Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 705/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2008-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 240 § 1 pkt 1, 5, 6
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Skowrońska - Pastuszko Asesor WSA Alina Rzepecka Protokolant referent Grzegorz Oracz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi T.K. - Firma Handlowa "A" na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...]. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA / Go 705 / 08

U Z A S A D N I E N I E

T.K. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2008 roku nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2008 roku, nr [...].

Z akt sprawy wynika że :

Jednolitym dokumentem administracyjnym SAD z dnia [...] maja 2005 roku nr [...] Agencja Celna, działająca z upoważnienia T.K. dokonała zgłoszenia celnego towaru tj. spodni męskich bawełnianych.

W zgłoszeniu na podstawie świadectwa pochodzenia nr [...] z dnia [...].02.2003 roku, wystawionego w Korei, zadeklarowano stawkę celną konwencyjną w wysokości 18 %.

Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...].08.2004 roku uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie kosztów transportu, kursu waluty, kosztów transportu na odcinku krajowym, wartości pozycji, wartości statystycznej , zastosowanej stawki celnej i ponownie dokonał określenia kwoty długu celnego i należnego podatku, oraz dokonał ich ponownego obliczenia. Decyzja ta stała się ostateczna, wobec ustalenia iż świadectwo pochodzenia towaru jest nieautentyczne.

Skarżący od powyższej decyzji złożył odwołanie, a decyzją z dnia [...].11.2005 roku Dyrektor Izby Celnej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., który wyrokiem z dnia 28.02..2006 roku w sprawie I SA / Go 876 / 05 oddalił skargę.

W dniu 5.06.2006 roku skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt. 1,5,6 ordynacji podatkowej.

Postanowieniem z dnia [...].02.2008 roku organ podatkowy wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej z dnia [...].11.2004 roku.

Natomiast Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...].04.2008 roku odmówił uchylenia decyzji ostatecznej tj. decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...].11.2004 roku, a po złożeniu odwołania organ II instancji utrzymał powyższą decyzję w mocy.

Od powyższej decyzji skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

W skardze zażądał uchylenia zaskarżonych decyzji oraz uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...].08.2004 roku bowiem wydane zostały z naruszeniem prawa.

W skardze skarżący zarzucił iż wniosek organu celnego o weryfikację świadectwa pochodzenia do podmiotu zagranicznego jak i odpowiedź tego organu, oraz całe postępowanie przeprowadzone zostało bez zachowania jakichkolwiek reguł.

Zdaniem skarżącego to że przepisy nie regulują zasad współpracy polskich organów celnych z organem państwa obcego, nie oznacza dowolności w postępowaniu, a zastosowanie winnym mieć zasady procesowe określone w ordynacji podatkowej, które zostały pominięte.

Organy celne, jak i również Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wykazały zdaniem skarżącego czy zwrócono się do właściwego organu państwa obcego zgodnie z obowiązującą w tym zakresie procedurą postępowania.

Odpowiedź tego organu jest lakoniczna i nie daje pewności czy pismo to zostało sporządzone w formie przewidzianej przez prawo miejscowe w ramach kompetencji osób które je wystawiły i podpisały. O ile bowiem pismo to zostało wystawione i podpisane przez organy nie będące organem państwowym to na podstawie art. 270 § 1 kodeksu celnego dokumentu tego nie można uznać za dokument urzędowy w rozumieniu prawa polskiego.

Nie ustalono również zdaniem skarżącego również czy organ weryfikujący jest podmiotem uprawnionym do tej weryfikacji i czy jest to w ogóle organ państwa.

Zdaniem skarżącej nie ustalono również czy podmiot zagraniczny jest uprawniony do rozpatrzenia i do weryfikacji wniosków polskiego organu celnego, jakie czynności zostały podjęte podczas nadania autentyczności świadectwa pochodzenia, czy jest on uprawniony do weryfikacji świadectwa pochodzenia zgodnie z regułami obowiązującymi w tym państwie.

Skarżący twierdził również że ma prawo wiedzieć na czym polega nieautentyczność świadectwa pochodzenia, toteż organ winien to ustalić, winien również zażądać legalizacji świadectwa pochodzenia przez polski urząd konsularny.

Jego zdaniem nie rozpatrzono całego materiału dowodowego, nie wskazano na czym polegała nieautentyczność świadectwa pochodzenia, nie zakwestionowano sposobu weryfikacji autentyczności świadectwa pochodzenia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, i wyjaśnił, że zarzuty skarżącego są niezasadne.

Wskazał iż postępowanie w tej sprawie zakończyło się prawomocnym orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydanym w dniu 28.02.2006 roku w sprawie I SA / Go 876 / 05 i zarzuty skargi są nieuprawnioną polemiką z prawomocnym wyrokiem tego Sądu.

Podkreślił iż postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystane do ponownej kontroli decyzji ostatecznej, a winno koncentrować się na ustaleniu czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 ordynacji podatkowej, natomiast zarzuty skarżącej zmierzają do ponownego przeprowadzenia postępowania zwykłego.

Tym samym organ podatkowy nie stwierdził ziszczenia się przesłanek określonych war t. 240 § 1 pkt. 1,5,6 ordynacji podatkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Skarga okazała się nie uzasadniona.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. /, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie tego sądu podlega zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

W zakresie tak oznaczonej kognicji w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia przyczyn skutkujących nieważnością wydanych w postępowaniu administracyjnym decyzji lub ich wydania z naruszeniem prawa / 145 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. /.

Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w zakresie swojej kognicji stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na rozstrzygnięcie / art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /.

Zaskarżona decyzja została wydana w szczególnym, nadzwyczajnym trybie, jakim jest wznowienie postępowania. Wznowienie postępowania administracyjnego jest procesową instytucją polegającą na stworzeniu prawnych możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia w sprawie zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej.

Wznowienie postępowania jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego celem jest stwierdzenie, czy postępowanie zwykłe nie było dotknięte, którąś z kwalifikowanych wad określonych w art. 240 § 1 ordynacji podatkowej, nie prowadzi natomiast do kolejnego merytorycznego rozpoznania sprawy.

Jest to instytucja procesowa, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania, ale nie pozwala na weryfikacje samej decyzji.

Decyzja wydawana w postępowaniu nadzorczym jest, więc decyzją o innej decyzji, a nie decyzją rozstrzygającą sprawę podatkową. Jest to zatem postępowanie szczególne, stanowiące odstępstwo od zasady stabilności decyzji administracyjnych / por. wyroki NSA z dni: 1.10. 2003r., III SA 2858/01; 23.09.2003r. III SA 3333/01, 18.06.2003r. III SA 2805/01; czy 12.06.2003r. III SA 2684/01 /.

Przedmiotem postępowania, wszczętego na skutek wniosku o wznowienie postępowania, nie jest ocena prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu zwykłym, w tym prawidłowości uwzględniania wniosków dowodowych strony. Taka ocena może być przeprowadzona jedynie przez organ drugiej instancji w postępowaniu odwoławczym / wyrok NSA z dnia 20.05.2005r., FSK 1752 / 2004 /.

Dlatego w tymże postępowaniu organ celny może oceniać sprawę ponownie, ale tylko w takim zakresie, jaki wynika ze stwierdzonej przesłanki wznowienia. Nie może natomiast dokonywać ponownych ustaleń i oceny materiału dowodowego raz już ocenionego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w tej części, która wykracza poza ramy wyznaczone przesłanką wznowienia / por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7.09.2006r., SA/Wa 1372 / 06 /.

Wskazaną podstawą wznowienia w niniejszej sprawie były przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt. 1,5,6 ordynacji podatkowej.

Zgodnie z art. 240 § 1 pkt. 1, ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli, dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, a zgodnie z pkt. 5, o ile wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, i zgodnie z punktem 6 gdy decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu.

Zdaniem Sądu organy zasadnie uznały iż nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych przez skarżącego która uzasadniałaby uznanie wniosku za zasadny.

Zarzuty skarżącej, zdaniem Sądu zmierzały do podważenia prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu zwykłym, a nie wskazywały okoliczności związanych z przesłankami określonymi w art. 240 § 1 ordynacji podatkowej.

Tym samym należało uznać iż organy uznając że nie zachodziła żadna z przesłanek określonych w art. 240 § 1 ordynacji podatkowej nie dopuściły się naruszenia prawa.

Sąd nie podzielił więc zarzutów skargi w takim zakresie, w jakim prowadziłyby one do uchylenia zaskarżonej decyzji lub też czynności ją poprzedzających prowadzonych w granicach sprawy.

Z tych względów, na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić.

SędziaWSA K.Skowrońska-Pastuszko SędziaWSA S. Kowalczyk AsesorWSA A. Rzepecka