Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1868/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pky2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2015 r. sprawy ze skargi E. G. i T. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala.


UZASADNIENIE

Sygnatura akt VII SA/Wa 1868/14

UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2014r. na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r., poz. 267) po wszczęciu na wniosek E. i T. G. z dnia 5 grudnia 2013r., postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: PINB) z dnia [...]kwietnia 2008r. którą zezwolono D. G. na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na nieruchomości usytuowanej w [...] (dz. [...]) - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2008r.

W uzasadnieniu organ podał, że D. G. ówczesna właścicielka przedmiotowego budynku, pismem z dnia 29 listopada 2007r. złożyła do PINB wniosek o zalegalizowanie samowoli budowlanej - budynku mieszkalnego jednorodzinne we wsi [...]. Do wniosku załączyła projekt powykonawczy w/w budynku.

Podczas kontroli przeprowadzonej 8 stycznia 2008r., PINB stwierdził, że na działce nr [...] w [...] wykonano budynek mieszkalny jednorodzinny odbiegający wymiarowo od budynku przewidzianego w pozwoleniu na budowę z dnia 22 października 1991r. Budynek został posadowiony w odległości 1,7m od granicy działki. Od strony granicy działki, budynek nie posiadał otworów okiennych.

Pismem z dnia 9 stycznia 2008r., PINB zwrócił się do Starostwa Powiatowego w [...] o udostępnienie dokumentów związanych z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego w [...] gm. [...], na działce nr [...].

Z dokumentów wynikało, że D. G. oświadczyła, iż przedmiotowy budynek rozpoczęła budować w 1992r. i kontynuowała budowę do 1994r., natomiast po kwietniu 1995r. samowolnie dobudowała część budynku i zbliżyła się w ten sposób do granicy sąsiedniej. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008r. PINB zezwolił D. G. na użytkowanie ww. budynku mieszkalnego jednorodzinnego.

Pismem z dnia 5 grudnia 2013r. E. i T. G. aktualni właściciele budynku wnieśli do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o stwierdzenie nieważności ww. decyzji PINB.

E.i T.G. wskazywali, że czynności PINB w [...] dokonane były z naruszeniem podstawowych zasad i norm obowiązujących podczas wydawania decyzji, bowiem nie ujawniono uchybień w sztuce budowlanej.

W przedmiotowej decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2007r. Nr 99, poz. 665) zezwolił D. G. na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na dz. [...] w [...].

Zgodnie z art. 3 ww. ustawy zmieniającej ustawę Prawo budowlane, do obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budową albo zgłoszenia, bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ administracji publicznej, jeżeli budowa została zakończona po dniu 31 grudnia 1994r. a przed dniem 11 lipca 1998r. i przed dniem 11 lipca 2003r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego, nie stosowało się do dnia 1 stycznia 2008r., przepisów art. 48-49b ustawy, Prawo budowlane. Na właścicielu spoczywał obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego.

W razie nieuzyskania pozwolenia na użytkowanie, właściwy organ nadzoru budowlanego nakazywał rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części.

Właściciel obiektu budowlanego był obowiązany dołączyć do wniosku o pozwolenie na użytkowanie inwentaryzację powykonawczą obiektu budowlanego, sporządzoną przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane i ekspertyzę techniczną, potwierdzającą przydatność obiektu do użytkowania oraz oświadczenia, o których mowa w art. 57 ust. 3 ustawy Prawo budowlane.

Jeżeli obiekt budowlany, nie naruszał przepisów, w tym tchniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego prawem, ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w dniu zakończenia budowy albo w dniu orzekania - właściwy organ nadzoru budowlanego, po protokolarnym potwierdzeniu zgodności inwentaryzacji powykonawczej ze stanem faktycznym, wydawał decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie.

Jeżeli obiekt budowlany, naruszał przepisy lub ustalenia miejscowego planu i gospodarowania przestrzennego, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu godnego z prawem, organ nadzoru budowlanego, w drodze postanowienia, nakładał obowiązek usunięcia tych naruszeń w wyznaczonym terminie. W razie niewykonania obowiązku w terminie, organ nakazywał rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części.

Jak wynika z w/w przepisu warunkami koniecznymi do jego zastosowania (wyłączenia stosowania art. 48-49b Prawa budowlanego) było zakończenie budowy po dniu 31 grudnia 1994r. a przed dniem 11 lipca 1998r. oraz brak wszczętego postępowania administracyjnego przed dniem 11 lipca 2003r. Ponadto w świetle orzecznictwa "dla zastosowania przepisu art. 3 ustawy z dnia 10 lipca 2007r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, istotne znaczenie miał fakt złożenia wniosku, o którym mowa w art. 3 ust. 3 tej ustawy, w okresie pomiędzy dniem 20 czerwca 2007r. a dniem 31 grudnia 2007r., co niezależnie od czasu trwania postępowania administracyjnego zainicjowanego tym wnioskiem – obligowało organ do prowadzenia postępowania w trybie art. 3 ustawy zmieniającej." (wyrok WSA w Kielcach z dnia 5 marca 2012r. sygn. II SA/Ke 29/12 - www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zakończenie budowy obiektu budowlanego polega na doprowadzeniu budowy już do stanu, w którym - chociażby nawet częściowo - jest możliwe przystąpienie do użytkowania takiego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Uznaniu budowy za zakończoną nie przeszkadzał brak wykonania robót wykończeniowych, wyposażeniowych lub innych o podobnym charakterze, które mogą być wykonywane w użytkowanym obiekcie (wyrok WSA w Krakowie z 13 czerwca 2011r. sygn. II SA/Kr 360/11)

Podanie D. G. o zalegalizowanie samowoli budowlanej wraz z projektem budowlanym powykonawczym zawierającym orzeczenie o stanie technicznym budynku wpłynęło do PINB dnia 29 listopada 2007r., a zatem organ I instancji miał podstawy do rozpatrzenia wniosku jako dotyczącego wydania pozwolenia na użytkowanie, o którym mowa w art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw.

Pomimo wskazania w piśmie D. G. z dnia 29 listopada 2007r., że budowa do dnia sporządzenia pisma nie została zakończona, w świetle wskazanego wyżej orzecznictwa budowa w momencie doprowadzenia obiektu do stanu surowego zamkniętego mogła zostać uznana za zakończoną. Z akt organu I instancji nie wynikało jednoznacznie czy stan ten został w przedmiotowej sprawie osiągnięty w 1995r.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził kontrolę przedmiotowego obiektu, podczas której sporządził protokół nr 6/2008 z dnia 8 stycznia 2008r. W protokole organ potwierdził jedynie niektóre ustalenia zawarte w inwentaryzacji powykonawczej sporządzonej przez P. O.

Zdaniem organu wojewódzkiego w zebranym przez PINB materiale dowodowym występowały braki (brak dowodu pozwalającego jednoznacznie ustalić datę zakończenia budowy obiektu oraz mało konkretne odniesienie się przez PINB w protokole z dnia 8 stycznia 2008r. do przedstawionej przez D. G.dokumentacji technicznej), jednakże braki te nie powodują, iż decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Z rażącym naruszeniem prawa nie można utożsamiać każdego naruszenia prawa. Naruszenie prawa ma cechą rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawa nie dające się pogodzić z wymogami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji.

Z zestawienia treści decyzji z treścią zastosowanych przepisów nie sposób jednoznacznie uznać, iż przepisy te zostały przez PINB naruszone. Zatem w przedmiotowej sytuacji nie była to decyzja rażąco naruszająca prawo.

Podnoszone przez E. i T. G. zarzuty dotyczyły głównie wydania decyzji PINB na podstawie projektu powykonawczego sporządzonego przez P. O., który nie odzwierciedlał rzeczywistego stanu faktycznego budynku będącego przedmiotem postępowania. Fakt, że organ administracji mógł wydać rozstrzygnięcie w oparciu o błędną lub fałszywą dokumentacją nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. W świetle art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. sytuacja taka stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, w toku którego możliwe jest (w przeciwieństwie do postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności) uzupełnienie zebranego wcześniej materiału dowodowego.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w ramach przeprowadzonego postępowania analizował także czy kwestionowana decyzja nie jest obarczona innymi wadami stanowiącymi przesłankę stwierdzenia nieważności (art. 156 § 1 k.p.a.) i uznał, że została ona wydana prawidłowo.

E. i T. G. wnieśli odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r.

Zaskarżonej decyzji zarzucili:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, poprzez błędną wykładnię polegającą na stwierdzeniu, iż dla wydania decyzji zezwalającej na użytkowanie obiektu budowlanego wystarczające było oparcie decyzji na inwentaryzacji powykonawczej oraz ekspertyzie, podczas gdy ustawa stanowi, że organ nadzoru powinien stwierdzić zgodność obiektu budowlanego z przepisami prawa (w tym z przepisami techniczno - budowlanymi) oraz porównać stan faktyczny (budynek) z inwentaryzacją powykonawczą;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na stwierdzeniu, iż decyzja z dnia [...] kwietnia 2008 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zezwalająca na użytkowanie, nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy samowola budowlana nie spełniała wszystkich przesłanek wskazanych w art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw;

3. naruszenie przepisów proceduralnych tj. art. 7 K.p.a. zasady praworządności poprzez pozostawienie w obiegu prawnym decyzji PINB w [...], która została wydana z rażącym naruszeniem prawa;

4. naruszenie przepisów proceduralnych tj. art. 8 K.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej poprzez nieuchylenie decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

Domagali się uchylenia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia[...]kwietnia 2014 r.

W uzasadnieniu odwołania wskazali, że decyzją z dnia [...] października 1991r. ówczesna właścicielka nieruchomości położonej w miejscowości [...] (działka nr [...]) uzyskała pozwolenie na budowę. Rozpoczęła prace budowlane, które jednak zostały przerwane. Prace wznowiono w 1994 r., z kolei w 1995 r. zostały zakończone. W związku z niewykonywaniem prac budowlanych przez okres dłuższy niż 2 lata, zgodnie z ówczesnym stanem prawnym, przedmiotowa decyzja utraciła ważność, a wykonywane prace po 1994 r. były nielegalne.

Właścicielka wystąpiła w dniu 29 listopada 2007 r. z wnioskiem o uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. W dniu [...] kwietnia 2008 r. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w [...] wydał decyzję zezwalająca na użytkowanie obiektu budowlanego znajdującego się w [...] działka nr [...] przy ul. [...].

W dniu 10 grudnia 2010 r. została zawarta w formie aktu notarialnego umowa sprzedaży przedmiotowej nieruchomości na rzecz E. i T. G.

Już w kwietniu 2011 r. skarżący zauważyli powstające na dachu wybrzuszenia, w związku z czym zwrócili się do specjalistycznego ośrodka - Centrum Usług [...] w [...] sp. z o.o. - o sporządzenie opinii technicznej o stanie dachu.

W wyniku przeprowadzonych badań i oględzin została wydana w dniu 15 czerwca 2011 r. opinia, w której stwierdzono, że poszczególne elementy konstrukcji więźby dachowej wykonano w sposób odbiegający od zasad sztuki budowlanej, stan techniczny nie gwarantuje stabilności nośnej i stateczności dachu, co może stanowić zagrożenie powstania katastrofy budowlanej.

Z uwagi na powyższe skarżący wnioskiem z dnia 5 grudnia 2013 r. wystąpili z o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. zezwalającej na użytkowanie obiektu budowlanego z uwagi na rażące naruszenie przepisów prawa.

W toku kwestionowanego postępowania przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, inwentaryzację powykonawczą budynku sporządził P.O. posiadający uprawnienia budowlane konstrukcyjne oraz uprawnienia architektoniczne. Do wniosku o pozwolenie na użytkowanie została dołączona ekspertyza o stanie technicznym istniejącego budynku. W jej treści stwierdzono, że po przeprowadzenie inwentaryzacji budowlanej oraz wizji lokalnej oraz częściowej odkrywki elementów budynku, budynek wybudowano zgodnie ze sztuką budowlaną z zachowaniem przepisów i norm budowlanych.

Organ miał obowiązek stwierdzić zgodność obiektu budowlanego z treścią sporządzonej inwentaryzacji powykonawczej, a czynność potwierdzić protokołem. W dniu 8 stycznia 2008 r. organ przeprowadził kontrolę, podczas której sporządził protokół nr 6/2008.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w przedmiotowym protokole PINB potwierdził jedynie niektóre ustalenia zawarte w inwentaryzacji powykonawczej sporządzonej przez P. O. Powyższe wskazuje, że organ ówcześnie uchybił obowiązującym przepisom, gdyż mógł wydać decyzję pozytywną po stwierdzeniu, że budynek jest zgodny ze sporządzoną inwentaryzacją powykonawczą. Niewystarczająca była tylko częściowa zgodność.

Kolejną czynnością jaką organ obowiązany był wykonać w trakcie postępowania zmierzającego do wydania decyzji zezwalającej na użytkowanie obiektu budowlanego, powinno być zbadanie czy przedmiotowa budowa nie narusza innych przepisów prawa, w tym norm techniczno-budowlanych. Przepis ten zobowiązuje organy nadzoru budowlanego do zweryfikowania tej zgodności i poddania ocenie dopuszczalności wnioskowanej inwestycji budowlanej.

W decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. zezwalającej na użytkowanie obiektu budowlanego brak jest uwag organu wskazujących, że w trakcie postępowania rozważał kwestię zgodności budynku z innymi przepisami prawa.

Obiekt został wykonany z naruszeniem podstawowych zasad wiedzy technicznej, co potwierdza opinia z dnia 15 czerwca 2011 r. wykonana przez Centrum Usług [...] .

Aktualnie toczy się postępowanie sądowe pomiędzy aktualnymi a ówczesnymi właścicielami przedmiotowej nieruchomości przed Sądem Okręgowym w [...] (sygn. akt [...]). Na potrzeby tego postępowania została przygotowana przez biegłego sądowego opinia z dnia 27 kwietnia 2012 r., gdzie wskazano na liczne wady konstrukcyjne oraz wady wykonania robót ciesielskich.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2014r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania E. G. i T. G., od decyzji [...] WINB z dnia [...].04.2014r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że stwierdzenie nieważności decyzji może mieć miejsce wówczas, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa.

Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji służy eliminacji z obrotu prawnego takich rozstrzygnięć wydawanych w toku administracyjnego postępowania, które ze względu na ich kwalifikowane wady pozostają w oczywistej sprzeczności z podstawowymi zasadami państwa prawnego i obowiązującego systemu prawnego. Możliwość eliminacji z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia nieważności także ostatecznych decyzji, skłoniła ustawodawcę do ograniczenia możliwości stwierdzenia nieważności jedynie do decyzji obarczonych najcięższymi wadami prawnymi, wyczerpująco wyliczonymi w art. 156 § 1 Kpa.

Właściwy organ orzeka o stwierdzeniu nieważności badanej decyzji tylko wtedy, jeżeli równocześnie stwierdzi, że wystąpiła przynajmniej jedna z podstaw stwierdzenia nieważności, wyczerpująco wyliczonych w art. 156 § 1 Kpa oraz w przypadku, gdy nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności, a więc nie upłynął termin dopuszczalności stwierdzenia nieważności badanej decyzji, ani też decyzja nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych.

Należy podkreślić, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji uwzględnia się stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie jej wydania.

Badana decyzja organu powiatowego z dnia [...].04.2008r., została wydana na podstawie przepisu art. 3 ustawy z dnia 10.05.2007r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2007r., Nr 99, poz. 665).

Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw - do obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ administracji publicznej, jeżeli budowa została zakończona po dniu 31 grudnia 1994r. a przed dniem 11 lipca 1998r., i przed dniem 11 lipca 2003r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego, nie stosuje się do dnia 1 stycznia 2008r. przepisów art. 48-49b ustawy, o której mowa w art. 1.

Jak wynika z powyższego przepisu, warunkiem zastosowania art. 3 było ustalenie, że budowa została zakończona po dniu 31 grudnia 1994r., a przed dniem 11 lipca 1998r., i przed dniem 11 lipca 2003r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego.

Akta sprawy nie wskazują aby organ nadzoru budowlanego w przedmiotowej sprawie prowadził wcześniej postępowanie administracyjne. Nie wynika z nich również, czy budowa przedmiotowego obiektu została zakończona w wynikającym z art. 3 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw - terminie, jak również nie wskazują aby termin zakończenia budowy był inny niż wymagany powyższą ustawą.

Z "ekspertyzy orzeczenia o stanie technicznym budynku istniejącego" wykonanej w listopadzie 2007r., przez osobę uprawnioną – P. O. wynika, że w przedmiotowym budynku pozostały do wykonania jedynie roboty wykończeniowe, takie jak: posadzki, podłogi, stolarka drzwiowa wewnętrzna, szpachlowanie i malowanie ścian itp.

Fakt, że PINB w [...] decyzją z dnia [...].04.2008r., udzielił pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku, potwierdza jego zdatność do użytkowania. Zatem niewykonanie wszystkich robót wykończeniowych, nie może stanowić podstawy do uznania, że budowa przedmiotowego obiektu nie została zakończona.

Decyzja organu powiatowego została wydana w dniu [...].04.2008r., natomiast art. 3 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw wskazywał, że jedynie do dnia 1.01.2008r., nie stosuje się przepisów art. 48-49b ustawy, o której mowa w art. 1.

Jednakże jak wskazał NSA w wyroku z dnia 28.10.2010r., sygn. akt II OSK 1682/09 (...) w przypadku złożenia wniosku, o którym mowa w art. 3 ust. 3 tejże ustawy, w okresie pomiędzy dniem 20 czerwca 2007r., a dniem 31 grudnia 2007r.. skutkować musi prowadzeniem postępowania administracyjnego z wyłączeniem art 48-49 Prawa budowlanego.

D. G. stosowny wniosek o zalegalizowanie samowoli budowlanej złożyła w dniu 29.11.2007r., a więc z zachowaniem ustawowego terminu, który umożliwiałby prowadzenie postępowania na podstawie przepisów art. 3 ustawy o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw.

Zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 10.05.2007r. - Jeżeli obiekt budowlany, o którym mowa w ust. 1, nie narusza: przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w dniu zakończenia budowy albo w dniu orzekania - właściwy organ nadzoru budowlanego, po protokolarnym potwierdzeniu zgodności inwentaryzacji powykonawczej ze stanem faktycznym, wydaje, z zastrzeżeniem ust. 5, decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie.

Badana decyzja organu powiatowego z dnia [...].04.2008r., potwierdzała zarówno zgodność obiektu zarówno z przepisami techniczno-budowlanymi, jak również z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gm. [...]. Natomiast protokół kontroli przedmiotowego obiektu przeprowadzonej przez PINB w [...] z dnia [...].01.2008r., co prawda nie zawiera potwierdzenia zgodności inwentaryzacji powykonawczej ze stanem faktycznym, lecz również nie wskazuje, że taka niezgodność wystąpiła.

Zgodnie z linią orzeczniczą sądów administracyjnych z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Ponadto za rażące należy uznać wyłącznie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Przy kwalifikowaniu naruszenia prawa do kategorii rażącego, chodzi nie o sam fakt zachowania się organu niezgodnie z normą prawną, lecz o skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać.

Utożsamianie pojęcia rażące naruszenie prawa z każdym naruszeniem prawa nie jest słuszne. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawa stwierdzenia nieważności decyzji w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji, gdy ma charakter rażący.

Choć organ powiatowy badaną decyzją z dnia [...].04.2008r., nie ustalił w trakcie prowadzonego postępowania dokładnej daty zakończenia budowy przedmiotowego obiektu oraz nie potwierdził zgodności inwentaryzacji powykonawczej ze stanem faktycznym w protokole kontroli, jednakże biorąc pod uwagę przywołane powyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne, wskazane naruszenia, nie stanowią rażącego naruszenia prawa.

Odnosząc się do zarzutów skarżących Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że tryb nadzwyczajny jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia ostatecznego, ma na celu wyjaśnienie jego kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy. Organ administracyjny prowadząc postępowanie w trybie nadzorczym, działa jako organ kasacyjny, nie może więc w swojej decyzji rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji uwzględnia się stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie jej wydania. Dlatego też zarzuty skarżących dotyczące stanu technicznego przedmiotowego obiektu, nie mogą zostać uwzględnione w niniejszym postępowaniu, gdyż wykraczają poza jego zakres.

E. i T. G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r ., utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r.

Zaskarżonej decyzji zarzucili:

- naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw poprzez błędną wykładnię polegającą na stwierdzeniu, iż dla wydania decyzji pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego wystarczające było stwierdzenie w treści decyzji zgodności obiektu z przepisami techniczno - budowlanymi, jak również z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz niestwierdzenie w inwentaryzacji powykonawczej braku zgodności ze stanem faktycznym;

- naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 156 § 1 pkt. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, poprzez uznanie, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2008 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] zezwalająca na użytkowanie nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż samowola budowlana nie spełniała wszystkich przesłanek wskazanych w art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r.;

- naruszenie przepisów proceduralnych tj. art. 7 K.p.a. zasady praworządności poprzez utrzymanie w mocy decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, która odmawiała stwierdzenia nieważności decyzji, mimo że ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a decyzja jest nie do pogodzenia zasadami praworządności;

- naruszenie przepisów proceduralnych tj. art. 8 K.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywatela do władzy publicznej poprzez utrzymanie w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014r. -,

- naruszenie przepisów proceduralnych tj. art. 6 K.p.a. zasady praworządności poprzez pozostawienie w obiegu prawnym decyzji, która została wydana niezgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami prawa.

Skarżący domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. oraz poprzedzającej ją decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r.

W uzasadnieniu skargi wskazali, że postępowanie przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego toczyło się na podstawie wniosku D. G. z dnia 29 listopada 2007 r. Z uwagi na obowiązujące wówczas przepisy przejściowe, sprawa rozpatrywana była na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw. Rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 3 przedmiotowej ustawy.

Organ wydawał decyzję zezwalająca na użytkowanie obiektu budowlanego, jeżeli po przeprowadzeniu stosownego postępowania samowola budowlana spełniała przesłanki określone w ustawie. Aby organ mógł wydać decyzję pozytywną musiał stwierdzić, iż budowla:

- nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w dniu zakończenia budowy albo w dniu orzekania,

- jest zgodna z inwentaryzacją powykonawczą dołączoną do wniosku przez właściciela budynku (inwentaryzacja musi być sporządzona przez osobę posiadająca odpowiednie uprawnienia budowlane) - kontrolę przeprowadza właściwy organ nadzoru budowlanego a czynność potwierdza się protokołem,

- nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem.

Ponadto właściciel był obowiązany dołączyć do wniosku ekspertyzę techniczną, potwierdzającą przydatność obiektu do użytkowania oraz oświadczenia, o których mowa w art. 57 ust. 3 Prawa budowlanego. Działanie organu nadzoru budowlanego powinno sprowadzać się do sprawdzenia czy samowola budowlana spełnia wszystkie wymienione wyżej warunki. Jeżeli obiekt budowlany narusza przepisy lub ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, właściwy organ nadzoru budowlanego, w drodze postanowienia, nakłada obowiązek usunięcia tych naruszeń w wyznaczonym terminie.

W niniejszej sprawie inwentaryzację powykonawczą budynku sporządził P.O. posiadający uprawnienia budowlane konstrukcyjne oraz uprawnienia architektoniczne. Do wniosku została również dołączona ekspertyza o stanie technicznym budynku istniejącego. W jej treści zostało stwierdzone, że po przeprowadzeniu inwentaryzacji budowlanej oraz wizji lokalnej oraz częściowej odkrywki elementów budynku stwierdzono, że budynek wybudowano zgodnie ze sztuką budowlaną z zachowaniem obowiązujących w czasie budowania przepisów i norm budowlanych. Zgodnie z dyrektywą ustawową organ stwierdza zgodność obiektu budowlanego z treścią sporządzonej inwentaryzacji powykonawczej, a czynność zostaje potwierdzona protokołem. W sprawie w dniu 8 stycznia 2008 r. organ przeprowadził kontrolę, podczas której sporządził protokół nr 6/2008. W treści decyzji [...] WINB organ stwierdził, że w przedmiotowym protokole PINB potwierdził jedynie niektóre ustalenia zawarte w inwentaryzacji powykonawczej sporządzonej przez P. O.

W zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że PINB w [...] w decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. nie potwierdził zgodności inwentaryzacji powykonawczej ze stanem faktycznym, ale też nie stwierdził niezgodności. W ocenie organu II instancji fakt niestwierdzenia niezgodności pomiędzy stanem faktycznym oraz inwentaryzacją powykonawcza jest wystarczający dla spełnienia określonej przesłanki. Należy pamiętać, że zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw organ wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie dopiero po protokolarnym stwierdzeniu zgodności inwentaryzacji powykonawczej ze stanem faktycznym.

Powyższe wskazuje, że organ uchybił obowiązującym wówczas przepisom, gdyż ustawa stanowi, iż organ wydaje decyzję pozytywną po stwierdzeniu, że budynek jest zgodny ze sporządzoną inwentaryzacją powykonawczą. Stąd niewystarczające jest stwierdzenie tylko częściowe - zgodność musi być pełna.

Nadto organ zobowiązany był do zbadania czy przedmiotowa budowa nie narusza innych przepisów prawa, w tym norm techniczno-budowlanych. Wbrew stanowisku wyrażonemu w zaskarżonej decyzji, przepis ten zobowiązuje organy nadzoru budowlanego do zweryfikowania tej zgodności i poddania ocenie dopuszczalności wnioskowanej inwestycji budowlanej.

W treści decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. zezwalającej na użytkowanie obiektu budowlanego brak jest uwag organu wskazujących, że w trakcie wydawania decyzji rozważał on kwestię zgodności budynku z innymi przepisami prawa.

Poza wymienionymi przez organ odwoławczy naruszeniami w postaci braku ustalenia dokładnej daty zakończenia budowy przedmiotowego obiektu oraz nie potwierdzenia zgodności inwentaryzacji powykonawczej ze stanem faktycznym w protokole kontroli, były również na inne naruszenia PINB w [...]. Organ nie sprawdził czy przedmiotowy budynek nie narusza przepisów, w tym w szczególności norm techniczno- budowlanych.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie ujawnił takich rażących uchybień jak brak wyjścia na dach, jak również różnic w opisie budynku w części dotyczącej istotnych elementów konstrukcyjnych a stanem faktycznym, powyższe można było stwierdzić przy minimalnej staranności organu.

Działanie organu administracji zostanie zakwalifikowane jako niezgodne z prawem zarówno wówczas, gdy zostało podjęte niezgodnie z obowiązującym prawem, jak i wówczas, gdy nie było podstawy prawnej do danego działania. Brak stwierdzenia nieważności decyzji PINB w [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. powoduje, że w obiegu prawnym nadal funkcjonuje decyzja, która została wydana niezgodnie z prawem oraz która rodzi negatywne skutki prawne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz.1647), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

Skarga jest bezzasadna.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2007r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2007r. Nr 99, poz. 665) - do obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ administracji publicznej, jeżeli budowa została zakończona po dniu 31 grudnia 1994 r., a przed dniem 11 lipca 1998 r., i przed dniem 11 lipca 2003 r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego, nie stosuje się do dnia 1 stycznia 2008 r. przepisów art. 48-49b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.).

Wykładnia przepisu art. 3 ust. 1 ustawy zmieniającej wymaga odniesienia się do wcześniejszych regulacji ustawy - Prawo budowlane w kwestii możliwości legalizacji samowoli budowlanej.

Pierwotny tekst obowiązującej od dnia 1 stycznia 1995 r. ustawy - Prawo budowlane przewidywał, w art. 49, że w przypadku obiektów budowlanych wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ, jeżeli od dnia zakończenia budowy minęło 5 lat, istniała możliwość ich legalizacji w przypadku uzyskania przez właściciela pozwolenia na użytkowanie budynku.

Regulacja powyższa została istotnie zmieniona poprzez ustawę z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 718), która umożliwiła legalizację obiektów budowlanych, wybudowanych bez zezwolenia, niezależnie od czasu jaki minął od ich wybudowania, w przypadku spełnienia określonych przepisami ustawy wymagań, przy czym legalizacja samowoli budowlanych została uzależniona od uiszczenia opłaty legalizacyjnej (art. 48-49b ustawy - Prawo budowlane w nowym brzmieniu).

Jednocześnie zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. od momentu wejścia w życie powyższej ustawy, a więc od dnia 11 lipca 2003 r., osoby, które nie wystąpiły uprzednio o wydanie stosownego pozwolenia na użytkowanie - w trybie dotychczasowego przepisu art. 49 ustawy - Prawo budowlane - lub też postępowanie w sprawie nie zostało zakończone ostateczną decyzją, musiały uiścić opłatę legalizacyjną. Zróżnicowanie sytuacji prawnej osób, które nie miały obowiązku ponoszenia opłaty legalizacyjnej z osobami, na których powyższy obowiązek spoczywał, stało się powodem orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności z Konstytucją art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (wyrok z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt P 27/05, OTK - A 2006, nr 9, poz. 124).

Wyeliminowanie z obrotu prawnego przepisów umożliwiających legalizację obiektów budowlanych wybudowanych w stanie prawnym sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. nałożyło na ustawodawcę obowiązek unormowania zagadnienia legalizacji tych obiektów budowlanych, które spełniały w dniu 11 lipca 2003 r. wymóg upływu co najmniej 5 lat od momentu zakończenia budowy, w przypadku gdy przed dniem 11 lipca 2003 r., a więc przed dniem zmiany przepisów, nie wszczęto postępowania w sprawie ich legalizacji.

Przepis art. 3 ustawy zmieniającej odnosił się zatem wyłącznie do tych budynków, które zostały wybudowane pomiędzy dniem 1 stycznia 1995 r., a dniem 10 lipca 1998 r. w przypadku, gdy do 11 lipca 2003 r. nie zostało wszczęte w stosunku do nich postępowanie legalizacyjne.

Jednocześnie ustawodawca ograniczył czasowo możliwość preferencyjnej legalizacji owych obiektów, stwierdzając, że przepisów art. 48 - 49b ustawy - Prawo budowlane, w brzmieniu nadanym im ustawą z dnia 27 marca 2003 r. "nie stosuje się" do dnia 1 stycznia 2008 r.

Tym samym wypełnienie przesłanek określonych w art. 3 ust. 1 ustawy zmieniającej, a więc ukończenia budowy po dniu 31 grudnia 1994 r. a przed dniem 11 lipca 1998 r. oraz brak wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie legalizacji budynku przed dniem 11 lipca 2003 r., w przypadku złożenia wniosku, o którym mowa w art. 3 ust. 3 tejże ustawy, w okresie pomiędzy dniem 20 czerwca 2007 r. a dniem 31 grudnia 2007 r., skutkować musiało prowadzeniem postępowania administracyjnego z wyłączeniem art. 48 - 49b ustawy - Prawo budowlane.

Postępowanie prowadzone w trybie art. 3 ustawy zmieniającej, dotyczyło zalegalizowania samowoli budowlanej i co do zasady mogło zakończyć się wydaniem pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego.

Kwestionowane postępowanie przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego toczyło się na podstawie wniosku z dnia 29 listopada 2007 r. złożonego przez D. G. Sprawa rozpatrywana była na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw. Rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 3 przedmiotowej ustawy.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], miał wówczas za zadanie sprawdzić czy: obiekt budowlany wybudowany został bez wymaganego pozwolenia na budowę, jego budowa została zakończona po dniu 31 grudnia 1994 r. a przed 11 lipca 1998 r. i przed 11 lipca 2003 r., nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego. Oprócz tego organ mógł wydać decyzję zezwalająca na użytkowanie, po przeprowadzeniu stosownego postępowania i ustaleniu, że samowola budowlana spełniała przesłanki określone w ustawie. W toku tego postępowania sprawdzano, czy budynek:

- nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dniu zakończenia budowy albo w dniu orzekania,

- jest zgodny z inwentaryzacją powykonawczą dołączoną do wniosku przez właściciela budynku (inwentaryzacja musiała być sporządzona przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane), kontrolę przeprowadzał właściwy organ nadzoru budowlanego a czynność potwierdzał protokołem,

- nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie go do stanu zgodnego i z prawem.

Właścicielka dołączyła do wniosku ekspertyzę techniczną, potwierdzającą przydatność obiektu do użytkowania oraz oświadczenia, o których mowa w art. 57 ust. 3 Prawa budowlanego.

Nie jest kwestionowane, że przedmiotowy budynek był zgodny z obowiązującym wówczas miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z dnia 4 lipca 1991 r. (zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Gminy [...]), teren działki był przeznaczony pod budownictwo- mieszkaniowe.

Inwentaryzację powykonawczą budynku sporządził P. O. posiadający stosowne uprawnienia budowlane konstrukcyjne oraz uprawnienia architektoniczne. Do wniosku została dołączona ekspertyza o stanie technicznym istniejącego budynku. W jej treści zostało stwierdzono, że po przeprowadzenie inwentaryzacji budowlanej oraz wizji lokalnej oraz częściowej odkrywki elementów budynku, iż budynek wybudowano zgodnie ze sztuką budowlaną z zachowaniem obowiązujących w czasie budowania przepisów i norm budowlanych.

Organ powinien stwierdzić zgodność budynku z przedłożoną inwentaryzacją powykonawczą i potwierdzić to protokołem i w wykonaniu tego obowiązku, w dniu 8 stycznia 2008 r. przeprowadził kontrolę, podczas której sporządził protokół nr 6/2008.

Wprawdzie w przedmiotowym protokole PINB potwierdził jedynie niektóre ustalenia zawarte w inwentaryzacji powykonawczej sporządzonej przez P. O., ale to uchybienie nie jest rażące i nie dyskwalifikuje wydanego pozwolenia na użytkowanie, jako sposobu zalegalizowania samowolnie wzniesionego budynku.

Należy podkreślić, iż (podobnie jak w przypadku zatwierdzania projektu budowlanego oraz wydawania pozwolenia na budowę) organ nadzoru nie miał obowiązku odnoszenia się do szczegółowych rozwiązań technicznych przyjętych w toku budowy, w tym wykonanej konstrukcji dachu (która powinna zapewniać nośność dachu). Za prawidłowość rozwiązań w tym zakresie odpowiada bowiem osoba mająca odpowiednie uprawnienia i stwierdzająca w ekspertyzie, iż stan techniczny budynku jest prawidłowy i że wykonano go zgodnie ze sztuką budowlaną oraz normami budowlanymi.

W decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. zezwalającej na użytkowanie obiektu budowlanego brak jest uwag organu wskazujących, że w trakcie postępowania rozważał on kwestię zgodności budynku z przepisami techniczno-budowlanymi. Jednak materiał dowodowy jakim organ nadzoru dysponował, był wystarczający do wydania takiej decyzji.

Badana decyzja organu powiatowego z dnia [...].04.2008r., potwierdzała zarówno zgodność obiektu zarówno z przepisami techniczno-budowlanymi, jak również z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gm. [...]. Podkreślić trzeba, że choć protokół kontroli przedmiotowego obiektu przeprowadzonej przez PINB w [...] z dnia [...].01.2008r., nie zawiera potwierdzenia zgodności inwentaryzacji powykonawczej ze stanem faktycznym, to ówcześnie brak było jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, iż taka niezgodność wystąpiła.

Należy przypomnieć, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Za rażące należy uznać wyłącznie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Jest to wyłącznie kwalifikowana forma naruszenia prawa, która w żadnym przypadku nie może być utożsamiana z każdym naruszeniem prawa.

Utożsamianie pojęcia rażące naruszenie prawa z każdym naruszeniem prawa jest błędne.

Prawidłowa była ocena organów, iż mimo że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, nie ustalił w trakcie prowadzonego postępowania dokładnej daty zakończenia budowy przedmiotowego obiektu oraz nie potwierdził zgodności inwentaryzacji powykonawczej ze stanem faktycznym w protokole kontroli, to biorąc pod uwagę reguły postepowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oraz wagę przyczyn mogących je uzasadniać, wskazane naruszenia, nie stanowią rażącego naruszenia prawa.

Mając na uwadze powyższe decyzja PINB w [...] z dnia [...].04.2008r., udzielająca pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego w miejscowości [...], nie jest obarczona żadną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności, ma na celu wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej kwestionowaną decyzją sprawy. Organ administracyjny prowadząc postępowanie w trybie nadzorczym, działał jako organ kasacyjny, nie mógł brać pod uwagę aktualnej wiedzy o stanie technicznym dachu przedmiotowego budynku. Uwzględniał tylko stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie jej wydania. Zarzuty skarżących dotyczące stanu technicznego przedmiotowego obiektu, nie mogły zostać uwzględnione w niniejszym postępowaniu, także dlatego że mają charakter roszczeń cywilnych i są przedmiotem postępowania przed sądem cywilnym .

Reasumując, stwierdzić należy, że żaden z zarzutów skargi, które dotyczyły naruszenia przepisów ustawy Prawo budowlane w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jak również art. 7 i 8 k.p.a. , nie okazały się zasadne.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012r., poz. 270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.