Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 603/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2019-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1, 2 i 3, art. 124b ust. 1, 2 i 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2204
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o  gospodarce nieruchomościami  - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, asesor sądowy WSA Marcin Kojło (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 listopada 2019 r. sprawy ze skargi W. S. i M. D. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności.

Wnioskiem z dnia [...] listopada 2018 r. P. S.A. z siedzibą w L., wystąpiła o wydanie - w trybie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2204 ze zm. - dalej u.g.n.), decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości położonej w obrębie geodezyjnym J., gm. T., oznaczonej numerem geodezyjnym [...] o powierzchni 1,45 ha, stanowiącej własność na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej W. S. oraz M. D., poprzez udzielenie inwestorowi - P. S.A. - zezwolenia na wejście na teren wyżej wymienionej działki w celu przeprowadzenia inwestycji celu publicznego polegającej na budowie i rozbiórce linii elektroenergetycznej średniego napięcia 15kV. W uzupełnieniu wniosku inwestor wyjaśnił, iż prace związane z inwestycją będą polegać na rozbiórce dwóch jednotorowych linii napowietrznych, budowie nowej linii napowietrznej dwutorowej oraz posadowieniu słupa linii napowietrznej. Wnioskodawca wskazał również, że po zakończeniu budowy urządzeń, ograniczeniu podlegać będzie powierzchnia działki nr [...] wynosząca 247 m2. Powierzchnia niezbędna do wykonania prac budowlanych wynosi zaś 1396 m2 - teren zajęcia uwzględnia powierzchnię niezbędną do rozbiórki linii, dojazd do miejsca wykonania prac, do posadowienia słupa i budowy linii dwutorowej, a także powierzchnię przewidzianą pod prace sprzętu oraz ludzi, co zobrazowano na załączniku mapowym. W uzasadnieniu wyjaśniono, że planowana inwestycja jest zgodna z ostateczną decyzją Burmistrza T. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] maja 2013 r. znak: [...]. Ponadto inwestor wskazał, że dotychczasowe rokowania z właścicielami nieruchomości nie przyniosły pozytywnego rezultatu.

Decyzją z dnia [...] marca 2019 r. nr [...], Starosta Powiatu B. – na podstawie art. 124 ust. 1, 2, 3, 4, 6 i 7 oraz art. 124b u.g.n. – ograniczył sposób korzystania z nieruchomości położonej w obrębie geodezyjnym J., gm. T., oznaczonej numerem geodezyjnym [...] o powierzchni 1,45 ha, dla której Sąd Rejonowy w B. IX Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...], stanowiącej własność na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej W. S. i M. D., poprzez udzielenie inwestorowi - P. S.A. z siedzibą w L. - zezwolenia na wejście na teren wyżej wymienionej działki w celu przeprowadzenia inwestycji celu publicznego polegającej na budowie nowej linii napowietrznej dwutorowej SN 15 Kv, w tym na posadowieniu słupa linii napowietrznej. Organ wskazał, że obszar zajęcia gruntu na czas przebudowy, został przedstawiony na załączniku graficznym stanowiącym integralną część przedmiotowej decyzji - kolorem czerwonym i stanowi pas o szerokości 6m oraz 20m przy słupie elektroenergetycznym, zaś obszar zajęcia gruntu po zakończeniu prac, został oznaczony na załączniku graficznym do decyzji kolorem niebieskim i stanowi pas o szerokości 3m. Jednocześnie właściciele ww. działki zostali zobowiązani do udostępnienia inwestorowi nieruchomości w celu usunięcia (rozbiórki) jednotorowej linii napowietrznej, na okres 6 miesięcy od dnia faktycznego jej zajęcia. Obszar zajęcia gruntu na czas rozbiórki został przedstawiony kolorem zielonym na załączniku graficznym stanowiącym integralną część decyzji. Inwestor został natomiast zobowiązany do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu ww. prac.

Odwołanie od decyzji Starosty złożyli M. D. i W. S., zarzucając nieprawidłowe przeprowadzenie rokowań poprzedzających złożenie wniosku. Wskazali w szczególności, że z uwagi na przesłanie przez Spółkę pisma do obojga współwłaścicieli w jednej kopercie, M. D. nie widział części korespondencji i nie w pełni brał udział w negocjacjach. Ponadto podnieśli, że przed Sądem Rejonowym w B. toczy się postępowanie o ustanowienie służebności.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...], Wojewoda P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy przedstawił zasady ograniczania sposobu korzystania

z nieruchomości wynikające z art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n. i wskazał, że uprawnienie organu administracyjnego do ograniczenia prawa właściciela ma charakter wyjątkowy. Może być realizowane tylko wówczas, gdy nie ma zgody właściciela gruntu na przeprowadzenie na jego nieruchomości niezbędnych prac związanych

z realizacją określonej inwestycji infrastrukturalnej, a negocjacje między inwestorem, a właścicielem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora (wnioskodawcy) na daną nieruchomość. Zdaniem organu, celem ustanowionego

w art. 124 ust. 3 u.g.n. obowiązku przeprowadzenia rokowań jest umożliwienie konsensualnego załatwienia sprawy między stronami. W orzecznictwie uznaje się,

że niemożność uzyskania zgody właściciela zachodzi wówczas, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Przepisy art. 124 u.g.n. nie określają formy prowadzenia rokowań, ani też sposobu ich dokumentowania.

Wojewoda wskazał, że inwestor w pismach z dnia [...] lipca 2018 r. oraz

[...] sierpnia 2018 r. określił i zaproponował właścicielom warunki zmierzające do uzyskania prawa do gruntu, w tym przedstawił propozycje cenowe. Właściciele nieruchomości uznali przedstawione warunki za niemożliwe do przyjęcia. Tym samym strony nie doszły do porozumienia. Powyższe okoliczności oznaczają spełnienie warunku przeprowadzenia negocjacji. Okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia, nie podlega weryfikacji w trybie art. 124 u.g.n. Po wszczęciu postępowania, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., organ nie ma żadnych podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego w przedmiocie przyczyn braku zgody rokujących stron. Postępowanie dowodowe prowadzone przez organ powinno sprowadzać się wyłącznie do ustalenia faktu istnienia rokowań (na podstawie oceny dokumentów z przeprowadzonych rokowań) oraz ich negatywnego wyniku, tj. braku zgody ze strony właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości.

Zdaniem organu odwoławczego w związku z tym, że przepisy art. 124 u.g.n. nie określają formy prowadzenia rokowań, ani też sposobu ich dokumentowania, trudno jest uznać, że skierowanie do stron zaproszenia do rokowań listem zwykłym lub przesłanie pisma do obu współwłaścicieli w jednej kopercie jest uchybieniem mogącym skutkować uchyleniem decyzji wydanej na podstawie tego przepisu. Wojewoda zaznaczył przy tym, że z treści pism kierowanych przez współwłaścicieli

w toku postępowania oraz z treści odwołania wynika, że oboje współwłaściciele zaznajomili się z treścią pism inwestora przesyłanych na etapie negocjacji. Negocjacje są etapem wstępnym, przed wszczęciem postępowania administracyjnego. Nie stosuje się do nich regulacji k.p.a., a więc nie można uznać, jak podnoszą odwołujący się, że strona nie w pełni brała udział w postępowaniu.

Wojewoda nie uwzględnił ponadto zarzutu, iż zaskarżona decyzja dotyczy również rozbiórki istniejącej linii elektroenergetycznej, co do której toczy się postępowanie sądowe w sprawie ustalenia służebności. Organ stwierdził w tym zakresie, że wydanie orzeczenia w sprawie o ustalenie służebności nie jest warunkiem koniecznym do wydania decyzji na podstawie art. 124 u.g.n., a więc nie może w żaden sposób wpływać na prowadzenie postępowania administracyjnego,

w tym wstrzymać jego prowadzenie lub wydanie rozstrzygnięcia w sprawie.

Organ odwoławczy nie uwzględnił wniosku odwołujących się o zwrócenie się do P. o przedstawienie całości korespondencji dotyczącej wskazanej na wstępie nieruchomości. W ocenie Wojewody, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest bowiem wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, zaś kwestia prowadzenia rokowań została właściwie udokumentowana.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożyli W. S. i M. D.. Skarżący wnieśli o "cofnięcie" decyzji organów obu instancji.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazali, że wobec znajdującej się na ich działce linii toczą się w Sądzie Rejonowym w B. postępowania przeciwko P. za bezumowne korzystanie oraz o ustanowienia służebności przesyłu. W zakończonym postępowaniu sygn. [...] Sąd Rejonowy w B. uznał, że istniejące linie energetyczne oraz urządzenia znajdujące się na działkach Skarżących są zasiedziane przez P. W związku z powyższym decyzja jest zbędna oraz kolizyjna z wyrokiem Sadu Rejonowego w B. Skarżący podnieśli ponadto, że w 2019 r. Pracownicy P. dopuścili się bezprawnego wtargnięcia pojazdami na nieruchomości rolne bez ich zgody i akceptacji na wjazd, niszczenia upraw rolnych, zaśmiecania działek oraz palenia ognisk podczas wykonywania prac polegających na budowie słupów energetycznych. Zdaniem Skarżących P. nie szanuje prawa własności właścicieli. Wydanie decyzji ograniczającej prawo własności daje zaś całkowitą przepustkę do dysponowania nieruchomościami Skarżących.

Poza tym Skarżący wskazują, że korespondencję dotyczącą negocjacji oraz wyjaśnień dotyczących w/w nieruchomości P. prowadziła kilkukrotnie za pomocą listów zwykłych adresowanych w jednej kopercie do obu współwłaścicieli, co utrudniało analizę sprawy oraz terminowość.

Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n., starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania

z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących

do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym,

a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Zezwolenia udziela Starosta, działając z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej (art. 124 ust. 2 u.g.n.).

Stosownie do treści art. 124 ust. 3 u.g.n., udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki warunkujące możliwość zastosowania ograniczenia wynikającego z art. 124 ust. 1 u.g.n.

Orzeczone przez organy ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości Skarżących jest zgodne z ostateczną decyzją Burmistrza T. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] maja 2013 r., w której określono zakres inwestycji celu publicznego polegającej na budowie i rozbiórce napowietrznych linii elektroenergetycznych średniego napięcia, przewidzianej do realizacji, między innymi na działce Skarżących o nr [...]. Ta kwestia nie jest sporna.

Wniosek inwestora obejmował przy tym budowę nowej linii napowietrznej dwutorowej oraz posadowieniu słupa linii napowietrznej, tym samym dotyczy zakładania i przeprowadzenia na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej – których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Tej okoliczności Skarżący również nie kwestionują.

Nie ulega również wątpliwości, że Skarżący nie wyrazili zgody na przeprowadzenie przez ich nieruchomość planowanych przez P. robót (k. 43 akt sądowych).

Ziściła się ponadto sporna między stronami przesłanka z art. 124 ust. 3 u.g.n., tzn. wnioskodawca udokumentował przeprowadzone w sprawie rokowania, które nie doprowadziły do wyrażenia przez Skarżących zgody na zrealizowanie planowanej przez P. inwestycji.

W ocenie Sądu, organy trafnie wskazały, że przepisy u.g.n. nie określają formy prowadzenia rokowań, ani też sposobu ich dokumentowania. Ocenie nie podlegają w tym przypadku warunki negocjacji, proponowana kwota odszkodowania ani okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2016 r. sygn. I OSK 179/15, dostępny

w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań jako przesłanka wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Zatem rokowania mogą być zakończone w dowolnym czasie, chociażby w przypadku, gdy w ocenie którejkolwiek ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2016 r. sygn. I OSK 2433/15 oraz z dnia 7 września 2016 r. sygn. I OSK 87/16, dostępne w CBOSA).

Z materiału dowodowego sprawy, że spółka P. podejmowała działania

w celu zawarcia ze Skarżącymi porozumienia w zakresie zgody na wykonanie prac związanych z przedmiotową inwestycją na ich nieruchomości. P. proponowało ustanowienie służebności przesyłu i jednorazowe odszkodowanie. Skarżący tych warunków nie przyjęli i nie mają znaczenia powody, dla których odstąpili od zawarcia porozumienia. Bez znaczenia są również podnoszone w skardze okoliczności, że korespondencję dotyczącą negocjacji P. prowadziła kilkukrotnie za pomocą listów zwykłych adresowanych w jednej kopercie do obu współwłaścicieli. Z akt sprawy wynika, że korespondencja ta została wysłana za potwierdzeniem odbioru i w obu przypadkach została doręczona Skarżącym (k. 5 i 10 akt organu I instancji).

W jednym przypadku Skarżący negatywnie zareagowali na propozycje P. (pismo

W. S. z dnia [...] sierpnia 2018 r. – k. 4 akt adm.). W drugim przypadku pozostawili pismo P. bez odpowiedzi. Powyższe uprawniało P. do wystąpienia z wnioskiem o wydanie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, zaś organy miały podstawy do wydania decyzji w tym przedmiocie.

Nie można zgodzić się ze Skarżącymi, że rokowania były pozorne.

Wada w postaci pozorności rokowań występuje wtedy, gdy przykładowo są one obiektywnie prowadzone przez inicjatora w złej wierze, nakreślone przez podmiot przeprowadzający rokowania terminy nie mogą być uznane za rozsądne dla racjonalnego rozważenia propozycji, pisma związane z rokowaniami nie były doręczane na właściwy adres lub do właściwych osób, podmiot prowadzący rokowania świadomie wprowadza w błąd właścicieli lub użytkowników wieczystych danej nieruchomości, przedkładane propozycje przez podmiot przeprowadzający rokowania są obiektywnie niemożliwe do przyjęcia lub tego rodzaju, że mają

w oczywistym zamierzeniu doprowadzić do ich odrzucenia, a także gdy podmiot prowadzący rokowania zbywa milczeniem terminowe, konkretne i obiektywnie rozsądne propozycje podmiotów, z którymi przeprowadza rokowania (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2017 r. sygn. I OSK 2668/15

i z dnia 28 marca 2019 r. sygn. I OSK 1412/17, oba dostępne w CBOSA).

W świetle akt sprawy brak jest podstaw do uznania, że postępowanie P.

w zakresie prowadzonych rokowań miało cechy pozorności i że rokowania prowadzone były przez P. w złej wierze. Terminy na rozpatrzenie propozycji P. były rozsądne dla racjonalnego rozważenia propozycji, pisma związane

z rokowaniami doręczano na właściwy adres i do właściwych osób, podmiot prowadzący rokowania przekazał właścicielom rzetelną informację, przedłożona przez inwestora propozycja obiektywnie nie była niemożliwą do przyjęcia lub tego rodzaju, że miałaby już w zamierzeniu doprowadzić do jej odrzucenia. Spółka proponowała Skarżącym wysokość wynagrodzenia za ustanowienie ograniczonego prawa rzeczowego ze wskazaniem sposobu jej ustalenia. Dodać przy tym trzeba, że w aktach brak jest jakiejkolwiek kontrpropozycji Skarżących względem oferty zaproponowanej przez P.

Wobec powyższego należy uznać, że spełnione zostały wszystkie ustawowe przesłanki pozwalające na ograniczenie – w drodze decyzji – sposobu korzystania

z nieruchomości Skarżących. Wyjaśnić trzeba Skarżącym, że ograniczenie ich uprawnień właścicielskich ma wyjątkowy charakter i wiąże się z realizację celu publicznego – realizowanego w interesie społecznym i mającej służyć ogółowi – wynikającego z decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w sytuacji, gdy osiągnięcie tego celu stało się niemożliwe w drodze ugody z właścicielem nieruchomości. Dodać również należy, że jeżeli założenie lub przeprowadzenie ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w art. 124 ust. 1, uniemożliwia właścicielowi dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel ten może żądać, aby odpowiednio starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, lub występujący z wnioskiem o zezwolenie, o którym mowa

w art. 124 ust. 2, nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze umowy, własność albo użytkowanie wieczyste nieruchomości (zob. art. 124 ust. 5 u.g.n.). Poza tym, jak wynika z treści art. 124 ust. 4 u.g.n., na występującym o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w art. 124 ust. 1. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4 u.g.n.

Zdaniem Sądu prawidłowe jest również rozstrzygnięcie organów w zakresie zobowiązania Skarżących do udostępnienia inwestorowi nieruchomości w celu usunięcia (rozbiórki) jednotorowej linii napowietrznej.

W myśl art. 124b ust. 1 u.g.n., starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji zobowiązuje właściciela, użytkownika wieczystego lub osobę, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych

z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów drenażowych, przewodów

i urządzeń, nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów

i urządzeń, a także usuwaniem z gruntu tych ciągów, przewodów, urządzeń

i obiektów, jeżeli właściciel, użytkownik wieczysty lub osoba, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości nie wyraża na to zgody. Decyzja o zobowiązaniu do udostępniania nieruchomości może być także wydana w celu zapewnienia dojazdu umożliwiającego wykonanie czynności.

Decyzję, o której mowa w ust. 1, wydaje się z urzędu albo na wniosek podmiotu zobowiązanego do wykonania czynności, o których mowa w ust. 1 (art. 124b ust. 2 u.g.n.).

Stosownie do art. 124b ust. 3 u.g.n., obowiązek udostępnienia nieruchomości może być ustanowiony na czas nie dłuższy niż 6 miesięcy.

Z treści tego przepisu wynikają następujące warunki dopuszczalności wydania decyzji: wykazanie braku zgody Skarżących na udostępnienie nieruchomości inwestorowi oraz wykazanie okoliczności dotyczących celu jej zajęcia. Warunki te ziściły się w sprawie.

Zdaniem Sądu, wymóg braku uzyskania zgody Skarżących został spełniony

i udokumentowany. Potwierdzają to opisane już wyżej rokowania, które nie zakończyły się porozumieniem.

Jako cel zajęcia nieruchomości inwestor wskazał zaś rozbiórkę jednotorowej linii napowietrznej, co jest niezbędne do wykonania nowej dwutorowej linii średniego napięcia. Udostępnienie nieruchomości wiąże się zatem usuwaniem z gruntu przewodów, urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej.

W związku z powyższym nie budzi wątpliwości prawidłowość decyzji zobowiązującej Skarżących do udostępnienia inwestorowi nieruchomości w celu usunięcia (rozbiórki) jednotorowej linii napowietrznej, na okres 6 miesięcy od dnia faktycznego jej zajęcia.

Jednocześnie wyjaśnić trzeba Skarżącym, że za udostępnienie nieruchomości oraz szkody powstałe na skutek czynności, o których mowa w art. 124b ust. 1, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub osobą, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości a podmiotem, któremu udostępniono nieruchomość. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie w terminie 30 dni, licząc od dnia, w którym upłynął termin udostępnienia nieruchomości, określony w decyzji, o której mowa w ust. 1, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej wszczyna postępowanie

w sprawie ustalenia odszkodowania.

Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że organ w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa wydał decyzję ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości (zezwolenie wnioskodawcy na wejście na teren nieruchomości Skarżących w celu przeprowadzenia inwestycji celu publicznego polegającej na budowie nowej linii napowietrznej dwutorowej) i jednocześnie udostępniającą nieruchomość Skarżących celem usunięcia (rozbiórki) jednotorowej linii napowietrznej, na okres 6 miesięcy od dnia faktycznego jej zajęcia.

Zdaniem Sądu wpływu na rozstrzygnięcie nie mają sprawy sądowe

o ustanowienie służebności przesyłu oraz o odszkodowanie za bezumowne korzystanie z nieruchomości. Tyczą się one wprawdzie również przedmiotowej nieruchomości, ale w zakresie istniejącej aktualnie sieci planowanej do usunięcia/rozbiórki.

W obu przypadkach wpływu na treść decyzji nie mogły mieć argumenty wskazujące na bezprawne wtargnięcia przez pracowników P. na inne nieruchomości Skarżących bez ich zgody i wyrządzanie na nich szkód. Z tego tytułu Skarżący mogą dochodzić odszkodowania w trybie cywilnym.

W tym stanie rzeczy, jako że zaskarżona decyzja i poprzedzająca jej wydanie decyzja Starosty odpowiadają prawu, Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie

art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.).