Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1078/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień, Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Protokolant Tomasz Furmanek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2007 r. sprawy ze skargi M. W.-M. i D. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie zamiaru budowy budynku gospodarczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] Starosta [..] Wschodni, działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. Nr 207 z 2003r., poz. 2016 ze zm.), po rozpatrzeniu zgłoszenia M. W. – M. i D. M. z dnia [...] w sprawie zamiaru budowy budynku gospodarczego o powierzchni 24 m² na działce o numerze ewidencyjnym [...] w T., przy ul. A 44, wniósł sprzeciw, podnosząc w uzasadnieniu, iż planowana inwestycja jest sprzeczna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta T., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej nr [...] z dnia [...] (Dz.Urz.Woj. Łódzk. Nr 235 z dnia 18.sierpnia 2004r., poz. 2096), wprowadzającym zakaz realizacji nowej zabudowy, na terenie, oznaczonym w planie symbolem RZ, w obrębie którego położona jest nieruchomość objęta projektowaną inwestycją. Decyzja powyższa doręczona została inwestorom w dniu 4.września 2006r.

W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia M. W. – M. i D. M. wnieśli o jego "zmianę w całości poprzez uchylenie sprzeciwu wniesionego przez Starostę." Podnieśli bowiem, iż w dniu 18.maja 1999r. uzyskali "zgodę na zmianę funkcji działki nr [...] na cele budownictwa mieszkaniowego – jednorodzinnego", w konsekwencji zaś Burmistrz Miasta T. w dniu [...] wydał zezwolenie na zabudowę działki budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Zdaniem odwołujących, decyzja Starosty [...] Wschodniego narusza art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 27.marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Przepis ten stanowi, iż utrata mocy obowiązującej planu miejscowego nie powoduje wygaśnięcia decyzji administracyjnych, wydanych na podstawie tego planu. W przedmiotowej sprawie natomiast organ administracji wydał zezwolenie na zabudowę nieruchomości na powierzchni 420 m², zatem, w ocenie odwołujących, w tej części działki możliwa jest zabudowa a zmiana planu zagospodarowania przestrzennego nie może skutkować odmową dalszej jej zabudowy. Dodatkowo organ administracji, uchwalając plan zagospodarowania przestrzennego nie powinien zmieniać klasyfikacji działek budowlanych na działki wyłączone spod zabudowy, bowiem stanowiłoby to naruszenie praw nabytych właścicieli nieruchomości. Małżonkowie M. wskazali także, iż zakwalifikowanie ich działki jako "nie podlegającej zabudowie" uniemożliwia im należyte dbanie o wzniesiony już budynek, jak również stworzenie dodatkowej infrastruktury, pełniącej funkcje służebne wobec budynku mieszkalnego.

Tym samym, w ocenie odwołujących, decyzja Starosty [...] Wschodniego narusza, wywodzoną z art. 2 Konstytucji, zasadę ochrony praw nabytych.

Decyzją nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Starosty [...] Wschodniego. W uzasadnieniu podniósł, iż zgodnie z treścią art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ obowiązany jest wnieść sprzeciw od dokonanego zgłoszenia zamiaru budowy, jeżeli budowa lub wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Działka o numerze[...] , objęta przedmiotową inwestycją, znajduje się, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta T. na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem RZ, dla terenu tego natomiast w § 77 ust. 2 pkt 1 plan ustala zakaz realizacji nowej zabudowy. Tym samym, organ administracji architektoniczno – budowlanej obowiązany był do wniesienia sprzeciwu od zamiaru budowy budynku gospodarczego na tymże terenie. Argumenty odwołujących, mające przemawiać za możliwością budowy budynku gospodarczego, stanowiącego uzupełnienie zabudowy istniejącej na przedmiotowej działce są, zdaniem organu odwoławczego, niezasadne. Jedynie zmiana planu zagospodarowania przestrzennego, wprowadzająca możliwość realizacji nowej zabudowy na przedmiotowej działce, pozwalałaby na pozytywne rozpatrzenie zgłoszenia inwestorów.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie, D. M. i M. W. – M. zarzucili naruszenie art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 27.marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wywodzonej z Konstytucji RP zasady ochrony praw nabytych a także wywodzonej z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Powtarzając argumentację, zawartą w złożonym uprzednio odwołaniu wskazali, iż organ odwoławczy nie odniósł się do, podniesionego w odwołaniu, zarzutu naruszenia art. 34 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Cytowany przepis oznacza, iż utrzymanie mocy obowiązującej decyzji administracyjnych w przypadku utraty mocy przepisów, stanowiących ich podstawę prawną, wynika między innymi z zasady trwałości decyzji administracyjnej. Zatem zmiana lub uchylenie podstawy prawnej nie ma, co do zasady, wpływu na dalszy byt ostatecznej decyzji administracyjnej, funkcjonującej w obrocie prawnym. W ocenie skarżących, hipoteza przywołanego przepisu jest dokładnym odzwierciedleniem stanu faktycznego, który zaistniał w przedmiotowej sprawie. W dniu 18.maja 1999r. "Urząd Miasta w T. wyraził zgodę na zmianę funkcji działki nr[...] , położnej w T. (...) na cele budownictwa mieszkaniowego – jednorodzinnego." W dniu [...] wydane zostało zezwolenie na zabudowę wskazanej części przedmiotowej działki. Budowa budynku mieszkalnego realizowana była w końcowym etapie już po wejściu w życie nowego planu, zatem w ocenie skarżących, w sytuacji analogicznej jako obecna.

W konkluzji skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podniósł, iż decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] obejmowała budynek mieszkalny i jego budowa mogła być kontynuowana po wejściu w życie nowego planu miejscowego, w oparciu o treść art. 65 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednakże przedmiotem zgłoszenia inwestorów była budowa nowego obiektu - budynku gospodarczego. Rozpatrzenie sprawy możliwe było zatem jedynie w oparciu o obowiązujący aktualnie stan prawny, w tym również w zakresie prawa miejscowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.) .

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżone orzeczenie naruszało przepisy prawa materialnego lub też przepisy procedury administracyjnej w stopniu określonym w cytowanym przepisie.

W pierwszym rzędzie zwrócić należy uwagę na fakt, iż przedmiotem badania w rozpoznawanej sprawie nie był i być nie mógł miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta T., zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w T. nr [...] z dnia [...] (Dz.Urz.Woj.Łódzk. Nr 235 z dnia 18.sierpnia 2004r., poz. 2096). Zatem wszelkie zarzuty jego tyczące, jako wykraczające poza zakres kognicji Sądu w rozpoznawanej sprawie, nie mogły wpłynąć na ocenę legalności zaskarżonej decyzji.

Nie budzi natomiast wątpliwości, że nieruchomość skarżących, objęta projektowaną inwestycją, w całości położona jest na terenie oznaczonym w planie symbolem RZ, dla której obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustala przeznaczenie podstawowe: użytki zielone i obniżenia terenowe, z całkowitym zakazem realizacji nowej zabudowy oraz dopuszczeniem w niezbędnym zakresie realizacji elementów uzbrojenia i związanych z nimi urządzeń oraz realizację zbiorników retencyjnych. (§ 77 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 tekstu planu). Oznacza to, iż zgodnie z treścią art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. Nr 156 z 2006r., poz. 1118) obowiązkiem organu administracji architektoniczno – budowlanej było zgłoszenie sprzeciwu w sprawie zamierzenia inwestycyjnego skarżących. Zgłoszenie z dnia [...] dotyczyło bowiem budowy nowego obiektu – budynku gospodarczego na terenie działki nr [...] położonej w strefie całkowitego zakazu lokalizacji nowej zabudowy. Prawa do lokalizacji tego rodzaju inwestycji wbrew zapisom planu, nie sposób wywodzić z wydanych uprzednio decyzji Burmistrza T. z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy czy też z decyzji tegoż organu z dnia [...] o pozwoleniu na budowę. Pierwsze ze wspomnianych rozstrzygnięć dotyczy bowiem ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z urządzeniami budowlanymi, związanymi z budynkiem na terenie działki nr[...] , położonej w T. przy ul. A 44, drugie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zbiornika na ścieki, instalacji wewnętrznych gazowych, przyłącza gazowego, przyłączy wodno-kanalizacyjnych oraz przyłącza elektrycznego. Bliżej nieokreślona decyzja "Urzędu Miasta w T. z dnia [...] o wyrażeniu zgody na zmianę funkcji działki nr [...] na cele budownictwa mieszkaniowego – jednorodzinnego" stanowiła natomiast, jak należy mniemać, podstawę do wyłączenia gruntów z produkcji rolnej, upoważniającą do późniejszego ubiegania się o ustalenie warunków zabudowy i pozwolenie na budowę. Z treści art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 27.marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) nie wynika również, by inwestorzy, w oparciu o wyżej wskazane decyzje nabyli upewnienia do zabudowy swej nieruchomości nowymi obiektami w sposób sprzeczny z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Każde z opisanych wyżej orzeczeń dotyczyło bowiem wyłącznie obiektów i urządzeń budowlanych wskazane w ich treści (budynek mieszkalny jednorodzinny wraz z przyłączam oraz gazową instalacją wewnętrzną). Ze "zmiany funkcji działki na cele budownictwa mieszkaniowego – jednorodzinnego" nie można zaś wywodzić prawa do jej zabudowy w sposób sprzeczny z planem. Wydana decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] została faktycznie "skonsumowana". Na kontynuowanie inwestycji w tym zakresie, po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą z dnia [...] pozwalał przywołany przez skarżących przepis art. 34 ust. 2. Jego stosowania nie sposób jednak rozszerzać na kolejne, przyszłe inwestycje, nieobjęte ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Zgłoszenie zamiaru budowy budynku gospodarczego, dokonane przez skarżących w dniu [...] dotyczyło natomiast nowego obiektu budowlanego. Obowiązujące przepisy prawa miejscowego tj. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie pozwalają zaś na realizację nowej zabudowy, na terenie w obrębie którego położona jest nieruchomość skarżących. Żadne zatem prawa nabyte skarżących nie zostały zaskarżoną decyzją naruszone, ponieważ nie odnosi się ona ani do "zmiany funkcji działki" ani wzniesionego na jej terenie budynku mieszkalnego czy przyłączy. Trudno też dopatrzeć się w działaniach organów w badanej sprawie naruszenia zasad Konstytucji RP czy zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Jak bowiem trafnie podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, budowa budynku gospodarczego (nowego obiektu budowlanego) na działce inwestorów możliwa będzie dopiero po ewentualnej zmianie wspomnianego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kontestowanie zapisów planu czy też polemika z jego ustaleniami pozostaje natomiast, jak wspomniano, bez wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.