Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 747/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-08-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Jarosz po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. W. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie stanu technicznego wieży postanawia 1. umorzyć postępowanie, 2. zasądzić od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz S. W. kwotę 357,00 ( słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 1 lipca 2011 r. S. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania wskazując, iż po uwzględnieniu skargi w całości postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające go postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2011 r. oraz umorzył postępowanie incydentalne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej Ppsa), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe, z innych przyczyn niż wykazane w pkt 1-2.

Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa będziemy mieć do czynienia, kiedy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Z taką sytuacją będziemy mieli do czynienia w szczególności, gdy zaskarżona decyzja zostanie pozbawiona bytu prawnego w rezultacie skorzystania przez organ, którego decyzja została zaskarżona, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 Ppsa i jej uchylenia.

W związku z tym, iż organ uwzględnił skargę w całości w trybie art. 54 § 3 Ppsa, Sąd stwierdza, że postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe i podlega ono umorzeniu, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 Ppsa.

Mając powyższe na względzie Sąd na postawie art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa w zw. z art. 54 § 3 Ppsa umorzył postępowanie.

Odnosząc się do wniosku organu o odstąpienia zasądzenia kosztów postępowania podnieść należy, iż zgodnie z art. 200 Ppsa W razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Natomiast w myśl art. 201 Ppsa zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3. Zwrócić należy uwagę, iż zgodnie z art. 207 § 2 Ppsa w przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części.

Z powyższej regulacji jednoznacznie wynika, iż stronie w razie umorzenie postępowania, ze względu na wydanie decyzji autokontrolnej, przysługuje zwrot kosztów postępowania, a Sąd ma obowiązek ich przyznania. Możliwość odstąpienia od zasądzenia kosztów postępowania możliwe jest wyłącznie w postępowaniu kasacyjnym.

Z powyższych względów wniosek organu nie zasługiwał na uwzględnienie.

Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na powyższą sumę złożyły się: 100 zł tytułem wpisu od skargi, 240 zł tytułem kosztów zastępstwa radcowskiego i 17 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej za udzielone pełnomocnictwo.

Odnosząc się do wniosku skarżącej o zasądzenie potrójnej stawki minimalnej tytułem kosztów zastępstwa radcowskiego wskazać należy, iż zasady ustalania wysokości kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego określone zostały w art. 205 Ppsa, który w § 2 przewiduje, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednakże nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach. Stosownie do treści art. 205 § 3 Ppsa zawierającego delegację do stosowania odrębnych przepisów w zakresie ustalania wysokości przysługujących należności stronie, do określania stawek opłat za czynności radców prawnych reprezentujących stronę stosuje się przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. 2002 r., nr 163, poz. 1349 ze zm., dalej rozporządzenie). Zgodnie z § 2 rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynieniu się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w cytowanym powyżej przepisie, stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3 - 4, przy czym opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym I instancji wynosi 240 zł.

Zdaniem Sądu nakład pracy radcy prawnego, rodzaj i stopień zawiłości przedmiotowej sprawy, sprowadzający się do kwestii zasadności zawieszenia postępowania, nie uzasadniają przyznania fachowemu pełnomocnikowi procesowemu wynagrodzenia w wysokości potrójnej kwoty stawki minimalnej. Udział pełnomocnika procesowego ograniczył się w rozpoznawanej sprawie do napisania skargi, w której poza zaznaczeniem dużego swego wkładu w wyjaśnieniu sprawy, pełnomocnik nie wykazał na czym ten wkład polegał, jakie konkretnie czynności składające się na duży nakład jego pracy zostały podjęte w tym postępowaniu.