Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1171/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Skarżony organ: Minister Edukacji i Nauki
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Marcin Rusinowicz-Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi L. D. na decyzję Ministra Edukacji i Nauki z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium za znaczące osiągnięcia na rok akademicki 2021/2022 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Edukacji i Nauki na rzecz L. D. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Minister Edukacji i Nauki decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2022 r., na podstawie art. 359 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. — Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2022 r. poz. 574, z późn. zm.) zwanej dalej u.p.s.w.n. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku Rektora Uniwersytetu [...] odmawiani przyznania L. D. studentowi Uniwersytetu [...], kierunek [...], stypendium Ministra Edukacji i Nauki za znaczące osiągnięcia na rok akademicki 2021/2022.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 359 u.p.s.w.n., stypendium ministra może otrzymać student wykazujący się znaczącymi osiągnięciami naukowymi lub artystycznymi związanymi ze studiami, lub znaczącymi osiągnięciami sportowymi. Stypendium przyznaje minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego na wniosek rektora. Stypendium jest przyznawane na rok akademicki.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2021 r. poz. 478, 619, 1630 i 2141), stypendia ministra: 1) przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat; 2) nie przysługują studentowi posiadającemu tytuł zawodowy: a) magistra, magistra inżyniera albo równorzędny, b) licencjata, inżyniera albo równorzędny, jeżeli ponownie podejmuje studia pierwszego stopnia.

Minister podał, że przepis art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2021 r. poz. 478, 619, 1630 i 2141) wskazywał, że świadczenia stypendialne, w tym stypendium ministra, przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat. Oznaczało to łączny okres (nieprzekraczający 6 lat kalendarzowych, tj. 72 miesięcy), w którym danej osobie przysługuje możliwość ubiegania się o świadczenia w ramach studiów - niezależnie od ich rodzaju i długości trwania, jak też uczelni, na których są odbywane. Okres ten biegł od momentu rozpoczęcia studiów po raz pierwszy do ukończenia studiów albo do czasu skreślenia z listy studentów, zaś okresy studiowania sumowały się. Organ stwierdził, że dla biegu tego okresu nie miało znaczenia, czy student występował o świadczenia oraz czy je pobierał. Termin ten biegł również wówczas, gdy osoba znajdowała się na urlopie od zajęć, ale pozostawała na studiach. Po upływie tego sześcioletniego okresu następowała utrata prawa do otrzymania stypendium ministra.

W dniu 25 października 2021 r. - za pomocą Zintegrowanego Systemu Usług dla Nauki/Obsługi Strumieni Finansowania (ZSUN/OSF) - Rektor Uniwersytetu [...] złożył wniosek o przyznanie studentowi stypendium Ministra za znaczące osiągnięcia na rok akademicki 2021/2022.

Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 kwietnia 2019 r. w sprawie stypendiów ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki dla studentów i wybitnych młodych naukowców (Dz. U. z 2022 r. poz. 428), stypendium dla studenta uczelni nadzorowanej przez ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki na dany rok akademicki może zostać przyznane studentowi, który: w poprzednim roku akademickim zaliczył rok studiów oraz uzyskał wpis na kolejny rok studiów w danym roku akademickim. Zgodnie z ust. 2, ww. wymogów nie stosuje się do studenta, który w roku złożenia wniosku o przyznanie stypendium został przyjęty na studia drugiego stopnia.

Organ wskazał, że na podstawie danych zawartych w systemie teleinformatycznym POL-on (Zintegrowany System Informacji o Szkolnictwie Wyższym i Nauce) ustalono, że L. D. rozpoczął studia po raz pierwszy w dniu 1 października 2014 r. (a nie w dniu 1 października 2016 r. - jak wskazano we wniosku). Od października 2014 r. do czerwca 2015 r. student odbywał studia I stopnia na kierunku biologia w Uniwersytecie [...] w [...]. Natomiast na kierunku [...], z którego ubiegał się o stypendium, student studiuje od dnia 1 października 2016 r. (obecnie VI rok jednolitych studiów magisterskich na kierunku [...] w Uniwersytecie [...]). Z dokonanych ustaleń wynika, że do dnia 30 września 2021 r. okres studiowania wynosił 69 miesięcy i obejmował okres 12 semestrów. Okres 6 lat (72 miesięcy) studiowania upłynął więc w dniu 31 grudnia 2021.

W związku z powyższym, już od ww. daty studentowi nie przysługiwało prawo do otrzymania stypendium ministra, gdyż okres odbywania przez niego studiów przekroczył 6 lat (72 miesiące), nawet przy uwzględnieniu przerw w studiowaniu, w których student nie posiadał statusu studenta.

Organ dodał, że ustawa z dnia 17 listopada 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2232, 2459, z 2022 r. poz. 526) wprowadziła od drugiego semestru roku akademickiego 2021/2022 nowe brzmienie art. 93 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Wskazał, że zgodnie ze znowelizowanym art. 93 ust. 3 ustawy, stypendia ministra nie przysługują studentowi posiadającemu tytuł zawodowy: 1) magistra, magistra inżyniera albo równorzędny; 2) licencjata, inżyniera albo równorzędny, jeżeli ponownie podejmuje studia pierwszego stopnia. W myśl ust. 4, łączny okres, przez który przysługują stypendia ministra wynosi 12 semestrów, bez względu na ich pobieranie przez studenta, z zastrzeżeniem że w ramach tego okresu świadczenia przysługują na studiach: 1) pierwszego stopnia - nie dłużej niż przez 9 semestrów; 2) drugiego stopnia - nie dłużej niż przez 7 semestrów. Natomiast zgodnie z ust. 5, łączny okres, o którym mowa w ust. 4, jest dłuższy o 2 semestry w przypadku, gdy student podjął jednolite studia magisterskie, których czas trwania określony w przepisach prawa wynosi 11 albo 12 semestrów.

Zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 17 listopada 2021 r. o zmianie ustawy — Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz niektórych innych ustaw, do przyznawania świadczeń, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w pierwszym semestrze roku akademickiego 2021/2022 stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Co oznacza, że do przyznawania świadczeń, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1, w drugim semestrze roku akademickiego 2021/2022 stosuje się nowe brzmienie art. 93 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.

Organ zaznaczył jednak, że stypendia ministra są przyznawane - zgodnie z art. 359 ust. 3 ustawy - na cały rok akademicki, a nie na semestr. W związku z powyższym, pomimo zmiany przepisów, w wyniku której stypendium ministra przysługiwałoby od drugiego semestru roku akademickiego 2021/2022, Minister nie mógł przyznać stypendium jedynie na semestr.

Decyzja Ministra Edukacji i Nauki nr [...] z dnia [...] kwietnia 2022 r. stała się przedmiotem skargi L. D., reprezentowanego przez radcę prawnego, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce poprzez jego błędną wykładnię, a mianowicie utożsamianie pojęcia przysługiwania świadczeń z pojęciem posiadania statusu studenta, a w efekcie uznanie przez Ministra Edukacji i Nauki, że w pierwszym semestrze roku akademickiego 2021/2022 skarżącemu nie przysługiwały uprawnienia do ubiegania się o stypendium Ministra Edukacji i Nauki,

- art. 16 ustawy z dnia 17 listopada 2021 r. o zmienia ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz niektórych innych ustaw w zw. z art. 93 ust. 2 pkt 1 oraz art. 359 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce poprzez jego błędną wykładnię, a mianowicie przyjęcie, iż skoro do przyznawania świadczeń w pierwszym semestrze roku akademickiego 2021/2022 stosuje się przepisy ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym w brzmieniu sprzed 18 grudnia 2021 r., a świadczenie w postaci stypendium Ministra Edukacji i Nauki za znaczące osiągnięcia jest przyznawane na cały rok akademicki, to stosując przepisy ustawy Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce w brzmieniu po 18 grudnia 2021 r., brak jest podstaw do przyznania stypendium Ministra Edukacji i Nauki za znaczące osiągnięcia w roku akademickim 2021/2022, ponieważ wskazane świadczenie przysługiwało skarżącemu wyłącznie w drugim semestrze roku akademickiego 2021/2022.

W uzasadnieniu pełnomocnik rozszerzył argumentację zarzutów skargi. Powołując się na poglądy prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazał,

że literalne brzmienie przepisu art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. wskazuje na to, że okres 6 lat należy utożsamiać z okresem faktycznego otrzymywania czy pobierania konkretnego świadczenia podczas studiowania na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia lub jednolitych studiach magisterskich, a nie jak to zostało przyjęte w zaskarżonej decyzji wyłącznie z okresem samego studiowania. Pełnomocnik powołał m.in. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 15 września 2021 r., sygn. akt II SA/Go 477/21, wyrok NSA z dnia 8 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3913/21, wyrok NSA z dnia 7 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3596/21). Pełnomocnik wskazał, że w art. 93 u.p.s.w.n. w brzmieniu sprzed 18 grudnia 2021 r. mowa jest o okresie faktycznego pobierania świadczeń, nie zaś o okresie możliwego, potencjalnego otrzymywania takich świadczeń z racji samego posiadania statusu studenta. Pełnomocnik wskazał też m.in., że do przyznania świadczenia dochodzi w momencie wydania decyzji. Zdaniem pełnomocnika organ winien był zastosować wyłącznie przepisy ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym w nowym brzmieniu przy ocenie przesłanek do przyznania stypendium Ministra. Bez znaczenia również, zdaniem skarżącego, jest tutaj treść art. 359 ust. 3 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce, zgodnie z którą stypendium Ministra przyznawane jest na rok akademicki. Przepis ten stanowi bowiem o okresie, na jaki przyznawane jest stypendium, nie tworząc tym samym, jak błędnie przyjął organ, materialnoprawnej przesłanki przyznawania samego stypendium.

Minister Edukacji i Nauki, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko organu zawarte w decyzji. Pełnomocnik odniósł się do zarzutów skargi. Wskazał m.in., że w przypadku niniejszej skargi, student utracił prawo do otrzymania stypendium w dniu 31 grudnia 2021 r. (upłynął okres 6 lat studiowania). Tak więc w okresie od 1 stycznia do 28 lutego 2022 r. stypendium mu nie przysługiwało, zaś od początku semestru letniego, w którym Minister podjął decyzję, student ponownie uzyskał prawo do stypendium ministra. Wynika to z tego, że jako studentowi 6-letnich studiów magisterskich (kierunek [...]), okres przysługiwania stypendium uległ wydłużeniu z 6 lat (72 miesięcy) do 14 semestrów. Pełnomocnik wskazał również, że procedura rozpatrywania wniosków jest procesem złożonym z kilku etapów. Odbywa się w systemie teleinformatycznym ZSUN/OSF. Brak spełniania przez studenta warunków został stwierdzony w trakcie oceny formalnej w grudniu 2021 r. Już wtedy status wniosku w systemie ZSUN/OSF został ustawiony na "niespełniający wymogów formalnych". Pełnomocnik wskazał, że wniosek nie podlegał ocenie merytorycznej. W odpowiedzi na skargę wskazano dodatkowo, że po dokonaniu wstępnej oceny wniosku - ściśle według stosowanych Wytycznych oceny wniosków na rok akademicki 2021/2022 - z ostrożności uznając maksymalną możliwą punktację dla danych osiągnięć - wniosek studenta uzyskałby maksymalnie 36,5 pkt. Natomiast w dyscyplinie nauk medycznych, która została wskazana we wniosku L. D. jako dyscyplina wiodąca próg punktowy uprawniający do otrzymania stypendium wynosił 42,25 pkt. W niniejszym konkursie osoby uzyskujące próg poniżej 42,25 pkt nie otrzymywały stypendium. Nawet gdyby wniosek został dopuszczony do oceny merytorycznej od samego początku i Minister nie odmówiłby przyznania stypendium z przyczyn formalnych, student i tak stypendium by nie otrzymał.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlegała uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 359 ust. 1 u.p.s.w.n., stypendium ministra może otrzymać student wykazujący się znaczącymi osiągnięciami naukowymi lub artystycznymi związanymi ze studiami, lub znaczącymi osiągnięciami sportowymi. Stypendium przyznaje minister na wniosek rektora (ust. 2). Stypendium jest przyznawane na rok akademicki (ust. 3).

Stosownie zaś do art. 16 ustawy z dnia 17 listopada 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2232) do przyznawania świadczeń, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w pierwszym semestrze roku akademickiego 2021/2022 stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Stąd też w sprawie – w odniesieniu do pierwszego semestru roku akademickiego 2021/2022 miał zastosowanie art. 93 u.p.s.w.n. w brzmieniu obowiązującym do dnia 17 grudnia 2021 r.

Zgodnie z art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, świadczenia, o których mowa m.in. w art. 359 ust. 1 przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat.

Zdaniem organu, w świetle ww. przepisu stypendium ministra nie może zostać przyznane studentowi, który na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich posiada status studenta przez okres dłuższy niż 6 lat. Skoro skarżący posiadał status studenta od 1 października 2014 r. do czerwca 2015 r. oraz nieprzerwanie od października 2016 r., to okres 6 lat, w którym mógł otrzymywać stypendium ministra, upłynął w dniu 31 grudnia 2021 r. Zatem jego uprawnienie do uzyskania stypendium wygasło, co skutkowało wydaniem decyzji odmownej.

Zdaniem Sądu ze stanowiskiem organu nie można się zgodzić. Przyjęta przez organ wykładnia powołanego przepisu jest błędna, a w związku z tym, że stanowiła ona podstawę odmowy przyznania stypendium ministra, naruszenie prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy. Organ błędnie przyjął, że pojęcie "przysługiwania świadczenia" jest pojęciem tożsamym z pojęciem "posiadania statusu studenta". Tymczasem takie rozumienie tego pojęcia nie wynika z treści cytowanego przepisu. Wobec braku ustawowej definicji pojęcia "świadczenie przysługuje", jakie zostało użyte w art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n., należało je odczytywać zgodnie z jego znaczeniem w języku potocznym i odnosić do świadczenia, które zostało przyznane studentowi po spełnieniu wszystkich kryteriów. W związku z tym, 6-letni okres, o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. należy odnosić do okresu, w którym student spełnia przesłanki otrzymywania pomocy finansowej określonej w ustawie i jednocześnie jest beneficjentem takiej pomocy.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 czerwca 2022 r. sygn. akt III OSK 5175/21 wskazał, że "(...)" prawidłowe odkodowanie normy zawartej w art. 93 ust. 2 pkt 1 P.s.w.n. nie wymaga złożonych zabiegów interpretacyjnych i w pełni dopuszczalnym jest powołanie się na wykładnię językową. Przy wykładni pojęcie "przysługiwać" – wobec braku nadania temu terminowi odrębnego znaczenia na gruncie tej ustawy – należy interpretować zgodnie z potocznym (powszechnie przyjętym) rozumieniem. Pojęcie to oznacza "przypadać komuś w udziale; należeć się z tytułu ustawy, prawa, przywileju; skorzystać z przysługującego prawa (Słownik Języka Polskiego L-P, pod red. M. Szymczaka, Warszawa 1996, s. 1007). Tym samym sformułowanie "świadczenie przysługuje", jakie zostało użyte w art. 93 ust. 2 pkt 1 P.s.w.n. należy rozumieć jako świadczenie, które zostało przyznane studentowi po spełnieniu wymaganych kryteriów. W związku z tym dla biegu okresu 6 lat, o którym mowa w omawianym przepisie ma znaczenie to, że student występował o oświadczenie, które zostało mu przyznane i je pobierał. (...). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę pogląd ten podziela. Pogląd, zgodnie z którym pojęcia "przysługiwania świadczenia" nie można utożsamiać z pojęciem "posiadania statusu studenta" jest ugruntowany jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (v. wyroki NSA: z 13 stycznia 2022 r. sygn. akt III OSK 4740/21, z 15 czerwca 2021 r. sygn. akt III OSK 4082/21; z 8 lipca 2021 r. sygn. III OSK 3913/21; z 15 czerwca 2021 r. sygn. III OSK 3978/21; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uzasadnione jest zatem stanowisko, że zawarte w art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. pojęcie "przysługują", które powiązano z konkretnymi rodzajami świadczeń, należy rozumieć i odnosić do świadczeń, które zostały studentowi przyznane. Świadczenia nie mogą przysługiwać potencjalnie, lecz przysługują realnie i to nie wszystkim studentom, a tylko tym, którym zostały one przyznane decyzją właściwego organu.

W konsekwencji, 6-letni okres, o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. należy odnosić do okresu, w którym student spełnia przesłanki otrzymywania pomocy finansowej określonej w ustawie i jednocześnie jest beneficjentem takiej pomocy, a nie do okresu, w którym posiada status studenta.

Z tego też względu, już z tej tylko przyczyny konieczne stało się uchylenie zaskarżonej decyzji. Błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. (w brzmieniu obowiązującym do 17 grudnia 2021 r.) doprowadziło bowiem do odmowy przyznania skarżącemu stypendium ministra na rok akademicki 2021/2022. Jednocześnie wskazania wymaga, że organ nie dokonał w zaskarżonej decyzji w istocie oceny spełnienia przez studenta przesłanek określonych w art. 359 ust. 1 u.p.s.w.n. uprawniających do otrzymania stypendium ministra, czy naruszył również art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., co także mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ nie dokonał pełnych ustaleń stanu faktycznego, nie dokonał oceny spełnienia warunków otrzymania stypendium i nie rozważył wszechstronnie całego materiału dowodowego.

Podkreślenia wymaga przy tym, na co sam organ trafnie wskazywał w decyzji, że także nowe brzmienie art. 93 u.p.s.w.n., w tym w szczególności art. 93 ust. 5 tej ustawy, nie wykluczało skarżącego z kręgu osób, które są uprawnione do ubiegania się o stypendium ministra, o którym mowa w art. 359 ust. 1u.p.s.w.n. Zatem, w przypadku dokonania przez organ prawidłowej wykładni i właściwego zastosowania art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. w brzmieniu sprzed 18 grudnia 2021 r., istniała potencjalna (albowiem uzależniona od oceny spełnienia ustawowych wymogów, od oceny wniosku) możliwość, aby stypendium ministra było przyznane "na rok akademicki".

Podkreślenia wymaga, że podniesiona w odpowiedzi na skargę okoliczność, iż skarżący nie otrzymałby stypendium ministra, albowiem wniosek studenta uzyskałby maksymalnie 36,5 pkt., natomiast w dyscyplinie nauk medycznych, która została wskazana we wniosku jako dyscyplina wiodąca próg punktowy uprawniający do otrzymania stypendium wynosił 42,25 pkt., nie mogła mieć wpływu na wynik niniejszej sprawy. Zaskarżona decyzja nie zawiera bowiem żadnej oceny organu w zakresie spełnienia warunków uprawniających do przyznania skarżącemu stypendium ministra. Odpowiedź na skargę jest pismem procesowym i nie może uzupełniać kwalifikowanego aktu administracyjnego, jakim jest decyzja.

W związku z tym, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. w brzmieniu obowiązującym do dnia 17 grudnia 2021 r. w zw. z art. 359 u.p.s.w.n., które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy, konieczne stało się jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 2 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony wpis sądowy (200 zł), wynagrodzenie radcy prawnego reprezentującego skarżącego (480 zł) oraz opłatę uiszczoną od dokumentu pełnomocnictwa (17 zł).