Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1232/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art.3 ust.1 , art. 124 ust.1
journal: Dz.U. 2018 poz 173
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jedn.
article: art. 145 par.1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 2 pkt 1, art.4 ust.1,2, art. 5 ust.3,4, art. 7 ust. 3, art. 48 ust.1,2
journal: Dz.U. 2016 poz 195
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Alicja Poznańska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi K. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...]


UZASADNIENIE

Po rozpoznaniu wniosku K. T., zwanej dalej "skarżącą", z dnia 18 kwietnia 2016 r., Prezydent Miasta S., decyzją z dnia [...] r.,

nr [...], wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2026 – j.t. ze zm.), zwanej dalej "k.p.a", art. 3 pkt. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2220 – j.t. ze zm.), zwanej dalej "u.ś.r.", art. 4, art. 5 oraz art. 2 pkt. 11 w związku z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U z 2016 r., poz. 195) dalej zwaną "u.p.p.w.d." orzekł o przyznaniu świadczenia wychowawczego na rzecz pierwszego dziecka L. T. w okresie od dnia 1 sierpnia 2016 r. do dnia 30 września 2017 r.

Następnie, decyzją z dnia [...]., nr [...], wydaną na podstawie art. 151 par. 1 pkt. 2 k.p.a., art. 3 pkt. 1 ustawy

z dnia 28 listopada 2003 r. u.ś.r., art. 4, art. 5 oraz art. 2 pkt. 11 w związku z art. 10

ust. 2 u.p.p.w.d., Prezydent Miasta S. orzekł o:

- uchyleniu w całości decyzji nr [...] z dnia

[...] r. orzekającej o przyznaniu świadczenia wychowawczego na rzecz dziecka, w okresie od 1 sierpnia 2016 r. do 30 września 2017 r.;

- przyznaniu świadczenia wychowawczego na rzecz dziecka, w okresie od 1 sierpnia 2016 r. do 30 września 2016 r.;

- odmowie przyznania świadczenia wychowawczego na rzecz dziecka: w okresie

od 1 października 2016 r. do 30 września 2017 r.

Uzasadniając odmowę przyznania świadczenia wychowawczego w okresie

od 1 października 2016 r. do 30 września 2017 r. organ wyjaśnił, że podczas weryfikacji wniosku na nowy okres zasiłkowy [...], do S. Centrum Świadczeń wpłynęły dokumenty z treści których wynika, że mąż wnioskodawczyni

– W. T. od sierpnia 2016 r. był zatrudniony w jednostce wojskowej –

[...], a wysokość dochodu netto osiągniętego za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, tj. za miesiąc wrzesień 2016 r. wynosi [...] zł. W ocenie organu ta okoliczność miała wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w rodzinie. Dalej organ wywodził, że ww. podjął pracę z dniem 10 sierpnia 2016 r., co oznacza,

że do obliczenia dochodu rodziny należy przyjąć kwotę dochodu netto za miesiąc wrzesień 2016 r. Na tej podstawie dochód w przeliczeniu na członka rodziny (rodzina trzyosobowa) wyniósł [...] zł i w konsekwencji nie kwalifikował do przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w ww. okresie.

Strona pismem z dnia 23 lipca 2018 r. odwołała się od powyższej decyzji podnosząc, że mąż, nie podjął nowego zatrudnienia u innego pracodawcy oraz,

że od dnia 3 lipca 2012 r. pełni czynną służbę wojskową, zaznaczając, że do dnia

10 sierpnia 2016 r., czynna służba wojskowa była pełniona jako służba kandydacka,

a następnie jako zawodowa służba wojskowa. Podniosła również, że okresy zarówno służby kandydackiej jak i służby wojskowej wliczane są do wszystkich uprawnień należnych żołnierzowi, związanych między innymi wysługą lat, czy też nabyciem praw emerytalnych oraz, że w omawianym przypadku nie doszło do przerwania pełnienia czynnej służby wojskowej.

Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 2 pkt 19 lit. c, pkt 20 lit. c, pkt 21, art. 5 ust. 3, art. 7 ust. 3, art. 18 ust. 6 u.p.p.w.d., art. 1 pkt 1, art. 9 ust. 4 i 6, art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2018 r. poz.173 – j.t.), dalej jako "u.s.w.ż.z.", utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy podniósł, że za zasadnością odrębności służby kandydackiej od zawodowej przemawiają właśnie powoływane przez stronę przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Organ odwoławczy wyjaśnił następnie, że zgodnie z:

1) art. 1 pkt 1 w/w ustawy - żołnierzem zawodowym jest żołnierz pełniący stałą albo kontraktową zawodową służbę wojskową,

2) art. 124 ust. 1 w/w ustawy - kandydaci na żołnierzy zawodowych pełnią czynną służbę wojskową jako służbę kandydacką,

3) art. 9 ust. 4 w/w ustawy - stosunek służbowy żołnierza służby stałej powstaje

w drodze powołania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do tej służby,

4) art. 9 ust. 6 w/w ustawy - termin rozpoczęcia pełnienia zawodowej służby wojskowej oraz stanowisko służbowe, na jakim będzie pełniona ta służba, określa rozkaz personalny, a w przypadku żołnierzy kontraktowych - kontrakt,

z zastrzeżeniem art. 14 ust. 3 i 3a."

W ocenie Kolegium w/w przepisy wskazują, że zawodowa służba wojskowa jest służbą wojskową odrębną od służby wojskowej kandydackiej. Ponadto stosunek służbowy żołnierza służby stałej powstaje z dniem powołania w drodze rozkazu personalnego – w niniejszej sprawie wydanego w dniu 10 sierpnia 2016 r. Okoliczność, na którą powołuje się skarżąca, iż okres służby kandydackiej zalicza się do okresu służby, od którego uzależnione są uprawnienia pracownicze żołnierza zawodowego, nie świadczy o tym, że mamy do czynienia z jednym i tym samym stosunkiem służbowym, skoro w/w przepisy wyraźnie wskazują na termin rozpoczęcia służby zawodowej i formę powołania do tej służby.

Ponadto organ odwoławczy uznał, że skoro rodzina strony uzyskała we wrześniu 2016 r. dochód w wysokości [...] zł jako jedyny dochód rodziny, to w przeliczeniu na osobę w rodzinie wynosił on, przy trzech członkach rodziny [...] zł i przekroczył kryterium dochodowe w wysokości [...] zł (art. 5 ust. 3 u.p.p.w.d.). Zgodnie zatem z art. 18 ust. 6 u.p.p.w.d., w przypadku gdy uzyskanie dochodu powoduje utratę prawa do świadczenia wychowawczego, świadczenie nie przysługuje od miesiąca następującego po pierwszym miesiącu od miesiąca, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu i strona utraciła prawo do świadczenia wychowawczego od dnia 1 października 2016 r.

K. T. zaskarżyła powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Szczecinie, wnosząc o rzetelne zbadanie sprawy.

Uzasadniając skargę podniosła, że w toku postępowania administracyjnego doszło do szeregu nieprawidłowości. Powołując się na art. 227 k.p.a. wskazała na zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwy organ albo ich pracowników polegające na pozbawieniu strony możliwości wypowiedzenia się

w niniejszej sprawie oraz przekazaniu przez pracownika socjalnego informacji, z której wynikało, że tylko uzyskanie zatrudnienia jest równoznaczne z uzyskaniem dochodu przez członka rodziny i tylko taka okoliczność obliguje do zgłoszenia tego faktu do organu. Dodatkowo wskazała na naruszenie praworządności poprzez brak zawiadomienia o wznowieniu postępowania, brak możliwości zapoznania się

z materiałem dowodowym w odpowiednim momencie przez co została narażona na konieczność poniesienia dodatkowych kosztów związanych ze sporządzeniem licznych pism w postępowaniu odwoławczym. Zarzuciła również pozbawienie małoletniej córki środków na zaspokojenie niezbędnych potrzeb, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwienie sprawy objawiające się kilkukrotnym wznawianiem postępowania, co skutkowało koniecznością konsultacji z pełnomocnikiem i ponoszenia związanych z tym wydatków.

Ponadto skarżąca podkreśliła, że jej mąż nie podjął nowego zatrudnienia

u innego pracodawcy, bowiem od dnia 3 lipca 2012 r. pełni czynną służbę wojskową, przy czym do dnia 10 sierpnia 2016 r. była ona pełniona jako służba kandydacka,

a od dnia 10 sierpnia 2016 r. jako zawodowa.

W ocenie skarżącej w tej sytuacji nie zachodzi uzyskanie dochodu, o którym mowa w art. 3 pkt 24 lit. c u.ś.r., bowiem z art. 3 ust. 1 i art. 124 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wynika, że jej mąż pełniąc zarówno służbę kandydacką jak i zawodową, pełnił nieprzerwaną czynną służbę wojskową. Dodatkowo skarżąca zwróciła uwagę, że okres zarówno służby kandydackiej jak i zawodowej służby wojskowej wlicza się do wszystkich uprawnień należnych żołnierzowi, związanych między innymi z wysługą lat, nabyciem praw emerytalnych. Nie istnieją wobec tego podstawy, aby uznać, że doszło do uzyskania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a w konsekwencji, że doszło także do uzyskania dochodu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 31 stycznia 2019 r., pełnomocnik skarżącej przedłożył zaświadczenie wystawione przez Dowódcę Jednostki Wojskowej Nr [...], z którego wynika, że mąż skarżącej pełni od dnia 3 lipca 2012 r. nieprzerwaną czynną służbę wojskową, aktualnie na stanowisku służbowym w [...], której płatnikiem jest [...]. W zaświadczeniu wskazano również, że dla celów organizacyjnych wypłatę organizują Wojskowe Oddziały Gospodarcze, właściwe ze względu na miejsce pełnienia służby i w niniejszej sprawie zmiana płatnika nastąpiła w związku ze zmianą stanowiska służbowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 - j.t.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – j.t. ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Natomiast stosownie do art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Przeprowadzona przez sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała,

że skarga jest zasadna, a podniesione w niej argumenty zasługują na uwzględnienie.

Przystępując do rozpoznania sprawy wyjaśnić należy, że stosownie do art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka i zgodnie z art. 18 ust. 1 u.p.p.w.d. ustalane jest na okres od dnia 1 października do dnia 30 września roku następnego.

W myśl art. 5 u.p.p.w.d. świadczenie wychowawcze przysługuje osobom,

o których mowa w art. 4 ust. 2 ww. ustawy, w wysokości 500,00 zł miesięcznie na dziecko w rodzinie. Przysługuje ono także na pierwsze dziecko, jeżeli dochód rodziny

w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł, zaś jeżeli członkiem rodziny jest dziecko niepełnosprawne - kwoty 1.200,00 zł (art. 5 ust. 3 i ust. 4 ww. ustawy).

Zgodnie z art. 2 pkt 1 u.p.p.w.d. pojęcie "dochód" oznacza dochód w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych, a zatem dochodem są po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób m.in. przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1509 – j.t. ze zm.), pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne (art. 3 ust. 1 lit. a) u.ś.r.). Z kolei "dochód członka rodziny" oznacza przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 1 – 3a, które regulują instytucje utraty i uzyskania dochodu (art. 2 pkt 2 u.p.p.w.d.).

W sytuacji uzyskania dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, ustalając dochód członka rodziny lub dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, osiągnięty w tym roku dochód dzieli się przez liczbę miesięcy, w których dochód ten był uzyskiwany, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na jaki ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczenia wychowawczego (art. 7 ust. 2 u.p.p.w.d.).

Z art. 2 pkt 19 lit. c) u.p.p.w.d. wynika, że "utrata dochodu" oznacza utratę dochodu spowodowaną utratą zatrudnienia, lub innej pracy zarobkowej, natomiast "uzyskanie dochodu", zgodnie z art. 2 pkt 20 lit. c) tej ustawy oznacza uzyskanie dochodu spowodowane uzyskaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, który sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, iż utratę zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, o której mowa w art. 2 pkt 19 lit. c u.p.p.w.d., należy wiązać

z rozwiązaniem konkretnego stosunku prawnego, a zmiana warunków pracy, nie jest tożsama z jej utratą. Podkreślano także, przed zmianą ustawy o pomocy państwa

w wychowywaniu dzieci, dokonaną ustawą z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z systemami wsparcia rodzin (Dz. U. z 2017 r. poz. 1428), że w przypadku zawarcia kolejnej umowy o pracę u tego samego pracodawcy bezpośrednio następującej po poprzedniej umowie należy uznać, że jest to kontynuacja poprzedniego zatrudnienia (zob. wyrok NSA z dnia 10 listopada 2016 r., I OSK 1386/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 maja 2017 r., IV SA/Po 198/17, dostępne w CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Aktualnie, stosownie do wprowadzonego w art. 7 u.p.p.w.d., wskazaną wyżej ustawą zmieniającą ust. 3a, przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu nie stosuje się do dochodu z tytułu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej i dochodu z tytułu wyrejestrowania lub rozpoczęcia pozarolniczej działalności gospodarczej, jeżeli członek rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego utracili dochód z tych tytułów i w okresie 3 miesięcy, licząc od dnia utraty dochodu, uzyskali dochód u tego samego pracodawcy lub zleceniodawcy lub zamawiającego dzieło lub ponownie rozpoczęli pozarolniczą działalność gospodarczą.

W badanej sprawie kwestią sporną pozostaje, czy na skutek zmiany stosunku służbowego i przejścia ze służby kandydackiej do służby stałej, doszło jednocześnie do utraty i uzyskania dochodu, co uzasadniałoby pominięcie dochodów uzyskanych przez męża skarżącej w okresie służby kandydackiej na skutek uznania ich za dochód utracony i przyjęcie za podstawę oceny sytuacji dochodowej rodziny dochodu uzyskanego po podjęciu zawodowej służby wojskowej. Takie stanowisko w sprawie zaprezentował organ wywodząc, że w badanej sprawie doszło do wygaszenia jednego stosunku służbowego (służby kandydackiej) i nawiązania nowego stosunku służbowego (zawodowej służby wojskowej) oraz, że brak jest podstaw do uznania, iż jest to ten sam stosunek służbowy. Przy czym organ podkreślił, iż na odrębność służby kandydackiej

i zawodowej wskazuje również i to, że stosunek służbowy żołnierza pełniącego zawodową służbę wojskową powstaje z dniem powołania w drodze rozkazu personalnego. W opozycji do stanowiska organu pozostaje argumentacja skarżącej, która konsekwentnie w toku postępowania wskazywała na to, że zarówno kandydacka jak i zawodowa służba wojskowa są formą pełnienia czynnej służby wojskowej.

W ocenie sądu stanowisko skarżącej zasługuje na uwzględnienie, bowiem analiza przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowej prowadzi do wniosku, iż brak jest uzasadnienia dla uznania, na potrzeby postępowania w sprawie świadczenia wychowawczego, iż pełnienie służby w ramach czynnej służby wojskowej jako służby kandydackiej, a następnie zawodowej stanowi podstawę do uznania, iż doszło do utraty i uzyskania zatrudnienia, a w następstwie utraty i uzyskania dochodu.

Na kanwie przedmiotowej sprawy zauważyć bowiem należy, że czynną służbę wojskową pełni zarówno kandydat na żołnierza w służbie kandydackiej jak i żołnierz zawodowy, na co wskazuje brzmienie art. 3 ust. 1 i art. 124 ust. 1 o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Przy czym zarówno kandydat na żołnierza zawodowego, jak i żołnierz zawodowy powoływani są do służby rozkazem personalnym, co wynika odpowiednio z art. 124 ust. 4 i art. 9 ust. 4 wskazanej ustawy.

Do podobnego wniosku skłania analiza kolejnych przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a przede wszystkim fakt, iż regulacje dotyczące służby kandydackiej znalazły się w tym akcie prawnym, co wskazywać może na zamiar zachowania jednolitości regulacji w stosunku do żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową. Zauważyć bowiem należy, że kandydaci na żołnierzy zawodowych podejmują czynną służbę wojskową, której celem jest wykształcenie zarówno kadry oficerskiej jak i szeregowych żołnierzy zawodowych. Kariera żołnierza zawodowego

i jego powołanie do pełnienia zawodowej służby wojskowej uzależnione są zatem

od ukończenia edukacji w uczelni wojskowej, szkole podoficerskiej bądź ośrodku szkolenia. Nie ulega wątpliwości, że etap kształcenia jest koniecznym elementem awansu zawodowego i odbywa się w ramach czynnej służby wojskowej, w jednostkach sprofilowanych na przygotowanie żołnierzy do pełnienia skonkretyzowanej służby wojskowej, określanej jako zawodowa, w zależności od rodzaju ukończonej uczelni, szkoły bądź ośrodka kształcenia. Przy czym regulacje dotyczące sposobu powoływania do zawodowej służby wojskowej, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 09 marca 2010 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej (Dz.U. z 2015 r. poz. 1299) wskazują na zachowanie ciągłości w pełnieniu czynnej służby wojskowej przez żołnierzy, którzy kończą służbę kandydacką i podejmują następnie zawodową służbę wojskową. W § 2 tego aktu wskazano, że rektor-komendant uczelni wojskowej przesyła dyrektorowi departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr wykaz żołnierzy służby kandydackiej kończących uczelnię wojskową o których mowa w art. 11 ust. 1 ustawy, szkolenie w uczelni wojskowej, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy, oraz szkolenie wojskowe, o którym mowa w art. 124a ust. 2 ustawy planowanych do powołania do zawodowej służby wojskowej na 90 dni przed planowanym terminem promocji i na 60 dni przed planowanym terminem promocji – w przypadku szkolenia trwającego do 3 miesięcy (ust. 1). Podobnie wniosek zbiorczy o mianowanie na pierwszy stopień oficerski jest wysyłany na trzydzieści pięć dni przed planowanym terminem promocji (ust. 2). Celem powyższych czynności jest określenie stanowiska służbowego żołnierzy, wydania postanowienia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej

w sprawie mianowania żołnierzy na pierwszy stopień oficerski oraz rozkaz o ich wyznaczeniu na stanowiska służbowe.

Nie ulega również, w świetle art. 130 ust. 1 u.s.w.ż.z. wątpliwości, że żołnierz

w służbie kandydackiej otrzymuje uposażenie, przy czym jak wskazano w ust. 3 tego przepisu, jego wysokość powinna zostać ustalona w przepisach wykonawczych na poziomie nie niższym niż uposażenie żołnierzy odbywających zasadniczą służbę wojskową. Zatem charakter należności wypłacanych z tytułu pełnienia służby kandydackiej – uposażenie, nie różni się od charakteru należności otrzymywanych przez żołnierzy zawodowych w służbie stałej. Co prawda jego wysokość jest określana na podstawie innych przepisów, ale w dalszym ciągu mamy do czynienia

z uposażeniem.

W świetle powyższych regulacji nie sposób zatem uznać, że mąż skarżącej, na skutek zakończenia służby kandydackiej zaprzestał pełnienia czynnej służby wojskowej, skoro bezpośrednio po tym został powołany do zawodowej służby wojskowej, a w konsekwencji, że doszło do utraty zatrudnienia i utraty dochodu w świetle przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.

Nie może o tym również przesądzić okoliczność, iż w badanej sprawie doszło do zmiany płatnika. Należy bowiem mieć na uwadze specyfikę pełnienia służby wojskowej i powszechnie znany fakt, iż żołnierze – w zależności od potrzeb, przenoszeni są do różnych jednostek wojskowych. Następuje wówczas zmiana płatnika, co wynika także z przedłożonego przez pełnomocnika skarżącej zaświadczenia. Nie oznacza to jednak, że na skutek przeniesienia żołnierza do innej jednostki i zmiany płatnika jego uposażenia ma miejsce utrata zatrudnienia i co za tym idzie utrata dochodu. Podobnie, w ocenie sądu, należy potraktować przejście żołnierza w służbie kandydackiej do zawodowej służby wojskowej. Brak jest bowiem uzasadnienia, dla przyjęcia, że żołnierz pełniący czynną służbę wojskową, którego uposażenie finansowane jest z budżetu Ministerstwa Obrony Narodowej, a zmianie – na skutek zmiany jego statusu po ukończeniu uczelni, szkoły bądź odbyciu kursu w ośrodku szkolenia ulega płatnik, traci

i uzyskuje zatrudnienie. Doszło zatem błędnej wykładni przez organ art. 7 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy, sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta S..

Przy ponownym rozpoznaniu niniejszej sprawy organ powinien mieć na uwadze powyższe wskazania i dokonaną przez sąd ocenę prawną.