Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 419/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2021-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135, art. 200 i art. 205 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 107 § 1 pkt 5 i 6, § 3, art. 8 § 1, art 9 i art. 11
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Banach, Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 maja 2021 r. sprawy ze skargi P.F. Z. P. S. i P. S. w W. na decyzję Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z ... znak: ... w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia (...) znak: (...); 2. zasądza od Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. na rzecz P. F. Z. P. S. i P. S. w W. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania .


UZASADNIENIE

Dyrektor Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej (MGOPS) decyzją z [...] utrzymał w mocy decyzję własną z [...] o odmowie udostępnienia ([...]) informacji publicznej w zakresie:

1. wskazania kwoty wynagrodzenia brutto pracowników MGOPS, wg. zajmowanego stanowiska wraz z przypisanym imieniem i nazwiskiem każdego pracownika oraz nazwą komórki organizacyjnej ośrodka, w której pracownik ten jest zatrudniony

i według każdego miesiąca wypłaty wynagrodzenia w okresie od stycznia 2019 r. do czerwca 2020 r. wobec pracowników, którzy nie pełnili i nie pełnią w MGOPS funkcji publicznych, a którzy nie wyrazili zgody na udostępnienie ich danych, powołując się na zasadę prywatności - zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r.

o dostępie do informacji publicznej (j.t.Dz.U.2020.2176) dalej “u.d.i.p.";

2. wskazania kwoty nagrody brutto pracowników MGOPS, wg. zajmowanego stanowiska wraz z przypisanym imieniem i nazwiskiem każdego pracownika oraz nazwą komórki organizacyjnej ośrodka, w której pracownik ten jest zatrudniony i według każdego miesiąca wypłaty nagrody w okresie od stycznia 2019 r. do czerwca 2020 r. wobec pracowników, którzy nie pełnili i nie pełnią w MGOPS funkcji publicznych, a którzy nie wyrazili zgody na udostępnienie ich danych, powołując się na zasadę prywatności - zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.;

3. wskazania listy awansowanych pracowników MGOPS, wg. zajmowanego stanowiska wraz z imieniem i nazwiskiem każdego pracownika oraz nazwą komórki organizacyjnej ośrodka, w której pracownik ten jest zatrudniony za okres od stycznia 2019 r. do czerwca 2020 r. wobec pracowników, którzy nie pełnili i nie pełnią

w MGOPS funkcji publicznych, a którzy nie wyrazili zgody na udostępnienie ich danych, powołując się na zasadę prywatności - zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor MGOPS wskazał, że rozpatrując sprawę,

dokonał oceny, czy wnioskowana informacja publiczna jest informacją przetworzoną oraz czy wnioskodawca wykazał, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Zdaniem Dyrektora żądana przez wnioskodawcę informacja, dotycząca nie przekazanych dotychczas przez organ części informacji publicznej ma charakter informacji przetworzonej, ponieważ ich opracowanie w celu dalszego wykorzystania spowoduje konieczność podjęcia przez organ działań przekraczających proste czynności.

Udostępnienie informacji wymaga zebrania pojedynczych informacji znajdujących się w posiadaniu MGOPS: wyodrębnienie z miesięcznych list wynagrodzeń pracowników z okresu styczeń 2019 r. - czerwiec 2020 r. danych poszczególnych pracowników, zestawienie poszczególnych informacji i ich zredagowanie, celem wytworzenia nowej jakościowo przetworzonej informacji. Ośrodek w okresie styczeń 2019 r. czerwiec 2020 r. zatrudniał powyżej 90 pracowników - biorąc pod uwagę żądany okres oraz zakres żądanych danych, a także rotacje pracowników, opracowanie informacji wymaga zaangażowania czasowego i kadrowego. Wszystkie, niezbędne czynności, które organ musi wykonać w celu udostępnienia żądanych informacji wymagają takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócą normalny tok działania organu i utrudnią wykonywanie zadań publicznych, do których realizacji organ został zobowiązany przez przepisy prawa. Ponadto, należałoby ponownie przeprowadzić analizę stanowisk pracy w MGOPS czyli przeprowadzić kolejną ocenę, którzy z pracowników są osobami, które pełnią funkcję publiczną w MGOPS mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzania

i wykonywania funkcji, i wobec których może być udostępniona informacja publiczna, a które dane powinny być wyłączone na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Powyższe wiązałaby się z powołaniem nowego zespołu, jako ciała doradczego/opiniującego. Pracownicy uczestniczący w pracy zespołu musieliby być na długi czas jednocześnie wyłączeni z bieżącej pracy, kosztem wykonywania swoich podstawowych obowiązków służbowych.

W ocenie organu suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników - to wszystko traktuje o informacji przetworzonej.

Organ, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wezwał wnioskodawcę do wskazania szczególnie istotnego interesu publicznego, w terminie 14 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W odpowiedzi wnioskodawca wskazał na zapobieganie nadużyciom finansowym, ochronę praworządności oraz ochronę praw pracowniczych. Organ uznał, że przedstawiony interes publiczny jest zbyt ogólnikowy i nie zawiera żadnych konkretów, wobec powyższego nie można go uznać za "szczególnie istotny" dla interesu publicznego. Wnioskodawca w okresie ostatnich kilkunastu miesięcy inicjował kontrole organu, m.in. przez: Państwową Inspekcję Pracy, audytora wewnętrznego Urzędu Miasta i Gminy [...], Radę Miejską w [...], które to kontrole nie stwierdziły żadnych uchybień w działalności ośrodka. Wnioskodawca jest organizacją związkową, w skład której wchodzi zakładowa organizacja związkowa pracowników MGOPS, która liczy zaledwie kilka procent wszystkich pracowników ośrodka, zatem nie można uznać, że udostępnienie informacji będzie miało wpływ na znaczną liczbę potencjalnych odbiorców. Zasady wynagradzania, premiowania, nagradzania w MGOPS były i są uzgadniane

z zakładową organizacją związkową funkcjonującą na terenie zakładu pracy, zgodnie z ustawą o związkach zawodowych. W tym zakresie, po przeprowadzonych konsultacjach, związki zawodowe działające w ośrodku przedstawiały pracodawcy uzgodnione stanowisko i nigdy nie nastręczało to problemów. W ramach toczącego się sporu zbiorowego udostępniane były wnioskodawcy, z pominięciem u.d.i.p., dane dot. wynagradzania pracowników na poszczególnych stanowiskach pracy w MGOPS, bez przypisywania danych osobowych. W związku z powyższym organ odstąpił od przeprowadzenia ponownej, szczegółowej analizy stanowisk pracy w MGOPS pod kątem, czy pracownicy na konkretnych stanowiskach są osobami pełniącymi funkcje publiczne, ponieważ analiza w tym zakresie na obecnym etapie jest bezprzedmiotowa.

Na powyższą decyzję [...] złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji

i poprzedzającej ją decyzji z 9 listopada 2020 r. Zarzuciła naruszenie:

1. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez błędne uznanie, że wniosek skarżącego dotyczył informacji publicznej wymagającej przetworzenia podczas gdy informacje, o których udostępnienie zwraca się skarżący, są informacją publiczną, którą organ dysponuje i której przekazanie wymaga wykonania czynności techniczno- administracyjnych niewymagających szczególnych kwalifikacji, czy też innych działań charakterystycznych dla informacji publicznej przetworzonej;

2. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez niewskazanie stanowisk, na których osoby wykonują funkcje publiczne lub mających związek z pełnieniem funkcji publicznych, niewskazanie w stosunku do jakich stanowisk wypłacane były nagrody oraz w jakiej kwocie, a w konsekwencji niewykazanie przetworzonego charakteru żądanej informacji;

3. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez uznanie, że ustalenie kręgu osób pełniących funkcję publiczną w ośrodku stanowi o przetworzonym charakterze informacji

o wydatkowaniu środków publicznych na dane stanowisko podczas gdy czynność ta stanowi wyłącznie zwykły zabieg łączący się z procesem udostępniania informacji publicznej;

4. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zw. z art. 7, art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez uznanie przez organ, że udzielenie informacji z pkt 3 wniosku wymaga jej przetworzenia przy jednoczesnym braku wcześniejszego wskazania skarżącemu, że informacja w ww. zakresie stanowi wg stanowiska organu informację przetworzoną,

a w konsekwencji również niewezwanie skarżącego do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, co mogło mieć wpływ na decyzję organu wskazującą na niewykazanie przez stronę szczególnie istotnego interesu publicznego;

5. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że skarżący nie wykazał przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego doprowadziłaby do wniosku przeciwnego;

6. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez odmowę udostępnienia informacji publicznej w zakresie informacji o pracownikach, którzy "nie pełnili i nie pełnią funkcji publicznych" przy jednoczesnej wewnętrznie sprzecznej

z powyższym argumentacji, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną ze względu na konieczność - w toku rzekomego przetwarzania informacji - podziału pracowników na pełniących i niepełniących funkcji publicznych.

W uzasadnieniu skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, że żądana informacja ma charakter przetworzony, wspierając swoją argumentację orzeczeniami sądów administracyjnych.

Nadto [...] wskazała, że organ orzekł o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie "pracowników, którzy nie pełnili i nie pełnią w MGOPS funkcji publicznych - zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.". Z powyższym strona nie zgadza się. Organ stworzył bowiem narrację, w której żądana informacja stanowi informację przetworzoną z powodu czasochłonnego dokonania podziału pracowników na pełniących oraz niepełniących funkcje publiczne. Tymczasem w uzasadnieniu wskazał wprost, że nie posiada takiej wiedzy, wręcz opierając swoją argumentację na tym stwierdzeniu. Zdaniem skarżącej, w konsekwencji należy więc uznać, że organ określił samowolnie krąg osób pełniących funkcje publiczne stwierdzając, że każdy z 90 pracowników nie pełni funkcji publicznej, co w sposób oczywisty jest niemożliwym w takiej instytucji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor MGOPS podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo swoje stanowisko w sprawie zaprezentował w piśmie procesowym

z 20 kwietnia 2021 r.

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.1842). Przepis ten zezwala wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu, w okresie obowiązywania stanu epidemii z powodu COVID – 19, na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, jeśli przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Stosownie do zasad wyrażonych w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2021.137 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy

z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(j.t. Dz.U.2019.2325), dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym jak

i procesowym, nie jest przy tym, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 135 ustawy p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja z 9 listopada 2020r. naruszają przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Zastrzec należy jednak, że Sąd nie podzielił wszystkich przywołanych w skardze zarzutów.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora MGOPS wydana w sprawie odmowy udostępnienia [...] informacji publicznej w opisanym w trzech punktach zakresie.

Zauważenia już w tym miejscu wymaga, że w treści sformułowanego przez organ rozstrzygnięcia o odmowie udostępnienia informacji (w każdym z trzech punktów precyzujących rodzaj i zakres informacji) wskazano na: okoliczność braku pełnienia przez pracowników funkcji publicznych oraz zasadę prywatności - zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Analiza uzasadnienia decyzji prowadzi natomiast do wniosku, że powodem odmowy udostępnienia informacji publicznej była okoliczność zakwalifikowania żądanych informacji do kategorii informacji przetworzonej oraz przyjęcie, że wnioskodawca nie wykazał, jakoby uzyskanie tych informacji było szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Zatem w rozstrzygnięciu decyzji organ przywołał art. 5 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Natomiast w uzasadnieniu decyzji organ nawiązał do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., w myśl którego prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególne istotne dla interesu publicznego. Podał, że żądana przez [...] informacja jest informacją przetworzoną, a wnioskodawca nie wykazał niezbędnej dla jej uzyskania przesłanki.

W ocenie Sądu wydając w przedmiotowej sprawie zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z 9 listopada 2020 r. organ naruszył przepisy postępowania tj. art. 107 § 1 pkt 5 i 6, § 3 oraz art. 8 § 1, art 9 i art. 11 k.p.a., a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Aby wyjaśnić istotę dostrzeżonego naruszenia przepisów prawa, należy wskazać, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 107 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a. decyzja zawiera: rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Natomiast w myśl art. 8 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Organy administracji publicznej są obowiązane również do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art 9 zdanie 1 k.p.a.). Nadto organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu (art. 11 k.p.a.).

W judykaturze nie budzi wątpliwości, że motywy decyzji powinny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśniać tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Uzasadnienie decyzji powinno być realne i adekwatne, nie zaś pozorne.

Cechami dobrego uzasadnienia są: logiczny związek i zgodność z rozstrzygnięciem i jego treścią, brak wywodów sprzecznych lub rozbieżnych z rozstrzygnięciem, ścisłość i dokładność wywodów, ich zwięzłość i prostota ujęcia oraz kompletność motywów. Jedną z najistotniejszych wadliwości uzasadnienia jest natomiast niepowiązanie uzasadnienia z rozstrzygnięciem decyzji (tak: J. Zimmermann, Motywy decyzji administracyjnej i jej uzasadnienie, Warszawa 1981, s. 132-133, 136).

Prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje również możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji decyzji w postępowaniu sądowym, w toku którego nie jest możliwe uzupełnienie przeprowadzonego postępowania administracyjnego o stosowną argumentację prawną, i wyręczanie w ten sposób organów administracji w dokonaniu oceny w kwestii spełnienia przesłanek ustawowych, uzasadniających wydanie konkretnej decyzji (por. wyrok WSA w Opolu z 17 listopada 2011 r., II SA/Op 403/11, LEX nr 1087290 oraz wyrok WSA w Warszawie z 16 kwietnia 2014 r., VIII SA/Wa 839/13, LEX nr 1468443).

Uzasadnienie decyzji ma stanowić uzewnętrznienie motywów jej podjęcia, pokazanie rozumowania organu, a nie tylko wykaz zebranych faktów i norm. Ma ono nie tylko przekonać adresata decyzji o słuszności rozstrzygnięcia, ale również umożliwić pogłębioną kontrolę i ocenę rozumowania (por. J. Zimmermann, Znaczenie uzasadnienia rozstrzygnięcia organu administracji publicznej dla orzecznictwa sądowoadministracyjnego, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2010, nr 5-6 (32-33), s. 512-513).

Poprawne uzasadnienie decyzji służy realizacji zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. Działaniem zgodnym z tą zasadą jest bowiem prowadzenie postępowania zgodnie z przepisami prawa procesowego oraz prawidłowe stosowanie przepisów prawa materialnego. Niewątpliwie też właściwie sporządzone uzasadnienie decyzji realizuje funkcję informacyjną, wyjaśniając stronie powody i racje, jakie legły u podstaw wydanego względem niej rozstrzygnięcia, jak również zadośćczyni zasadzie przekonywania.

Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy należy wskazać, że analiza poddanych kontroli decyzji administracyjnych ujawniła ich wewnętrzną sprzeczność, polegającą na rozbieżnym przywołaniu podstaw odmowy udzielenia informacji publicznej we wskazanym zakresie w rozstrzygnięciu decyzji oraz jej uzasadnieniu. Jak wskazano powyżej, opisując podjęte w sprawie akty administracyjne, w rozstrzygnięciu organ podał, że odmawia udostępnienia informacji publicznej wobec pracowników, którzy nie pełnili i nie pełnią funkcji publicznych oraz powołali się na zasadę prywatności – art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Natomiast w uzasadnieniu decyzji podał, że powodem odmowy udostępnienia informacji publicznej była okoliczność zakwalifikowania żądanych informacji do kategorii informacji przetworzonej oraz przyjęcie, że wnioskodawca nie wykazał, jakoby uzyskanie informacji było szczególnie istotne dla interesu publicznego – art. 3 ust 1 pkt 1 u.d.i.p.

Są to dwie różne podstawy odmowy udostępnienia informacji publicznej, wymagające dla ich uzasadnienia przywołania odmiennej argumentacji. Świadczy o tym m.in. art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p., zgodnie z którym uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.

Powołanie przez organ w rozstrzygnięciu zasady prywatności oraz okoliczności nie pełnienia przez pracowników funkcji publicznych, przy jednoczesnym uzasadnieniu odmowy udostępnienia informacji publicznej ze względu na jej przetworzony charakter i brak wykazania niezbędnego dla jej uzyskania szczególnie istotnego interesu publicznego, czyni decyzję wewnętrznie sprzeczną.

Jakkolwiek decyzje organu zawierają konieczne elementy decyzji w postaci rozstrzygnięcia oraz uzasadnienia, to elementy te pozostają niespójne względem siebie. Niewyjaśniona i nieznana jest w związku z tym intencja organu podejmującego zaskarżone rozstrzygnięcie.

Brak jest tym samym logicznego związku i zgodności uzasadnienia z rozstrzygnięciem (wskazującym inną podstawę prawną odmowy udostępnienia informacji publicznej), uzasadnienie i zawarta w nim argumentacja są nieadekwatne do opisanego wyżej rozstrzygnięcia. Zaistniała sprzeczność pomiędzy elementami decyzji godzi jednoznacznie w zasady ogólne postępowania administracyjnego wyrażone w przepisach art. 8 § 1, art. 9 oraz art. 11 k.p.a., albowiem organ w ten sposób nie przekonuje i nie wyjaśnia spójnie z rozstrzygnięciem motywów zajętego stanowiska, doprowadza do chaosu informacyjnego, utrudniającego wnioskodawcy podjęcie polemiki z zaprezentowanymi tezami.

Stwierdzenie powyższego uchybienia organu czyni zasadnym wniosek Sądu o naruszeniu przez Dyrektora art. 107 § 1 pkt 5 i 6, § 3 oraz art. 8 § 1, art 9 i art. 11 k.p.a. Przepisom tym organ uchybił, wydając zarówno zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję z 9 listopada 2020 r.

Tego rodzaju wada sprawia, że wydane przez organ rozstrzygnięcia uchylają się spod kontroli merytorycznej Sądu.

To na organie administracji spoczywa bowiem obowiązek wydawania rozstrzygnięć spełniających określone przepisami prawa wymogi. Wśród nich podstawowe znaczenie ma art. 107 § 1 i 3 k.p.a. określający niezbędne elementy decyzji oraz charakteryzujący prawidłowo sporządzone jej uzasadnienie. Spójność tych elementów jest niezbędna dla możliwości przeprowadzenia merytorycznej kontroli rozstrzygnięcia organu.

Dopóki organ nie usunie dostrzeżonych przez Sąd sprzeczności, dopóty nie będzie możliwa ocena prawidłowości argumentów na poparcie zajętego w sprawie stanowiska i powodów podjęcia konkretnego rozstrzygnięcia.

Sąd zwraca również ubocznie uwagę, że organ wezwał wnioskodawcę do uzasadnienia szczególnie istotnego interesu publicznego jedynie w zakresie punktów 1 i 2 wniosku, orzekał natomiast o całości żądania [...], wyrażając w uzasadnieniu przekonanie, że objęta trzema punktami informacja jest informacją przetworzoną.

Mając na względzie dostrzeżone i omówione naruszenia popełnione przez organ, Sąd podziela podniesiony w skardze zarzut uchybienia art. 8 k.p.a., przy uwzględnieniu istnienia, zasygnalizowanej w zarzucie 6 skargi, wewnętrznie sprzecznej argumentacji uzasadnienia decyzji z motywami wskazanymi w jej rozstrzygnięciu.

Na obecnym etapie postępowania sądowego nie ma natomiast możliwości merytorycznego ustosunkowania się do zarzutów skargi dotyczących zagadnienia informacji publicznej przetworzonej oraz prawidłowości wykazania przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego. Wobec stwierdzonego błędu formalnego (procesowego) polegającego na niezgodności wewnętrznej pomiędzy poszczególnymi elementami decyzji administracyjnej, ocena słuszności argumentacji merytorycznej odnoszącej się do art. 3 ust. 1 u.d.i.p. byłaby przedwczesna.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ, rozpoznając wniosek [...], wyda rozstrzygnięcie z poszanowaniem przepisów prawa procesowego, w szczególności zważając na wewnętrzną spójność pomiędzy elementami aktu administracyjnego umożliwiającą jego – ewentualną – kontrolę w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania w punkcie 2 sentencji wyroku, obejmujących kwotę wpisu sądowego od skargi oraz koszty zastępstwa procesowego, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ustawy p.p.s.a.

Sąd zasądził łącznie koszty postępowania w wysokości 680 zł, na które składa się wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł. oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł., zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018r., poz. 265).