Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 910/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 910/22 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 stycznia 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo (spr.), Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz, WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Sekretarz sądowy Maksymilian Krzanowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2023 r., sprawy ze skargi R.G., S.G. i P.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 27 maja 2022 r., nr SKO.Pod./4140/257/2022 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżących solidarnie kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postepowania.


UZASADNIENIE

S. G., R. G. i P. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 27 maja 2022 r., nr SKO.Pod./4140/257/2022, w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r.

Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wyżej Wymienieni są współwłaścicielami nieruchomości położonej przy ul. [...] i [...] w K. zabudowanej dwoma budynkami mieszkalnymi.

W nakazie płatniczym z dnia 29 stycznia 2016 r. wystawionym na P. M. Prezydent Miasta Krakowa ustalił podatnikom łączne zobowiązanie pieniężne za 2016 r. w kwocie 3 948 zł. Z decyzji tej wynika, że organ ustalił podatek od nieruchomości w szczególności od budynków związanych z działalnością gospodarczą wskazując powierzchnię: 31 m2, 20 m2 i 63 m2.

Spółka cywilna P. w dniu 27 lipca 2015 r. złożyła do Wydziału ds. Turystyki Urzędu Miasta Krakowa wniosek o dokonanie wpisu do ewidencji obiektów świadczących usługi hotelarskie, niebędących obiektami hotelarskimi oraz pól biwakowych na terenie Gminy Miejskiej Kraków, obiektu pod nazwą D. zlokalizowanego przy ul. [...] i [...] w K.

Prezydent Miasta Krakowa, w trakcie czynności sprawdzających, postanowieniem z dnia 4 lutego 2019 r. wezwał współwłaścicieli do złożenia wyjaśnień co do sposobu wykorzystywania przedmiotowych nieruchomości. Podatnicy przedłożyli min. kserokopie umów najmu zawieranych pomiędzy nimi a spółką P., w tym min. aneks do umowy najmu budynków mieszkalnych z mocą obowiązującą od 31 października 2016 r.

W związku z tym Prezydent Miasta Krakowa działając na zasadzie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.), dalej "O.p.", postanowieniem z dnia 21 lipca 2021 r. wznowił postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania podatkowego w podatku rolnym i od nieruchomości za rok 2016 i w konsekwencji decyzją (nakazem płatniczym) z dnia 14 grudnia 2021 r. (wydaną dla P. M.) uchylił decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 29 stycznia 2016 r. i jednocześnie ustalił łączne zobowiązanie pieniężne za 2016 r. dla nieruchomości położonej przy ul. [...] i [...] w K. solidarnie dla P.M., R. G., S.G. w kwocie 13 692 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał w szczególności, że w toku postępowania ustalono, że na podstawie umowy zawartej pomiędzy podatnikami a Spółką cywilną P. w okresie:

- od stycznia do października 2016 r. w posiadaniu spółki były w budynku nr [...] lokale nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...] o łącznej powierzchni 272,13 m2, a w budynku nr [...] lokale nr: [...], [...],[...],[...] o łącznej powierzchni 235,56 m2,

- od listopada do grudnia 2016 r. w posiadaniu spółki były w budynku nr [...] lokale nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...] o łącznej powierzchni 277,40 m2, a w budynku nr [...] lokale nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] o łącznej powierzchni 493,65 m2.

Mając na uwadze regulacje zawarte w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm.), dalej "u.p.o.l.", organ I instancji podał, że dla uznania, że budynek mieszkalny jest zajęty na działalność gospodarczą nie jest wymogiem, aby działalność ta była prowadzona przez właściciela – podatnika. Wystarczy, że taką działalność prowadzi posiadacz zależny. W sprawie została zawarta umowa najmu, na podstawie której oddano do dyspozycji przedsiębiorcy określone w umowie lokale celem dalszego podnajmu. Przedsiębiorca w pełni dysponował w tym zakresie nieruchomością i wykorzystywał ją do prowadzonej działalności gospodarczej. Wszystkie pożytki (dochód z umowy najmu) związane z częścią nieruchomości wynajmowaną spółce stanowiły dochód jej działalności gospodarczej. Wszelkie decyzje w zakresie wykorzystywania gospodarczego przedmiotowej nieruchomości były podejmowane przez przedsiębiorcę. Zatem w tym zakresie wynajęta powierzchnia użytkowa nieruchomości była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej i podlegała opodatkowaniu według stawek właściwych dla działalności gospodarczej. Organ I instancji przedstawił także ogólne rozważania dotyczące instytucji wznowienia postępowania oraz w końcowej części uzasadnienia podał szczegółowy sposób wyliczenia podatku rolnego i od nieruchomości, w którym przyjęto min. że powierzchnia zajęta na prowadzenie działalności w okresie od stycznia do października 2016 r. wynosiła 507,69 m2 a w okresie od listopada do grudnia 2016 r. powierzchnia ta wynosiła 771,05 m2. W obu okresach zostały wyliczone powierzchnie łącznie w dwóch budynkach przy ul. [...], tj. [...] i [...].

Po rozpatrzeniu odwołania podatników, w którym zarzucili oni przedawnienie zobowiązania podatkowego, błędne ustalenie, że części budynków znajdował się w posiadaniu spółek P. oraz brak zajęcia nieruchomości na potrzeby działalności gospodarczej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, opisaną na wstępie decyzją z dnia 27 maja 2022 r. uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 14 grudnia 2021 r. i orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że: uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2016 i ustaliło wysokość tego zobowiązania solidarnie dla P. M., R. G. oraz S.. G. w kwocie 12 262 zł.

Kolegium zacytowało szereg przepisów zawartych w Ordynacji podatkowej dotyczących wznowienia postępowania i stwierdziło, że słusznie organ I instancji przyjął, że w sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania wskazana w art. 240 §1 pkt 5 O.p. Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji co do sposobu wykorzystywania przedmiotowych nieruchomości, podał jednak, że organ I instancji błędnie przyjął do opodatkowania powierzchnie lokali będących w posiadaniu spółki, gdyż nie dysponował umowami zawartymi przed październikiem 2016 r. Ponieważ brakujące umowy najmu lokali na rzecz spółki dotyczące okresu styczeń – październik 2016 r. zostały przedłożone wraz z odwołaniem i miały one wpływ na zmniejszenie kwoty opodatkowania ww. nieruchomości, Kolegium na str. 10 -11 decyzji wskazało, które lokale i w jakich okresach były w posiadaniu spółki i przedstawiło wyliczenie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r.

Końcowo SKO w Krakowie odniosło się za do zarzutu dotyczącego przedawnienia zobowiązania podatkowego. Wskazało, że w związku z faktem, iż podatnicy w złożonej Informacji o nieruchomościach, obiektach budowlanych, gruntach i lasach z dnia 14 stycznia 2016 r. nie ujawnili wszystkich danych niezbędnych do prawidłowego ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, spełniona została przesłanka z art. 68 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej i w rezultacie prawo do wydania i doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2016 uległo przedłużeniu do 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Kolegium stwierdziło w związku z tym, że w sprawie nie zachodzą okoliczności uniemożliwiające wydanie decyzji w trybie wznowienia postępowania, gdyż prawo do wydania i doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2016 r. nie uległo przedawnieniu.

W skardze na ww. decyzję SKO w Krakowie podatnicy zarzucili naruszenie:

1. art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej (dalej "O.p") poprzez podjęcie decyzji o wznowieniu postępowania na podstawie przedmiotowej przesłaniu w sytuacji, gdy PMK był w posiadaniu od lipca 2015 r. dokumentów i dowodów świadczących, iż grunt wraz budynkami znajdują się częściowo/całościowo w dyspozycji spółek P. Spółka cywilna, a od 1 października 2017 r. P.1 Sp. z o. o., a zatem nie wyszły na jaw żadne nowe okoliczności lub dowody uzasadniające wznowienie postępowania, a skarżący mieli uzasadnione oczekiwania, co do trwałości i nienaruszalności decyzji wymierzającej im podatek za ww. nieruchomość,

2. art. 245 § 1 pkt 1 oraz art. 245 §1 pkt 3 lit. b w zw. z art. 68 § 2 w zw. z art. 235 O.p. polegającego na wydaniu decyzji uchylającej decyzję ustalającą zobowiązanie podatkowe w RET za 2016 r. oraz wydanie nowej decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe za rok 2016 r. pomimo niedopuszczalności wydania przedmiotowej decyzji w związku z upływem 5 lat od końca roku, w którym powstał obowiązek podatkowy,

3. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l., poprzez uznanie, iż w sytuacji, gdy nieruchomość lub jej część (lokal) wynajmowana jest na cele mieszkaniowe na rzecz ostatecznego najemcy przez Spółkę, to należy uznać, iż zajęta jest na działalność gospodarczą i zastosowanie znajdzie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l., w sytuacji, gdy dla takiego samego najmu przez osobę prywatną bezpośrednio (np. przez skarżących) na rzecz najemcy na cele mieszkaniowe nie ma wątpliwości i powszechnie przyjmuje się, iż zastosowanie ma art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l., a więc różnicowanie stawek wyłącznie z uwagi na fakt posiadania zależnego budynków przez Spółkę,

4. art. 191 w zw. z art. 187 w zw. z art. 122 O.p. poprzez niedokładne wyjaśnienie i błędne ustalenia w zakresie stanu faktycznego, w szczególności błędne ustalenie, iż podejmowane przez Spółkę działania w stosunku do gruntów i budynków świadczą, iż przedmiotowe rzeczy zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, w sytuacji, gdy okoliczności wskazują, iż korzystanie przez Spółki z gruntów i budynków polegało jedynie na ich wynajmie na cele mieszkaniowe (biernym czerpaniu pożytków z dóbr), a skala i ilość posiadanych przez Spółkę dóbr (Spółka posiadała [...] i [...]) nie wskazuje na zajęcie budynków na cele działalności gospodarczej.

W związku z tym wniesiono o uchylenie decyzji PMK oraz decyzji SKO i umorzenie postępowania w sprawie, względnie uchylenie decyzji SKO w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, w każdym przypadku zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania oraz rozpoznanie skargi na rozprawie.

Odpowiadając na skargę SKO w Krakowie wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie podnieść należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową umożliwiającą ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeśli postępowanie to dotknięte było jedną z wad wymienionych w art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Jest to tryb nadzwyczajny, który zmierza do kontroli decyzji zapadłych w trybie zwykłego postępowania i może być podjęty tylko w sytuacji wystąpienia przesłanki określonej w ww. art. 240 § 1 O.p. Choć administracyjne postępowanie wznowieniowe pozostaje w ścisłym związku z przedmiotem sprawy prowadzonej uprzednio w trybie zwyczajnym, to nie jest ono jednak ponownym rozstrzyganiem sprawy zakończonej ostateczną decyzją, a koncentruje się jedynie wokół istnienia przesłanek wznowieniowych oraz badania wpływu tych przesłanek na treść pierwotnego rozstrzygnięcia. To oznacza, że postępowanie wznowieniowe nie otwiera drogi do ponowienia postępowania zwykłego (wyrok NSA z 20.04.2018 r., sygn. akt II FSK 1594/16, LEX nr 2502492).

W rozpoznanej sprawie Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z dnia 21 lipca 2021 r. wznowił – na podstawie art. 243 §1 w zw. z art. 240 §1 pkt 5 O.p. – postępowanie podatkowe zakończona nakazem płatniczym z dnia 1 lutego 2016 r. (powinno być 29 stycznia 2016 r. – k. 7 i k. 418 akt adm.) w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości i podatku rolnym za rok 2016. W uzasadnieniu tego postanowienia organ podał, że w trakcie prowadzonych czynności sprawdzających ustalił, że w roku 2016 r. nieruchomość przy ul. [...] i [...] w K. była przekazana w posiadanie spółki cywilnej P. na podstawie umowy najmu. Spółka ta w 2015 r. zgłosiła do Wydziału ds. Turystyki łącznie 11 apartamentów położonych w ww. budynkach. W ocenie PMK należało wznowić postępowanie w oparciu o art. 240 §1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa.

Należy w związku z tym wskazać, że art. 240 §1 pkt 5 O.p. stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Nie ulega żadnej wątpliwości, że aby przywołana podstawa wznowienia mogła mieć zastosowanie, muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki: 1) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; 2) są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie; 3) nie były znane organowi, który wydał decyzję; 4) istniały w dniu wydania decyzji. Zwrot: "wyjdą na jaw", oznacza, że decydujący jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia go organowi, a nie moment faktycznego zapoznania się z nimi przez pracownika organu. Sąd podkreśla, że istnienie nowych okoliczności czy dowodów w dniu wydania decyzji, dotyczy dnia wydania decyzji ostatecznej, kończącej postępowanie, które następnie zostało wznowione. W rozpoznanej sprawie decyzją tą jest decyzja (nakaz płatniczy) Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 29 stycznia 2016 r. i to w dacie jej wydania mają istnieć nowe okoliczności faktyczne nieznane organowi, która ją wydał. Organy przyjęły, że tą nową okolicznością, która istniała w dniu wydania ww. nakazu płatniczego i nie była znana organowi, który ją wydał był fakt przekazania przez skarżących nieruchomości położonej przy ul. [...]i [...] w K. w posiadanie zależne spółce cywilnej P., która to spółka prowadziła działalność polegającą na wynajmie nieruchomości. Prezydent Miasta Krakowa wznawiając postępowanie w 2021 r. powołał się przy tym na złożony przez ww. spółkę w 2015 r. wniosek do Wydziału ds. Turystyki. Sąd wskazuje, że wnioskiem tym (który znajduje się w aktach adm. - k. 47) złożonym do Prezydenta Miasta Krakowa w dniu 27 lipca 2015 r. Spółka cywilna P. wniosła o dokonanie wpisu do ewidencji obiektów świadczących usługi hotelarskie, niebędących obiektami hotelarskimi oraz pól biwakowych na terenie Gminy Miejskiej Kraków, obiektu pod nazwą D. zlokalizowanego przy ul. [...] i [...] w K. W związku z tym, Sąd podziela stanowisko skarżących, że okoliczność ta nie stanowi nowej okoliczności faktycznej, nieznanej organowi, który wydał decyzję, czyli Prezydentowi Miasta Krakowa. Organ ten bowiem od 27 lipca 2015 r. dysponował dokumentami wprost wskazującymi na ww. okoliczność, zresztą sam się na te dokumenty powołał zarówno w postanowieniu o wznowieniu postępowania, jak również w decyzji z dnia 14 grudnia 2021 r. Sąd wskazuje ponadto, że w aktach administracyjnych znajduje się również pismo z dnia 20 września 2018 r. (k. 39) skierowane do Urzędu Miasta Krakowa przez spółkę cywilną P. informujące o zaprzestaniu działalności hotelarskiej w ww. budynkach oraz skierowane do wspólników spółki pismo podpisane przez Zastępcę dyrektora Wydziału ds. Turystyki UMK z dnia 27 września 2018 r. (k.48) o wykreśleniu obiektu noclegowego "D." z ww. ewidencji prowadzonej przez Prezydenta Miasta Krakowa. Nie można zatem przyjąć, tak jak zrobiły to organy podatkowe, że okoliczność, iż przedmiotowe nieruchomości (budynki i grunty) znajdowały się w posiadaniu zależnym spółki cywilnej, której wspólnikami byli skarżący, która dysponowała nimi w ramach działalności gospodarczej, nie była znana organowi wydającemu decyzję "pierwotną" w dniu 29 stycznia 2016 r. Sąd zaznacza w tym miejscu, że nie ma znaczenia, że informacja o prowadzeniu działalności hotelarskiej w przedmiotowych nieruchomościach wpłynęła do Wydziału ds. Turystyki i nie była znana pracownikom Wydziału Podatków i Opłat UMK. Poszczególne wydziały, referaty urzędu miasta nie są organem. Nie jest nim także konkretny pracownik urzędu wydający (podpisujący) decyzje, postanowienia z upoważnienia PMK (na podstawie art. 143 O.p. lub art. 268a k.p.a.). To, że konkretne postępowanie prowadzą poszczególne komórki, czy pracownicy urzędu wynika z wewnętrznej organizacji pracy urzędu, który jest aparatem pomocniczym organu. Z prawnego punktu widzenia organem prowadzącym postępowanie, załatwiającym sprawę jest bowiem ten sam organ – tu Prezydent Miasta Krakowa, któremu – jak to wynika z wcześniejszych uwag – już w lipcu 2015 r. znana była okoliczność prowadzenia w spornych nieruchomościach działalności gospodarczej przez spółkę cywilną skarżących. Nie zaistniała zatem podstawa do wznowienia postępowania podatkowego określona w art. 240 §1 pkt 5 O.p. dlatego zaskarżona decyzja, jak również decyzja ją poprzedzająca podlegają uchyleniu. W konsekwencji bezprzedmiotowe stało się odnoszenie do pozostałych zarzutów skargi. Jedynie na marginesie Sąd zaznacza, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 68 §2 O.p. Stosownie do art. 68 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Jeżeli natomiast podatnik w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (art. 68 § 2 pkt 2 O.p.). Prezydent Miasta Krakowa wydał i doręczył decyzję z dnia 14 grudnia 2021 r. ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego za 2016 r. przed upływem terminu przedawnienia określonym w tym przepisie, tj. przed końcem 2021 roku. Nie miał natomiast znaczenia dla stwierdzenia przedawnienia prawa do wymiaru, termin wydania i doręczenia decyzji organu odwoławczego. Sąd podkreśla, że decyzja organu odwoławczego, o której mowa w art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. wydana po upływie terminu określonego w art. 68 §2 O.p., uchylająca decyzję organu I instancji i ustalająca zobowiązanie podatkowe w mniejszej wysokości, nie jest powtórnym merytorycznym rozstrzygnięciem kreującym zobowiązanie podatkowe, lecz oznacza jedynie stwierdzenie, że decyzja organu pierwszej instancji, w wyniku której powstało zobowiązanie podatkowe, była zgodna z prawem ale nieprawidłowa co do wysokości zobowiązania podatkowego. Brak jest wobec tego przeszkód aby po upływie terminu, o jakim mowa w art. 68 § 1 czy § 2 O.p. wydać decyzję obniżającą wysokość zobowiązania podatkowego ustalonego decyzją konstytutywną organu pierwszej instancji, bowiem nie stanowi to naruszenia terminu przedawnienia. Podobny pogląd prezentowany jest także w piśmiennictwie, w którym wskazuje się, że korygowanie przez organ odwoławczy decyzji wymiarowej nie jest ustaleniem zobowiązania podatkowego - ono już istnieje po doręczeniu decyzji wymiarowej organu pierwszej instancji, ale jest przejawem kontroli poprawności tego ustalenia i w razie stwierdzenia uchybień, ich wyeliminowania. Korekta decyzji organu pierwszej instancji wymaga jej uchylenia w całości lub w części i orzeczenia co do meritum przez organ odwoławczy, decyzja ta nie może być jednak mniej korzystna dla podatnika niż uchylona. Organ odwoławczy nie może natomiast po upływie terminu przedawnienia prawa do ustalenia zobowiązania uchylić w całości decyzji wymiarowej i przekazać sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W takiej sytuacji upływ terminu przedawnienia uniemożliwia organowi pierwszej instancji wydanie i doręczenie decyzji ustalającej zobowiązanie (por. L. Etel w Ordynacja podatkowa, komentarz do art. 68, źródło Lex).

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie działając na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art.135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Podstawą uchylenia decyzji organu pierwszej instancji był art. 135 p.p.s.a, który stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skoro także i ta decyzja została wydana z naruszeniem wskazanego powyżej przepisu art. 240 §1 pkt 5 O.p., jej uchylenie stało się konieczne. O kosztach postępowania (pkt II wyroku) Sąd orzekł na zaadzie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Łączną kwotę 680 zł zasądzoną z tego tytułu solidarnie na rzecz skarżących stanowią: wpis od skargi - 200 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika - 480 zł.

Rozpoznając ponownie sprawę organ podatkowy stosownie do dyspozycji art. 153 p.p.s.a. winien uwzględnić ocenę prawną Sądu zawartą w niniejszym uzasadnieniu.