Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 390/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8a
journal: Dz.U. 1994 nr 53 poz 214
law: Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Stanisław Marek Pietras, Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2018 r. sprawy ze skargi W. O. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2018 r. nr: [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. wydaną na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. o odmowie wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy W. O. art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r. poz. 708, z późn. zm.).

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W. O. wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2017 r., za pośrednictwem Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że po 2 letnim okresie pracy zawodowej i odbyciu zasadniczej służby wojskowej od [...] marca 1963 r. do sierpnia 1989 r. pracował w jednostkach Komendy MO w L. i KWMO w Z. Pracę w Policji (MO) rozpoczął w Komendzie Powiatowej MO w B. jako dzielnicowy, następnie wykonywał m. in. obowiązki technika kryminalistyki, pracownika sekcji dochodzeniowo-śledczej, sekcji kryminalnej, dyżurnego KPMO, kierownika referatu dzielnicowych w B. W związku z pogorszeniem się stanu zdrowia, na podstawie orzeczenia komisji lekarskiej został uznany za niezdolnego do dalszej służby w Policji, wskutek czego zostało mu przyznane pełne świadczenie emerytalno-rentowe. W wyniku wydanej w dniu [...] lipca 2017 r. decyzji o ponownym ustaleniu wysokości emerytury i decyzji o ponownym ustaleniu wysokości renty inwalidzkiej, opracowanej na podstawie otrzymanej z Instytutu Pamięci Narodowej informacji z dnia [...] czerwca 2017 r. o przebiegu służby przyjęto, że w okresie od [...] lipca 1982 r. do [...] lipca 1982 r. tj. 9 dni oraz w okresie od [...] września 1982 r. do [...] października 1984 r. tj. przez okres 2 lat, 1 miesiąca i 29 dni pracował na rzecz totalitarnego państwa będąc zatrudniony w wymienionych w art. 13b instytucjach i formacjach PRL.

Wnioskodawca podniósł, iż dwuletni okres zatrudnienia w wymienionych w art. 13b instytucjach i formacjach totalitarnego państwa nie miał żadnego wpływu na wysokość wypracowanego świadczenia emerytalno-rentowego. Podkreślił, że w okresie wieloletniej służby w Policji, swoje obowiązki wypełniał zgodnie z prawem, etyką zawodową i powszechnie obowiązującymi zasadami moralnymi. Dbał o zapewnienie jak najlepszego bezpieczeństwa obywatelom poprzez ograniczanie i wykrywanie sprawców przestępstw i wykroczeń. Nikogo nie prześladował, nie dopuścił się też jakiegokolwiek sprzeniewierzenia swoich powinności jako funkcjonariusz Policji i obywatel.

Wskazał ponadto, że po zwolnieniu z Policji w okresie od [...] stycznia 1990 r. do [...] sierpnia 1999 r., jako osoba godna zaufania i doświadczony emerytowany oficer Policji, był zatrudniony w [...] w Z., ostatnio na stanowisku Dowódcy Zmiany w Straży [...], posiadając uprawnienia do używania służbowej broni palnej, prowadzenia gospodarki bronią służbową i RMG w Obwodowym Urzędzie [...] w B.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. wydaną na podstawie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin odmówił wyłączenia stosowania wobec W. O. art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed dniem [...] lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu [...] września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia.

Wskazane w tym artykule przesłanki muszą być spełnione łącznie. W sprawie ustalono natomiast, że W. O. pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa przez okres 2 lat, 2 miesięcy i 8 dni (całkowity okres służby ww. wynosi 28 lat, 5 miesięcy i 17 dni). Z dokumentacji wynika również, że został zwolniony ze służby z Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w Z. w dniu [...] sierpnia 1989 r. i po tej dacie nie pełnił ponownie już służby.

W zaistniałej sytuacji z uwagi na to, że wnioskodawca nie pełnił służby po dniu 12 września 1989 r., stwierdzić należy, że nie spełnia on wymogów przewidzianych cytowanym powyżej art. 8a ustawy zaopatrzeniowej bowiem organ nie ma możliwości zbadania rzetelności wykonywania zadań i obowiązków po tej dacie, w szczególności z narażeniem życia i zdrowia. Powyższe, w ocenie organu, wyklucza możliwość zastosowania w stosunku do strony wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.

W złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie W. O. podniósł, iż ustalony dwuletni okres zatrudnienia w wymienionych w art. 13b instytucjach i formacjach totalitarnego państwa świadczy o spełnieniu kryterium krótkotrwałej służby, o której mowa w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. Ponadto zarzucił, że organ w zaskarżonej decyzji pominął istotną okoliczność, iż po zwolnieniu ze służby w Policji w okresie kolejnych 10 lat. tj. od [...] stycznia 1990 r. do [...] sierpnia 1999 r., jako osoba godna zaufania i doświadczony emerytowany oficer Policji, był zatrudniony w [...] w Z., ostatnio na stanowisku Dowódcy Zmiany w Straży [...], z dostępem do broni i jej użycia, co jego zdaniem spełnia kryterium pełnienia służby po 1990 r. oraz kryterium służby "z narażeniem życia i zdrowia", co samo w sobie jest wpisane w istotę służby ochrony pełnionej z bronią palną.

We wniosku tym zawarł również zarzuty w stosunku do decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego o ponownym ustaleniu wysokości emerytury i ponownym ustaleniu wysokości renty wskazując, że jest to niezgodne z Konstytucją, Konwencją oraz prawem Unii Europejskiej, a w szczególności Kartą Praw Podstawowych Unii Europejskiej.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. wydaną na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r.

W uzasadnieniu decyzji organ podtrzymał wcześniejsze stanowisko ponownie podkreślając, że skoro wnioskodawca nie pełnił służby po dniu 12 września 1989 r., to organ nie ma możliwości zbadania rzetelności wykonywania zadań i obowiązków po tej dacie, w szczególności z narażeniem życia i zdrowia, a zatem strona nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. W ocenie organu wyklucza to możliwość wyłączenia w stosunku do wnioskodawcy stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.

Odnosząc się do kwestii braku uwzględnienia prawie 10 - letniego okresu zatrudnienia W. O. w Państwowym Przedsiębiorstwie Użyteczności Publicznej "[...]", organ stwierdził, że powyższa praca wykonywana była już po odejściu ze służby w Policji, a zatem zgodnie z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, przebiegu tej pracy nie można traktować jako wykonywanie zadań w ramach obowiązków służbowych.

Odnosząc się natomiast zarzutów w stosunku do decyzji o ponownym ustaleniu wysokości emerytury i ponownym ustaleniu wysokości renty i związanego z tym drastycznego, niewspółmiernego obniżenia emerytury i renty policyjnej, a także twierdzenia strony o naruszeniu art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 6 ustawy zaopatrzeniowej organ wskazał, iż to w gestii Dyrektora Zakładu Emerytalno - Rentowego MSWiA pozostaje orzekanie o wysokości emerytury na podstawie art. 15c ust. 1 ww. ustawy. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie jest natomiast właściwy w tych kwestiach.

Wbrew twierdzeniu strony w decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. przywołano prawidłową podstawę prawną, a mianowicie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej.

Natomiast zarzut niezgodności ustawy zaopatrzeniowej z Konstytucją, Konwencją oraz prawem Unii Europejskiej nie może być rozpatrzony przez organ w niniejszym postępowaniu. Tylko właściwe Trybunały są do tego uprawnione: Trybunał Konstytucyjny - w sprawach zgodności ustaw z konstytucją i ratyfikowanymi ustawami międzynarodowymi, których ratyfikacja wymagała uprzedniej zgody wyrażonej w ustawie - art. 188 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. nr 78, poz. 483, ze zm.). Ponadto na podstawie art. 34 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.) - o jej naruszeniu w indywidualnych sprawach orzeka Europejski Trybunał Praw Człowieka. Z kolei do rozpatrzenia spraw obejmujących zgodności z prawem Unii Europejskiej wyznaczony jest Sąd Pierwszej Instancji oraz Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej - art. 220 i następne Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej z dnia 25 marca 1957 r. (Dz.U. 2004 r. Nr 90, poz. 864, ze zm.).

W skardze na powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. O. wniósł o jej uchylenie, jak również o wyeliminowanie z obiegu prawnego poprzez stwierdzenie nieważności - decyzji Dyrektora ZER MSWiA z dnia [...] lipca 2017 r. o ponownym ustaleniu wysokości emerytury nr [...] oraz decyzji Dyrektora ZER MSWiA z dnia [...] lipca 2017 r. o ponownym ustaleniu wysokości renty inwalidzkiej nr [...].

Zaskarżonej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz decyzjom Dyrektora ZER MSWiA zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego i procesowego art. 8a ust. 1 i 2 policyjnej ustawy emerytalnej oraz sprzeczności wewnętrzne przepisów policyjnej ustawy emerytalnej o brzmieniu nadanym nowelizacją z 16 grudnia 2016 r., w tym w następstwie kolizji przepisów, to jest oznaczenie tego rodzaju sytuacji, w której dany przypadek został unormowany przez więcej niż jeden przepis prawa, a przepisy te wyznaczają adresatów i wzajemnie wyłączające się sposoby zachowania (skutki prawne), które mają wpływ na wynik sprawy, a także rażące naruszenie obowiązującego przepisu art. 33 ust. 1 i 4 policyjnej ustawy emerytalnej, który określa wyłączne przesłanki i przyczyny oraz upływ okresu do podejmowania i zmiany decyzji, co w konsekwencji doprowadziło do bezprawnego ponownego ustalenia przez ZER MSWiA nabytego przez skarżącego na mocy prawnych orzeczeń świadczenia emerytalno-rentowego w drastycznie obniżonej wysokości;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1822) polegające na nieuzasadnionym zmniejszeniu/pozbawieniu na podstawie art. 22a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r. poz. 708 z późn. zm.), świadczenia rentowego z tytułu inwalidztwa w związku ze służbą po 1 sierpnia 1990 r. poprzez zmniejszenie świadczenia o 10% podstawy wymiaru renty za każdy rok służby w organach bezpieczeństwa PRL;

3. sprzeczności z zasadami zapisanymi w Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, a także w stanowisku Rady Europy zawartym w Rezolucji NR 1076 z 1996 roku, w tym:

a) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 Konstytucji RP, polegające na arbitralnym obniżeniu przysługującego świadczenia emerytalnego, co narusza zasadę ochrony praw nabytych na mocy prawnych orzeczeń i zasadę sprawiedliwości społecznej, a także zasadę zaufania obywatela do państwa i tworzonego przez nie prawa oraz niedziałania prawa wstecz, wynikające z zasady demokratycznego państwa prawnego;

b) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 67 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, polegające na arbitralnym obniżeniu przysługującego świadczenia emerytalnego, nabytego na mocy prawnych orzeczeń, co stanowi nieproporcjonalne i

nieuzasadnione naruszenie przysługującego prawa do zabezpieczenia społecznego po osiągnięciu wieku emerytalnego;

c) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 30 oraz art. 47 Konstytucji RP w

zw. z art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, polegające na naruszeniu godności, prawa do ochrony czci, dobrego imienia, prawa do prywatności i prawa do poszanowania życia rodzinnego, poprzez przyjęcie, że służba skarżącego stanowiła "służbę na rzecz totalitarnego państwa", a tym samym arbitralne przypisanie - w akcie prawnym rangi ustawy - winy za działania związane z naruszeniami praw człowieka, których dopuszczali się niektórzy przedstawiciele władzy publicznej PRL oraz niektórzy funkcjonariusze organów bezpieczeństwa PRL, a do których skarżący w żaden sposób się nie przyczynił;

d) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 45 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i 2

Konstytucji RP oraz art. 42 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 6 ust. 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, polegające na zastosowaniu represji bez wykazania winy indywidualnej, zastąpienie w tym zakresie władzy sądowniczej władzą ustawodawczą i odwróceniu w ten sposób zasady domniemania niewinności przez uznanie wszystkich funkcjonariuszy wymienionych arbitralnie w art.13b cywilnych i wojskowych instytucjach i formacjach będących w służbie w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do 31 lipca 1990 r. za winnych działań zasługujących na penalizację;

a w konsekwencji powyższych naruszeń:

e) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 64 ust. 1 i 2 w zw. z art. 67 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w zw. z art. 14 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, polegające na arbitralnym naruszeniu osobistych praw majątkowych skarżącego i prawa do poszanowania mienia nabytego na mocy prawnych orzeczeń, które podlegają równej dla wszystkich ochronie, na skutek nieproporcjonalnego naruszenia mojego prawa do zabezpieczenia społecznego, co stanowi przejaw nieuzasadnionej represji ekonomicznej;

f) zignorowanie stanowiska Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy zawartego w Rezolucji NR 1076 z 1996 r. w sprawie środków demontażu dziedzictwa po byłych totalitarnych systemach komunistycznych wskazującego, że takie rozliczenia powinny nastąpić możliwie szybko po przeprowadzonych przemianach politycznych, a proces ten należy zakończyć w ciągu dziesięciu lat.

Powyższe zarzuty zostały szeroko rozwinięte w uzasadnieniu skargi.

Skarżący zaznaczył też, że rolą Sądu jest przeprowadzenie rzetelnego i sprawiedliwego procesu w sprawie zgodności z prawem decyzji wydanej w jego sprawie, z uwzględnieniem zgodności podstawy prawnej tej decyzji z systemem prawnym obowiązującym w demokratycznym państwie prawa, w tym z podstawowymi prawami człowieka i zasadą trójpodziału władzy, będącej fundamentem demokratycznego państwa prawnego.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie organu w sprawie nie został naruszony żaden z przepisów prawa materialnego, czy procedury administracyjnej. Nie zostały również popełnione błędy w ustaleniach faktycznych, które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie, jak również nie została naruszona zasada swobodnej oceny materiału dowodowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).

Oceniając zaskarżone rozstrzygnięcie w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 stycznia 2018 r. w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) (Dz. U. z 2016 r., poz. 2270), jest dopuszczalna na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.

Podkreślić również należy, że przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest wyłącznie ww. decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 stycznia 2018 r., nie zaś decyzje Dyrektora ZER MSWiA z dnia [...] lipca 2017 r. o ponownym ustaleniu wysokości emerytury nr [...] oraz o ponownym ustaleniu wysokości renty inwalidzkiej nr [...] od których - jak wynika z akt sprawy - zostało wniesione przez skarżącego odwołanie do Sądu Okręgowego w [...] Zatem wszelka argumentacja skargi, która dotyczy ww. decyzji oraz przepisów prawa stanowiących podstawę ich wydania, wykracza poza zakres rozpatrywanej sprawy i nie może podlegać ocenie Sądu.

Następnie, wobec zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów art. 2, art. 67 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3, art. 30, art. 47, art. 45 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i 2, art. 42 ust. 3 oraz art. 64 ust. 1 i 2 w zw. z art. 67 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stwierdzić należy, że Sąd w tej sprawie nie dokonuje oceny zgodności ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) z Konstytucją, bowiem art. 188 ust. 1 Konstytucji zastrzega tę materię do wyłącznej kompetencji Trybunału Konstytucyjnego, przy czym domniemanie zgodności ustawy z Konstytucją, co wielokrotnie podkreślał Trybunał Konstytucyjny oraz Sąd Najwyższy, może być obalone jedynie wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego (vide: wyrok TK z dnia 31 stycznia 2001 r. sygn. akt P 4/99, publ. OTK ZU nr 1/2001, poz. 5; wyrok SN z dnia 25 sierpnia 1994 r. sygn. akt I PRN 53/94, publ. OSNAPiUS 1994, z. 11, poz. 179).

Sąd w składzie orzekającym z urzędu posiada wiedzę o tym, że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. (sygn. akt [...]) Sąd Okręgowy w [...] Sekcja [...] Wydziału Ubezpieczeń Społecznych zwrócił się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności art. 15c, art. 22a, art. 13 ust. 1 lit. 1c, w związku z art. 13b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), w brzmieniu nadanym jej przez art. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt P 4/18).

Sąd nie stwierdził jednak podstaw do zawieszenia z urzędu przedmiotowego postępowania w świetle powyższych okoliczności. Przepis art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Należy podkreślić, że związek tych postępowań musi być bezpośredni, a rozstrzygnięcie spraw w innych postępowaniach mieć charakter zagadnienia wstępnego. Takiego charakteru nie można przypisać rozstrzygnięciu zagadnienia prawnego przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie o sygn. akt P 4/18.

Zaznaczyć jednocześnie należy, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione względami celowościowymi, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej. Sensem fakultatywnego zawieszenia procesu sądowoadministracyjnego jest wskazanie racjonalnej podstawy dla przerwania jego biegu, gdyż tylko w takich okolicznościach może być zrealizowana jedna z podstawowych wartości, jaką jest rzetelne rozpoznanie sprawy. Zdaniem Sądu, dla realizacji tej wartości w przedmiotowej sprawie nie jest celowe ani usprawiedliwione wprowadzenie elementu zwłoki w jej rozpatrzeniu poprzez zawieszenie postępowania.

Przechodząc do merytorycznej oceny sprawy stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Ustawa z 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) przewiduje obniżenie emerytur i rent inwalidzkich wszystkim funkcjonariuszom, którzy pozostawali w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r. i którzy w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 31 lipca 1990 r. pełnili służbę w wymienionych w ustawie instytucjach i formacjach (tzw. służba na rzecz państwa totalitarnego). Obniżeniu podlegają także renty rodzinne, pobierane po funkcjonariuszach, którzy taką służbę pełnili.

Zgodnie z art. 15c ust. 1 powołanej ustawy, w przypadku osoby, która pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b, i która pozostawała w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r., emerytura wynosi: (1) 0% podstawy wymiaru - za każdy rok służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b; (2) 2,6% podstawy wymiaru - za każdy rok służby lub okresów równorzędnych ze służbą, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, 1a oraz 2-4.

Przepisy art. 14 i art. 15 ust. 1-3a, 5 i 6 stosuje się odpowiednio. Emerytury nie podwyższa się zgodnie z art. 15 ust. 2 i 3, jeżeli okoliczności uzasadniające podwyższenie wystąpiły w związku z pełnieniem służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b (ust. 2). Wysokość emerytury ustalonej zgodnie z ust. 1 i 2 nie może być wyższa niż miesięczna kwota przeciętnej emerytury wypłaconej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ogłoszonej przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ust. 3). W celu ustalenia wysokości emerytury, zgodnie z ust. 1-3, organ emerytalny występuje do Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z wnioskiem o sporządzenie informacji, o której mowa w art. 13a ust. 1 (ust. 4). Przepisów ust. 1 - 3 nie stosuje się, jeżeli osoba, o której mowa w tych przepisach, udowodni, że przed rokiem 1990, bez wiedzy przełożonych, podjęła współpracę i czynnie wspierała osoby lub organizacje działające na rzecz niepodległości Państwa Polskiego (ust. 5).

Zgodnie natomiast z art. 22a ust. 1 omawianej ustawy w przypadku osoby, która pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b, rentę inwalidzką ustaloną zgodnie z art. 22 zmniejsza się o 10% podstawy wymiaru za każdy rok służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b. Przy zmniejszaniu renty inwalidzkiej okresy służby, o której mowa w art. 13b, ustala się z uwzględnieniem pełnych miesięcy.

W przypadku osoby, która pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b, i została zwolniona ze służby przed dniem 1 sierpnia 1990 r. rentę inwalidzką wypłaca się w kwocie minimalnej według orzeczonej grupy inwalidzkiej (ust. 2). Wysokość renty inwalidzkiej, ustalonej zgodnie z ust. 1, nie może być wyższa niż miesięczna kwota przeciętnej renty z tytułu niezdolności do pracy wypłaconej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ogłoszonej przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ust. 3). W celu ustalenia wysokości renty inwalidzkiej, zgodnie z ust. 1 i 3, organ emerytalny występuje do Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z wnioskiem o sporządzenie informacji, o której mowa w art. 13a ust. 1. Przepisy art. 13a stosuje się odpowiednio (ust. 4).

Przepisów ust. 1 i 3 nie stosuje się, jeżeli osoba, o której mowa w tych przepisach, udowodni, że przed rokiem 1990, bez wiedzy przełożonych, podjęła współpracę i czynnie wspierała osoby lub organizacje działające na rzecz niepodległości Państwa Polskiego (ust. 5).

Stosownie zaś do treści art. 8a ust. 1 powołanej ustawy, minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: (1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz (2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 15, art. 22 i art. 24 (ust. 2).

Wskazane przesłanki powinny być spełnione łącznie i jednocześnie uprawdopodobnione.

Decyzje wydawane przez organ na podstawie ww. przepisu mają charakter decyzji uznaniowych, gdyż określone w nim przesłanki nie są jednoznaczne i pozostawiają organowi swobodę dokonania ich oceny, oczywiście na podstawie ustalonego stanu faktycznego sprawy znajdującego potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym.

Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, w tym z przekazanej przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu Informacji o przebiegu służby z [...] czerwca 2017 r. nr [...] wynika, że W. O. w okresie od [...] lipca 1982 r. do [...] lipca 1982 r. oraz od [...] września 1982 r. do [...] października 1984 r., tj. przez okres 2 lat, 2 miesięcy i 8 dni, pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...). Skarżący został zwolniony ze służby z WUSW w Z. w dniu [...] sierpnia 1989 r. i po tej dacie nie pełnił już ponownie służby.

Zważywszy, że skarżący nie pełnił służby po dniu 12 września 1989 r., należy zgodzić się z organem, że nie ma on możliwości zbadania rzetelności wykonywania zadań i obowiązków po tej dacie, w szczególności z narażeniem życia lub zdrowia. Skarżący nie spełnia bowiem jednego z warunków koniecznych do zastosowania art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), ponieważ wskazane w tym przepisie przesłanki powinny być spełnione łącznie.

Praca jaką wykonywał skarżący po odejściu ze służby w Policji, będąc zatrudnionym w okresie od [...] stycznia 1990 r. do [...] sierpnia 1999 r., w [...] w Z. w Straży [...] z dostępem do broni i jej użycia, nie może być traktowana jako wykonywanie zadań w ramach obowiązków służbowych w rozumieniu art. 8a ustawy zaopatrzeniowej.

Zatem organ zasadnie stwierdził, że wobec skarżącego nie ma możliwości wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24c ww. ustawy.

Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja z dnia 17 stycznia 2018 r. odmawiająca wyłączenia stosowania wobec skarżącej art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy o zapatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) nie narusza prawa, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.