Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2492/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 8  ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: § 13  ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 124 poz 1030
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz  dróg pożarowych

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary Protokolant sekretarz sądowy Beata Osińska po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W.M., O.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2019/13 w sprawie ze skargi W.M. i O.M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

U A S A D N I E N I E

Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2019/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W.M. i O.M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Na skutek wniosku W. i M.M., po uprzednim nałożeniu na inwestorów obowiązku doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z przepisami prawa i wykonaniu przez nich tego obowiązku, decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] Starosta Ostrowski zatwierdził projekt budowlany i udzielił W. i M.M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego (obiekt kategorii I) na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], powiat [...], województwo mazowieckie. W toku postępowania organ pierwszej instancji, na żądanie O. i W.M., przeprowadził oględziny działki przeznaczonej pod inwestycję. W trakcie kontroli stwierdzono, iż działka jest niezabudowana, przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową, posiada dostęp do drogi publicznej poprzez wyznaczoną drogę wewnętrzną.

Na skutek odwołania wniesionego przez O. i W.M. decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] Wojewoda Mazowiecki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że inwestorzy do wniosku o wydanie pozwolenia budowlanego przedstawili projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nadto organ odwoławczy podkreślił, że inwestycja ta jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...], uchwalonego uchwałą nr XXXII/213/06 Rady Miasta w Ostrowi Mazowieckiej w dniu 30 maja 2006 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. Działka nr ewid. [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 30 MN1, dla którego plan ustala: wolno stojącą jednorodzinną zabudowę mieszkaniową - ekstensywną, jako przeznaczenie podstawowe; usługi nieuciążliwe wbudowane jako przeznaczenie dopuszczalne; użytkowanie rolnicze jako przeznaczenie dopuszczalne, zakaz wprowadzania innego przeznaczenia na ten teren, natomiast działka nr ewid. [...]oznaczona jest symbolem KP jako ciąg komunikacyjny. Przy czym inwestorzy posiadają udział w tej ostatniej działce wysokości ¼. Zdaniem Wojewody działka nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną stanowiącą współwłasność inwestorów (korzystanie zwykłe, niewymagające zgody współwłaścicieli). Podział, w wyniku którego powstała m.in. działka nr [...] (droga wewnętrzna) pokazany na mapie geodezyjnej zatwierdzony został ostateczną decyzją nr [...] Kierownika Urzędu Rejonowego w O. wydaną w dniu [...] czerwca 1997 r. Ponadto projekt budowlany przewiduje, zgodnie z art. 34 ustawy Prawo budowlane, zaopatrzenie w wodę (ujęcie własne), odprowadzenie ścieków (szambo szczelne) oraz możliwość przyłączenia do sieci energetycznej.

W ocenie Wojewody projektowana budowa budynku mieszkalnego na działce nr [...], jest zgodna z ustaleniami planu i warunkami technicznymi i w żaden sposób nie utrudni prawidłowej zabudowy działek sąsiednich. Działki sąsiadujące z działką, na której projektowana jest inwestycja mają podobną wielkość, a dostęp do drogi publicznej do tych działek przewidziany został również poprzez działkę nr [...]. Działka nr [...] zgodnie z projektem podziału, jak i ustaleniami planu służy kilku działkom, jako dostęp do drogi publicznej. Postępowanie, które toczy się w sądzie cywilnym, dotyczące zniesienia współwłasności działki nr [...], zdaniem organu odwoławczego nie ma wpływu na niniejsze postępowanie, tym samym nie występują, co słusznie uznał organ pierwszej instancji, przesłanki do zawieszenia postępowania.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli W.M. i O.M. domagając się uchylenia decyzji zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Decyzjom tym zarzucono naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj.: art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 oraz art. 15 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, co skutkowało jej oddaleniem na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej " P.p.s.a.", gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że podstawowym zadaniem organu architektoniczno-budowlanego udzielającego pozwolenia na budowę jest zbadanie zamierzenia inwestycyjnego w zakresie jego zgodności z przepisami Prawa budowlanego (art. 32 i art. 35 ustawy Prawo budowlane) oraz przepisami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Dalej Sąd wskazał, że nie budzi jego wątpliwości, iż projekt jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...], uchwalonego uchwałą nr XXXII/213/06 Rady Miasta w Ostrowi Mazowieckiej w dniu 30 maja 2006 r. Z treści planu wynika, że działka objęta inwestycją znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 30 MN1, dla którego plan ustala jako przeznaczenie podstawowe: wolno stojącą jednorodzinną zabudowę mieszkaniową - ekstensywną, natomiast działka nr ewid. [...] oznaczona jest symbolem KP. Nadto, w ocenie Sądu, przedstawiony do akceptacji organowi projekt budowlany jest kompletny, został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, posiada niezbędne opinie i uzgodnienia, spełnia wymogi określone w art. 34 ustawy Prawo budowlane i rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.). Nadto inwestorzy złożyli wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod rygorem odpowiedzialności karnej. Zdaniem Sądu, brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania prawdziwości złożonego przez inwestorów oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane działki objętej inwestycją, zaś projekt zagospodarowania terenu nie wskazuje, aby inwestycja miała poza granicę tej działki wykraczać.

W ocenie Sądu zainicjowane przez skarżących postępowanie sądowe o zniesienie współwłasności działki nr [...], której współwłaścicielami są inwestorzy, skarżący oraz G.M. pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie organu architektoniczno-budowlanego, bowiem w chwili orzekania inwestorzy posiadają w ramach zwykłego zarządu rzeczą wspólną prawo do korzystania z działki nr [...] jako drogi stanowiącej dostęp do drogi publicznej tj. ul. [...]. Zaś toczące się postępowanie dotyczące własności działki nr [...] nie stanowi prejudykatu uzasadniającego zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.

Dalej Sąd zauważył, że w rozpoznawanej sprawie dowód z oględzin wykazał, iż droga wewnętrzna – działka nr [...] ma szerokość od 4,60 m do 4,83 m, co spełnia wymogi rozporządzenia wykonawczego. Założyć przy tym należy, że użyte w ust. 1 § 14 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie pojęcie "jezdni" odnosi się do każdego pasa, po którym ma odbywać się dojazd, a w konsekwencji, że minimalnym wymaganiem dla takiego pasa jest szerokość 3 m. Inna wykładnia wymienionego przepisu nie jest możliwa. W szczególności nie do przyjęcia jest pogląd, wg którego owo pojęcie "jezdni" w każdym przypadku miałoby oznaczać część drogi, o jakiej mowa w przepisach o ruchu drogowym. Nic bowiem nie uprawnia do utożsamiania "dojścia i dojazdu" z drogą, której w dodatku tylko część miałaby stanowić jezdnia. Zasadnie więc, w ocenie Sądu, organy obu instancji przyjęły, iż działka nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej poprzez działkę nr [...] stanowiącą drogę wewnętrzną.

Nadto Sąd wskazał, że przedłożony do akceptacji projekt budowlany przewiduje zaopatrzenie w wodę (ujęcie własne), odprowadzenie ścieków (szambo) oraz możliwość przyłączenia do sieci energetycznej (warunki przyłączenia budynku mieszkalnego wydane przez [...] S.A Oddział [...]), a więc prawidłowo organy uznały, iż działka objęta inwestycją spełnia wymogi działki budowlanej. Dalej Sąd dodał, że przedmiotowy projekt w żaden sposób nie wpływa negatywnie na możliwość zagospodarowania działki skarżących, zaś utrudnienia związane z realizacją inwestycji są normalnym, acz krótkotrwałym następstwem procesu inwestycyjnego i nie mogą być rozpatrywane w kategorii naruszenia art. 5 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, uniemożliwiając inwestorowi korzystanie z przysługującego mu konstytucyjnego prawa własności nieruchomości.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli skarżący kwestionując wydane orzeczenie w całości. Wyrokowi temu zarzucono:

1. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 8 K.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, pomimo błędnej oceny przez organy pierwszej i drugiej instancji zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także pominięcia części tegoż materiału oraz wadliwie przeprowadzonych oględzin działek ewid. nr [...] i [...], skutkujących niewłaściwym przyjęciem, iż szerokość przejazdu stanowiącego działkę ewid. nr [...] wynosi co najmniej 5 m, gdzie w rzeczywistości jej szerokość wynosi od 4,60 m do 4,83 m;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 8 K.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, pomimo błędnej oceny przez organy pierwszej i drugiej instancji zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także pominięcia części tegoż materiału oraz wadliwie przeprowadzonych oględzin działek ewid. nr [...] i [...], skutkujących przyjęciem, iż rzeczywista szerokość przejazdu stanowiącego działkę ewid. nr [...], pozwala na jednoczesny ruch pieszych oraz ruch i postój pojazdów;

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 8 K.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, pomimo błędnej oceny przez organy pierwszej i drugiej instancji zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także pominięcia części tegoż materiału oraz wadliwie przeprowadzonych oględzin działek ewid. nr [...] i [...], skutkujących błędnym przyjęciem, iż ujęcie własne wody na działce ewid. nr [...] znajduje się w odpowiedniej odległości od wybiegów dla zwierząt hodowlanych znajdujących się na sąsiednich działkach;

d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, przy niedostatecznym wyjaśnieniu podstawy zaskarżonego rozstrzygnięcia;

2. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 24 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] poprzez ich niezastosowanie w zakresie wymogów przewidzianych dla dróg wewnętrznych, tj. ich minimalnej szerokości, wskutek czego błędnie przyjęto, iż projektowana inwestycja spełnia wymogi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zapewnienia dostępu do drogi publicznej;

b) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 24 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] poprzez ich błędną wykładnię, skutkującą niewłaściwym uznaniem, iż działka gruntu nr [...] oznaczona na mapie stanowiącej część miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego symbolem "KP" stanowi drogę wewnętrzną, gdy w świetle postanowień ww. aktu prawa miejscowego przedmiotowa nieruchomość stanowi "ciąg pieszy";

c) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 24 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] poprzez ich niezastosowanie w zakresie wymogów przewidzianych dla dróg wewnętrznych, tj. zapewnienia placu zawracania dla dróg wewnętrznych nieposiadających przejazdu z co najmniej dwóch kierunków, wskutek czego błędnie przyjęto, iż projektowana inwestycja spełnia wymogi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zapewnienia dostępu do drogi publicznej;

d) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez ich błędną wykładnię, skutkującą uznaniem, iż działka ewid. nr [...] stanowiąca dojazd do drogi publicznej dla działki ewid. nr [...], objętej projektem budowlanym, posiada odpowiednie parametry przewidziane dla dojść i dojazdów do działek budowlanych;

W świetle powyższego skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący zawarli argumenty na poparcie przytoczonych wyżej podstaw kasacyjnych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania M.M., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżących kosztów zastępstwa prawnego za udział w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, zatem przedmiotową sprawę należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w złożonej skardze kasacyjnej zarzutami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Niewątpliwie, istota sporu w tej sprawie sprowadza się do kwestionowania przez skarżących stanowiska Sądu pierwszej instancji uznającego, iż przedłożony przez inwestorów projekt budowlany spełnia wymagania art. 35 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, warunkujące wydanie pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, w tym, że działka nr ewid. [...] na której planowana jest sporna inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej, a tym samym spełnia wymagania techniczno-budowlane przewidziane dla działek budowlanych. W tym zakresie przedstawiono zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty skargi kasacyjnej w opisanym zakresie nie są usprawiedliwione, a kwestionowany wniesionym środkiem odwoławczym wyrok Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu.

Przystępując do wyjaśnienia przesłanek oddalenia wniesionej skargi kasacyjnej podkreślić należy, że W. i M.M. wystąpili w tej sprawie o udzielenie pozwolenia na realizację budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...] załączając wymaganą prawem dokumentację projektową, jak również przewidziane w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z akt sprawy wprost wynika, iż przedmiotowa działka przeznaczona do zainwestowania (nr [...]) posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną oznaczoną nr ewid. [...]. Definicja drogi wewnętrznej znajduje się w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem drogą wewnętrzną jest każda droga niezaliczona do żadnej kategorii dróg publicznych. Podział wszystkich dróg ma zatem charakter dychotomiczny, tj. dwudzielny – droga może być albo publiczna, albo wewnętrzna. Trzeciej możliwości nie ma. Z kolei ustawa z dnia 27 marca 2013 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., 647 ze zm.) definiuje dostęp do drogi publicznej jako "bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej" (art. 2 pkt 14). Niesporne jest zatem w okolicznościach tej sprawy, iż działka nr [...]stanowi drogę wewnętrzną. Działka ta pozostaje we współwłasności inwestorów oraz skarżących i stanowi, jak zasadnie podkreślił to Sąd pierwszej instancji, jedyny swobodny dostęp do drogi publicznej zarówno dla działki nr [...] stanowiącej własność skarżących, jak i do działki oznaczonej nr [...] na której planowana jest sporna inwestycja. Podział tej nieruchomości w sposób określony na mapie geodezyjnej zatwierdzony został ostateczną decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w O. z dnia [...] czerwca 1997 r. nr [...].

W sprawie nie budzi wątpliwości, iż skarżący w trakcie rozprawy administracyjnej w Starostwie Powiatowym w [...] dnia 18 marca 2013 r. zgłosili żądanie dokonania oględzin działki nr [...], jak i działek nr [...] i [...]. Takie oględziny w uwzględnieniu wniosku skarżących zostały przeprowadzone przez organ pierwszej instancji dnia 16 kwietnia 2013 r. Przeprowadzone w trybie art. 85 K.p.a. oględziny w szczególności wykazały, jak prawidłowo podkreślił to Sąd pierwszej instancji, iż droga wewnętrzna – działka nr [...], ma szerokość 4,60 do 4,83m. Z czynności tej sporządzono protokół, który został podpisany przez W.M., który osobiście brał udział w przedmiotowych oględzinach, potwierdzając tym samym swoim podpisem prawidłowość dokonanych pomiarów w opisanym wyżej zakresie. Okoliczności te nie pozwalają, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, na kwestionowanie w skardze kasacyjnej prawidłowości dokonanych pomiarów działki nr [...] czy też wskazywania wadliwości przeprowadzonych oględzin, skoro w trakcie tej czynności procesowej nie zgłaszano zastrzeżeń skutkujących przyjęciem odmiennych ustaleń. Z tych powodów nie można uznać za usprawiedliwione zarzuty naruszenia przepisów postępowania oznaczonych w pkt 1 lit. a) i b) petitum skargi kasacyjnej, albowiem w tym zakresie nie można skutecznie uznać naruszenia przez organy architektoniczno-budowlane przepisów art. 7, 77, 80 oraz art. 8 K.p.a.

Nie jest również usprawiedliwiony zarzut oznaczony jako pkt 1 lit. c) petitum skargi kasacyjnej kwestionujący wadliwe przeprowadzenie oględzin działek nr [...] i [...] skutkujące błędnym przyjęciem, iż ujęcie własne wody na działce nr [...] znajduje się w odpowiedniej odległości od wybiegów dla zwierząt hodowlanych znajdujących się na działkach sąsiednich. Jak zaznaczono w skardze kasacyjnej organy administracji nie poczyniły w tej sprawie ustaleń w zakresie usytuowania planowanego własnego ujęcia wody w odniesieniu do wybiegów dla zwierząt hodowlanych. Niezależnie od tego, iż zarzut ten nie został dostatecznie uzasadniony, to przede wszystkim wyjaśnić należy, iż już w trakcie prowadzonych oględzin w dniu 16 kwietnia 2013 r. ustalono, że inwestor posiada konie: klacz ze źrebakiem oraz wałacha, które służą do rekreacji. Konie te przebywają w stajni, jednak ich właściciel posiada również inne tereny przeznaczone na wybieg dla koni od strony południowej od ul. [...]. Inwestor wskazał ponadto na tereny swoich działek nr [...],[...] i [...], które są w użytkowaniu rolniczym, a niezależnie od tego, podniósł również, iż może zrezygnować ze studni głębinowej, ponieważ uzyskał warunki przyłączenia do sieci wodociągowej. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skarżący podniósł, że w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...] znajduje się kurnik. Skarżący nie wie ile kur się w nim znajduje, ale zaznaczył, iż nie jest to kurza ferma. Odległość kurnika od planowanej studni wynosi 20-30 m, zaś w pobliżu działki nr [...] wypasane są 2-3 konie – patrz: dowód protokół z rozprawy przed NSA z dnia 15 czerwca 2016 r. Te okoliczności sprawy, dla realizowanego przez inwestorów własnego ujęcia wodnego na działce nr [...], wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, nie uzasadniają wprowadzenia dodatkowych wymogów dla ochrony ujęć i źródeł wodnych o jakich stanowi § 31 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a więc zapewnienia dla studni odległości 70 m od nieutwardzonych wybiegów dla zwierząt hodowlanych. Tym samym, okoliczności wskazywane w skardze kasacyjnej w żadnym wypadku nie uzasadniały odmowy udzielenia przedmiotowego pozwolenia na budowę, w tym obejmującego realizację własnego ujęcia wody przez inwestorów.

Dlatego też, przy uwzględnieniu powyższych rozważań, nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Z normy tej wynika, iż sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych, albo błędnej wykładni tych przepisów. Warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest ustalenie, że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. nie pozostawia w zasadzie wątpliwości co do tego, że obejmuje ono wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów proceduralnych, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Nie budzi wątpliwości, iż w tej kategorii podstawy uchylenia decyzji i postanowienia mieści się brak należytej staranności wykazanej przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzygnięciu o niej bez pełnej znajomości stanu faktycznego oraz materiału dowodowego występującego w sprawie. Takich naruszeń jednak, co zasadnie przyznał Sąd pierwszej instancji, nie ujawniono w tej sprawie, stąd też brak było przesłanek do zastosowania wskazanej wyżej konstrukcji prawnej z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

Ponadto w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego w sposób opisany w zarzucie pkt 2 lit. a), b) i c), a to art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 24 uchwały Rady Miasta Ostrowi Mazowieckiej nr XXXII/213/06 z dnia 30 maja 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. Również nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 14 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez błędną ich wykładnię skutkującą uznaniem, że działka nr ewid. [...] stanowiąca dojazd do drogi publicznej dla działki nr ewid. [...], objętej projektem budowlanym, posiada odpowiednie parametry przewidziane dla dojść i dojazdów do działek budowlanych. Przede wszystkim podnieść należy, iż ocena zgodności projektu zagospodarowania przestrzennego działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi powinna stanowić zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, a nie jak wadliwie wskazano w zarzucie pkt 2 lit. d) na obrazę art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 14 ww. rozporządzenia. Niezależnie od tej wadliwości wskazanego zarzutu można uznać, że kwestionowanie rozstrzygnięcia administracyjnego z powołaniem się na powyższe naruszenia prawa nie może odnieść zamierzonego skutku.

Przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane dotyczy sprawdzenia rozwiązań projektowych przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Jak prawidłowo wskazano w motywach zaskarżonego wyroku zamierzenie inwestorów polegające na budowie budynku mieszkalnego jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego [...] obowiązującym na terenie przeznaczonym do zainwestowania, albowiem działka nr ewid. [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 30 MN1, dla którego plan ustala: wolno stojącą jednorodzinną zabudowę mieszkaniowo-ekstensywną, jako przeznaczenie podstawowe; usługi nieuciążliwe wbudowane jako przeznaczenie dopuszczalne; użytkowanie rolnicze jako przeznaczenie dopuszczalne, zakaz wprowadzania innego przeznaczenia na ten teren. Natomiast działka nr ewid. [...] będąca drogą wewnętrzną oznaczona jest symbolem KP. Z analizy prawa miejscowego miasta [...] wynika, że na rysunku planu teren KP oznacza ciągi piesze.

Przedmiotowy ciąg pieszy będący przecież, co już wyżej podniesiono, drogą wewnętrzną, wbrew stanowisku skarżących, spełnia wymogi § 14 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z dyspozycji powołanej normy wynika, iż do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m (ust. 1). Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem, że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów (ust. 2). Tym samym mając na uwadze treść ust. 1 § 14 powyższego rozporządzenia podnieść należy, iż przyjęte przez ustawodawcę w omawianym akcie podustawowym pojęcie "jezdni", jak prawidłowo wskazał to Sąd pierwszej instancji, odnosi się do każdego pasa, po którym ma odbywać się dojazd, a w konsekwencji, że minimalnym wymaganiem dla takiego pasa jest szerokość 3 m. Te wymagania spełnia zatem przedmiotowa droga wewnętrzna – działka nr [...], która jak ustalono ma szerokość 4,60 do 4,83 m. Poza tym wskazany wyżej § 14 ust. 1 rozporządzenia powołuje się na przepisy odrębne, dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, które powinny być uwzględniane przy projektowaniu i budowie dojść do działek budowlanych. Przepisy takie zawiera rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. Nr 124, poz. 1030), zgodnie zaś z § 13 ust. 2 tego aktu drogi pożarowe w obrębie miasta winny mieć minimalną szerokość 3,5 m, a na terenach innych niż wymienione w ust. 2 nie mniej niż 3 m (ust. 3 § 13). Te wymogi dla dróg pożarowych sporna droga wewnętrzna niewątpliwie spełnia.

Jednocześnie informacyjnie zauważyć należy, iż przepisy warunków technicznych dopuszczają zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jednego, pod warunkiem, że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch pojazdów i postój pojazdów (§ 14 ust. 2), lecz te uregulowania nie mają zastosowania w tej sprawie.

Nie można również uznać, że w sprzeczności z § 24 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] z dnia 30 maja 2006r. podjęto zaskarżoną decyzję. Przede wszystkim zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają do wykazania, że działka nr ewid. [...] będąca drogą wewnętrzną nie spełnia wymogów przewidzianych w ww. przepisie prawa miejscowego dla dróg wewnętrznych w zakresie ich minimalnej szerokości. Przede wszystkim podkreślić należy, iż działka nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej poprzez działkę nr [...] stanowiącą drogę wewnętrzną powstałą w wyniku podziału geodezyjnego zatwierdzonego decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w O. z dnia [...] czerwca 1997 r. Od tej daty sporny teren funkcjonuje jako droga wewnętrzna. W roku 2006 uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przeznaczając go na ciąg pieszy, przy czym dla dróg wewnętrznych w § 24 określono parametry przewidziane dla dróg wewnętrznych, lecz nie oznacza to, że w sprawie zaistniała sprzeczność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w opisanym zakresie. Wskazany § 24 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie wymogów dla dróg wewnętrznych oznacza tylko tyle, iż parametry te przewidziane są dla urządzenia takich dróg w przyszłości. Dlatego też nie można w tej sprawie skutecznie powoływać się na naruszenie § 24 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w odniesieniu do parametrów działki nr ewid. [...] jako drogi wewnętrznej.

W tym stanie przedmiotowej sprawy zasadnie więc, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, Sąd pierwszej instancji oddalił wniesiona skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a., albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Nie jest tym samym usprawiedliwiony zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a.

Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia, w sytuacji gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Niewątpliwie szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku sądu zajmuje wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Powinno ono mieć charakter zwięzły, ale pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie Naczelny Sąd Administracyjny, czy Sąd pierwszej instancji nie popełnił błędu w swoim rozumowaniu.

A w niniejszej sprawie, wbrew twierdzom autora skargi kasacyjnej, uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera takich braków, które mogłyby skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej z tego powodu. Lektura uzasadnienia orzeczenia pozwala bowiem na prześledzenie toku rozumowania Sądu pierwszej instancji i poznanie motywów jakimi kierował się ten Sąd podejmując rozstrzygnięcie w sprawie. Nie można podzielić stanowiska skarżących, iż Sąd pierwszej instancji niedostatecznie wyjaśnił podstawy zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd ten odniósł się do wszystkich podniesionych zarzutów skargi, a to że nie podzielił stanowiska skarżących nie oznacza, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymogom art. 141 § 4 P.p.s.a.

Konkludując podnieść należy, że wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 P.p.s.a.