Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 813/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2020-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.
article: art. 119 pkt 2, art. 147 par. 1 pkt 1 lit. a i art. 135, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędzia WSA Renata Detka, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 2 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 25 czerwca 2020 r. znak: [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach na rzecz T. B. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 25 czerwca 2020 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta O. z dnia 11 marca 2020 r. znak: [...] odmawiającą przyznania T. B. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej wnioskowanego na córkę – D.B.

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Kolegium powołało się na treść art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 111) zwanej dalej "ustawą", podnosząc, że skarżąca nie spełnia warunków do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na fakt, iż pobiera emeryturę. Posiadanie prawa do emerytury jest negatywną przesłanką uniemożliwiającą przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie bezsporne jest, iż skarżąca jest matką D.B., która orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 3 stycznia 2020 r. została zaliczona do osób trwale niezdolnych do samodzielnej egzystencji, zaś data powstania niepełnosprawności istniała w dniu 1 października 2019 r. Poza sporem pozostaje również, że skarżąca ma przyznane przez ZUS prawo do emerytury, z którego korzysta pobierając to świadczenie. Rozstrzygnięcia wymagało natomiast czy skarżąca spełnia warunki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, pomimo pobierania emerytury.

Odnosząc się do stanowiska skarżącej zgodnie z którym świadczenie powinno jej przysługiwać w wysokości różnicy pomiędzy wysokością pobieranej emerytury, a wysokością świadczenia pielęgnacyjnego Kolegium podniosło, że stanowisko skarżącej odnosi się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2019 r. (sygn. akt SK 2/17), w którym orzeczono, że art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) ustawy w zakresie, w jakim stanowi, iż świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, jest niezgodny z art. 71 ust. 1 zdanie drugie w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Zdaniem Kolegium, jedynie pobieranie renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy nie stanowi przeszkody do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Kolegium podkreśliło, że omawiany przepis w badanym zakresie nie przestał obowiązywać na skutek powyższego wyroku Trybunału Konstytucyjnego i jego treść jest jednoznaczna. Przepis ten wskazuje, że posiadanie prawa do emerytury jest negatywną przesłanką uniemożliwiającą przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Kolegium podniosło, że wypłata różnicy między wysokością emerytury, a wysokością świadczenia pielęgnacyjnego pozostaje w sprzeczności z treścią art. 17 ust. 3 ustawy, który wysokość świadczenia pielęgnacyjnego określa kwotowo. Nadto spowodowałoby to dalsze wątpliwości, co do zachowania zasady równości, ale też komplikacje w zakresie ustalania przez organ wysokości należnej wypłaty świadczenia w zakresie odprowadzanych składek na ubezpieczenie zdrowotne i ubezpieczenie emerytalno-rentowe. W sytuacji, gdy dana osoba będzie otrzymywała emeryturę i część świadczenia pielęgnacyjnego podstawa wymiaru jej składek na ubezpieczenie zdrowotne będzie inna niż osób pobierających tylko świadczenie pielęgnacyjne. Powyższe przemawia za celowością dopuszczenia możliwości przyznania osobom spełniającym warunki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego, a pobierającym emeryturę - świadczenia w pełnej wysokości określonej w powyższym przepisie (tj. w kwocie 1.830,00 zł). Warunkiem niezbędnym do przyznania tego świadczenia jest dokonanie przez osobę uprawnioną wyboru jednego z tych świadczeń. Zdaniem kolegium, nie gwarantowałaby zasady równości wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) ustawy, która umożliwiałaby przyznanie osobom pobierającym emeryturę dodatkowo świadczenia pielęgnacyjnego w pełnej wysokości. Osoba mająca prawo do emerytury znajdowałaby się wówczas w korzystniejszej sytuacji od opiekuna, który otrzymywałby tylko świadczenie pielęgnacyjne i nie miałby możliwości przejścia na emeryturę.

W przypadku zbiegu uprawnień do świadczeń ustawodawca wprowadził zasadę wypłaty jednego świadczenia wybranego przez osobę uprawnioną, co wynika z art. 27 ust. 5 ustawy jak również w art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1270 ze zm.). Kolegium podkreśliło, że przepisy tych ustaw regulują zbieg świadczeń przyznawanych na podstawie każdej z nich. Nie ma jednego przepisu regulującego zbieg uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i emerytury, przyznawanych i wypłacanych przez różne organy. W tej sytuacji, zdaniem organu, uznać należy, że osoba, która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać a pobiera emeryturę winna dokonać wyboru jednego z tych świadczeń i zrezygnować z pobierania świadczenia niższego. Swój wybór może zrealizować poprzez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury, na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Emerytura jest prawem niezbywalnym, ale zawieszenie tego prawa i wstrzymanie jej wypłaty skutkuje zniwelowaniem negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) ustaw, tj. posiadania prawa do emerytury, które w tym wypadku wiązane być musi nie tylko z samym prawem, ale i z realizacją tego prawa w postaci wypłaty emerytury.

Przedstawiając powyższe, Kolegium stwierdziło, że przyznanie T. B. świadczenia pielęgnacyjnego byłoby możliwe po zawieszeniu przez nią emerytury i przedłożeniu organowi stosownej decyzji ZUS-u.

Kolegium dodało, że zaskarżona decyzja nie zamyka skarżącej ponownej możliwości ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne. Po zawieszeniu emerytury i otrzymaniu z ZUS-u decyzji o wstrzymaniu jej wypłaty strona będzie mogła ponownie złożyć wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną córką.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję Kolegium wniosła T. B., zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) ustawy poprzez błędną jego wykładnię polegającą na nieuzasadnionym przyjęciu, że ustalone prawo opiekuna osoby niepełnosprawnej do jednego ze świadczeń w tym przepisie wymienionych, w tym emerytury, w sytuacji gdy pobiera on je w wysokości niższej niż świadczenie pielęgnacyjne, stanowi negatywną przesłankę przyznania mu świadczenia pielęgnacyjnego w jakiejkolwiek części, podczas gdy prawidłowa wykładnia tej normy prawnej, uwzględniająca wykładnię systemową, funkcjonalną i celowościową, w miejsce wyłącznie literalnej, a także konieczność respektowania podstawowych gwarancji konstytucyjnych, prowadzi do stwierdzenia, że uprawnienie do emerytury nie stanowi przeszkody do ustalenia prawa osoby jej pobierającej do świadczenia pielęgnacyjnego, a jedynie uzasadnia przyznanie go w wysokości pomniejszonej o tę emeryturę.

Na poparcie tak sformułowanego zarzutu skarżąca powołała pogląd wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie, z którym uprawnienie do emerytury nie stanowi negatywnej przesłanki do ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Podniosła, że odmienna wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) ustawy prowadzi do łamania podstawowych konstytucyjnych zasad, a przede wszystkim godzi w zasadę równości na skutek różnicowania sytuacji osób kwalifikowanych z uwagi na tę samą cechę, jaką w tym wypadku jest rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z uwagi na sprawowaną opiekę nad osobą niepełnosprawną.

Skarżąca podniosła, że spełnia wszystkie przesłanki uzasadniające przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego w kwocie pomniejszonej stosownie do wysokości pobieranej emerytury. Prawidłowa wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) ustawy winna zatem pozbawiać ją przysługującego z mocy art. 17 ust. 1 tej ustawy prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tylko do wysokości otrzymywanej emerytury. Zdaniem skarżącej, organ winien przyjąć, że posiadane przez nią uprawnienie do emerytury nie stanowi przeszkody do ustalenia jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, a jedynie uzasadnia przyznanie go w wysokości pomniejszonej o tę emeryturę (pomniejszoną o zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składkę na ubezpieczenie zdrowotne).

Nadto skarżąca dodała, że zrezygnowała z zatrudnienia i jakiejkolwiek pracy zarobkowej, aby móc sprawować bieżącą opiekę nad niepełnosprawną od urodzenia córką. Podniosła, że otrzymuje środki znacznie niższe od innych osób pozostających w analogicznej sytuacji. Podkreśliła, że dysproporcja ta wynika z zaniechania ustawodawcy w zakresie aktualizacji norm prawnych stosownie do dokonanych zmian determinujących konieczność inicjatywy ustawodawczej mającej na celu zapobieżenie naruszania Konstytucji RP na etapie procesu stosowania prawa na skutek literalnej wykładni przepisów.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację i wniosło o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Skarżąca przyłączyła się do wniosku Kolegium i nie zgłosiła żądania przeprowadzenia rozprawy.

Wobec powyższego sprawa została rozpoznana na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, jak również decyzji wydanej przez organ I instancji, stanowiły przepisy art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 111), zwanej dalej ustawą.

Zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym.

Poza sporem pozostaje okoliczność, że skarżąca jest uprawniona do świadczenia emerytalnego (k. 2 akt adm.).

Organy obu instancji poprzestając na literalnej wykładni przesłanek określonych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy, przyjmując, że skarżąca posiada ustalone prawo do emerytury, odmówiły przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego.

Pogląd uznający potrzebę uzupełnienia wyników wykładni językowej przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy wynikami wykładni celowościowej, funkcjonalnej, systemowej, wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych, skład orzekający w niniejszej sprawie, w pełni podziela (por. wyroki NSA z 28 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 757/19, z 8 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 2392/19, z 30 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1546/19, z 27 maja 2020 r. sygn. akt 2375/19, z 24 sierpnia 2020 r., sygn. akt I OSK 650/20).

W tym kierunku obowiązek organów władzy publicznej dokonywania prokonstytucyjnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy, pozwalającej na realizację przede wszystkim zasady równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP), opiera się na wywodzonej z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, zasadzie bezpośredniego stosowania jej przepisów. Taki sam obowiązek prokonstytucyjnej interpretacji przepisów prawa spoczywa na sądzie administracyjnym, sprawującym wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę administracji publicznej.

Wykładnia językowa art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy uzasadniałaby przyjęcie, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego nie przysługuje – w jakiejkolwiek wysokości – opiekunowi, który ma ustalone prawo do emerytury. Taka wykładnia, w ocenie Sądu w składzie orzekającym, naruszałaby jednak konstytucyjną zasadę równości, zgodnie z którą wszystkie podmioty prawa (adresaci norm prawnych), charakteryzujące się daną cechą istotną (relewantną) w równym stopniu, mają być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez różnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących.

Jak wynika z art. 17 ust. 1 ustawy, istotną cechą osób, będących adresatami zawartej tam normy prawnej określającej przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, jest sprawowanie opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny i związana z tym rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

Sytuacja osób, których istotną cechą wspólną jest rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, została zróżnicowana w ten sposób, że tym podmiotom, które mają prawo do świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy pozbawiono świadczenia pielęgnacyjnego (por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 254/20). Jednocześnie, tym którzy mają prawo do świadczeń wymienionych w art. 27 ust. 5 ustawy umożliwiono wybór świadczenia pielęgnacyjnego. Przyznano prawo do świadczenia pielęgnacyjnego bez ograniczeń tym, którzy otrzymują inne dochody niż wymienione w tych dwóch przepisach. W związku z tym zróżnicowaniem należy podkreślić, że wszelkie odstępstwa od nakazu równego traktowania podmiotów podobnych muszą zawsze znajdować podstawę w odpowiednio przekonywujących argumentach (por. wyroki Trybunału Konstytucyjnego: z dnia 23 listopada 2010 r., K 5/10, z dnia 19 kwietnia 2011 r., P 41/09, z dnia 18 czerwca 2013 r., K 37/12, z dnia 5 listopada 2013 r., K 40/12; z dnia 17 czerwca 2014 r., P 6/12). Odnośnie zróżnicowania poziomu świadczeń pielęgnacyjnych dla opiekunów osób niepełnosprawnych Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z 21 października 2015 r., sygn. K 38/13 wypowiedział się, że ustawodawca jest obowiązany precyzyjnie ustalić racjonalne przesłanki, od których uzależni zróżnicowany poziom świadczenia, przyjmując za punkt wyjścia jednakowe traktowanie takich opiekunów.

W świetle powyższego, nie sposób znaleźć przekonujących argumentów uzasadniających zróżnicowanie sytuacji opiekunów osób niepełnosprawnych, polegające na wyłączeniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tych opiekunów, którzy mają ustalone prawo do jednego ze świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy w sytuacji, gdy to świadczenie jest niższe niż świadczenie pielęgnacyjne. Należy tylko rozwiązać problem zależności pomiędzy uprawnieniem do świadczenia pielęgnacyjnego i uprawnieniem do świadczenia emerytalno-rentowego.

Sądowi w składzie orzekającym w analizowanej sprawie znane jest stanowisko, prezentowane również w skardze, w którym przyjęto, że osobie posiadającej uprawnienie do jednego ze świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit a ustawy, należy przyznać świadczenie pielęgnacyjne, w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy wysokością tego świadczenia wynikającą z ustawy i pobieranym świadczeniem emerytalnym lub rentowym (por. wyroki NSA z 28 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 757/19, z 8 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 2392/19, z 30 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1546/19 oraz wyrok WSA w Kielcach z dnia 19 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Ke 364/20).

Natomiast Sąd w rozpoznawanej sprawie podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, w tym również przedstawiony w wyroku WSA w Kielcach w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 542/20, zgodnie z którym wypłata świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy ustawową wysokością tego świadczenia i wysokością emerytury (netto), pozostawałaby w sprzeczności z treścią art. 17 ust. 3 ustawy, który wysokość świadczenia pielęgnacyjnego określa jednoznacznie kwotowo i nie pozwala na samodzielne określanie jego wysokości przez organ administracji w oparciu o jakiekolwiek przesłanki. Praktyka taka, niezależnie od trudności co do ustalenia jej podstawy prawnej, spowodowałaby dalsze wątpliwości, co do zachowania zasady równości oraz komplikacje w zakresie ustalania przez organ wysokości należnej wypłaty świadczenia w sytuacji otrzymania np. trzynastej emerytury, czy też w zakresie odprowadzanych składek na ubezpieczenie zdrowotne i ubezpieczenie emerytalno-rentowe.

Również w piśmiennictwie wskazuje się, że przyjęcie takiego rozwiązania w praktyce oznaczałoby wprowadzenie do porządku prawnego nowego, nieznanego świadczenia - świadczenia pielęgnacyjnego wyrównawczego. Podkreślenia wymaga, że wykładnia przepisu prawa nie może prowadzić do tworzenia nowych instytucji prawnych nieznanych porządkowi prawnemu (por. S. Nitecki, glosa do wyroku NSA z dnia 8 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 2392/19, opubl. ST 2020, nr 7-8, s.174-184).

W przekonaniu Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, bardziej trafne jest więc rozwiązanie polegające na umożliwieniu osobie uprawnionej wyboru jednego ze świadczeń: pielęgnacyjnego lub emerytalno-rentowego (por wyroki NSA: z dnia 27 maja 2020 r., sygn. 2375/19; z dnia 24 sierpnia 2020 r., sygn. I OSK 650/20, wyrok WSA w Kielcach o sygn. akt II SA/Ke 542/20).

W przypadku zbiegu uprawnień do różnych świadczeń rodzinnych, ustawodawca wprowadził zasadę wypłaty jednego świadczenia wybranego przez osobę uprawnioną. Taka regulacja znajduje się w art. 27 ust. 5 ustawy, w którym wskazano, że w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia rodzicielskiego, pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego, dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10 lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustalaniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów – przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną – także w przypadku, gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami. Biorąc jednak pod uwagę przedstawione powyżej zasady konstytucyjne uznać należy, że osoba, która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera emeryturę, powinna mieć możliwość wyboru jednego z tych świadczeń przez rezygnację z pobierania świadczenia niższego, tj. w niniejszej sprawie - emerytury. Wybór może zrealizować przez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 53 ze zm.).

W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że organy obu instancji naruszyły przepisy prawa materialnego w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy.

Rozstrzygając sprawę ponownie, organ I instancji zastosuje się do oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

Mając powyższe na uwadze, a także uznając, że organy dokonały niewłaściwej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.

O kosztach postępowania (punkt II sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015r., poz. 1800 ze zm.). Na koszty te złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika - 480 zł.