Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 298/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek – Ciszewska po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

A. D. w piśmie z dnia 7 lutego 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]r. nr [...], nr sprawy [...] o odmowie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne osoby prowadzącej działalność gospodarczą za okres od 05/1994 do 08/1994, od 12/1994 do 02/1995, od 07/1995 do 10/1995, od 02/1996 do 12/1998 w łącznej kwocie 66.090,68 zł w tym z tytułu składek – 17.974,68 zł, odsetek wg rozliczenia na dzień 30 marca 2007 r. – 48.028,00 zł, kosztów upomnień przedegzekucyjnych – 88,00 zł. Umorzono jednocześnie postępowanie w sprawie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne osoby prowadzącej działalność gospodarczą za lata 1993 i 1999 z uwagi na brak zadłużenia z tytułu składek.

Odpowiadając na skargę, pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie z uwagi na wniesienie skargi po upływie terminu, zaś w przypadku merytorycznego rozpoznania skargi – wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Z analizy akt sprawy wynika, iż przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję z dnia 7 kwietnia 2011 r., skierowana do skarżącego, awizowana była po raz pierwszy w dniu 14 kwietnia 2011 r. z powodu niemożności jej doręczenia, o czym umieszczono zawiadomienie w skrzynce pocztowej adresata. Powtórne awizo przesyłki miało miejsce w dniu 22 kwietnia 2011 r. Zwrot niepodjętej przesyłki nadawcy dokonany został w dniu 29 kwietnia 2011 r. (wpływ do organu: 4 maja 2011 r.).

Zaakcentować trzeba, że doręczenie zaskarżonej decyzji stronie dokonane zostało w oparciu o przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267), dalej w skrócie: kpa, która ma zastosowanie w postępowaniu dotyczącym umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne z mocy art. 123 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1442 ze zm.).

Podkreślić zatem należy, że z uwagi na treść mającego zastosowanie w sprawie art. 44 kpa, doręczenie zastępcze zaskarżonej decyzji nastąpiło w dniu 28 kwietnia 2011 r., to jest z upływem 14 – dniowego okresu przechowywania przez pocztę awizowanej przesyłki. Zgodnie bowiem z art. 44 § 1 pkt 1 kpa (w brzmieniu obowiązującym w dacie doręczania spornej decyzji), w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43, poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę. Z mocy z kolei art. 44 § 2 kpa, zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Na podstawie art. 44 § 3 kpa, w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Zgodnie zaś z art. 44 § 4 kpa, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Doręczenie, o którym mowa w art. 44 kpa, jest tzw. doręczeniem zastępczym; formuła przepisu "doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1" oznacza fikcję prawną doręczenia. Bez względu, czy pismo rzeczywiście w ten sposób doszło do rąk adresata, przyjmuje się prawdziwość twierdzenia o doręczeniu (por. G. Łaszczyca, Komentarz do art. 44 kodeksu postępowania administracyjnego, wersja elektroniczna LEX).

W rozpatrywanej sprawie, z uwagi na zastępcze doręczenie decyzji w dniu 28 kwietnia 2011 r., ostatni dzień terminu przewidzianego dla wniesienia skargi upłynął bezskutecznie z dniem 30 maja 2011 r., tj. w poniedziałek, ponieważ ostatni – trzydziesty dzień terminu przypadał na sobotę 28 maja 2011 r. Zgodnie bowiem z art. 83 § 2 P.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Sama zaś skarga wniesiona została dopiero w dniu 10 lutego 2014 r. (data nadania w placówce pocztowej). W badanej sprawie nie ma przy tym znaczenia otrzymanie przez skarżącego w dniu 3 lutego 2014 r. poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii zaskarżonej następnie przez niego decyzji wraz z kopią koperty jej nadania oraz zwrotnego potwierdzenia odbioru, o czym pisze w skardze. Takie otrzymanie kopii decyzji nie jest bowiem równoznaczne z jej doręczeniem, które, o czym była już mowa wyżej, nastąpiło w postaci fikcji prawnej doręczenia w dniu 28 kwietnia 2011 r.

Z uwagi na to, że w rozpatrywanej sprawie termin przewidziany dla wniesienia skargi nie został dochowany, na podstawie 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. skargę powyższą należało odrzucić, co też orzeczono w sentencji postanowienia.