Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 123/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-06-02 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek o przyznanie prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego w kwestii wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi postanawia oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy.


UZASADNIENIE

W odpowiedzi na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia

16 stycznia 2014 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia

[...] r., nr [...] A. F. działająca w imieniu skarżącej Spółki nadesłała pismo z dnia 19 lutego 2014 r. wnosząc o zwolnienie od wpisu od skargi. W uzasadnieniu wskazano, że w chwili obecnej skarżąca Spółka znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej z uwagi na ogłoszenie przez Sąd Rejonowy w C. jej upadłości z możliwością zawarcia układu, a dodatkowo prowadzi ona liczne postępowania przed sądami powszechnymi przeciwko między innymi "B" w M. oraz "C" w W. o zapłatę należnych jej kwot. Dodatkowo strona podniosła, że Spółka złożyła w tutejszym Sądzie dziesięć skarg, których opłacenie wiązałoby się z wydatkiem w wysokości 2 000,00 zł (dwa tysiące złotych). Do pisma dołączono postanowienie Sądu Rejonowego w C. z dnia [...]r., sygn. akt [...] o ogłoszeniu upadłości z możliwością zawarcia układu, a także kopie czterech postanowień wydanych przez sądy powszechne, na podstawie których skarżąca Spółka została zwolniona od ponoszenia kosztów opłat sądowych od pozwów w tych postępowaniach. Jednocześnie nadesłano urzędowy formularz PPPr, w którym co prawda strona wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych w całości, jednak w uzasadnieniu (pkt 5 formularza) zwróciła się o "zwolnienie skarżącego z obowiązku uiszczenia wpisu od skargi". Wnioskodawca przedstawiając swoją sytuację finansową podał, że kapitał zakładowy Spółki wynosi 16 888,00 zł, posiada ona środki trwałe o wartości 619 686,24 zł, a poniesiona w ostatnim roku obrotowym strata ukształtowała się na poziomie 1 821 853,63 zł. Dodatkowo złożono oświadczenie o stanie środków pieniężnych zgromadzonych w kasie Spółki na dzień 31 stycznia 2014 r. w kwocie 676,35 zł.

Rozpatrując złożony wniosek Referendarz sądowy wezwaniem z dnia 5 marca 2014 r. zobowiązał stronę do uprawdopodobnienia okoliczności podniesionych we wniosku poprzez nadesłanie w terminie 7 dni sprawozdania finansowego za 2013 r. oraz wykazu należności na dzień 31 grudnia 2013 r. wraz z podaniem wysokości odpisów aktualizujących te należności oraz terminów ich wymagalności. Następnie, po bezskutecznym upływie powyższego terminu, postanowieniem z dnia 3 kwietnia

2014 r. Referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącej Spółki o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu podniósł on, że strona skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że jej sytuacja materialna uniemożliwia poniesienie kosztów postępowania, a sam fakt, że w innych postępowaniach sądowych Spółka była zwalniana od kosztów sądowych nie oznacza, że w każdym przypadku jej wnioski mają być uwzględniane.

W piśmie z dnia 22 kwietnia 2014 r. skarżąca Spółka złożyła sprzeciw od powyższego postanowienia podnosząc w pierwszej kolejności, że nie ponosi winy

w niewykonaniu wezwania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, bowiem nie otrzymała stosownego powiadomienia o jakiejkolwiek korespondencji sądowej, przesyłka nie została również doręczona wspólnikom Spółki. Poinformowano także, że do dnia wniesienia sprzeciwu nie został sporządzony bilans za 2013 r., bowiem zdaniem strony termin na sporządzenie i zatwierdzenie sprawozdania finansowego przypada na koniec miesiąca czerwca 2014 r., stąd w przypadku jego niezłożenia na wezwanie Sądu nie można by było czynić wnioskodawcy jakichkolwiek zarzutów. Dalej wskazano, że Spółka znajduje się w upadłości układowej, co oznacza, że winna ona najpierw pokrywać koszty postępowania upadłościowego oraz regulować bieżące zobowiązania, a wydatkowanie środków pieniężnych na inne cele może skutkować niekorzystną zmianą opcji upadłościowej, przy czym strona podkreśliła, że jej niewypłacalność na charakter ciągły, a przyczyną zachwiania płynności finansowej był brak zapłaty wynagrodzenia za zrealizowane kontrakty. Skarżąca Spółka podała również szczegółowe informacje o czterech postępowaniach toczących się z jej udziałem przed sądami powszechnymi, w których została zwolniona od kosztów sądowych podnosząc, że do dnia złożenia wniosku o prawo pomocy nie uzyskała od pozwanych żadnych kwot. Wyjaśniono nadto, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wykonywania robót budowlanych jako podwykonawca, do czasu bowiem prawomocnego zatwierdzenia układu nie może samodzielnie ubiegać się o udzielenie zamówienia publicznego. Dalej podane zostały wstępne dane finansowe dotyczące uzyskanych w 2013 r. przez skarżącą Spółkę przychodów netto, które osiągnęły wartość 5 209 883,41 zł, przy czym podkreślono, że do przychodów tych zostały zaliczone w szczególności wierzytelności

wobec "B" Sp. z o.o. w M. w łącznej wysokości 4 778 319,72 zł, które nie zostały uregulowane przez dłużnika, w konsekwencji sytuacja finansowa skarżącej Spółki w dalszy ciągu jest bardzo trudna. Spółka prowadzi jednak nadal działalność gospodarczą i zaspokaja zobowiązania powstające po ogłoszeniu upadłości, na dowód czego przedstawiono wykaz zrealizowanych w 2013 r. prac wraz z wartością przychodów uzyskanych z tego tytułu oraz zestawienie wydatków za 2013 r. W piśmie dodatkowo wskazano, że należności z tytułu dostaw i usług według stanu na dzień 31 grudnia 2012 r. wynoszą 6 817 551,80 zł, a wartość szacunkowa majątku trwałego na dzień 1 marca 2012 r. kształtowała się na poziomie 2 468 620,00 zł. Zdaniem skarżącej Spółki pozyskanie środków pieniężnych poprzez sprzedaż maszyn i urządzeń zaliczanych do majątku trwałego nie jest możliwa, nie tylko dlatego, że ruchomości te są wykorzystywane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, ale również z uwagi na fakt, że oznaczałoby to uszczuplenie masy upadłości, na co nie wyrazi zgody nadzorca sądowy. Na koniec podkreślono, że przedstawiony przez skarżącą Spółkę materiał dowodowy jest wystarczający i winien zostać oceniony w kontekście całokształtu sytuacji strony, w związku z powyższym wniesiono o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z opłaty od skargi. Do sprzeciwu dołączono szereg dokumentów, w tym raport o stanie gotówki w kasie na dzień 28 lutego 2014 r. oraz dokumenty potwierdzające stan środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych.

Wezwaniem z dnia 30 kwietnia 2014 r. zobowiązano stronę do uprawdopodobnienia okoliczności podniesionych w sprzeciwie poprzez przedłożenie dokumentów obrazujących sytuację finansową wnioskodawcy, w szczególności sprawozdania finansowego za rok 2013 składającego się z bilansu, rachunku zysków

i strat oraz informacji dodatkowej, obejmującej wprowadzenie do sprawozdania finansowego oraz dodatkowe informacje i objaśnienia, a także wyciągu z ksiąg rachunkowych skarżącej Spółki obejmującego zestawienie obrotów i sald kont księgi głównej oraz sald kont ksiąg pomocniczych na dzień 31 marca 2014 r. oraz deklaracje podatku od towarów i usług za styczeń, luty i marzec 2014 r. Wyjaśniono przy tym między innymi, że zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r.

o rachunkowości (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 613 z późn. zm.) kierownik jednostki zapewnia sporządzenie rocznego sprawozdania finansowego nie później niż w ciągu 3 miesięcy od dnia bilansowego i przedstawia je właściwym organom, zgodnie

z obowiązującymi jednostkę przepisami prawa, postanowieniami statutu lub umowy, natomiast art. 53 ust. 1 ustawy stanowi, że sprawozdanie finansowe jednostki podlega zatwierdzeniu przez organ zatwierdzający, nie później niż 6 miesięcy od dnia bilansowego.

W odpowiedzi skarżąca Spółka nadesłała żądane dokumenty, a ponadto kopie protokołów zajęcia i odbioru ruchomości z dnia 16 kwietnia 2014 r. na poczet kwot należnych Burmistrzowi Miasta P. oraz Urzędowi Skarbowemu w Z., kopię postanowienia Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...]r., sygn. akt [...] zwalniającego Spółkę częściowo od kosztów sądowych w zakresie opłaty od pozwu, dokumenty związane z kontrolą podatkową w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem z tytułu podatku od towarów i usług, raport kasowy na dzień 31 marca 2014 r., listy operacji na rachunkach bankowych w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 19 maja 2014 r. oraz od 1 września 2013 r. do 19 maja 2014 r. Wyjaśniono również, że w deklaracjach podatku od towarów i usług widnieje nadwyżka podatku naliczonego nad należnym, jednak kwota na nie została zwrócona skarżącej Spółce, a w związku ze złożonym wnioskiem o zwrot tej różnicy została wszczęta przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. kontrola podatkowa. Dalej wskazano, że uzyskane środki są przeznaczane na zapłatę zaległych wynagrodzeń za 2012 r. oraz związanych z nimi obciążeń publicznoprawnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc,

a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. W dniu 22 kwietnia 2014 r. strona wniosła sprzeciw od postanowienia Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gliwicach z dnia 3 kwietnia 2014 r., który nie został przez Sąd odrzucony, a zatem powyższe postanowienie utraciło moc.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd rozpoznał wniosek skarżącej Spółki o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi.

Co prawda na formularzu PPPr strona wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych

w całości, jednak oświadczenia złożone przez stronę w pismach z dnia 19 lutego

2014 r., z dnia 22 kwietnia 2014 r., z dnia 19 maja 2014 r., a także w samym formularzu wyraźnie wskazują, że intencją strony było złożenie wniosku w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w części dotyczącej wpisu od skargi.

W świetle art. 199 p.p.s.a. zasadą jest, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Instytucja prawa pomocy - jako wyjątek od powyższej zasady - winna być stosowana tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Na podstawie art. 245 § 1 i 2 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Natomiast art. 255 p.p.s.a., stanowi, że jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.

Mając na uwadze treść przywołanych wyżej przepisów, a także nadesłaną przez stronę dokumentację obrazującą sytuację finansową "A" w P. Sąd uznał, że brak jest podstaw do przyznania skarżącej Spółce prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W tym miejscu podkreślić należy, że przyznanie prawa pomocy w innych postępowaniach sądowych toczących się przed sądami powszechnymi czy administracyjnymi, na co powołuje się skarżąca Spółka we wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 19 lutego 2014 r., nie jest dostateczną przesłanką dla uwzględnienia wniosku strony w niniejszej sprawie, na co również wskazywał Referendarz sądowy w postanowieniu z dnia 3 kwietnia 2014 r. Sąd nie jest bowiem związany orzeczeniami z zakresu prawa pomocy wydanymi w innych sprawach, zatem wnioskodawca nie może oczekiwać, że skoro w poprzednich postępowaniach sądowych został on zwolniony od kosztów, to również kolejny jego wniosek powinien zostać rozpatrzony pozytywnie.

Przechodząc do merytorycznego rozparzenia wniosku Sąd pragnie zauważyć, że bezsporne jest, że skarżąca spółka po ogłoszeniu upadłości z możliwością zawarcia układu prowadzi nadal działalność gospodarczą i w roku 2013 osiągnęła

z tego tytułu przychód w wysokości 5 209 883,41 zł (rachunek zysków i strat za

2013 r.), natomiast za 3 miesiące 2014 r. – 113 000,00 zł (obroty konta księgi głównej nr 703 i 760, a także poz. 19 deklaracji dla podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2014 r.), a rok 2013 został zakończony uzyskaniem pozytywnego wyniku finansowego w wysokości 91 252,71 zł, a nie stratą jak wskazuje strona w formularzu PPPr. Co prawda podnosi ona, że znaczna część wierzytelności stanowiących przychody (kwota 4 778 319,72 zł) nie została uregulowana przez "B" w M., która kwestionuje ich zasadność, jednak z przedstawionych dokumentów wynika, że dłużnik odesłał jedynie dwie faktury z dnia 22 lipca 2013 r. bez księgowania opiewające na łączną kwotę netto 3 601 234,81 zł, co w tym przypadku jest różnicą istotną. Jednocześnie załączone do pisma z dnia 22 kwietnia 2014 r. zestawienie uzyskanego w 2013 r. wynagrodzenia z tytułu wykonanych robót budowanych na rzecz innych zlecających wyniosło 601 354,69 zł, przy czym nie wiadomo, czy podane kwoty są wartościami netto czy brutto (suma wszystkich podanych w zestawieniu z dnia 22 kwietnia 2014 r. kwot przychodów, określonych przez wnioskodawcę jako "wynagrodzenie", nie daje kwoty wykazanej w sprawozdaniu finansowym w pozycji przychody netto ze sprzedaży produktów), a także czy zostały one uregulowane (stosowna adnotacja znalazła się przy jednej z wymienionych wierzytelności). Dalej w zestawieniu strona złożyła oświadczanie, że przychody - środki pieniężne faktycznie przekazane Spółce w 2013 r. - wyniosły 577 149,50 złotych, a wydatki opiewały na łączną kwotę 576 132,20 zł, przy czym wśród wydatków wymienione zostały między innymi podatek od środków transportowych oraz podatek od nieruchomości. Strona nie wskazała jednak, co składa się na wartość "środków pieniężnych faktycznie przekazanych Spółce w roku 2013", natomiast z nadesłanych protokołów zajęcia i odbioru ruchomości z dnia 16 kwietnia 2014 r. wynika, że dokonano zajęcia wyszczególnionych tam ruchomości na poczet kwot należnych z tytułu podatku od środków transportowych oraz podatku od nieruchomości za część 2013 r. (wymieniono poszczególne miesiące). W tej sytuacji oświadczenie złożone przez stronę jest przynajmniej niejasne.

Wskazać również należy, że w bilansie sporządzonym na dzień 31 grudnia 2013 r. kapitał własny na wartość ujemną i wynosi -20 349 900,83 zł, co odpowiada wysokości zobowiązań nie znajdujących pokrycia w aktywach, na co słusznie zwrócono uwagę w powoływanym przez skarżącą Spółkę i dołączonym do pisma

z dnia 19 maja 2014 r. postanowieniu Sądu Apelacyjnego w K. z dnia

[...]r. Jednak zobowiązania są wykazywane przez Spółkę w bilansie

w pełnej wysokości, a dla oceny rzeczywistej sytuacji finansowej tego podmiotu niezbędne jest zdaniem Sądu uwzględnienie nie tylko faktu, że Spółka posiada ujemny kapitał własny, ale również tego, że ogłoszona została jej upadłość

z możliwością zawarcia układu (a nie upadłość obejmująca likwidację majątku) i część tych zobowiązań, zgłaszana przez wierzycieli w trakcie postępowania układowego, będzie podlegała zmniejszeniu po prawomocnym zatwierdzeniu układu. Podkreślenia wymaga, że wartość na dzień 31 grudnia 2013 r. samych tylko zobowiązań z tytułu kredytów i pożyczek wyniosła 15 188 318,33 zł, natomiast z tytułu dostaw i usług - 10 363 899,19 zł, przy czym kwota podana w bilansie różni się od tej wykazanej

w pkt 6 dodatkowych informacji i objaśnień do sprawozdania finansowego.

Ponadto skarżąca Spółka w sprzeciwie podniosła, że pozyskanie środków pieniężnych ze sprzedaży maszyn i urządzeń nie jest możliwe, między innymi z uwagi na fakt, że stanowiłoby to uszczuplenie majątku upadłego, jednak jak wynika

z dodatkowych informacji i objaśnień do sprawozdania finansowego za 2013 r. kwota zmniejszenia wartości początkowej środków trwałych, w tym urządzeń technicznych

i maszyn, środków transportu i innych środków trwałych wyniosła 1 261 141,47 zł, natomiast umorzenia – 797 197,65 zł. Co prawda w sprawozdaniu finansowym za 2013 r. nie podano, jaka była przyczyna tych zmniejszeń, nie można tego również wywnioskować z rachunku zysków i strat (pozycje "zysk ze zbycia niefinansowych aktywów trwałych", a także "strata ze zbycia niefinansowych aktywów trwałych" nie wykazują żadnej wartości), jednak zdaniem Sądu nie jest uzasadnione przyjęcie, że wszystkie środki trwałe przekazane do likwidacji stanowiły środki trwałe używane na podstawie umowy leasingu operacyjnego, a zmniejszenie nastąpiło na skutek wypowiedzenia tych umów. Zgodnie bowiem z oświadczeniem zawartym w pkt 2 dodatkowych informacji i objaśnień już w 2010 r. wartość takich środków trwałych wynosiła jedynie 632 975,80 zł (brak jest danych za rok 2011 i 2012), a w 2013 r. – 428 7416,63 zł, przy czym nie ma znaczenia, czy kwoty te są wartościami netto czy wartościami początkowymi (wykazywane kwoty zmniejszenia środków trwałych były wyższe). Nie oznacza to oczywiście, że Spółka sprzedała ruchomości w 2013 r., ale przeczy twierdzeniom strony, że nie jest możliwe uszczuplanie majątku upadłego. Dla porównania Sąd podaje, że wartość początkowa wszystkich rzeczowych aktywów trwałych na dzień 1 stycznia 2013 r. wynosiła 3 423 949,02 zł, a zatem w ciągu 2013 r. zmniejszono wartość tego majątku o ponad 35%. Niejasna jest również niezgodność pomiędzy kwotami podanymi w zestawieniu obrotów i sald za okres sprawozdawczy od 1 stycznia 2014 r. do 31 marca 2014 r. w pozycji "bilans otwarcia konta 011" (wartość 3 394 852,35 zł), i "bilans otwarcia konta 075" (wartość 2 823 143,13 zł),

a wykazanymi w pkt 1 a) i b) dodatkowych informacji i objaśnień do sprawozdania finansowego za 2013 r. kwotami wartości początkowych środków trwałych i umorzenia środków trwałych ze stanem na koniec roku obrotowego (kwoty te wynoszą odpowiednio: 2 162 807,55 zł i 2 028 855,09 zł).

Dodatkowo wskazać należy, że spółka w 2014 r. wykazała obroty w kasie krajowych środków pieniężnych w wysokości około 75 tys. zł, natomiast wniosek

o zwrot podatku VAT opiewa na kwotę 1 602 030,00 zł.

Zdaniem Sądu art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. obliguje wnioskodawcę będącą osobą prawną do wykazania, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, a zatem rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2011 r., II OZ 356/11, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Winna ona jednak należycie uzasadnić

i uprawdopodobnić okoliczności, które podaje we wniosku o przyznanie prawa pomocy, a jeśli fakty te nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy bądź pozostają

w sprzeczności z zawartymi tam informacjami, istnieją podstawy do odmowy przyznania prawa pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 9 września 2004 r., FZ 360/04).

W opinii Sądu w niniejszej sprawie nadesłane dokumenty i złożone przez wnioskodawcę oświadczenia częściowo są niejasne, a nawet pozostają ze sobą

w sprzeczności (dane dotyczące przychodów i wydatków za 2013 r., informacje na temat likwidacji majątku upadłego), stąd nie jest możliwa pełna ocena sytuacji finansowej skarżącej Spółki - co wymaga podkreślenia - po ogłoszeniu upadłości. To, że przed jej ogłoszeniem Spółka była trwale niewypłacalna jest oczywiste, natomiast wnioskowane przez stronę postępowanie upadłościowe z możliwością zawarcia układu ma doprowadzić do polepszenia sytuacji wierzycieli, a nie do kolejnej niewypłacalności "o charakterze ciągłym". Ponadto nawet gdyby przyjąć, że spółka osiągnęła w 2013 r. przychody jedynie w wysokości "środków pieniężnych faktycznie przekazanych spółce" (577 149,50 zł), a także biorąc pod uwagę przychód osiągnięty w pierwszych trzech miesiącach 2014 r. (113 000,00 zł) oraz wnioskowaną przez Spółkę do zwrotu kwotę wynikająca z nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, nie można uznać - zdaniem Sądu - że sytuacja finansowa skarżącej Spółki nie pozwala na poniesienie należnej opłaty sądowej w łącznej wysokości, obliczonej dla wszystkich zainicjowanych obecnie postępowań sądowych, 2 000,00 zł. W tym miejscu podkreślić należy, że instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy w tym znaczeniu, że w sytuacjach szczególnych koszty wszczętego postępowania sądowoadministracyjnego pokrywa Skarb Państwa, a zatem ogół obywateli. W tej sytuacji dawanie priorytetu w regulowaniu bieżących zobowiązań powstałych

w związku z kontynuowaniem prowadzenia przez skarżącą Spółkę działalności gospodarczej względem danin publicznych nie jest uzasadnione.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł, na podstawie 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.