Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1233/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Głowacki / spr. / Sędziowie WSA Aldona Gąsecka-Duda WSA Barbara Pasternak Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi A.P., F.O., S.O., R.O. i J.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [....] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz skarżącej P. kwotę 285 / dwieście osiemdziesiąt pięć / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Kr 1233/07.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2006 r. sygn. akt II SA/Kr 2026/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 28 czerwca 2002 r. Nr [...] oraz decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na następujący stan sprawy: R. K. w dniu [...] maja 1984 r. zwróciła się do Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami w Urzędzie Miejskim w T. z wnioskiem o oddanie nieruchomości oznaczonej jako działka nr 1 w użytkowanie wieczyste, w następstwie czego Kierownik tego Wydziału decyzją z dnia [...] sierpnia 1984 r. zdecydował o oddaniu w użytkowanie wieczyste na rzecz R. K. nieruchomości składającej się z działki nr 1 obręb [...] o powierzchni [...] m. kw. W dniu 6 października 1994 r. Gmina Miasta T. sprzedała R. K. działkę nr 1 na postawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego.

W dniu 4 lutego 2002 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] przekazano wniosek, zawarty w odwołaniu A. P. od decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] grudnia 2001 r. znak [...], w którym żądała stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Miejskiego w T. w przedmiocie zbycia działek nr 1, 2, a także podjęcia postępowań i unieważnienia zawartych umów w formie aktów notarialnych, wskazując przy tym, że działki te zostały zbyte z naruszeniem art. 136, art. 137 i następnych ustawy o gospodarce nieruchomościami i w związku z tym decyzje te są nieważne w oparciu o art. 156 § 1 p. 2 k. p. a.

Na tej podstawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznało, że wniosek ten zawiera żądanie stwierdzenia nieważności dwóch decyzji wydanych przez Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w T. z tego samego dnia ([...] sierpnia 1984 r.) o oddaniu nieruchomości oznaczonych jako działki nr 2 i nr 1 obręb [...] w T. w użytkowanie wieczyste na rzecz E. K. i R. K.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2002 r. wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w T. z dnia [...] sierpnia 1984 r. oddającej w użytkowanie wieczyste działkę nr 1 na rzecz R. K. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że postępowanie zostało wszczęte na skutek złożenia wniosku przez A. P. i ma ono na celu zbadanie istnienia przesłanki uzasadniającej stwierdzenie nieważności tej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 16 maja 2002 r.

odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z [...] sierpnia 1984 r. o oddaniu nieruchomości oznaczonej jako działka nr 1 o pow. [...] m2 obr. [...] w T. w użytkowanie wieczyste na rzecz R. K. podnosząc, że podstawą odmowy stwierdzenia nieważności było ustalenie, że decyzja ta nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Od decyzji tej wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożyła A. P. podnosząc , że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego podjęta została bez przeprowadzenia wnikliwej analizy akt. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając jako organ ponownie rozpatrujący wniosek, decyzją z dnia 28 czerwca 2002 r. utrzymało w mocy poprzednią decyzję. Od tej decyzji A. P. złożyła skargę do sądu administracyjnego, działając zarówno we własnym imieniu, jak i w imieniu pozostałych spadkobierców właścicieli nieruchomości. W skardze zarzucono wydanie decyzji bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i przeprowadzenie postępowania pobieżnie.

Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Kr 2026/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 28 czerwca 2002 r., Nr [...] oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 maja 2002 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nr [...].

Sąd wskazał, że poza sporem jest okoliczność, iż decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w T. z dnia [...] sierpnia 1984 r. o oddaniu nieruchomości oznaczonej jako działka nr 1 obręb [...] w T. w użytkowanie wieczyste na rzecz R. K. jest ostateczna.

W stosunku do takiej decyzji możliwość jej zmiany dopuszczalna jest jedynie w trybie postępowania nadzwyczajnego. Jednym z takich postępowań jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie to może być wszczęte na wniosek lub z urzędu. Oznacza to, że jeżeli postępowanie jest już wszczęte (czy to na wniosek, czy z urzędu) i niezakończone, to nie ma żadnych podstaw do "powtórnego" wszczynania postępowania. Taka zaś sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, w której organ administracji w postanowieniu z dnia 22 kwietnia 2002 r. wszczął postępowanie administracyjne w tej' sprawie jednocześnie wyjaśniając, że już 4 lutego 2002 r. przekazano temu organowi wniosek strony zawierający żądanie wszczęcia postępowania. Sąd podkreślił, że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie obowiązuje wyjątek określony w art. 149 § 1 k.p.a., stosownie do którego postępowanie wszczyna się w drodze postanowienia. W związku z tym, w tej sprawie postępowanie zostało wszczęte przed dniem 4 lutego 2002 r. (z chwilą wniesienia żądania do niewłaściwego organu administracji, który przekazał ten wniosek organowi właściwemu) i wówczas postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 kwietnia2002 r. w sprawie wszczęcia tego postępowania zostało wydane bez podstawy prawnej. Ponieważ organ nie wydał decyzji o odmowie wszczęcia postępowania, stąd należy wnosić, że w ocenie samego organu wniosek pochodzący od strony spełniał przesłanki prowadzenia na jego podstawie postępowania.

W tym zakresie, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, organ administracji nie dokonał prawidłowego formalnego badania treści wniosku strony.

Sąd wskazał również, że wniosek A. P. nie określa decyzji, która winna być przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, można się jedynie domyślać, że chodzi o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczących zbycia działek, a nie decyzji mających za przedmiot przekazanie działki na rzecz danej osoby. W związku z tym prowadząc po dniu 4 lutego 2002 r. postępowanie w tej sprawie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] samodzielnie i niezależnie od strony ustaliło przedmiot postępowania, a zważyć należy, że w postępowaniu wszczętym na wniosek strony, a dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, przedmiot tego postępowania winien być określony przez stronę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podkreślił, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma charakter szczególny, w związku z czym to na stronie ciąży obowiązek wskazania jej zakresu żądania, a nie domniemania zakresu żądania. Zatem w ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na etapie formalnej oceny wniosku strony powinno przede wszystkim ustalić, czy strona domaga się stwierdzenia nieważności decyzji, czy też może żąda wznowienia postępowania. Przede wszystkim obowiązkiem organu było ustalenie, czy w dacie wydania przez Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w T. decyzji w dniu [...] sierpnia 1984 r., nie miało miejsca jakiekolwiek naruszenie prawa, określone w art. 156 § 1 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podniósł też, że nie jest przesłanką uzasadniającą stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej okoliczność, iż w trakcie postępowania zmierzającego do wydania danej decyzji strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. sytuacja, w której strona nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy, stanowi przesłankę uzasadniającą wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wskazał, iż ponownie rozpatrując sprawę należy przede wszystkim prawidłowo ustalić treść żądania strony, a następnie organ administracji winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające kończąc je wydaniem decyzji.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2006 r., skargę kasacyjną złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] reprezentowane zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Na zasadzie art. 173 oraz 174 pkt 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1)art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 61, art. 63, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i 2, art. 80 i art. 157 § 2 k.p.a. poprzez zastosowanie normy tego przepisu i wykazywanie przez Sąd naruszeń przywołanych wyżej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, podczas, gdy w postępowaniu przed organem nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy,

2) art. 133 § 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wydanie wyroku na podstawie stanu faktycznego mogącego zaistnieć po dacie wydania decyzji objętej kontrolą Sądu, podczas gdy dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny możliwe tylko na podstawie stanu faktycznego, który istniał w chwili podjęcia dar aktu lub czynności i stanowił ich podstawę faktyczną,

3) art. 141 § 4 powołanej ustawy'- Prawo o postępowaniu przed administracyjnymi poprzez niewłaściwe wskazanie w uzasadnieniu wyroku spc dalszego postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...].

Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. W szczególności należy podzielić zarzut dotyczący podjęcia przez Sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcia na podstawie stanu faktycznego, który nie istniał w dacie wydawania zaskarżonego wyroku, a zatem również niewłaściwe wskazanie dalszego toku postępowania w sprawie, po uchyleniu decyzji organów obu instancji.

Z akt sprawy wynika bowiem, że w odwołaniu złożonym do Wojewody przez A. P. działającą w imieniu własnym oraz F. O., R. W., J. O. i S. O. od decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości obejmujących grunt o powierzchni [...] m2 jako części działki nr 2 oraz grunt o powierzchni [...] m2 jako część działki nr 1 w obrębie [...], skarżący zarzucili "decyzjom Prezydenta Miasta T. dotyczącym przekazania części tych działek w wieczyste użytkowanie osobom trzecim, a następnie zbycie ich na rzecz osób trzecich nieważność", a nadto wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Miejskiego w T. w przedmiocie zbycia przedstawionych działek.

Wojewoda [...] przy piśmie z dnia 25 stycznia 2002 r. przekazał ten wniosek do załatwienia według właściwości przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...].

Prezydent Miasta T., przekazując na żądanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] akta sprawy w piśmie z dnia 26 lutego 2002 r. wyjaśniał, że działka nr 2 o pow. [...] m2 i nr 1 o pow. [...] m2 obręb [...] powstały w wyniku podziału gruntu pod budownictwo jednorodzinne osiedla "A", z podziału działek 3, 4 i 5 obręb [...]. Przed podziałem działka 3 o powierzchni [...] m2 stanowiła własność G. O., działka 4 o pow. [...] m2 była własnością S. O. c. A. i J., a działka 5 stanowiła własność W. K. c. E. i S.. Działki 1 i 2 powstały w dużym udziale z działki 3 i zostały uzupełnione częściami działek 4 i 5. Właścicielka działki 3 – G. O. - zmarła w trakcie postępowania związanego z podziałem terenu pod budownictwo jednorodzinne osiedla "A", to jest [...] sierpnia 1981 r. Sąd Rejonowy w T. - postanowieniem z dnia [...] kwietnia 1984 r. sygn. akt [...] stwierdził, że spadkobiercami po G. O. na podstawie ustawy są: mąż J. O. w 16/64 cz. - dzieci Z. O.: I. O. zamężna C., E. O. po 12/64 cz. oraz wnuki: J. K. zamężna S., B. K., R. K. i E. K. dzieci L. i J. po 3/64 cz. Granice osiedla "A" obejmowały również inne działki będące własnością G. O. dlatego wszyscy spadkobiercy mogli wystąpić o działki budowlane. J. S., B. K. i I. C. otrzymali działki "z zachowania", gdyż w całości powstały z gruntu G. O.. Z uwagi na fakt, że działki 1 i 2 zostały uzupełnione innym gruntem – E. i R. K. mogły wystąpić tylko o oddanie tych działek w użytkowanie wieczyste - co zrobiły w 1984 r.

Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego wydał decyzję znak: [...] z dnia [...] sierpnia 1984 r., w której orzekł o oddaniu w użytkowanie wieczyste działki budowlanej 1 o powierzchni [...] m2 obręb [...] obj. KW [...] położonej na terenie osiedla "A" na rzecz R. K. oraz decyzję znak: [...] z dnia [...] sierpnia 1984 r., w której orzekł o oddaniu w użytkowanie wieczyste działki 2 o powierzchni [...] m2 na rzecz E. K. Wyżej powołane decyzje, pod rygorem uchylenia ich z urzędu, zobowiązywały stronę do zgłoszenia się w PBN w T. celem podpisania aktu notarialnego niezbędnego do powstania prawa użytkowania wieczystego. Czynność ta winna być dopełniona przez strony w terminie nie dłuższym niż dwa miesiące od dnia, gdy wydane decyzje stały się ostateczne. Warunek ten R. K. spełniła podpisując akt notarialny Rep. A. Nr [...] z dnia [...] listopada 1984 r., a E. K. nie dopełniła tego warunku, dlatego Wydział Gospodarki Gruntami i Rolnictwa Urzędu Miasta T. wydał decyzję znak: [...] z dnia [...] maja 1992 r. uchylając w całości z urzędu rzędu -decyzję znak: [...] z dnia [...] sierpnia 1984 r. o oddaniu w użytkowanie wieczyste działki na rzecz E. K.

Od decyzji tej złożyła odwołanie E. K. uzasadniając, że termin 2 miesięcy na zawarcie umowy notarialnej w jej przypadku był nierealny, gdyż w tym czasie nie żyli już jej rodzice, a ona była małoletnia (17 lat), a dla przeprowadzenia czynności w PBN należało najpierw złożyć wniosek w sądzie o ustanowienie dla niej kuratora i uregulowanie tej sprawy wymagało czasu. Natomiast późniejsze wydarzenia w jej życiu nie pozwalały na podjęcie jakichkolwiek działań formalno-prawnych. W odwołaniu wniosła również o ponowne przekazanie jej działki 2 w użytkowanie wieczyste, bo powstała ona w znacznym stopniu z działki 3, której była współwłaścicielką w 3/64 cz. Sprawa E. K. została przedstawiona Zarządowi Miasta T., który przychylając się do jej wniosku postanowił oddać przedmiotową działkę w użytkowanie wieczyste.

Rada Miasta T. podjęła stosowną uchwałę Nr XXVII/322/92 z dnia 17 września 1992 r. i w dniu 3 grudnia 1992 r. E. K. aktem notarialnym Rep. A. Nr [...] nabyła prawo użytkowania wieczystego działki 2 obręb [...].

W maju 1994 r. E. i R. K. wystąpiły z wnioskiem o umożliwienie im wykupienia przedmiotowych działek na własność. Zarząd Miasta pozytywnie zaopiniował sprawę nabycia działek, a Rada Miasta uchwałą Nr XLVIII/571/94 i Nr XLVIII/572/94 z dnia 26 maja 1994 r. wyraziła zgodę na zbycie działek na rzecz użytkowników wieczystych. Umowy sprzedaży zostały sporządzone w formie aktu notarialnego. Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2002 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] sprawę zarejestrowaną pod sygnaturą SKO[...] rozdzieliło na sprawę z wniosku A. P. o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta T. z dnia [...] sierpnia 1984 r. znak: [...] o oddaniu nieruchomości oznaczonej jako działka nr 1 o pow. 379 m2 w użytkowanie wieczyste na rzecz R. K. i prowadziło pod wyżej wymienioną sygnaturą oraz na sprawę sygn. akt SKO[...] z wniosku A. P. o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta T. z dnia [...] sierpnia 1984 r. znak: [...] o oddaniu nieruchomości oznaczonej jako działka nr 2 o pow. [...] m2 w użytkowanie wieczyste na rzecz E. K.

Decyzją z dnia 25 kwietnia 2002 r. sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności z wniosku A. P. decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta T. z dnia [...] sierpnia 1984 r. nr [...] o oddanie działki nr 2 o pow. [...] m2 w użytkowanie wieczyste na rzecz E. K. wskazując, że decyzja z dnia 20 maja 1992 r. uchyliła w całości z urzędu decyzję z dnia [...] sierpnia 1984 r., gdyż E. K. nie zgłosiła się w Państwowym Biurze Notarialnym celem dopełnienia obowiązku zawarcia umowy w formie aktu notarialnego o oddaniu gruntu w użytkowanie wieczyste. Natomiast postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2002r wydanym w rozpatrzeniu wniosku A. P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o oddaniu nieruchomości oznaczonej jako działka nr 1 o pow. [...] m2 w użytkowanie wieczyste na rzecz R. K.. Decyzją z dnia [...] maja 2002 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło stwierdzenia nieważności wskazanej wyżej decyzji z dnia [...] sierpnia 1984 r., a po rozpoznaniu wniosku A. P. o ponowne rozpoznanie sprawy decyzją z dnia 28 czerwca 2002 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2002 r. Decyzję tę zaskarżyli A. P., F. O., R. O., J. O., a po rozpoznaniu ich skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję z dnia 28 czerwca 2002 r. i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] maja 2002 r. Wskazać należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie można uznać, iż Sąd właściwie wskazał, że organ naruszył przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na sprawy. W sytuacji, gdy w sposób niewątpliwy strona domagała się, w jednym wniosku zgłoszonym w odwołaniu złożonym w innej sprawie stwierdzenia nieważności dwóch decyzji dotyczących różnych działek (a w stosunku do jednej z tych działek decyzja była już wyeliminowana z obrotu prawnego i organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności) nie można uznać, że organ wydając postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji co do drugiej z działek naruszył przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Z postanowienia tego wynika, że postępowanie toczyć się będzie z wniosku A. P., nie jest więc powtórnym wszczęciem postępowania, lecz informacją wskazującą na dalsze prowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 1984 r nr [...] i możliwości wypowiedzenia się w sprawie zgodnie z art. 10 § 1, 73 i 79 § 2 k.p.a., chociaż wystarczające było doręczenie stronom zawiadomienia o wszczęciu tego postępowania. Po otrzymaniu tej informacji strona nie zakwestionowała trybu weryfikacji decyzji z dnia [...] sierpnia 1984 r., a zatem rozważania Sądu co do możliwości wyboru trybu wznowienia postępowania z uwagi na krótkie terminy w nim przewidziane mogły się okazać mylące dla strony.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił jednak zarzutu skargi kasacyjnej, że zgłoszona przez A. P. okoliczność dotycząca żądania zwrotu nieruchomości przed jej oddaniem w użytkowanie wieczyste nie powinna zostać zbadana w dalszym postępowaniu, gdyż okoliczność ta może mieć wpływ na wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [ Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm. – oznaczonej dalej jako p.p.s.a. ] uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związany granicami skargi. [art. 134 p.p.s.a. ] Orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje przy tym w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzeniem jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W szczególności w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a. podstawą uchylenia decyzji jest naruszenie prawa dające podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę był na mocy art. 190 ustawy o p.p.s.a. związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w toku postępowania kasacyjnego. W sprawie niniejszej oznaczało to przede wszystkim związanie wykładnią , iż nie można uznać, by organ naruszył przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w sytuacji, gdy w sposób niewątpliwy strona domagała się, w jednym wniosku zgłoszonym w odwołaniu złożonym w innej sprawie stwierdzenia nieważności dwóch decyzji dotyczących różnych działek (a w stosunku do jednej z tych działek decyzja była już wyeliminowana z obrotu prawnego i organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności) Nie można więc przyjąć, że organ wydając postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji co do drugiej z działek naruszył przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Z postanowienia tego wynika, że postępowanie toczyć się będzie z wniosku A. P., nie jest więc powtórnym wszczęciem postępowania, lecz informacją wskazującą na dalsze prowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 1984 r nr [...] i możliwości wypowiedzenia się w sprawie zgodnie z art. 10 § 1, 73 i 79 § 2 k.p.a., chociaż wystarczające było doręczenie stronom zawiadomienia o wszczęciu tego postępowania. Po otrzymaniu tej informacji strona nie zakwestionowała trybu weryfikacji decyzji z dnia [...] sierpnia 1984 r., a zatem rozważania co do możliwości wyboru trybu wznowienia postępowania z uwagi na krótkie terminy w nim przewidziane mogły się okazać mylące dla strony. Nie można jednak podzielić zarzutu, że zgłoszona przez A. P. okoliczność dotycząca żądania zwrotu nieruchomości przed jej oddaniem w użytkowanie wieczyste nie powinna zostać zbadana w dalszym postępowaniu, gdyż okoliczność ta może mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie bowiem z treścią art. 11 ust. 1 ustawy z 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach ( Dz. U. Nr 27, poz. 192 ze zm. ) działki budowlane przeznaczone pod budownictwo jednorodzinne oddawane były w użytkowanie wieczyste osobom fizycznym. Jeżeli więc istotnie taki wniosek został złożony przez A. P. lub jej poprzednika prawnego, to tym samym decyzja z [...] sierpnia 1984 r. może być dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k. p. a., w szczególności wadą polegającą na jej wydaniu z rażącym naruszeniem prawa. Sąd okoliczności tej nie przesądza, a wskazuje jedynie że organ administracji winien w tym zakresie przeprowadzić postępowanie, wyjaśniając jednocześnie, czy wszystkie osoby zgłaszające ewentualnie taki wniosek brały udział w postępowaniu dotyczącym wydania zaskarżonej decyzji jako strony tego postępowania. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, za podstawę przyjmując art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a., o kosztach postępowania rozstrzygając w oparciu o art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.