Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1088/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie WSA Barbara Pasternak (spr) WSA Mariusz Kotulski Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2007r. sprawy ze skargi PPHU "A" Sp. z o.o. w N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie przystąpienia do budowy I uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą j ą decyzję organu I instancji, II zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej PPHU "A" Sp. z o.o. w N. kwotę 500 zł ( pięćset złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania . WSA/wyr, l - sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Starosta N. decyzją z dnia [...] maja 2005 r. znak:[...] wydaną na podstawie art. 30 ust. 2 w związku art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane art. 104 kpa, po rozpatrzeniu zgłoszenia Przedsiębiorstwa Produkcyjno Handlowo Usługowego "A" sp. z o.o. zgłosił sprzeciw w przedmiocie przystąpienia do budowy portalu wejściowego i ogrodzenia terenu, na części działki nr "1" w P.

Organ uznał, że fakt odmowy przez wnioskodawcę wykonania nałożonych nań Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005 r. znak [...] obowiązków uniemożliwił przyjęcie zgłoszenia. Ustalił także organ, że w związku z datą, w której dokonano zgłoszenia –tj. dniem 17 marca 2005r., dzień doręczenia powyższego Postanowienia o uzupełnieniu braków zgłoszenia był datą w której nie przekroczono 30-to dniowego terminu do zgłoszenia sprzeciwu. Postanowienie to doręczone zostało zgłaszającemu 18 kwietnia 2005 r., czyli w terminie, ponieważ 30 dniowy termin upływała w dniu 16 kwietnia 2005 r., który to dzień, a także dzień następny były dniami ustawowo wolnymi od pracy. Zgodnie z art. 57 § 4 kpa za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni, czyli w nin. sprawie 18 kwietnia 2005 r. ,w którym to dniu adresat potwierdził odbiór przesyłki.

W odwołaniu od powyższej decyzji PPHU "A" sp. z o.o. zarzuciła wydanie jej z naruszeniem przepisów art. 7, 10, 11, 104 § 2 kpa, bezpodstawne "rozdzielenie" wniosku oraz obrazę przepisu art. 30 prawa budowlanego, polegającą na doręczeniu zgłaszającemu. Postanowienia wzywającego do uzupełnienia zgłoszenia po upływie 30-to dniowego terminu do zgłoszenia sprzeciwu w drodze decyzji. Zarzuciła także wydanie Postanowienia z dnia [...] kwietnia 2005 r. z rażącym naruszeniem prawa, z uwagi na nałożenie nim na zgłaszającego obowiązków nie wynikających z przepisów prawa budowlanego.

Organ drugiej instancji – Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] lipca 2005r., [...] utrzymał zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją postanowienie w mocy. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda wskazał, że treść postanowienia Starosty dnia [...] kwietnia 2005r. (powinno być [...] kwietnia 2005 r.) była zgodna z obowiązującymi przepisami. Wykonanie nałożonych postanowieniem obowiązków jest warunkiem przeprowadzenia procedury zgłoszenia z poszanowaniem przepisów kpa, w szczególności art. 6, 7 i 8. Przedłożone oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie zawierało uściślenia obszaru, którego to prawo dotyczy i wezwanie do wyjaśnienia tej kwestii nie może być traktowane jako próba weryfikacji legalności oświadczenia. Odnośnie zobowiązania do przedłożenia aktualnego odpisu KRS organ wskazał, że w przypadku, gdy inwestorem jest jednostka organizacyjna (PPHU "A"), oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane może złożyć wyłącznie osoba do tego upoważniona. Jest to konieczne z uwagi na potrzebę zapewnienia warunków do powiązania skutków oświadczenia złożonego przez osobę fizyczną z inwestorem przedsięwzięcia- osobą prawną. W kwestii nałożenia obowiązków polegających na uściśleniu założeń projektowych portalu wejściowego organ uznał, że przedłożony szkic oraz informacje nie określiły jednoznacznie wszystkich aspektów technicznych związanych z realizacją portalu wejściowego. Z uwagi na fakt, iż pod obiektem tym będzie się odbywał ruch osobowy konieczna była pewność, że jego realizacja nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa zdrowia i życia.

Ustosunkowując się do zarzutu bezpodstawnego rozdzielenia wniosku –zgłoszenia, na dwie części i wydania odrębnych rozstrzygnięć, Wojewoda stwierdził, że taki sposób załatwienia sprawy zgłoszenia, którym objęto cztery elementy, tj. portal wejściowy, ogrodzenie, kasę biletową oraz zadaszenie nad grilem, nie stoi w sprzeczności z przepisami kpa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołano się na treść art. 104 par. 2 kpa i art. 12 kpa, oraz stanowisko doktryny aprobujące wydanie decyzji częściowej pod warunkiem, że następuje rozstrzygnięcie taką decyzją co do istoty sprawy. Odnośnie zarzutu doręczenia Postanowienia z dnia [...] kwietnia 2005r. z przekroczeniem 30-to dniowego terminu do skutecznego zgłoszenia sprzeciwu, organ przyznał, że istotnie termin ten upłynął w sobotę, 16 kwietnia 2005r. Przytaczając treść uchwały składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2001 r. (zam. FPS 7/00, ONSA 2001, nr 4, poz. 149), oraz wyroku Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2001 r. (III RN 78/00, OSNAPiUS 2001/14/457) stwierdził, że ustalenie ostatecznej daty doręczenia korespondencji w przypadku niniejszej sprawy, tj. gdy nakazany prawem termin upływał w sobotę, nastąpiło w sposób prawidłowy .

Skargę na powyższą decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2005r., [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego PPHU "A" sp. z o.o. w N. Z treści skargi wynika, że skarżąca skarży także Postanowienie Starosty N. z dnia [...] kwietnia 2005r. nakładające na nią obowiązek uzupełnienia zgłoszenia. Skarga zarzuca naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 10, 11 i art. 107 par. 3 kpa , oraz art. 30 ust. 2, art. 32 ust. 4 pkt. 2 i ust. 5 prawa budowlanego, a także naruszenie przepisów ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy. Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej, oraz postanowienia organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania administracyjnego, bądź o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi powtórzono argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, dodatkowo podnosząc, że zgodnie z brzmieniem ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy, dniami takimi są wyłącznie niedziele, oraz dni w ustawie wymienione. Nadto orzeczenia, na które powołuje się Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dotyczyły wyłącznie kwestii terminu do złożenia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego i były podjęte w nieobowiązującym już stanie prawnym, z uwagi na wejście w życie ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i dodatkowo podnosząc, że organ pierwszej instancji dochował należytej staranności wysyłając postanowienie odpowiednio wcześnie. Ani nieodebranie pisma w terminie do dnia 16 kwietnia 2005r., ani też nieprawidłowe postępowanie poczty nie zależało w żadnym stopniu od organu, wobec czego należało przyjąć skuteczność doręczenia sprzeciwu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w skrócie ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jak i decyzja organu pierwszej instancji naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

W dniu 17 marca 2005 r. Przedsiębiorstwo Przemysłowo Handlowo Usługowe "A" spółka z o.o. w N. zgłosiła (powołując się na przepisy art. 29 i art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. –Prawo budowlane) Staroście N. zamiar realizacji obiektów małej architektury oraz ogrodzenia terenu na części działki ew. nr "2" w P. Jak wynika z treści zgłoszenia zamiarem zgłaszającej spółki była realizacja: portalu wejściowego drewnianego, kasy biletowej o wymiarach 205x110x280 cm o ścianach drewnianych, posadowionej na płytach chodnikowych, zadaszenia nad grilem z żerdzi drewnianych, oraz ogrodzenia z żerdzi drewnianych, o wys. 120 cm, nie posiadającego bramy ani furtki. Do przedmiotowego zgłoszenia zostały dołączone następujące dokumenty: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt zagospodarowania terenu obejmujący część opisową oraz część rysunkową, szkice portalu wejściowego, kasy biletowej, oraz zadaszenia nad grilem, oraz dokumenty potwierdzające przygotowanie zawodowe osoby sporządzającej powyższe szkice i projekt zagospodarowania terenu.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005 r., [...] organ nałożył na zgłaszającą spółkę obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o: dokładne określenie części działki, której dotyczy oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt. 2 pr. bud. i przedłożeniem posiadanego pełnomocnictwa do reprezentowania osoby prawnej upoważniającego do złożenia w/w oświadczenia, aktualny wypis z KRS potwierdzający, że osoba składająca powyższe oświadczenie jest upoważniona do reprezentowania wnioskodawcy, oraz szkice lub rysunki określające wymiary przestrzenne portalu wejściowego, sposób jego posadowienia, rodzaj i wielkość elementów konstrukcyjnych, oraz sprecyzowanie charakteru portalu, przy założeniu, że nie będzie on trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym stanowiącym budowlę wymagająca uzyskania pozwolenia na budowę.

Postanowienie to skarżąca spółka otrzymała w dniu 18 kwietnia 2005 r.

W odpowiedzi na powyższe skarżąca złożyła w dniu 25 kwietnia 2005 r. pismo, w którym zanegowała zasadność oraz podstawę nałożenia na nią obowiązków, zarzucając nadto, że postanowienie zostało jej doręczone z przekroczeniem 30-to dniowego terminu wynikającego z art. 30 ust. 5 pr. bud., przy jednoczesnym wydaniu przez organ w dniu [...] kwietnia 2005 r. decyzji –sprzeciwu –dotyczącej tego samego zgłoszenia. Skarżąca zawarła w w/w piśmie dodatkowe informacje dotyczące wymiarów oraz sposobu posadowienia portalu. Oświadczyła także, iż przystępuje do wykonania portalu wejściowego oraz ogrodzenia.

W dniu 6 maja 2005 r. organ pierwszej instancji zgłosił w drodze decyzji sprzeciw w przedmiocie przystąpienia do budowy portalu wejściowego i ogrodzenia terenu. drodze decyzji.

Sąd zważył, co następuje:

Instytucja zgłoszenia uregulowana w przepisie art. 30 prawa budowlanego stanowi swego rodzaju substytut pozwolenia na budowę. Na skutek zgłoszenia zamiaru budowy wszczyna się postępowanie administracyjne mające na celu ustalenie przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, czy zamierzona budowa lub roboty budowlane są zgodne z wymogami prawa, czego konsekwencją jest możliwość ich realizacji, czy też organ nie powinien dopuścić do realizacji zgłoszonych robót. Postępowanie administracyjne wszczęte na skutek zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 pr. bud. kończone jest milczącą zgodą organu, polegającą na nie wniesieniu w terminie 30 dni od dnia doręczenia organowi zgłoszenia, sprzeciwu, o którym mowa w art. 30 ust.2 i ust. 5 pr. bud. W tym okresie organ ma możliwość dokonania oceny zgłoszonego przedsięwzięcia pod kątem jego zgodności z przepisami prawa. Brak w terminie 30 dni sprzeciwu organu na rozpoczęcie zamierzonej inwestycji budowlanej stanowi zgodę na przystąpienie przez inwestora do realizacji planowanej budowli. Milczenie organu jest uprawnieniem do rozpoczęcia przez inwestora działania budowlanego, o którym mowa w zgłoszeniu. Jednak z ust. 2 art. 30 pr. bud. wynika, że w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji.

W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje potwierdzenie pogląd, że w przypadku nałożenia przez organ w drodze postanowienia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia, trzydziestodniowy termin do wniesienia przez organ sprzeciwu powinien być liczony od upływu terminu wyznaczonego do uzupełnienia zgłoszenia. Należy zatem przyjąć, że termin trzydziestodniowy do zgłoszenia sprzeciwu biegnie od momentu doręczenia organowi zgłoszenia kompletnego, odpowiadającego wymogom przewidzianym w art. 30 ust. 2, 3 i 4 pr. bud. Pogląd powyższy prezentowany był wielokrotnie w wyrokach tak NSA jak i WSA (np. NSA z 17. 05.1999 r., sygn. akt IV SA 747/97, niepubl., NSA z 6. 12. 2002 r. sygn. akt IV SA 2765/00, ONSA 2004/2/49, NSA z 24.02.2006 r. sygn. akt II OSK 593/05, lex 194032, WSA z 12.06.2006 r. VII SA/Wa 418/06 , lex 213985). Nałożenie więc postanowienia w oparciu o art. 30 ust. 2 pr. bud. przerywa bieg terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 tej ustawy. Przeciwny pogląd, polegający na przyjęciu, iż "termin przewidziany w art. 30 ust. 2 pr. bud. jest terminem zawitym i nie jest możliwe jego przedłużenie w szczególności przez wydanie postanowienia zobowiązującego inwestora do uzupełnienia braków zgłoszenia" (wyrok WSA z 30. 12. 2004 r. sygn. akt IV SA 4976/03) jest zdaniem sądu nieuzasadniony, jeżeli weźmie się pod uwagę Iż na skutek zgłoszenia wszczyna się postępowanie, które - chociaż nie kończy się wydaniem decyzji pozytywnej a milczeniem organu - to ma na celu przeprowadzenie przez organ badania zgłoszenia pod kątem jego zgodności z przepisami prawa. Przedmiotem takiego badania może być więc jedynie zgłoszenie kompletne a termin trzydziestodniowy jest terminem dla organu do dokonania oceny przedsięwzięcia, oraz ewentualnego zgłoszenia sprzeciwu. Organ musi mieć zagwarantowane trzydzieści dni na podjęcie czynności wyjaśniających oraz zajęcie stanowiska i doręczenie stronie ewentualnego sprzeciwu.

Wielokrotnie rozważana była przez NSA także kwestia specyfiki postępowania wszczętego na skutek dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 pr. bud. w kontekście stosowania do tego postępowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności zaś możliwości zastosowania przepisu art. 57 § 5 kpa, oraz przepisów o przywracaniu uchybionego terminu, co wiąże się z ustaleniem trzydziestodniowego terminu do wniesienia sprzeciwu. W terminie tym organ, o ile zamierza wnieść sprzeciw, powinien doręczyć decyzje w tym przedmiocie inwestorowi. Termin ten jest terminem do załatwienia sprawy, a nie do sporządzenia decyzji. Sprzeciw zostaje zgłoszony z dniem doręczenia stronie decyzji w tym przedmiocie.

Specyfika postępowania wszczętego na skutek dokonanego zgłoszenia powoduje, że do postępowania tego nie mają zastosowania wszystkie regulacje kpa.

Termin trzydziestodniowy przewidziany w art. 30 ust. 5 pr. bud. jest terminem prawa materialnego, którego przekroczenie powoduje utratę przez organ kompetencji do wniesienia sprzeciwu. Do postępowania tego nie mają zastosowania przepisy kpa dotyczące zawieszenia postępowania, ani też przepisy dotyczące obliczania terminów i przywracania terminów. Stanowisko powyższe należy uznać za ugruntowane zarówno wśród komentatorów problemu, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. uwagi na ten temat oraz powołane orzecznictwo J. Dessoulavy-Śliwiński w Komentarzu Prawo Budowlane, Wyd. C.H. Beck, Warszawa

2006 r. 2006, kom do art. 30 pr. bud.; wyrok WSA z 31.01.20006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1293/05).

Biorąc pod uwagę powyższe uwagi i odnosząc się do kluczowej kwestii dotyczącej zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy, że stanowisko zarówno organu pierwszej jak i drugiej instancji w przedmiocie obliczenia terminu, w którym skarżącej spółce zostało doręczone postanowienie z dnia 5 kwietnia 2005 r. nakładające obowiązek uzupełnienia zgłoszenia jest błędne i sprzeczne z wykładnią przepisu, na którym oparte zostało rozstrzygnięcie. Skoro bowiem termin trzydziestodniowy jest terminem dla organu, w którym jest on obowiązany załatwić sprawę, czyli do doręczyć decyzję o zgłoszeniu sprzeciwu, to nie może podlegać dyskusji, że organ obowiązany jest tym bardziej "zmieścić się" w powyższym terminie z doręczeniem podmiotowi zgłaszającemu zamiar budowy obiektu postanowienie, o którym mowa w art. 30 ust. 2 pr. bud. Doręczenie takiego postanowienia po upływie trzydziestodniowego terminu nie może wywołać żadnych skutków prawnych, ponieważ podmiot zgłaszający jest uprawniony do rozpoczęcia w 31 dniu od dnia dokonania zgłoszenia realizacji zgłoszonego zamiaru, z uwagi na milczenie organu w okresie przewidzianym przepisem prawa. Nie ulega wątpliwości, że postanowienie z dnia [...] kwietnia 2005r. zostało doręczone skarżącej spółce po upływie ustawowego terminu, który nie może być przedłużony, skoro nie mają zastosowania w postępowaniu wszczętym na skutek dokonania zgłoszenia przepisy kpa dotyczące obliczania terminów. Należy więc uznać, że zgłaszający był uprawniony do realizacji zamierzenia objętego zgłoszeniem w trzydziestym pierwszym dniu od dokonanego zgłoszenia. Postanowienie z dnia [...] kwietnia 2005 r. zostało doręczone skarżącej spółce w trzydziestym drugim dniu od dnia dokonania zgłoszenia. Należy podkreślić w związku z powyższym, że bez znaczenia pozostają okoliczności podnoszone przez organ w odpowiedzi na skargę, dotyczące dołożenia należytej staranności poprzez "wysłanie postanowienia odpowiednio września"

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi sąd zważył, co następuje:

Ma rację skarżąca spółka zarzucając organowi błędne stanowisko, z którego wynikało nałożenie na zgłaszającego obowiązku uzupełnienia zgłoszenia w zakresie dotyczącym pkt. 1 i 2 postanowienia z dnia [...] kwietnia 2005 r. W stanie prawnym obowiązującym po dniu 11 lipca 2003 r. inwestor nie musi udowadniać prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, natomiast organ nie ma kompetencji do tego, aby badać prawdziwość złożonego oświadczenia w tym przedmiocie. W razie powstania po stronie organu wątpliwości w tym zakresie, powinien on zwrócić się do właściwych organów ścigania, aby zbadały te kwestię w kontekście odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Uwaga powyższa odnosi się do obydwu obowiązków nałożonych przez organ postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005r. Podkreślić należy, że w przypadku z złożenia fałszywego oświadczenia w imieniu organu osoby prawnej, do odpowiedzialności karnej zostanie pociągnięta osoba fizyczna a nie podmiot, w którego imieniu i na czyją rzecz osoba ta działa.

Sąd nie podziela natomiast stanowiska skarżącej w kwestii braku podstaw do uzupełnienia zgłoszenia w zakresie objętym pkt. 3 w/w postanowienia. Obowiązkiem organu administracji architektoniczno budowlanej jest zbadanie, czy realizacja zgłoszonego zamierzenia budowlanego odpowiada wymogom określonym w przepisach prawa. W kompetencji organu leży nałożenie na zgłaszającego obowiązku uzupełnienia zgłoszenia, celem rzetelnego wyjaśnienia kwestii zgodności z prawem zamierzonego przedsięwzięcia a także wyeliminowania sytuacji, w której na skutek realizacji zamierzenia mogłoby powstać zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia i w tym zakresie stanowisko organu uznać należy za słuszne. Ponieważ nie jest możliwe zobiektywizowanie wszystkich elementów treści zgłoszenia, ustawodawca konieczność dołączenia odpowiednich szkiców i rysunków uzależnił od charakteru inwestycji i pozostawił ocenie organu. Stwierdzić jednak należy, iż pkt. 3 postanowienia sformułowany był w pewnym zakresie niejasno, poprzez nałożenie obowiązku sprecyzowania "charakteru" projektowanego portalu, co istotnie mogło budzić wątpliwości skarżącej co do treści nałożonego obowiązku.

Nie można się zgodzić także ze stanowiskiem skarżącej, którym kwestionuje ona zasadność "rozdzielenia zgłoszenia" dokonanego w dniu 17 marca 2005 r. W tej kwestii sąd podziela w całości stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, oraz prawne uzasadnienie takiego stanowiska. W istocie bowiem każdy obiekt, którego wykonanie skarżąca zgłosiła mógł być przedmiotem odrębnego zgłoszenia. Nie było więc żadnych przeszkód, aby w stosunku do obiektów, co do których zachodziła podstawa do merytorycznego rozstrzygnięcia organ wydał decyzję o sprzeciwie, zaś co do obiektów odnośnie których uznał za konieczne wezwanie zgłaszającego do uzupełnienia zgłoszenia –prowadził postępowanie oparte na art. 30 pr. bud., w szczególności wydał postanowienie o konieczności uzupełnienia zgłoszenia. Kwestie te jednak nie wymagają szerszego omówienia z uwagi na fakt, iż zasadniczą przyczyną uwzględnienia skargi jest naruszenie przez organy przepisu art. 30 ust. 5 pr. bud. Wreszcie podkreślić należy, że organ drugiej instancji nie miał podstaw do orzekania zaskarżoną decyzją w przedmiocie postanowienia Starosty N. z dnia [...] kwietnia 2005 r.

Postanowienie wydane w oparciu o przepis art. 30 ust. 2 pr. bud. nie podlega bowiem zaskarżeniu, zatem kwestionowanie jego treści może nastąpić wyłącznie w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Skoro tak, brak było podstaw do odrębnego orzekania w przedmiocie powyższego postanowienia.

Jak wynika z powyższego zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego, a to art. 30 ust. 2 i art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. –Prawo budowlane, a naruszenie to miało wpływ na wynik postępowania.

Wobec powyższego należało w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy.