Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1795/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1,  ust. 3  i ust. 6, art. 92 b ust. 1 i ust. 2, art. 93
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1  art. 6 ust. 1, art. 7, art. 8 ust. 1 -5, art. 12
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
journal: Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 8  art. 15 ust. 7
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka,, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Joanna Drożdżał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w K. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

W wyniku kontroli przeprowadzonej w "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. Inspektor Pracy w K. , działając na podstawie art. 33 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 kwietnia 2008 r. o Państwowej Inspekcji K. Pracy (Dz. U. Nr 89, poz. 589 z późn. zm.) oraz art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( j.t. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm. – aktualnie j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 z późn. zm.), nałożył na tę Spółkę karę pieniężną w kwocie 15 000 zł. Wskazana kontrola miała miejsce w dniach: [...],[...] oraz [...] i [...]roku i w jej wyniku stwierdzono naruszenia szeregu przepisów dotyczących czasu pacy kierowców zatrudnionych w tym przedsiębiorstwie i ustalono z tego tytułu łączną karę w wysokości 15 050 zł. Karę tę na podstawie art. 92a ust. 3 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym ograniczono jednak do kwoty 15 000 zł.

Wysokość kary administracyjnej Inspektor Pracy ustalił w oparciu o przepisy załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w związku: z nieokazaniem wykresówek lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu przez kierowcę K. G. (G.) w dniach od [...] – [...],[...] oraz od [...] – [...] roku. tj. łącznie za 29 dni. W trakcie kontroli stwierdzono także wielokrotne przekroczenie przez dwóch innych zatrudnionych w przedsiębiorstwie kierowców, a to S. Z. oraz K. J. K. przepisów o czasie prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerwach i odpoczynku. W szczególności przeprowadzająca kontrolę funkcjonariuszka stwierdziła, że w okresie od [...]roku do [...] roku doszło do skrócenia przez obu tych kierowców dziennego czasu odpoczynku o okresy: powyżej 15 minut do jednej godziny ( 6 przypadków), o ponad godzinę (4 przypadki) oraz o ponad 5 godzin ( jeden przypadek). Z tego tytułu ustalona została kara łączna w wysokości 2 800 zł. Obaj ci kierowcy w kontrolowanym okresie przekroczyli także maksymalny czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas: powyżej 15 minut do 30 minut ( trzy przypadki) , powyżej 30 minut do godziny (trzy przypadki), o godzinę i 10 minut ( jeden przypadek) oraz o ponad 2,5 godziny (dwa przypadki). Za te naruszenia przepisów ustalona została kara łączna w wysokości 4 350 zł. Wreszcie przeprowadzona w siedzibie Spółki kontrola wykazała, że w czterech przypadkach obaj zatrudnieni w tym przedsiębiorstwie kierowcy przekroczyli maksymalny dzienny okres prowadzenia pojazdu powyżej 15 minut do jednej godziny i ustalono z tego tytułu kary w łącznej wysokości 400 zł.

W uzasadnieniu swojej decyzji Inspektor Pracy wskazał, że w trakcie kontroli ustalono, iż pracodawca nie opracował żadnej procedury dotyczącej zabezpieczenia i przechowywania wykresówek, oraz nie sprawował żadnej kontroli nad sposobem prowadzenia pojazdów przez zatrudnionych przez niego kierowców. W przypadku brakujących wykresówek K. G. lub danych o nieprowadzeniu przez niego pojazdu pracodawca dopiero w dniu [...]r. zawiadomił Policję o rzekomym bezprawnym przechowywaniu przez tego kierowcę wykresówek, przy czym zarzuty te nie zostały w żaden sposób potwierdzone. Inspektor Pracy stwierdziła ponadto, że K. G. we wskazanym w decyzji okresie pobierał w przedsiębiorstwie należności z tytułu podroży służbowej oraz wypisywał kartę urlopową za okres od [...] do [...]r. Przedsiębiorca wiedząc też, że kierowca ten ma wyruszyć w trasę w dniu [...] r. powinien dysponować jego wykresówkami za okres poprzedzający ten wyjazd. Pracodawca w trakcie kontroli nie dysponował także wydrukami z tachografu cyfrowego sporządzonymi przez kierowcę S. Z. w dniach kiedy doszło do przekroczenia norm dotyczących czasu pracy tego kierowcy twierdząc, że nie jest w stanie określić gdzie są one przechowywane, a w ich miejsce przedłożył wydruki sporządzone dopiero w dniu [...] roku, a zatem już po zakończeniu kontroli.

W odwołaniu od tej decyzji wniesionym przez Spółkę "A" reprezentowaną przez Z. K., działającego na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Prezesa Zarządu Spółki, domagała się ona jej uchylenia w całości. Zastrzeżenia wnoszącego odwołanie budziło odrzucenie przez Inspektora Pracy "każdego z jego wyjaśnień złożonych w trakcie postępowania".

Po rozpatrzeniu odwołania Okręgowy Inspektor Pracy w K. decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W obszernym (16 stronicowym) uzasadnieniu organ zrelacjonował dotychczasowy przebieg postępowania oraz treść zaskarżonej decyzji Inspektora Pracy. Organ odwoławczy odniósł się też do treści składanych przez przedstawiciela przedsiębiorcy zastrzeżeń do treści protokołu stwierdzając, że w zaskarżonej decyzji Inspektor Pracy szczegółowo je zanalizował i należy podzielić jego stanowisko. W dalszej części uzasadnienia Okręgowy Inspektor Pracy podzielił także ustalenia organu I instancji w kwestiach dotyczących wymierzenia kary w związku z nieprzedłożeniem przez kontrolowaną Spółkę wykresówek lub danych o nieprowadzeniu pojazdu przez K. G. (G.). W tej kwestii organ powołał się treść art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 nakazującego przedsiębiorstwu przechowywanie wykresówek lub wydruków z urządzenia rejestrującego w porządku chronologicznym przez co najmniej rok po ich użyciu, a także na § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych ( Dz. U. nr 159, poz.1128 z późn. zm.). Organ odwoławczy zgodził się także z ustaleniami dotyczącymi stwierdzonych przez Inspektora Pracy naruszeń przepisów art. 6 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1-5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 regulujących dzienny czas prowadzenia pojazdu oraz odnoszących się do dziennego okresu odpoczynku w przypadku kierowców S. Z. oraz K. J. K.. Wskazał też na prawidłowość ustaleń Inspektora Pracy dotyczących naruszenia przez tych kierowców art. 7 wspomnianego rozporządzenia (WE) w zakresie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu.

W dalszej części uzasadnienia swojej decyzji Okręgowy Inspektor Pracy przytoczył omówił kwestie związane z obowiązkiem legitymowania się przez kierowców wykresówkami oraz kartą kierowcy wskazując, że zagadnienia te zostały uregulowane w art. 26 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Organ ten stwierdził następnie, że po upływie okresu kiedy kierowca musi dysponować dokumentami wskazującymi na przestrzeganie przez niego przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów, obowiązkowych przerw i odpoczynku obowiązek przechowywania tych dokumentów spoczywa na przedsiębiorstwie.

W końcowej części uzasadnienia Okręgowy Inspektor Pracy zanalizował orzecznictwo sądowoadministracyjne dotyczące wypełniania przez przedsiębiorców obowiązków związanych z ewidencjonowaniem czasu pracy kierowców i ponoszenia przez nich odpowiedzialności za ewentualne skutki działań zatrudnionych przez nich osób. W ślad za wyrokiem WSA w Olsztynie z dnia 12 lutego 2013 r., II SA/Ol 1402/12, wskazał także, że przedsiębiorca powinien we własnym zakresie na bieżąco weryfikować wykresówki zatrudnionych kierowców i wyciągać wobec nich konsekwencje w przypadku dostrzeżonych nieprawidłowości. Wreszcie powołując na stanowisko NSA zajęte w wyroku z dnia 30 stycznia 2013 r., II GSK 2009/11, stwierdził, że przedsiębiorca jest zobowiązany do takiego zorganizowania pracy przedsiębiorstwa transportowego aby uwzględnione zostały wszystkie określone w przepisach prawa zasady prowadzenia tego rodzaju działalności. Taki model organizacyjny winien kształtować postawy pracowników eliminujące bądź co najmniej minimalizujące ryzyko zaistnienia zachowań skutkujących naruszaniem przepisów regulujących wykonywanie transportu drogowego.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na opisaną decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w K. "A" Sp. z o.o. w K., zastępowane przez adwokata R. K., domagało się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji Inspektora Pracy w K.. W stosunku do obu tych decyzji podniesiony został zarzut naruszenia art. 92a ust. 1 oraz art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym "w zakresie, w jakim ta ustawa wdraża i odwołuje się w tym przedmiocie na akty prawne Unii Europejskiej".

Uzasadniając ten zarzut Spółka wskazała, że nie mogła przedstawić na żądanie kontrolującego dokumentacji rejestrującej aktywność kierowców z przyczyn od niej niezależnych. Stwierdziła, że K. G. po ustaniu stosunku pracy nie rozliczył się z pracodawcą z pobranych rzeczy. Pracodawca zaś wielokrotnie zwracał się pisemnie i telefonicznie do tego kierowcy o przekazanie tych rzeczy lecz ten nie odpowiadał na kierowaną do niego korespondencję. W tej sytuacji zwrócił się on o pomoc do organów ścigania, a sprawa ta do tej pory nie została wyjaśniona. Z tego powodu- zdaniem strony skarżącej - stanowisko zajęte przez organy inspekcji pracy jest przedwczesne i nieuzasadnione. Organy te nie uwzględniły także jej wyjaśnień uznając natomiast za wiarygodne stwierdzenia kierowcy, który dopuścił się czynów naruszających prawo.

Do skargi dołączony został wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia z uwagi na nagłą chorobę pełnomocnika.

W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy w K. wniósł o jej odrzucenie z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia, a z ostrożności procesowej domagał się jej oddalenia. Odnosząc się do treści skargi organ wskazał, że argumenty w niej podniesione nie zasługują na uwzględnienie i stanowią powtórzenie zarzutów podnoszonych już w trakcie odwołania. Stwierdził też, że w trakcie postępowania ustalono, iż pracodawca nie opracował żadnej procedury mającej na celu zabezpieczenie i przechowywanie wykresówek. Pracodawca ten nie sprawował też żadnej kontroli nad sposobem prowadzenia pojazdów przez zatrudnionych przez niego kierowców. Z treści zawiadomienia z dnia [...]r. skierowanego do Policji należy wnosić, że dopiero w trakcie kontroli przedsiębiorca dowiedział się o możliwości poniesienia konsekwencji z tytułu niedysponowania wykresówkami kierowców. W końcowej części odpowiedzi organ ponownie zacytował fragment wyroku NSA II GSK 2009/11 stwierdzając, że przedsiębiorca powinien dobrać paletę instrumentów kontroli oraz nadzoru i konsekwentnie je stosować egzekwując od pracowników przestrzeganie obowiązujących zasad.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna. Sąd kontrolując bowiem zaskarżoną decyzję w aspekcie jej zgodności z prawem, jak nakazuje dyspozycja art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), stwierdził brak podstaw do jej usunięcia z obrotu prawnego. W szczególności Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Okręgowego Inspektora Pracy w K. nie narusza prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także brak jest innych podstaw prawnych do podważenia legalności tego orzeczenia. Kierując się opisanym kryterium legalności Sąd dokonał oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowość zastosowania i wykładni norm prawa materialnego mając na względzie także normę wynikającą art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 poz. 270 z późn.zm. – zwanej dalej p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.

Kontrolując w zakreślonych ramach zaskarżoną decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w K. należy stwierdzić, że nie można podważyć poczynionych przez organy ustaleń faktycznych leżących u podstaw zaskarżonej decyzji. Dotyczy to w szczególności stwierdzonych w dacie kontroli przeprowadzonej przez Inspektora Pracy w siedzibie Spółki prowadzącej działalność gospodarczą m.in. w zakresie transportu drogowego towarów, ustaleń dotyczących szereg naruszeń przepisów obowiązujących w krajach Unii Europejskiej regulujących czas prowadzenia pojazdów przez kierowców wykonujących przewozy drogowe, obowiązkowych przerwach w pracy i okresach odpoczynku, jak i przepisów nakładających na przedsiębiorstwa obowiązki związane z dokumentowaniem powyższych danych w postaci wykresówek, wydruków z tachografów cyfrowych czy kart kierowców oraz innych dokumentów przechowywanych przez przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy. Wśród tych przepisów wskazać trzeba w pierwszym rzędzie na przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającym rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1, z późn. zm.), a także przepisy zawarte w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 370, z dnia 31.12. 1985, str. 8, z późn. zm.). Oba wskazane rozporządzenia nie zawierają przepisów regulujących w sposób bezpośredni kwestie dotyczące nakładania kar administracyjnych na podmioty naruszające zawarte w nich unormowania oraz uprawnionych do tego organów pozostawiając to Państwom Członkowskim UE. Stosownie do art. 19 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 państwa te ustanawiają przepisy dotyczące nakładania kar w przypadku naruszeń niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia ich stosowania. Kierując się tym wskazaniem ustawodawca polski w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przewidział, że za naruszenie obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem podlega karze pieniężnej od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie. Wykaz tych naruszeń zamieszczony został stosownie do ust. 6 tego artykułu w załączniku nr 3 do ustawy.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, wskazać przyjdzie, że zgodnie z tym przepisem karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1, nakłada w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Nie dotyczy to jedynie funkcjonariuszy Policji, za których w przypadku stwierdzonych przez nich naruszeń spowodowanych przez krajowego przewoźnika drogowego orzeka wojewódzki inspektor transportu drogowego.

Analizując uprawnienia funkcjonariuszy Państwowej Inspekcji Pracy do kontroli podmiotów wykonujących przewozy drogowe wskazać trzeba na art. 89 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007r. o Państwowej Inspekcji Pracy (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 404 ze zm.). Stosownie do drugiego z tych przepisów Inspekcja Pracy jest organem powołanym do sprawowania nadzoru i kontroli przestrzegania prawa pracy, w szczególności przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, a także przepisów dotyczących legalności zatrudnienia i innej pracy zarobkowej w zakresie określonym w ustawie. Zgodnie zaś z art. 10 ust. 1 pkt 1 tej ustawy do jej zadań należy nadzór i kontrola przestrzegania przepisów prawa pracy, w szczególności przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, przepisów dotyczących stosunku pracy, wynagrodzenia za pracę i innych świadczeń wynikających ze stosunku pracy, czasu pracy, urlopów, uprawnień pracowników związanych z rodzicielstwem, zatrudniania młodocianych i osób niepełnosprawnych.

Dodać należy, że Państwowa Inspekcja Pracy realizuje zadania wyznaczone nie tylko ustawą o Państwowej Inspekcji Pracy, ale także Konwencją nr 81 Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącą inspekcji pracy w przemyśle i handlu, która została ratyfikowana przez Prezydenta Rzeczypospolitej i opublikowana w Dz. U. z 1997 r. Nr 72, poz. 450. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt a) tej konwencji do zadań systemu inspekcji należy zaś zapewnianie stosowania przepisów prawnych dotyczących warunków pracy i ochrony pracowników przy wykonywaniu ich zawodu, takich jak postanowienia dotyczące czasu pracy (...) oraz innych spraw z tym związanych, w takim zakresie, w jakim inspektorzy pracy są zobowiązani do zapewnienia stosowania tych postanowień.

W konsekwencji stwierdzić przyjdzie, że funkcjonariusze Państwowej Inspekcji Pracy uprawnieni byli zarówno do kontroli skarżącej Spółki w zakresie przestrzegania przez nią przepisów rozporządzeń (WE) nr 561/2006 oraz (EWG) nr 3821/85, jak i do nałożenia na nią kary administracyjnej.

Przechodząc do szczegółowej analizy zaskarżonego aktu w pierwszym rzędzie stwierdzić przyjdzie, że zdaniem składu orzekającego zasadnie nałożono na stronę skarżącą karę za nieokazanie w trakcie kontroli przeprowadzanej w przedsiębiorstwie wykresówek dokumentujących czas pracy kierowcy K. G. (G.), który był zatrudniony w przedsiębiorstwie w okresie objętym kontrolą. Działanie takie wypełnia bowiem dyspozycję art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Zgodnie z tym przepisem przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki z cyfrowego tachografu (...) przez co najmniej rok po ich użyciu (...). Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Zgodnie zaś z załącznikiem nr 3. do ustawy o transporcie drogowym l.p. 6.3.7 za nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu wymierza się karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień. Łączna kara wymierzona w związku z nieokazaniem wykresówek kierowcy za okres 15 dni prawidłowo została wyliczona w wysokości 7 500 zł.

Za chybiony uznać należy tym samym zarzut skargi poddający w wątpliwość uprawnienia Państwowej Inspekcji Pracy do wymierzenia kary za nieokazanie wykresówek oraz dokumentów potwierdzających fakt nie prowadzenia pojazdu przez kierowcę K. G. (G.). W ocenie Sądu zastosowany tryb postępowania w trakcie kontroli prowadzanej w przedsiębiorstwie znajduje wprost oparcie w przepisach powołanych wyżej rozporządzeń nr 3821/85 oraz 561/2006. W art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wskazano też wprost, że przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa. Wobec tego nie można poddawać w wątpliwość zasadności wymierzenia skarżącej Spółce kary, o jakiej jest mowa w l.p. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, bowiem jak ustaliły organy nie zostały wprowadzone w niej mechanizmy pozwalające na egzekwowanie od zatrudnionych przez nią kierowców wykonywania obowiązków związanych z przestrzeganiem przez nich przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach oraz okresach odpoczynku, w tym zasad przekazywania przez kierowców wykresówek czy wydruków z tachografu cyfrowego po upływie okresów wskazanych w art.15 ust. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, a także bieżącego kontrolowania tych dokumentów.

Okręgowemu Inspektorowi Pracy przyjdzie jednak wytknąć w tym miejscu błędne powołanie się w jego decyzji na nie istniejący przepis art. 26 rozporządzenia (WE) nr 561/2006). Sąd stwierdził jednak, że przywołane przez niego unormowania zawarte zostały w art. 15 ust. 7 lit a, b i c rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Uchybienie to należało zatem zakwalifikować jako pozostające bez wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a.

Prawidłowo orzekające w sprawie organy uznały też, że zatrudnieni w kontrolowanym przedsiębiorstwie kierowcy czterokrotnie naruszyli art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, zgodnie z którym dzienny czas pracy kierowcy winien wynosić nie więcej niż 9 godzin, przy czym może on zostać przedłużony do 10 godzin nie więcej niż dwa razy w tygodniu. Stosownie do przepisu zamieszczonego w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym l.p. 5.1 za przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu od 15 min. do 1 godziny wymierza się karę 100 zł, a za każdą następną rozpoczętą godzinę 200 zł. Kierowca S. Z. trzykrotnie przekroczył dopuszczalny 10 godzinny czas prowadzenia pojazdu o ponad 15 minut lecz mniej niż o godzinę. Miało to miejsce w dniach: [...]r. ( przekroczenie o 59 minut), [...]r. (przekroczenie o 24 minuty) i [...]r. (przekroczenie o 22 minuty). Kierowca K. J. K. zaś jednokrotnie przekroczył ten czas o 16 minut w dniu [...] r. Łączna kara za te naruszenia ustalona została zatem prawidłowo w wysokości 400 zł (4x 100 zł).

Zasadnie ustalono także łączna karę w wysokości 4 350 zł za stwierdzone przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy ustalonego w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Przepis ten stanowi, że po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, przy czym zachowując zgodność z tym nakazem kierowca może tę przerwę zastąpić przerwą wynoszącą co najmniej 15 minut, po której winna nastąpić przerwa wynosząca co najmniej 30 minut. Stosownie do przepisu załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym l.p. 5.2 za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut wymierza się karę w wysokości 150 zł i 200 zł za każde następne rozpoczęte 30 minut. W przypadku kierowcy S. Z. organ stwierdził 8 krotne naruszenia tej regulacji do czego doszło w dniach: [...] r. przekroczenie o 55 minut (kara 350 zł), [...] r. przekroczenie o 52 minuty (kara 350 zł), [...] r. przekroczenie o 33 minuty (kara 350 zł), [...]r. przekroczenie o 18 minut (kara 150 zł) [...] r. przekroczenie o 18 minut (kara 150 zł), [...] r. przekroczenie o 18 minut (kara 150 z), [...]r. przekroczenie o 1 godzinę i 10 minut (kara 550 zł), [...] r. przekroczenie o 2 godziny 50 minut (kara 1150 zł). Kierowca K. J. K. przekroczył ten przepis w dniu [...] r. o 2 godziny i 42 minuty ( kara 1150 zł).

Wreszcie zasadnie ustalona została kara w łącznej wysokości 2 800 zł za mające miejsce 10 krotne naruszenie unormowań zamieszczonych w art. 8 ust. 1 – 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 dotyczących dziennego i skróconego dziennego czasu odpoczynku. Stosownie do wskazanej regulacji ze skróconym dziennym okresem wypoczynku mamy do czynienia, jeśli jego część jest zawarta w 24 godzinnym okresie i wynosi co najmniej 9 godzin, ale nie więcej niż 11 godzin. Kierowca może mieć przy tym 3 skrócone dzienne okresy wypoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami wypoczynku. Zgodnie z załącznikiem nr 3 do ustawy o transporcie drogowym l.p. 5.3 skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do 1 godziny skutkuje wymierzeniem kary w wysokości 100 zł, a za każdą następną rozpoczętą godzinę 200 zł. Kierowca S. Z. naruszył ten przepis 8-krotnie, a do skrócenia przez niego dziennego czasu odpoczynku o 1 godzinę i 6 minut doszło między [...] a [...]r. (kara 300 zł); o 19 minut między [...] a [...]r. (kara 100 zł); o 44 minuty między [...] a [...]r. ( kara 100 zł); o 52 minuty między [...] a [...]r. (kara 100 zł); o 1 godzinę i 15 minut między [...] a [...]r. (kara 300 zł); o 28 minut między [...] a [...]r. (kara 100 zł); o 49 minut między [...] a [...] r. (kara 100 zł) i o 5 godzin i 34 minuty [...]r. (kara 1100 zł). Kierowca K. J. K. przepis ten naruszył dwukrotnie, a to o godzinę i 47 minut między [...] a [...]r. (kara 300 zł) oraz o 1 godzinę i 51 minut w przypadku regularnego okresu odpoczynku mającym miejsce między [...] a [...] r.(kara 300 zł).

Oceniając prawidłowość wymierzenia we wszystkich opisanych przypadkach kar administracyjnych dostrzec trzeba, że zarówno S. Z., jak I K. J. K. na odwrocie wydruków z urządzenia rejestrującego bądź na planie pracy kierowcy nie nanieśli w wymaganym terminie wyjaśnień mogących uzasadnić odstąpienie od norm dotyczących maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, a także skrócenia dziennego czasu odpoczynku. Część takich wyjaśnień złożyli natomiast dopiero w trakcie kontroli i w przypadku S. Z. adnotacje te umieszczono na wydrukach sporządzonych nie w czasie naruszenia opisanych wyżej norm lecz dopiero w dniu [...] r., a w przypadku K. J. K. wyjaśnienia takie złożył on na osobnych kartkach nie opatrzonych żadną datą. Zgodzić należy się wobec tego z orzekającymi w sprawie organami, że wyjaśniania takie nie mogły doprowadzić do odstąpienia od wymierzenia przedsiębiorcy wskazanych wyżej kar, bowiem kierowcy ci nie zastosowali się do przepisu art. 12 rozporządzenia (WE) 561/2006 nakazującego wskazanie powodów odstępstwa od wskazanych wyżej norm najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój.

Łączna kara nałożona na przedsiębiorcę w związku ze stwierdzonym naruszeniem opisanych przepisów określona została na kwotę 15 050 zł, jednak z uwagi na zatrudnianie przez przedsiębiorcę wykonującego przewozy drogowe w okresie 6 miesięcy przed kontrolą mniej niż 10 kierowców suma tych kar w oparciu o przepis art. 92 a ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym została zmniejszona do kwoty 15 000 zł.

Sąd nie będąc związany zarzutami skargi z urzędu zbadał czy w sprawie mógłby znaleźć zastosowanie przepis art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, w oparciu o który nie nakłada się na podmiot wykonujący przewóz drogowy kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku. Z ustaleń kontroli wynika jednakowoż ponad wszelka wątpliwość, że kontrolowana Spółka nie zapewniła właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych umożliwiających przestrzeganie przez kierowców przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz rozporządzenia (EWG) nr 3821/85. Wskazać niejako na marginesie należy, że przepis art. 92b ust. 1 lit a i b stanowi bez mała dosłowne powtórzenie art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. W zdaniu 2 tego artykułu wskazano też wprost, że przedsiębiorstwo transportowe winno wydawać odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadzać regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Działań takich, jak stwierdziły orzekające w sprawie organy obu instancji, nie można się doszukać w organizacji pracy w kontrolowanym przez nich przedsiębiorstwie.

W uzupełnieniu dodać należy, że stosownie do art. 10 ust. 1 cytowanego rozporządzenia (WE) przedsiębiorstwo transportowe nie może też wypłacać kierowcom zatrudnionym lub pozostającym w jego dyspozycji żadnych składników wynagrodzenia, nawet w formie premii czy dodatku do wynagrodzenia, uzależnionych od przebytej odległości i/lub ilości przewiezionych rzeczy, jeżeli ich stosowanie może zagrażać bezpieczeństwu drogowemu lub zachęcać do naruszeń niniejszego rozporządzenia. Podobne uregulowanie zamieszczone zostało także w art. 92b ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym odstąpienie od nałożenia kary na podmiot wykonujący przewóz drogowy może mieć miejsce w przypadku zapewnienia przez niego prawidłowych zasad wynagradzania, niezawierających składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

W tym stanie rzeczy skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu na zasadzie art. 151 p.p.s.a.