Wyrok NSA, sygn. akt IV SA 1087/98
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2000-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Powołane przepisy: article: art. 18
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 stycznia 1999 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Teza: Brak naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia strony oraz nie stwierdzenie przez sąd administracyjny naruszenia trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./ powoduje, że Sąd oddala skargę wniesioną na uchwałę o odrzuceniu zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zmiana w funkcjonowaniu organów administracji już po uzyskaniu wymaganego w procedurze planistycznej stanowiska organu właściwego w dacie jego wyrażenia /w sprawach sanitarnych i drogowych/ nie wymaga ponowienia uzgodnień.

TEZY

Brak naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia strony oraz nie stwierdzenie przez sąd administracyjny naruszenia trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./ powoduje, że Sąd oddala skargę wniesioną na uchwałę o odrzuceniu zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zmiana w funkcjonowaniu organów administracji już po uzyskaniu wymaganego w procedurze planistycznej stanowiska organu właściwego w dacie jego wyrażenia /w sprawach sanitarnych i drogowych/ nie wymaga ponowienia uzgodnień.


UZASADNIENIE

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący kwestionując uchwałę w przedmiocie odrzucenia ich zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podnieśli, iż projektowany w tym planie przebieg drogi publicznej narusza ich interesy, bowiem będzie się ona znajdowała zbyt blisko domu mieszkalnego a ponadto zmniejszy się pas zieleni oddzielającej drogę od zabudowań. W ocenie skarżących drogę należało odsunąć od ich nieruchomości, w szczególności w sytuacji, gdy po drugiej stronie drogi znajdują się nieruchomości nie zabudowane. Zaprojektowany przebieg drogi nie uwzględnia utrudnień w zakresie życiowych potrzeb skarżących jako mieszkańców gminy. Projekt planu narusza ponadto interes skarżących z tego względu, że ich działka została przeznaczona tylko pod zabudowę mieszkaniową, zaś inna wskazana w skardze działka - pod zabudowę mieszkaniową z usługami nie uciążliwymi. Strona skarżąca zarzuciła także, iż ze względu na przeciągający się okres uzgodnień projektu planu, uzyskane uzgodnienia organu sanitarnego i drogowego są już nieaktualne, bowiem nie istnieją organy, które zajęły stanowisko w sprawie.

W odpowiedzi na skargę wnosi się o jej oddalenie odnosząc się szczegółowo do każdego z zarzutów skargi i twierdząc, że są one niezasadne, zaś rozwiązania przyjęte w projekcie planu nie naruszają interesu prawnego skarżących.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skarżący podtrzymali skargę. Pełnomocnicy gminy natomiast, wnosząc o oddalenie skargi wyjaśnili, że aktualny projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /zmiana planu/ przewiduje szerokość przedmiotowej drogi korzystniej od planu aktualnego. Zmniejszono projektowaną szerokość drogi przewidując jej poszerzenie tylko o ok. 1,50-2,00 m z każdej ze stron, w tym na działce skarżących, co spowoduje w przyszłości konieczność ewentualnego wykupu odpowiedniego pasa gruntu m. in. od skarżących. Nie jest słuszny zarzut braku uzgodnień odpowiednich organów, gdyż zmiany w funkcjonowaniu organów nie wymagają konieczności dokonania nowych uzgodnień. Przeznaczenie działki skarżących pod budownictwo jednorodzinne również zdaniem pełnomocników organu nie narusza interesu prawnego skarżących i jest dla nich korzystne.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie jest zasadna.

Stosownie do art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./ przewiduje, że zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Rada gminy w drodze uchwały zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne rozstrzyga o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu /ust. 2/. Uchwałę taką, w całości lub w części, wnoszący zarzut może zaskarżyć do sądu administracyjnego.

Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje ponadto w art. 27 ust. 1, że naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18 powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę dokonał więc oceny:

1/ czy interes prawny lub uprawnienie skarżących zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego?

2/ czy został zachowany tryb postępowania oraz właściwość organów określonych w art. 18 ustawy?

Szczegółowa analiza akt sprawy oraz wysłuchanie stron postępowania na rozprawie przed Sądem umożliwia jednoznaczne stwierdzenie, że nie zaistniały warunki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, gdyż jest ona zgodna z prawem.

Należy uznać, że Rada Gminy wnikliwie odniosła się do wniesionego przez skarżących zarzutu, czemu dano wyraz w obszernym uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, odpowiadającej wymogom art. 24 ust. 3 ustawy. Szczegółowo omówiono w nim zarówno stan faktyczny zainwestowania danego terenu, treść obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jak też motywy dokonywanej w nim zmiany. Obecni na rozprawie pełnomocnicy Gminy także wyczerpująco odnieśli się do zarzutów przedkładanych przez stronę skarżącą.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ustalenie w projekcie zmiany obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przebiegu przedmiotowej drogi, częściowo usytuowanej na gruntach stanowiących własność strony skarżącej, mieści się w granicach władztwa planistycznego gminy /art. 4 ust. 1 ww. ustawy/, zaś zarzuty zmierzające do wskazania, że gmina przekroczyła ustawowe granice tego władztwa, są bezzasadne. Nie występuje tu również naruszenie interesu prawnego skarżących. W art. 2 ust. 1 ww. ustawy stanowi się bowiem, iż ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach. Takie uregulowanie koresponduje z konstytucyjną zasadą ochrony własności.

Nie można też podzielić zarzutu skarżących, że ustalenie w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przeznaczenia ich nieruchomości pod zabudowę mieszkaniową narusza ich interes prawny.

Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się także naruszenia trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18 ww. ustawy. W szczególności Sąd podzielił stanowisko wyrażone na rozprawie przez pełnomocników Rady Gminy co do tego, że zmiana w funkcjonowaniu organów administracji już po uzyskaniu wymaganego w procedurze planistycznej stanowiska organu właściwego w dacie jego wyrażenia nie wymaga ponowienia uzgodnień.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.

Komentarz Alicji Plucińskiej-Filipowicz.

Opisana wyżej sprawa jest w zasadzie taka, jakich bardzo wiele trafia do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dużo jest bowiem skarg wnoszonych do tego sądu przez osoby, które swój faktyczny interes w tym, aby np. droga nie znalazła się na gruntach stanowiących ich własność utożsamiają z naruszeniem interesu prawnego. Gmina natomiast ma ustawowe prawo do ustalenia w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego takiego przeznaczenia terenu, jakie będzie optymalne dla wspólnoty tworzącej tą gminę. Oczywiście nie może się to odbywać z widocznym, nieuzasadnionym pokrzywdzeniem poszczególnych członków wspólnoty. W uzasadnieniu uchwały o odrzuceniu zarzutów rada gminy musi właśnie wykazać, że nie miało miejsca nieuzasadnione społecznie pokrzywdzenie wnoszących zarzuty, co oznacza, że nie przekroczono granic władztwa planistycznego. Sprawa, którą rozpatrywał Sąd - opisana wyżej, jest właśnie przykładem dobrego przedstawienia przez gminę przyczyn i okoliczności w jakich doszło do dokonania określonych ustaleń, a tym samym spełnienia wymogu uzasadnienia uchwały o odrzuceniu zarzutów /art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym/.

W sprawie tej Sąd wyraził ponadto pogląd, że w sytuacji, gdy dokonano uzgodnień planistycznych z właściwymi organami do spraw sanitarnych oraz do spraw dróg publicznych, to późniejsza zmiana w zakresie funkcjonowania tych organów, nie powoduje konieczności dokonania uzgodnień jeszcze raz.