Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1522/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 95  ust. 3  pkt 3 i  ust. 4
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.) Anna Mierzejewska Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2013 r. sprawy ze skargi L. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako: “K.p.a.", art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm.) oraz § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. nr 105, poz. 884 ze zm.), decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., nakazującą L. G. i E. G. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W.

Zaskarżona dcyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. Komendant [...] Policji zawiadomił L. G. oraz E. G. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W. z uwagi na wystąpienie okoliczności wskazanych w art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, tj. zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym bez tytułu prawnego, przy braku uprawnień do jego uzyskania.

Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. Komendant [...] Policji, działając na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3, ust. 4, art. 97 ust. 5 ustawy o Policji oraz § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, nakazał L. G. oraz E. G. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W.

Na skutek odwołania L. G. od powyższej decyzji, Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., powołując w podstawie prawnej art. 138 § 2 K.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta [...] Policji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania z powodu zaniechania dopełnienia przez organ I instancji obowiązków wynikających z art. 7 i art. 107 § 3 K.p.a., w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność wykazania, że przedmiotowy lokal mieszkalny pozostaje w dyspozycji Policji.

Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2011 r. Komendant [...] Policji ponownie nakazał L. G. oraz E. G. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W.

W wyniku rozpatrzenia odwołania L. G., decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchylił wyżej wymienioną decyzję Komendanta [...] Policji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż organ I instancji nie zastosował się do wytycznych, zawartych w uzasadnieniu decyzji kasatoryjnej nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r.

Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. Komendant [...] Policji nakazał L. G. oraz E. G. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w W. został przydzielony na podstawie przydziału z dnia [...] października 1962 r. nr [...] S. i Z. W., a do wspólnego zamieszkiwania zostali wskazani córka E. oraz syn A. Po śmierci głównych najemców w przedmiotowym lokalu zamieszkują, bez tytułu prawnego, L. G. oraz E. G. - osoby niezwiązane z resortem spraw wewnętrznych, co stanowi podstawę do orzeczenia o opróżnieniu ww. lokalu.

Nadto organ I instancji wskazał, iż pismem z dnia [...] lutego 2012 r. wystąpił do Wydziału Zasobów Lokalowych [...] W. o potwierdzenie dyspozycji lokalem mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w W. W odpowiedzi uzskano informację, że najem przedmiotowego lokalu wynikał z decyzji administracyjnej o przydziale lokalu, wydanej w 1962 r. przez Komendę Milicji Obywatelskiej, a zatem podlegał przepisom resortowym. Obecnie opróżnienie przedmiotowego lokalu nadal podlega przepisom resortowym.

Od powyższej decyzji L. G. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, wskazując, że w aktach sprawy brak jest dokumentu, potwierdzającego, iż zajmowany lokal mieszkalny pozostawał w dyspozycji Komendy Milicji Obywatelskiej W. w dniu [...] października 1962 r., tj. na dzień wydania przydziału S. i Z. W.

W uzasadnieniu decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., Komendant Główny Policji wskazał, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 90, art. 95 ust. 3 pkt 3 oraz art. 97 ust. 5 ustawy o Policji oraz art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. nr 8, poz. 67 ze zm.).

Wyjaśniając pojęcie "dyspozycyjności" organów Policji, organ odwoławczy wskazał, że pojęciem tym posługuje się art. 90 ustawy o Policji, stanowiąc, że na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. Powołując się na stanowisko Sądu Najwyższego, podniósł, że dyspozycyjność jest związana z prawem organu Policji do decydowania, kto jest uprawniony do zamieszkiwania lokalu lub nie, przy uwzględnieniu przepisów ustawy o Policji.

Tymczasem sporny lokal stanowił już w 1962 r. kwaterę stałą - mieszkanie służbowe dla pracownika Milicji Obywatelskiej, obecnie przekształconej w Policję i tego rodzaju unormowanie było zgodne z ówcześnie obowiązującym i późniejszym ustawodawstwem. Obowiązujący w dacie przydziału przepis art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 30 stycznia 1959 r. - Prawo lokalowe (Dz. U. z 1962 r. nr 47, poz. 227) przewidywał, że nie podlegają publicznej gospodarce lokalami budynki i lokale przeznaczone na zakwaterowanie Milicji Obywatelskiej oraz funkcjonariuszy służby więziennej i zakładów poprawczych. Analogiczną regulację utrzymywały również kolejne ustawy poświęcone tej materii.

Organ podkreślił, że w dniu [...] października 1962 r. przedmiotowy lokal został przydzielony - jako kwatera stała - pracownikom Milicji Obywatelskiej: S. i Z. W. (dziadkom skarżącego), a w decyzji o przydziale zaznaczono wyraźnie, że przedmiotowe mieszkanie jest kwaterą stałą - mieszkaniem służbowym i stosuje się do niego przepisy gospodarki lokalami służbowymi, obowiązujące w organach Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Komendant zauważył, że gdyby przyjąć, iż w dacie przydziału przedmiotowego lokalu nie pozostawał on w dyspozycji służb podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, to decyzja o przydziale nie mogłaby wywrzeć żadnych skutków prawnych, a tym samym objąć swym działaniem (w tamtym czasie) S. i Z. oraz E. i A. - jako członków rodziny osoby uprawnionej. Skutkowałoby to koniecznością przyjęcia stanowiska, że wszystkie osoby zamieszkujące w lokalu, zarówno dziadkowie jak i matka skarżącego E. G. - wówczas W. - zawsze zajmowali sporny lokal bez tytułu prawnego.

Organ podkreślił następnie, że jest bezsporne, iż L. G., jak również E. G. nie uzyskali decyzji o przydziale przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Przydział taki posiadali S. i Z. W. W tej sytuacji należało wyjaśnić, czy skarżący są uprawnieni do lokalu pozostającego w dyspozycji organów Policji.

Organ odwoławczy powołał się na treść art. 88 ustawy o Policji, zgodnie z którym prawo do lokalu mieszkalnego może uzyskać tylko policjant w służbie stałej. Członkowie rodziny policjanta nie posiadają własnego tytułu prawnego do lokalu, a ich uprawnienie do zamieszkania wynika z posiadanego przez policjanta tytułu prawnego. Organ podkreślił, że z art. 89 ustawy o Policji wynika, jakich członków rodziny policjanta uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego. Są to pozostający z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym: 1) małżonek, 2) dzieci (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 25 lat życia, 3) rodzice policjanta i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli ze względu na wiek albo inwalidztwo, albo inne okoliczności są niezdolni do wykonywania zatrudnienia; za rodziców uważa się również ojczyma i macochę oraz osoby przysposabiające.

Wskazane osoby uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego policjantowi, tzn. przy ustalaniu wielkości lokalu mieszkalnego, jaki może być przydzielony policjantowi, a nadto osoby te mogą zamieszkać z policjantem, który posiada tytuł prawny do lokalu. Komendant Główny Policji podkreślił, że uprawnienie członków rodziny policjanta do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym ma charakter pochodny i jest związane z prawem do lokalu, które posiada policjant.

W przypadku natomiast zwolnienia funkcjonariusza ze służby lub też jego śmierci, przepisy ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji określają, kto może uzyskać prawo do lokalu mieszkalnego. Zgodnie z art. 29 ust. 1 tej ustawy, funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub podległych im organów, albo Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby Wywiadu Wojskowego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Ustęp 2 tego artykułu stanowi, że prawo do lokalu mieszkalnego, określone w ust. 1, przysługuje również członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej oraz po zmarłych emerytach i rencistach. Ustęp 3 zaś wskazuje, iż prawo do lokalu mieszkalnego, o którym mowa w ust. 1, przysługuje osobom wymienionym w ust. 2 do czasu przydzielenia zastępczego lokalu mieszkalnego, nie krócej jednak niż na czas posiadania uprawnień do policyjnej renty rodzinnej.

Konkludując, organ stwierdził, że L. G. oraz E. G. bezsprzecznie nie są funkcjonariuszami Policji. W świetle unormowań resortowej ustawy emerytalnej, nie są też członkami rodziny uprawnionymi do renty rodzinnej po funkcjonariuszu. Nie spełniają zatem żadnej z przesłanek ustawowych, która uprawniałaby do zajmowanego lokalu mieszkalnego. Tymczasem konsekwencją zajmowania lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji przez osobę, która nie posiada tytułu prawnego do tego lokalu jest wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu.

L. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wskazaną decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2012 r., wnosząc o jej zmianę poprzez jej uchylenie i ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7 K.p.a., tj. zasady prawdy obiektywnej, art. 11 K.p.a., bowiem organ odwoławczy nie wyjaśnił jasno i precyzyjnie przesłanek, jakimi kierował się przy wydaniu tej decyzji, art. 77 K.p.a., bowiem organ nie zebrał wszystkich dowodów i dokumentów istotnych dla sprawy oraz art. 80 K.p.a., bowiem organ dokonał dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów.

W uzasadnieniu skargi skarżący zakwestionował przyjętą przez organ definicję pojęcia “dyspozycyjności" lokalu. W jego ocenie, istotą problemu w niniejszej sprawie jest brak aktu prawnego (decyzji), na mocy którego przekazano resortowi spraw wewnętrznych przedmiotowy lokal.

Skarżący wskazał, iż przedmiotowa sprawa nadal pozostaje niewyjaśniona, bowiem organ nie podał faktów, które uznał za udowodnione, ani nie wskazał dowodów, na których oparł się, wydając zaskarżone rozstrzygnięcie.

Dodatkowo podniósł, że w myśl uchwały Rady W. nr [...] z dnia [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych, spełnia warunki do zawarcia umowy najmu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "P.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] czerwca 2012 r., utrzymująca w mocy decyzję Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., nie narusza prawa.

Stosownie do treści art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn. z 2005 r., Dz. U. nr 31, poz. 266 ze zm.), do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, do lokali będących w dyspozycji jednostek organizacyjnych Służby Więziennej oraz do lokali pozostających i przekazanych do dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Wywiadu, przepisy ustawy stosuje się, jeżeli przepisy odrębne dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej.

W przypadku lokali mieszkalnych będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, stosuje się przepisy odrębne. I tak, zgodnie z art. 90 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. z 2011 r., Dz. U. nr 287, poz. 1687 ze zm.), na lokale mieszklane dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. Z kolei w myśl art. 88 ust. 1 ww. ustawy, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Zaś zgodnie z art. 89 ustawy, członkami rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego, są pozostający z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym: 1) małżonek; 2) dzieci (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia 25 lat życia; 3) rodzice policjanta i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli ze względu na wiek albo inwalidztwo, albo inne okoliczności są niezdolni do wykonywania zatrudnienia; za rodzców uważa się również ojczyma i macochę oraz osoby przysposabiające. Uprawnienie członków rodziny policjanta do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym ma charakter pochodny i jest związane z prawem do lokalu, które posiada policjant (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1479/07, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst. jedn. z 2004 r., Dz. U. nr 8, poz. 67 ze zm.), funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub podległych im organów, albo Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby Wywiadu Wojskowego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Ustęp 2 tego przepisu stanowi, iż prawo do lokalu mieszklanego, określone w ust. 1, przysługuje również członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej oraz po zmarłych emerytach i rencistach.

Niezależnie od powyższego, należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 97 ust. 5 ustawy o Policji, przydział i opróżnianie mieszkań następuje w formie decyzji administracyjnej.

W rozpatrywanej sprawie decyzją Komendy Milicji Obywatelskiej W. z dnia [...] października 1962 r. nr [...] lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w W. został przydzielony - jako kwatera stała, mieszkanie służbowe - prcownikowi Milicji Obywatelskiej S. W. oraz jego żonie Z. W. W decyzji tej wskazano, że do ww. lokalu stosuje sie przepisy gospodarki lokalami służbowymi, obowiązujące w organach Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Na mocy powyższej decyzji osobami uprawnionymi do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu była córka wyżej wymienionych E. W. (obecnie G.) oraz syn A. W.

Z powyższego wynika zatem, że tylko S. W. i Z. W. posiadali tytuł prawny do spornego lokalu mieszkalnego na podstawie ww. przydziału.

Stąd też skarżący L. G. - wnuk S. W., ani E. G. nie spełniają wyżej wymienionych przesłanek i w tej sytuacji nie posiadają tytułu prawnego do lokalu. Nie można bowiem wywodzić tegoż tytułu jedynie z faktu pozostawania członkiem rodziny po zmarłym funkcjonariuszu, ponieważ, jak wynika z treści powołanego już wyżej art. 29 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), do nabycia prawa do lokalu mieszkalnego wymagane jest jeszcze, aby członek rodziny był uprawniony do renty rodzinnej po zmarłym funkcjonariuszu, a wyżej wymienione osoby tego warunku nie spełniają.

W myśl art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego. Ustęp 4 art. 95 zaś stanowi, iż decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych w tym lokalu. Ponadto, stosownie do treści § 13 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. nr 105, poz. 884), opróżnienie lokalu mieszkalnego następuje w przypadku wystąpienia okoliczności, o których mowa m.in. w art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy.

W świetle powyższego, zgodzić należy się ze stanowiskiem organów orzekających, iż w sprawie niniejszej wystąpiły przesłanki do wydania decyzji, nakazującej opróżnienie przedmiotowego lokalu mieszkalnego.

Bez wpływu na powyższą ocenę pozostają zarzuty skargi, w szczególności te, dotyczące naruszenia przez organy orzekające reguł postępowania dowodowego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.) poprzez zaniechanie wyjaśnienia, że sporny lokal mieszkalny pozostaje w dyspozycji Policji. Z akt sprawy wynika bowiem, że w odpowiedzi na pismo Komendy [...] Policji z dnia [...] lutego 2012 r., skierowane do Wydziału Zasobów Lokalowych [...], Naczelnik tego Wydziału pismem z dnia [...] lutego 2012 r. poinformował, iż najem przedmiotowego lokalu wynikał z decyzji administracyjnej o przydziale lokalu, wydanej w 1962 r. przez Komendę Milicji Obywatelskiej W. i podlegał on przepisom resortowym. Decyzję wydano na rzecz S. i Z. W., a do zajmowania lokalu wraz z nimi uprawniono córkę E. i syna A. Po śmierci S. i Z. W. w lokalu pozostały osoby wywodzące niegdyś swoje uprawnienie do zamieszkiwania w lokalu wraz z najemcami z resortowej decyzji o przydziale lokalu. W tej sytuacji, w ocenie Wydziału, opróżnienie lokalu nadal podlega przepisom resortowym.

Z powyższego, w ocenie Sądu, jednoznacznie wynika, że Urząd [...] nie kwestionuje faktu pozostawania lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. w dyspozycji Policji. Z akt sprawy nie wynika również, aby w okresie od 1962 r. wystąpiły jakiekolwiek zdarzenia prawne, które mogłyby stanowić podstawę do podważenia statusu wyżej wymienionego lokalu.

Na marginesie zauważyć należy, że w aktach sprawy znajduje się podanie z dnia [...] lipca 2010 r., skierowane przez S. W. do Naczelnika Wydziału Nieruchomości Komendy [...] Policji o wyrażenie zgody na wykup lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W., co wskazuje, iż najemca nie kwestionował faktu pozostawania lokalu w dyspozycji organów Policji.

Powyższą analizę i ocenę potwierdza również stanowisko judykatury, gdzie np. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2011 r. (sygn. akt I OSK 124/11; publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) stwierdza się m.in., że "Skoro sporny lokal stanowił już w roku 1976 kwaterę stałą dla funkcjonariusza Policji (dawniej Milicji Obywatelskiej) i tego rodzaju unormowanie było zgodne z ówcześnie obowiązującym i późniejszym ustawodawstwem, to brak jest podstaw do kwestionowania faktu, że przedmiotowy lokal pozostawał i pozostaje w dyspozycji resortu spraw wewnętrznych. Ponadto gdyby przyjąć, że w dacie przydziału tegoż lokalu ojcu odwołującego się w 1976 r. lokal ten nie pozostawał w dyspozycji służb podległych ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji, to decyzja przydziałowa nie mogłaby wywrzeć skutków prawnych".

Nadmienić w tym miejscu należy, że obowiązujący w dacie przydziału ww. lokalu mieszkalnego przepis art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 30 stycznia 1959 r. - Prawo lokalowe (tekst jedn. z 1962 nr 47, poz. 227) przewidywał, że nie podlegają publicznej gospodarce lokalami budynki i lokale przeznaczone na zakwaterowanie Milicji Obywatelskiej oraz funkcjonariuszy służby więziennej i zakładów poprawczych. Analogiczną regulację utrzymywały również kolejne ustawy poświęcone tej materii, tj. ustawa z dnia 16 lipca 1987 r. - Prawo lokalowe (Dz. U. z 1987 r. nr 30, poz. 165 ze zm.), ustawa z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 1998 r. nr 120, poz. 787 ze zm.), i obecnie obowiązująca, powołana już wyżej, ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.

Reasumując, rozpoznając niniejszą skargę Sąd nie dostrzegł naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy prawidłowo bowiem uznał, że organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w stopniu adekwatnym do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a dokonana ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie nosi cech dowolności. Brak jest zatem podstaw do uznania za zasadne zarzutów skargi odnośnie naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. W ocenie Sądu podjęte rozstrzygnięcie zostało również należycie uzasadnione, zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 1 w zw. z art. 11 K.p.a.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.