Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 452/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: 61
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2018 r. sprawy ze skarg "A" Sp. z o.o. w T. oraz "B" S.A. z siedzibą w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r. nr [...], 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz skarżącej "A" Sp. z o.o. w T. kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych oraz na rzecz "B" S.A. z siedzibą w T. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta T. decyzją z [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i ust. 4, art. 61 ust. 1 pkt 1-5 oraz ust. 5, a także art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 z późn. zm.; dalej zwana u.p.z.p ), zgodnie z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; dalej zwana - k.p.a.), w oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), po rozpatrzeniu wniosku Spółki "C" Sp. z o.o. z siedzibą w W., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji p.n. "Budowa budynku garażowo - usługowego oraz zmiana sposobu użytkowania budynku biurowego na budynek mieszkalno - biurowo - usługowo - handlowy wraz z rozbudową o łącznik na działkach nr 1, 2,3 i 4 położonych przy ul. [...] w T.. Podano również warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz zabudowy.

W uzasadnieniu wskazano m. in., że działka, której dotyczy wniosek, położona jest na terenie dla którego Miasto nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz że zachodzą przesłanki do wydania decyzji pozytywnej.

Odwołania od powyższej decyzji złożyły: "A" Spółka z o.o. w T. oraz "B" S.A. w T..

Spółka "A" w odwołaniu zarzuciła naruszenie:

- art. 7 i 77 k.p.a., polegające na niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego;

- art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., polegającym na przyjęciu, że zamierzona inwestycja spełnia wymagania wynikające z obowiązku zachowania zasady kontynuacji funkcji i zasady dobrego sąsiedztwa, przez co nie będzie kolidować z aktualnym sposobem korzystania z nieruchomości sąsiednich w analizowanym obszarze oddziaływania.

"B" S.A. w odwołaniu zarzuciła naruszenie:

– art. 7, 11, 75, 77, 80, 107 k.p.a., poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, w oparciu o niepełny materiał dowodowy oraz niewskazanie w uzasadnieniu decyzji przyczyn niewyjaśnienia stanu faktycznego;

– art. 1 ust. 2 pkt 5 i 7 u.p.z.p., poprzez nieuwzględnienie przy wydaniu decyzji wymagań ochrony zdrowia i bezpieczeństwa ludzi, prawa własności podmiotu skarżącego oraz przyszłych mieszkańców;

– art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., poprzez nieuwzględnienie interesu prawnego skarżącego przejawiającego się w wykorzystywaniu do celów przemysłowych nieruchomości sąsiedniej względem nieruchomości, dla których ustalono warunki zabudowy;

– art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., poprzez uznanie, że planowana inwestycja spełnia wymagania zasady zachowania tożsamej funkcji, sposobu korzystania i dobrego sąsiedztwa, przez co nie będzie sprzeczna z aktualnym sposobem korzystania z nieruchomości sąsiednich w analizowanym obszarze;

– art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., poprzez wydanie decyzji będącej w sprzeczności z przepisami odrębnymi, w szczególności z art. 141 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 519 ze zm.).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej SKO) decyzją z dnia [...] r., znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podano m. in., że spełnione zostały przesłanki zawarte w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W wyznaczonym obszarze analizowanym istnieją budynki o funkcji wnioskowanej przez inwestora, tj. zabudowa mieszkaniowa, zarówno jednorodzinna jak i wielorodzinna. Zatem zarzut naruszenia zasady kontynuacji zabudowy jest bezzasadny. Odnośnie zarzutu uciążliwości dla zdrowia przyszłych mieszkańców planowanej inwestycji organ zaznaczył, że na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy nie jest on uprawniony do badania poziomu immisji i wpływu na otoczenie.

Na przedmiotową decyzję skargi wniosły obie ww. strony (tj. "A" Spółka z o.o. w T. oraz "B" S.A. w T.).

"A" Spółka z o.o. zarzuciła:

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i 77 w związku z art. 77 § 4 k.p.a., polegające na niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz na braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, przy nieuwzględnieniu okoliczności znanych organowi I instancji z urzędu;

- naruszenie artykułu 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., polegające na przyjęciu, że zamierzona inwestycja spełnia wymagania wynikające z zasady kontynuacji funkcji i zasady dobrego sąsiedztwa, przez co nie będzie kolidować z aktualnym sposobem korzystania z nieruchomości sąsiednich w analizowanym obszarze oddziaływania.

Mając na uwadze powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta T. numer [...], a także przyznanie Skarżącej od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania.

Z kolei Przedsiębiorstwo "B" S.A. zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a to:

1) art. 7, 11, 75, 77, 80 oraz 107 k.p.a., poprzez wydanie decyzji, w której:

a) pominięto podniesione przez Skarżącego okoliczności, że zlokalizowanie planowanej inwestycji w sąsiedztwie zakładów produkcyjnych może prowadzić do narażenia potencjalnych mieszkańców na hałas, drgania, gazy, pyły oraz zapach;

b) organ odwoławczy w toku prowadzonego postępowania nie rozważył wyczerpująco wpływu emitowanego przez zakłady produkcyjne Skarżącej: hałasu, drgań, gazów, pyłów oraz zapachów na życie i zdrowie potencjalnych mieszkańców budynku mieszkalno-biurowo-usługowo-handlowego;

c) sporządzone uzasadnienie nie odpowiada obowiązującym przepisom prawa, albowiem nie zawiera ono wyjaśnienia przyczyn, z powodu których organ odwoławczy zaniechał zbadania i określenia wpływu sąsiedztwa zakładów produkcyjnych skarżącego na lokalizację w sąsiedztwie budynku, którego funkcją ma być m.in. funkcja mieszkalna w zakresie hałasu, wibracji, drgań oraz nieprzyjemnego zapachu. Brak jest również wskazania podstawy prawnej nieuwzględnienia wykorzystania sąsiednich terenów oraz możliwości zlokalizowania budynku mieszkalnego wielorodzinnego w sąsiedztwie zakładu przemysłowego emitującego - na podstawie ostatecznych decyzji - hałas, drgania, gazy, pyły oraz zapachy, podczas gdy obowiązujące przepisy prawa nakładają na organy obowiązek wyjaśnienia powyższych kwestii szczegółowo w uzasadnieniu wydawanych decyzji.

II. przepisów prawa materialnego, a to:

1) art. 1 ust. 2 pkt 5) oraz pkt 7) u.p.z.p., poprzez niezastosowanie tych przepisów, a co za tym idzie nieuwzględnienie wymagań ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz prawa własności skarżącego i przyszłych mieszkańców ww. budynku mającego spełniać także funkcje mieszkaniowe;

2) art. 6 ust. 2 pkt 2) u.p.z.p., poprzez nieuwzględnienie interesu prawnego Skarżącego przejawiającego się w użytkowaniu stanowiącej własność skarżącego nieruchomości sąsiedniej względem działek, na których ma być realizowana inwestycja, na cele przemysłowe;

3) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., poprzez uznanie, że planowana inwestycja spełnia wymagania wynikające z obowiązku zachowania zasady tożsamej funkcji i sposobu korzystania z nieruchomości sąsiednich oraz zasady dobrego sąsiedztwa, przez co nie będzie sprzeczna z aktualnym sposobem korzystania z nieruchomości sąsiednich w analizowanym obszarze działania;

4) art. 61 ust. 1 pkt 5) u.p.z.p., poprzez wydanie decyzji pozostającej w sprzeczności z przepisami odrębnymi, w szczególności ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska, w szczególności z art. 141 ust. 2.

Mając na uwadze powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta T., a także przyznanie Skarżącej od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargi SKO wniosło o ich oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302, dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego aktu wykazało, że jest on dotknięty uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie, aczkolwiek z przyczyn wziętych pod uwagę przez Sąd z urzędu. Zaskarżone rozstrzygnięcie narusza bowiem przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkuje jego uchyleniem.

Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 k.p.a.).

Prezydent Miasta T. w decyzji pierwszoinstancyjnej w punkcie II.5 stwierdził, że "Dopuszcza się realizację urządzeń technicznych oraz masztów antenowych na budynku istniejącym (...) do 44,0 m". Jest to bardzo ogólne sformułowanie, które może dotyczyć nie tylko masztów radiowo – telewizyjnych, ale również telefonii komórkowej. Na podstawie tego nieprecyzyjnego zapisu formalnie istnieje możliwość jego wykorzystania celem budowy masztu telefonii komórkowej i zainstalowania na nim niezbędnych urządzeń, w tym anten, w sytuacji, gdy nie dopełniono formalności, które by pozwalały na ww. przyzwolenie.

W tego rodzaju sytuacjach zasadnicze znaczenie odgrywa ustalenie, czy przedsięwzięcie to należy do kategorii "mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko" (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; Dz. U. z 2016 r., poz. 71) lub "mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko" (§ 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia). Do parametrów technicznych stacji bazowej decydujących o wpływie na środowisko należą: 1) rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji, 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej już instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Dopiero określenie tych poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie okoliczności jej lokalizacji (np. wobec miejsc dostępnych dla ludzi) pozwala na dokonanie kwalifikacji inwestycji względem uwarunkowań środowiskowych (wyrok NSA z 7 września 2017 r., sygn. II OSK 3083/15).

Skoro dla wyżej opisanych inwestycji konieczne staje się przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1405 z późn. zm.), a wydanie decyzji środowiskowej następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 72 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy z 3 października 2008 r.), zatem nie dopełniono w sposób należyty wymaganych procedur. Ewentualnie, jeśli chodziło o inne anteny, niewiążące się z funkcjonowaniem stacji bazowej telefonii komórkowej, należało w decyzji wyraźnie to doprecyzować. Użycie nieprecyzyjnych zapisów, pozwalających na szeroką i w zasadzie dowolną interpretację, mogłoby posłużyć obchodzeniu przepisów o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Odnosząc się z kolei do treści skarg wskazać należy, że podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art. 61 u.p.z.p., który stwierdza, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów [...], linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Kontynuacja funkcji zabudowy nie oznacza jednak ograniczenia nowej funkcji do tożsamej z już istniejącymi. Nowa zabudowa jest dopuszczalna, gdy można ją pogodzić (nie jest sprzeczna) z funkcją istniejącą na analizowanym obszarze. Z ustaleń analizy urbanistycznej wynika, iż w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa, handlowa, usługowa, biurowa i przemysłowa. Warunek w zakresie "kontynuacji funkcji" należy rozumieć szeroko, to znaczy w taki sposób, że tylko wówczas nie jest on spełniony, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie da się z nią w praktyce pogodzić (por. wyrok WSA w Łodzi z 16 marca 2016 r., II SA/Łd 1002/15 i podane tam orzecznictwo).

Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. statuuje zasadę tzw. dobrego sąsiedztwa, inaczej zwaną zasadą kontynuacji. Weryfikując w jego świetle możliwość ustalenia warunków zabudowy organ musi ustalić, czy zabudowa na terenie sąsiadującym z terenem, na którym inwestor zamierza zrealizować swoją zabudowę, jest taka, że sposób wykonania tej zabudowy pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Wymóg istnienia zabudowy porównywalnej nie oznacza, że działka ta musi bezpośrednio graniczyć z działką objętą inwestycją. Należy bowiem mieć na względzie, że tzw. sąsiedztwo urbanistyczne przedstawiać się będzie różnorodnie na terenach zwartej zabudowy miejskiej, na terenach wiejskich, czy terenach innej zabudowy rozproszonej. W wyroku NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. II OSK 646/06, zwrócono uwagę, że ratio legis art. 61 u.p.z.p. jest ochrona ładu przestrzennego. Nie powinno to jednak doprowadzić do nadmiernego ograniczenia własności. Za szerokim rozumieniem pojęcia "działki sąsiedniej" przemawia zarówno ochrona prawa własności, jak i deklarowana w art. 6 ust. 2 pkt 1 tej ustawy zasada wolności zagospodarowania terenu. Pojęcie "działki sąsiedniej" winno być interpretowane funkcjonalnie. Jeśli działka, na której jest planowana inwestycja, znajduje się w dość bliskiej (pod względem urbanistycznym) odległości od takiej zabudowy porównywalnej, nie ma przeciwwskazań do wydania decyzji pozytywnej. Należy wziąć pod uwagę cały obszar, wyznaczony zgodnie z obowiązującymi przepisami, nawet jeśli oddziela inwestycję od tej zabudowy ulica.

Decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza o warunkach technicznych, czy [...], jakie musi spełniać planowana inwestycja lecz przesądza jedynie o tym, czy w świetle występującej na danym terenie zabudowy jej realizacja stanowi kontynuację zarówno owej zabudowy, jak i funkcji. W konsekwencji związanie organu na późniejszym etapie postępowania decyzją o warunkach zabudowy odnosi się do władczego rozstrzygnięcia wójta (burmistrza, prezydenta miasta), że inwestycja jest zgodna z ładem przestrzennym obowiązującym dla miejsca jej realizacji. Bez znaczenia na tym etapie postępowania administracyjnego pozostaje więc kwestia ewentualnej zgodności lub niezgodności realizacji inwestycji z przepisami regulującymi zagadnienie warunków technicznych, jakim musi ona odpowiadać. Kwestia powyższa może być przedmiotem kontroli dopiero na kolejnym etapie postępowania (wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2015 r., sygn. II OSK 227/14).

Należy także wziąć pod uwagę, że na etapie ustalania warunków zabudowy nie ma zastosowania domyślnie przywoływany art. 140 Kodeksu cywilnego (który jest doprecyzowywany przez art. 144 k.c. – tzw. immisje). Przepisy kodeksu cywilnego nie dotyczą bowiem zagadnień związanych z kształtowaniem ładu przestrzennego. W szczególności wskazać należy, że w skardze "B" S.A. mówi się o narażeniu "potencjalnych mieszkańców na hałas, drgania, gazy, pyły oraz zapach" (s. 2). Wspomina się również o "negatywnych konsekwencjach dla potencjalnych mieszkańców" (s. 6 skargi). Interes prawny musi być jednak własny, realny, konkretny, a nie potencjalny i dotyczący innych, niesprecyzowanych podmiotów. Te same uwagi odnoszą się do zarzutu naruszenia art. 141 ust. 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska.

W wyroku tut. Sądu z [...] r., sygn. II SA/Gl 947/17, wskazywano zatem zasadnie, że "(...) uwagi dotyczące wzajemnego oddziaływania istniejących na działkach sąsiednich obiektów produkcyjnych są, na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy, przedwczesne. Przy ustalaniu warunków zabudowy brak jest bowiem obowiązku badania wpływu inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Podobnie nie mogą wpływać na rozstrzygnięcie sprawy obawy przed ewentualnymi przyszłymi sporami pomiędzy właścicielami mieszkań, a podmiotem realizującym funkcję produkcyjną."

Skoro jednak w decyzji znalazły się uchybienia zasygnalizowane powyżej, należy uznać, że organ odwoławczy nie dostrzegł wadliwości aktu, który utrzymał w mocy, przez co i jego rozstrzygnięcie nie odpowiada prawu.

Wszystkie te uchybienia ww. przepisom postępowania oraz art. 107 §3 i 138 §1 pkt 1 k.p.a. stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny mieć na uwadze powyższe ustalenia, bacząc by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcia odpowiadały prawu materialnemu.

Treści rozstrzygnięcia Sąd nie przesądza, skoro należy poczynić ustalenia faktyczne zgodnie z powyższymi uwagami i doprecyzować decyzję, by nie budziło wątpliwości o jakie instalacje i maszty antenowe chodzi. W przypadku stwierdzenia, że może chodzić również o stację bazową telefonii komórkowej, należy dochować ww. wymagań prawnych.

W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, obejmujących wpisy od skarg (po 500 zł) i koszty zastępstwa procesowego (480 zł dla "A" Sp. z o.o. oraz 497 zł dla "B" S.A. wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa), Sąd rozstrzygał w oparciu o przepisy art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.

Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.