Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1057/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-07-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Spraw Zagranicznych
Treść wyniku: Odmówiono ustanowienia adwokata
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2 w zw. z art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła - Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lipca 2011 r. po rozpoznaniu wniosku K. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi K. S. na pismo Ministerstwa Spraw Zagranicznych z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [....] postanawia: odmówić K.S. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym dotyczącym ustanowienia adwokata.


UZASADNIENIE

W dniu 16 czerwca 2011 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy K. S., w którym wniósł o ustanowienie adwokata.

W niniejszej sprawie zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz.1270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie ustanowienia adwokata jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.)

Podkreślić należy, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka -Medek, wyd. Zakamycze 2005, s. 594). Instytucja przyznania prawa pomocy ma zatem charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadkach osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Może być więc przyznane na wniosek osób bardzo ubogich znajdujących się ze względu na różne zdarzenia życiowe w sytuacji, która nie pozwala im na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, lub gdy ich poniesienie byłoby związane z poniesieniem uszczerbku koniecznego dla wnioskującego i jego rodziny, tj. uniemożliwiłoby zaspokojenie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych.

Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.

Oceniając dane przedstawione w formularzu uznano, że wnioskodawca nie kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata

z urzędu.

Z nadesłanego formularza wynika, że wnioskodawca wspólnie z żoną utrzymują się z dochodów uzyskiwanych z tytułu wynagrodzenia za pracę

w wysokości pomiędzy 4.400,00 do 5.100,00 złotych miesięcznie.

W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca wskazał, że na stałe miesięczne opłaty przeznacza kwotę 1.000,00 złotych. Ponadto kwotę od 150,00 do 300,00 złotych przeznacza na opiekę nad chorym teściem. Podał, że po odliczeniu opłat od dochodów pozostaje mu wspólnie z żoną kwota od 2.000,00 - 3.000,00 złotych.

Wnioskodawca nadmienił, że posiada troje wnucząt. Oświadczył we wniosku, że posiada mieszkanie o pow. 44,45 m ².

Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzono, że wnioskodawca jest w stanie samodzielnie pokryć koszty związane z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru bez spowodowania uszczerbku w koniecznym utrzymaniu dla siebie i małżonki.

Podkreślić bowiem należy, iż instytucja prawa pomocy może mieć zastosowanie jedynie wobec osób znajdujących się w skrajnie trudnej sytuacji materialnej uniemożliwiającej zaspokojenie bieżących potrzeb.

Analizując wysokość środków którymi dysponuje wnioskodawca wspólnie z małżonką uznano, że do takich osób niewątpliwie nie można go zaliczyć.

Wskazać należy, że prawo pomocy nie może być nadużywane w sytuacji gdy, strona posiada stałe dochody. W przedmiotowej sprawie wnioskodawca wraz z małżonką ma zapewnione potrzeby bytowe, o czym świadczy wysokość miesięcznego dochodu jaki wspólnie uzyskują tj. kwota od 4.400,00 -5.100,00 złotych miesięcznie. Fakt posiadania wnuków nie stanowi przesłanki uzasadniającej przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Wnioskodawca nie wskazał, aby wnuki pozostawały we wspólnym gospodarstwie domowym bądź też pozostawały na wyłącznym jego utrzymaniu. Zatem posiadanie przez wnioskodawcę i jego małżonkę miesięcznych dochodów w powyższej wysokości wyklucza możliwość, uznania go za osobę wykazującą trudności w zakresie zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych i nie będącą w stanie ponieść kosztów pełnomocnika z wyboru.

W ocenie referendarza sądowego wnioskodawca ma możliwość przy umiejętnym dysponowaniu posiadanymi środkami pieniężnymi przeznaczenia ich części na wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika, bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania, o którym mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.