Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1595/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1-3
journal: Dz.U. 1945 nr 50 poz 279
law: Dekret z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy.
article: art. 4 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
article: art. 104 par. 2, 107 par. 3, 113 par. 1, 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. e, art. 152, 210
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Miernik Sędziowie: WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi S. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości warszawskiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z [...] maja 2012 r.,

nr [...], po rozpatrzeniu odwołania C. D. i S. N. od decyzji Prezydenta W. z [...] sierpnia 2010 r., nr [...] o ustanowieniu na rzecz na rzecz: W. C., P. C., C. D., S. N., Z. D., T. S., K. W., P. D., B. R., M. D., J. D, E. F., M. P. oraz A. P. prawa użytkowania wieczystego zabudowanego gruntu nieruchomości [...], położonej przy

ul. [...], oznaczonej jako działka ew. nr [...] z obrębu [...]

o powierzchni [...] m2, uregulowanej w księdze wieczystej [...], uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej udziału jaki przypada C. D. i w tym zakresie orzekł, że prawa do nieruchomości nabyli

w odpowiednich udziałach Z. D., B. D. oraz K. D.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.

Opisana na wstępie nieruchomość pochodzi z dawnej nieruchomości hipotecznej oznaczonej nr [...], o pow. [...] m2, która objęta była działaniem dekretu z dnia

26 października 1945 r. - o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze

m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) i przed jego wejściem w życie stanowiła własność J. J. i J. J.. Przedmiotowy grunt został objęty w posiadanie przez gminę W. w dniu [...] kwietnia 1948 r. , tj. z dniem ukazania się ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Nr 10 Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego W.. Dawni właściciele w terminie określonym w art. 7 dekretu wnieśli o ustanowienie prawa własności czasowej tej nieruchomości. Wniosek ten (złożony w dniu 19 października 1948 r.) został rozpoznany negatywnie orzeczeniem administracyjnym Prezydium Rady Narodowej w W. z [...]czerwca 1956 r. utrzymanym w mocy decyzją Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...]lutego 1962 r.

Obecnie grunt dawnej nieruchomości hipotecznej stanowi własność komunalną i obejmuje działkę nr [...] o pow. [...] m2 oraz część działki nr [...] o pow. [...] m2

(z łącznej powierzchni [...] m2). Działki te powstały z podziału działki nr [...], zatwierdzonego ostateczną decyzją Prezydent W. z [...] stycznia 2005 r.

nr [...], sprostowaną postanowieniem z [...]stycznia 2005 r. Na działce nr [...],

w części obejmującej obszar dawnej nieruchomości hipotecznej, posadowiony został

w latach [...] budynek [...]oznaczony nr [...].

Decyzją Ministra Infrastruktury z [...]lutego 2008 r. nr [...]stwierdzono nieważność decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] lutego 1962 r. oraz poprzedzającego ją orzeczenia administracyjnego z [...]czerwca 1956 r.

W tym stanie rzeczy wniosek dawnych współwłaścicieli nieruchomości

o ustanowienie prawa własności czasowej gruntu (obecnie użytkowania wieczystego), podlegał ponownemu rozpoznaniu przez Prezydenta W.

W wyniku rozpoznania tego wniosku Prezydent W. decyzją

z [...]czerwca 2011 r. nr [...] orzekł o ustanowieniu, w trybie art. 7 ust. 1 -3 dekretu, na rzecz: W. C. w udziale wynoszącym [...], P. C. w udziale wynoszącym [...], C. D. w udziale wynoszącym [...], S. N. w udziale wynoszącym [...], Z. D. w udziale wynoszącym [...], T. S. w udziale wynoszącym [...], K. W. w udziale wynoszącym [...], P. D. w udziale wynoszącym [...], B. R. w udziale wynoszącym [...], M. D. w udziale wynoszącym [...], J. D. w udziale wynoszącym [...], E. F. w udziale wynoszącym [...], A. P. w udziale wynoszącym [...], M. P. M. S. i A. S. jako następców prawnych przeddekretowych właścicieli, prawa użytkowania wieczystego zabudowanego gruntu o pow. [...] m2, położonego przy ul. [...], oznaczonego w ewidencji gruntów jako działka nr [...] (pkt I sentencji), ustaleniu czynszu symbolicznego za ustanowienie ww. prawa w kwocie [...] złotych oraz terminu jego płatności (pkt II sentencji). W kolejnych punktach sentencji decyzji organ wskazał m.in. na aktualne przeznaczenie gruntu w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej; konsekwencje dla osób trzecich w zakresie opłaty rocznej, w sytuacji gdyby prawo użytkowania wieczystego nabyły one od uprawnionych z decyzji, określił konsekwencje wynikające

z niestawiennictwa się w wyznaczonym terminie w Kancelarii Notarialnej w celu podpisania umowy, jak też konsekwencje wynikające z nieprzestrzegania przez użytkowników wieczystych warunku korzystania z nieruchomości w sposób zgodny

z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W punkcie XIII sentencji organ stwierdził zaś, że wniosek dotyczący pozostałej części nieruchomości hipotecznej, którą obecnie stanowi grunt o pow. [...] m2, będący częścią działki ewidencyjnej nr [...] zostanie rozpatrzony odrębną decyzją.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdził, że w sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. warunkujące przyznanie prawa użytkowania wieczystego następcom prawnym dawnych właścicieli nieruchomości. Wniosek o przyznanie prawa własności czasowej został bowiem przez dawnych właścicieli nieruchomości złożony w terminie, określonym w art. 7 ust. 1 dekretu, a aktualne przeznaczenie gruntu, określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rejonu [...], uchwalonym uchwałą Rady W. z [...] listopada 209 r. nr [...], da się pogodzić z korzystaniem z niego przez następców prawnych dawnych właścicieli. Ustalając następstwo prawne po byłych właścicielach nieruchomości oraz określając udziały

w prawie poszczególnych następców prawnych, organ odwołał się do postanowień sądów spadku, aktu poświadczenia dziedziczenia, aktu darowizny oraz umów o zbyciu praw i roszczeń dekretowych.

Od decyzji tej odwołanie wnieśli S. N. i C. D., kwestionując prawo do udziału w postępowaniu A. P., który roszczenia dekretowe nabył w drodze darowizny, żądając ponadto ustanowienia prawa użytkowania wieczystego w stosunku do całego gruntu hipotecznego nr [...], a także skierowania do mediacji sprawy rozliczenia budynku mieszkalnego wybudowanego na części gruntu hipotecznego (wchodzącego w skład działki nr [...]) przez władze Dzielnicy W. z naruszeniem prawa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., w następstwie rozpoznania powyższego odwołania, decyzją [...]maja 2012 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyliło rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w części dotyczącej udziału jaki przypadał w użytkowaniu wieczystym C. D. i w tym zakresie orzekło, że w tej części prawo do nieruchomości nabyli jego spadkobiercy – Z. D., A. D., B. D. i K. D. w udziałach po [...] części każdy z nich.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium podkreśliło, że ustalony stan faktyczny w sprawie znajduje oparcie w zgromadzonym w aktach materiale dowodowym,

a odwołujący się nie kwestionują, że przedmiotowa nieruchomość objęta była działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. Podważają oni jedynie prawidłowość zawartych umów cywilnoprawnych oraz określonych na ich podstawie udziałów

w prawie użytkowania wieczystego gruntu. W związku z powyższym organ odwoławczy wyjaśnił, że status następcy prawnego przeddekretowego właściciela nieruchomości posiadają zarówno osoby, które nabyły to uprawnienie mortis causa tj.

w drodze postanowienia stwierdzającego nabycie spadku oraz inter vivos poprzez przeniesienie danego uprawnienia w formie darowizny czy zawartej umowy sprzedaży. W związku zaś z kwestionowaniem przez odwołujących się ważności umów, na mocy których doszło do przeniesienia roszczeń dekretowych, Kolegium zauważyło,

że badanie czy zawarta umowa cywilnoprawna jest ważna podlega rozpoznaniu przed sądem powszechnym w drodze powództwa o ustalenie ważności/nieważności danej umowy, a nie przez orzekający w sprawie organ administracji publicznej. Jak długo zatem umowy te istnieją w obrocie prawnym tj. do momentu stwierdzenie przez sąd ich nieważności, Prezydent W. jest zobligowany do określenia udziałów nieruchomości na ich podstawie.

Zdaniem Kolegium ustalenia w zakresie udziałów poczynione przez organ pierwszej instancji odpowiadały przepisom prawa i znajdują potwierdzenie

w zgromadzonym materiale dowodowym tj. przede wszystkim w wymienionych w treści decyzji postanowieniach sądów o stwierdzeniu nabycia spadku oraz zawartych w formie aktów notarialnych umów darowizny i sprzedaży praw i roszczeń dekretowych.

W pozostałym zakresie wnioskodawcy nie zgłosili żadnych zastrzeżeń,

a w postępowaniu prowadzonym z urzędu Kolegium nie dopatrzyło się innych wad decyzji Prezydenta W.

Przyczyną natomiast częściowego skorygowania rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji była śmierć w toku postępowania odwoławczego C. D. i wstąpienie w jego prawa następców prawnych.

Na powyższą decyzję S. N. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podnosząc, że w decyzji tej organ nie ustosunkował się do istotnych kwestii podniesionych w odwołaniu. Odwołujący się bowiem zawarli w nim żądanie ustanowienie prawa użytkowania wieczystego dla całego gruntu nieruchomości hipotecznej nr [...], o powierzchni [...] m2 , a także żądanie skierowania do mediacji oraz zawarcie ugody sprawy rozliczenia zrealizowanej

z rażącym naruszeniem prawa na części tej nieruchomości inwestycji Dzielnicy [...].

Zdaniem skarżącej w sprawie winno być także wyjaśnione, czy podział dawnej nieruchomości hipotecznej, dokonany na podstawie decyzji Prezydenta W. z [...]stycznia 2005 r., zrealizowany został zgodnie z prawem, w tym zgodnie

z obowiązującym planem miejscowym. W jej ocenie zakwestionowana decyzja winna być ponadto uzupełniona o jednoznaczne stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego wskazujące, czy przy podejmowaniu decyzji podziałowej jak też decyzji o przyznaniu użytkowania wieczystego co do części nieruchomości ([...] m2), mając

na względzie brak zamierzeń co do pozostałej części ([...] m2) była brana pod uwagę decyzja Wojewody Mazowieckiego z 3 grudnia 2004 r., stwierdzająca nieważność decyzji Burmistrza [...] zezwalających Zarządowi [...]

na budowę budynku komunalnego na części gruntu hipotecznego, a także czy miała ona wpływ na toczące się postępowanie. Skarżąca zwróciła ponadto uwagę,

że Kolegium nie odniosło się do kwestii wydania przez Ministra Infrastruktury decyzji nadzorczej z [...] lutego 2008 r. o stwierdzeniu nieważność orzeczenia dekretowego

z 21 czerwca 1956 r. oraz utrzymującej w mocy to orzeczenie decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] lutego 1962 r.

Konkludując skarżąca stwierdziła, że wniosek dotyczył całej nieruchomości hipotecznej nr [...] (o pow. [...] m2) i winien być rozpoznany kompleksowo,

bez dzielenia go na odrębne sprawy.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty, podtrzymane na rozprawie, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

O uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w części w jakiej utrzymuje ona w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji objęte pkt XIII, wniósł także uczestnik postępowania A. P., który wnioskował ponadto o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Rozpatrując sprawę w ramach tych kryteriów uznać należy, że skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych względów niż w niej podniesione.

Przede wszystkim jednak na wstępie należy wyjaśnić, że nie jest zasadny zarzut naruszenia przez organy prawa poprzez wydanie rozstrzygnięcia o ustanowieniu,

w trybie art. 7 ust. 1-3 z dnia 26 października 1945 r. - o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) przywoływanego dalej jako: "dekret", prawa użytkowania wieczystego jedynie w odniesieniu do części gruntu, objętego wnioskiem z dniu 19 października 1948 r. złożonym przez jego przeddekretowych właścicieli - poprzedników prawnych skarżącej. Zważyć bowiem należy, że procedura administracyjna dopuszcza możliwość wydawania decyzji częściowych. Na istnienie uprawnienia organu do wydawania takich decyzji wskazuje zarówno art. 104 § 2 k.p.a., zgodnie z którym decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji,

jak też art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowiący, o możliwości uchylenia zaskarżonej decyzji w całości albo w części i orzekaniu w tym zakresie co do istoty sprawy albo uchyleniu decyzji i umarzeniu postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Możliwość wydawania tego rodzaju decyzji nie jest również kwestionowana w doktrynie i orzecznictwie. Dopuszczalność decyzji częściowej wiąże się zaś z charakterem przedmiotu postępowania, który może być w tym sensie podzielny, że można z niego wyodrębnić części nadające się do rozstrzygnięcia względnie samodzielnego

(J. Borkowski w: "KPA. Komentarz" , C.H.Beck 2008, art. 104, s. 493; wyroki NSA

z: 8.12.1981, II SA 782/81, ONSA 2/81/127; 12. 06.2001, II SA 3214/00, Lex 75525).

W ocenie Sądu, tak właśnie sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Okolicznością niesporną jest, że przedmiotem postępowania, zainicjowanego wnioskiem z 1948 r., było ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości [...] położone przy ul. [...], który obecnie wchodzi w skład dwóch działek ewidencyjnych: działki nr [...] o pow. [...]m2 (w całości) i działki ew. nr [...] ( w części obejmującej [...]m2 z ogólnej powierzchni [...]m2). O ile jednak ustanowienie prawa użytkowania gruntu działki nr [...], w warunkach spełnienia przesłanek z art. 7 ust. 2 dekretu, w dacie podejmowania rozstrzygnięcia sprawy nie było uwarunkowane uprzednim przeprowadzeniem dodatkowych odrębnych postępowań administracyjnych, o tyle w odniesieniu do gruntu wchodzącego w skład działki nr [...] (oznaczonej w punkcie XIII decyzji Prezydenta W.

z [...] czerwca 2011 r. jej pierwotnym numerem "[...]") niewątpliwie istnieje konieczność wyodrębnienia geodezyjnego działki, na której prawo to ma być ustanowione. Prawo to odnosi się bowiem do nieruchomości gruntowej, przez którą z kolei rozumieć należy części powierzchni ziemskiej stanowiącą odrębny przedmiot własności (por. art. 46 k.c.). Nieruchomość taka, stosownie do art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) może wprawdzie obejmować kilka działek, niemniej aby mogła stanowić przedmiot użytkowania wieczystego musi mieć określone zewnętrzne granice. W tej sytuacji rozstrzygnięcie o prawie użytkowania wieczystego w odniesieniu do wyodrębnionej geodezyjnie działki nr 67/3, pochodzącej w całości z dawnej nieruchomości hipotecznej nr 12286, przy jednoczesnym wskazaniu, iż w stosunku do pozostałej części nieruchomości (nie wyodrębnionej geodezyjnie) wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie, mieści się w granicach dopuszczalnego art. 104 § 2 k.p.a. częściowego załatwienia przez organ administracji publicznej sprawy.

W sprawie poza sporem pozostaje natomiast spełnienie przesłanek z art. 7 ust.1 i 2 dekretu (stanowiącego materialnoprawną podstawę decyzji), warunkujące ustanowienie użytkowania wieczystego, w odniesieniu do objętej rozstrzygnięciem części dawnej nieruchomości hipotecznej. Ustalenia stanu faktycznego w tym zakresie poczynione przez organ nie budzą zastrzeżeń Sądu i znajdują potwierdzenie

w zgromadzonym w aktach materiale dowodowym. Przedmiotowa nieruchomość objęta była działaniem dekretu, byli jej właściciele złożyli w terminie przewidzianym

w art. 7 ust. 1 dekretu wniosek o przyznanie prawa własności czasowej (obecnie użytkowania wieczystego), a aktualne przeznaczenie terenu w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego – zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna (symbol [...]w planie uchwalonym uchwałą Rady W.

z dnia [...]listopada 2009 r. nr [...]) - nie sprzeciwia się wykorzystywaniu tej nieruchomości przez następców prawnych tych właścicieli. Prawidłowo także organy ustaliły krąg następców prawnych byłych właścicieli, uwzględniając wśród nich zarówno następców pod tytułem ogólnym (spadkobierców), jak też następców syngularnych (nabywców praw i roszczeń z dekretowych, na drodze umów cywilnoprawnych).

W sprawie doszło jednak do wadliwego określenia udziałów w prawie użytkowania wieczystego przypadającym w stosunku do dwóch z [...] (na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego [...]) następców prawnych przeddekretowych właścicieli. Mianowicie organ pierwszej instancji udział ten w odniesieniu do M. P. ustalił w wymiarze [...] części, a w odniesieniu do A. P. w wymiarze [...] części. Tymczasem treści aktów darowizny i oraz umów cywilnoprawnych,

w oparciu o które wynikające z dekretu prawa i roszczenia do nieruchomości przy

ul. [...] nabyli oni od spadkobierców jej byłych właścicieli, wskazują jednoznacznie, że M. P. przysługiwało na dzień wydania ostatecznej decyzji prawo do uzyskania prawa użytkowania wieczystego gruntu w udziale [...] części,

a A. P. w udziale [...] części. M. P. na mocy aktu darowizny z dnia [...] marca 2004 r. (rep. [...]) nabyła bowiem od M. Z (będącego spadkobiercą J. J.) udział wynoszący [...] część w prawach i roszczeniach do przedmiotowej nieruchomości, natomiast A. P. w oparciu o zdziałaną tym samym aktem darowiznę nabył od M.. Z. [...] część udziału

w prawach i roszczeniach dekretowych, a następnie umowami z dnia [...]lipca 2004 r. (rep. [...]) oraz z dnia [...]czerwca 2010 r. (rep[...]) nabył jeszcze po [...]części udziału od A. D. i D. D. (spadkobierców J. J.).

Okoliczności te uszły uwadze Samorządowego Kolegium Odwoławczego, skutkiem czego doszło do ostatecznego ukształtowania sytuacji prawnej tych stron

w sposób nieadekwatny do przysługujących im na gruncie art. 7 dekretu uprawnień,

a w konsekwencji do naruszenie tego przepisu, co miało wpływ na wynik sprawy. Wprawdzie nie sposób nie dostrzec, że ukształtowany w ten sposób stosunek administracyjnoprawny, stanowi efekt omyłki powstałej przy redagowaniu treści sentencji decyzji (ustalając krąg uprawnionych i ich udziały w prawie organy odwołują się wszak do treści wyżej wymienionych aktów notarialnych), niemniej nie mógł on być skorygowany w trybie sprostowania decyzji, albowiem oznaczenie udziałów w prawie stanowi istotny element rozstrzygnięcia, konkretyzującego uprawnienia stron.

Jak podkreśla się zaś w orzecznictwie, sprostowanie na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. nie może prowadzić do merytorycznej zmiany orzeczenia i to nawet wówczas,

gdy zaistniały rozbieżności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a uzasadnieniem wyrażającym wolę organu konkretnego sposobu załatwienia sprawy. Sprostowaniu nie podlegają bowiem wady (błędy i omyłki) istotne m.in. w zakresie konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (por. wyrok WSA VII SA/Wa 1296/11 z 29.06.2011 r., Lex nr 1088737).

To zaś prowadzić musi do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż tego rodzaju wadliwość może zostać skorygowana wyłącznie w drodze reformatoryjnego rozstrzygnięcia organu odwoławczego podjętego na zasadach określonych

w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Podnoszone natomiast w skardze zarzuty odnoszące się do legalności ostatecznej decyzji Prezydenta W. z [...] stycznia 2005 r. nr [...],

na mocy której dokonano podziału działki nr [...] a działki nr [...] oraz [...], wykraczają poza granice sprawy rozpoznawanej w niniejszym postępowaniu,

w rozumieniu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), wyznaczone treścią zaskarżonej decyzji i z tego względu nie mogą stanowić przedmiotu rozpoznania Sądu. Wyjaśnić jedynie należy, że kwestionowanie tej decyzji, może być dokonane wyłącznie w odrębnym postępowaniu prowadzonym w jednym z trybów nadzwyczajnych uregulowanych w kodeksie postepowania administracyjnego.

Z kolei kwestia rozliczenia inwestycji budowlanej zrealizowanej na działce nr [...] oraz legalności tej inwestycji wobec stwierdzenia nieważności decyzji zezwalających

na budowę (o czym orzekł Wojewoda [...] decyzjami z [...] grudnia 2005 r

nr [...]oraz nr [...]), niezależnie od tego, że nie mogła być rozstrzygana w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w oparciu o przepisy dekretu z dnia 26 października 1945 r., to odnosi się do tej części gruntu, o której organ, podejmując zakwestionowane rozstrzygnięcie nie orzekał. Zatem nie mogła ona także stanowić przedmiotu rozważań organów

w niniejszej sprawie, jak też kontrolującego ich działania Sądu. Wydana natomiast przez Ministra Infrastruktury decyzja z [...] lutego 2008 r. eliminująca ze skutkiem ex tunc orzeczenie dekretowe z [...] czerwca 1956 r. oraz utrzymującą je w mocy decyzję Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] lutego 1962 r., stanowi w realiach niniejszej sprawy jedynie element stanu faktycznego. W tym stanie rzeczy szczegółowe odnoszenie się przez organy rozpoznające wniosek dekretowy, do poczynionych w tej decyzji ustaleń pozostawałoby bez związku z istotą rozstrzyganej sprawy. Tak więc czynienie zarzutu Kolegium, że w swojej decyzji nie odniosło się do tej decyzji nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania, nie orzekano, gdyż do zamknięcia rozprawy skarżąca nie zgłosiła w tym względzie żądania, czego wymaga art. 210 § 1 tej ustawy. Natomiast wniosek uczestnika postępowania o zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania sądowego, nie mógł być uwzględniony, bowiem prawo do żądania zwrotu poniesionych niezbędnych kosztów tego postępowania, stosownie do art. 200 powołanej ustawy, przysługuje wyłącznie skarżącemu.

Rozpoznając ponownie sprawę, organ uwzględni ocenę prawną zawartą

w uzasadnieniu niniejszego wyroku i uwzględni przy podejmowaniu rozstrzygnięcie faktyczne udziały w roszczeniach dekretowych przynależne M. P. i A. P. Podjęte rozstrzygniecie uzasadni zaś zgodnie z regułami wynikającymi

z art. 107 § 3 k.p.a.