Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1700/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7 i 77 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 153
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 30 ust. 7 pkt 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) WSA Beata Łomnicka Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2018 r. sprawy ze skargi [...] Spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia 18 października 2017 r., znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej [...] Spółka z o.o. z siedzibą w W. kwotę 997,00 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 4 sierpnia 2016 r. ([...]) na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290) po rozpatrzeniu zgłoszenia: [...] Sp. z o.o. z dnia 24 czerwca 2016 r. w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych określonych jako instalacja urządzeń technicznych stacji bazowej telefonii [...] o numerze [...] na dachu istniejącego budynku, ul. S. w K., Prezydent Miasta K. wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez [...] Sp. z o.o. robót budowlanych określonych jako instalacja urządzeń technicznych stacji bazowej telefonii [...] o nr [...] na dachu istniejącego budynku, ul. S. w K., i nałożył na spółkę obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę dla realizowania powyższych robót budowlanych.

Organ I instancji stwierdził, że planowana inwestycja może spowodować wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, o których mowa w art. 30 ust 7 pkt 4 Prawa budowlanego i dlatego wymaga wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o. o., decyzją z dnia 19 września 2016 r. ([...]) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 kpa oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 Prawo budowlane Wojewoda utrzymał w mocy ww. decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. II SA/Kr 1448/16 - uchylił decyzję Wojewody.

Po ponownym rozpoznaniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia 18 października 2017 r., znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w zakresie nałożonego w niej obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Uzasadniając to rozstrzygnięcie wskazano, że po wyroku WSA w Krakowie wydanym w niniejszej sprawie należało ponownie rozpoznać odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta K. o wniesieniu sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd zwrócił uwagę, że w oparciu o przepisy art. 29 ust. 2 pkt 5 i art. 30 ust. 3 pkt b) Prawa budowlanego oraz przekonanie o braku oddziaływania zamierzonej inwestycji na obszary dostępne dla ludzi, inwestor był uprawniony do zgłoszenia zamiaru wykonania robót, a nie wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Jeżeli ustawodawca, którego racjonalność należy zakładać, decyduje się wprowadzić dla danej kategorii robót budowlanych możliwość realizacji na podstawie zgłoszenia, to trzeba też uznać, że jego wolą jest również ograniczenie kręgu stron w tym trybie wyłącznie do inwestora. Sąd dalej stwierdził, że jednak organy nie ustaliły, czy wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w obszarze wskazanym jako zagrożony zamierzoną inwestycją, nad którym występować będzie pole elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż 0,1 W/m2, znajdować się będą miejsca dostępne dla ludności.

Dalej Wojewoda stwierdził, że nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę było bezpodstawne, ponieważ nie poparte zostało żadnym przepisem, ani dowodem, który uzasadniałby takie stanowisko.

Pismem z 8.05.2017 r. zlecono organowi I instancji, w trybie art. 136 kpa, przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Uzupełnione akta zostały zwrócone do organu odwoławczego, przy piśmie Urzędu Miasta K. z 4.09.2017 r.

Z uzupełnionych przez organ I instancji akt wynika, że w obszarze terenu, nad którym w przestrzeni wystąpią pola elektromagnetyczne z projektowanej stacji bazowej, znajdują się liczne działki, a na terenie tym brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast wydane zostały liczne decyzje o warunkach zabudowy i o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Analiza wydanej przez Prezydenta Miasta K. decyzji Nr [...] z [...]01.2013 r. znak: [...], o ustaleniu warunków zabudowy, dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Przebudowa, rozbudowa i nadbudowa budynków mieszkalno-usługowych: budynku "A" na dz. nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. D. oraz budynku " B " na dz. nr [...] obr. Jw. przy ul. D. "a" w K. ", ustala możliwość nadbudowy budynków frontowych A i B z kalenicą dachu na poziomie 20 m, przy kącie nachylenia połaci dachowych w granicach od 1.0°,do 40a (k. 235-243 akt I instancji). Oznacza to, że projektowana na tym terenie inwestycja kubaturowa posiadać będzie miejsca dostępne dla ludności w obszarze zasięgu pola elektromagnetycznego z projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] ponieważ pole to, o wartościach wyższych niż 0,1 W/m2, wystąpi w azymucie 130° na wysokości min. 20 m n.p.t., co zobrazowane zostało w Analizie rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej, opracowanej w lipcu 2016 r.

W orzecznictwie sądowo-administracyjnym (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27.07.2017 r. sygn.. akt II OSK 2909/15), za miejsca dostępne dla ludzi uznaje się wszystkie te, w których mogą lub będą mogli przebywać ludzie w przyszłości, łącznie z otoczeniem niezbędnym do skorzystania z nich, z wyjątkiem tych, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Takie rozumienie "miejsc dostępnych dla ludzi" nie wyklucza zaś aby za takie miejsce nie mógł być uznany także dach budynku. Dlatego nie wystarczy samo gołosłowne wskazanie, że dach budynku nie stanowi takiego miejsca. W tym zakresie wymagane jest wykazanie z jakich względów taki dach nie odpowiada normatywnej definicji jaką zawiera art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm.).

W badanej sprawie, biorąc pod uwagę kąt nachylenia połaci dachowych w granicach od 1 0°, należy uznać przedmiotowy dach za miejsce dostępne dla ludności.

Skoro zatem zgłoszona inwestycja narusza inne przepisy, w rozumieniu art. 30 ust. 6 pkt 2 in fine Prawa budowlanego, jako obowiązujące normy prawa, a mianowicie przepisy § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pół elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U.2003. 192. 1883), to nie może być realizowana.

Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 in fine Prawa budowlanego, organ administracji architektonicznej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania i przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy.

Organ I instancji sprzeciw oparł nieprawidłowo na art. 30 ust 7 pkt 4 Prawa budowlanego.

Organ odwoławczy, w drodze reformacji, koryguje zatem ten błąd w niniejszej decyzji, i wskazuje prawidłową podstawę prawną sprzeciwu - art. 30 ust. 6 pkt 2 in fine Prawa budowlanego. Błąd ten jednak nie miał większego znaczenia, dla słusznego rozstrzygnięcia organu I instancji. Natomiast nieuprawnione, pozbawione podstaw prawnych, było nałożenie na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, dlatego organ odwoławczy uchyla l decyzję w tej części na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, i w związku z art. 30 ust. 6 pkt 2 in fine Prawa budowlanego, organ odwoławczy w pozostałym zakresie utrzymuje sprzeciw wniesiony decyzją przez organ I instancji.

Stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy modyfikując podstawę prawną rozstrzygnięcia.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie [...] sp. z o.o. w W., zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1. art. 138 § 1 pkt 2) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a." z uwagi na zastosowanie go w niniejszej sprawie, podczas gdy nie było podstawy do wniesienia sprzeciwu do zgłoszonych robót budowlanych, do tego w sposób nieprawidłowy przez organ II instancji,

2. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. z uwagi na nie odniesienie się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów Spółki powołanych w odwołaniu od sprzeciwu, niewyjaśnienie treści przepisów uznanych za podstawę prawną wydanej decyzji przez organy obydwu instancji i nie wyjaśnienie zasadności zastosowania ich w sprawie,

3. art. 7, 8, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 w zw. z .11 k.p.a. poprzez nie dokonanie istotnych ustaleń i nie wyjaśnienie, a co najmniej nie zawarcie tego w uzasadnieniu decyzji, w jakiej odległości od planowanej stacji bazowej może powstać powołana w treści uzasadnienia decyzji inwestycja, dla której wydano w dniu [...].01.2013 r. decyzję o ustaleniu warunków zabudowy, w jakim zakresie oddziaływania PEM ze stacji Spółki miałoby z nią kolidować oraz błędne, sprzeczne z materiałem dowodowym sprawy ustalenie, iż miejsca dostępne dla ludności wskutek realizacji w przyszłości tej inwestycji powstaną w obszarze występowania PEM o gęstości mocy pow. 0,1 W/m2, co jest wprost sprzeczne z treścią dokumentu prywatnego pn. Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych", a także nie wskazanie, dla jakiego dokładnie terenu "wydane zostały liczne decyzje o warunkach zabudowy i o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego", jaka jest ich treść oraz czy i jakie jest ich powiązanie z planowaną przez [...] inwestycją,

4. art. 80 k.p.a. z uwagi na przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów przedstawionych przez Skarżącą w niniejszym postępowaniu i dowolne ustalenie, iż "projektowana na tym terenie inwestycja kubaturowa posiadać będzie miejsca dostępne dla ludności w obszarze zasięgu pola elektromagnetycznego projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej (...) ponieważ pole to, o wartościach wyższych niż 0,1 W /m2, wystąpi w azymucie 130° na wysokości min. 20 m n.p.t., co zobrazowane zostało w Analizie rozkładu pól... ",

5. art. 15 k.p.a. z uwagi na naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania poprzez uchylenie decyzji organu I instancji jedynie w zakresie nałożonego w niej obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i utrzymanie w mocy decyzji w pozostałym zakresie, podczas gdy jest to rozstrzygnięcie nieznaczne obowiązującym przepisom prawa jako naruszające art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca l994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 290) zwanej dalej "P.b.", gdyż z możliwością wniesienia sprzeciwu na tej podstawie prawnej związany jest obowiązek nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę

6. art. 6 i 8 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz.U. z 1997 roku nr 78 poz. 483 ze zm.) poprzez nie działanie w postępowaniu administracyjnym przez organy I i II instancji na podstawie i w granicach prawa wyrażające się w utrzymaniu w mocy przez organ odwoławczy sprzeciwu organu I instancji wniesionego w oparciu o art. 30 ust. 7 pkt 4 P.b., a w uzasadnieniu wskazanie, iż prawidłową podstawą prawną sprzeciwu jest art. 30 ust. 6 pkt 2 in fine co jest nieuprawnione.

Zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy:

7. art. 30 ust. 7 pkt 4 P.b. poprzez zastosowanie w sytuacji, gdy nie zostało uprawdopodobnione, iż realizacja planowanych robót budowlanych nie wprowadzi, nie utrwali bądź zwiększy ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich,

8. art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b. podczas niezasadne i nieformalne zastosowanie w sprawie przez organ II instancji, gdyż zakres robót objęty zgłoszeniem nie narusza przepisów prawa, w tym § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposób sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r., nr 192, poz. 1883 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem", albowiem nadbudowa budynku "A" przy ul. D. i budynku "B" przy D. "a" nie spowoduje, iż pole elektromagnetyczne o gęstości mocy powyżej 0,1 W/m2 powstanie w miejscach dostępnych dla ludności czyli na dachach w/w nadbudowywanych budynków.

Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K., a także zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) - dalej "p.p.s.a." - wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji należało w pierwszej kolejności mieć na uwadze treść art. 153 p.p.s.a., który stanowi: "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie".

W tej sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który wyrokiem z dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. II SA/Kr 1448/16 uchylił decyzje Wojewody. W wyroku tym przesądzono, że zgłoszone przez skarżącą zamierzenie inwestycyjne nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia wymagała uprzedniego zgłoszenia, a nie uzyskania pozwolenia na budowę.

W przywoływanym wyroku sąd wskazał także, że przepis art. 30 Prawa budowlanego reguluje dwa rodzaje przesłanek zgłoszenia sprzeciwu: obligatoryjne i fakultatywne. Podkreślił, że organy nie stwierdziły, aby stan faktyczny sprawy odpowiadał któremuś z obligatoryjnych przypadków wskazanych w art. 30 ust. 6, a jako podstawę rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał przepis regulujący drugą grupę przesłanek – fakultatywnych tj. art. 30 ust. 7 pkt. 4 ustawy prawo budowlane, zgodnie z którym organ administracji architektoniczno-budowlanej może nałożyć, w drodze decyzji o sprzeciwie, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub spowodować wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich wskazując, że zwłaszcza wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, realizacja inwestycji może ograniczyć prawa właścicieli nieruchomości znajdujących się poniżej emitowanych przez anteny pól elektromagnetycznych. Nie jest bowiem wykluczone, że właściciele tych nieruchomości spotkają się z odmową zgody na realizację budowy, w wyniku której miałyby powstać miejsca dostępne dla ludzi w obszarze niekorzystanego oddziaływania anten. Organ II Instancji jako podstawę sprzeciwu wskazał konieczność ustalenia kręgu osób zainteresowanych w sprawie, a Sąd w przywoływanym wyroku sygn. II SA/Kr 1448/16 stwierdził, że nie może to stanowić samo w sobie podstawy zgłoszenia sprzeciwu, a może być jedynie następstwem sprzeciwu, któremu towarzyszy nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Uchylając decyzję Wojewody Sąd wskazał także: "Przypomnieć trzeba, że organ I instancji zgłosił sprzeciw, ponieważ uznał, że zamierzona inwestycja "wprowadzi, utrwali bądź zwiększy ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich" (art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego). Takie zagrożenia organ I instancji upatruje w tym, że ewentualne zamiary inwestycyjne sąsiadów prowadzące do utworzenia "miejsc dostępnych dla ludzi" ponad istniejącymi budynkami, nie mogłyby być zrealizowane właśnie z uwagi na emitowane pole elektromagnetyczne. Takie stwierdzenie nie jest jednak wystarczające dla uzasadnienia zgłoszenia sprzeciwu. Realnego zagrożenia, o którym mowa w art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego, nie można odnosić do bliżej nieokreślonego co do miejsca, czasu i zakresu, i tylko hipotetycznego, zamierzenia. Organy zaś w rozpoznawanej sprawie w tym zakresie nie poczyniły żadnych ustaleń i swe rozstrzygnięcie oparły nie na ustalonym stanie faktycznym, lecz na nieznajdujących potwierdzenia w aktach, przypuszczeniach. W szczególności nie ustaliły organy, czy – wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – w obszarze wskazanym jako zagrożony zamierzoną inwestycją, "porządek prawny" regulowany jest decyzją (decyzjami) o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jakiego rodzaju ewentualnie inwestycje mają być i gdzie lokalizowane. W ponownym postępowaniu organ winien dokonać ustaleń we wskazanym kierunku, a następnie rozstrzygnąć sprawę z uwzględnieniem wyżej wyrażonych poglądów."

Poglądy te są po myśli przywołanego wyżej art. 153 p.p.s.a. wiążące dla Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, jak również były wiążące dla Wojewody rozpoznającego sprawę po raz drugi. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 grudnia 2017 r. sygn. II GSK 4008/17, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania.

W zaskarżonej decyzji organ nie zastosował się do wskazówek i poglądów wyrażonych w wyroku WSA w Krakowie sygn. II SA/Kr 1448/16.

Z uzasadnienia tego wyroku wynika jasno, że Sąd nakazał organowi ustalić czy w obszarze wskazanym jako zagrożony zamierzoną inwestycją, "porządek prawny" regulowany jest decyzją (decyzjami) o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jakiego rodzaju ewentualnie inwestycje mają być i gdzie lokalizowane. Oznacza to, że organ nie miał uprawnienia do zmiany podstawy prawnej wniesienia sprzeciwu, natomiast miał obowiązek przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, uzasadniającego zgłoszenie sprzeciwu przez organ I Instancji na podstawie art. 30 ust. 7 pkt. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 z późn. zm.).

Wojewoda zgromadził w aktach sprawy "liczne decyzje o warunkach zabudowy i o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego" i z powołaniem się na jedną z nich tj. decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z [...].01.2013 r. znak: [...], o ustaleniu warunków zabudowy, dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Przebudowa, rozbudowa i nadbudowa budynków mieszkalno-usługowych: budynku "A" na dz. nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. D. oraz budynku " B " na dz. nr [...] obr. Jw. przy ul. D."a" w K. ", ustalił, że "projektowana na tym terenie inwestycja kubaturowa posiadać będzie miejsca dostępne dla ludności w obszarze zasięgu pola elektromagnetycznego z projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...], ponieważ pole to, o wartościach wyższych niż 0,1 W/m2, wystąpi w azymucie 130° na wysokości min. 20 m n.p.t., co zobrazowane zostało w Analizie rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej, opracowanej w lipcu 2016 r." Na tej również podstawie orzekł, że zgłoszona inwestycja narusza inne przepisy, w rozumieniu art. 30 ust. 6 pkt 2 in fine Prawa budowlanego, a mianowicie przepisy § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pół elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U.2003. 192. 1883). W konkluzji wskazał, że wobec tego inwestycja nie może być realizowana.

W ten sposób organ zmienił podstawę prawną zgłoszonego sprzeciwu działając wbrew wiążącym go wskazówkom i wytycznym wyroku Sądu.

Na marginesie można tylko stwierdzić, że na karcie oznaczonej nr 350 (zaznaczenie ołówkiem niespójne z pozostałą numeracja akt) akt administracyjnych organu II Instancji znajduje się mapa ewidencyjna, na której oznaczono maksymalne obszary pola o poziomach wyższych niż 0,1 W /m2 oraz kolorem pomarańczowym "działki na których wydano wz dotyczące kubatury obiektów". Z mapy tej nie wynika, że działka nr [...] wchodzi w zakres oddziaływania pola o poziomach wyższych niż 0,1 W /m2 natomiast działka [...] znajduje się w nim tylko w niewielkim trójkątnym fragmencie (budynek położony przy ul. D. ). Podobnie dz. nr [...] tylko w niewielkim fragmencie położona jest w tym polu (budynek przy ul. D."a").

Jednocześnie z tej samej mapy, stanowiącej fragment (str. 9) dokumentu "Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej (...)" przedstawionej przez skarżącą z zaznaczonymi granicami działek [...], [...] oraz [...] wynika że działki te w ogóle znajdują się poza zasięgiem pola. Kwestie nie zostały przez organ wyjaśnione, podczas gdy są kluczowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Naruszono w ten sposób art. 7 i 77 § 1 KPA.

Pozostałe zgromadzone w aktach sprawy decyzje o warunkach zabudowy nie zostały przez organ ani opisane ani przeanalizowane pod kątem podstawy prawnej zgłoszonego przez organ I Instancji sprzeciwu tj. art. 30 ust. 7 pkt. 4 ustawy prawo budowlane "wprowadzenia, utrwalenia bądź zwiększenia ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich" . Będzie to obowiązkiem organu w ponownie prowadzonym postępowaniu, które organ przeprowadzi wyłącznie w ramach przesłanki zgłoszenia sprzeciwu wskazanej przez organ I Instancji tj. art. 30 ust. 7 pkt. 4 ustawy prawo budowlane.

Wobec powyższego decyzja organu II Instancji została uchylona na zasadzie art. 145 § 1 lit.c p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 997 zł składa się: kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. poz. 1804 z późn. zm.), oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżącej opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1827).