Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 563/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 1, ust.12 i ust. 13
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 10 grudnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska ( spr.) Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Tomasz Świstak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi AW na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie reklamy bez zezwolenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Zarząd Dróg Miejskich decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 40 ust. 1, ust.12 i ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz. U. nr 19, poz. 115 ze zm.), § 14 ust. 1 uchwały nr XLV/469/IV/ 2004 Rady Miasta Poznania z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych w granicach administracyjnych miasta Poznania ( Dziennik Urz. Województwa Wielkopolskiego z 2004 r. Nr 101) nałożył na AW karę pieniężną w wysokości 550,00 zł za zajęcie pasa drogowego ul. [...], poprzez umieszczenie reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi.

Kara pieniężna została naliczona za okres od dnia wszczęcia postępowania tj. od dnia 13 lipca 2012 r. do dnia wykonania ostatniego zdjęcia potwierdzającego obecność reklamy w pasie drogowym tj. do dnia 17 lipca 2012 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że w wyniku przeprowadzonej kontroli w dniu 13 lipca 2012 r. stwierdzono zajęcie pasa drogowego ul. Dąbrowskiego, będącej drogą krajową, pod reklamę umieszczoną na przyczepie, bez wymaganego zezwolenia. Ustalono na podstawie informacji z Urzędu Miasta wydział komunikacji, że przedmiotowa przyczepa, na której umieszczona jest reklama o powierzchni 4, 40 m2 stanowi własność AW. Pomiary wykonano odbiornikiem GPS marki Topcon o numerze fabrycznym 596-01890, posiadającym świadectwo instrumentu z dnia 16 lutego 2012 r. oraz dalmierzem laserowym Hilti PD 42 o numerze seryjnym 161110163, posiadającym świadectwo wzorcowania z dnia 22 lutego 2012 roku. W dniu 17 lipca 2012 r. odbyła się kolejna kontrola w terenie, która potwierdziła obecność reklamy w pasie drogowym. W trakcie oględzin w dniu 7 sierpnia 2012 r. stwierdzono usunięcie reklamy z pasa drogowego.

W odwołaniu od decyzji AW wyjaśnił, że przyczepa nie została wystawiona w celach reklamowych, lecz została przekazana przez niego do naprawy MK

Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] , wydaną na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych ( Dz. U. nr 79, poz. 856 z 2001 r. ze zm.) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że konsekwencją zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia jest kara pieniężna nakładana przez zarządcę drogi w trybie art. 40 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że przedmiotowa reklama znajdowała się na ww. terenie przez cały okres objęty decyzją organu I instancji. Z dokumentacji fotograficznej wynika, że przyczepa została umieszczona w pasie drogowym ul. Dąbrowskiego i nie była przemieszczana w tym okresie.

AW w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie art. 40 ust. 1, ust. 12 i ust. 13 ustawy o drogach publicznych poprzez przyjęcie, że w dniach od 21 do 28 czerwca 2012 r. nastąpiło bezprawne zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie reklamy; naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez błędne zastosowanie art. 77 § 1 k.p.a., tj. brak dostatecznego udokumentowania faktu postoju pojazdu zawierającego reklamę w dniach od 23 czerwca do 28 czerwca 2012 r., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem spowodowało zwiększenie nałożonej kary; naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez błędne zastosowanie art. 10 § 1 zd. 2 kpa, tj. naruszenie terminu do możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje :

Skarga nie jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 40 ust. 1, ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t.jedn. Dz.U. 2007, Nr 19, poz. 115 ze zm.) zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Jak wynika zaś z ust. 12 art. 40 ustawy, za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10 - krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6 art. 40. Opłatę za umieszczenie w pasie drogowym reklamy ( art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy) ustala się, jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego (art. 40 ust. 6).

Reklamą, jak wynika z art. 4 pkt 23 ustawy jest nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę.

W rozpatrywanej sprawie obiektem, który umieszczono bez zezwolenia w pasie drogowym ulicy D. w Poznaniu, stanowiącej drogę krajową, była reklama o powierzchni 4, 40 m², zamocowana do przyczepy samochodowej, stanowiącej własność AW. Wbrew zarzutom skarżącego, nie może budzić wątpliwości, że umieszczona, w formie przedstawionej w dokumentacji fotograficznej sprawy, na przyczepie informacja o treści " wynajem www. smochowicepub.pl", zajmująca pas drogowy, umieszczona w widocznym miejscu, przy ruchliwej ulicy, stanowiła dla potencjalnych odbiorców informację o rodzaju działalności gospodarczej i miejscu jej wykonywania, niewątpliwie zatem była reklamą w rozumieniu wskazanego wyżej przepisu.

Nie było okolicznością podnoszoną ani kwestionowaną w sprawie, kto jest właścicielem reklamy umieszczonej na przyczepie skarżącego. Nie było również sporne to, że osobą, która umieściła przyczepę z reklamą w pasie drogowym był AW

W takiej sytuacji, organy prawidłowo karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego nałożyły na skarżącego, będącego właścicielem przyczepy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego - sygn. akt II GSK 832/08, II GSK 693/10, II GSK 695/10, II GSK 698/10)

Niewątpliwym w sprawie było również to, że na zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim przedmiotowej reklamy (przyczepy z reklamą) nie została udzielona zgoda zarządcy drogi, a tym samym, również wbrew zarzutom podnoszonym przez skarżącego, zajęcie pasa drogowego było samowolne i wyczerpywało znamiona określone w art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy.

Jednocześnie, należy wskazać, że zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, w świetle wskazanych wyżej przepisów, podlega karze bez względu na przyczynę takiego stanu rzeczy. Nie mogą mieć zatem wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie

zarzuty skarżącego, że przyczepę z reklamą pozostawił w pasie drogowym w celu jej naprawy i że w sprawie wykazano, że pozostawała ona w pasie drogowym jedynie 13 i 17 lipca 2012 r. W ocenie Sądu, w okolicznościach ustalonych w sprawie, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, twierdzenie skarżącego, że przyczyną pozostawienia przyczepy z reklamą przy ulicy D.była koniczność jej naprawy, organy słusznie uznały za niewiarygodne. Tym bardziej, że podobna sytuacja miała miejsce kilkanaście dni wcześniej, kiedy to AW również pozostawił przyczepę z tą samą reklamą, przy ulicy D. ( sprawa o syg. akt IISA/Po 562/13) podobnie wyjaśniając, że przyczepę pozostawił w celu jej naprawy.

Ponadto, nawet gdyby uznać, że istocie skarżący zamierzał naprawić przyczepę, to

z oświadczenia M., przedłożonego do sprawy przez skarżącego, wynika, że zanim dokonał prac naprawczych przyczepy przywiezionej przez skarżącego w dniu 13 lipca, stała ona kilka dni przy D.. Okoliczności te zatem, jak i materiał dowodowy w postaci protokołów kontroli pasa drogowego i dokumentacji fotograficznej, pozwalały uznać, że reklama umieszczona była w pasie drogowym w dniach od 13 do 17 lipca 2012 r. W skardze AW błędnie wskazał okres umieszczenia reklamy w pasie drogowym od 23 czerwca do 28 czerwca 2012 r.

Odnośnie podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a , zauważyć należy, że organ I instancji przed wydaniem decyzji zawiadomił skarżącego o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wprawdzie, decyzję organ I instancji wydal 2 dni przed upływem terminu udzielonego skarżącemu w zawiadomieniu z dnia 10 września 2012 r., jednakże, zdaniem Sądu, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, uchybienie to pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. Skuteczność zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. uzależniona jest od wykazania przez podnoszącego go, że uchybienie organu pozbawiło go możliwości dokonania konkretnej czynności, a taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Ani w odwołaniu, ani w toku postępowania przed organem odwoławczym, skarżący nie podniósł żadnych nowych okoliczności, które miałyby wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Wprawdzie, do odwołania wniesionego od decyzji organu I instancji skarżący dołączył oświadczenie MK, jednak okoliczności wynikające z tego oświadczenia znane były organowi I instancji, bowiem skarżący powoływał się na nie w piśmie procesowym z dnia 17 sierpnia 2012 r.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia przepisów prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu, zatem na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ) skargę oddalił.