zdaniem Kolegium - ustalenie obsługi komunikacyjnej dla działki nr ew. [...] zostało ustalone prawidłowe. Terenem inwestycji pozostaje działka o nr ew. [...], która poprzez działkę o nr ew. [...] dostępna jest od ul. [...], a jedynie dojazd do części działki nr ew. [...] będzie odbywał się z ul. A (drogi gminnej) – prostopadle wytyczonej do ul. B, a więc drogi wojewódzkiej. Z uwagi na brak możliwości skomunikowania południowej części działki nr ew. [...] od ul. B, przyjęte warunki obsługi w zakresie komunikacji nie są wadliwe i z tych względów uznano, że uzgodnienie z zarządcą ul. B, a więc drogi wojewódzkiej nie było wymagane.

Organ zauważył, iż w rozpatrywanej sprawie przeprowadzona została analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji objętej wnioskiem składająca się tak z części graficznej jak i tekstowej. W ocenie Kolegium analiza ta została przeprowadzona w sposób prawidłowy. Poprawnie wskazano nieprzekraczalne linie zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy projektowanej w stosunku do powierzchni działki, ilość kondygnacji, wysokość budynku, szerokość elewacji oraz geometrię dachu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 17 lutego 2009 r. wniosła J. J. zarzucając rażące naruszenie zasad obowiązujących w postępowaniu odwoławczym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił.

W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż - jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego - przeprowadzona została analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji objętej wnioskiem Z.G. z dnia [...] listopada 2006 r. składająca się tak z części graficznej jak i tekstowej wraz z adnotacją, iż stanowią one załączniki do zaskarżonej decyzji ustalającej warunki zabudowy. Wyniki tej analizy przedstawione w części tekstowej wskazują, o jakich funkcjach i cechach zabudowę wnioskodawczyni może zrealizować na terenie działki o nr ew. [...]. W ocenie Sądu analiza ta przy zachowaniu wymogów wynikających z cyt. art. 61 ust. 1 ustawy została przeprowadzona w sposób właściwy. Prawidłowo wskazano nieprzekraczalne linie zabudowy (§ 4 ust. 1 ww. rozporządzenia), wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy projektowanej w stosunku do powierzchni działki, ilość kondygnacji, wysokość budynku, szerokość elewacji oraz geometrię dachu. Na znajdującej się w aktach sprawy mapie, stanowiącej część graficzną analizy granice działki przeznaczonej pod zainwestowanie oznaczono literami ABCD. Załącznikiem decyzji ustalającej owe warunki zabudowy stała się mapa w stosownej skali, wskazująca obszar przeznaczony pod planowaną inwestycję.

Ustalając cechy nowej zabudowy we wskazanym wyżej zakresie organ orzekający prawidłowo oparł się na charakterystyce urbanistycznej (kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabaryty i forma architektoniczna obiektów budowlanych) zabudowy istniejącej na działce nr ewid. [...] położonej wzdłuż ul. A, w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr ewid. [...]. Wziął również pod uwagę istniejącą zabudowę wzdłuż ul. B w pobliżu działki przeznaczonej pod zainwestowanie. Przyjęcie ww. działek jako działek sąsiadujących w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy mieści się w pojęciu sąsiedztwa jako zwartej jednostki terenowej urbanistyczno-architektonicznej na danym obszarze i jest zgodne z ustawową definicją ładu przestrzennego.

Odnośnie przesłanki zawartej w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy warunkującej wydanie decyzji o warunkach zabudowy od dostępu terenu zainwestowania do drogi publicznej organ orzekający zdaniem Sądu pierwszej instancji zasadnie przyjął, że działka nr ewid. [...] ma dostęp do drogi publicznej – ul. A (wytyczonej prostopadle i skomunikowanej z drogą wojewódzką - ul. B) poprzez drogę dojazdową o szer. 5,0 m na zasadzie udzielonej służebności gruntowej prawa przechodu i przejazdu na działce sąsiedniej nr ewid. [...] (pas gruntu biegnący wzdłuż południowej granicy tej działki) zgodnie z zapisem § 2 Aktu Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć nie tylko bezpośredni dostęp do tej drogi, lecz również dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub - jak w sprawie niniejszej - przez ustanowienie odpowiedniej służebności gruntowej. Podkreślenia wymaga, że ul. A ma status drogi gminnej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r., nr 71, poz. 838 ze zm.). Prawidłowo zatem dokonano uzgodnienia warunków komunikacji terenu planowanej inwestycji z zarządcą tej drogi - Burmistrzem Dzielnicy Wawer (pismo z dnia [...] października 2007 r., znak: [...]). W tym miejscu zauważyć należy, iż jakkolwiek ww. służebność gruntowa ustanowiona została w przepisanej prawem formie po dacie dokonania ww. uzgodnienia, to jednak oświadczenie zawarte w Akcie Notarialnym Repertorium A nr [...] z dnia [...] września 2008 r. stanowiło wyłącznie potwierdzenie treści oświadczenia właścicielki działki nr ewid. [...] z dnia [...] maja 2007 r. odnośnie udzielenia prawa przejścia i przejazdu przez tę działkę na rzecz wnioskodawczyni - właścicielki działki nr ewid. [...]. Oświadczenie to, stanowiące odpowiedź na wezwanie organu z dnia [...] kwietnia 2007 r. do uzupełnienia wniosku w zakresie udokumentowania dostępu do drogi publicznej, złożone zostało przed datą dokonania ww. uzgodnienia, a późniejsze objęcie jego treści formą aktu notarialnego pozostaje - zdaniem Sądu - bez wpływu na prawidłowość dokonanego uzgodnienia.

W świetle powyższego nie znajduje zdaniem Sadu pierwszej instancji uzasadnienia stanowisko skarżącej, iż komunikacja do działki stanowiącej teren planowanej inwestycji winna odbywać się z ul. B przez działkę nr ewid. [...]. Nie przemawia za tym w szczególności podniesiona przez skarżącą okoliczność rozbiórki części obiektu budowlanego na zabudowanej części działki nr ewid. [...]. Brak jest tym samym podstaw do uznania, że dla ustalenia warunków zabudowy planowanej inwestycji wymagane było uzgodnienie obsługi w zakresie komunikacji działki nr ewid. [...] z zarządcą ul. B.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż uzgodnienie obsługi komunikacyjnej inwestycji od ul. A narusza jej interes jako właściciela działki nr 9 ze względu na parametry ul. A (szerokość 2,7 m, długość ok. 50 m), brak mediów, zabudowanie działki [...] w granicy z tą ulicą oraz brak możliwości ogrodzenia działki nr [...] od ul. B i ul. A Sąd podniósł, że ul. A jest drogą gminną, którą włada Miasto Stołeczne Warszawa i w niniejszym postępowaniu nie jest przedmiotem oceny Sądu, czy zasadnie uznana została, z uwagi na swe parametry, za drogę gminną, poprzez podjęcie stosownej uchwały w tym przedmiocie. Istotne jest, iż aktualnie status drogi gminnej posiada. Natomiast co do przebiegu granicy między działkami skarżącej i inwestorki spory w tym zakresie rozpatruje się w odrębnym postępowaniu administracyjnym - rozgraniczeniowym. Odnośnie mediów Sąd zaznaczył, że - jak wynika z akt sprawy - teren planowanej inwestycji znajduje się w zasięgu istniejącej sieci elektroenergetycznej.

Odnośnie zarzutu błędnego ustalenia linii zabudowy w odległości 5 plus 2 m od południowej granicy działki wskazano, że sposób ustalenia linii nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem określa § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., w oparciu o który dokonano ustaleń we wskazanym wyżej zakresie. Ustalenia te - co należy podkreślić - nie naruszają przepisów § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.).

Z kolei - jak prawidłowo zauważył organ odwoławczy - przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy na rzecz innej osoby (art. 63 ust. 5 ustawy) może nastąpić w stosunku do decyzji, która znajduje się już w obrocie prawnym.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła J.J. zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzucając:

I. naruszenie prawa materialnego w postaci:

1. naruszenia przepisów art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 60 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż jeśli działka objęta postępowaniem w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy ma mieć zapewnioną obsługę komunikacyjną od strony dwóch ulic (w tym przypadku ulicy B oraz ul.-A - zgodnie z treścią decyzji o warunkach zabudowy), dla wydania decyzji wystarczy uzgodnienie z zarządcą tylko jednej z tych dróg, z pominięciem uzgodnienia z zarządcą drugiej z dróg publicznych, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny za prawidłowe uzgodnienia wyłącznie z zarządcą ul. A;

2. naruszenie przepisu § 79 z zw. z § 3 pkt. 12) i 55 § 1 pkt 4) Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), poprzez nieuzasadniony brak zastosowania i przyjęcie, iż prawidłowo dokonano uzgodnienia warunków terenu planowanej inwestycji z zarządcą drogi przy ul. A - Burmistrzem Dzielnicy Wawer, podczas gdy uzgodnienie to w ogóle nie odnosi się do warunków zjazdu z ulicy A z drogą wewnętrzną prowadzącą do nieruchomości znajdującej się na działce [...], a tym samym nie uwzględnia wymogów zawartych w powołanym przepisie prawa

3. naruszenie przepisu § 14 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002, Nr 75, poz. 690, z późn. zm.), poprzez nieuzasadniony brak zastosowania skutkujący uznaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż droga o szerokości 2,7 m (jaką jest ulica A) jest wystarczającą drogą dojazdową do działki nr [...], na terenie której ma być realizowana inwestycja budowlana (a w konsekwencji przyjęcie prawidłowości uzgodnień z zarządcą drogi), podczas, gdy z ww. przepisu wynika jednoznacznie, iż szerokość jezdni drogi prowadzącej do działki budowlanej nie może być mniejsza niż 3- metry, zaś w przypadku; ciągu pieszo -jezdnego - nie może być mniejsza niż 5 metrów;

4. naruszenia przepisów art. 61 ust. 1 pkt. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż dla wydania decyzji o warunkach zabudowy istotne jest jedynie, by działka miała dostęp do drogi publicznej, bez względu na to, czy dostęp ten jest odpowiedni oraz czy dana droga publiczna jest właściwa, tj. spełnia parametry wynikające z przepisów prawa, co skutkowało przyjęciem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż wobec działki na której planowana jest inwestycja spełnione są niezbędne warunki do wydania decyzji o warunkach zabudowy;

5. naruszenia art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez nieuzasadniony brak zastosowania i pozostawienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w mocy decyzji o warunkach zabudowy, pomimo faktu, że została ona wydana z naruszeniem interesów osób trzecich, w szczególności właścicieli działki nr [...] sąsiadującej z działką nr [...], na której planowana jest inwestycja, gdyż dojazd do działki nr [...], która nie spełnia wymaganych prawem parametrów będzie się odbywał fizycznie przez działkę nr [...]; co w efekcie doprowadziło do nieuwzględnienia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a w konsekwencji do naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt. 1 lit a) p.p.s.a.;

II. naruszenia przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci:

1. naruszenia art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1) p.p.s.a. w związku z art. 156 k.p.a, poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo iż w niniejszej sprawie doszło do kwalifikowanego rażącego naruszenia prawa, z uwagi na fakt, iż zaskarżona decyzja organu II instancji nie zawiera oznaczenia jej adresata, co stanowi podstawę do stwierdzenia jej nieważności;

2. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi w sytuacji, gdy decyzja organu II instancji oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a., pomimo braku zebrania przez organy całego materiału dowodowego i braku wyjaśnienia, czy działka o numerze ewidencyjnym [...], której dotyczyło postępowanie ma odpowiedni dostęp do właściwej drogi publicznej (a także warunków usytuowania zjazdu z tej działki), a także wydaniu decyzji przy całkowitym pominięciu uzasadnionych interesów osób trzecich przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy;

3. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.; poprzez nieuwzględnienie skargi w sytuacji, gdy decyzja organu II instancji oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a., z uwagi na brak wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji organów I i II instancji podstawy faktycznej i prawnej ustalenia, że ulica Widłaków jest odpowiednia do zapewnienia obsługi komunikacyjnej działki nr [...], które to wyjaśnienie powinno być zawarte w decyzji organu I instancji z racji faktu, iż jest to jednocześnie organ będący zarządcą tej drogi;

4. naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez bezkrytyczne przyjęcie jako podstawy rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny stanu faktycznego, który organ II instancji ustalił bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny, a w szczególności uznanie, iż sam fakt, że ulica A jest drogą gminną przesądza o odpowiednim dostępie działki o numerze ewidencyjnym [...] do drogi publicznej, a także ustalenie, że dla zapewnienia odpowiedniej obsługi komunikacyjnej ww. działki wystarczy dostęp z ulicy A (podczas, gdy z samej treści decyzji organu I instancji wynika, iż obsługa ta ma być zapewniona od strony ulicy A oraz ulicy B), a w konsekwencji pominięcie konieczności poczynienia uzgodnień z zarządcą drogi B;

5. naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., z uwagi na fakt, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie będąc związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie wyszedł poza ich granice, mimo, że w danej sprawie powinien to uczynić w szczególności w odniesieniu do nieważności decyzji organu II instancji z uwagi na brak oznaczenia adresata oraz w odniesieniu do naruszenia przepisów o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie, w jakim przepisy te normują minimalną szerokość jezdni i ciągu pieszo - jezdnego prowadzących do działki budowlanej, jak również naruszenia przepisów o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie w zakresie, w jakim przepisy te regulują minimalne warunki dla zjazdu.

Wskazując na powyższe, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie, w przypadku braku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchylenie zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi J.J. z dnia [...] maja 2009 r. poprzez uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie Nr [...] z dnia [...].02.2009 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz Skarżącej, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Z. G. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie od skarżącej na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyła również B. J. popierając skargę kasacyjną w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazania wymaga fakt, że w rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się żadnej z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto żadnej z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji. Tym samym dokonano kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów skargi kasacyjnej o charakterze procesowym, stwierdzić należy, że nieuzasadnionym jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nieuwzględnienia skargi pomimo faktu, iż zaskarżona decyzja organu II instancji nie zawiera oznaczenia jej adresata. Stosownie do treści art. 107 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Zaskarżona decyzja posiada wszystkie elementy wymagane powyższym przepisem. Jednocześnie wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie w decyzji tej wyszczególnione są osoby które są adresatami ww. decyzji. Tym samym zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do tej kwestii nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, zarówno dotyczące naruszenia przepisów postępowania jak i te o charakterze materialnym sprowadzały się natomiast do oceny parametrów technicznych drogi dojazdowej do części nieruchomości

W tym zakresie przypomnieć należy, że przedmiotem niniejszego postępowania było ustalenie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 3 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących oraz 3 szamb szczelnych na działce o nr ew. [...], obręb [...] położonej przy drodze dojazdowej do ul. A na terenie Dzielnicy [...] w Warszawie. W treści art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały enumeratywnie wymienione przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy. Kwestią sporną, która podnosi skarżąca kasacyjnie jest wymóg zawarty w pkt 2 art. 61 ust. 1, który uzależnia wydanie ww. decyzji od tego czy teren ma dostęp do drogi publicznej. Tymczasem w realiach niniejszej sprawy poza sporem pozostaje fakt, że na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości stanowiącej działkę nr ew. [...] została ustanowiona przez właścicielkę działki o nr [...] B. S. służebność przejścia i przejazdu przez jej działkę, która graniczy z drogą gminą tj. ul. A. Droga gminna jest drogą publiczną, co wprost wynika z zapisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r., nr 71, poz. 838 ze zm.). Jednocześnie jak stanowi art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ilekroć w ustawie jest mowa o dostępie do drogi publicznej – należy przez to rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Tym samym, skoro w stosunku do działki [...] istnieje służebność gruntowa, co wynika z aktu notarialnego, spełniony został wymóg wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej działki.

Nie zasługuje na aprobatę pogląd prezentowany w niniejszej sprawie przez skarżącą kasacyjnie, zgodnie z którym dla oceny czy działka ma dostęp do drogi publicznej w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym niezbędnym jest aby droga ta spełniała określone odrębnymi przepisami warunki techniczne. Kwestia zgodności dróg publicznych z przepisami techniczno-budowlanymi nie ma dla oceny dostępu do drogi publicznej w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decydującego znaczenia (podobnie: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Po 625/07, LEX Nr 558532, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 listopada 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1433/09, LEX nr 589444).

Wobec powyższego za nieusprawiedliwione Naczelny Sąd Administracyjny uznał również zarzuty skargi kasacyjnej sformułowane w pkt I 2,3,4 oraz II 2,3,4 oraz 5.

Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podnieść należy, że zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie albowiem jak niewadliwie wskazał Sad pierwszej instancji, dostęp do drogi publicznej dla przedmiotowej działki zapewniony został poprzez ustanowienie służebność przechodu i przejazdu przez działkę o nr ewid. [...], a nie jak twierdzi skarżąca kasacyjnie przez działkę nr [...].

Nie mógł także odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przepisów art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 60 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż jeśli działka objęta postępowaniem w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy ma mieć zapewnioną obsługę komunikacyjną od strony dwóch ulic (w tym przypadku ulicy B oraz ul.-A - zgodnie z treścią decyzji o warunkach zabudowy), dla wydania decyzji wystarczy uzgodnienie z zarządcą tylko jednej z tych dróg, z pominięciem uzgodnienia z zarządcą drugiej z dróg publicznych, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny za prawidłowe uzgodnienia wyłącznie z zarządcą ul. A.

Wskazać należy, że strona skarżąca kasacyjnie przykłada nadmierną uwagę do zamieszczonego w decyzji spójnika "i" wskazującego na obsługę komunikacyjną, która odbywać się ma od ulicy B oraz ul. A. Dokonanie wykładni funkcjonalnej normy jaka wynika z treści decyzji prowadzi do wniosku, iż znaczenie spójnika "i" który został użyty w treści decyzji jest bliższe spójnikowi "lub". Dokonując wykładni norm prawnych trzeba tymczasem użyć wszelkich środków zmierzających do odkodowania normy prawnej, która w tym przypadku wskazuje na obowiązek uzgodnienia decyzji jedynie z jednym z zarządców wymienionych dróg.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.