Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 587/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 pkt 1 i pkt 4
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Asesor WSA Monika Krywow, Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 lipca 2021 r. sprawy ze skargi J. G. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Przedmiotem skargi jest wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm., dalej: k.p.a.) w związku z art. 18, art. 34 § 2 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz.U. z 2020 r. poz. 1427 z późn. zm., dalej: u.p.e.a., ustawa egzekucyjna) oraz w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j.: Dz.U. z 2020 r., poz. 1689, dalej: u.o.a., ustawa abonamentowa) postanowienie Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej także: Dyrektor) nr [...] z dnia [...]r. w sprawie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne.

2. Postępowanie przed organami administracji.

2.1. Z akt sprawy wynika, że w związku z brakiem realizacji przez J.G. (dalej: skarżąca) należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych, Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej przekazał w dniu [...]r. do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. (dalej: organ egzekucyjny) tytuł wykonawczy o nr [...], obejmujący zobowiązanie z tytułu opłat abonamentu radiowo – telewizyjnego za okres od stycznia 2015 r. do września 2019 r. w kwocie [...] zł, oraz koszty upomnienia w wysokości [...] zł.

2.2. Skarżąca złożyła do organu egzekucyjnego zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego oparte na art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 4 u.p.e.a., przy czym również bezpośrednio do Dyrektora wpłynęło pismo skarżącej z dnia 25 września 2020 r. zatytułowane "Zarzuty".

2.3. Organ egzekucyjny pismem z dnia 15 października 2020 r. przekazał wierzycielowi pismo skarżącej stanowiące zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, informując, że zawiadomieniem z dnia [...]r. dokonano zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, doręczając skarżącej egzemplarz zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego – w dniu [...]r.

2.4. Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Dyrektor uznał zarzuty – nieistnienia obowiązku oraz błędu co do osoby zobowiązanego – za niezasadne.

W motywach tego rozstrzygnięcia podniósł, że w sprawie brak jest dokumentów potwierdzających fakt wyrejestrowania odbiorników, co oznacza, iż skarżąca jest zobowiązana do uiszczania opłat abonamentowych. W sprawie nie zachodzi także błąd co do osoby zobowiązanej, gdyż wprawdzie w zapisie nazwiska skarżącej na zawiadomieniu o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego powstał błąd, jednak wysłane zostało ono na prawidłowy adres zameldowania skarżącej.

2.5. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie, w którym podnosiła, że nie otrzymała pisma z nadaniem numeru identyfikacyjnego na swoje nazwisko, tj. "G.", ale na nazwisko "G.". Jej zdaniem, odbiorniki przypisane zostają nie do adresu, lecz do nazwiska, zatem w okresie, wskazanym w postępowaniu egzekucyjnym nie posiadała zarejestrowanych na swoje nazwisko odbiorników.

2.6. Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Dyrektor utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...]r. uznające zarzuty zgłoszone w postępowaniu egzekucyjnym za niezasadne.

W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 187, poz. 1342), które weszło w życie w dniu 13 grudnia 2007 r., został skarżącej przyporządkowany indywidualny numer identyfikacyjny: [...]. Na podstawie ww. rozporządzenia wysłano do zobowiązanej (tak jak i do każdego zarejestrowanego abonenta) tzw. "pakiet startowy" zawierający zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego (tu: z dnia [...]r.) oraz dodatkowo imienne formularze polecenia przelewu/wpłaty gotówki, ułatwiające dokonywanie opłat abonamentowych. Zawiadomienie to zostało skierowane na adres wskazany przy rejestracji odbiorników radiofonicznych/ telewizyjnych, będący adresem zameldowania skarżącej i nie odnotowano zwrotu wysłanej korespondencji.

Jak podkreślił Dyrektor, zaistniały w zawiadomieniu błąd w pisowni nazwiska skarżącej - "G." zamiast "G.", był oczywistą omyłką pisarską powstałą w trakcie wprowadzania danych do systemu informatycznego. Dyrektor zaznaczył też, że nie anulowano zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych a jedynie zastąpiono imienne książeczki opłat indywidualnymi numerami identyfikacyjnymi.

Następnie Dyrektor wskazał, powołując się na orzecznictwo sądowe, że przesłanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników rtv ma charakter jedynie informacyjny, wtórny do samego nadania tego numeru, a wierzyciel nie jest zobowiązany do posiadania dokumentu potwierdzającego jego odbiór przez zobowiązanego. Zarejestrowanie odbiorników bez ich późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę do istnienia ustawowego obowiązku uiszczania opłat abonamentowych, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej.

Dyrektor stwierdził, że w zebranym materiale dowodowym brak jest potwierdzenia zgłoszenia wyrejestrowania odbiorników przed dniem 1 marca 2021 r., zatem do dnia poprzedzającego wyrejestrowanie skarżąca obowiązana była do uiszczania opłat. Zarzut nieistnienia obowiązku jest zatem nieuzasadniony.

W kwestii zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego Dyrektor zwrócił uwagę, iż sytuacja taka ma miejsce wówczas, gdy egzekucja zostaje wszczęta i prowadzona jest przeciwko osobie innej niż zobowiązany, a przypadek taki w niniejszej sprawie nie zaistniał.

3. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.

3.1. Na postanowienie Dyrektora z dnia [...]r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę, zaskarżając je w całości. Wnosząc o uchylenie postanowienia oraz umorzenie postępowania egzekucyjnego zarzuciła Dyrektorowi błędne uznanie, iż brak było w postępowaniu egzekucyjnym błędu co do osoby zobowiązanej oraz, że egzekwowany obowiązek nie zaistniał.

W uzasadnieniu skargi podnosiła, że tytuł wykonawczy otrzymała w dniu [...]r., przy czym na jej adres doręczane były upomnienia wydane na inne nazwisko, o czym też informowała w placówce pocztowej. Wskazała, że w piśmie stanowiącym zarzuty zwróciła się o wydanie z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów dokumentów wystawionych na jej nazwisko, na podstawie których wystąpiono wobec niej z roszczeniami. W odpowiedzi otrzymała pismo z duplikatem zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, w którym widnieje nazwisko "G.", co wskazuje na błąd co do osoby zobowiązanej. Skarżąca wyraziła pogląd, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego wydawane jest nie na adres abonenta, lecz na jego nazwisko. Poczta Polska, dysponując danymi obywateli, winna je sprawdzić, a w niniejszej sprawie sam Dyrektor przyznał, iż zaistniał błąd co do nazwiska, który jednak został scedowany na obywatela.

W kwestii konieczności wyrejestrowania odbiorników skarżąca stwierdziła, że na swoje nazwisko nie otrzymała indywidualnego numeru identyfikacyjnego, "w jakiś sposób" (prawdopodobnie podczas wizyty w placówce pocztowej) dowiadując się, że wystawiono taki dokument na inną osobę. Zdaniem skarżącej, na mocy obowiązujących przepisów wszystkie rejestracje odbiorników straciły ważność po roku od dnia wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r., zatem w listopadzie 2008 r. operator publiczny miał obowiązek nadania dotychczas zarejestrowanym odbiornikom indywidualnego numeru identyfikacyjnego oraz poinformowania o tym użytkownika. Skarżąca stwierdziła, że na jej nazwisko taki numer identyfikacyjny nie został wystawiony, a z chwilą pozbycia się odbiorników nie miała obowiązku ich wyrejestrowania.

Końcowo skarżąca przedstawiła swoją trudną sytuację rodzinną, zawodową i materialną oraz wskazała, że posiadane przez nią uszkodzone odbiorniki zostały wyrzucone.

3.2. Odpowiadając na skargę pełnomocnik Dyrektora wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację, zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

4.1. Skarga okazała się niezasadna.

4.2. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który to wyjątek nie ma w niniejszej sprawie zastosowania).

4.3. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora nr [...] z dnia [...]r. uznającego zarzuty dotycząc nieistnienia obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...]r. oraz błędu co do osoby zobowiązanego za nieuzasadnione.

4.4. Dokonując kontroli sądowej zaskarżonego postanowienia, oraz stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów – postanowienia, w granicach zakreślonych ww. przepisami p.p.s.a. wskazać należy, że zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1) u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

Dalej przypomnieć należy, że zgodnie z art. 1 i art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy abonamentowej, w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226 z późn. zm.), za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Opłaty te stanowią dochód publiczny. Domniemywa się przy tym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle ww. uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie.

Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (art. 2 ust. 3 ww. ustawy) i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym zgłoszono w placówce operatora wyznaczonego uprawnienia do zwolnienia od opłat abonamentowych bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa przysługujące z tytułu ukończenia 75 roku życia na podstawie na podstawie ustawy z dnia 23 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1324).

Według Trybunału Konstytucyjnego abonament RTV to "przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa" (por. wyrok TK z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt K 2/03, OTK-A 2004/8/83 oraz wyrok z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08, OTK-A 2010/3/22). Analiza przepisów ustawy o opłatach abonamentowych (art. 2 ust. 1 i 3, art. 3 ust. 1 i 4) wskazuje, że pobór abonamentu RTV odbywa się na zasadzie tzw. samoobliczenia - obowiązek uiszczania, wysokość oraz termin zapłaty opłaty abonamentowej wynika wprost z przepisów tej ustawy. Tryb decyzyjny ustawodawca zastrzegł jedynie w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (art. 7 ust. 6-7 wskazanej ostatnio ustawy). Również Trybunał Konstytucyjny uznał, że ustalanie wysokości należnego abonamentu, czy to w drodze samoobliczenia (gdy abonent sam ustala kwotę, którą winien uiścić na rachunek Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. za jeden albo kilka miesięcy), czy też w trybie pozaprocesowym przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa, a zatem tryb decyzyjny nie jest konieczny. Z ustawy wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Stwierdzenie zatem, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych.

W świetle powołanych powyżej przepisów ustawy o opłatach abonamentowych, obowiązek ponoszenia opłat za używanie odbiorników RTV ciąży na osobie od momentu ich zarejestrowania.

Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy abonamentowej Poczta Polska S.A. uprawniona jest do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 3 ww. ustawy, do opłat abonamentowych stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym.

4.5. Rozważając zarzuty skargi w aspekcie nieistnienia obowiązku uiszczania opłat abonamentowych za okres objęty postępowaniem egzekucyjnym wskazać należy, że na podstawie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 187, poz. 1342), które weszło w życie w dniu 13 grudnia 2007 r., został skarżącej przyporządkowany indywidualny numer identyfikacyjny: [...]. Na podstawie ww. rozporządzenia wysłano do skarżącej tzw. "pakiet startowy" zawierający zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego z dnia [...]r. oraz dodatkowo imienne formularze polecenia przelewu/wpłaty gotówki, ułatwiające dokonywanie opłat abonamentowych. Zawiadomienie to zostało skierowane na adres wskazany przy rejestracji odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, będący adresem zameldowania skarżącej i nie odnotowano zwrotu wysłanej korespondencji. Ponadto nie anulowano zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych a jedynie zastąpiono imienne książeczki opłat indywidualnymi numerami identyfikacyjnymi.

Użytkownicy odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, którzy dokonali rejestracji odbiorników na podstawie przepisów wykonawczych wynikających z ustawy abonamentowej, ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji oraz wcześniejszych uregulowań prawnych, poprzedzających ustawę o opłatach abonamentowych, pozostali abonentami zobowiązanymi do uiszczania opłat (za wyjątkiem osób, które dopełniły formalności zwolnienia od opłat lub wyrejestrowania). Na podstawie obowiązujących przepisów nie anulowano zgłoszonych przez użytkowników wniosków rejestracyjnych, a wyłącznie imienną książeczkę opiat zastąpiono indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Wprowadzona zmiana nie wymagała ponownego zgłoszenia rejestracji używanych odbiorników. Wejście w życie rozporządzenia spowodowało zmianę technologii realizacji usługi radiofonicznej. Poczta Polska została zobowiązana do nadania z urzędu posiadaczom imiennych książeczek radiofonicznych, które zostały wycofane z użytku, indywidualnych numerów identyfikacyjnych. Od grudnia 2008 r. zarówno abonenci już zarejestrowani, Jak i nowi, zaewidencjonowani pozostają pod indywidualnymi numerami, które stanowią osiem ostatnich cyfr w numerze konta bankowego przyporządkowanego danemu abonentowi w celu wnoszenia opłat abonamentowych. !

Poczta Polska realizując rozporządzenie nie dokonywała powtórnej rejestracji odbiorników, potwierdzonej dotychczasowymi dowodami zarejestrowania w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej i nie wzywała zarejestrowanych posiadaczy odbiorników do potwierdzenia ich użytkowania.

Trafność zajętego stanowiska potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2018 r. I GSK 2271/18, w którym stwierdzono, iż zarzucany fakt braku wywiązania się przez wierzyciela z obowiązku, o którym mowa w § 5 ust. 2 rozporządzenia i nie załączenie do akt dowodu wysłania zawiadomienia nie ma znaczenia w kontekście zgłoszenia rejestracji odbiorników rtv, gdyż po dokonaniu rejestracji uiszczenie opłaty abonamentowej staje się obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa. Obowiązek nie przestaje istnieć z uwagi na wejście w życie przepisów ustawy o opłatach abonamentowych jak i rozporządzenia. Podnosząc nieistnienie obowiązku zobowiązany powinien wykazać wyrejestrowanie tego odbiornika. (...) w świetle § 5 ust. 2 rozporządzenia operator nie musi dysponować potwierdzeniem odbioru powiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego (wyroki NSA z 13 grudnia 2016r., II GSK 1297/15, z 1 czerwca 2016 r. II GSK 913/15; z 22 marca 2018 r., II GSK 1343/16; z 30 stycznia 2018 r. II 3012/17; z 11 sierpnia 2017 r., II GSK 3328/15). W wyroku NSA z dnia 11 marca 2020 r., II GSK 1518/19, uznano, iż przesłanie zawiadomienia nie kreuje i nie wpływa na skuteczność czynności Poczty Polskiej będącej operatorem wyznaczonym ( wcześniej publicznym), który z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny. Prawodawca dla skuteczności nadana użytkownikowi odbiornika rtv numeru identyfikacyjnego nie wprowadził wymogu doręczenia zawiadomienia o jego przesłaniu. Przesłanie zawiadomienia ma wobec tego charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu a wierzyciel nie jest zobowiązany do posiadania dokumentu potwierdzającego jego odbiór przez zobowiązanego (wyrok NSA z 13 grudnia 2016 r. II GSK 1297/15). Dla skuteczności czynności nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne również legitymowanie się operatora wyznaczonego (publicznego) dowodem nadania takiej przesyłki (wyrok NSA z 22 czerwca 201 r., II GSK 2262/15, wyrok NSA z 1 czerwca 2016 r. II GSK 913/15).

Samo przesłanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników rtv ma charakter jedynie informacyjny, wtórny do samego nadania tego numeru, a wierzyciel nie jest zobowiązany do posiadania dokumentu potwierdzającego jego odbiór przez zobowiązanego. Zarejestrowanie odbiorników bez ich późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę do istnienia ustawowego obowiązku uiszczania opłat abonamentowych, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej.

Odnosząc się do kwestii wyrejestrowania odbiornika wskazać należy, że w zebranym materiale dowodowym brak jest potwierdzenia zgłoszenia wyrejestrowania odbiorników przed dniem 1 marca 2021 r., zatem do dnia poprzedzającego wyrejestrowanie skarżąca obowiązana była do uiszczania opłat.

Zarzut nieistnienia obowiązku uznać zatem należało za nieuzasadniony.

4.6. W kwestii zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego trafnie, zdaniem Sądu, Dyrektor zwrócił uwagę, iż sytuacja taka ma miejsce wówczas, gdy egzekucja zostaje wszczęta i prowadzona jest przeciwko osobie innej niż zobowiązany, a przypadek taki w niniejszej sprawie nie zaistniał.

Sąd podziela pogląd Dyrektora, że zaistniały w zawiadomieniu błąd w pisowni nazwiska skarżącej - "G." zamiast "., był oczywistą omyłką pisarską powstałą w trakcie wprowadzania danych do systemu informatycznego.

Tym samym nie można przyjąć, że skarżąca nie otrzymała indywidualnego numeru identyfikacyjnego na swoje nazwisko, tj. "G.", ale na nazwisko "G.", a w konsekwencji w postępowaniu egzekucyjnym nie posiadała zarejestrowanych na swoje nazwisko odbiorników.

Nie można także podzielić stanowiska, że na mocy obowiązujących przepisów wszystkie rejestracje odbiorników straciły ważność po roku od dnia wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, zatem w listopadzie 2008 r. operator publiczny miał obowiązek nadania dotychczas zarejestrowanym odbiornikom indywidualnego numeru identyfikacyjnego oraz poinformowania o tym użytkownika.

Mając na uwadze powyższe nie sposób przyjąć, że na jej nazwisko numer identyfikacyjny nie został wystawiony, a z chwilą pozbycia się odbiorników nie miała obowiązku ich wyrejestrowania.

Bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy pozostają przedstawione w skardze okolicznością związane z trudną sytuację rodzinną, zawodową i materialną oraz wskazała, że posiadane przez nią uszkodzone odbiorniki zostały wyrzucone.

4.7. Końcowo zauważyć należy, że Sąd, rozpoznając sprawę w granicach art. 134 p.p.s.a., nie doszukał się naruszenia przepisów prawa procesowego. Art. 7 k.p.a. stanowi, że w toku postępowania organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie z art. 77 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany przede wszystkim w sposób wyczerpujący zebrać rozpatrzyć cały materiał dowodowy (§1). W ocenie Sądu stan faktyczny został ustalony prawidłowo, przepisy prawa właściwie zastosowane, a podjęte rozstrzygnięcia w sposób prawidłowy oraz wyczerpujący uzasadnione i spełnia wymogi określone przepisami prawa. Tym samym nie doszło do naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Powołane w uzasadnieniu wyroki sądów krajowych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.

4.8. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.