Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1494/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 11 ust. 3, art. 53 ust. 1, ust. 3 pkt 1 i 2, art. 57 ust. 1 pkt 1, art. 60 ust. 5 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 128 poz 1175
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach
article: art. 7, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2008r. sprawy ze skargi M. A. E. na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 26 kwietnia 2005r. M. A. wystąpiła do Wojewody M. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na konieczność kontynuowania leczenia w Polsce oraz podjęcie studiów na Uniwersytecie [...]. We wniosku wskazała, że środki do życia oraz na terapię medyczną pochodzą od jej męża z N., który regularnie przelewa na jej konto bankowe pieniądze.

W dniu [...] sierpnia 2005r. Wojewoda M. decyzją Nr [...] odmówił udzielenia zainteresowanej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na fakt, iż nie posiada ona środków finansowych, wystarczających na utrzymanie w Polsce, leczenie oraz studia.

Pismem z dnia 5 października 2005r. (data wpływu do organu) M. A. wniosła odwołanie od powyższej decyzji do Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tego odwołania. Cudzoziemka podniosła, że posiada środki finansowe w wysokości 10.304,61 PLN, co potwierdziła stosownym zaświadczeniem z Banku [...]. Zainteresowana stwierdziła także, że zaskarżona decyzja organu I instancji nie została jej przekazana przez osobę zajmującą się pocztą w domu akademickim, w którym zamieszkiwała. Natomiast w [...] Urzędzie Wojewódzkim w W. uzyskiwała cały czas informacje, iż decyzja w jej sprawie nie została jeszcze wydana. Cudzoziemka wraz z ustanowionym pełnomocnikiem zapoznała się z treścią decyzji i aktami sprawy dopiero w dniu 29 września 2005r.

Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców postanowieniami z dnia [...] listopada 2005r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez cudzoziemkę odwołania od decyzji Wojewody M. z dnia [...] sierpnia 2005r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27.06.2006r. sygn. akt V SA/Wa 296/06 po rozpatrzeniu skargi M. A. na postanowienie Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców w sprawie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania uchylił zaskarżone postanowienie organu II instancji, stwierdzając, iż kwestia skutecznego doręczenia decyzji Wojewody M. nie została jednoznacznie wyjaśniona przez organ II instancji.

Rozpoznając ponownie sprawę w wyniku ww. odwołania Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców decyzją z dnia [...] stycznia 2007r., wydaną na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 128, poz. 1175 ze zm.) i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach i ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r. Nr 94, poz. 788) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Wojewody M. z dnia [...] sierpnia 2005r. orzekającą o odmowie udzielenia obywatelce [...] N. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W uzasadnieniu decyzji Prezes Urzędu stwierdził, iż po uwzględnieniu treści wyroku oraz po ponownej analizie kwestii skutecznego doręczenia decyzji organu I instancji należało uznać, iż M. A. złożyła odwołanie od decyzji Wojewody M. w terminie przewidzianym dla dokonania tej czynności. W związku z powyższym odwołanie podlegało merytorycznemu rozpatrzeniu. Organ wskazał także, że stosownie do treści art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach i ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw do spraw wszczętych i nie zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, w związku z czym przedmiotowe odwołanie należało rozpatrzyć na podstawie przepisów obowiązujących do dnia 30.09.2005r. W dalszej części uzasadnienia Prezes Urzędu cytując treść art. 53 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach stwierdził, że są w nim enumeratywnie wymienione przesłanki, których spełnienie skutkuje udzieleniem zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Ponadto wskazał, że art. 53 ust.3 pkt 1 ustawy stanowi, iż zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który wykaże, że zachodzą inne, niż określone w ust. 1, okoliczności uzasadniające jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez czas dłuższy niż 3 miesiące oraz że posiada środki finansowe niezbędne do pokrycia kosztów pobytu na tym terytorium. Ponadto wskazał, iż zgodnie z art. 53 ust. 3 pkt 2 ww. ustawy, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który zamierza podjąć lub kontynuować studia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli potwierdzi to zaświadczeniem jednostki prowadzącej studia o przyjęciu na studia, oraz ma zapewnione środki finansowe niezbędne do pokrycia ich kosztów oraz kosztów utrzymania podczas studiów, bez potrzeby korzystania ze świadczeń pomocy społecznej.

Analizując akta sprawy organ wskazał, iż M. A. przebywała w Polsce na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, udzielonego przez Wojewodę M. z terminem ważności od dnia [...].06.2004r. do dnia [...].06.2005r., a następnie wizy pobytowej, wydanej przez Wojewodę M. w trybie art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach z terminem ważności od dnia [...].11.2005r. do dnia [...].03.20O6r. Cudzoziemka ubiegała się o wydanie kolejnej wizy pobytowej w trybie art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, lecz jej nie uzyskała. Wnioskodawczyni w lutym 2005r. podjęła studia na Uniwersytecie [...] bez odpłatności i świadczeń stypendialnych. W trakcie postępowania administracyjnego toczącego się przed Wojewodą M. powoływała się także na odbywanie leczenia w Polsce, lecz dołączona do akt sprawy dokumentacja medyczna nie potwierdzała rzeczywistej konieczności kontynuowania przez nią leczenia. Cudzoziemka utrzymywała, że środki finansowe potrzebne na utrzymanie w Polsce, leczenie oraz studia przekazuje jej mąż. Wezwana do nadesłania aktualnego zaświadczenia z Ośrodka Studiów [...] Uniwersytetu [...], stwierdzającego, czy jest nadal studentką w/w uczelni, aktualnej dokumentacji medycznej, która potwierdzałaby aktualny stan zdrowia zainteresowanej oraz aktualnej dokumentacji, potwierdzającej, iż posiada środki finansowe, niezbędne do pokrycia kosztów utrzymania w Polsce przesłała za pośrednictwem swojego pełnomocnika informację, iż nie kontynuuje już studiów w Polsce, a jej pobyt jest związany wyłącznie z leczeniem. Pełnomocnik Strony dołączył do pisma dokumentację medyczną pochodzącą z 2001r. i 2004r. oraz zaświadczenie/epikryzę z kwietnia 2006r., a także wyjaśnił, że cudzoziemka przedstawi zaświadczenie o stanie majątkowym, jak tylko uzyska wyciąg z konta bankowego. Z uwagi na fakt, iż przesłane dokumenty nie potwierdzały zdaniem organu aktualnego stanu zdrowia zainteresowanej oraz konieczności kontynuowania przez nią leczenia w chwili obecnej Prezes Urzędu ponownie wezwał pełnomocnika strony do nadesłania stosownej dokumentacji medycznej. Do chwili wydawania decyzji przez organ II instancji nie wpłynęła do akt sprawy dodatkowa dokumentacja medyczna. Ponadto Prezes Urzędu uzyskał z Uniwersytetu [...] informację, że zainteresowana została skreślona z listy studentów w dniu 25.04.2006r. z powodu nieuzyskania zaliczenia I roku studiów.

W związku z powyższym organ orzekający stwierdził, że wobec cudzoziemki nie zachodzą w chwili obecnej okoliczności określone w art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, gdyż została ona skreślona z listy studentów. Prezes Urzędu wskazał również, iż okoliczność, że skarżąca podjęła leczenie w Polsce mogłaby stanowić przesłankę określoną w art. 53 ust. 3 pkt 1 w/w ustawy, uzasadniającą udzielenie jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w przypadku gdyby potwierdziła aktualną dokumentacją medyczną fakt konieczności kontynuacji leczenia w Polsce. Ponadto cudzoziemka powinna także przedstawić aktualną dokumentację potwierdzającą, że posiada środki finansowe, niezbędne do pokrycia kosztów utrzymania w Polsce oraz ewentualnego leczenia, gdyż znajdujące się w aktach sprawy informacje z 2005r. o stanie środków na rachunku bankowym i oświadczenia męża skarżącej nie potwierdzają na dzień wydawania decyzji faktu posiadania przez cudzoziemkę środków finansowych.

Reasumując Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców stwierdził, że M. A. nie wykazała, że zachodzą wobec niej okoliczności uzasadniające udzielenie jej wnioskowanego zezwolenia na podstawie art. 53 ust. 3 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, co zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy stanowi obligatoryjną przesłankę do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Pismem z dnia 27 marca 2007r. (data wpływu do organu) M. A. wniosła skargę na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2007 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zaskarżonej decyzji cudzoziemka zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 53 ust. 3 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady swobodnego uznania. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu skarżąca wskazała, iż w okresie od 2 lutego do 7 marca 2007r. była hospitalizowana i poddana skomplikowanemu zabiegowi chirurgicznemu. Do skargi cudzoziemka załączyła kserokopię karty wypisowej ze szpitala, wynik badań obrazowych oraz zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia z dnia 22 marca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając powyższy wniosek postanowieniem z dnia 14 maja 2007 r. przywrócił skarżącej termin do wniesienia skargi.

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Badając zaskarżoną decyzję we wskazanym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zaznaczyć, że na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach i ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw do spraw wszczętych i nie zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. W związku z tym w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy w brzmieniu sprzed zmian, które weszły w życie 1 października 2005 r.

Skarżąca M. A. wniosła o udzielenie jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na konieczność kontynuowania [...] leczenia w Polsce oraz podjęcie studiów na Uniwersytecie [...] .

Art. 53 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach wymienia enumeratywnie sytuacje, w których udziela się cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Zgodnie z ust. 1 art. 53 ustawy o cudzoziemcach (w brzmieniu obowiązującym dla rozpoznania niniejszej sprawy) zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który:

1) uzyskał przyrzeczenie lub przedłużenie przyrzeczenia wydania zezwolenia na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane, oraz wykaże, że będzie posiadał środki finansowe niezbędne do pokrycia kosztów pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

2) prowadzi działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej, korzystną dla gospodarki narodowej, a w szczególności przyczyniającą się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy, oraz wykaże, że posiada środki finansowe niezbędne do pokrycia kosztów pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

3) zamierza jako osoba o uznanym dorobku artystycznym kontynuować twórczość na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

4) bierze udział w szkoleniach i stażach zawodowych realizowanych w ramach programów Unii Europejskiej,

5) zamierza jako członek rodziny zamieszkać wspólnie z pracownikiem migrującym, o którym mowa w Europejskiej Karcie Społecznej, sporządzonej w Turynie dnia 18 października 1961 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 8, poz. 67),

6) jest małżonkiem obywatela polskiego,

7) zamierza przybyć na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu połączenia z rodziną i spełnia warunki, o których mowa w art. 54,

8) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wraz z cudzoziemcem, do którego przybył w celu połączenia z rodziną, jeżeli jego przyjazd na to terytorium nastąpił w związku z uzyskaniem zezwolenia na podstawie pkt 7,

9) jest małoletnim dzieckiem cudzoziemca, posiadającego zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, urodzonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

- jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Uzasadniając wniosek o udzielenie ww. zezwolenia M. A. nie wskazała żadnej z sytuacji wymienionych w ust. 1 artykułu 53. Również prawidłowo ustalony przez organy orzekające stan faktyczny nie daje podstaw do stwierdzenia, że w przypadku cudzoziemki zachodzi którakolwiek z przesłanek wymienionych w tym przepisie. Cudzoziemka, obywatelka N. przyjechała do Polski w styczniu 2003 r. w celu odbycia terapii [...], nie pracuje (mimo znajdującej się w aktach administracyjnych propozycji pracy od 28 stycznia 2005r. - karta 26-28 akt administracyjnych), nie prowadzi również działalności gospodarczej, nie wskazała czym zajmuje się w Polsce, jej mąż jest obywatelem N. i tam też przebywa. W takim stanie sprawy brak było podstaw do udzielenia skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas określony na podstawie art. 53 ust. 1.

W związku z faktem, iż cudzoziemka podała we wniosku, że ubiega się o zezwolenie na zamieszkanie ze względu na konieczność leczenia w Polsce oraz kontynuacje studiów organy orzekające rozważyły spełnienie przez cudzoziemkę przesłanek z art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2, które to przepisy przewidują możliwość udzielenia zezwolenia cudzoziemcowi, który:

- wykaże, że zachodzą inne, niż określone w ust. 1, okoliczności uzasadniające jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące oraz że posiada środki finansowe niezbędne do pokrycia kosztów pobytu na tym terytorium ( art. 53 ust. 3 pkt 1);

- zamierza podjąć lub kontynuować studia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli potwierdzi to zaświadczeniem jednostki prowadzącej studia o przyjęciu na studia, oraz ma zapewnione środki finansowe niezbędne do pokrycia ich kosztów oraz kosztów utrzymania podczas studiów, bez potrzeby korzystania ze świadczeń pomocy społecznej (art. 53 ust. 3 pkt 2).

Wyjaśnić w tym miejscu trzeba, iż udzielenie zezwolenia na podstawie art. 53 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach należy do sfery uznania administracyjnego, co oznacza, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Wybór taki nie może być jednak dowolny. Musi wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (v. wyrok NSA z 2.02.1996 r., sygn. akt II S.A. 28754/95, Wokanda 1996, nr 6, s. 36). Dlatego też rozstrzyganie w ramach uznania wymaga poczynienia ustaleń dokonanych w oparciu o całokształt materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku wydania decyzji o przekonującej treści. Decyzja uznaniowa wymaga bowiem wnikliwego i logicznego uzasadnienia. W razie potrzeby organ winien więc z własnej inicjatywy starać się poznać wszystkie czynniki, które w konkretnym przypadku podlegają rozważeniu oraz załatwić sprawę w sposób zgodny z interesem społecznym i słusznym interesem obywatela. Kontrola sądu w tym zakresie polega w tej sytuacji na zbadaniu czy organ orzekający w sprawie prawidłowo ustalił stan faktyczny, postępując przy tym zgodnie z regułami postępowania dowodowo-wyjaśniającego, oraz czy wziął pod uwagę wszelkie występujące w sprawie okoliczności, również podnoszone przez stronę, a następnie w sposób logiczny odniósł się do nich w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, wskazując faktyczne przesłanki swojego rozumowania.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, słusznie wskazał organ w zaskarżonej decyzji, iż wobec cudzoziemki nie zachodzą okoliczności określone w art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, gdyż została ona skreślona z listy studentów (pismo Ośrodka Studiów [...] Uniwersytetu [...] z dnia 21 listopada 2006 r. - karta 16 akt administracyjnych tom 2). Odnosząc się natomiast do drugiego wskazanego przez skarżącą celu pobytu w Polsce, związanego z podjęciem i kontynuacją leczenia w Polsce, sąd zauważa, iż mógłby on stanowić inną okoliczność określoną w art. 53 ust. 3 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, uzasadniającą udzielenie jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, gdyby skarżąca nadesłała stosowną, aktualną dokumentację medyczną potwierdzającą fakt kontynuacji leczenia w Polsce. Wymagana dokumentacja powinna także potwierdzać, czy kontynuacja leczenia cudzoziemki może odbywać się w kraju pochodzenia. Wprawdzie skarżąca załączyła do skargi dokumentację świadczącą o przebyciu przez nią w lutym 2007 r. operacji w Klinice [...] Akademii Medycznej w [...], gdzie pacjentka trafiła w ciężkim stanie z ostrym bólem [...]. Jednak zdaniem Sądu operacja ta nie była wynikiem potrzeby kontynuacji leczenia w Polsce, a koniecznością wynikającą z aktualnego stanu zdrowia cudzoziemki. Ponadto niezależnie od powyższego kolejną przesłanką udzielenia skarżącej zezwolenia na zamieszkanie w trybie art. 53 ust. 3 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach jest wykazanie przez nią posiadania środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu, a w tej sytuacji również kosztów leczenia, na terytorium Polski. W ocenie Sądu skarżąca nie przedstawiła w toku postępowania aktualnej dokumentacji potwierdzającej, że posiada środki finansowe, niezbędne do pokrycia kosztów utrzymania w Polsce. Sąd stwierdził, że znajdujący się w aktach sprawy list od męża skarżącej z N. z dnia [...] czerwca 2005r. informujący o zobowiązaniu się do pokrywania kosztów utrzymania i rachunków medycznych żony, nie może być uznany za wiarygodny dowód w sprawie, gdyż został dostarczony do organu z polskim tłumaczeniem dokonanym przez skarżącą. Natomiast zgodnie z art. 11 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach, dokumenty sporządzone w języku obcym, służące za dowód w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy, powinny być składane wraz z ich tłumaczeniem na język polski, dokonanym przez tłumacza przysięgłego. Poza tym oświadczenia takiego nie można traktować jako potwierdzenia posiadania środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu w Polsce. Przedmiotem analizy Sądu były także, znajdujące się w aktach sprawy następujące dokumenty: historia rachunku bankowego skarżącej za okres od 01.04.2005r. do 24.06.2005r. z saldem końcowym w wysokości 924, 08 złotych na który wpływały środki finansowe w wysokości od 600 do 1800 złotych miesięcznie (karta - 52-55 akt administracyjnych), jednorazowy przekaz [...] z dnia 20.05.2005r. w wysokości 577,88 USD (karta - 51 akt administracyjnych) oraz zaświadczenie z Banku [...] z dnia 16.09.2005r. o wysokości salda na rachunku potwierdzające stan środków w wysokości 10.304,61 złotych (karta - 72 akt administracyjnych). Zdaniem Sądu powyższe dokumenty, z uwagi na fakt, iż pochodzą z 2005 r. nie stanowią aktualnej dokumentacji potwierdzającej posiadanie przez skarżącą środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów utrzymania w Polsce oraz ewentualnego leczenia.

Skład orzekający zauważa również, iż zgodnie z art. 60 ust. 5 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie, jest obowiązany uzasadnić wniosek, przedstawić ważny dokument podróży oraz dołączyć do wniosku dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że cudzoziemka nie udokumentowała uzasadnienia dla jej pobytu w Polsce przez okres dłuższy niż 3 miesiące oraz nie wykazała posiadania środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu na terytorium Polski niezbędnych na podstawie art. 53 ust. 3 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

Mocą przepisów art. 7 oraz 77 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, będąc zobowiązanym w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Przepis art. 80 k.p.a. nakłada na orzekający w sprawie organ obowiązek oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, a przy jej wydawaniu nie zostały naruszone przepisy kodeksu postępowania administracyjnego w sposób, który mógłby mieć wpływ na wynik postępowania, gdyż organy orzekające w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd oddalił skargę jako niezasadną.