Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 606/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 65 par. 1, art. 134
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła /spr./ Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik SO (del.) Ewa Partyka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 12 października 2010 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 606/10

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi J. K. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej w skrócie: SKO) w T. z [...].04.2010 r. [....] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Postanowienie to zapadło w następującym stanie faktycznym:

Pismem z 19.02.2010 r. J. K. zwrócił się do Starosty S. o wydanie decyzji w przedmiocie natychmiastowego wstrzymania rozbiórki budynku po byłym sklepie, położonym na działce nr 1154/1 w miejscowości J., prowadzonej przez Wójta Gminy P. Starosta S. postanowieniem z [...].02.2010 r. nr [...] postanowił przekazać podanie J. K. według właściwości Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w S. W. Postanowienie to wydano na podstawie art. 65 § 1 ustawy z 14.06.1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm., zwana dalej k.p.a.). W jego treści zawarto pouczenie, iż służy na nie zażalenie, wnoszone w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia, jako organ właściwy do rozpatrzenia zażalenia wskazano Wojewodę P.. Postanowienie to doręczono J. K. 1.03.2010 r.

J. K. w dniu 19.03.2010 r. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie do Wojewody P. Wojewoda, uznając że nie jest właściwy do jego rozpatrzenia, postanowieniem z [...].04.2010 r. przekazał zażalenie do rozpatrzenia według właściwości SKO w T.

SKO w T. rozpoznając zażalenie J. K. na postanowienie Starosty S. z [...].02.2010 r. w przedmiocie przekazania podania, opisanym na wstępie postanowieniem stwierdziło uchybienie terminu do jego wniesienia. Kolegium wyeksponowało, że postanowienie starosty doręczono żalącemu się w dniu 1.03.2010 r., postanowienie to zawierało pouczenie o terminie do jego zaskarżenia. J. K. wniósł zażalenie dopiero w dniu 19.03.2010 r. i nie wniósł o jego przywrócenie. W podstawie prawnej swego rozstrzygnięcia SKO w T. powołało się na dyspozycję art. 134 k.p.a.

Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie J. K., nie wskazując kierunku jego weryfikacji. Skarga zawiera negatywną ocenę działania Wójta Gminy P., który podjął działania w kierunku rozbiórki budynku, do którego skarżący ma posiadać tytuł prawny. J. K. wskazuje, że po otrzymaniu postanowienia od Starosty S. oczekiwał na odpowiedź od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. W., który dopiero w dniu 19.03.2010 r. poinformował go na piśmie, że nie posiada kompetencji do załatwienia jego źródłowego wniosku o wstrzymanie prac rozbiórkowych przy budynku. W ocenie skarżącego starosta w swoim postanowieniu zawarł szereg nieprawdziwych stwierdzeń i pouczeń o trybie zaskarżenia. Zdaniem J. K. upływ terminu do wniesienia zażalenia został wywołany owym wadliwym działaniem starosty, co wynikać ma z kolei z treści postanowienia Wojewody P. z [...].04.2010 r. Skarga zawiera także prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia przez Sąd, J. K. wywodzi, że uchybienie nie nastąpiło z jego winy, nadto nikt nie pouczył go o możliwości ubiegania się o przywrócenie terminu.

W odpowiedzi na skargę SKO w T. wniosło o jego oddalenie, podkreślając że postanowienie starosty zawierało pouczenie o terminie do wniesienia zażalenia. Termin ten wynosił siedem dni od dnia jego doręczenia i termin ten upłynął bezskutecznie. Wadliwe pouczenie o organie właściwym do rozpatrzenia zażalenia nie miało znaczenia dla konstatacji, że skarżący wniósł je z uchybieniem terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga podlega rozpatrzeniu na podstawie przepisów na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dn.30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz.1270, zwana dalej Ppsa), zaś podstawowym kryterium kontroli jest zgodność zaskarżonego aktu, z prawem. Sąd uwzględniając skargę na postanowienie uchyla je w całości lub w części, jeśli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 Ppsa). Sąd stwierdza ponadto nieważność postanowienia lub jej niezgodność z prawem, jeżeli zachodzą odpowiednie przesłanki, przewidziane w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Niesporne jest, że postanowienie Starosty S. wydane na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. o przekazaniu podania do PINB w S. W. zostało doręczone J. K. w dniu 1.03.2010 r. Niesporne jest także, iż postanowienie to zawierało prawidłowe pouczenie o terminie jego zaskarżenia, choć wadliwe wskazanie organu właściwego do rozpatrzenia jego zażalenia. J. K., co także nie ulega wątpliwości, zaskarżył to postanowienie zażaleniem, które wniósł według pouczenia znajdującego się w postanowieniu starosty, dopiero w dniu 19.03.2010 r. Zażalenie wniesiono zatem niewątpliwie po upływie ustawowego terminu na zaskarżenie postanowienia wydanego na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. Nie jest także kwestionowane, że przed wniesieniem zażalenia J. K. nie ubiegał się o przywrócenie terminu do wniesienia takiego środka zaskarżenia. W tej sytuacji SKO w T. stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia zażalenia prawidłowo skonstatowało ten fakt orzekając w postanowieniu opartym na dyspozycji art. 134 k.p.a. Sąd nie podziela zarzutu skarżącego jakoby o przyczynach uchybienia przez niego terminu do wniesienia zażalenia leżących po stronie Starosty S. wyrzekł Wojewoda P. w postanowieniu z [...].04.2010 r.

Bez znaczenia dla stwierdzenia uchybienia terminu było wadliwe wskazanie organu właściwego do rozpatrzenia zażalenia, nadto nie ma znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego do Sądu postanowienia Kolegium, że J. K. nie był pouczany o możliwości ubiegania się o przywrócenie terminu. Skarżący zresztą nie wskazuje, aby przed wniesieniem zażalenia zwracał się, w szczególności do SKO w T., o udzielenie informacji na temat swoich uprawnień procesowych w sytuacji uchybienia terminu. Co się tyczy prośby o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, jaką w skardze J. K. sformułował, to sąd administracyjny nie jest właściwym adresatem takiego podania, skoro dotyczy ono przywrócenia terminu w postępowaniu administracyjnym.

Zawarte w skardze stwierdzenie – "Wujek Józef ze wschodu i wujek Adolf z zachodu pewnie ustawiliby karabin maszynowy i szybko zrobili z tym porządek..." Sąd odczytuje, jako akceptację ze strony skarżącego działań pozaprawnych. Niezależnie od subiektywnego przekonania skarżącego o nieprawidłowości podejmowanych działań przez organy administracji publicznej dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia prezentowanie podobnych hiperboli porównawczych nie ma najmniejszego znaczenia.

Z tych względów i działając na podstawie art. 151 Ppsa orzeczono jak w sentencji wyroku.