Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 555/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 87  ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Protokolant: referent Edyta Forysiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 listopada 2016 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. z/s w L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług wraz z należnym oprocentowaniem na poczet zaliczek w podatku dochodowym od osób prawnych, zaliczek w podatku dochodowym od osób fizycznych i zobowiązań w podatku od towarów i usług oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W.z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] października 2015 r., nr [...], w sprawie zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. w kwocie 27.943,00 zł wraz z należnym oprocentowaniem w kwocie 1.420,00 zł na rzecz A sp. z o.o. z/s w L. (dalej: strona, skarżąca, spółka, podatnik) na poczet zaliczek w podatku dochodowym od osób prawnych, zaliczek w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń, zobowiązań w podatku od towarów i usług.

Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...]lutego 2013 r. do Urzędu Skarbowego w L. wpłynęła deklaracja VAT-7 dla podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r., z wykazaną kwotą do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w terminie 25 dni w wysokości 561.203,00 zł. Ustawowy termin zwrotu upływał w dniu [...] lutego 2013 r. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. wszczął postępowanie kontrolne w zakresie zasadności zwrotu podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. Następnie postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. przedłużył termin zwrotu podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. określił spółce za styczeń 2013 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym kwotę do zwrotu w wysokości 27.943,00 zł. Decyzję doręczono podatnikowi w dniu [...] sierpnia 2015 r.

Postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. zaliczył zwrot podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r., według decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] sierpnia 2015 r., w kwocie 27.943,00 zł wraz z należnym oprocentowaniem w kwocie 1.420,00 zł na poczet: – zaliczek w podatku dochodowym od osób prawnych za: czerwiec 2013 r. w kwocie 697,00 zł, wrzesień 2013 r. w kwocie 133,00 zł, grudzień 2013 r. w kwocie 317.00 zł, styczeń 2014 r. w kwocie 7.698,00 zł, luty 2014 r. w kwocie 1 630.00 zł; – zaliczek w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń za: sierpień 2013 r. w kwocie 103,00 zł, wrzesień 2013 r. w kwocie 103.00 zł, listopad 2013 r. w kwocie 103,00 zł, grudzień 2013 r. w kwocie 97.00 zł, styczeń 2014 r. w kwocie 103.00 zł. luty 2014 r. w kwocie 52,00 zł; – zobowiązań w podatku od towarów i usług za: styczeń 2014 r. w kwocie 17.620.00 zł i za luty 2014 r. w kwocie 707,00 zł. W postanowieniu wskazano, że oprocentowanie przedmiotowego zwrotu podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. w kwocie 27.943,00 zł naliczono zgodnie z art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 177 poz. 1054 ze zm., dalej: u.p.t.u.) w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej.

Po rozpoznaniu zażalenia spółki Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji. Organ podatkowy drugiej instancji zauważył, że w zażaleniu strona kwestionowała wysokość stawki oprocentowania naliczonego od dokonanego po upływie ustawowego terminu zwrotu podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. Organ podatkowy drugiej instancji wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie oprocentowaniu podlegała jedynie kwota określona decyzją organów podatkowych, nie zaś kwota zadeklarowana przez podatnika. Organ podatkowy drugiej instancji wyjaśnił, że wobec zwrotu należało zastosować odsetki w wysokości opłaty prolongacyjnej, zgodnie z art. 87 ust. 2 u.p.t.u., czyli 50% stawki odsetek za zwłokę.

Za niezasadne uznał organ podatkowy drugiej instancji twierdzenia spółki o obowiązku wydania kolejnego postanowienia o przedłużeniu terminu do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. W tym zakresie organ podatkowy drugiej instancji wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 października 2015 r., I SAB/Wr 17/15. W wyroku tym Sąd przesądził, że postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu zostało wydane w związku z wszczęciem postępowania kontrolnego. Organ podatkowy drugiej instancji stwierdził zatem, że skoro Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. przedłużył termin zwrotu podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r., na podstawie art. 87 ust. 2 u.p.t.u., do czasu zakończenia weryfikacji ww. zwrotu w postępowaniu kontrolnym, to do czasu zakończenia tego postępowania, nie istniał obowiązek wydania kolejnego postanowienia w tej samej sprawie. Oznacza to, że oprocentowanie w wysokości opłaty prolongacyjnej naliczane powinno być do dnia zakończenia przeprowadzonych przez organ czynności wykazujących zasadność zwrotu, tj. do dnia zakończenia postępowania kontrolnego, czyli do dnia wydania decyzji przez organ podatkowy pierwszej instancji, tj. [...] sierpnia 2015 r. Organ podatkowy drugiej instancji wyjaśnił, że oprocentowanie naliczane jest do dnia zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych lub bieżących zobowiązań podatkowych lub dnia złożenia wniosku o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Przy czym zaliczenie zwrotu podatku następuje z dniem złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku, tj. z dniem [...] lutego 2013 r.

Organ podatkowy wskazał, że na dzień wydania postanowienia spółka posiadała zaległości podatkowe, których terminy płatności przypadały po dniu złożenia deklaracji VAT-7 za styczeń 2013 r. wykazującej zwrot podatku. Z tego względu zaliczenia dokonano z dniem wymagalności zobowiązań podatkowych, nie naliczając odsetek za zwłokę, lecz naliczając stosowne oprocentowanie od zaliczanych części ww. zwrotu podatku od dnia następującego po upływie terminu zwrotu, tj. od dnia [...] lutego 2013 r. do dnia zaliczenia – terminu płatności poszczególnych zobowiązań podatkowych, w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej. Organ podatkowy drugiej instancji wskazał, że na dzień [...] października 2015 r. – data wydania postanowienia pierwszoinstancyjnego – podatnik posiadał zaległe zobowiązania podatkowe m. in. w podatku dochodowym od osób prawnych z tytułu zaliczek; zaliczek w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń; zobowiązań w podatku od towarów i usług. Zatem określony ww. decyzją zwrot podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. w wysokości 27 943,00 zł podlegał zaliczeniu z dniem wymagalności na poczet ww. zobowiązań podatkowych. Ponadto zaliczeniu na poczet zaległych zobowiązań podatkowych podlegało także oprocentowanie ww. zwrotu podatku naliczone od dnia następującego po upływie terminu do zwrotu, tj. od dnia [...] lutego 2013 r. do dnia zaliczenia (terminu płatności) poszczególnych zobowiązań podatkowych, na które zaliczono ww. zwrot podatku, w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej w łącznej kwocie 1.420,00 zł. Tak naliczone oprocentowanie zostało zaś zaliczone na poczet części zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń 2014 r. w kwocie 713,00 zł i części zobowiązania w podatku od towarów i usług za luty 2014 r. w kwocie 707,00 zł.

Odnosząc się natomiast do kwestii niedoręczenia postanowienia pełnomocnikowi spółki, organ podatkowy drugiej instancji wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie wnioski wskazujące na należności, na które zaliczony powinien być zwrot podatku od towarów i usług, zostały złożone przez spółkę, nie zaś przez jej pełnomocnika. Ponadto ww. wnioski składane przez podatnika nie były podaniami w rozumieniu art. 165 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej: O.p.), które inicjują postępowanie kończące się decyzją czy postanowieniem. Wnioski te stanowiły jedynie wskazanie, na poczet jakiej należności ma być zaliczony zwrot podatku. Takie wskazanie nie inicjuje jednak postępowania, gdyż organ podatkowy z urzędu dokonuje zaliczenia zwrotu podatku na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych. Podatnik ma jednak prawo wskazać, na którą z wielu zaległości podatkowych dokonać zaliczenia. Oznacza to, że pełnomocnictwo w sprawie zaliczenia zwrotu podatku może być złożone dopiero w toku postępowania podatkowego, tj. po wydaniu stosownego postanowienia.

Wobec powyższego Dyrektor Izby Skarbowej uznał za prawidłowe postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji o zaliczeniu zwrotu podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. wraz z należnym oprocentowaniem na poczet zaległości podatkowych spółki.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spółka wniosła o uchylenie w całości postanowienia organu podatkowego drugiej instancji, a także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Formułując zarzuty skargi strona wskazała na naruszenie:

1) art. 87 ust. 2 u.p.t.u. poprzez zaliczenie odsetek od zwrotu podatku od towarów i usług w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej zamiast w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę w sytuacji, gdy organ podatkowy pierwszej instancji po upływie terminu, w jakim obowiązywało pierwotne postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu z dnia [...] lutego 2013 r., nie wydał nowego postanowienia ze względu na wszczęcie postepowania kontrolnego;

2) art. 120, art. 121 § 1 w zw. z art. 78 O.p. poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia bez ponownego rozpatrzenia sprawy oraz brak samodzielnego oceny postanowienia organu podatkowego pierwszej instancji przedłużającego terminu zwrotu podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r., w sytuacji gdy postanowienie organu podatkowego pierwsze instancji: – nie wskazuje, iż zostało wydane w ramach weryfikacji zasadności podatku od towarów i usług dokonywanej w toku prowadzonego postepowania kontrolnego i do czasu zakończenia tego postępowania kontrolnego; – wskazuje jedynie w sposób ogólnym, że zostało wydane do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika, co sprawia, że strona nie zostało w sposób jasny i właściwy poinformowania, w jakim trybie weryfikacji zostało wydane to postanowienie, a co z kolei ma wpływ na przysługującej uprawnienia strony skarżącej.

W uzasadnieniu skargi spółka wskazała, że organ podatkowy drugiej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na nieprawomocnym wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 20 października 2015 r., I SAB/Wr 17/15, wydanym po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z wyrokiem NSA z dnia 17 marca 2015 r., I FSK 272/14. Strona skarżąca nie zgadza się z oceną WSA we Wrocławiu, że postanowienie o przedłużeniu terminu zostało wydane w związku z wszczęciem postepowania kontrolnego. Strona wskazała, że wniosła skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA we Wrocławiu. Spółka stoi na stanowisku, że organy podatkowe nie miały podstaw prawnych do naliczenia odsetek od zwrotu podatku od towarów i usług w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej. Art. 87 ust. 2 zd. 3 u.p.t.u. ma bowiem zastosowanie tylko wtedy, gdy organ podatkowy w sposób prawidłowy i zasadny przedłużył termin zwrotu podatku. W niniejszej sprawie tego nie uczyniono. W efekcie spółka stwierdziła, że ma prawo do zwrotu odsetek w pełnej wysokości.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy drugiej instancji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Sąd oceniając zaskarżone postanowienie nie stwierdził aby naruszało ono prawo w stopniu powodującym wyeliminowanie go z obrotu prawnego.

Kwestią sporną jest wysokość stawki oprocentowania naliczonego od dokonanego po upływie ustawowego terminu zwrotu podatku od towarów i usług. Spółka stoi na stanowisku, że organy podatkowe nie miały podstaw prawnych do naliczania odsetek od zwrotu podatku od towarów i usług w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej. Zdaniem zaś organu naliczenie odsetek w wysokości opłaty prolongacyjnej ma uzasadnienie w treści art. 87 ust. 2 ustawy o VAT.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 62 § 1 O.p. jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę, z zastrzeżeniem § 2, zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty. Z kolei po myśli art. 76 § 1 O.p nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, kosztów upomnienia oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych.

Zgodnie zaś z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT – stanowiącym podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia - zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazane w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika, do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.

Jak wynika z powyższego przepisu w przypadku gdy przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykaże zasadność zwrotu nadwyżki podatku, urząd skarbowy wypłaca podatnikowi należną kwotę powiększoną o odsetki w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia terminu płatności podatku lub rozłożenia go na raty (stopa odsetek odpowiada w tym przypadku podstawowej stopie oprocentowania kredytu lombardowego ustalanej zgodnie z przepisami o Narodowym Banku Polskim i jednocześnie jest dwukrotnie niższa od stopy odsetek za zwłokę). Odsetki przysługują wówczas, gdy zwrot jest zasadny. Stąd też będą one przysługiwać w każdym przypadku, gdy podatnik otrzymuje zwrot nadwyżki podatku z urzędu skarbowego, nawet jeśli w wyniku postępowania sprawdzającego wysokość nadwyżki podlegającej zwrotowi jest obniżana. Przepis stanowi bowiem, że odsetki przysługują w razie zasadności zwrotu, a nie w razie zasadności zwrotu w żądanej wysokości. Zasadny ma być zatem sam zwrot, a nie jego wysokość. Oczywiście podstawą naliczania odsetek w tym przypadku będzie kwota faktycznie zwracana, a nie kwota żądana przez podatnika. Zachowuje zatem aktualność pogląd, wyrażony w orzeczeniu NSA z dnia 5 marca 2003 r. (I SA/Łd 1434/01, ONSA 2004, nr 2, poz. 61), zgodnie z którym: "Oprocentowaniu [...] podlega należna podatnikowi kwota zwrotu różnicy podatku także wtedy, gdy jest ona niższa od kwoty wykazanej przez podatnika w deklaracji podatkowej" (Adam Bartosiewicz, VAT. Komentarz, Wyd. X). W przypadku gdy przeprowadzone przez urząd postępowanie - po przedłużonym przez urząd terminie zwrotu - wykaże niezasadność zwrotu, wówczas urząd nie wypłaca podatnikowi odsetek.

Mając na względzie treść art. 87 ust. 2 ustawy o VAT po upływie terminu zwrotu podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. czyli po upływie [...] lutego 2013 r. niezwrócona przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. kwota zwrotu traktowana jest jako nadpłata podatku, która podlega oprocentowaniu. Z tym, że obliczając oprocentowanie trzeba mieć na względzie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. Należy pokreślić, że w sytuacji gdyby organ podatkowy nie przedłużył terminu zwrotu, o którym mowa w art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, zastosowanie nie mógłby mieć przepis stanowiący o naliczeniu oprocentowania od dokonanego po terminie zwrotu podatku w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej lecz na zasadach ogólnych wynikających z art. 78 O.p. tj. w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę.

Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] lutego 2013 r. do Urzędu Skarbowego w L. wpłynęła deklaracja VAT-7 dla podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. z wykazaną kwotą do zwrotu na rachunek bankowy.

Ustawowy termin zwrotu upływał w dniu [...] lutego 2013 r. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wszczął postępowanie kontrolne w zakresie zasadności zwrotu podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. Postanowienie to doręczono w dniu [...] lutego 2013 r. W dniu w którym doręczono to postanowienie czyli [...] lutego 2013 r. postanowieniem, wydanym na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. przedłużył termin zwrotu podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika. Postanowienie doręczono podatnikowi [...] lutego 2013 r. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że w zakresie zasadności zwrotu podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. postępowanie kontrolne wszczął w dniu [...] lutego 2013 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej.

Jak wynika zatem z akt sprawy w rozstrzyganej sprawie organ wydał postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu, co oznacza, że trwała weryfikacja rozliczenia podatnika. Postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. A zatem wobec zwrotu określonego w decyzji organu I instancji z dnia [...]sierpnia 2015 r. należało zastosować odsetki w wysokości opłaty prolongacyjnej zgodnie z uregulowaniem wprost wskazanym w art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, czyli 50% stawki odsetek za zwłokę. Tym samym zarzut naruszenia art. 87 ust. 2 ustawy o VAT należało uznać za niezasadny, bowiem w obrocie prawnym funkcjonuje postanowienie przedłużające termin zwrotu podatku.

Wbrew twierdzeniom skargi organ odwoławczy ponownie rozpatrzył sprawę i dokonał samodzielnej oceny postanowienia organu podatkowego I instancji. Wskazał także na okoliczność wynikającą wprost z akt sprawy w szczególności – z zestawienia dat wydawanych na poszczególnych etapach sprawy postanowień – że postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu zostało wydane w związku z wszczęciem postępowania kontrolnego. Zatem zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 120, art. 121 § 1 w związku z art. 78 O.p. należy uznać za chybiony.

W uzasadnieniu skargi strona podnosi, że organ podatkowy drugiej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na nieprawomocnym wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 20 października 2015 r., I SAB/Wr 17/15, wydanym po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z wyrokiem NSA z dnia 17 marca 2015 r., I FSK 272/14. Strona skarżąca nie zgadza się z oceną WSA we Wrocławiu, że postanowienie o przedłużeniu terminu zostało wydane w związku z wszczęciem postępowania kontrolnego.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących wyroku tutejszego Sądu z dnia 20 października 2015 r. sygn. akt I SAB/Wr 17/15 w sprawie bezczynności organu wskutek nie wydania kolejnego postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT należy wskazać, że strona zarzuty przeciwko ww wyrokowi powinna formułować w skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która co jest Sądowi wiadomym z urzędu została przez skarżąca wywiedziona.

Strona stawiając zarzuty dotyczące bezczynności organu wychodzi poza granice rozstrzyganej sprawy, która dotyczy zaliczenia zwrotu i jego oprocentowania a nie dotyczy sprawy bezczynności organu zakończonej nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2015 r. sygn. akt I SAB/Wr 17/15. Po myśli art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.- dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi "wkraczać" w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania przed organem administracji i wydawanych w nim aktów. Przy tym pojęcie "sprawa" występuje tu w znaczeniu materialnym a nie procesowym.

Zatem zarzuty spółki dotyczące bezczynności organu, które były rozstrzygane wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 20 października 2015 r. oddalającym skargę spółki na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. nie mogły zostać rozpatrzone w przedmiotowej sprawie.

Mając na uwadze, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. skargę oddalił jako nieuzasadnioną.