Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 278/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 228 § 1 pkt.2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 8 maja 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Claudia Kozłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 maja 2013 roku sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 6 listopada 2012 r. Burmistrz B. określił "A" sp. z o.o. (dalej: skarżąca) wysokość podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie 6.790 zł.

Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja Burmistrza B. z dnia 6 listopada 2012 r., zgodnie z potwierdzeniem odbioru zwróconym przez pocztę, została doręczona skarżącej w dniu 8 listopada 2012 r., a odwołanie od niej nadano na poczcie w dniu 26 listopada 2012 r. Należało zatem uznać, że zostało ono wniesione po upływie 14 dniowego terminu do jego złożenia, co skutkuje wydaniem postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku "A" wniosła o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 grudnia 2012 r., zarzucając mu naruszenie art. 228 § 1 pkt 2 oraz art. 122, 123 § 1, 187 § 1 i 2, 188, 190 § 1 i 2, 191, 200 § 1, 217 § 1 i 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że odwołanie zostało wniesione w terminie, albowiem decyzja Burmistrza B. została jej doręczona w dniu 12 listopada 2012 r., a nie jak to błędnie przyjął organ odwoławczy w dniu 8 listopada 2012 r.

Skarżąca podniosła, że w zwrotnym poświadczeniu odbioru zwróconym przez pocztę podane są dwie daty: 8 listopada i 12 listopada. Przy czym datą doręczenia jest data 12 listopada, co ma potwierdzać kserokopia koperty przedłożona przy skardze.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ wskazał, że z akt postępowania w sposób jednoznaczny wynika, że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona skarżącej w dniu 8 listopada 2012 r. Jednocześnie załączona do skargi kserokopia koperty z datą 12 listopada 2012 r. nie jest częścią przesyłki poleconej, którą skarżącej doręczono decyzję Burmistrza B. z dnia 6 listopada 2012 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej w dalszej części "p.p.s.a", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, dalej: O.p.) odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie.

Treść art. 228 § 1 pkt 2 O.p. wskazuje wyraźnie, że organ odwoławczy, w przypadku przekroczenia terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1, stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych rozstrzygnięcie polegające na stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia zamyka stronie drogę do merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy. Dlatego też podjęcie takiego rozstrzygnięcia wymaga, aby nie istniały żadne wątpliwości co do rzeczywistej daty doręczenia orzeczenia organu pierwszej instancji (wyroki WSA w Warszawie z dnia 15 lutego 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 1773/07 opublik. Lex nr 464057 oraz z dnia 12 stycznia 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 2079/06 opublik. Lex nr 294985).

W rozpoznawanej sprawie, wbrew stanowisku zaprezentowanemu w skardze, data doręczenia decyzji Burmistrza B. określającej skarżącej podatek od nieruchomości za 2011 r., nie budzi żadnych wątpliwości, które miałyby uzasadniać konieczność dodatkowego wyjaśnienia tej kwestii przez organ odwoławczy.

W aktach sprawy znajduje się zwrotnie poświadczenie obioru tej decyzji, na którym znajdują się cztery daty:

1) data decyzji w formie pisanej: 6 listopada 2012 r.,

2) data doręczenia w formie pieczątki: 8 listopada 2012 r., przy tej dacie znajduje się również czytelny podpis osoby upoważnionej do odbioru korespondencji (Ł.),

3) w prawym górnym rogu znajduje się pieczęć urzędu oddawczego, na której widnieje data 9 listopada 2012 r.,

4) na odwrocie poświadczenia znajduje się w formie pieczątki data doręczenia 8 listopada 2012 r., a obok niej nieczytelny podpis doręczyciela.

Z wyjaśnień organu pierwszej instancji wynika także jednoznacznie, że w dniu 6 listopada 2012 r. nie sporządzano, poza decyzją w przedmiocie podatku za 2011 r., żadnych innych pism – ewidentna omyłka w numerze decyzji podanej na zwrotnym poświadczeniu nie pozostawia zatem, w ocenie Sądu, żadnych wątpliwości co do zawartości przesyłki.

Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie widnieje przy tym wskazywana przez pełnomocnika skarżącej data 12 listopada 2012r. Data ta widnieje natomiast na dołączonej do skargi kserokopii koperty. Nie może przy tym ujść uwadze, na co zwróciło uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę, że koperta ta zawiera pozostałości zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki niestosowanego w korespondencji urzędowej.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że organ odwoławczy stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia odwołania, zobligowany był do wydania postanowienia na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Data doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, w świetle przedłożonych Sądowi akt sprawy, wbrew stanowisku prezentowanemu przez skarżącą przed organem odwoławczym oraz przed Sądem, nie mogła budzić, i nie budzi żadnych wątpliwości.

Stąd za nieuzasadnione uznać należało zarzuty naruszenia art. 228 § 1 pkt 2 oraz art. 122, 123 § 1, 187 § 1 i 2, 188, 190 § 1 i 2, 191, 217 § 1 i 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej.

Co się zaś tyczy zarzutu naruszenia art. 200 § 1 O.p., zauważyć trzeba, że zawiadomienie strony o przysługującym jej prawie wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, wyrażone w przepisie 200 O.p., będącym konkretyzacją zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu ujętej w art. 123 O.p., stanowi gwarancję dla strony wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji organu podatkowego. Użyte w tym przepisie wyrażenie "przed wydaniem decyzji", zdaniem Sądu skutkuje uznaniem, że wyrażona w art. 200 O.p. zasada nie będzie miała zastosowania do postanowień. Istota regulacji zawartej w tym przepisie sprowadza się bowiem do zagwarantowania stronie prawa do zajęcia ostatecznego stanowiska przed wydaniem merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Ma on zatem zastosowanie do tych sytuacji, gdy organ w sposób władczy orzeka o uprawnieniach lub obowiązkach podatnika, kreując jego sytuację prawnopodatkową. Nie stosuje się go do rozstrzygnięć o charakterze proceduralnym, nie odnoszących się do meritum sprawy. Przepis ma bowiem gwarantować możliwość wypowiedzenia się co do materiału dowodowego, który odnosi się do przedmiotu toczącego się postępowania; w niniejszej sprawie byłaby to zatem możliwość wypowiedzenia się o materiale dowodowym stanowiącym podstawę do wydania decyzji ustalajacej wysokość zobowiązania podatkowego. Potwierdzeniem stanowiska Sądu jest również treść regulacji zawartej w art. 219 O.p., który odsyłając w zakresie instytucji postanowienia do odpowiedniego stosowania przepisów innych rozdziałów ordynacji podatkowej, nie zawiera odesłania do przepisu art. 200 O.p.

Zauważyć przy tym należy, że skarżąca przed wydaniem zaskarżonego postanowienia przedstawiła swoje stanowisko w kwestii daty doręczenia decyzji organu pierwszej instancji w piśmie z dnia 12 grudnia 2012 r.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.