Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1523/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6324 Rodzina   zastępcza,  pomoc na usamodzielnienie dla wychowanka rodziny zastępczej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Sygn. akt II SA/ Kr 1523/ 04 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski ( spr. ) Sędziowie: WSA Ewa Rynczak AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi B.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K/. z dnia w przedmiocie przyznania rodzinie zastępczej pomocy społecznej skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia..........2000 r, (znak:............) działający z upoważnienia Starosty Powiatu ........... Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie, działając na podstawie art. 33 "g" ust. 1,3, 5, art. 35 a, art. 55 ust. 2 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz.U. tj. z 1998 r. 64, poz. 414,z późn.zm. zwaną dalej ustawą o pomocy społecznej z 1990 r.), § 9 ust. 4, § 10 ust. 1 pkt. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 września 2000 roku w sprawie rodzin zastępczych ( Dz.U. z 2000 r. Nr 83 poz. 939 ) przyznał rodzinie zastępczej B.N. pomoc pieniężną na częściowe pokrycie kosztów utrzymania dziecka M.Z. ur...........1987 roku w wysokości 277,40 zł miesięcznie, co stanowi 2 O % kwoty 1387,00 zł i decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

Odwołanie B.N. od tych decyzji nie zostały uwzględnione i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia..........2001 r. (znak:...............) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję podnosząc w uzasadnieniu co następuje. 1/ zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Zgodnie z art. 33g ust. 1 i 3 ustawy o pomocy społecznej z 1990 r., starosta właściwy dla miejsca zamieszkania rodziny zastępczej udziela pomocy pieniężnej na częściowe pokrycie kosztów utrzymania każdego umieszczonego dziecka, uwzględniając dochód tej rodziny, a podstawą ustalenia wysokości pomocy pieniężnej jest - oprócz dochodu -kwota wymieniona w art. 33g ust. 3 ustawy o pomocy społecznej tj. 1.387 zł. Szczegółowe zasady działania i finansowania rodzin zastępczych, wysokość pomocy pieniężnej w zależności od zobowiązania rodziny zastępczej do utrzymania dziecka, a także zasady, warunki i kryteria przyznawania pomocy pieniężnej na częściowe pokrycie kosztów utrzymania dziecka umieszczonego w rodzinie zastępczej określa natomiast wydane w tej sprawie Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 26.09.2000 r.(Dz.U. nr 83 poz.939). Przepis § 10 ust.l cyt. Rozporządzenia RM stanowi, że rodzinie zastępczej, która na podstawie przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego może być zobowiązana do dostarczania środków utrzymania, przysługuje miesięcznie pomoc pieniężna w wysokości:

a) 40% kwoty bazowej, o której mowa w art. 33g ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, zwanej dalej "podstawą", jeżeli dochód rodziny nie przekracza lub jest równy dochodowi ustalonemu zgodnie z art. 4 ustawy o pomocy społecznej;

b) 20% podstawy, jeżeli dochód rodziny nie przekracza lub jest równy 200% kryterium dochodowego ustalonego zgodnie z art. 4 ustawy;

c) 10% podstawy, jeżeli dochód rodziny przekracza 200% dochodu ustalonego na podstawie art. 4 ustawy.

2/ w przedmiotowej sprawie organ l instancji prawidłowo ustalił, iż rodzina zastępcza B.N. jest rodziną, która na podstawie przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego może być zobowiązana do dostarczania środków utrzymania. Ustalono także, iż dochód uzyskiwany przez rodzinę wynosi 1.291,96 zł, a zatem dochód ten z jednej strony przekracza 100% kryterium dochodowego ustalonego zgodnie z treścią art. 4 ustawy o pomocy społecznej z 1990 r., (913 zł), a z drugiej strony nie przekracza 200% tego kryterium,

3/ zgodnie z przepisem art. 2a ust. 1 pkt. 2 ustawy o pomocy społecznej z 1990 r., przez dochód rodziny należy rozumieć sumę miesięcznych dochodów w rodzinie bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, pomniejszoną jedynie o miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych, składki z tytułu ubezpieczeń: emerytalnego, rentowego i chorobowego, jednorazowe świadczenia socjalne oraz o kwotę wysokości alimentów, świadczonych przez osoby w rodzinie na rzecz innych osób.

4/ z uwagi na powyższe uregulowanie nie jest możliwe uwzględnienie postulatu odwołującej się, by przy ustalaniu uzyskiwanego dochodu brać pod uwagę jedynie dochód z tytułu emerytury. W tej sytuacji rodzina B.N. jest uprawniona do otrzymywania pomocy pieniężnej w wysokości 20% kwoty, o której mowa w art. 33g ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, a wynoszącej 1.387 zł. W konsekwencji zatem przyznanie zaskarżoną decyzją na rzecz odwołującej się pomocy pieniężnej w wysokości 277,40 zł miesięcznie (20% kwoty bazowej) jest rozstrzygnięciem trafnym i brak jest podstaw do jego uchylenia lub zmiany,

5/ ustawodawca w sposób ścisły określił zasady przyznawania i sposób obliczania pomocy pieniężnej przeznaczonej na częściowe pokrycie kosztów utrzymania dziecka umieszczonego w rodzinie zastępczej, nie pozostawiając organowi administracji orzekającemu w tych sprawach możliwości działania w ramach uznania administracyjnego, w szczególności by możliwe było przyznanie pomocy pieniężnej w większym rozmiarze niż to wynika z czysto matematycznego wyliczenia.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe decyzje złożyła B.N. i nie precyzując żądania zarzuciła, że:

- sprawa dotyczy kwestii już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 p.3 kpa) bowiem ustanowiona została rodziną zastępczą przez Sąd i zawarła umowę o pomocy pieniężnej w której jest zobowiązanie do stałej pomocy w wysokości 40% przeciętnego wynagrodzenia z kwartalną waloryzacją. Umowa ta miała być jedynie rozwiązana w przypadku usamodzielnienia się dzieci lub z dniem wydania postanowienia o rozwiązaniu rodziny zastępczej,

- żaden przepis prawa nie wskazuje, że bez wyroku sądowego ma obowiązek alimentowania wnuków. W przyszłości wnukowie mogą alimentować rodziców (!!) a nie ją czyli aktualnie odbierane są dochody, które mogłaby sobie odłożyć "na starość",

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r, i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.).

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Stosownie jednak do treści art. 134 § 1 p.o.p.s.a. rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę należy uznać za nieuzasadnioną. Dokonana, kontrola sądowa zaskarżonej decyzji, nie stwierdziła aby naruszała ona prawo w takim stopniu aby mogła prowadzić do uwzględnienia skargi. Uchylenie zaskarżonej decyzji może nastąpić w przypadku stwierdzenia ( art. 145 § 1 pkt. 1-3 p.o.p.s.a.)

a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Żadne z wyżej wymienionych naruszeń prawa nie ma miejsca. Wszystkie ustalenia orzekających organów są prawidłowe i wyciągnięte z nich wnioski nie mogą budzić zastrzeżeń. Zresztą skarga powyższych ustaleń i wniosków nie kwestionuje, zarzucając jedynie, że sprawa dotyczy kwestii już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną bowiem ustanowiona została rodziną zastępczą przez Sąd i zawarła umowę o pomocy pieniężnej oraz, że żaden przepis prawa nie wskazuje, że bez wyroku sądowego ma obowiązek alimentowania wnuków. Zaczynając od kwestii drugiej, należy wyjaśnić, że obowiązek alimentacyjny wynika z ustawy kodeks rodzinny i opiekuńczy i według tego kodeksu obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo ( art. 128 kriop). Wyrok sądowy jest jedynie realizacją tego zapisu ustawy. Skoro skarżąca jest babką M.Z. - jest rodziną zastępczą spokrewnioną z dzieckiem i do sprawy mają zastosowanie przepisy dotyczące tego rodzaju rodziny.

Kwestia druga była bardziej skomplikowana i dlatego Sąd postanowieniem z dnia .............09.2002 r., zawiesił postępowanie do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny zgodności zapisu art. 55 ust.2 ustawy o pomocy społecznej z Konstytucją. Wyrokiem z dnia TK z 26.02.2003 r., Trybunał Konstytucyjny w sprawie K 1/01 stwierdził, że art. 55 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej jest zgodny z art. 2 i z art. 72 ust. 2 Konstytucji oraz z art. 20 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 Konwencji o Prawach Dziecka.

W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola nie wykazała aby zaskarżona decyzja, czy poprzedzająca ją decyzja organu l instancji naruszały prawo, na podstawie art. 151 p.o.p.s.a , należało orzec jak w sentencji.