Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SAB/Op 26/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2006-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano organ do podjęcia czynności

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędziowie Sędzia WSA Daria Sachanbińska Asesor sądowy Elżbieta Naumowicz (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi A Spółka Jawna w O. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę zobowiązuje Prezydenta Miasta [...] do merytorycznego rozpoznania, w terminie miesiąca od daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku, wniosku strony skarżącej z dnia 05 lipca 2005 r. o pozwolenie na budowę.


UZASADNIENIE

W dniu 8 lipca 2005 r. do Prezydenta Miasta [...] wpłynął wniosek A Spółka Jawna w O., opatrzony datą 5 lipca 2005 r. i podpisany przez Dyrektora – A. B. – wspólnika, o pozwolenie na budowę. W treści wniosku sprecyzowano, że dotyczy on dobudowy boksu garażowego do budynku jednorodzinnego (w budowie, objętego pozwoleniem budowlanym nr [...] z dnia 9 czerwca 2004 r., wydanym przez Prezydenta Miasta [...] ) przy ul. [...] w O., działka nr a. Do wniosku dołączono cztery egzemplarze projektu budowlanego oraz oświadczenie Dyrektora – A. B. – wspólnika o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W związku z wymienionym wnioskiem, Prezydent Miasta [...] pismem z dnia 18 lipca 2005 r., działając w trybie art. 64 K.p.a. i powołując się na treść art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.), wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku poprzez złożenie:

- oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wskazując, że spółka jawna nie posiada osobowości prawnej i z wnioskiem występują jej wszyscy udziałowcy załączając oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane lub osoba posiadająca pełnomocnictwo do reprezentowania w tym zakresie spółki określając w oświadczeniu ten dokument,

- obowiązującej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zakreślając 7 - dniowy termin od daty otrzymania wezwania na złożenie wymienionych dokumentów oraz informując, że nieusunięcie braków spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, doręczone w dniu 21 lipca 2005 r., złożono w dniu 26 lipca 2005 r. kserokopię decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 20 stycznia 2004 r., nr [...], ustalającej dla A s. j. w O. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na modernizacji i rozbudowie budynku mieszkalnego na działce nr a przy ul. [...] w O., oświadczenie M. B. oraz oświadczenie A. B. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, odpis z Krajowego Rejestru Przedsiębiorców oraz projekt zagospodarowania sporządzony na aktualnej kopii mapy zasadniczej przeznaczonej dla celów projektowych. W piśmie przewodnim z dnia 25 lipca 2005 r. A. B. wyjaśnił, że garaż, którego dotyczy wniosek, stanowić będzie integralną cześć budynku mieszkalnego, a późniejsze opracowanie projektu budowlanego garażu i wystąpienie z odrębnym wnioskiem o pozwolenie na budowę w żadnym punkcie nie narusza ustalonych w przedłożonej decyzji warunków zabudowy, ani charakteru tej zabudowy, natomiast wypis z Rejestru wskazuje, iż udziałowcami Spółki są M. i A. B., a każde z nich ma prawo do jej reprezentowania.

Prezydent Miasta [...], powołując się na przepis art. 64 § 2 K.p.a., pismem z dnia 10 sierpnia 2005 r., nr [...], pozostawił wniosek o wydanie pozwolenia na dobudowę garażu bez rozpoznania, wskazując, iż w zakreślonym terminie nie został on uzupełniony o wszystkie dokumenty określone w wezwaniu z dnia 18 lipca 2005 r. Wyjaśnił przy tym, że uzupełnione oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie są kompletnie wypełnione w zakresie podania zgody współwłaściciela na wykonanie robót budowlanych objętych wnioskiem, gdyż brak jest daty wniosku, nadto należało jednoznacznie określić formę dokumentu potwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością (np. umowa zakupu, darowizny, KW itd.). Poza tym stwierdził, iż w dołączonej decyzji o warunkach zabudowy z dnia 20 stycznia 2004 r. nie ustalono warunków zabudowy dla osobnego obiektu garażu, wniosek dotyczył pozwolenia na budowę nowego boksu garażowego przy przebudowywanym i rozbudowywanym budynku, natomiast załączona dokumentacja projektowa nie stanowi projektu zamiennego, zatem garaż nie stanowi integralnej części budynku mieszkalnego.

Po otrzymaniu powyższego pisma inwestor - A Spółka Jawna w O., powołując się na przepis art. 37 k.p.a., wniósł do Wojewody [...] zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. W uzasadnieniu zażalenia wskazano na bezzasadność żądania organu w części dotyczącej oświadczeń o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, podając, iż w oświadczeniach został wpisany numer aktu nabycia działki. Poza tym podniesiono, że ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie określa wymagań dotyczących wniosku o wydanie warunków zabudowy, co oznacza, że inwestor określa w nim tylko działkę, na której zamierza inwestować i charakter inwestycji, natomiast wydawanie dla tego samego terenu kilku rożnych decyzji o warunkach zabudowy jest nielogiczne i sprzeczne z prawem.

W wyniku rozpatrzenia zażalenia, Wojewoda [...] w piśmie z dnia 26 września 2005 r., nr [...], uznał zażalenie za nieuzasadnione. Organ stwierdził, iż zasadne było żądanie nowej decyzji o warunkach zabudowy, skoro zamierzone roboty budowlane polegać mają na dobudowie do realizowanego budynku mieszkalnego garażu, który ma przylegać do niego jedną ścianą, posiada samodzielną konstrukcje i obiekty te nie są ze sobą funkcjonalnie powiązane. Odnośnie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane organ wskazał, iż oświadczenie złożone zostało przez A. B., będącego jednym ze wspólników A Spółki Jawnej w O. i oświadczenie to należało wypełnić w taki sposób, by wynikała z niego właściwa forma własności i wskazywało, czy składający je dysponuje zgoda współwłaściciela na wykonanie robót, gdyż nieruchomość ta nie jest jego wyłączna własnością. Uzupełnione dwa nowe oświadczenia, wypełnione osobno przez wspólników Spółki nie zawierają również danych dotyczących posiadanej zgody. Z tego względu oświadczenia nie zostały wypełnione zgodnie ze wzorem ustalonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2005 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. z 2003 r., Nr 120, poz. 1127 ze zm.). Organ skonstatował, że skoro inwestor nie uzupełnił żądanych dokumentów, które były wymagane do rozpoznania wniosku, słusznie na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. organ pierwszej instancji pozostawił wniosek bez rozpoznania. W końcowej części pisma Wojewoda [...] zauważył, iż zastrzeżenia może budzić jedynie forma wezwania z 18 lipca 2005 r. o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie dotyczącym sformułowania artykułu, w którym to Prezydent Miasta [...] wezwał inwestora o obowiązującą decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ organ, wzywając do jej przedłożenia, już wcześniej podjął decyzję, iż jest ona wymagana.

We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skardze na bezczynność organu – Prezydenta Miasta [...], polegającej na nieuzgodnieniu w terminie decyzji o pozwoleniu na budowę garażu, A. B., działający w imieniu Spółki, zarzucił, że wezwanie do uzupełnienia oświadczenia było nieuprawnione, gdyż zarówno wnioskodawcą (stroną), jak i właścicielem nieruchomości była Spółka, a do jej reprezentacji był uprawniony każdy wspólnik jednoosobowo, co zostało wykazane wypisem z KRS, natomiast organ nie wskazał, jaki przepis wymaga podpisywania oświadczenia w imieniu spółki przez wszystkich wspólników, skoro umowa spółki stanowi inaczej. Poza tym podniósł, że posiadana i przedłożona decyzja o warunkach zabudowy dotyczyła modernizacji i rozbudowy budynku mieszkalnego. Wywodził, iż decyzja ta poprzedza etap projektowania obiektu w oparciu o określone w takiej decyzji warunki i etap uzyskiwania pozwolenia na budowę. Zaprojektowany budynek i garaż spełniają warunki zabudowy określone w posiadanej decyzji, przy czym garaż jest integralną częścią budynku, natomiast żaden przepis prawa nie nakazuje równoczesnego opracowania projektu budowlanego i uzyskania pozwolenia na budowę na wszystkie zamierzenia objęte decyzja o warunkach zabudowy.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, dodatkowo podając, iż stanowisko, że obiekty garażu i budynku nie są ze sobą powiązane, potwierdza sam inwestor, występując o wydanie nowego pozwolenia budowlanego, a nie o zmianę pozwolenia wydanego dla budynku mieszkalnego.

W pismach procesowych z dnia 18 listopada 2005 r. i 12 grudnia 2005 r. A. B. stwierdził, iż działka nie posiada współwłaścicieli, gdyż jest wyłączną własnością Spółki, w której imieniu występował jeden ze wspólników. Poza tym konstrukcja garażu wykorzystuje w czesi konstrukcje budynku mieszkalnego, a wejście do garażu odbywa się bezpośrednio z tego budynku. Podał, że decyzją z dnia 25 listopada 2005 r. Prezydent Miasta [...] wniósł sprzeciw do zamiaru budowy garażu, uzasadniając to faktem, że nie jest on obiektem wolnostojącym, a zatem na użytek innego postępowania organ prezentuje odmienne stanowisko niż zajęte w sprawie objętej skargą.

W piśmie procesowym z dnia 3 kwietnia 2006 r. działający w imieniu Spółki A. B., powołując się na orzecznictwo i doktrynę, podniósł zarzut formalny, stwierdzając, iż przepis art. 64 § 2 K.p.a. powinien służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników.

Na wezwanie Sądu przedłożona została umowa Spółki z dnia 31 lipca 2001 r. oraz odpis z księgi wieczystej nieruchomości objętej wnioskiem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 tego przepisu. W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Na zasadzie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a., gdy bezczynności dopuszcza się organ pierwszej instancji, środkiem tym jest zażalenie do organu wyższego stopnia.

Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Na zasadzie art. 149 in initio p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. W trybie tego przepisu sąd może orzec jedynie o obowiązku wydania decyzji w przedmiotowej sprawie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu rozstrzygnięcia ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 1996 r., sygn. akt II SAB/Wr 13/96, niepubl.)

W tym miejscu należy podkreślić, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie, określonym w art. 35 K.p.a., organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś [w:] T. Woś., H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska: "Postępowanie sądowoadministracyjne", Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 84). Innymi słowy - organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 K.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, a mających na celu usunięcie przeszkody do wydania decyzji. Bezczynność organu jest stanem ciągłym, w jakim organ ten pozostaje po upływie terminu określonego na załatwienie sprawy. Generalną zasadą postępowania administracyjnego, ustaloną art. 35 § 1 K.p.a., jest obowiązek załatwiania spraw przez organy administracji bez zbędnej zwłoki. Dalsze przepisy tego artykułu precyzują bliżej te terminy, stwierdzając jednak, iż termin ten nie powinien w zasadzie przekraczać dwóch miesięcy, i to w sprawach szczególnie skomplikowanych.

W związku z powyższym stwierdzić trzeba, że w przedmiotowej sprawie skarżąca Spółka Jawna, po złożeniu do Prezydenta Miasta [...] wniosku o pozwolenie na budowę i otrzymaniu pisma z dnia 10 sierpnia 2005 r., informującego o pozostawieniu tego podania bez rozpoznania na zasadzie art. 64 § 2 K.p.a., złożyła do Wojewody [...] zażalenie na niewydanie w terminie decyzji o pozwoleniu na budowę przez Prezydenta Miasta [...], a następnie wniosła skargę na bezczynność tego organu. W imieniu Spółki działał jeden ze wspólników – A. B., uprawniony samodzielnie do jej reprezentacji na mocy zapisu zawartego w § 11 umowy Spółki z dnia 31 lipca 2001 r. oraz Działu 2 Krajowego Rejestru Przedsiębiorców. W tym miejscu należy dla porządku zaznaczyć, że art. 8 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.) w związku z art. 29 K.p.a. i art. 331 K.c. spółka jawna może być stroną postępowania administracyjnego. Ostatnio powołany przepis art. 331 K.c. stanowi, że do jednostek organizacyjnych niebędących osobami prawnymi, którym ustawa przyznaje zdolność prawną, stosuje się odpowiednio przepisy o osobach prawnych.

Przechodząc do rozpoznania skargi, precyzując zakres weryfikacji sądowej w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że przedmiotem rozpoznania jest wyłącznie kwestia formalnoprawna, sprowadzająca się do ustalenie czy skarga wniesiona została w sprawie, o której mowa w art. 3 pkt 1 - 4 p.p.s.a., czy skarżący wyczerpał środki przewidziane w art. 37 K.p.a. i czy zwłoka w wydaniu decyzji przekracza terminy określone w art. 35 K.p.a., nadto oceny zakresu stosowania przepisu art. 64 § 2 K.p.a., który to przepis uprawnia organ do pozostawienia podania bez rozpoznania, jeśli nie czyni ono zadość wymaganiom określonym w przepisach prawa, a wnoszący je, wezwany do usunięcia braków w terminie siedmiu dni, nie zastosuje się do tego wezwania.

Zdaniem Sądu, skarga spełnia wszystkie powyższe wymogi. Poza tym, że wyczerpany został wymagany przepisami tryb, zauważyć trzeba również, iż wniesienie skargi jest dopuszczalne wobec występowania podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec przedstawionego żądania strony.

Nie ulega wątpliwości, że wniosek o pozwolenie na budowę z dnia 5 lipca 2005 r., złożony w dniu 8 lipca 2005 r., jest podaniem w rozumieniu przepisów K.p.a. W przepisie art. 63 § 2 K.p.a. określono minimalne wymagania co do formy podania, z zastrzeżeniem, że powinno ono odpowiadać jeszcze innym wymogom określonym w przepisach szczególnych. Takim szczególnym przepisem w odniesieniu do wniosku o pozwolenie na budowę jest art. 33 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.).

W rozpoznawanej sprawie organ wezwał skarżącą Spółkę do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez dołączenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wychodząc z założenia, że z wnioskiem powinni wystąpić wszyscy jej udziałowcy, załączając oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane albo osoba posiadająca pełnomocnictwo do reprezentowania w tym zakresie spółki określając w oświadczeniu ten dokument. Poza tym wezwał o dołączenie obowiązującej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Skarżąca Spółka, odpowiadając na wezwanie z dnia 18 lipca 2005 r., złożyła w dniu 26 lipca 2005 r. do organu m.in. oświadczenia podpisane przez każdego ze wspólników o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy z dnia 20 stycznia 2005 r. dla inwestycji obejmującej modernizację i rozbudowę budynku mieszkalnego, argumentując, że garaż stanowi integralną część tego budynku, a późniejsze opracowanie projektu i wystąpienie z odrębnym wnioskiem o pozwolenie na budowę garażu nie narusza postanowień zawartych w tej decyzji.

Pomimo złożenia powyższych dowodów w zakreślonym 7 - dniowym terminie, organ pozostawił podanie bez rozpatrzenia, argumentując, iż oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane nie są kompletnie wypełnione, a przedłożona decyzja nie dotyczy warunków zabudowy dla osobnego obiektu garażu.

W ocenie Sądu, przedstawione stanowisko organu nie odpowiada przepisom postępowania, powodując naruszenie art. 9, art. 10 § 1 i art. 64 § 2 K.p.a.

Przede wszystkim zaznaczyć należy, że wezwanie do usunięcia braków formalnych powinno zmierzać do wyegzekwowania obowiązku przedłożenia wymaganych prawem dokumentów. Wezwanie to powinno zostać zaprojektowane racjonalnie i sprecyzowane ze szczególną starannością, by zakres wezwania nie pozostawiał żadnych wątpliwości, a wezwanie mogło zostać prawidłowo zrozumiane oraz wykonane przez stronę i aby nie doprowadziło do naruszenia określonej w art. 12 K.p.a. zasady szybkości postępowania.

Oceniając legalność działania organu odwoławczego, należy również mieć na uwadze, że stosownie do art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W świetle zaś art. 9 K.p.a. są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, jak również czuwają nad tym, aby strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Istotą i celem przewodnim postępowania administracyjnego, wynikającym z art. 7 K.p.a. jest zawsze załatwienie sprawy, co należy rozumieć jako załatwienie sprawy co do jej istoty w całości lub części (art. 104 § 2 K.p.a.). Tymi właśnie przesłankami powinien kierować się organ administracji publicznej, by nie narazić się na zarzut naruszenia przepisów procedury, co w konsekwencji doprowadzić może do uznania, że pozostaje on w bezczynności.

Taka sytuacja, zdaniem Sądu, miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Oceniając pod tym kątem treść wezwania z dnia 18 lipca 2005 r. należy stwierdzić, że - po pierwsze - nie zostały w nim należycie sprecyzowane braki oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W tym miejscu odnotować należy, że w doktrynie wskazuje się na brak przepisu, który stwierdzałby obowiązek stosowania wzoru oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ustalonego w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. Nr 120, poz. 1127 ze zm.). Z tego względu złożenie również innych dokumentów dowodzących prawa do dysponowania nieruchomością wyczerpuje określony w przepisie art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane warunek złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (por. Z. Kostka: "Prawo budowlane. Komentarz", Wyd. ODDK, Gdańsk 2005, s. 97). W tym kontekście za nieuprawniony, w ocenie Sądu, należało uznać sformułowany przez organ zarzut, że w oświadczeniu, dołączonym przecież do konkretnego wniosku oraz w uzupełnionych oświadczeniach, przesłanych na wezwanie organu, nie wskazano wyraźnie, jakiego wniosku dotyczą te oświadczenia. Organ pominął zupełnie fakt, iż w odpowiedzi na wezwanie złożone zostały dwa formularze oświadczeń z dnia 21 lipca 2005 r., dotyczące prawa dysponowania nieruchomością położoną na działce nr a przy ul. [...] w O. na cele budowlane, wypełnione i podpisane przez obydwoje wspólników Spółki, w których wskazano numer księgi wieczystej. Druki powyższe zawierały ponadto oświadczenie o odpowiedzialności karnej za podanie w nich nieprawdy. Poza tym z istoty spółki jawnej, określonej uregulowaniami zawartymi w art. 22 - 85 Kodeksu spółek handlowych, wynika, że majątek spółki jest majątkiem odrębnym od majątku osobistego wspólników. Jeśli organ nadal miał wątpliwości w tym zakresie, to winien wezwać dodatkowo o przedłożenie odpisu z księgi wieczystej nieruchomości, której dotyczy planowana inwestycja, objęta złożonym wnioskiem. Po wtóre – organ wezwał również o przedłożenie dodatkowego dokumentu w postaci decyzji o warunkach zabudowy "jeśli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". W wezwaniu zacytowano w istocie treść przepisu art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, podczas gdy obowiązkiem organu było sprecyzowanie wymaganej, zdaniem organu, decyzji pod względem przedmiotowym. Na to uchybienie zwrócił wprawdzie uwagę Wojewoda [...], rozpatrując wniesione zażalenie, jednak marginalnie tylko zauważył, że wzywając do przedłożenia decyzji organ już wcześniej zajął stanowisko, że wymagana jest odrębna decyzja dotycząca budowy garażu. Skarżąca Spółka, odpowiadając na wezwanie z dnia 18 lipca 2005 r., przesłała do organu kserokopię decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 20 stycznia 2004 r., nr [...], ustalającej dla niej warunki zabudowy dotyczące modernizacji i rozbudowie budynku mieszkalnego na działce nr a przy ul. [...] w O. wraz z pismem z dnia 16 sierpnia 2005 r., w którym ustosunkowała się do żądania przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy, twierdząc, że planowana inwestycja będzie integralną częścią budynku objętego przedłożoną decyzją i nie narusza postanowień tej decyzji. Takie rozbieżności mogły być tylko przedmiotem oceny i rozstrzygnięcia w pozytywnej lub negatywnej decyzji. Identyfikując się ze słusznym poglądem, z ustalonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazać trzeba, iż wezwanie, wystosowane w trybie art. 64 § 2 k.p.a., powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 1996 r., sygn. akt II SA 1473/94, ONSA 1997, nr 3, poz. 114).

Reasumując dotychczasowe rozważania stwierdzić przyjdzie, że wobec wskazanej wyżej treści wezwania i działań Spółki podjętych w jego wyniku przez inwestora, nie można było przyjąć, że Spółka nie wykonała nałożonych obowiązków. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki z art. 64 § 2 K.p.a., co z kolei skutkowało stwierdzenie, że organ pozostawał w bezczynności w zakresie terminowego rozpatrzenia złożonego przez skarżącą Spółkę wniosku o pozwolenie na budowę.

W ocenie Sądu, biorąc powyższe pod uwagę, a w szczególności treść pisma skarżącej Spółki z dnia 25 lipca 2005 r., wniosek tej Spółki o pozwolenie na budowę z dnia 5 lipca 2005 r., złożony w dniu 8 lipca 2005 r., winien być rozpatrzony merytorycznie, to jest przez wydanie decyzji na podstawie art. 104 K.p.a.

Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności i rozważania prawne, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.