Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2049/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2101
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.
article: art. 29 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Monika Kramek (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi K. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołania K. T. (poprzednio K.) od decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...] zgłaszającej sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych dotyczących utwardzenia terenu na działce nr ewid. [...], obręb [...], gm. [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym sprawy.

Wnioskiem z dnia 25 marca 2015 r. K. T. zgłosiła zamiar wykonania robót polegających na utwardzeniu terenu na działce nr ewid. [...], obręb [...], gm. [...]. W piśmie uzupełniającym z dnia 21 kwietnia 2015 r. wyjaśniła, że planowane utwardzenie będzie miejscem postojowym dla samochodów, wielkość utwardzenia wynosić będzie 17x15 m, wody opadowe będą wsiąkały w pozostałą część działki, której powierzchnia wynosi 0,951 ha oraz, że utwardzony teren będzie połączony z utwardzonym dojazdem po działce nr [...], stanowiącej jej własność. Załączyła pismo [...] Parku Narodowego z dnia 20 grudnia 2013 r., z którego wynika, że działka nr ewid. [...], położona w granicach [...] Parku Narodowego, nie jest objęta programem wykupów, który jest realizowany od 1975 r., zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie [...] Parku Narodowego z dnia [...] września 1997 r. (Dz.U. Nr [...], poz. [...]).

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Starosta [...] zgłosił sprzeciw do zamiaru wykonania zgłoszonych robót w związku z tym, że inwestorka nie wypełniła obowiązku nałożonego postanowieniem Starosty z dnia [...] kwietnia 2015 r. w trybie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w szczególności nie przedłożyła opinii [...] Parku Narodowego w sprawie planowanej inwestycji ze względu na zapisy ustawy o ochronie przyrody.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. po rozpoznaniu odwołania K. T. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Starosty [...].

W wyniku wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie wyrokiem z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt: VII SA/Wa 2320/15 uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. z uwagi na niewyjaśnienie, czy w okolicznościach faktycznych sprawy, nie miał zastosowania art. 15 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2013 r. poz. 627 ze zm.) przewidujący wyjątki od zasady bezwzględnego zakazu budowy lub rozbudowy obiektów budowlanych i urządzeń technicznych na terenie parku narodowego, a w konsekwencji, czy zasadne było wniesienie sprzeciwu przez Starostę do zgłoszenia zamiaru wykonania spornej inwestycji.

Rozpoznając ponownie sprawę Wojewoda [...] (dalej jako: "organ odwoławczy", "Wojewoda") opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że wykonując zalecenia Sądu postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. i nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., wezwał Starostę [...] do uzupełnienia materiału dowodowego poprzez wyjaśnienie, czy działka nr ewid. [...] z obrębu [...], gm. [...] jest działką siedliskową oraz czy na dzień 19 marca 1959 r., tj. na dzień wejścia w życie Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia [...] marca 1959 r. w sprawie określenia granic [...] Parku Narodowego i ograniczeń obowiązujących na jego terenie oraz w sprawie zarządzania Parkiem (M.P. z [...] r. Nr [...], poz. [...]), była działką gospodarczo wykorzystywaną. Jako odpowiedź organ I instancji przekazał stanowisko Wójta Gminy [...] zawarte w pismach z dnia 10 maja i 1 czerwca 2017 r., z których nie wynikało, aby działka nr ewid. [...] miała charakter siedliskowy. Ponadto Wójt Gminy [...] w piśmie z dnia 14 lutego 2017 r. wyjaśnił, że teren, na którym znajduje się przedmiotowa działka nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, natomiast zgodnie z ustaleniami z obowiązującego na dzień 25 marca 2015 r. Studium działka o nr ew. [...] w Ł. znajdowała się na terenach rolnych z rozproszoną pojedynczą zabudową zagrodową oraz, że zgodnie z ustaleniami obecnie obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (Uchwala Rady Gminy [...] nr [...] z dn. [...].07.2015 r.), działka nr ewid. [...] w Ł. znajduje się na terenie rolnym bez zabudowy zagrodowej R2, na którym zakazuje się lokalizowania zabudowy. Z wyjaśnień Wójta wynika również, że aktualnie toczą się prace nad sporządzeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego obszaru; zgodnie z projektem planu przedmiotowa działka znajduje się również na terenie rolnym (7R) z zakazem realizacji nowej zabudowy zagrodowej. Ponadto z informacji zawartej w piśmie Wójta z dnia 10 maja 2017 r. wynika, że w chwili powstania [...] Parku Narodowego, tj. [...] marca 1959 r., obszar gminy [...], w tym wieś Ł., nie były objęte planem zagospodarowania przestrzennego.

Wojewoda ustalił również, że w skład działki o nr ewid. [...] wchodzą grunty rolne RV i RVI, grunty rolne zabudowane B-RV i B-RVI oraz pastwiska trwałe PsVI o łącznej powierzchni 0,951 ha. Natomiast z kartoteki budynków wynika, że działka ta zabudowana jest sześcioma budynkami o małej powierzchni zabudowy. Trzy budynki o powierzchni – 24 m2 i trzy budynki o powierzchni – 35 m2, zostały wykonane pojedynczo w rozproszonej zabudowie w trybie zgłoszeń dokonanych od października 2011 r. do stycznia 2015 r. Ponadto na podstawie zgromadzonych w sprawie dokumentów ustalił, że [...] Park Narodowy powstał na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 stycznia 1959 r. w sprawie utworzenia [...] Parku Narodowego (Dz.U. z [...] r. Nr [...], poz. [...]). W skład [...] Parku Narodowego weszły obszary objęte ochroną rezerwatową o ogólnej powierzchni 20740 ha oraz obszary leśne i nieleśne, spełniające w stosunku do tych terenów rolę strefy ochronnej. Powyższe rozporządzenie zostało zmienione rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia [...] lipca 1975 r., zmieniającym rozporządzenie w sprawie utworzenia [...] Parku Narodowego (Dz.U. Nr [...], poz. [...]). Następnie na mocy § 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] września 1997 r. w sprawie [...] Parku Narodowego (Dz.U. Nr [...], poz. [...]) utraciło moc rozporządzenie Rady Ministrów z dnia [...] stycznia 1959 r. w sprawie utworzenia [...] Parku Narodowego (Dz. U. Nr [...], poz. [...] i z [...] r. Nr [...], poz. [...]).

Granice Parku określił Minister Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego w zarządzeniu z dnia [...] marca 1959 r. w sprawie określenia granic [...] Parku Narodowego i ograniczeń obowiązujących na jego terenie oraz w sprawie zarządzania Parkiem (M.P. Nr [...], poz. [...]), zmienianym kolejnymi zarządzeniami.

Dokonując oceny przesłanek z art. 15 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie przyrody organ odwoławczy wskazał, że dyspozycja tego przepisu wyjątkowo zezwala na odejście od zakazu budowy lub rozbudowy wszelkich obiektów i urządzeń technicznych oprócz tych, które służą celom parku narodowego (art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody), precyzyjnie wyznacza ich zakres podmiotowy i przedmiotowy. Po pierwsze, muszą to być obszary objęte ochroną krajobrazową w trakcie ich gospodarczego wykorzystania przez jednostki organizacyjne, osoby prawne lub osoby fizyczne. Po drugie, zakres wykonywania prawa własności musi być zgodny z przepisami k.c. Dlatego też, dyspozycja art. 15 ust. 2 pkt 5 w/w ustawy, dotyczy działalności, która daje możliwość użytkowania danego obszaru przez ich właściciela na dotychczasowych zasadach, czyli stanowi to kontynuację tej funkcji w trakcie ich gospodarczego wykorzystania w obrębie obszaru objętego ochroną krajobrazową.

Tymczasem zgromadzony materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, że działka o nr ew. [...] z obrębu [...] gmina [...] była w dacie określenia granic [...] Parku Narodowego działką rolną, która obecnie jest działką rolną zabudowaną.

Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że niezależnie od tego, czy działka rolna położona jest na terenie chronionym przepisami ustawy o ochronie przyrody, czy też nie, to w myśl obowiązujących przepisów Prawa budowlanego nie jest możliwe jej utwardzenie na podstawie dokonanego zgłoszenia. Przeznaczenie bowiem działki w ewidencji gruntów jako działki rolnej zasadniczo wyłącza możliwość zastosowania w odniesieniu do planowanej inwestycji art. 29 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm. – zwanej dalej: "Prawo budowlane"). Organ odwoławczy wskazał dodatkowo, że planowane przez skarżącą utwardzenie powierzchni gruntu nie jest możliwe także w trybie art. 29 ust. 1 lit. a – e Prawa budowlanego bowiem zadanie to nie mieści się w katalogu obiektów gospodarczych wymienionych w tym przepisie związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej.

W skardze na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2017 r. K. T. zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 6 k.p.a. poprzez wskazanie przez organ, że prace objęte dokonanym przez zgłoszeniem winny zostać objęte procedurą uzyskania pozwolenia na budowę, podczas gdy dla tego rodzaju prac przepisy prawa nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę;

- art. 6 k.p.a. poprzez orzekanie przez organ nie na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązującego, a dokonanie ustaleń faktycznych na podstawie aktu kierownictwa wewnętrznego, tj. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego;

- art. 6, art. 7 i art. 11 k.p.a. poprzez orzekanie przez organ w niniejszej sprawie na podstawie dwóch wykluczających się przepisów materialnoprawnych;

- art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji, która została wydana pomimo braku zaistnienia przesłanek do złożenia sprzeciwu;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

- art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie, że na podstawie zgłoszenia mogą być na nieruchomości wchodzącej w skład działki siedliskowej wykonywane jedynie prace określone w tym punkcie, w sytuacji, gdy z treści przepisu nie wynika, aby pozostałe prace określone w art. 29 nie dotyczyły obszarów działek siedliskowych;

- art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie utwardzenia powierzchni gruntu dotyczy jedynie działek, które w ewidencji gruntów zostały sklasyfikowane jako działki budowlane z pominięciem faktycznego przeznaczenia takich działek.

Z uwagi na powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że zaskarżona decyzja pozostaje wewnętrznie sprzeczna. Z jednej strony organ prowadził bowiem postępowanie w celu wyjaśnienia, czy działka nr [...] stanowiła siedlisko i była we wcześniejszym okresie zabudowana, z drugiej zaś uznał, że zakres prac, jakie zamierza wykonać skarżąca nie mieści się w katalogu wskazanym w art. 29 Prawa budowlanego. W ocenie skarżącej organ błędnie przyjął, że działka nr ewid. [...] nie jest działką siedliskową opierając swoje twierdzenia na informacjach uzyskanych od Wójta Gminy [...], zgodnie z którymi przedmiotowa działka w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego została zakwalifikowana jako tereny rolne nie podlegające dalszej zabudowie. Tymczasem studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie stanowi źródła powszechnie obowiązującego prawa. Jest to jedynie akt o charakterze wewnętrznym. Ustalanie zatem przez organ rzeczywistego stanu prawnego działki na tej podstawie uznać należy za błędne i dokonane z naruszeniem art. 6 k.p.a. Zdaniem skarżącej również okoliczność, że w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przedmiotowa działka została zakwalifikowana jako tereny nie podlegające dalszej zabudowie także pozostaje bez znaczenia. Jest to bowiem jedynie projekt, a nie akt prawa miejscowego. Zatem organ przy dokonywaniu ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie pominął zupełnie kwestię, że działka nr [...] wchodzi w skład siedliska, a nie jest nim samoistnie, choć we wcześniejszym okresie była ona niezabudowana, niemniej jednak zabudowania znajdowały się na działce sąsiedniej (działka nr [...], obecnie nr [...]), które łącznie stanowią siedlisko.

W ocenie skarżącej także wykładnia art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego jest błędna w zakresie rozumienia pojęcia działka budowlana, bowiem pomija zupełnie funkcjonalny charakter tego przepisu. Zdaniem skarżącej nie ma podstaw, aby pojęcie to utożsamiać z wpisami znajdującymi się ewidencji gruntów i budynków. Ponadto skarżąca wyjaśniła, że w dacie wydawania zaskarżonej decyzji zmianie uległ stan prawny i prace wymienione w art. 29 ust. 2 pkt 5 nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę jak również nie jest konieczne dokonanie zgłoszenia zamiaru ich wykonania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.").

Skarga K. T. nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem wywiedzionej do Sądu skargi jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] zgłaszającą sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania robót polegających na utwardzeniu terenu na działce nr ewid. [...] z obrębu [...], gm. [...].

W pierwszej kolejności wskazać należy, że w związku z tym, że w rozpatrywanej sprawie zapadł już prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa2320/15 , przystępując do rozpatrzenia niniejszej sprawy obecny skład orzekający Sądu związany jest treścią prawomocnego wyroku, a tym samym wyrażoną w nim oceną prawną. W pojęciu tym mieści się zarówno ocena poczynionych przez organ ustaleń faktycznych, jak i ocena wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego. Konsekwencją takiej oceny są wskazania Sądu co do dalszego postępowania organów administracyjnych.

Powyższe oznacza, że Sąd, po raz drugi rozpoznając sprawę ze skargi na decyzję w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych zobligowany był przede wszystkim do kontroli, czy organ administracji, ponownie wydając rozstrzygnięcie, zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w powołanym orzeczeniu Sądu.

Niewątpliwie organ II instancji wykonał zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2016 r. Organ dokonał prawidłowej oceny, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie miał zastosowania art. 15 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie przyrody, zezwalający wyjątkowo na odejście od zakazu budowy lub rozbudowy w parkach narodowych oraz rezerwatach przyrody wszelkich obiektów i urządzeń technicznych oprócz tych, które służą celom parku narodowego. Dyspozycja tego przepisu dotyczy bowiem działalności, która daje możliwość użytkowania danego obszaru przez ich właściciela na dotychczasowych zasadach, czyli stanowi kontynuację tej funkcji w trakcie ich gospodarczego wykorzystania w obrębie obszaru objętego ochroną krajobrazową.

Tymczasem ze znajdującego się w aktach sprawy uproszczonego wypisu z rejestru gruntów i wypisu z kartoteki budynków z dnia 14 lutego 2017 r. wynika, że w skład działki nr ewid. [...] wchodzą grunty rolne RV i RVI, grunty rolne zabudowane B-RV i B-RVI oraz pastwiska PsVI o łącznej powierzchni 0,9510 ha. Działka ta jest zabudowana sześcioma budynkami o małej powierzchni zabudowy w trybie zgłoszeń budowy dokonanych w latach 2011 – 2015, co oznacza, że dotychczas była ona działką rolną, a obecnie jest działką rolną zabudowaną, położoną w strefie ochrony krajobrazowej [...] Parku Narodowego. Działka ta nie stanowi także siedliska, bowiem siedlisko zlokalizowane jest po drugiej stronie drogi – działka nr [...] (według oświadczenia pełnomocnika skarżącej z dnia 28 lutego 2017 r.) i ta działka jest zabudowana budynkiem mieszkalnym oraz budynkiem gospodarczym.

Decydujące znaczenie w sprawie z punktu widzenia możliwości utwardzenia części działki ma zatem jej położenie na terenie [...] Parku Narodowego, a w konsekwencji ograniczenia inwestycyjne wynikające z art. 15 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Już choćby z tego względu sprzeciw zgłoszony przez Starostę Warszawskiego Zachodniego wobec zgłoszenia zamiaru robót budowlanych obejmujących utwardzenie terenu, należało uznać za uzasadniony.

Odnosząc się do sklasyfikowania w ewidencji gruntów działki nr ewid. [...] jako działki rolnej zabudowanej należy stwierdzić, że aktualne oznaczenie w rejestrze gruntów przesądza o charakterze działki bez konieczności przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego. Zgodnie bowiem z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 ze zm.) ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Stosownie zaś do treści art. 21 ust. 1 tej ustawy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Dopóki zatem działka nr ewid. [...] pozostaje sklasyfikowana jako działka rolna zabudowana wyłączona zostaje możliwość zastosowania do niej art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego. Przepis ten stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntów na działkach budowlanych.

Stwierdzić trzeba, iż w okolicznościach niniejszej sprawy zamierzone roboty budowlane nie zostaną wykonane na działce budowlanej, czego wyraźnie wymaga przepis art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego, ale na działce rolnej. Przeznaczenie przedmiotowej działki w ewidencji gruntów jako działki rolnej zabudowanej zasadniczo wyłączyło możliwość zastosowania w odniesieniu do planowanej inwestycji art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego. Przy czym stanowisko organu odwoławczego stwierdzające, że na gruncie niniejszej sprawy nie miał zastosowania wyjątek, o którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie przyrody, nie wykluczało w ocenie Sądu, wbrew stanowisku skarżącej, dokonania przez organ odwoławczy oceny możliwości zastosowania w odniesieniu do planowanej inwestycji zarówno art. 29 ust. 2 pkt 5 jak i art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. W wyniku wykonania robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę nie może powstać obiekt budowlany niewymieniony w zamkniętym katalogu obiektów budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a – e).

Jakkolwiek roboty budowlane polegające na utwardzeniu powierzchni gruntów na działkach budowlanych zostały zwolnione z obowiązku zgłoszenia, jednak zakres tych robót, wymienionych na zasadzie wyjątku, nie może być interpretowany rozszerzająco i musi odnosić się ściśle po pierwsze do utwardzenia powierzchni gruntów i po drugie do robót na działkach budowlanych.

Z tych też przyczyn zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego nie mógł być uwzględniony.

Organom orzekającym w niniejszej sprawie nie można postawić także zarzutu naruszenia art. 6 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Oznacza to, że zobowiązane były w niniejszej sprawie do stosowania obowiązujących w tym względzie przepisów k.p.a. oraz ustawy Prawo budowlane. Wbrew twierdzeniom skarżącej podstawą ustalenia stanu prawnego działki nr ewid. [...] nie były zapisy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy jedynie wskazał w tym zakresie na pismo Wójta Gminy [...] nie czyniąc na tej podstawie żadnych wiążących ustaleń.

Zdaniem sądu organy nie naruszyły art. 7 i 77 k.p.a. bowiem ustaliły stan faktyczny i prawny w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy oraz przytoczyły przepisy prawa, które zdecydowały o treści decyzji. Ponadto organ odwoławczy szczegółowo odniósł się do wszystkich okoliczności sprawy, dokonał ich analizy i wyciągnął prawidłowe wnioski zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, a stosowna argumentacja znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. To, że rezultat tego postępowania nie zadowala skarżącej, nie może świadczyć o naruszeniu powyższych przepisów.

Sąd mając na uwadze zarzuty skargi oraz działając z urzędu na mocy art. 134 p.p.s.a. nie znalazł żadnych podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż organy obydwu instancji w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny i zastosowały przepisy materialne oraz procesowe.

Mając na uwadze treść art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.