Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 637/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Dnia 1 lutego 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędzia WSA Mirella Ławniczak Asesor sądowy WSA Jacek Rejman (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 lutego 2023 roku sprawy ze skargi Gminy S. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 7 czerwca 2022r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji oraz udzielenia pozwolenia wodnoprawnego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz strony skarżącej kwotę 300,- (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 7 czerwca 2022 r. znak [...] Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: Dyrektor RZGW w P.; organ II instancji; organ odwoławczy), w wyniku rozpatrzenia sprawy z odwołania Gminy S. (dalej również: Gmina; skarżąca; strona), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w G. (dalej: Dyrektor ZZWP w G. organ I instancji) z dnia 15 marca 2022 r. znak [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji oraz udzielenia pozwolenia wodnoprawnego.

Decyzje te zostały wydane w następującym stanie sprawy.

W wyniku rozpatrzenia wniosku z dnia 21 maja 2021 r. (data wpływu pisma datowanego na 18 maja 2021 r.) Kopalni [...] "M. " sp. z o.o. w M. (dalej: Kopalnia "M. "; wnioskodawca; inwestor), Dyrektor ZZWP w G. decyzją z dnia 19 lipca 2021 r. znak [...]: 1) stwierdził wygaśnięcie decyzji Starosty S. z dnia 19 czerwca 2017 r. znak [...] udzielającej pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód w zakresie poboru wód podziemnych z utworów czwartorzędowych z ujęcia wody - jednej studni wierconej, położonego na terenie działki o nr ewid. [...], obręb M., gmina S. , powiat s., województwo l. oraz 2) udzielił na rzecz Kopalni "M." pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną obejmującą pobór wód podziemnych z ujęcia czwartorzędowego składającego się z istniejącego ujęcia jednej studni wierconej zlokalizowanej na działce nr [...], obręb M., gmina S. , powiat s. , województwo l..

Na skutek rozpatrzenia sprawy z odwołania Gminy S. , Dyrektor RZGW w P. decyzją z dnia 22 października 2021 r. znak [...] uchylił decyzję z dnia 19 lipca 2021 r., wskazując na potrzebę wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych mających wpływ na wynik sprawy, w tym konieczność przeanalizowania w sposób należyty przedłożonej dokumentacji i przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie zmiany ilości pobieranej wody w stosunku do poprzedniego pozwolenia wodnoprawnego, a także metodyki obliczeń ilości pobieranej wody oraz ustaleń wynikających z planu przeciwdziałania skutkom suszy.

Dyrektor ZZWP w G.., po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego i ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia 15 marca 2022 r. znak [...]: 1) stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia 19 czerwca 2017 r. znak [...] oraz 2) udzielił na rzecz Kopalni pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną obejmującą pobór wód podziemnych z ujęcia czwartorzędowego składającego się z istniejącego ujęcia - jednej studni wierconej zlokalizowanej na działce nr [...], obręb M., gmina S. , powiat s. , województwo l. .

Według treści decyzji (Cel korzystania z wód), wody podziemne z utworów czwartorzędowych pobierane będą z ujęcia zlokalizowanego na terenie dziatki o nr ewid. [...], obręb M., gmina S. , powiat s. , województwo [...], w celu wykorzystywania jej w procesie technologicznym - do płukania żwiru oraz cele przeciwpożarowe i gospodarcze. Pobór wód odbywać się będzie przez 210 dni w roku. Udzielone pozwolenie wodnoprawne przewiduje pobór wód przez 210 dni w roku w ilości: Q maksymalne na sekundę - 0,00066 m3/s, Q średnio na dobę - 288 m3/rok, Q dopuszczalne na rok - 60 480 m3/rok.

W podstawie prawnej organ I instancji wskazał art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) - dalej: k.p.a. oraz art. 388 ust. 1 pkt 1, art. 389 pkt 1 w związku z art. 35 ust. 3 pkt 1 art. 397 ust. 3 pkt 2 lit. a, art, 400 ust. 1, art. 403 ust. 1 i 2 pkt 1, 6, 9, 12, 14 i 15 oraz art. 414 ust. 1 pkt 2 i art. 418 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2021 r., poz. 2233 ze zm.).

Wydając takie rozstrzygnięcie, Dyrektor ZZWP w G. oparł się na informacjach zawartych w operacie wodnoprawnym oraz informacjach będących w posiadaniu organu. Organ I instancji stwierdził spełnienie warunków do wydania przedmiotowej decyzji i określenia celu i sposobu korzystania z wód podziemnych przez wnioskodawcę. W tym zakresie przedstawił analizę, która wykazała zasadność warunków określonych w niniejszym pozwoleniu wodnoprawnym na pobór wód podziemnych. Odwołując się do informacji zawartych w dokumentacji załączonej do wniosku z dnia 18 maja 2021 r., organ I instancji stwierdził, że eksploatowana woda podziemna z ujęcie wód położonego w M. będzie wykorzystywana w procesie technologicznym - do płukania żwiru oraz na cele ppoż. i gospodarcze Kopalni [...] "[...]" sp. z o.o. Zakład ten dotychczas pobierał wodę na podstawie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego decyzją Starosty S. z dnia 19 czerwca 2017 r. znak [...] Ujęcie składa się ze studni wierconej, a będzie eksploatowane w ramach zatwierdzonych zasobów eksploatacyjnych wynoszących Qe=26,0 m3/h. Do wniosku dołączono dokumentację hydrologiczną ustalającą zasoby eksploatacyjne ujęcia wody podziemnej z utworów czwartorzędowych dla Kopalni [...] w [...] w gminie S. , która została zatwierdzona zawiadomieniem Starosty S. z dnia 17 listopada 2006 r. znak [...] Zasoby eksploatacyjne wód podziemnych z utworów czwartorzędowych zostały ustalone na 26,0 m3/h przy S = 3,18 m.

Dokonując analizy danych i ustaleń zawartych w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Odry, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 października 2016 r. w sprawie Planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Odry (Dz.U. z 2016 r., poz. 1967), organ I instancji stwierdził, że obszar wyznaczony zasięgiem oddziaływania zamierzonego korzystania z wód położony jest na terenie Jednolitych Części Wód Podziemnych (JCWPd) o kodzie PLGW600040, dla którego celem środowiskowym jest osiągnięcie dobrego stanu chemicznego i dobrego stanu ilościowego; ryzyko nieosiągnięcia celów środowiskowych określono jako niezagrożone. Dodał, że zgodnie z informacjami zawartymi w tym Planie, obszar wyznaczony zasięgiem oddziaływania zamierzonego korzystania z wód oraz planowanych do wykonania urządzeń wodnych położony jest na obszarze zlewni Jednolitych Części Wód Powierzchniowych (JCWP) zlokalizowane jest na obszarze jednolitej części wód powierzchniowych o kodzie JCWP - RW600017189649 i nazwie "Postomia", która sklasyfikowana jest jako naturalna część wód. Aktualny stan tych wód określono jako zły. Celem środowiskowym jest osiągnięcie dobrego stanu ekologicznego i dobrego stanu chemicznego. Ryzyko nieosiągnięcia celów środowiskowych określono jako zagrożone. Termin osiągnięcia dobrego stanu wyznaczono na 2021 r., ze względu na brak możliwości technicznych oraz występującą w zlewni presję komunalną. Mając na uwadze rodzaj i zasięg oddziaływania wynikający z zamierzonego korzystania z wód, organ uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo znaczącego oddziaływania na ww. jednolite części wód i zagrożenia dla realizacji celów środowiskowych, o których mowa w art. 56 i art. 59 Prawa wodnego, ustalonych dla tych części wód w "Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Odry".

Organ stwierdził także, że warunki określone w niniejszej decyzji, w której udzielono pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną, polegającą na poborze wód podziemnych, nie naruszają postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia 7 lipca 2000 r. (Dz.Urz.Woj.[...] nr 20 z dnia 25 sierpnia 2000 r., poz. 189). Zarazem uznał, że miejsce planowanego zamierzenia nie jest objęte formami ochrony przyrody ustanowionymi na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2021 r., poz. 1098).

Ponadto organ I instancji zauważył, że teren Gminy S. , zgodnie z planem przeciwdziałania skutkom suszy w regionie wodnym W., został wskazany jako zagrożony suszą: atmosferyczną - 3 stopień (narażony na skutki suszy w stopniu znaczącym), rolniczą (glebową) - 3 stopień (narażony na skutki suszy w stopniu znaczącym), hydrologiczną - 1 stopień (narażony na skutki suszy w stopniu mało istotnym) i hydrogeologiczną - 3 stopień (narażony na skutki suszy w stopniu znaczącym). W jego ocenie, rodzaj i zasięg oddziaływania wynikający z zamierzonego korzystania z wód nie wpłynie znacząco na zwiększenie zjawiska suszy na przedmiotowym terenie i nie narusza ustaleń tego planu. Zdaniem organu, analiza zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, w tym informacji zawartych w operacie wodnoprawnym oraz będących w posiadaniu tego organu wykazała, że warunki określone w niniejszym pozwoleniu wodnoprawnym na pobór wód podziemnych, nie naruszają również ustaleń zawartych w pozostałych dokumentach i planach, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 3, 5-7 Prawa wodnego oraz wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska, ochrony przyrody i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z przepisów ustawy oraz przepisów odrębnych, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8 tego przepisu.

Zdaniem organu, nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 399 Prawa wodnego, które mogłyby być podstawą do odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego w zakresie wskazanym we wniosku inwestora.

W odwołaniu od powyższej decyzji Gmina S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, podnosząc, że: 1) działka o nr [...] obręb M., gmina S. jest własnością Gminy S. , zaś Kopalnia [...] "[...]" sp. z o.o. użytkuje powyższy teren na podstawie umowy dzierżawy; okres dzierżawy upływa dnia 28 sierpnia 2028 r., co oznacza, że organ I instancji wydał pozwolenie wodnoprawne na usługę wodną obejmującą pobór wód podziemnych na okres przekraczający okres obowiązywania umowy dzierżawy, a niedotrzymanie przez wnioskodawcę obowiązków określonych w kwestionowanej decyzji mogłoby zagrozić bezpieczeństwu mieszkańców sołectwa M. , ponieważ nie jest ono podłączone do sieci wodociągowej w S. i zasilane jest z ujęcia zlokalizowanego w M. 2) dopuszczalna roczna ilość pobieranej wody ma się zwiększyć ponad 4-krotnie do wartości 60 480 m3/rok (obecnie obowiązująca 14 250 m3/rok), zwiększeniu ulega również średnia dobowa ilość pobieranej wody i to aż 7-krotnie, z obowiązujących 39,04 m3/d na 288,00 m3/rok, a inwestor nie uzyskał od właściciela gruntu żadnej zgody na zwiększenie eksploatacji ujęcia wody; 3) zgodnie z Planem przeciwdziałania skutkom suszy w regionie wodnym W., teren Gminy S. , w tym teren M. , został wskazany jako zagrożony w stopniu znaczącym suszą atmosferyczną, rolniczą i hydrogeologiczną.

W ocenie Gminy, przy występujących obecnie ekstremalnie wysokich temperaturach i braku opadów, jak również ze względu na "znaczący stopień zagrożenia suszą" tak istotne zwiększenie poboru spowoduje problem z dostarczaniem wody dla okolicznych mieszkańców i gospodarstw rolnych, co powinno być najważniejszym aspektem w toczącym się postępowaniu. W jej ocenie, informacje zawarte w operacie wodnoprawnym i wyjaśnieniach uzupełniających zostały opisane w sposób niewystarczający i zbyt ogólny, aby móc stwierdzić, czy zwiększenie ilości pobieranej wody będzie miało wpływ na zjawisko suszy.

Dyrektor RZGW w P. decyzją z dnia 7 czerwca 2022 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając ustalenia faktyczne i prawne organu I instancji.

W swoich rozważaniach organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji, realizując wytyczne zawarte we wcześniejszej decyzji kasacyjnej z dnia 22 października 2021 r., wezwał wnioskodawcę do przedstawienia metodyki obliczeń ilości pobieranej wody oraz do uszczegółowienia informacji odnoszących się do ustaleń wynikających z planu przeciwdziałania skutkom suszy w odniesieniu do zasobów wód podziemnych na analizowanym terenie. Zdaniem organu II instancji, przeprowadzone czynności pozwoliły na ustalenie m.in., że zwiększenie zapotrzebowania na wodę wynika ze zmiany sposobu przeróbki kopaliny (przesiew na mokro), zastosowania innych przesiewaczy i konieczności dostarczania na maszyny większej ilości wody. Natomiast w odniesieniu do ustaleń planu przeciwdziałania skutkom suszy organ stwierdził, że inwestor wykazał, iż planowany pobór wody w ramach zatwierdzonych zasobów dla ujęcia nie narusza ustaleń zawartych w Planie przeciwdziałania skutkom suszy dla obszaru Gminy S. . Dalej Dyrektor RZGW w P. argumentował, że z przedstawionych informacji wynika, że pobór wody odbywa się z warstwy wodonośnej odizolowanej od powierzchni terenu utworami słabo przepuszczalnymi - gliny piaszczyste występujące w przelocie 17,0-46,0 m ppt, a warstwa wodonośna zlokalizowana jest w przelocie 46,0-60,0 m ppt; działki w obrębie promienia leja depresyjnego to wyłącznie oddziaływanie na zwierciadło wód podziemnych, nie zaś wód gruntowych; przy zasobach eksploatacyjnych i niedużej depresji eksploatacyjnej ujęcia, jego eksploatacja nie będzie mieć udziału w rozwoju depresji regionalnej związanej z współdziałaniem innych ujęć. Ponadto wskazał na to, że nie zachodzą na siebie leje supresji innych ujęć wód podziemnych, a zasoby wód podziemnych w regionie wodnym W. wynoszą 1 804 966 m3/d, zaś zasoby gwarantowane w regionie wodnym W. wynoszą 263 376 m3/h i 6 321 000 m3/d. Projektowana wielkość poboru w ujęciu dobowym będzie wynosić 288 m3/d, co w przeliczeniu daje 0,004% wielkości poboru z ujęcia, a w ujęciu godzinowym 24 m3/h, co w przeliczeniu daje 0,01% wielkości poboru z ujęcia. W związku z powyższym nie będzie to miało wpływu na naruszenie zasobów wód podziemnych w regionie, jak również pobór nie spowoduje uszczuplenia zasobów pozostałych ujęć. Przedmiotowy otwór będzie eksploatowany w ramach rezerwy zasobów dyspozycyjnych. Nadto teren, na którym znajduje się ujęcie, nie znajduje się w obszarach zasobowych ani w granicach stref ochronnych innych ujęć wody.

W ocenie organu odwoławczego, wnioskodawca odniósł się do ustaleń planu gospodarowania wodami w sposób wyczerpujący i wystarczający, a przedmiotowy pobór wód podziemnych nie wpłynie na zjawisko suszy. W tym względzie zauważył, że "na zmienność warunków atmosferycznych najbardziej wrażliwe są warstwy wodonośne występujące na kilku/kilkunastu metrach, czyli wody podziemne o zwierciadle swobodnym. Na nadmiar lub brak opadów reaguje przede wszystkim pierwsza warstwa wodonośna, która ujmowana jest płytkimi studniami. Zaś głębsze warstwy wodonośne, stanowiące podstawę dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę do spożycia występują na głębokości kilkudziesięciu lub nawet kilkuset metrów, są izolowane od powierzchni terenu utworami słabo-przepuszczalnymi oraz znajdują się pod ciśnieniem. Te poziomy nie reagują na brak opadów albo reagują powoli. Z informacji przedstawianych przez Państwową Służbę Hydrogeologiczną wynika, że nie przewiduje się problemów z zaopatrzeniem w wodę z komunalnych i przemysłowych ujęć wód podziemnych użytkujących głębsze poziomy wodonośne, które w chwili obecnej nie są zagrożone". Wobec powyższego organ II instancji uznał za nietrafny zarzut wskazujący na problem z dostarczaniem wody dla okolicznych mieszkańców. Z kolei odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania, dotyczących kwestii dzierżawy nieruchomości, na której zlokalizowany jest zakład, oraz zgody właściciela nieruchomości na pobór wody, organ II instancji podkreślił, że zgodnie z art. 393 ust. 4 Prawa wodnego (jak wskazał organ I instancji w pkt III.2. zaskarżonej decyzji) pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. Dlatego też organy w postępowaniach w sprawie pozwoleń wodnoprawnych nie przesądzają o prawach właścicielskich, a jedynie o możliwości korzystania z wód czy wykonania urządzenia wodnego z punktu widzenia prawidłowej gospodarki wodnej. Wobec tego czas obowiązywania umowy dzierżawy nieruchomości, jak również zgoda właściciela tej nieruchomości na przedsięwzięcie objęte wnioskiem nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Gmina S. podniosła zarzuty naruszenia przepisów postępowania: art. 84 w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a., przez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego hydrologa na okoliczność aktualnego stanu zasobów eksploatacyjnych wód podziemnych z utworów czwartorzędowych dostępnych dla ujęcia Kopalni na działce nr [...], ob. [...] gm. S.; art. 80 k.p.a. przez błędną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji, polegającą na uznaniu dokumentacji hydrologicznej z 2006 r. za aktualną oraz pisma wnioskodawcy z dnia 20 grudnia 2021 r. jako dowodu w sprawie.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że udzielone pozwolenie wodnoprawne pozwala wnioskodawcy na radykalne zwiększenie poboru wód w relacji do ilości pobieranej na podstawie dotychczasowego pozwolenia wodnoprawnego, gdyż dopuszczona nowym pozwoleniem roczna ilość pobieranej wody zwiększona została ponad 4-krotnie (z 14 250 m3/rok do 60 480 m3/rok). Natomiast średnia dobowa ilość pobieranej wody została zwiększona tym pozwoleniem aż 7-krotnie (z 39,04 m3/dobę do 288 m3/dobę). W związku z tym Gmina stwierdziła, że powstała uzasadniona obawa, niewyjaśniona przez organy orzekające w sprawie, że tak duży pobór wód poziemnych w tej samej miejscowości spowoduje radykalne obniżenie zwierciadła tych wód. Takie obniżenie zwierciadła wód podziemnych ma już miejsce, co potwierdza pismo Zakładu Wodociągów i Kanalizacji spółki z o.o. w S. z dnia 5 lipca 2022 r. (kopia dołączona do skargi), z którego wynika, że "w ciągu roku statyczne lustro wody w studni zaopatrującej w wodę mieszkańców M. i T. , opadło ponad 2 m, co jest niepokojącym zjawiskiem" oraz że " tak znaczny pobór wody na cele technologiczne Kopalni (...) może (...) spowodować braki dostarczanej wody dla odbiorców dwóch miejscowości". Zdaniem skarżącej, obniżenie lustra wody w ujęciu komunalnym świadczy o zmianach w zasobach wód podziemnych; takie zmiany mogą dotyczyć także ujęcia wód podziemnych wnioskodawcy (Kopalni) usytuowanego kilkaset metrów od studni komunalnej. Wskazując na stepowienie znacznych obszarów województwa l. , Gmina podniosła, że organy wydające pozwolenia wodnoprawne winny z dużą wnikliwością badać, czy dokumentacja dołączana do wniosku (operat wodnoprawny i dokumentacja hydrologiczna) odzwierciedla aktualny stan wód podziemnych. W jej ocenie, w tej sprawie wątpliwości musi budzić aktualność dokumentacji hydrologicznej z 2006 r., a więc sprzed 16 lat. Podniosła, że organy obydwu instancji nie zweryfikowały jej aktualności, przyjmując bezkrytycznie, że eksploatacyjne zasoby ujęcia wynoszą 26 m3/h. Zdaniem strony, można było to uczynić przy udziale eksperta, zaś organy nie przeprowadziły dowodu z opinii biegłego hydrologa, a całe rozstrzygnięcie oparły na przestarzałej dokumentacji i wyjaśnieniach zainteresowanej Kopalni. Strona stwierdziła, że organy nie przeprowadziły w tym zakresie pełnego i wyczerpującego postępowania dowodowego, gdyż nie sposób zaliczyć do dowodów twierdzeń wnioskodawcy. Natomiast stwierdzenie organu, że ujęcie wód podziemnych Kopalni nie ma wpływu na ujęcie wód podziemnych w M. należące do ZWiK spółki z o.o. w S. - jest w świetle wyżej przedstawionych okoliczności nieprzekonujące.

Przy tak sformułowanych zarzutach, umotywowanych w uzasadnieniu skargi, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor RZGW w P., podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, organ podkreślił, że przedmiotowa sprawa była już przedmiotem rozważań organu II instancji, gdyż wcześniej decyzją z dnia 22 października 2021 r. znak [...] uchylił decyzję Dyrektora ZZWP w G. z dnia 19 lipca 2021 r. znak [...] udzielającą pozwolenia wodnoprawnego we wskazanym zakresie. Wówczas Dyrektor RZGW w P. wskazał organowi I instancji, że przy wydaniu rozstrzygnięcia nie wyjaśniono istotnych okoliczności faktycznych, mających wpływ na wynik sprawy w tym nie przeanalizowanie przez organ I instancji w sposób należyty przedłożonej dokumentacji i nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie zmiany ilości pobieranej wody w stosunku do poprzedniego pozwolenia wodnoprawnego, metodyki obliczeń ilości pobieranej wody oraz ustaleń wynikających z planu przeciwdziałania skutkom suszy. Podniósł, że przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie uzupełniające pozwoliło na ustalenie wszystkich tych okoliczności i wbrew stwierdzeniom Gminy - zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił na ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego, który stanowił warunek prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Zwrócił także uwagę na wyspecjalizowanie dyrektorów regionalnego zarządu gospodarki wodnej Wód Polskich lub dyrektorów zarządu zlewni Wód Polskich, wskazując na posiadanie fachowej wiedzy w tej dziedzinie i brak podstaw do zastosowania art. 84 § 1 k.p.a., który ma charakter fakultatywny.

W uzupełniającym piśmie procesowym z dnia 11 sierpnia 2022 r. Gmina wystąpiła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, zaś żadna z pozostałych stron (organ i uczestnicy postępowania), prawidłowo zawiadomionych o tym wniosku, nie wyraziła sprzeciwu i nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.

W kolejnym piśmie z dnia 19 stycznia 2023 r. Gmina wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci dwóch pism mieszkańców wsi M. w gminie S. z dnia 9 stycznia 2023 r. i pisma Burmistrza S. z dnia 16 stycznia 2023 r. znak [...] do Dyrektora RZGW w P. na okoliczność niewyczerpującego przeprowadzania postępowania w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się zasadna.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) - dalej: p.p.s.a. Wystąpiła o to skarżąca (patrz: pismo procesowe z dnia 11 sierpnia 2022 r.), zaś żadna z pozostałych stron nie wyraziła sprzeciwu w tym względzie i nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. W związku z powyższym zaszły przesłanki przewidziane w przywołanym przepisie do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym (na posiedzeniu niejawnym).

Następnie trzeba podkreślić, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, z późn. zm.) - dalej: p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powyższe oznacza, że sąd dokonując kontroli zaskarżonego aktu, bada jego zgodność z prawem w pełnym zakresie, z urzędu uwzględniając naruszenia prawa. Nie poprzestaje zaś jedynie na badaniu zarzutów podniesionych w skardze. Przepis ten, wespół z przepisami ustrojowymi, wyznacza zakres kontroli sądowej. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji – o ile nie zachodzą warunki z art. 145 § 1 pkt 2 i 3 – następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Nadto Sąd wyjaśnia, że w myśl art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd co do zasady wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, tj. akt sądowych oraz akt administracyjnych nadesłanych przez organ. Zarazem w tym miejscu należy też podkreślić, że w sprawie nie było żadnych podstaw do przeprowadzenia, w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a, uzupełniającego dowodu z dokumentów wskazanych w piśmie procesowym Gminy z dnia 19 stycznia 2023 r. Stanowisko strony skarżącej pomija istotę kontroli działalności organów administracji publicznej, wykonywanej przez sądy administracyjne jako tzw. sądy prawa. Postępowanie sądowe nie służy bowiem ponownemu przeprowadzeniu postępowania dowodowego, czy też jego uzupełnianiu, a jedynie, na zasadzie wyjątku wynikającego z art. 106 § 3 p.p.s.a., dopuszczalne jest dokonywanie przez sąd administracyjny samodzielnych ustaleń faktycznych w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do dokonania kontroli działania administracji (por. wyroki NSA z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 262/17 i II OSK 660/17 oraz 22 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1474/17 - dostępne w bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Akta sprawy pozwalały na jej rozstrzygnięcie w granicach kontroli wykonywanej przez sąd administracyjny. Nie zachodziła żadna przeszkoda do rozpoznania sprawy, której usunięcie wymagałoby uprzedniego przeprowadzenia dowodu uzupełniającego w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. Analiza i ocena prawna okoliczności niniejszej sprawy nastąpiła na gruncie faktów znajdujących odzwierciedlenie [ewentualnie pominiętych przez organ] w aktach tejże sprawy (por. np. orzecznictwo powołane w wyroku NSA z dnia 19 stycznia 2021 r. sygn. akt III OSK 2678/21, dostępnym jw.). Dodać należy, że omawiany wniosek wskazywał na okoliczności, które miały miejsce już po wydaniu zakwestionowanej decyzji. Poza tym dotyczył przede wszystkim obaw społeczności lokalnej względem skutków działalności podmiotu korzystającego z pozwolenia wodnoprawnego, które były już wyrażane przez Gminę w toku postępowania administracyjnego.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora RZGW w P. utrzymująca w mocy zaskarżoną przez Gminę decyzję Dyrektora ZZWP w G. z dnia 15 marca 2022 r. udzielającą na rzecz wnioskodawcy (Kopalni) pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych, znacząco zwiększony w stosunku do limitów określonych w poprzednim pozwoleniu wodnoprawnym z 2017 r., co do którego organ I instancji zrazem stwierdził wygaśnięcie tejże decyzji pierwotnej.

Rozpoznając skargę w świetle przywołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu, organ II instancji naruszył przepisy postępowania, tj. zasady wyrażone w art. 7, 8, 9 i 11 k.p.a. i przepisy stanowiące ich uszczegółowienie - m.in. art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Należy podkreślić, że z uwagi na wyrażoną w art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego rozstrzygnięcie organu drugiej instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, a działanie organu drugiej instancji nie ma charakteru kontrolnego, lecz jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu pierwszej instancji (patrz np. wyrok NSA z dnia 30 października 2019 r. sygn. akt II OSK 3040/17, dostępny jw. - i powołane tam orzecznictwo). Decyzji organu odwoławczego należy zatem stawić wszystkie wymagania wynikające z powyżej przywołanych przepisów, jak konieczność respektowania zasady prawdy obiektywnej (art. 7), zasady prowadzenia postępowania w sposób wzbudzający zaufanie do władzy publicznej (art. 8), zasad należytego informowania stron i przekonywania, tj. wyjaśniania przesłanek podjętych rozstrzygnięć (art. 9 i 11), z którymi wiążą się wymogi w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego i motywowania stanowiska organu (art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.). Zdaniem Sądu, analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt administracyjnych wskazuje na to, że decyzja organu odwoławczego nie w pełni sprostała wymaganiom w tym zakresie. Pozostaje bowiem zasadnicza wątpliwość, czy w toku postępowania w sposób wyczerpujący zebrano i rozpatrzono cały materiał dowodowy i ustalenia oparto na całokształcie oceny materiału dowodowego. Tymczasem obowiązkiem każdego organu administracji publicznej jest wyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy obejmujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, a uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Na organach administracji spoczywa nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia, ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne, co winno znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia rozstrzygnięcia (patrz np. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2022 r. sygn. akt III OSK 4906/21, dostępny jw.).

Przypisane naruszenie dotyczyło niestatecznej analizy sprawy pod kątem spełnienia obowiązków i warunków określonych przez Prawo wodne, a odnoszących się do postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego.

Zgodnie z ogólnymi zasadami przewidzianymi w Prawie wodnym, gospodarowanie wodami (art. 9) prowadzi się z zachowaniem zasady racjonalnego i całościowego traktowania zasobów wód powierzchniowych i podziemnych, z uwzględnieniem ich ilości i jakości (ust. 1); w gospodarowaniu wodami uwzględnia się zasadę wspólnych interesów i wymaga się współdziałania administracji publicznej, użytkowników wód i przedstawicieli lokalnych społeczności w zakresie pozwalającym uzyskać maksymalne korzyści społeczne (ust. 2); gospodarowanie wodami prowadzi się w zgodzie z interesem publicznym, nie dopuszczając do wystąpienia możliwego do uniknięcia pogorszenia ekologicznych funkcji wód oraz pogorszenia stanu ekosystemów lądowych zależnych od wód (ust. 4). Jak stanowi art. 10 tej ustawy, zarządzanie zasobami wodnymi służy zaspokajaniu potrzeb ludności i gospodarki oraz ochronie wód i środowiska związanego z tymi zasobami, w szczególności w zakresie: 1) zapewnienia odpowiedniej ilości i jakości wody dla ludności; 2) ochrony przed powodzią oraz suszą; 3) ochrony zasobów wodnych przed zanieczyszczeniem oraz niewłaściwą lub nadmierną eksploatacją; 4) utrzymywania lub poprawy stanu ekosystemów wodnych i zależnych od wód; 5) zapewnienia wody na potrzeby rolnictwa oraz przemysłu; 6) tworzenia warunków dla energetycznego, transportowego oraz rybackiego wykorzystania wód; 7) zaspokojenia potrzeb związanych z turystyką, sportem oraz rekreacją. Jednym z instrumentów zarządzania zasobami wodnymi są zaś zgody wodnoprawne (art. 11 pkt 2), w tym pozwolenia wodnoprawne (art. 388 ust. 1 pkt 1), które są wymagane w odniesieniu do korzystania, o którym mowa w art. 389 powołanej ustawy, w tym na usługi wodne (pkt 1) czy szczególne korzystanie z wód (pkt 2), a zatem również i na pobór wód podziemnych, o którym mowa w art. 35 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 34 Prawa wodnego. W Dziale III przywołanej ustawy (zatytułowanym Ochrona wód - patrz: art. 50 i nast.) wskazano cele ochrony wód i cele środowiskowe. Celem ochrony wód jest osiągnięcie celów środowiskowych dla jednolitych części wód powierzchniowych, jednolitych części wód podziemnych oraz obszarów chronionych, a także poprawa jakości wód oraz biologicznych stosunków w środowisku wodnym i na terenach podmokłych (art. 51 ust. 1).

Niewątpliwie wszystkie te zasady powinny być wzięte pod uwagę w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych na cele prowadzonej działalności gospodarczej. W art. 396 ust. 1 Prawa wodnego podkreślono, że pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać: 1) ustaleń planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, z wyłączeniem okoliczności, o których mowa w art. 66; 2) ustaleń planów ochrony i planów zadań ochronnych dla obszarów chronionych; 3) ustaleń planu zarządzania ryzykiem powodziowym; 4) ustaleń planu przeciwdziałania skutkom suszy; 5) ustaleń programu ochrony wód morskich; 6) ustaleń krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych; 7) ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; 8) wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska, ochrony przyrody i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z przepisów ustawy oraz przepisów odrębnych. Wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się m.in., jeżeli projektowany sposób korzystania z wód narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-7, lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8 (art. 399 ust. 1 pkt 1).

Idąc dalej, należy jeszcze wskazać na to, że pozwolenie wodnoprawne wydaje się na wniosek (art. 407 ust. 1), do którego dołącza się m.in. operat wodnoprawny, spełniający wymagania określone w art. 409, z oznaczeniem daty jego wykonania wraz z opisem prowadzenia zamierzonej działalności niezawierającym określeń specjalistycznych. Konsekwentnie też pozwolenie wodnoprawne wydaje się na podstawie operatu wodnoprawnego oraz zgromadzonych w toku postępowania dowodów, dokumentów i informacji (art. 400 ust. 8 Prawa wodnego).

Przypomnieć należy, że operat wodnoprawny, pomimo że powinien być przygotowywany przez osobę posiadającą wiadomości specjalne i odpowiednie doświadczenie nie jest opinią biegłego, lecz dokumentem prywatnym, który stanowi dowód podlegający ocenie także w trybie zasad ogólnych postępowania dowodowego, gdyż musi opierać się na prawidłowych, rzetelnych i dających się zweryfikować organowi i stronom postępowania danych dotyczących przedmiotu opracowania (patrz: stanowisko NSA wyrażone w wyrokach z dnia 14 października 2020 r. sygn. akt II OSK 2296/20 i 28 października 2020 r. sygn. akt II OSK 2593/20, dostępne jw.). Podważenie mocy dowodowej operatu wodnoprawnego nie w każdym przypadku wymagać będzie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Tym bardziej, że organy dokonujące oceny takiego operatu są wyspecjalizowanymi organami administracji publicznej, właściwymi w sprawach gospodarowania wodami, i z tego względu także dysponującymi w istotnym zakresie wiedzą fachową z tej dziedziny (patrz: wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2018 r. sygn. akt II OSK 2201/16, dostępny jw.).

W niniejszej sprawie organ odwoławczy, rozpatrując za pierwszym razem zasadność udzielnie pozwolenia wodnoprawnego, uchylił decyzję z dnia 19 lipca 2021 r., gdyż dostrzegł potrzebę wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych mających wpływ na wynik sprawy, w tym konieczność przeanalizowania w sposób należyty przedłożonej dokumentacji i przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie zmiany ilości pobieranej wody w stosunku do poprzedniego pozwolenia wodnoprawnego, a także metodyki obliczeń ilości pobieranej wody oraz ustaleń wynikających z planu przeciwdziałania skutkom suszy. Tym samym wskazał na braki operatu wodnoprawnego dołączonego do wniosku z dnia 18 maja 2021 r. w tym zakresie. Organ I instancji, w toku ponownie prowadzonego postępowania pozyskał uzupełnienia dokumentacji, zawarte w pismach wnioskowy z dnia 8 listopada 2021 r. 20 grudnia 2021 r. Swoje stanowisko co do zgodności pozwolenia wodnoprawnego z ustaleniami planu gospodarowania wodami i planów ochrony i zarządzania ryzykiem powodziowym oraz ustaleń w zakresie przeciwdziałania skutkom suszy - oparł w zasadzie wyłącznie na tych okolicznościach podanych przez wnioskodawcę. Również organ II instancji w swoich rozważaniach w istocie wyłącznie powielił te twierdzenia. Nie można zatem uznać, że przedstawił w tym zakresie swoje własne, pogłębione stanowisko. Było to tym bardziej istotne, że strona skarżąca kwestionowała dopuszczalność udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na znacząco zwiększony pobór wód podziemnych, jak i zwracała uwagę na potrzebę ochrony pobliskiego ujęcia wody pitnej dla mieszkańców sołectwa M. i zagrożenie suszą, w tym suszą hydrogeologiczną.

W takich warunkach stanowisko organu II instancji, że przeprowadzone czynności pozwoliły na ustalenie, że planowany pobór wody w ramach zatwierdzonych zasobów dla ujęcia nie narusza wymogów prawa, w tym ustaleń zawartych w Planie przeciwdziałania skutkom suszy dla obszaru Gminy S. jest przedwczesne.

Przedstawiona w zaskarżonej decyzji Dyrektor RZGW w P. ocena jest w istocie powieleniem stanowiska wnioskodawcy, zawartego w pismach z dnia 23 listopada i 20 grudnia 2021 r., uzupełniających wniosek (i operat) na wezwanie organu. Być może w uznaniu organu odwoławczego wnioskodawca odniósł się do ustaleń planu gospodarowania wodami oraz do ewentualnego oddziaływania pomiędzy ujęciem wody Kopalni "M. " a ujęciami wiejskimi w T. i M. w sposób wyczerpujący i wystarczający, jednakże nie oznacza to, że w ten sam sposób należy ocenić stanowisko organu, że przedmiotowy pobór wód podziemnych nie wpłynie na zjawisko suszy na obszarze, na którym znajdują się analizowane tereny (w tym ujęcia wód).

Organ I instancji w części sprawozdawczej zacytował m.in. stanowisko zawarte w przywołanym piśmie uzupełniającym z dnia 20 grudnia 2021 r. Kopalni "M. ". W piśmie tym wskazano na to, że w dokumentacjach geologicznych ujęć gminnych w M. i T. , jak i w dodatkach do tych dokumentacji nie wskazano jakiegokolwiek wzajemnego oddziaływania pomiędzy ujęciami również ujęciem zlokalizowanym na terenie działki o nr ewid. [...] przy maksymalnym poborze wody ze studni (zasoby zatwierdzone). Ujęcie gminne w T. oddalone jest od analizowanego ujęcia o ponad 2 km, natomiast w M. o ponad 850 m. Wnioskodawca odwołał się do informacji wynikających z dodatku nr 2 do dokumentacji hydrogeologicznej ujęcia wód podziemnych z utworów czwartorzędowych dla wodociągu wiejskiego w M. w celu ustanowienia stref ochronnych opracowanego we wrześniu 2019 r., zatwierdzonego przez Starostę S. . Na tej podstawie podniósł, że z informacji tych wynika, że "ujęcie Kopalni w M. nie znajduje się w obszarze zasobowym ujęcia wynoszącym 0,7 km2(...). Ujęcia oddalone są od siebie o ponad 850 m, w związku z czym przy maksymalnym poborze wody na ujęciach wg zatwierdzonych zasobów o wzajemnym oddziaływaniu między ujęciami nie ma mowy". Nadto stwierdził, że zarówno ujęcie Kopalni "M. ", jak i ujęcia wiejskie w T. i M. zlokalizowane są w obszarze głównego zbiornika wód podziemnych Dolina K. nr [...] (zgodnie z informacjami zawartymi na stronie PIG (opracowanie z 2017 r.) i wykazywał dalsze okoliczności z tego wynikające. W jego ocenie, z danych zawartych w obowiązujących materiałach, wskazanych powyżej, wynika, że zasoby wód podziemnych na analizowanym terenie są wystarczające, aby zaspokoić potrzeby zarówno wodociągu gminnego w M. i [...], jak i potrzeby Kopalni w M. . Jednocześnie zauważył, że zatwierdzone zasoby wód podziemnych na poszczególnych ujęciach są ujęte w bilansie wód podziemnych i ustalone jako zasoby możliwe do pobrania z danego ujęcia. W związku z czym "ograniczenie ilości poboru wody w przedmiotowym przypadku jest bezpodstawne, gdyż inwestor ma zatwierdzone zasoby w ilości 26 m3/h i taką ilość może w danym monecie podebrać zgodnie z dokumentacją, która jest zatwierdzona przez właściwy organ".

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, ani też uzasadnienie decyzji organu I instancji nie zawiera szczegółowych rozważań, które wyczerpująco omawiałyby te zagadnienia. Chodzi o przedstawienie stanowiska własnego organów, a nie o przywołanie w części sprawozdawczej uzasadnienia decyzji twierdzeń zainteresowanej strony postępowania (wnioskodawcy).

Nie została również omówiona kwestia aktualności dokumentacji hydrogeologicznej dla ujęcia wody Kopalni "M. " z 2006 r. Inwestor stwierdził, że dane zawarte w operacie wodnoprawnym, jak również w uzupełnieniach są danymi aktualnymi, gdyż dane te pochodzą z rozporządzeń, dokumentacji i opracowań naukowych będących w obiegu prawnym (pismo z dnia 20 grudnia 2021 r.). Organy nie wyraziły w tym względzie odrębnego stanowiska, mimo że jest to istotna kwestia, rzutująca na dopuszczalność udzielenia pozwolenia na znacząco zwiększony pobór wód w stosunku do poprzedniego. Zgodnie z art. 407 ust. 4 Prawa wodnego, do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych oraz na odwodnienie zakładu górniczego lub obiektu budowlanego dołącza się dokumentację hydrogeologiczną, jeżeli jest wymagana. Oczywiście, sam fakt zatwierdzenia jej w 2006 r. nie oznacza, że nie jest aktualna. Organy powinny jednak uzewnętrznić swoje stanowisko co do tego, czy dokumentacja, na którą powołał się wnioskodawca, spełnia ten warunek. Należy przedstawić odpowiednie argumenty przemawiające za uznaniem danej dokumentacji za aktualną, a zatem i przydatną do wykorzystania w tym postępowaniu.

Sąd nie przeczy, że organy orzekające w niniejszej sprawie są jednostkami wyspecjalizowanymi i mają wiedzę specjalną z dziedziny gospodarowania wodami. Dlatego też potrzeba korzystania z opinii biegłego (art. 84 k.p.a.) przez te organy musi wynikać ze okoliczności konkretnej sprawy, a nie jedynie wniosku strony postępowania. Z uwagi jednak na obowiązującą zasadę przekonywania należy podkreślić, że to, co być może jest dla organu oczywiste i tak powinno być należycie przedstawione i wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji. Tym bardziej w decyzji, która rozstrzyga w istocie o spornych interesach stron.

Zdaniem Sądu, motywy przedstawione w zaskarżonej decyzji są dalece niewystraczające z uwagi na przywołane zasady postępowania administracyjnego, jak i wskazane cele związane z gospodarowaniem wodami i ochroną wód, w tym wód podziemnych (art. 9 Prawa wodnego), oraz wartości, które powinny być uwzględniane w tym zakresie (art. 10). W szczególności należy zwrócić tu uwagę na kwestie związane z zapewnieniem odpowiedniej ilości i jakości wody dla ludności, ochrony przed powodzią oraz suszą oraz ochrony zasobów wodnych przed zanieczyszczeniem oraz niewłaściwą lub nadmierną eksploatacją. To wszystko nabiera tym większego znaczenia ze względu na zastrzeżenia konsekwentnie zgłaszane w toku postepowania przez Gminę, jak i w samej skardze.

Podsumowując, Sąd stwierdza, że przedstawione powyżej okoliczności prowadziły do wniosku, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania (art. 7, 8, 9 i 11 oraz art. 77 § 1 oraz art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.), przy czym naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro nie zostały wnikliwie rozważone i należycie przedstawione wszystkie okoliczności warunkujące udzielenie pozwolenia wodnoprawnego w niniejszej sprawie. Wobec stwierdzonego naruszenia prawa, zaskarżoną decyzję należało uchylić.

Ponownie rozpatrując sprawę, organ II instancji zobowiązany będzie uwzględnić wskazania wynikające z uzasadnienia niniejszego wyroku. To oznacza, że wyczerpująco ustosunkuje się do wszystkich istotnych okoliczności sprawy, jak i do zarzutów odwołania, a także okoliczności podniesionych w skardze, przedstawiając w tym zakresie własne, pogłębione rozważania.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w pkt II wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., mając na uwadze wynik sprawy i wysokość poniesionych przez stronę skarżącą kosztów sądowych (wpis od skargi w kwocie 300 zł).