Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 256/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-06-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 7 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku P. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. P.


UZASADNIENIE

P. L. zaskarżył do sądu administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r., nr [...], w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt W. Ż. w Domu Pomocy Społecznej. Skarżący wniósł również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skarżący dodał, że z okoliczności przedstawionych w skardze wynika, że zachodzą podstawy aby przypuszczać, że zaskarżona decyzja zostanie uchylona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie: "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie, o którym wyżej mowa sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.).

Warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku powyższych przesłanek, wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd podejmuje decyzję o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie okoliczności wskazanych przez stronę skarżącą, ale także uwzględnia inne okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku.

Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna odnosić się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że niewątpliwie nałożony na stronę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są odwracalne. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego będzie albo niemożliwy, albo może nastąpić tylko przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi definitywna utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby dla skarżącego żadnego znaczenia, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że każde rozstrzygnięcie administracyjne zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, polegająca na wstrzymaniu wykonania takiego aktu. Dlatego uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu zobowiązującego do zapłaty określonego świadczenia pieniężnego winno być uzasadnione takim uszczupleniem majątku zobowiązanego, które spowoduje zaistnienie niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.

W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., może zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaniechał bowiem wyczerpującego uzasadnienia wniosku w tym zakresie. Skarżący w ogóle nie uzasadnił, dlaczego w jego ocenie w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest konieczne, natomiast skarżący nie podniósł żadnych konkretnych argumentów, które pozwoliłyby sądowi na obiektywną ocenę, czy w rozpoznawanej sprawie faktycznie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 61 § 3 P.p.s.a. Brak jest na przykład dokumentów wskazujących na trudną sytuację materialną wnioskującego o wstrzymanie wykonania aktu, przemawiających za stanowiskiem, że uszczuplenie jego majątku o kwotę wskazaną w zaskarżonej decyzji grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków.

Podkreślić należy, że sąd obowiązany jest uwzględnić wszystkie okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i w związku z tym nie może oprzeć się wyłącznie na oświadczeniach skarżącego, że jego aktualne możliwości są znacznie niższe od tych, które przedstawiono w trakcie wywiadu środowiskowego w kwietniu 2016r., gdyż w chwili obecnej sytuacja materialna skarżącego uległa znacznemu pogorszeniu. Skarżący nie przedstawił informacji o uzyskiwanych dochodach oraz ponoszonych wydatkach, które umożliwiłyby jakąkolwiek ocenę, czy wykonanie zaskarżonej decyzji istotnie wpłynie na sytuację finansową w rodzinie skarżącego. Wobec tego nie bez znaczenia dla rozpoznania ww. wniosku mają informacje wynikające z załączonych do akt administracyjnych dokumentów. Z dokumentów tych wynika, że ustalony przez organ I instancji miesięczny dochód w rodzinie skarżącego wynosi 3.700,00 zł, natomiast dochód na osobę w rodzinie wynosi 1.850,00 zł. Zestawienie dochodów osiąganych w rodzinie skarżącego z kwotą ustalonej miesięcznej opłaty za pobyt W. Ż. w DPS świadczy o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji ani nie spowoduje wyrządzenia znacznej szkody, ani nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków.

Należy przy tym także podkreślić, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności decyzji. W związku z tym rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi. Z pewnością nie stanowi podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu subiektywne przeświadczenie skarżącego, że zaskarżona decyzja zostanie uchylona. Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji abstrahuje od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Podejmowane jest bowiem na wstępnym etapie postępowania.

W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł,

jak w sentencji.

A. P.