Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 44/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. i J. B. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie przeniesienia własności lub oddania w użytkowanie wieczyste nieruchomości postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący G. i J. B. wnieśli do Sądu Administracyjnego pismo z dnia 6 czerwca 2005 r., w którym na podstawie art. 93 i art. 96 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami domagali się wydania wyroku o podziale działki nr [...]. Z pisma tego oraz dołączonych do niego dokumentów i planów wynikało, że działka nr [...] została wydzielona po obrysie znajdującego się na niej budynku, w którym znajduje się mieszkanie, będące własnością skarżących oraz że skarżący dążą do zwiększenia powierzchni tej działki przez przyłączenie do niej części sąsiednich działek o numerach [...], będących własnością Gminy Miasta. Z pisma tego wynikało także, że skarżący złożyli do organu administracji publicznej (Prezydenta Miasta) wniosek w tej sprawie z dnia 3 października 2003 r. oraz, że nie otrzymali żadnej odpowiedzi.

W piśmie z dnia 11 lipca 2005 r. skarżący wyjaśnili, że pismo z dnia 6 czerwca 2005 r. dotyczy bezczynności Prezydenta Miasta w związku z wnioskiem z dnia 3 października 2003 r.

W związku z tym Sąd uznał, że skarga skarżących dotyczy bezczynności Prezydenta Miasta, która polega na tym, że nie wydaje on decyzji lub innego aktu z zakresu administracji publicznej na skutek wniosku z dnia 3 października 2003 r.

Tak określoną skargę skarżących należy uznać za niedopuszczalną.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne rozpoznają skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w punktach 1-4 tego przepisu, czyli wówczas, gdy organ administracji publicznej jest zobowiązany wydać decyzję administracyjną, postanowienie w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty lub postanowienie w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie albo gdy jest zobowiązany podjąć inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W niniejszej sprawie zaś, sprawie określonej we wniosku z dnia 3 października 2003 r., Prezydent Miasta nie miał obowiązku wydać decyzji administracyjnej, jakiegokolwiek postanowienia albo innej czynności lub aktu z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wprawdzie przepisy, które skarżący powołali stanowią o kompetencji organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego do wydania decyzji o podziale nieruchomości, jednakże skarżący w istocie domagali się nie tyle nowego podziału geodezyjnego nieruchomości, co dokonania zmian własnościowych polegających na zwiększeniu powierzchni działki nr [...] zmian, które odpowiadają sytuacji określonej w art. 209a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ten zaś przepis stanowi wyraźnie o roszczeniu o zawarcie umowy przeniesienia własności lub oddania w użytkowanie wieczyste nieruchomości, a więc czynności z zakresu prawa cywilnego. Skoro przepis ten stanowi o roszczeniu, to w razie niezrealizowania tego roszczenia wierzyciel (w tym przypadku skarżący) może wystąpić z powództwem do sądu powszechnego, co wyklucza załatwienie tej sprawy poprzez podjęcie aktu administracyjnego. Załatwienie tej sprawy na innej drodze niż w postępowaniu cywilnym, w tym poprzez wydanie decyzji administracyjnej, byłoby możliwe jedynie wówczas, gdyby tak stanowił przepis szczególny (art. 2 § 3 k.p.c.), którego jednakże brak.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że skarga skarżących jest niedopuszczalna i z tego powodu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił ją.