Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 786/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-06-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Zalewski po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

G. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzenie gier na automatach poza kasynem gry w łącznej wysokości 36 000 zł.

W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że uiszczenie kary pieniężnej spowoduje stratę dla jego majątku, gdyż za okres od stycznia do października 2015 r. wydatki wyniosły 1.552.215,73 zł, podczas gdy przychód wyniósł 1.646.517,49 zł. Dodatkowo w tym okresie dokonano wydatków na zakup towarów i usług w kwocie 43.215,22 zł, bez uwzględnienia podatku VAT w kwocie 36 944 zł. Skarżący podniósł również, że kara pieniężna stanowi znaczne obciążenie finansowe i jej uiszczenie może spowodować zaprzestanie prowadzenia przez niego dalszej działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Według zaś art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności.

Katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd ocenia jedynie, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.

W niniejszej sprawie skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przytoczył – istotne w jego ocenie – okoliczności świadczące o zachodzącym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przez wykonanie zaskarżonej decyzji.

Podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie odnoszącym się do problematyki wstrzymywania aktów nakładających obowiązek ponoszenia wydatków pieniężnych ugruntowany jest pogląd, że taki rodzaj nałożonego obowiązku nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o spełnienie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy przecież odwracalnego w przypadku, gdyby okazało się ono nienależne. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Jak już wskazano, zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji, uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują inne, szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.

Skarżący twierdzi, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do znacznej straty finansowej i może spowodować konieczność zaprzestania przez niego dotychczasowej działalności. Jednakże na poparcie tego rodzaju wniosków nie przywołał żadnych konkretnych dowodów i okoliczności, które mogłyby uzasadniać, że istnieje rzeczywiste niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na potwierdzenie swoich twierdzeń skarżący przedłożył jedynie kopię podatkowej księgi przychodów i rozchodów za 2015 rok.

W ocenie Sądu, przedłożony przez skarżącego dokument w sposób wybiórczy przedstawia jej aktualną sytuację finansową i nie świadczy o możliwości utraty przez niego płynności finansowej. Z dołączonego do wniosku podsumowania księgi przychodów i rozchodów za rok 2015 r. wynika bowiem, że skarżący – pomimo twierdzeń o złej sytuacji ekonomicznej – w podanym okresie uzyskał przychód w wysokości 1.646.517,49 zł. Dokonał również zakupu towarów i usług na kwotę 43.215,22 zł.

W tej sytuacji wymierzona skarżącemu kara pieniężna nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący bowiem nie uprawdopodobnił, jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niego nałożonej decyzją ostateczną kary pieniężnej. Sam fakt, że wydatki związane z prowadzeniem własnej działalności gospodarczej przekraczają możliwości skarżącego do opłacenia przedmiotowej kary pieniężnej – bez wykazania, jaka jest jego aktualnie rzeczywista sytuacja finansowa, nie przesądza o zdolnościach płatniczych skarżącego, które pozostają w sprawie niewyjaśnione. Nie wiadomo zatem, czy istnienie wskazanego zobowiązania może spowodować niewypłacalność i konieczność likwidacji działalności tym bardziej, że skarżący zamknął przecież 2015 rok dodatnim wynikiem finansowym i nie twierdzi, by utracił płynność finansową. Podkreślić natomiast należy, że wciąż prowadzi dochodową działalność gospodarczą.

W takich okolicznościach – w ocenie Sądu – stanowisko skarżącego nie jest wystarczające do uwzględnienia wniosku, a przedstawiona argumentacja jest tylko hipotetyczna. Tym samym nie zostały spełnione ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wskazać też należy, że na podstawie dołączonych do akt kserokopii dokumentów oraz powołanych we wniosku okoliczności, nie sposób wywieść możliwości nastąpienia zdarzeń określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że – co do zasady – nawet trudna sytuacja finansowa strony nie powoduje sama przez się ziszczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie przyjmuje się, że wstrzymanie wykonania decyzji uzasadniać mogą tylko konkretne okoliczności, będące wynikiem wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na aktualną sytuację majątkową strony, powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Innymi słowy strona musi wykazać, że w powiązaniu z jej sytuacją majątkową, wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki z powodu wystąpienia tych konkretnych okoliczności.

Brak wykazania przez skarżącego należycie uprawdopodobnionych okoliczności przemawiających za spełnieniem określonych w ustawie przesłanek stanowiących podstawę wstrzymania wykonania przez Sąd zaskarżonej decyzji – uniemożliwia uwzględnienie wniosku.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.