Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1768/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 17 pkt 1, art. 31 par. 1, art. 127 par. 2, art. 144
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c), art. 200, art. 205 par. 2, art. 209
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: par. 14 ust. 1 pkt 1 lit. c), par. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 265
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości  z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Joanna Wegner po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 listopada 2020 r. sprawy ze skargi S. z siedzibą w L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału na prawach strony w postępowaniu w sprawie wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego S. z siedzibą w L. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez S. [...] z siedzibą w L. (dalej: "Strona", S.", "Skarżący"), jest postanowienie z [...] czerwca 2020 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO") nr [...], wydana na podstawie art. 127 § 2 i art. 144 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm. dalej: "K.p.a.") oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570), utrzymująca na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., w mocy postanowienie Marszałka Województwa [...] z [...] stycznia 2020 r. znak [...] o odmowie dopuszczenia Strony do udziału na prawach strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym przedsiębiorcy [...] Sp. z o.o. (dalej: "Uczestnik") na linię komunikacyjną [...].

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia SKO wskazało, że [...] grudnia 2019 r. Uczestnik wystąpił do Marszałka Województwa [...] w [...] o udzielenie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii [...].

Pismem z [...] grudnia 2019 r. Strona, na podstawie art. 31 § 1 ust. 2 K.p.a., wystąpiło do Marszalka Województwa [...] z wnioskiem o dopuszczenie do udziału w postępowaniu wskazując na cele statutowe [...], tj. popieranie i propagowanie nowoczesnych i na wysokim poziomie zorganizowanych form wykonywania usług transportowych; zwalczanie nieuczciwej konkurencji w środowisku świadczących usługi transportu drogowego osób; sprawowanie racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniami administracyjnymi i nad działaniem organów administracji publicznej. Stowarzyszenie wskazało, powołując się na wyrok NSA z 16 maja 2018 r. II GSK 1500/16, że interes społeczny w niniejszej sprawie może polegać na wyjaśnieniu czy w przypadku wydania nowego zezwolenia nie zostanie naruszony przepis art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o transporcie drogowym oraz, że chce zapobiegać wyścigom i wrogim działaniom przewoźników wobec siebie, co stwarza niepotrzebne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Jak podało S. w uzasadnieniu, podejmie czynności aby wykazać lub wykluczyć zagrożenie dla już istniejących linii regularnych oraz wpływu na rentowność porównywalnych usług kolejowych.

Postanowieniem z [...] stycznia 2020 r. znak [...] Marszałek Województwa [...] odmówił dopuszczenia S. do udziału na prawach strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym Uczestnikowi na linię komunikacyjną [...].

SKO rozpoznając zażalenie Strony z [...] lutego 2020 r. na powyższe postanowienie, zgadzając się z argumentacją oraz rozstrzygnięciem organu I instancji wskazało, że S. wpisane jest nie tylko do rejestru [...], ale także do rejestru przedsiębiorców, gdzie jako przedmiot działalności wpisane są: [...] - pozostały transport lądowy pasażerski gdzie indziej niesklasyfikowany, [...] - transport lądowy pasażerski miejski i podmiejski. [...] - transport lądowy i rurociągowy. W ocenie SKO oznacza to, że S. może prowadzić działalność gospodarczą w tym zakresie i czerpać z niej korzyści materialne. Może zatem występować jako przedsiębiorca konkurujący na rynku transportu z Uczestnikiem w niniejszej sprawie. Zdaniem SKO, S. ma przeciwstawne względem Uczestnika interesy gospodarcze, co oznacza że S. będzie działać na rzecz jego członków, a nie w interesie społecznym o którym mowa w art. 31 § 1 K.p.a. (tak też NSA w wyroku z dnia 15.03.2017 r., sygn. akt II OSK 1864/15).

SKO wskazało, że warunek z art. 31 § 1 K.p.a. wzięcia udziału w postępowaniu przez S. uzasadniony celami statutowymi tej organizacji nie został do końca wykazany, bowiem S. powołuje się jedynie na ogólnikowe stwierdzenia nie podając konkretnych sytuacji, miejsc, zdarzeń dotyczących sytuacji niebezpiecznych na drodze, konkretnych istniejących i funkcjonujących na tej linii przewoźników, którym wydanie zezwolenia dla Uczestnika mogłoby zagrozić. W ocenie SKO, Strona nie przedstawiła we wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu oraz w odwołaniu argumentów przemawiających za istnieniem interesu społecznego, które uzasadniałby wzięcie przez nią udziału w tym postępowaniu.

SKO podkreślił, że nie można zaakceptować sytuacji, w której organizacja społeczna za pomocą ogólnikowych stwierdzeń stara się wykazać potrzebę wzięcia udziału w postępowaniu, oczekując że to organ administracji przeprowadzi postępowanie dowodowe celem ustalenia przesłanej zasadności tego żądania (wyrok NSA z dnia 27.08.2015 r. sygn. akt II OSK 3144/13).

SKO powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że sam fakt prowadzenia postępowania dotyczącego udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów drogowych osób nie powoduje, że w interesie społecznym leży dopuszczanie do udziału w postępowaniu wszystkich organizacji społecznych, które zrzeszają przedsiębiorców prowadzących działalność w ww. zakresie. Organizacja społeczna powinna przynajmniej uprawdopodobnić, że swoim działaniem przyczyni się aktywnie do lepszego wypełnienia celów postępowania administracyjnego w konkretnej sprawie. Dopiero wówczas będzie można przyjąć, że na rzecz jej udziału w postępowaniu przemawia interes społeczny.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżając postanowienie SKO z [...] czerwca 2020 r. w całości, wniósł o jego uchylenie w całości oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 138 § 1 pkt 1, art. 7, art. 77 § 1 w związku z art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji i uznanie, że Skarżący prawidłowo nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu, podczas gdy Skarżący wykazał zaistnienie przesłanek dopuszczenia do udziału w postępowaniu, w tym w szczególności wykazał, że dopuszczenie go do udziału w postępowaniu jest uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i przemawia za tym interes społeczny.

Skarżący poparł podniesione zarzuty obszerną argumentacją zawartą w uzasadnieniu skargi, wskazując m.in., że udział organizacji społecznej w zbadaniu czy wydanie zezwolenia spowoduje "zagrożenie dla już istniejących linii regularnych" może okazać się nie tylko przydatny, ale wręcz konieczny do dogłębnego zbadania sprawy. [...] mogą bowiem dysponować danymi dotyczącymi chociażby kondycji finansowej poszczególnych przedsiębiorców, a zatem materiałami koniecznymi do oceny okoliczności, o których stanowi art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o transporcie drogowym.

Zdaniem Skarżącego, w realiach przedmiotowej sprawy pożądane winno być z punktu widzenia interesu społecznego, aby racjonalną kontrolę społeczną wykonywała organizacja społeczna zrzeszająca podmioty profesjonalne w danej dziedzinie, gdyż taka kontrola w takim wypadku jest bardziej skuteczna. Za udziałem organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym interes społeczny przemawiał będzie tylko wtedy, gdy będzie ona dysponowała wiedzą merytoryczną w kwestiach objętych swoimi celami statutowymi, ale i rozeznaniem w sprawie, w której ma zamiar uczestniczyć. Skarżący dysponuje zaś z pewnością taką wiedzą i rozeznaniem.

Skarżący podkreślił, że nie ma prostej zależności pomiędzy prowadzeniem przez członków konkretnego stowarzyszenia działalności konkurencyjnej wobec wnioskodawcy (w tym wypadku Uczestnika postępowania), a możliwością dopuszczenia takiej organizacji do udziału w postępowaniu administracyjnym. Jakkolwiek z mocy § 10 Statutu S. w istocie wynika, że tworzą je przedsiębiorcy przewozowi, to jednak w omawianym przypadku nie mają oni bezpośredniego interesu w zwalczaniu działalności Uczestnika w odniesieniu do jego aspiracji podjęcia przewozów na przedmiotowej linii. Podkreślenia bowiem wymaga, że siedzibą Skarżącego jest L. (§ 2 Statutu), zaś wszyscy jego członkowie mają miejsce zamieszkania na terenie województwa [...]. Członkowie S. nie mają zezwolenia na prowadzenie przewozów na trasie będącej przedmiotem postępowania, zaś Skarżący pragnie jedynie podjąć działania których celem jest zbadanie czy istnieje zagrożenie upadłością innych przewoźników oraz sprawowanie racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym i działaniem organów administracji. S. dodało, że w ramach swej działalności gospodarczej, nie ma zamiaru podejmować przewozów na przedmiotowej linii.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Stanowisko w sprawie przedstawił również Uczestnik w odpowiedzi na skargę z [...] października 2020 r. podnosząc m.in., że na podstawie obserwacji działań Skarżącego w trakcie szeregu postępowań administracyjnych jest zdania, że jedyną rolą Skarżącego jest utrudnianie Uczestnikowi prowadzenia działalności. Co więcej, wbrew górnolotnym deklaracjom, działanie Skarżącego, nie tylko jest nakierowane na partykularny interes członków S. i samego S., ale jest również skierowane jest przeciwko interesowi społecznemu, albowiem działaniami swoimi Skarżący utrudnia albo wręcz uniemożliwia otwieranie nowych połączeń komunikacyjnych, korzystaniem z których pasażerowie byliby zainteresowani.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżone postanowienie SKO, utrzymujące w mocy postanowienie Marszałka Województwa [...] z [...] stycznia 2020 r. o odmowie dopuszczenia Skarżącego do udziału na prawach strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym Uczestnikowi na linię komunikacyjną [...] narusza art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z przepisami art. 31 § 1, § 2 i § 3 K.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

W myśl art. 31 § 1 K.p.a., organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem: 1) wszczęcia postępowania, 2) dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu – jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny.

Dopuszczenie organizacji społecznej do postępowania, jakie toczy się przed organem administracji w sprawie dotyczącej innej osoby, może zatem nastąpić w przypadku spełnienia kumulatywnie dwóch przesłanek wynikających z ww. przepisu. Przesłankami tymi są cele statutowe organizacji uzasadniające dopuszczenie jej do udziału w sprawie i interes społeczny, który także za tym dopuszczeniem przemawia. Organizacja społeczna dopuszczona do udziału w postępowaniu uczestniczy w nim na prawach strony. Spełnienie wskazanych przesłanek podlega ocenie organu administracji; jednak tylko w sytuacji ustalenia niespełnienia chociażby jednej z nich organ władny jest odmówić dopuszczenia organizacji do udziału w postępowaniu. Udział organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym na prawach strony nie może służyć partykularnym celom samej organizacji społecznej, lecz musi odpowiadać wymaganiom racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym w sprawach indywidualnych i działaniem w nim organów administracji.

Rozpoznając wniosek organizacji społecznej o dopuszczenie do udziału w sprawie na prawach strony, organ obowiązany jest do oceny czy cele statutowe i interes społeczny uzasadniają udział tej organizacji w postępowaniu.

W ocenie Sądu, SKO nie wykazało w niniejszej sprawie braku odpowiednich celów statutowych oraz braku interesu społecznego, w rozumieniu art. 31 § 1 K.p.a., co uzasadniałoby odmowe dopuszczenia Skarżącego do udziału w ww. postępowaniu.

Pojęcie interesu społecznego należy do kategorii pojęć niedookreślonych, którym organ administracji nadaje treść w procesie stosowania norm prawa materialnego w konkretnym wypadku. Przy stosowaniu przepisów zawierających zwroty niedookreślone nie występuje uznanie administracyjne, pomimo ograniczonego luzu decyzyjnego, gdyż ich znaczenie zostaje ustalone w wyniku wykładni (por. wyrok NSA z 20 stycznia 2010 r. II OSK 139/09). Interes społeczny może polegać na wyjaśnieniu, czy w przypadku wydania nowego zezwolenia nie zostanie naruszony art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o transporcie drogowym (por. wyrok NSA z 16 maja 2018 r. II GSK 1500/16). W świetle tego przepisu organ może odmówić udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym w przypadku wykazania, że projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników. Zatem na wzmiankowaną wykładnię interesu społecznego w omawianym przypadku wpływ powinna mieć w pierwszej kolejności treść art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o transporcie drogowym. Jak wskazał NSA w ww. wyroku z 16 maja 2018 r. nie można tworzyć domniemania, że [...] działają wyłącznie w interesie swoich członków, czyli w interesie partykularnym, a ich głównym zadaniem jest obrona przed konkurencją nowych przewoźników, którzy ubiegają się o nowe zezwolenie. Obrona przed nieuczciwą konkurencją dotychczasowych przewoźników wynika z przepisów ustawy o transporcie drogowym, a konkretnie z art. 22a ust. 1 pkt 2a tej ustawy; jeżeli organizacja społeczna (tu Skarżący) zamierza wspomagać organ w wykazaniu/wyjaśnieniu zagrożenia nieuczciwą konkurencją przez nowego przewoźnika, ubiegającego się w tej konkretnej sprawie o zezwolenie na przewóz osób na konkretnej trasie (wykazać lub wykluczyć zagrożenie dla już istniejących linii regularnych przez – jak wskazuje - racjonalnie pojmowaną kontrolę społeczną nad postępowaniem administracyjnym), to nie można mu zarzucić działania wyłącznie w interesie partykularnym i brak przymiotu działania w interesie społecznym. S. uzasadniło wniosek o dopuszczenie do udziału w sprawie interesem społecznym (i celami statutowymi), wyjaśniając na czym ten interes miałby polegać, przez skoncentrowanie argumentacji w tym względzie na okolicznościach wynikających z dyspozycji cytowanego wyżej art. 22a ust. 1 pkt 2a ustawy o transporcie drogowym, który to przepis pozwala na odmowę udzielenia zezwolenia z powodu nieuczciwej konkurencji, którą stworzy nowy przewoźnik i wynikające z tego konsekwencje gospodarcze dla innych przewoźników działających na określonej trasie.

SKO nie podważyło tej argumentacji Skarżącego, a przede wszystkim nie wykazało - w stanie faktycznym tej sprawy - na czym miałby polegać wyłącznie partykularny interes S. w sprawie, który by zaprzeczał interesowi społecznemu w warunkach, kiedy członkowie S. nie świadczą usług przewozowych/nie obsługują spornej linii, ani nie zamierzają podejmować na niej przewozów, zatem nie są wprost/bezpośrednio zainteresowani zwalczaniem potencjalnych konkurentów, wskazując jedynie na interes społeczny w dążeniu do wykazania (lub wykluczenia) zagrożenia dla już istniejących linii regularnych. Poza tym nawet przyjęcie, że S. kieruje się również szeroko pojętym interesem swoich członków, który może wyrażać się w niedopuszczeniu nowych przewoźników na określone linie, z uwagi na zaspokojenie potrzeb przewozowych na określonym terenie przez innych przewoźników, nie wyklucza, że S. będzie działać w sprawie w interesie społecznym polegającym na wyjaśnieniu wszystkich wątpliwości co do przesłanek udzielenia zezwolenia nowemu przewoźnikowi na wnioskowanej przez niego trasie/linii regularnej. Interes społeczny może bowiem polegać w tej sprawie na wszechstronnym wyjaśnieniu istotnych dla podjętego rozstrzygnięcia okoliczności sprawy, a w szczególności ustalenia, czy w wyniku wydania dochodzonego/nowego zezwolenia nie zostanie naruszony art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o transporcie drogowym. Dogłębne wyjaśnienie sprawy administracyjnej zawsze leży w interesie społecznym.

W ocenie Sądu udział S. (m.in. dysponującego materiałami koniecznymi do oceny okoliczności z art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o transporcie drogowym) w wyjaśnieniu, czy wydanie zezwolenia spowoduje zagrożenie dla już istniejących linii regularnych może okazać się nie tylko przydatny, ale wręcz konieczny do takiego wyjaśnienia/zbadania sprawy; aczkolwiek to do organu wydającego zezwolenie należy ostateczne ustalenie tego rodzaju okoliczności. Jednak udział S., które statutowo zajmuje się zwalczaniem nieuczciwej konkurencji w środowisku świadczącym usługi transportu drogowego osób (por. § 6 pkt 4 statutu) będzie zgodny z prawem i w żadnym stopniu nie naruszy art. 31 K.p.a. Nie ma też prostej zależności pomiędzy prowadzeniem przez członków konkretnego [...] działalności konkurencyjnej wobec wnioskodawcy (w tym wypadku Uczestnika), a możliwością dopuszczenia go do udziału w postępowaniu administracyjnym.

Z faktu, że S. skupia przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego osób/prowadzących działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego (§ 10 statutu), a stroną w tym postępowaniu jest Uczestnik, którego przedmiotem przeważającej działalności jest transport lądowy pasażerski, miejski i podmiejski, nie wynika jeszcze, że S. może mieć interesy sprzeczne w stosunku do ubiegającego się o zezwolenie przedsiębiorcy. Założenie, że udział Skarżącego w postępowaniu dotyczącym wydania zezwolenia na przewóz osób Uczestnikowi wskazuje wyłącznie na realizację partykularnych interesów S. zainteresowanego negatywnym dla Uczestnika rozstrzygnięciem ze względu na reprezentowanie jego konkurencji, a nie potencjalnych pasażerów, nie ma przekonującego oparcia w materiałach sprawy. Stosownie do § 10 statutu S. tworzą [...]; jednak w omawianym przypadku nie ma dowodu na bezpośredni interes S. w zwalczaniu działalności Uczestnika w odniesieniu do ewentualnego nowego połączenia na spornej linii regularnej skoro siedzibą S. jest L. (§ 2 statutu), członkowie S. (czego w sprawie Uczestnik nie kwestionował) nie świadczą/nie zamierzają świadczyć usług przewozowych na spornej linii komunikacyjnej, a samo S. zwraca również uwagę na podjęcie czynności, aby wykazać lub wykluczyć zagrożenie dla już istniejących linii regularnych. W tej sytuacji nie sposób utożsamiać celów statutowych i działalności S. wyłącznie z chęcią obrony własnego interesu, który jest wprost przeciwstawny interesom Uczestnika i jego potencjalnych pasażerów. Można natomiast uznać, że w podanych okolicznościach stanu faktycznego sprawy S. jest rzecznikiem obiektywnego (neutralnego) interesu społecznego, zaś organ wydający decyzję/zezwolenie może (z pożytkiem dla wszechstronnego wyjaśnienia kwestii dochodzonego przez Uczestnika zezwolenia) wykorzystać specjalistyczną wiedzę S. oraz znajomość rynku usług komunikacyjnych w obszarze analizy okoliczności leżących u podstaw podejmowanego rozstrzygnięcia o tym zezwoleniu, które to okoliczności organ obowiązany jest mieć na względzie i należycie rozważyć w aspekcie konkurencji na rynku tych usług, poszanowania praw konsumenta i jakości świadczonych usług/poziomu zaspokajania potrzeb konsumenckich. Wszystkie te elementy mieszczą się w kategorii interesu społecznego, który organ podejmując rozstrzygnięcie o zezwoleniu musi brać pod uwagę.

Nie bez znaczenia dla wyżej przedstawionego stanowiska na rzecz dopuszczenia Skarżącego do udziału w postępowaniu administracyjnym na prawach strony, pozostają także poglądy doktryny o konieczności niejako "życzliwego", tj. rozszerzającego interpretowania pojęć "organizacja społeczna" i "interes społeczny" (zob. M. Szubiakowski - Strona i podmioty na prawach strony (w:) Postępowanie administracyjne – ogólne, podatkowe, egzekucyjne i przed sądami administracyjnymi, red. M. Wierzbowski, Warszawa 2017, s. 60). W tym zakresie można mówić już nawet o swoistym trendzie "uspołeczniania" interesu prawnego oraz promowania szerokiej partycypacji w postępowaniu (zob. Z. Kmieciak - Problemy i wyzwania partycypacji w postępowaniu administracyjnym [w:] Z. Kmieciak (red.) Partycypacja w postępowaniu administracyjnym. W kierunku uspołecznienia interesu prawnego, Warszawa 2017, s. 17 - 45).

Obowiązkiem organu ponownie rozpoznającego sprawę będzie zastosowanie się do stanowiska wyrażonego w niniejszym wyroku. W toku ponownego rozpoznania sprawy bacząc, że dostęp do postępowania administracyjnego w świetle przepisów art. 31 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a., uzależniony jest w każdym przypadku od spełnienia przesłanek zamieszczonych w tych przepisach, zwłaszcza od istnienia interesu społecznego, co wyżej omówiono, organ - uwzględniając też aktualne cele statutowe S. – rozpozna zażalenie Skarżącego od postanowienia I instancji.

Mając powyższe na uwadze, uznając skargę za uzasadnioną, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

W oparciu o przepisy art. 200, art. 205 § 2, art. 209 ww. ustawy, oraz stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018.265 t.j.)., Sąd zasądził od SKO na rzecz Skarżącego kwotę 597 zł, stanowiącą równowartość uiszczonego wpisu sądowego od skargi (100 zł), wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym (480 zł) i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).