Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 364/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35, art. 36, art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska (spr.) WSA Tomasz Wykowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2014 r. sprawy ze skargi M. L. i K. A. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...] oddala skargę.


UZASADNIENIE

M. L. i K. A., pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o odszkodowanie za nieruchomość warszawską położoną przy ul. [...].

Skarga powyższa wniesiona została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2013 r. M. L. i K. A. zwróciły się do Urzędu Miasta [...] Wydziału Spraw Dekretowych o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...].

W związku z ww. wnioskiem Prezydent [...], pismem z dnia [...] grudnia 2013 r., wystąpił do Biura Gospodarki Nieruchomościami Delegatura w Dzielnicy [...] o przesłanie akt własnościowych przedmiotowej nieruchomości. W dniu 10 stycznia 2014 r. (prezentata organu) do Urzędu Miasta [...] wpłynęło pismo Biura Gospodarki Nieruchomościami informujące, że przedmiotowe akta przesłane zostały w sierpniu 2007 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wraz z wnioskiem spadkobierców dawnej właścicielki o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] października 1961 r. odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej przy ul. [...]. Akta te nie zostały zwrócone.

W dniu 3 lutego 2014 r. M. L. i K. A. złożyły zażalenie do Wojewody [...] na bezczynność organu pierwszej instancji w związku z niedochowaniem przez ten organ terminów wskazanych w art. 35 kodeksu postępowania administracyjnego.

Pismem z dnia 6 marca 2014 r. Urząd Miasta [...] zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z prośbą o wypożyczenie akt dotyczących ww. nieruchomości.

W dniu 14 kwietnia 2014 r. strony złożyły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta [...] wnosząc o zobowiązanie organu do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie.

Odpowiadając na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie i wskazał, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] zawiesił postępowanie o odszkodowanie do czasu wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji w sprawie ponownego rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego PRN [...] z dnia [...] października 1961 r.

W piśmie procesowym z dnia 14 października 2014 r. skarżące podniosły, że postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nie zostało prawidłowo im doręczone i w związku z tym, w ich ocenie, nie weszło ono do obrotu prawnego. Wskazały, że do wniosku z dnia [...] grudnia 2013 r. dołączone zostały pełnomocnictwa dla J.B. do reprezentowania ich w postępowaniu administracyjnym. Tymczasem odpis postanowienia o zawieszeniu postępowania doręczony został na adres adw. K. N., który został ustanowiony ich pełnomocnikiem w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – powoływanej dalej jako "ppsa", sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Podejmując zaś rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania.

W tym miejscu wskazać należy, że jak wynika z akt niniejszej sprawy, Prezydent [...], postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], zawiesił z urzędu, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], hip. [...]. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, podjęcie przez organ rozstrzygnięcia o zawieszeniu postępowania, przerywa bieg terminów przewidzianych przepisem art. 35 kpana załatwienie sprawy, a okres zawieszenia nie jest stanem bezczynności. Okoliczność zawieszenia postępowania administracyjnego uniemożliwia jednocześnie uwzględnienie skargi na bezczynność przez sąd administracyjny.

Zgodnie bowiem z treścią art. 149 ppsa, podstawową funkcją skargi na bezczynność jest doprowadzenie do zobowiązania organu przez Sąd do wydania aktu. Uwzględnienie skargi w takim przypadku doprowadziłoby do sytuacji, w której zobowiązany organ, wykonując wyrok Sądu tj. wydając decyzję administracyjną, zobowiązany byłby do wydania tego orzeczenia w warunkach naruszenia przepisów prawa procesowego. Na uwadze bowiem mieć należy, że zgodnie z art. 97 § 2 kpa, jedynym aktem, który może być wydany po zawieszeniu postępowania administracyjnego, jest postanowienie o jego podjęciu, a nie decyzja administracyjna, załatwiająca sprawę co do jej istoty lub w inny sposób kończąca postępowanie administracyjne.

Istnienie postanowienia o zawieszeniu postępowania administracyjnego w momencie wyrokowania przez Sąd eliminowało zatem zasadność skargi na bezczynność. Przeniosło ono bowiem ciężar sporu, na kwestię zasadności samego zawieszenia. Jeżeli strona kwestionuje postanowienie o zawieszeniu postępowania, to przysługuje jej środek zaskarżenia w postaci zażalenia (art. 101 § 3 kpa). Badanie zaś przez Sąd administracyjny ww. postanowienia o zawieszeniu postępowania wykracza poza granice sprawy objętej skargą na bezczynność organu.

Odnosząc się natomiast do, zawartego w piśmie skarżących z dnia [...] października 2014 r. stanowiska jakoby, postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] zawieszające postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość [...], nie weszło do obiegu prawnego z uwagi na błędne, zdaniem skarżących, doręczenie jego odpisu pełnomocnikowi ustanowionemu przez nich w postępowaniu sądowym, wskazać należy, że okoliczność ta nie wpływa na wynik niniejszej sprawy. Jak zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 600/12 fakt, że decyzja administracyjna wywiera skutki prawne dopiero z chwilą doręczenia jej stronie, nie oznacza by wcześniej decyzja ta nie istniała. Już z chwilą podpisania decyzji mamy bowiem do czynienia z jej wydaniem w sensie procesowym, w tym znaczeniu, że decyzja ta istnieje. Ponieważ zgodnie z art. 126 kpa, do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o decyzjach, to pogląd zaprezentowany w powołanym wyżej wyroku NSA odnosi się także do postanowienia o zawieszeniu postępowania.

Reasumując podnieść należy, że w sytuacji, gdy w chwili wyrokowania w sprawie sądowej wszczętej na skutek skargi na bezczynność, organ wyda postanowienie o zawieszeniu postępowania, sąd administracyjny obowiązany jest do oddalenia skargi (por. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1780/12).

Mając powyższe na względzie Sad na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.