Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2365/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 45
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran Sędziowie Asesor WSA Paweł Dańczak Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 9 grudnia 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. sygn. [...] (dalej "postanowienie z dnia [...]." ) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej "SKO") stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania i niedopuszczalność odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] (dalej "Skarżący" albo "Wspólnota") z [...] czerwca 2019 r. od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] (dalej "Zarząd Dzielnicy") z dnia [...]r. nr [...] ([...]; Ldz. [...] (dalej "decyzja z [...] r.") ustalającej na wniosek [...] al. [...],[...] K. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie, rozbudowie i zmianie sposobu użytkowania budynku na funkcje usługową w zakresie kultury na dz. ew. nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...].

Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., Zarząd Dzielnicy ustalił na rzecz [...] warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie, rozbudowie i zmianie sposobu użytkowania budynku na funkcje usługową w zakresie kultury na dz. nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...].

Decyzja została doręczona na adres Wspólnoty ul. [...] w [...], a odebrana przez osobę uprawnioną do odbioru pism K. P., który podpisał odbiór i opatrzyła pieczęcią Wspólnoty, a na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajduje się dodatkowo adnotacja, że przesyłka została wydana osobie uprawnionej. Na pieczęci Wspólnoty znajduje się informacja, że jej adres to ul. [...],[...].

Skarżący w dniu [...] czerwca 2019 r. złożyła odwołanie od ww. decyzji, zarzucając jej szereg uchybień, które świadczą o wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r. sygn. akt [...], stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania i stwierdziło niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu postanowienia SKO wskazało, że decyzja została doręczona odwołującej się Wspólnocie w dniu 12.06.2019 r., a odwołanie Skarżącej zostało nadane przez w urzędzie pocztowym w dniu 28.06.2019 r. , a zatem dwa dni po terminie.

Wspólnota złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie, w której wniosła o uchylenie rozstrzygnięć organów obu instancji. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia art. 129 § 2 k.p.a. w zw. z art. 45 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie przez organ odwoławczy, że odwołanie skarżącej zostało złożone z uchybieniem terminu jego wniesienia, podczas gdy decyzja organu I instancji została doręczona w dniu 12 czerwca 2019 r. do rąk osoby nieuprawnionej, a tym samym termin na złożenie odwołania nie zaczął biec.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy błędnie wynika, że decyzja o warunkach zabudowy została doręczona skarżącej w dniu 12 czerwca 2019 r. Jednak zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]", który kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali, powziął wiedzę o tejże decyzji dopiero [...] czerwca 2019 r., kiedy rzeczywiście odpis tej decyzji został mu prawidłowo doręczony. Skarżąca podkreśliła, że zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą w przypadku, gdy organ wspólnoty mieszkaniowej uprawniony do jej reprezentacji jest organem kolegialnym, a jednocześnie nie wskazano adresu lokalu siedziby tego organu (ani wspólnoty mieszkaniowej) tylko adresy zamieszkania członków zarządu, organ administracji publicznej uprawniony jest do doręczenia pisma na adres zamieszkania członka zarządu z zastosowaniem przepisu art. 42 i art. 43 kpa. Tym samym, decyzja winna zostać doręczona członkom zarządu, jako osobom fizycznym, w miejscu ich zamieszkania.

Decyzja o warunkach zabudowy (wskazana powyżej) została natomiast zaadresowana na adres Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" bez wskazania lokalu zamieszkania członka zarządu. Zdaniem skarżącej, decyzja powinna zostać doręczona bezpośrednio do rąk członków zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej, nie zaś na ogólny adres budynku, który nie gwarantuje zarządowi możliwości zapoznania się z treścią pism. Takie błędne oznaczenie adresu spowodowało niezawinione przez skarżącą opóźnienie we właściwym doręczeniu decyzji. Podkreśliła, że organ I instancji z łatwością mógł się dowiedzieć o adresach członków zarządu, ponieważ były one wskazane w uchwale nr [...] w sprawie wyboru członków zarządu wspólnoty mieszkaniowej. Ten dokument był dołączony do pełnomocnictwa jako potwierdzenie umocowania pełnomocników, a więc był znany organowi. Zarządowi wspólnoty decyzję o warunkach zabudowy doręczono dopiero w dniu 14 czerwca 2019 r., stąd też złożył w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" odwołanie w dniu [...] czerwca 2019 r., prawidłowo w swojej ocenie zakładając termin 14-dniowy termin na odwołanie, biegnący od dnia rzeczywistego doręczenia.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018, poz. 2107 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art.3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2017 poz.1369 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.").

Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Stosownie do art.119 pkt 1 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest m.in. postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Stosownie do art.120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a. W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2018.2096 t.j. z pózn.zm, dalej "k.p.a") lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego było postanowienie z dnia [...] r., którym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania i niedopuszczalność odwołania Wspólnoty z [...] czerwca 2019 r. od decyzji Zarządu Dzielnicy z dnia [...] r. ustalającej na wniosek [...] warunki zabudowy dla określonej w tej decyzji inwestycji.

Skarga były niezasadna.

Stroną skarżącą w niniejszej sprawie jest wspólnota mieszkaniowa w rozumieniu art. 6 ustawy o własności lokali. Zgodnie z art. 21 ust. 1 tej ustawy zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali. Zaliczenie wspólnoty mieszkaniowej do jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej skutkuje tym, że w postępowaniu administracyjnym pisma doręcza się takim jednostkom organizacyjnym w sposób określony w art. 45 k.p.a., mianowicie w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis art. 44 stosuje się odpowiednio. Na mocy art. 41 w zw. z art. 331 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r. poz. 380 z późn. zm.) siedzibą jednostki organizacyjnej niebędącej osobą prawną jest miejscowość, w której ma siedzibę jej organ zarządzający, chyba że ustawa lub oparty na niej statut stanowi inaczej. Na mocy art. 41 w zw. z art. 331 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r. poz. 380 z późn. zm.) siedzibą jednostki organizacyjnej niebędącej osobą prawną jest miejscowość, w której ma siedzibę jej organ zarządzający, chyba że ustawa lub oparty na niej statut stanowi inaczej. Zarząd wspólnoty mieszkaniowej nie ma ustawowego obowiązku posiadania siedziby (adresu), co - w przypadku braku lokalu siedziby - nie wyklucza jednak stosowania przez organ doręczeń w trybie art. 45 k.p.a. Doręczenie, o którym mowa w tym przepisie, powinno być zatem dokonane do rąk osoby uprawnionej do odbioru pism (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2016 r., II OSK 3374/14). W przedmiotowej sprawę nie ulega wątpliwości, że pismo zostało doręczone osobie uprawnionej do odbioru korespondencji, co wynika z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Osoba, która odebrała osobiście przesyłkę, potwierdziła ten fakt własnoręcznym podpisem, a także pieczęcią, z której wynika, że jest upoważniona do odbioru pism w imieniu skarżącej. Nadto na samej pieczęci widnieje taki sam adres, na jaki została wysłana decyzja. Z tego względu należy uznać, że odpis decyzji o warunkach zabudowy, został skutecznie doręczony skarżącej w dniu w dniu 12.06.2019 r. Odwołanie skarżącej zostało wniesione już po upływie 14 dniowego terminu liczonego od dnia doręczenia decyzji stronie, określonego w art. 129 § 2 k.p.a, stąd w myśl art. 134 kpa organ odwoławczy musiał stwierdzić jego niedopuszczalność oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Kwestia poruszana w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 2017 r. II OSK 3029/15, dotyczyła odmiennej sytuacji faktycznej, a mianowicie takiej, gdy nie była wyznaczona osoba do odbioru korespondencji w imieniu wspólnoty, a dodatkowo wspólnota nie ustaliła adresu, gdzie miała być kierowana korespondencja. W takiej sytuacji doręczenie wspólnocie mieszkaniowej reprezentowanej przez dwuosobowy zarząd następuje z chwilą odbioru korespondencji przez pierwszego z członków zarządu tej wspólnoty, a nie z chwilą jej odbioru przez ostatniego z tych członków.

Z uwagi na powyższe na podstawie art. 151 ppsa należało oddalić skargę.