Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 769/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4,  art. 54 ust. 1,   art. 18 ust. 2
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska Sędziowie: Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia NSA Lidia Błystak (sprawozdawca) Protokolant: Michał Kazek Po rozpoznaniu w dniu 14 października 2005 r. przy udziale sprawy ze skargi R. S. – Przedsiębiorstwo A we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2001 r. o d d a l a s k a r g ę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej , art. 10 ust. 2, art. 15 ust. 2 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] Nr [...] w sprawie określenia R. S. – Przedsiębiorstwo A nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek podatnika za wrzesień 2001 r. Wskazał organ, iż wydając "Kalendarz [...]" strona na fakturach wykazywała symbol SWW-2711 stosując stawkę VAT – 7 %, bowiem w 2001 r. sprzedaż wyrobów o symbolu SWW-2711 "Wydawnictwa prasowe" jako wymienione w poz. 55 zał. nr 3 do ustawy o podatku VAT opodatkowana była stawką VAT – 7 %. Podkreślił organ odwoławczy, że zasadniczą rolę w sprawie odgrywa kwestia prawidłowego zakwalifikowania spornej sprzedaży wg klasyfikacji Systematycznego Wykazu Wyrobów i obowiązek w tym zakresie obciąża podatnika. Powołując się na pismo Urzędu Statystycznego Ośrodka Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych w Ł., który posiadając "Kalendarz [...]" na rok 201/2002 i "Kalendarz [...]" na rok 1999/2000, stwierdził, że należy klasyfikować je w grupowaniu SWW 1829-12 "Notesy i blok-notesy" i 22.22.20-15.40 PKWiU "Notesy i blok notesy", natomiast artykuły papiernicze szkolne, przybory szkolne, pomoce naukowe oraz specjalistyczny sprzęt szkolny i przedszkolny, wymieniony w zał. nr 3 do ustawy o podatku VAT, powoływał symbole SWW 1825 i SWW 2883, a więc inne aniżeli przyporządkowany spornemu artykułowi. Wskazał organ, że skutkuje to zastosowaniem stawki VAT 22 % do sprzedaży przedmiotowych kalendarzy. W związku z tym ustalono, w oparciu o przepis art. 15 ust. 1 ustawy, podstawę opodatkowania z tytułu sprzedaży kalendarzy, podatek należny wg stawki 22 %. Nie podzielił organ stanowiska strony, że "bloki występują też w grupie artykułów szkolnych opodatkowanych 7 % VAT", a tym samym "Kalendarz [...]" może być objęty tą stawką. Zgodnie z dokonaną przez Urząd Statystyczny w Ł. kwalifikacją wyrób zaliczono do grupy SWW 1829-12,. Strona, mając świadomość istniejących rozbieżności w zakresie klasyfikacji statystycznej stosowanych przez kontrahentów sprzedawanych kalendarzy, zdecydowała, iż sprzedaż wydawanych wyrobów podlega opodatkowaniu stawką VAT 7 % jako wydawnictw prasowych.

W skardze od decyzji organu II instancji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie art. 187 § 1 w zw. z art. 122 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej z uwagi na pominięcie treści i charakteru sprzedawanych przez skarżącego towarów, art. 194 § 1 i 2 Ordynacji przez uznanie opinii organu statystycznego za dokument urzędowy, który wiąże organ podatkowy, art. 197 § 1 i 2 Ordynacji przez pominięcie dowodu z opinii biegłego w sytuacji, gdy organy podatkowe uznały, że nie są zdolne do samodzielnej kwalifikacji charakteru towaru sprzedawanego przez skarżącego, a przez to naruszenie art. 18 ust. 1 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług. Podniósł skarżący, że o ile treści pierwszego pisma Urzędu Statystycznego w Ł. trudno zaprzeczyć zakwalifikowania jako interpretacji klasyfikacji wydawanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, o tyle drugie pismo stanowi ocenę, natury dowodowej, co do charakteru towaru jakimi są sporne kalendarze. Zarzucił skarżący, że klasyfikacja nie może stanowić udzielenia odpowiedzi – decydowania o tym czy dany produkt jest objęty danym grupowaniem, gdyby pismo miało charakter interpretacji winno informować jakie względy decydują o zakwalifikowaniu do poszczególnych grup towarów. Wskazał skarżący na postanowienie NSA z dnia 29.05.2003 r. sygn. IISA 2968/02, stwierdzające, że interpretacje urzędów statystycznych nie mają charakteru decyzji administracyjnej i nie wiążą organów podatkowych i podatników, podlegając ocenie organu podatkowego jak każdy dowód. Organy podatkowe potraktowały interpretację urzędu statystycznego jako decyzję wstępną, co stanowi rażące naruszenie art. 209 Ordynacji podatkowej. Zdaniem skarżącego, organy podatkowe winne były zasięgnąć opinii biegłego w celu zakwalifikowania towaru.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i jego argumentację, zawarte w zaskarżonej decyzji, podkreślając, że odpowiedź organu statystycznego, udzielona po dokonaniu oglądu przesłanych kalendarzy stanowi opinię miarodajną merytorycznie, wskazując, że kompetencje w kwestii wyrażania opinii w zakresie klasyfikowania towarów zostały zastrzeżone dla organów statystycznych, a organ podatkowy takich kompetencji nie posiada. W przypadku zaistnienia sporu, jego strony zwracają się do organu statystycznego z wnioskiem o wydanie opinii, co wynika m. in. z art. 187 Ordynacji podatkowej. Skoro skarżący nie zgadzał się z opinią organu statystycznego miał prawo ją zakwestionować w drodze opinii biegłego, czego nie dokonał.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Po myśli przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sprawowana przez sądy administracyjne kontrola przeprowadzana jest pod względem zgodności zaskarżonych decyzji z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i tylko w sytuacji naruszenia tego prawa mającego lub mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaskarżone decyzje podlegają uchyleniu (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Przeprowadzając w tym zakresie kontrolę zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa.

Istotę sporu stanowi prawidłowość zaklasyfikowania przez skarżącego wydawanych "Kalendarzy [...]" wg symbolu SWW – 2711, uzasadniającego zastosowanie stawki VAT 7 %.

Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U Nr 11, poz. 50 ze zm.) w art. 4, stanowiącym słowniczek podstawowych terminów występujących w ustawie, w pkcie 1 określiła, że towarami na potrzeby ustawy są: rzeczy ruchome , wszelkie postacie energii, budynki, budowle lub ich części, jeżeli spełniają łącznie dwa warunki: są przedmiotem czynności, o których mowa w art. 2 oraz są wymienione w klasyfikacjach statystycznych. Tak więc dla potrzeb ustawy o VAT rzeczy ruchome są towarami, jeżeli są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce państwowej (ustawa z dnia 29.06.1995 r. o statystyce publicznej – Dz. U. Nr 88, poz. 439 ze zm.). Przy czym, na podstawie art. 54 ust. 1 ustawy o podatku VAT, dla celów poboru podatku VAT i akcyzy w okresie do 31.12.2002 r. zastosowanie mieć będą klasyfikacje statystyczne obowiązujące od dnia 1.7.1997 r., czyli w praktyce Systematyczny Wykaz Wyrobów (SWW) w odniesieniu do towarów innych aniżeli nieruchomości. Zgodnie z treścią powołanego przepisu art. 54 ust. 1 niewymienione w klasyfikacjach towary podlegają opodatkowaniu stawką określoną w art. 18 ust 1 ustawy, a więc stawką 22 %. Powiązanie przepisów ustawy o podatku VAT z klasyfikacjami statystycznymi spowodowało zwiększenie znaczenia zarówno klasyfikacji statystycznych jak i organów statystycznych odpowiedzialnych za wydawanie klasyfikacji, ich zmian, interpretacji oraz opinii statystycznych. Należy pamiętać, że, co prawda w orzecznictwie NSA powtarzano pogląd, że normy statystyczne są wyłącznie normami technicznymi a nie przepisami prawa podatkowego, stały się jednak swoistymi normami podatkowymi w zakresie podatku VAT i akcyzy na skutek postanowień art. 4 pkt. 1, art. 18 ust. 2, art. 54 ustawy o podatku VAT (por. wyroki z dnia 25.5.1995 r. sygn. SA/P 255/95; z dnia 27.5.1997 r. sygn. IIISA 98/96; z dnia 23.10.1998 r. sygn. IIISA 2898/97). W wyroku z dnia 23.1.1997 r. (sygn. SA/Po 1947/96) NSA stwierdził, że do wydawania opinii klasyfikacyjnych oraz udzielania pomocy w zakwalifikowaniu wyrobów do poszczególnych grupowań SWW upoważnione są wyłącznie odpowiednie organy statystyczne, a organy podatkowe nie mogą w tej sprawie ich wyręczać (także wyrok z dnia 14.9.1995 r. sygn. SA/Po 724/95).

Z drugiej strony orzecznictwo NSA uważa, że stanowisko wyrażone przez uprawnione do oceny klasyfikacji SWW podmioty jest jednak tylko jednym z elementów postępowania i jak każdy inny dowód w sprawie podlega ocenie organów podatkowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 1998 r. sygn. akt I SA/Łd 1147/96).

Rozwijając ten pogląd należy przywołać stanowisko zawarte w postanowieniu NSA z dnia 29.5.2003 r. (sygn. IISA 2968/02 – Wokanda 2003/10/38), w którym Sąd stwierdza: "W myśl art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej Prezes Głównego Urzędu Statystycznego, w porozumieniu z właściwymi naczelnymi organami administracji państwowej, opracowuje podstawowe do określenia przebiegu i opisu procesów gospodarczych i społecznych standardowe klasyfikacje i nomenklatury, wzajemne relacje między nimi oraz ich interpretacje. Te standardowe klasyfikacje i nomenklatury wprowadza Rada Ministrów w drodze rozporządzenia (art. 40 ust. 2 ustawy). Z przepisów ustawy wynika, że prawem powszechnie obowiązującym są jedynie standardowe klasyfikacje i nomenklatury. Nie są nim zaś ich interpretacje, jako że nie wchodzą w zakres rozporządzenia Rady Ministrów, o którym mowa w art. 40 ust. 2 ustawy. Interpretowanie standardowych klasyfikacji i nomenklatur należy do zadań Prezesa GUS. Zadania te realizują w jego imieniu urzędy statystyczne (art. 25 ust. 1 pkt 6 i art. 25 ust. 2 ustawy). Przepis art. 30 omawianej ustawy nakłada na podmioty gospodarki narodowej obowiązek stosowania w prowadzonej ewidencji i dokumentacji oraz rachunkowości standardów klasyfikacyjnych, ustalonych rozporządzeniem Rady Ministrów. Ustawa nie zobowiązuje natomiast do stosowania się do wspomnianych interpretacji tych standardów, dokonywanych przez urzędy statystyczne. Stąd wniosek, że na gruncie ustawy o statystyce publicznej interpretacje standardów klasyfikacyjnych SWW nie rodzą dla podmiotów gospodarczych żadnych bezpośrednich obowiązków. Nie są też źródłem jakichkolwiek bezpośrednich ich uprawnień. W związku z tym w orzecznictwie sądowym (Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego) przyjmuje się, w zasadzie jednolicie, że tzw. opinie klasyfikacyjne organów statystycznych nie są wiążące zarówno dla organu podatkowego, jak i dla podatnika. Stanowią jedynie dowód w postępowaniu dotyczącym ewentualnego wymiaru podatku VAT, i jak każdy inny dowód - podlegają swobodnej ocenie organu podatkowego, a w razie skargi - ocenie sądu administracyjnego (np. wyrok SN z 26 stycznia 2000 r., III RN 121/99, OSNAP 2000 nr 21, poz. 777, wyroki NSA z: 8 września 1997 r., I SA/Ka 780/97, 10 lutego 1998 r., I SA/Łd 1147/96, 2 października 2000 r., I SA/Lu 599/99, 20 marca 2002 r., I SA/Gd 1810/99, 8 maja 2002 r., SA/Sz 2279/00). (..) Mają one (interpretacje – przyp. Sądu) jedynie znaczenie prawne jako środek dowodowy. Nie zawierają żadnych treści dyrektywalnych, nie są oświadczeniami woli. Stanowią akty wiedzy organu statystyki publicznej, różniące się od aktów wykładni prawa tylko tym, że poza wyjaśnieniem znaczenia tekstu prawnego (rozporządzenia Rady Ministrów wprowadzającego standardowe klasyfikacje i nomenklatury) dokonują pewnej subsumcji faktu (określonego towaru) pod przepis prawny (klasyfikację SWW). Na tym jednak kończy się ich rola, jako że - jak starano się wykazać - ta subsumcja - klasyfikacja nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków prawnych w sferze prawnej zainteresowanego. (...) tezę o prawnie niewiążącym dla podatnika i organu podatkowego charakterze opinii klasyfikacyjnej urzędu statystycznego potwierdza również orzecznictwo sądowe w sprawach podatkowych, w którym przewija się problem ponoszenia przez podatnika, działającego w zaufaniu do urzędu statystycznego dokonującego błędnej interpretacji SWW, konsekwencji zastosowania się do takiej interpretacji. Chodzi więc o sytuacje, w których organy podatkowe kwestionują prawidłowość klasyfikacji towarów, dokonanej przez podatnika na podstawie opinii interpretacyjnej urzędu statystycznego (np. wyrok NSA z 8 maja 1998 r., SA/Bk 655/97, z 13 marca 2000 r., I SA/Gd 2024/97)."

W podlegającej kontroli Sądu sprawie organ podatkowy I instancji, mając wątpliwości co do prawidłowości zastosowanej stawki podatku VAT w odniesieniu do wydawanych przez skarżącego, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, kalendarzy, zwrócił się do Urzędu Statystycznego w Ł. Ośrodek Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych o dokonanie klasyfikacji wg SWW i PKWiU przedmiotowych kalendarzy. Zgodnie z udzieloną przez Urząd Statystyczny w Ł. pismem z dnia [...] odpowiedzią kalendarze są klasyfikowane: PKWiU 22.15.13-50.10 "kalendarze drukowane różnych rodzajów" (SWW 2713-29 "Akcydensy informacyjne pozostałe") – to wszelkiego rodzaju kalendarze, pod warunkiem, że druk nadaje takiemu wyrobowi zasadniczy charakter, w formie książkowej, bloków kalendarzowych z kartkami wyrywanymi (tzw. zrywaki), jednostronicowe zestawienia dat dotyczących danego roku kalendarzowego itp., mogące zawierać również inne treści, np. wiersze, przysłowia, rocznice wydarzeń, anegdoty; PKWiU 22.2220-15.40 – "Notesy i blok notesy" (SWW 1829-12 – "Notesy i blok notesy") – terminarze, nawet takie, które często określane są jako kalendarze książkowe, w których każda strona odpowiada jednemu dniu kalendarzowemu, z dużą ilością wolnego miejsca do zapisywania notatek, nawet zawierające na oddzielnych stronach różnego rodzaju przydatne informacje na różne tematy, np. motoryzacyjne, zdrowotne, horoskopy, porady, przysłowia itp.; PKWiU 22.11 "Książki" (SWW 2712-1 "Książki") – publikacje w formie książkowej, w oprawie twardej, zawierające kalendarz, ale których przeważającą część stanowią różnego rodzaju przydatne informacje na tematy publiczne lub prywatne (poza materiałami reklamowymi), wiersze, anegdoty itp.; PKWiU 22.13.10-00.29 – "Czasopisma i magazyny wychodzące mniej niż cztery razy w tygodniu, pozostałe" (SWW 2711-2 "Czasopisma") – kalendarze (roczniki), które spełniają kryteria stawiane czasopismom tzn.: zgodnie z prawem prasowym zostały zarejestrowane jako tytuły prasowe, zgodnie z odpowiednią normą zostały zarejestrowane jako wydawnictwa ciągłe przez Narodowy Ośrodek ISSN, ukazują się nieprzerwanie przez szereg lat, stosując jednakową kompozycję wydawniczą i ujednoliconą szatę graficzną, zawierają nowe, nieprzedrukowane artykuły napisane na potrzeby kręgu tematycznego określonego w tytułach: artykuły te są utworami chronionymi prawem autorskim; artykuły zajmują większą część powierzchni roczników niż zamieszczane w nich kalendarze

Pismem z dnia [...] ponownie zwrócił się organ I instancji do Urzędu Statystycznego w Ł., przesyłając wydawane przez skarżącego kalendarze: "Kalendarz [...]" i "Kalendarz [...]", o wydanie konkretnej opinii statystycznej, w wyniku czego pismem z dnia [...] Urząd Statystyczny w Ł. uznał, że przesłane kalendarze są klasyfikowane w grupowaniu PKWiU 22.22.20-15.40 "Notesy i blok-notesy" (SWW 1829-12 "Notesy i blok-notesy").

W miesiącu grudnia 2001 r. przedmiotem sprzedaży realizowanej przez firmę skarżącego były "Kalendarze [...]", które klasyfikował wg symbolu SWW 2711 tj. wydawnictwa prasowe, co skutkowało opodatkowaniem sprzedaży stawką VAT 7 %, zgodnie z przepisem art. 18 ust. 2 ustawy o podatku VAT, podstawowym, aczkolwiek nie jedynym przepisem regulującym zastosowanie tej, preferencyjnej stawki podatku. Stawka ta ma zastosowanie do towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 ustawy.

Organy podatkowe, w wyniku oceny wydawanego przez skarżącego kalendarza i uzyskanej opinii Urzędu Statystycznego, uznały, że podlegający sprzedaży w grudniu 2001 r. "Kalendarz [...]" nie zalicza się do czasopism klasyfikowanych wg symbolu SWW 2711 - wg załącznika nr 3 w grupie V. "Towary inne" pod poz. 55 symbol 2711 wykazano "Wydawnictwo prasowe", lecz winien być sklasyfikowany wg symbolu SWW 1829-12 (PKWiU 22.22.20-15.40) "Notesy i blok-notesy".

Zaliczanie danego produktu do właściwego grupowania, zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. (Dz. U. Nr 42, poz. 264 ze zm.), którą stosuje się równolegle z Systematycznym Wykazem Wyrobów (SWW) oraz Klasyfikacją Wyrobów i Usług (KWiU), jest obowiązkiem producenta danego produktu, co wynika z faktu, że właśnie producent posiada wszelkie informacje niezbędne do właściwego zaliczenia produktu do odpowiedniego ugrupowania PKWiU. W przypadku trudności w ustalaniu właściwego grupowania, do którego należy zaliczyć produkt, producent może zwrócić się do właściwego urzędu statystycznego.

Skarżący przyznaje, że miał wątpliwości co do grupowania, do którego winien zaliczyć wydawany "Kalendarz [...]" tym bardziej, że kalendarz ten obejmował tylko okres roku akademickiego (wyjaśnienia do protokołu z dnia [...]), nie zwrócił się jednak do urzędu statystycznego by kwestię te wyjaśnić, lecz, jak twierdzi, oparł się na stosowanych praktykach przez innych wydawców tego typu kalendarzy.

Tymczasem, jak wyjaśnia urząd statystyczny po zapoznaniu się z wydawanym przez skarżącego kalendarzem, zaliczenie go do symbolu SWW 2711 – 2 do grupowania "Wydawnictwa prasowe", odpowiadającego symbolowi PKWiU 22.13.10-00.29 – grupowaniu "Czasopisma i magazyny wychodzące mniej niż cztery razy w tygodniu, pozostałe" jest nieprawidłowe, bowiem do grupowania tego należą kalendarze (roczniki) spełniające stawiane czasopismom kryteria, tzn. zgodnie z prawem prasowym zostały zarejestrowane jako tytuły prasowe, zgodnie z odpowiednią normą zostały zarejestrowane jako wydawnictwa ciągłe przez Narodowy Ośrodek ISSN, ukazują się nieprzerwanie przez szereg lat, stosując jednakową kompozycję wydawniczą i ujednoliconą szatę graficzną, zawierają nowe, nieprzedrukowane artykuły napisane na potrzeby kręgu tematycznego określonego w tytułach; artykuły te są utworami chronionymi prawem autorskim; artykuły zajmują większą część powierzchni roczników niż zamieszczane w nich kalendarze.

Natomiast przyporządkowany wydawanemu przez skarżącego "Kalendarzowi [...]" symbol SWW 1829-12 "Notesy i blok-notesy" (PKWiU 22.22.20-15.40 "Notesy i blok notesy") odnosi się do terminarzy, nawet tych, które często określane są jako kalendarze książkowe, w których każda strona odpowiada jednemu dniu kalendarzowemu, z dużą ilością wolnego miejsca do zapisywania notatek, mogą one zawierać na oddzielnych stronach różnego rodzaju przydatne informacje na różne tematy – w sprawie np. dotyczące miasta W., czy też roku akademickiego. Nie wystarczy samo zarejestrowanie przedmiotowego "Kalendarza..." przez Narodowy Ośrodek ISSN w systemie informacji ISSN jako wydawnictwa ciągłego, aby wydawnictwo to zaklasyfikować do symbolu SWW 2711- "Wydawnictwa prasowe" – 2711-2 – "Czasopisma".

W sytuacji, jak w rozpoznawanej sprawie, gdy organ statystyczny dokonując klasyfikacji określonego towaru dysponował nim, a więc i dotyczącymi tego towaru danymi koniecznymi do określenia konkretnego symbolu oraz grupowania, do którego towar należy, brak było podstaw po stronie organów podatkowych do zakwestionowania przyjętej przez organ statystyczny klasyfikacji.

Z tego też względu, w sytuacji gdy organy podatkowe kwestionując zaklasyfikowanie wydawanego przez skarżącego "Kalendarza [...]" do grupy towarów opodatkowanych uprzywilejowaną stawką VAT 7 %, ustaliły, iż winien on być zaklasyfikowany wg symbolu PKWiU 22.22.20-15.40 "Notesy i blok-notesy" (SWW 1829-12 "Notesy i blok notesy"), a więc podlegał opodatkowaniu stawką VAT 22 %, co skutkowało korektą w zakresie podatku VAT za grudzień 2001 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 powołanej na wstępie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie stwierdzając naruszenia prawa, orzekł jak w sentencji wyroku.