Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 421/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, 13 ust. 2a i ust. 4 pkt 3, art. 18 ust. 2, art. 22
journal: Dz.U. 2018 poz 2134
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 119 pkt 2, art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a) i c)
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 30 września 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 września 2020 roku sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...], nr [...]. a.tp


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. Z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) - w skrócie: "k.p.a." - oraz art. 1, art. 2, art. 4, art. 5, ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2134) – zwanej dalej: "p.p.w.d." - utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...]., nr [...], odmawiającą P. K. świadczenia wychowawczego prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko V. K. w okresie od 1 stycznia 2020 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji organu I instancji P. K. wskazał, że od maja 2019 r. córka V. K. przebywa u niego na stałe i to on ponosi wszystkie wydatki związane z wychowaniem i utrzymaniem córki. Podkreśla, że córka przebywa u niego za zgodą matki dziecka. Obecnie jest w trakcie załatwiania formalności z tym związanych. Matka dziecka M. D. złożyła oświadczenie potwierdzające powyższe okoliczności.

W dniu 16 marca 2020 r. wpłynęło uzupełnienie odwołania, w którym P. K. załączył sporządzony 1 kwietnia 2019 r. pozew o uchylenie obowiązku alimentacyjnego wraz z pozwem o zasądzenie alimentów oraz sporządzony 1 kwietnia 2019 r. pozew o zmianę postanowienia w przedmiocie miejsca zamieszkania małoletniego dziecka wraz z wnioskiem o zmianę zakresu ugody w zakresie uregulowania kontaktów z dzieckiem, które zostały złożone w Sądzie Rejonowym dla Łodzi Widzewa w Łodzi 9 marca 2020 r.

Kolegium wyjaśniło zasady nabywania prawa do świadczenia wychowawczego oraz zasady jego ustalania, przyznawania i wypłacania, a następnie wskazało, że P. K. w dniu 28 stycznia 2020 r. złożył wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko V. K.. W aktach sprawy znajdują się:

1) postanowienie Sądu Rejonowego w Łodzi Widzew z dnia 13 sierpnia 2013r. o sygn. akt VI Nsm 56/13 Sądu zgodnie, z którym miejscem zamieszkania małoletniej V. K. jest każdorazowo miejsce zamieszkania matki – M. D. (wcześniej R.);

2) pismo z dnia 15 stycznia 2020 r. w którym M. D. wyraża zgodę na

zameldowanie córki – Vi. Kł. pod adresem w Ł. przy ul. A 14 m. 44 w miejscu zamieszkania ojca – P. K.;

3) zaświadczenie znak [...] o zameldowaniu na pobyt stały od 23 stycznia 2020 r. V. K. pod adresem w Ł. przy ul. A 14 m. 44 w miejscu zameldowania ojca – P. K.;

4) oświadczenie z dnia 28 stycznia 2020r. w którym M. D. zrzeka się

świadczenia wychowawczego na rzecz P. K. od 1 lutego 2020 r.;

5) decyzja Prezydenta Miasta Ł. z [...]r., nr [...], orzekająca o zmianie prawa do świadczenia wychowawczego przyznanego M. D. informacją z [...]r., nr [...], w części dotyczącej dziecka V. K. w ten sposób, że informuje o przyznaniu świadczenie wychowawczego na dziecko V. K. na okres od 1 października 2019 r. do 31 stycznia 2020 r.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, że to rodzice mają obowiązek regulowania sytuacji prawnej dziecka. Skoro sądownie zostało ustalone miejsce zamieszkania dziecka to rodzice w przypadku zmiany miejsca zamieszkania dziecka winni podjąć niezwłocznie kroki w celu w uregulowania tego sądownie. Wnioskodawca twierdzi, w odwołaniu, że od maja 2019 r. dziecko zamieszkuje u niego po czym sporządza pozwy z datą 1 kwietnia 2019 r. po czym składa je w kancelarii Sądu Rejonowego dla Łodzi Widzewa w Łodzi dopiero 9 marca 2020 r.

W ocenie organu II instancji miejsce zameldowania na pobyt stały małoletniej V. K. pozostaje bez wypływu na prawo do świadczenia wychowawczego bowiem zameldowanie nie jest tożsame z miejscem zamieszkania, a takim terminem posługuje się ustawodawca w ustawie o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. W postępowaniu u ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego dokumentem potwierdzającym miejsce zamieszkania jest postanowienie Sądu Rejonowego w Łodzi Widzew z 13 sierpnia 2013 r., sygn. Akt VI Nsm 56/13. Zgodnie bowiem z treścią art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 1460 ze zm.) orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Pogląd powyższy pozostaje w zgodzie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 22 stycznia 2019 r., o sygn. akt IV SA/Gl 1013/18, w którym sad stwierdził cyt: "organy administracji publicznej, realizujące zadania w zakresie świadczenia wychowawczego nie są uprawnione do badania, w jaki sposób w danym przypadku jest faktycznie sprawowana opieka nad dzieckiem przez jego rodziców. Zagadnienia związane ze sprawowaniem opieki nad małoletnimi dziećmi i uregulowaniem kontaktów pomiędzy rodzicami i dziećmi są bowiem sprawami cywilnymi, rozpatrywanymi w oparciu o przepisy prawa rodzinnego i opiekuńczego. Rozpatrywanie tego rodzaju spraw należy zatem do właściwości sądu powszechnego".

Mając powyższe na względzie Kolegium stwierdziło, że organ zasadnie odmówił wnioskodawcy ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko V. K. bowiem zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w Łodzi Widzew z 13 sierpnia 2013 r., sygn. Akt VI Nsm 56/13 miejscem zamieszkania dziecka jest każdorazowo miejsce zamieszkania matki – M. D. (wcześniej R.).

Organ II instancji podkreślił również, że przyznanie świadczeń w oparciu o normy zawarte w ustawie o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci nie jest pozostawione uznaniu organów administracji, a wyłącznie uzależnione jest od spełnienia przesłanek określonych w tejże ustawie. Ustawodawca wyraźnie określił warunki przyznania prawa do świadczenia wychowawczego oraz zasady jego wypłaty. Normy prawne zawarte w powołanej powyżej ustawie są normami bezwzględnie obowiązującymi i organ administracji nie może stosować ich inaczej, niż to wynika wprost z ich literalnego brzmienia.

Na ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył P. K., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w szczególności pominięciu okoliczności wynikających z oświadczenia M. D. z 2 marca 2020 r.;

- art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w sprawie powstało zagadnienie wstępne - organ był zobligowany do zastosowania dyspozycji, wynikającej z tego przepisu;

- art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na nienależytym uzasadnieniu skarżonego aktu, poprzez zawarcie w jego treści zbyt ogólnych stwierdzeń, w konsekwencji niewyjaśnieniu zasadności przesłanek, którymi kierował się organ wydając krzywdzącą dla skarżącego decyzję, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa;

- art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, mimo iż decyzja ta wydana została zarówno z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej, jak i również prawa materialnego.

Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

- art 26 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 1145 ze zm.), poprzez jego niezastosowanie w sprawie;

- art. 4 p.p.w.d. poprzez nieprzyznanie świadczenia wychowawczego skarżącemu, pomimo że zaistniały ku temu ustawowe przesłanki.

Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi.

Do pisma z 30 lipca 2020 r., P. K. załączył kopię postanowienia Sądu Rejonowego dla Łodzi Widzewa w Łodzi V Wydział Rodzinny i Nieletnich z 2 lipca 2020 r., sygn. akt VNsm 467/20, na mocy którego zmieniono postanowienie Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi z 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt VI Nsm 56/13 i ustalono, że miejscem zamieszkania małoletniej V. K. K. będzie każdorazowe miejsce zamieszkania jej ojca Pi. K..

Z kolei pismem z 27 sierpnia 2020 r. skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.

O rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym wniósł także organ administracji pismem z 28 sierpnia 2020 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, sąd uznał, że zaskarżona decyzja naruszają prawo w stopniu, który uzasadnia jej uchylenie.

Na wstępnie należy dodatkowo wskazać, że zgodnie z art. 119 pkt 2 oraz art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt sprawy obie strony zgłosiły wniosek o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to, czy fakt wspólnego zamieszkiwania ze skarżącym jego córki V. K. jest wystarczającą przesłanką do uzyskania prawa do świadczenia wychowawczego. W ocenie organów administracji do uzyskania przez skarżącego wnioskowanego świadczenia niezbędne jest uzyskanie odpowiedniego orzeczenia sądu rodzinnego, ustalającego, że miejsce zamieszkania V. K. jest każdorazowe miejsce zamieszkania jej ojca – skarżącego.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 p.p.w.d. celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych.

Natomiast art. 4 ust. 2 pkt 1 p.p.w.d. stanowi, że świadczenie wychowawcze przysługuje m.in. matce albo ojcu, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu matki albo ojca, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 2a.

Z powołanego przepisu jednoznacznie wynika, że ustawodawca uzależnił przyznanie świadczenia wychowawczego od faktu utrzymywania dziecka i wspólnego z nim zamieszkiwania. Jest to bowiem usprawiedliwione celem omawianego świadczenia. Z tego wniosek, że organ administracji ma przede wszystkim ocenić, jak wygląda sytuacja w danej rodzinie, czy wnioskujący o świadczenie rodzic faktycznie zamieszkuje razem z dzieckiem i w związku z tym ponosi wydatki związane z jego wychowywaniem.

Jedną z podstawowych okoliczności dowodowych w postępowaniu o przyznanie świadczenia wychowawczego jest oświadczenie wnioskodawcy. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 2a p.p.w.d. informacje przedstawione we wniosku składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli odpowiedniej treści. Z kolei z ust. 4 pkt 3 powołanego artykułu do wniosku o przyznanie świadczenia wychowawczego dołącza się odpowiednio zaświadczenia lub oświadczenia oraz dowody niezbędne do ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego:

a) zaświadczenie sądu opiekuńczego lub ośrodka adopcyjnego o prowadzonym postępowaniu sądowym w sprawie o przysposobienie dziecka;

b) prawomocne orzeczenie sądu orzekające rozwód lub separację;

c) orzeczenie sądu opiekuńczego o ustaleniu opiekuna prawnego dziecka;

d) inne dokumenty, w tym oświadczenia, potwierdzające spełnianie warunków do przyznania lub ustalenia wysokości świadczenia wychowawczego będącego przedmiotem wniosku.

Z powyższego wynika, że odpowiednie orzeczenie sądu powszechnego jest wymagane tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy o świadczenie wychowawcze wnioskuje: 1. opiekun faktyczny dziecka (na potwierdzenie przysposobienia dziecka lub wszczęcia w tym przedmiocie postępowania sądowego); 2. rodzic dziecka, który sprawuje nad nim opiekę naprzemienną (na potwierdzenie sprawowania opieki naprzemiennej w rozumieniu art. 5 ust. 2a p.p.w.d.); 3. opiekun prawny dziecka (na potwierdzenie objęcia dziecka opieką prawną). W pozostałych przypadkach orzeczenie sądu nie jest niezbędne do przyznania prawa do świadczenia wychowawczego, chyba że potrzeba jego złożenia wynika z okoliczności konkretnej sprawy, a w szczególności jeżeli organ ma zastrzeżenia co do wiarygodności złożonych oświadczeń.

Jeżeli natomiast stan faktyczny sprawy nie budzi żadnych wątpliwości i zostaną spełnione ustawowe przesłanki organ powinien uwzględnić wniosek i przyznać świadczenie.

Jak wynika z akt sprawy w postępowaniu o przyznanie świadczenia wychowawczego złożono m.in.:

1. pismo z 15 stycznia 2020 r. w którym M. D. wyraża zgodę na

zameldowanie córki – V. K. pod adresem w Ł. przy ul. A 14 m. 44 w miejscu zamieszkania ojca – P. K.;

2) zaświadczenie znak [...] o zameldowaniu na pobyt stały od 23 stycznia 2020 r. V. K. pod adresem w Ł. przy ul. A 14 m. 44 w miejscu zameldowania ojca – P. K.;

3) oświadczenie z 28 stycznia 2020 r. w którym M. D. zrzeka się

świadczenia wychowawczego na rzecz Pi. K. od 1 lutego 2020 r.;

4) decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...]r., nr [...], orzekająca o zmianie prawa do świadczenia wychowawczego przyznanego M. D. informacją z [...]., nr [...], w części dotyczącej dziecka V. K. w ten sposób, że informuje o przyznaniu świadczenie wychowawczego na dziecko V. K. na okres od 1 października 2019 r. do 31 stycznia 2020 r.

W ocenie Sądu powyższe dokumenty jednoznacznie świadczą o tym, że na dzień złożenia wniosku o przyznanie świadczenia wychowawczego skarżący zamieszkuje ze swoją córką V. K.. Nie sprzeciwia się temu postanowienie Sądu Rejonowego w Łodzi Widzew z 13 sierpnia 2013 r., sygn. Akt VI Nsm 56/13 miejscem zamieszkania dziecka jest każdorazowo miejsce zamieszkania matki – M. D., bowiem ewidentnie doszło do faktycznej zmiany miejsca zamieszkania dziecka, co przyznają oboje z rodziców. Skarżący spełnia zatem ustawową przesłankę, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 p.p.w.d. Wskazane dokumenty nie budzą jakichkolwiek wątpliwości, a w szczególności nie zachodzi niebezpieczeństwo, że dojdzie do nieuprawnionej wypłaty świadczenia. Tym samym żądanie przez organy administracji uzyskania przez skarżącego orzeczenia sądu rodzinnego o zmianie ustalenia miejsca zamieszkania V. K. w miejscu każdorazowego zamieszkania P. K. nie było uzasadnione.

Pamiętać przy tym należy, że organy administracji mają obowiązek prowadzić postępowania z poszanowaniem zasad określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ponadto w myśl art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ administracji publicznej ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.).

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że organy administracji w sposób nieuprawniony pominęły dowody znajdujące się w aktach sprawy i tym samym nie dały wiary oświadczeniom skarżącego o wspólnym zamieszkiwaniu razem z córką, na którą ubiega się o przyznanie świadczenia wychowawczego. Błędna ocena materiału dowodowego doprowadziła natomiast do wadliwego uznania, że skarżący nie spełnia ustawowego warunku, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 p.p.w.d.

W tym miejscu wskazać jednak należy, że matka V. K., która miała przyznane świadczenie wychowawcze na ww. dziecko na okres świadczeniowy od 1 października 2019 r. do 31 maja 2021 r., zrezygnowała z tego świadczenia i od 1 lutego 2020 r., zgodnie z powołaną wyżej decyzją Prezydenta Miasta Ł. z [...]r., M. D. nie pobiera już świadczenia wychowawczego na V. K.. Oświadczenie M. D. zostało złożone 28 stycznia 2020 r. i tego samego dnia skarżący złożył swój wniosek o przyznanie świadczenia wychowawczego na dziecko V. K.. Zgodnie z art. 18 ust. 2 p.p.w.d. prawo do świadczenia wychowawczego ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu, o którym mowa w ust. 1, nie wcześniej niż od dnia odpowiednio urodzenia się dziecka, objęcia dziecka opieką, przysposobienia dziecka lub umieszczenia dziecka w domu pomocy społecznej. Stosownie natomiast art. 22 p.p.w.d., zgodnie z którym w przypadku zbiegu prawa rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka do świadczenia wychowawczego, świadczenie to wypłaca się temu z rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. Jeżeli opieka nad dzieckiem sprawowana jest równocześnie przez oboje rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, świadczenie wychowawcze wypłaca się temu, kto pierwszy złoży wniosek. W przypadku gdy po złożeniu wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego przez rodzica, opiekuna prawnego dziecka lub opiekuna faktycznego dziecka drugi rodzic, opiekun prawny dziecka lub opiekun faktyczny dziecka złoży wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego w związku z opieką nad tym samym dzieckiem, organ właściwy ustala kto sprawuje opiekę i w tym celu może zwrócić się do kierownika ośrodka pomocy społecznej o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w celu ustalenia osoby sprawującej opiekę nad dzieckiem. Przepisy art. 15 ust. 2 i 3 stosuje się.

Z powyższego wynika, że w związku ze zbiegiem prawa do świadczenia wychowawczego obojga rodziców V. K. w styczniu 2020 r., zgodnie z regułą wskazaną w ww. art. 22 p.p.w.d., skarżący jest uprawniony do uzyskania tego świadczenia dopiero od lutego 2020 r.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Ponownie rozpatrując sprawę organ administracji uwzględni zawarte wyżej wskazania i dokona należytej oceny materiału dowodowego, w tym złożone w toku postępowania oświadczenia o wspólnym zamieszkiwaniu P. K. i jego córki V. K.. Organ będzie miał także na uwadze, że skarżący uzyskał orzeczenie sądu rodzinnego ustalające miejsce zamieszkania V. K., niemniej jednak data uzyskania powyższego orzeczenia sądu powszechnego nie ma wpływu na datę spełnienia przez skarżącego przesłanek do uzyskania świadczenia wychowawczego, a więc organ winien rozważyć przyznanie skarżącemu świadczenia od lutego 2020 r.

B.A.