Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 248/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Sędziowie: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Asesor WSA Marta Pająkiewicz – Kremis (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2021 r. sprawy ze skargi M. L. na bezczynność Rady Gminy Zawonia w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 23 lutego 2021 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 23 lutego 2021 r. skarżący M. L. zwrócił się do Rady Gminy Zawonia o udostępnienie informacji publicznej w postaci:

1) kopii/skanu protokołu z posiedzenia Komisji Rewizyjnej z dnia 23 lutego 2021 r.;

2) uchwalonej w trybie § 30 statutu (uchwała) opinii zapadłej w dniu 23 lutego 2021 r. podczas posiedzenia Komisji Rewizyjnej w sprawie, którą wnioskodawca wniósł w styczniu 2019 r.;

3) opinii doradcy podatkowego odczytanej radnym w czasie w/w posiedzenia Komisji Rewizyjnej, będącej podstawą wnioskowania radnych w powyższej sprawie;

4) skierowany do podmiotu opiniującego wniosek o wydanie opinii podatkowej stanowiący podstawę wnioskowania doradcy podatkowego lub podanie treści zawartego w tym wniosku pytania skierowanego do doradcy podatkowego wskazującego merytoryczny przedmiot opinii podatkowej;

5) kopii/skanu protokołu z odbytego w dniu 23 lutego 2021 r. posiedzenia Komisji Rozwoju Gospodarczego, Planu i Budżetu;

6) uchwalonej w trybie § 30 statutu (uchwała) opinii – jeżeli została uchwalona – zapadłej w dniu 23 lutego 2021 r. podczas posiedzenia w sprawie, którą wnioskodawca wniósł pod rozpatrzenie Komisji Rozwoju Gospodarczego, Planu i Budżetu.

W treści wniosku zawarto informację, że odpowiedź na wniosek należy kierować na skrzynkę [...].

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o:

1) uznanie, że organ stanowiący Gminy Zawonia dopuścił się bezczynności w załatwieniu sprawy;

2) stwierdzenie, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

3) wyznaczenie ww. organowi zobowiązanemu miesięcznego terminu do załatwienia sprawy;

4) obciążenie ww. organu kosztami postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że dokumenty wnioskowane w punkcie 1-4 wymienionego wyżej wniosku z dnia 23 lutego 2021 r. dotyczyły złożonej do Komisji Rewizyjnej w dniu 25 stycznia 2019 r. sprawy nieuzasadnionego – według skarżącego – wypłacenia z budżetu gminy kwoty 10.990 zł brutto (a więc łącznie z podatkiem VAT) wykonawcy, który nie był podatnikiem tego podatku. Skarżący przyznał, że za pośrednictwem platformy ePUAP otrzymał odpowiedź organu na swój wniosek, która jednak nie obejmowała odpowiedzi na żądania zawarte w punktach – 2,3 i 4 wniosku. Z uwagi na powyższe, skarżący w dniu 14 marca 2021 r. za pośrednictwem platformy ePUAP zwrócił się do organu o ponowne rozpatrzenie sprawy i udzielenie odpowiedzi jak punkcie – 2,3 i 4 wniosku. Pismem z dnia 25 marca 2021 r. organ poinformował skarżącego, że opinia doradcy podatkowego wykonana na zlecenie organu gminy a stanowiąca podstawę wnioskowania członków Komisji Rewizyjnej w sprawie rozpatrywania zasadności wydatkowania z budżetu gminy kwoty podatku VAT jest "materiałem pomocniczym do zajęcia stanowiska" i jako "dokumentacja wewnętrzna" nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto organ podniósł, że w protokole posiedzenia Komisji Rewizyjnej znajduje się przytoczony cytat z tej opinii, a więc – zdaniem organu – udzielono skarżącemu odpowiedzi w tym zakresie. Zdaniem skarżącego jednak, ta część z protokołu posiedzenia Komisji nie może zastąpić – i nie zastępuje – dokumentu wnioskowanego, a więc opinii doradcy podatkowego.

W dalszej części uzasadnienia skargi skarżący zaznaczył, że organ nie zareagował na pismo skarżącego z dnia 14 marca 2021 r. w związku z tym skarżący w dniu 22 kwietnia 2021 r. i ponownie w dniu 25 kwietnia 2021 r. złożył (za pośrednictwem platformy ePUAP) ponaglenie na bezczynność Rady Gminy Zawonia w sprawie. W dniu 29 kwietnia 2021 r. radna Gminy Zawonia G. O. pisemnie poinformowała wnioskodawcę, że jego żądanie pozostaje bez rozpoznania. Dodatkowo, skarżący został poinformowany o tym, że Rada Gminy nie rozpatrzy złożonego ponaglenia, albowiem nie jest właściwa w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Zawonia wniosła o oddalenie skargi. Podniosła, że w dniu 9 marca 2021 r. organ odpowiedział na wniosek skarżącego udostępniając mu:

1) opinię Komisji Rewizyjnej z dnia 23 lutego 2021 r. w sprawie wniosku skarżącego z dnia 25 stycznia 2021 r.;

2) protokół z posiedzenia Komisji Rewizyjnej z dnia 23 lutego 2021 r., w którego treści została wprost przytoczona treść opinii doradcy podatkowego;

3) pismo Przewodniczącego Komisji Rewizyjnej z dnia 9 października 2020 r., zawierające wniosek o wydanie opinii podatkowej.

Odnosząc się do żądanej przez skarżącego "opinii doradcy podatkowego" organ wskazał, że wnioskodawcy została udostępniona treść tej opinii, a zatem wniosek strony w tym zakresie uznać należy za zrealizowany. Następnie zwrócił uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wyraźnie rozgraniczono pojęcie "informacji publicznej" i jej nośnika. Odnotował, że informacją jest zawsze wiedza o faktach, natomiast może być ona zawarta w różnego rodzaju nośnikach. Organ jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, ale niekoniecznie na nośniku, na którym jest zawarta. W przypadku innych rodzajów nośników informacji publicznej niż dokument urzędowy, podmiot zobowiązany nie ma obowiązku ich udostępniać, a jedynie zawartą w nich informację publiczną (tak m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 281/11). W rezultacie, wnioskodawca nie ma prawa żądania zachowania określonej treści i postaci dokumentu prywatnego, może natomiast domagać się zawartej w nim informacji, jeżeli jest to informacja publiczna (tak: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2807/15 oraz z dnia 18 grudnia 2020 r., sygn. akt I OSK 2377/19).

W zakresie żądania skarżącego udostępnienia mu "wniosku o wydanie opinii podatkowej" organ wskazał, że treść tego wniosku została skarżącemu udostępniona w piśmie Przewodniczącego Komisji Rewizyjnej z dnia 9 października 2021 r. Dodał, że wiadomość elektroniczna wysłana przez Skarbnika Gminy do doradcy podatkowego nie stanowi informacji publicznej – jest ona bowiem wyłącznie nośnikiem informacji.

W piśmie procesowym z dnia 8 sierpnia 2021 r. skarżący zawarł polemikę ze stanowiskiem organu zawartym w odpowiedzi na skargę. Podniósł, że stanowisko tam zawarte odbiega od stanu faktycznego, albowiem skarżący nie otrzymał wnioskowanej opinii doradcy podatkowego. Wskazał, że otrzymany protokół z posiedzenia Komisji Rewizyjnej z dnia 23 lutego 2021 r., wbrew tezom organu, nie zawiera kluczowego dokumentu dla uznania prawidłowości dokonania wydatku z budżetu Gminy, tj. opinii podatkowej, a jedynie jej ewentualny fragment. Skarżący wyraził również pogląd, że wbrew tezom stawianym przez organ, wnioskowana opinia nie jest materiałem pomocniczym do zajęcia stanowiska przez Komisję, a nośnikiem informacji publicznej. W nawiązaniu do powyższego skarżący odwołując się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 czerwca 2017 r., sygn. akt II SAB/Łd 14/17 podniósł, że w pojęciu informacji publicznej mieści się zarówno treść dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i tych, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Skonstatował, że wnioskowana opinia doradcy podatkowego wydana w zakresie legalności i celowości wypłacenia z budżetu Gminy podatku VAT wykonawcy, który podatnikiem tego podatku nie jest, stanowi bez wątpienia informację publiczną i organ ma obowiązek ten dokument – na wniosek – udostępnić.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 , poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność organów. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa , o czym stanowi art. 149 §1 p.p.s.a. W tym zakresie stwierdzić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności . Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu , mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań.

Przedmiotem rozpoznawanej skargi jest bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176; zwana poniżej w skrócie "u.d.i.p.").

Stosownie do postanowień art. 13 ust. 1 u.d.i.p. termin do załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wynosi 14 dni od dnia doręczenia adresatowi wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ustęp 2 art. 13 u.d.i.p.). Termin określony w art. 13 ma zastosowanie nie tylko do czynności polegającej na udostępnieniu informacji, ale również do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W terminie, o którym mowa w art. 13, adresat wniosku jest również zobligowany poinformować wnioskodawcę w drodze pisma mającego postać czynności materialno-technicznej o tym, że żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej lub o nieposiadaniu wnioskowanej informacji (Kamińska Irena, Rozbicka-Ostrowska Mirosława, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, System Elektronicznej Informacji Prawnej Lex; komentarz do art. 13). Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Po myśli ust. 2 art. 14 u.d.i.p. - jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że skargę na bezczynność organu w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej można złożyć nie tylko wobec "milczenia" organu, ale również w sytuacji, w której powstał spór między wnioskodawcą, a adresatem wniosku, co do charakteru żądanej informacji oraz co do zasad i trybu jej udostępnienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2223/14, CBOSA). Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu w przypadku, gdy uznaje, że żądane informacje są informacjami publicznymi i powinny być udzielone w trybie wnioskowym na podstawie u.d.i.p. Wówczas Sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną, i czy rzeczywiście wnioskodawca może domagać się jej udostępnienia. (por. WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt IV SAB/Po 25/13, LEX nr 1317375).

Przechodząc do kwestii spornych w sprawie należy porządkująco wskazać, że złożony przez stronę skarżącą wniosek z dnia 23 lutego 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej składał się z 6 punktów, wskazujących na określone żądania wnioskodawcy w zakresie udostępnienie mu informacji publicznej. W ramach skargi na bezczynność strona zarzuca organowi nieudzielenie odpowiedzi na punkty – 2, 3 i 4 tegoż wniosku.

Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 9 marca 2021 r. (nadanym na adres ePUPAP wnioskodawcy), a więc w terminie nie przekraczającym 14 dni, organ odpowiedział na wniosek strony dołączając do pisma przewodniego wymienione w nim dokumenty.

W załącznikach do tego pisma znalazła się m.in. opinia Komisji Rewizyjnej Rady Gminy Zawonia z dnia 23 lutego 2021 r. dotycząca wniosku z dnia 25 stycznia 2019 r. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że punkt 2 wniosku z dnia 23 lutego 2021 dotyczył – "uchwalonej w trybie § 30 statutu (uchwała) opinii zapadłej w dniu 23 lutego 2021 r. podczas posiedzenia Komisji Rewizyjnej w sprawie, którą wnioskodawca wniósł w styczniu 2019 r." Odwołując się do treści § 30 uchwały Nr X/51/2019 Rady Gminy Zawonia z dnia 27 czerwca 2019 r. w sprawie uchwalenia Statutu Gminy Zawonia wymaga odnotowania, że zgodnie z tą regulacją: "Opinie i wnioski Komisji uchwalane w głosowaniu jawnym, zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy składu Komisji". Dołączona do pisma organu z dnia 9 marca 2021 r. kopia "opinii Komisji Rewizyjnej Rady Gminy Zawonia z dnia 23 lutego 2021 r. dotycząca wniosku z dnia 25 stycznia 2019 r." wskazuje, że skarżącemu doręczona została opinia uchwalona w dniu 23 lutego 2021 r. w trybie § 30 Statutu Gminy Zawonia, a jej przedmiot odpowiadał opisowi żądania sformułowanego w punkcie 2 wniosku z dnia 23 lutego 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej. Z tych też względów Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi w zakresie bezczynności organu w udzieleniu skarżącemu odpowiedzi na punt 2 wniosku.

Co się tyczy zarzucanej organowi bezczynności w udzieleniu informacji publicznej wyartykułowanej w punkcie 3 wniosku to trzeba na wstępie zwrócić uwagę, w piśmiennictwie oraz orzecznictwie sądowym trafnie zwraca się uwagę, że ustawa o dostępie do informacji publicznej daje prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych, nie przyznaje jednak uprawnienia do otrzymania każdej informacji będącej w posiadaniu adresata wniosku. Konsekwencją przyjęcia takiego poglądu jest też uznanie, że część dokumentów służących jedynie potrzebom podmiotu zobowiązanego, pomimo że związana jest z jego działalnością, nie jest informacją publiczną i nie podlega ujawnieniu (dokumenty wewnętrzne) (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, komentarz do art. 1, teza 2, teza 4). Przykładowo, waloru informacji publicznej nie mają opinie ekspertów. Odwołując się do wyroku NSA z dnia 29 lutego 2021 r., sygn. akt III OSK 2967/21 należy wskazać, że opinie prawne sporządzone przez radcę prawnego lub adwokata (co należy odpowiednio stosować także do opinii sporządzonej przez doradcę podatkowego – przypis Sądu) nie są tożsame z opiniami wydawanymi przez organy, do których odnosi się art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tiret drugi u.d.i.p. Opinia prawna sporządzana przez radcę prawnego lub adwokata (odpowiednio doradcę podatkowego – przypis Sądu) jest niewiążącą organ poradą, wskazówką co do potencjalnych kierunków działania, analizą sytuacji prawnej. Natomiast opinia wydawana przez dany organ musi wynikać z przesłanki prawnej, uzasadniającej jej wydanie i musi stanowić wiążący pogląd lub stanowisko tego organu w danej sprawie Zatem opinie prawne sporządzane przez radcę prawnego lub adwokata (także doradcę podatkowego – przypis Sądu) nie mają jakiegokolwiek waloru oficjalności, a nawet jeśli zawierają propozycje dotyczące sposobu załatwienia określonej sprawy (sprawy publicznej).

W stanie sprawy organ nie kwestionuje tego, że skarżący ostatecznie nie otrzymał opinii doradcy podatkowego, ale jednocześnie podnosi, że wnioskodawcy udostępniono treść tej opinii doręczając mu (jako załącznik do pisma z dnia 9 marca 2021 r.) kserokopię protokołu posiedzenia Komisji Rewizyjnej w dniu 23 lutego 2021 r, w którym zawarta jest ta opinia. Argumentacja organu znajduje uzasadnienie w treści wspomnianego protokołu, w którym odnotowano treść wspomnianej opinii doradcy podatkowego. Niezależnie zatem od prezentowanego w sprawie stanowiska Sądu, że opinia doradcy podatkowego w tym przypadku nie stanowi informacji publicznej, to niewątpliwie skarżącemu, w następstwie złożonego przez niego wniosku z dnia 23 lutego 2021 r., udostępniono treść opinii doradcy podatkowego do której odnosił się punkt 3 wniosku. Sąd oczywiście dostrzega, że skarżący wnosił o udostępnienie mu opinii doradcy podatkowego a zatem określonego nośnika, niemniej, w okolicznościach faktycznych rozstrzyganej sprawy, okoliczność, że skarżący nie otrzymał żądanego dokumentu nie miała znaczenia dla kierunku rozpoznania skargi, jako że zdaniem Sądu, opinia doradcy podatkowego jaka została odczytana radnym podczas posiedzenia Komisji Rewizyjnej w dniu 23 lutego 2021 r., nie stanowi informacji publicznej. Organ nie był zatem zobowiązany do jej udostępnienia. Stanowisko Sądu co do charakteru wspomnianej opinii podatkowej potwierdza materiał dowody nadesłany przez organ na wezwanie Sądu, tj. wydruk korespondencji mejlowej (wiadomość mejlowa z dnia 13 października 2020 r., skierowana na adres elektroniczny Skarbnika Gminy Zawonia) zawierającej opinię doradcy podatkowego, która została odczytana radnym podczas posiedzenia Komisji Rewizyjnej w dniu 23 lutego 2021 r. Z adnotacji organu zawartej w piśmie z dnia 7 października 2021 r. wynika, że opinia doradcy podatkowego nie była w inny sposób (niż w drodze mejlowej) przekazywana do Urzędu Gminy Zawonia. Poprzestanie na poinformowaniu wnioskodawcy, że treść tej opinii została pomieszczona w protokole posiedzenia Komisji Rewizyjnej w dniu 23 lutego 2021 r. spełnia zatem – w tym konkretnym przypadku – obowiązek odpowiedzi na wniosek przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej.

Odnosząc się do objętego skargą zarzutu bezczynności organu w udzieleniu odpowiedzi na żądanie sformułowane w punkcie 4 wniosku z dnia 23 lutego 2021 r. należy wskazać, że w piśmie przewodnim z dnia 9 marca 2021 r. organ poinformował wnioskodawcę, że Skarbnik Gminy wystąpiła w dniu 9 października 2020 r. z prośbą telefoniczną i mejlową o wydanie opinii zgodnie z wnioskiem Komisji Rewizyjnej dnia 9 października 2020 r. oraz że skan tego wniosku został załączony do pisma z dnia 9 marca 2021 r. Z treści tego dokumentu (załączonego przez organ do pisma przewodniego z dnia 9 marca 2021 r.) wynika, że w dniu 9 października 2020 r. Przewodniczący Komisji Rewizyjnej R. R. zwrócił się pisemnie do Wójta Gminy Zawonia (powołując się na otrzymany przez te Komisję wniosek z dnia 25 stycznia 2019 r.) z prośbą o wydanie opinii przez doradcę podatkowego w zakresie wydatkowania z budżetu Gminy Zawonia kwoty 10.900,00 zł brutto przedsiębiorcy, który nie jest płatnikiem podatku VAT.

Jak wynika z treści pisma skarżącego z dnia 14 marca 2021 r. (będącego reakcją skarżącego na odpowiedź organu z dnia 9 marca 2021 r.), skarżący nie kwestionuje faktu otrzymania – skierowanego do Wójta Gminy Zawonia wniosku Komisji Rewizyjnej z dnia 9 października 2020 r. Podnosi natomiast, że otrzymany dokument nie odpowiada treści żądania zawartego w punkcie 4 wniosku, albowiem nie jest to "wniosek do podmiotu opiniującego".

Trafnie w tym kontekście argumentuje organ w odpowiedzi na skargę, że sama wiadomość elektroniczna wysłana przez Skarbnika Gminy do doradcy podatkowego nie stanowi informacji publicznej. Rozwijając wątek właściwego rozumienia pojęcia informacji publicznej trzeba zwrócić uwagę, że kluczowe dla kwalifikacji określonej informacji jako informacji publicznej jest to, aby zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. dotyczyła ona "sprawy publicznej". Ustawodawca określając pojęcie informacji publicznej odwołał się bowiem do kategorii sprawy publicznej. Warto w tym miejscu odnotować, że przepisach u.d.i.p. nie zdefiniowano pojęcia "sprawy publicznej", niewątpliwie jednak sprawy publiczne są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Zakresu tak rozumianego pojęcia sprawy publicznej nie sposób wykładać w oderwaniu od treści art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, normującego przedmiot informacji publicznej. Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP "prawo do uzyskiwania informacji publicznej" to prawo obywatela do uzyskania do informacji o "działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne", co oznacza, że jest to prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz o działalności osób pełniących funkcje publiczne. Ponadto prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji "o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa".

Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) w wyroku z dnia 5 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3255/15 (CBOSA) zwrócił uwagę, że ustawowe pojęcie sprawy publicznej rozumiane jako sprawa wspólnoty publicznej i wyznaczające ustawowy zakres prawa do informacji publicznej nie może być wykładane w sposób prowadzący do rozszerzenia konstytucyjnych granic tego prawa. Wskazał, że wykładnia prokonstytucyjna art. 6 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że informacją o sprawie publicznej jest więc informacją o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. oraz zasadach ich funkcjonowania, ale jedynie w zakresie dotyczącym ich działalności tj. takiej aktywności, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowania określonych interesów i celów publicznych. Innymi słowy, zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także, sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (por. także wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, LEX nr 737513). Na zasadzie wniosku a contario należy stwierdzić, że – zasadniczo – dokumentacja o charakterze wewnętrznym, bądź też aktywność o charakterze technicznym, stanowią taki rodzaj aktywności podmiotu, który nie jest nośnikiem informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2018 r., sygn. akt I OSK 2678/16, CBOSA). Jakkolwiek w orzecznictwie sądowym zwraca się uwagę na to, że z samego faktu, że dany dokument ma charakter wewnętrzny nie należy wyciągnąć ex definitione wniosku, że akt ten jest wyłączony z zakresu obowiązku jego udostępnienia, lecz dopiero po analizie tego, czy dotyczy on sprawy publicznej, to jednak w okolicznościach faktycznych rozpatrywanej sprawy Sąd nie ma wątpliwości, że elektroniczna wiadomość Skarbnika Gminy skierowana do doradcy podatkowego, zredagowana w sprawie do której odnosi się poruszany wątek, nie ma waloru informacji publicznej, a jako taka, nie nakładała na organ obowiązku jej udostępnienia.

W podsumowaniu dotychczasowych rozważań należy skonstatować, że podniesione w skardze zarzuty bezczynności organu w zakresie udzielenia odpowiedzi na żądanie zawarte w punkcie – 2,3 i 4 wniosku z dnia 23 lutego 2021 r. okazały się nieuzasadnione. W sprawie nie doszło bowiem do naruszenia art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Z tych też powodów, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. wywiedzioną w sprawie skargę Sąd w całości oddalił jako bezzasadną.