Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 535/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 29. art. 31, art. 31 ust. 2 lit. c
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Wasilewska (sprawozdawca), Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia NSA Sylwester Marciniak, , Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 3 września 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 31 grudnia 2012 r. sygn. akt I SA/Ke 670/12 w sprawie ze skargi A. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 10 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach, 2) zasądza od Dyrektora Izby Celnej w K. na rzecz A. Ł. kwotę 667 (sześćset sześćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

Wyrokiem z dnia 31 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Ke 670/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę A. Ł. (zwanego w dalszej części uzasadnienia "skarżącym" lub "podatnikiem") na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 10 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (nie jak omyłkowo wskazano w wyroku WSA podatku akcyzowego).

Stan sprawy przedstawiony przez Sąd I instancji

W dniu 4 stycznia 2007 r. w Oddziale Celnym w S. A. Ł. zgłosił do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu towar w postaci uszkodzonego samochodu Dodge Durango. Do zgłoszenia załączył między innymi rachunek sprzedaży z dnia 24 października 2006 r. na kwotę 6.000 USD. Organ, mając wątpliwości co do rzeczywistej wartości pojazdu, przeprowadził postępowanie, w toku którego ustalił wartość towaru na podstawie art. 31 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE.L.92.302.1), dalej: WKC. Dla określenia wartości przedmiotowego pojazdu organ przyjął wartość bazową w oparciu o przedstawioną przez stronę wycenę z dnia 8 stycznia 2007 r., w której uprawniony rzeczoznawca określił wartość zgłoszonego samochodu w wysokości 38.137,00 PLN stosując metodę stopnia uszkodzenia z uwzględnieniem stopnia uszkodzenia, współczynnik stopnia uszkodzenia, współczynnik uszkodzeń ukrytych oraz współczynnik zbywalności. Organ uznał, że do wyliczenia wartości celnej należy przyjąć wartość ustaloną metodą stopnia uszkodzenia bez uwzględnienia współczynnika zbywalności czyli w kwocie 64.638 PLN. Organ pomniejszył tę kwotę bazową o zwyczajową marżę w wysokości 10 %, podatek VAT w wysokości 22 % , podatek akcyzowy 13,6% i cło w wysokości 10 %. Wartość celna towaru po kalkulacji wyniosła 38.546 zł. Na tej podstawie Naczelnik Urzędu Celnego w Kielcach w decyzji z dnia 24 lipca 2012 r. określił skarżącemu prawidłową kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 10.120,00 PLN z tytułu importu towaru będącego przedmiotem zgłoszenia celnego określił podatek od towarów i usług w kwocie 10.120,00 PLN.

Decyzją z dnia 10 października 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy powyższą decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 24 lipca 2012 r., w której określono podatnikowi prawidłową kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru będącego przedmiotem zgłoszenia celnego.

Na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. podatnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Skarżący podniósł, że wydana decyzja nie uwzględnia rzeczywistego stanu sprawy. Organ pierwszej instancji nie wziął pod uwagę okoliczności, że zakupiono samochód powypadkowy i dokonując wyboru materiału porównawczego wybrano również pojazdy nieuszkodzone, co skutkowało niewłaściwą wyceną towaru podlegającego ocleniu. Na właściwą ocenę istotnych okoliczności sprawy pozwoliłoby jedynie dokonanie porównania z cenami podobnych aut u tego samego sprzedawcy oraz innych sprzedawców aut uszkodzonych. Skarżący podniósł, że organy uznały złożone przez skarżącego dokumenty za mało wiarygodne, nie podając przy tym dlaczego je za takie uznano, nie poczyniono też ustaleń dlaczego sprzedawca miałby podawać nieprawdziwe informacje, nie podjęto też próby wyjaśnienia tych wątpliwości. Brak podjęcia tych czynności jednoznacznie świadczy o braku przeprowadzenia rzetelnych i należytych wyjaśnień w sprawie przez organ. Skarżący nie zgodził się również z pominięciem przez organ przy ustalaniu wartości pojazdu współczynnika zbywalności, który w ocenie biegłego wpływa na wartość pojazdu. Dalej skarżący zarzucił, że nie do zaakceptowanie jest stanowisko organu, że właściwe jest naliczenie wysokości przedmiotowego zobowiązania nie od wartości jaką skarżący uiścił, ale od wartości jaką powinien zapłacić.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozważania Sądu I instancji

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił w sposób szczegółowy dlaczego organy celne zakwestionowały wartość celną pojazdu. Wskazał, że postępowanie przeprowadzone w tym zakresie przez organy w pełni odpowiadało prawu, a przyjęta metoda obliczenia wartości była prawidłowa. Sąd I instancji podkreślił, że zmiana w zakresie ustalenia właściwej wartości celnej sprowadzonego przez skarżącego samochodu wpłynęła na wysokość podatku od towarów i usług. Organ celny, uwzględniając ustaloną wartość importowanego samochodu, określił kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 10.120,00 zł przy zastosowaniu stawki 22%.

Skarga kasacyjna

Pełnomocnik strony skarżącej zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w kwocie 1.200 zł oraz kwoty 34 tytułem opłat skarbowych od pełnomocnictw. Autor skargi kasacyjnej zarzucił powyższemu orzeczeniu:

I. Naruszenie prawa procesowego

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zwanej dalej "O.p.", w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. nr 68, poz. 622 ze zm.) w zw. z art. 29 WKC oraz art. 181a RWKC (Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 VII 1993r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego WKC), poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji gdy prawidłowa ocena postępowania dowodowego, toczącego się przed organami obu instancji, winna prowadzić do uznania, iż organy celne działały wbrew wyraźnej normie prawnej, nakazującej stosowanie w sprawach celnych metody wartości transakcyjnej towaru (art. 29WKC), a tylko w wyjątkowych wypadkach odstępowanie od tej metody, co skutkowało przyjęciem błędnej wartości celnej towaru i podważeniem zaufania skarżącego do organów podatkowych, w związku z czym sąd pierwszej instancji powinien był uchylić zaskarżone decyzje w całości;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. w zw. z art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego poprzez niezastosowanie powyższego przepisu, w sytuacji gdy prawidłowa ocena postępowania dowodowego, toczącego się przed organami celnymi, zmuszałaby do uznania, iż organy celne nie przeprowadziły wszystkich niezbędnych dowodów, a w szczególności nie zebrały danych dotyczących cen aut powypadkowych w Stanach Zjednoczonych, w sytuacji gdy prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe doprowadziłoby do uznania, że wartość transakcyjna towaru mieści się w granicach cen podobnych towarów na terenie Stanów Zjednoczonych, a tym samym brak jest podstaw do odstępowania od metody wartości transakcyjnej, w związku z czym sąd pierwszej instancji powinien był uchylić zaskarżone decyzje w całości,

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. w zw. z art. 121 § 2 O.p. w zw. z art. 181a ust. 2 RWKC (Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 VII 1993r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego WKC), poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji, gdy prawidłowa ocena braku powiadomienia skarżącego przez organ celny I instancji o treści przepisu art. 181a ust. 2 RWKC oraz istnieniu i powodach wątpliwości organu co do wartości transakcyjnej towaru i niezapewnienie skarżącemu możliwości udzielenia odpowiedzi na te wątpliwości i zaaprobowanie takiego stanu przez organ, winna prowadzić do uchylenia zaskarżonych decyzji w całości,

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. w zw. z art. 191 O.p., poprzez ich niezastosowanie, wyrażające się w wyciągnięciu wniosków, które nie wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, tj.:

– pominięcie przy ocenie czy podana przez skarżącego wartość celna to rzeczywista wartość transakcyjna, dokumentów w postaci potwierdzenia przelewu przedmiotowej kwoty bezpośrednio na rachunek bankowy sprzedawcy, tj. C. oraz potwierdzenia tego faktu przez sprzedającego, a w konsekwencji czego przyjęcie, iż jest ona wartością nieprawidłową,

– poczynienie ustalenia, iż samochód Dodge Durango został zakupiony przez przedsiębiorstwo C. w dniu 18 października 2006 r. za kwotę 9.420,00 USD, na podstawie projektu umowy (niepodpisanego formularza umowy) z dnia 18 października 2006 r., w którym jako sprzedającego wymieniono E., zaś jako kupującego D., zaś jako rok produkcji samochodu wskazano rok 2006, po czym w niezmienionym stanie technicznym sprzedany skarżącemu, podczas, gdy wniosku takiego nie można zgodnie z regułami logiki wyciągnąć z przedstawionego dowodu,

– uznanie, iż podana przez skarżącego cena samochodu – 6.000 USD jest zaniżona, pomimo ustalenia, iż jest to samochód uszkodzony, przyjmując jako porównanie ceny wywoławcze samochodów nieuszkodzonych w przedziale: 6.399 USD do 14.468 USD, podczas gdy prawidłowa ocena dowodów winna prowadzić do uznania, iż wartość samochodu podana przez skarżącego jako transakcyjna jest wartością rzeczywistą, i uzasadniać uchylenie zaskarżonych decyzji w całości.

II. Naruszenie prawa materialnego:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ P.p.s.a. w zw. z art. 29 WKC w zw. z art. 181a RWKC poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niezastosowanie, polegające na uznaniu, iż do zakwestionowania wartości transakcyjnej towaru wystarczy sama wątpliwość organu celnego, uzasadniona bardzo niewielką różnicą między wartością towaru podaną w zgłoszeniu celnym a wartością towarów podobnych, lecz o innym stanie technicznym, w sytuacji gdy prawidłowe zastosowanie powyższego przepisu prowadzi do uznania, iż wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna faktycznie zapłacona, a odstępowanie od wartości transakcyjnej jest możliwe tylko w sytuacji wyjątkowej, w szczególności w sytuacji, gdy wartość podana w zgłoszeniu celnym nie odpowiada wartości towarów podobnych, o zbliżonym stanie technicznym,

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ P.p.s.a. w zw. z art. 31 WKC poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji wadliwe zastosowanie, polegające na uznaniu, iż w razie zaistnienia przesłanek zastosowania przepisu art. 31 WKC prawidłowym jest odjęcie od ustalonej przez biegłego wartości pojazdu korekty w postaci współczynnika zbywalności, w sytuacji gdy przepis ten nakazuje stosować dla ustalenia wartości celnej dane dostępne we Wspólnocie, dla samochodów wyprodukowanych poza Wspólnotą i sprzedawanych na rynku Wspólnoty, czyli cenę jaką można osiągnąć za dany samochód na rynku Wspólnoty, tj. uwzględniającą wszelkie korekty wartości odnoszące się do tego rynku.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt I FSK 719/13, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 P.p.s.a., zawiesił toczące się w niniejszej sprawie postępowanie kasacyjne, z uwagi na zawisłą przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowaniem w sprawie sygn. akt I GSK 425/13 w przedmiocie określenia kwoty podatku akcyzowego. Wobec wydania orzeczenia w wyżej wskazanej sprawie, w dniu 25 marca 2015 r. zawieszone postępowanie w sprawie niniejszej zostało podjęte.

Podkreślić należy w tym miejscu, że zarówno stan faktyczny spraw, zgromadzony materiał dowodowy, poczynione ustalenia i ich ocena prawna, jak również zarzuty skarg kasacyjnych w obu sprawach były podobne. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną w niniejszej sprawie w całości podziela argumentację zawartą w wyroku z dnia18 listopada 2014 r. sygn. Akt IGSK 425/13.

W szczególności podzielić należy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 31 WKC poprzez jego błędną wykładnię a w konsekwencji wadliwe zastosowanie, polegające na uznaniu, iż w razie zaistnienia przesłanek zastosowania przepisu art. 31 WKC prawidłowym jest odjęcie od ustalonej przez biegłego wartości pojazdu korekty w postaci współczynnika zbywalności, w sytuacji gdy przepis ten nakazuje stosować dla ustalenia wartości celnej dane dostępne we Wspólnocie, dla samochodów wyprodukowanych poza Wspólnotą i sprzedawanych na rynku Wspólnoty, czyli cenę jaką można osiągnąć za dany samochód na rynku Wspólnoty, tj. uwzględniającą wszelkie korekty wartości odnoszące się do tego rynku.

Z systemu ustalania wartości celnej towaru przewidzianego we Wspólnotowym Kodeksie Celnym wynika przede wszystkim, że wartość tą ustala się w oparciu o transakcje realizowane na rynku pozawspólnotowym. Świadczy o tym treść art. 29 WKC, który stanowi, że wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, jak i treść art. 30, w szczególności ust. 2 lit. a) i lit. b), z których to wynika, że wartością celną jest wartość transakcyjna identycznych lub podobnych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub w zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna.

Metoda "ostatniej szansy", o której mowa w art. 31 WKC odwołuje się do ustalenia wartości celnej na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie. W myśl bowiem ustępu 1 powołanego artykułu, jeżeli wartość celna przywożonych towarów nie może być ustalona na podstawie art. 29 i art. 30, jest ona ustalana na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami: porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., przepisów niniejszego rozdziału.

Zauważyć w tym miejscu wypada, że z art. 31 ust. 2 lit. c) WKC wynika, że wartość celna ustalana w oparciu o tę metodę (ostatniej szansy) nie może być określona na podstawie ceny towarów na rynku wewnętrznym kraju wywozu. Nie można zatem przy ustalaniu wartości celnej towaru tą metodą uwzględnić okoliczności zbywalności towaru właściwych dla rynku wywozu. Inaczej mówiąc nie można przyjąć współczynnika zbywalności określonego na podstawie okoliczności związanych ze zbywaniem towaru właściwych dla rynku wywozu.

Stosowanie danych dostępnych we Wspólnocie podczas ustalania wartości celnej towarów według metody "ostatniej szansy" znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wynika bowiem z niego, że metoda "ostatniej szansy" ma charakter szacowania, bazującego na katalogowej wartości rynkowej kraju importu, która ma charakter uśredniony. Znaczy to, że na cenę tę składa się wiele cen pojazdów, różnie używanych, kupionych w różnych okolicznościach - a więc na cenę tą składać się mogą także ceny pojazdów sprowadzonych z USA (por., np. wyrok NSA z dnia 15 maja 2012 r., sygn. akt I GSK 374/11, LEX nr 1167751, wyrok NSA z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt I GSK 1458/11, wyrok NSA z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt I GSK 54/12, wyrok NSA z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt I GSK 1361/11, wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 965/12, wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt I GSK 612/12, wszystkie dostępne na stronie: www.nsa.gov.pl).

Zatem, mając na względzie treść art. 31 ust. 1 WKC stanowiącą o ustalaniu wartości celnej towarów na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie, aby prawidłowo oszacować cenę przedmiotowego pojazdu należy – jak zasadnie podniósł to skarżący w skardze kasacyjnej – uwzględnić czynniki kształtowania się cen na rynku krajowym. Nie można więc nie wziąć pod uwagę specyficznych praw nim rządzących. Jednym z czynników kształtujących cenę danego towaru na danym rynku jest współczynnik zbywalności. Uprawnione jest zatem przyjęcie podczas ustalania wartości celnej samochodu współczynnika zbywalności opisanego okolicznościami krajowymi.

Dodatkowo podnieść należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygając niniejszą sprawę podzielił pogląd prezentowany w orzecznictwie, że nie jest dopuszczalne powoływanie się przez organy celne podczas ustalania wartości celnej towaru na opinię biegłego, przy jednoczesnym wybiórczym jej potraktowaniu i nieuwzględnieniu jednego z podstawowych jej elementów – współczynnika zbywalności (por., np. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I GSK 700/09, dostępne na stronie: www.nsa.gov.pl).

Niezależnie od powyższego, w ocenie NSA, za usprawiedliwiony należało też uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 191 O.p. wyrażający się w wyciagnięciu wniosków, które nie wynikają z zebranego materiału dowodowego, a konkretnie poczynienia ustaleń, że samochód Dodge Durango został zakupiony przez C. w dniu 18 października 2006 r. za kwotę 9.420,00 USD na podstawie projektu umowy z dnia 18 października 2006 r., w którym jako sprzedający występuje E., jako kupujący D., zaś jako rok produkcji wskazano 2006 r.

Z akt sprawy nie wynika, aby doszło do takiej transakcji (nabycia pojazdu przez C.). Wskazany projekt umowy dotyczy bowiem innych podmiotów niż C. Z akt sprawy nie wynika też aby doszło do transakcji za kwotę 9.420,00 USD. Pojazd, o którym mowa w przesłanych dokumentach to Dodge Durango wyprodukowany w 2006 r. Natomiast samochód będący przedmiotem oceny w niniejszej sprawie to Dodge Durango rok produkcji 2005. Z dokumentów tych także wynika, że dotyczą one modelu SLT 4. W załączonej przez stronę opinii rzeczoznawcy mowa jest natomiast o wersji SLT V 8.

Przedstawione okoliczności budzą poważne wątpliwości co do rzeczywistego przebiegu transakcji na rynku amerykańskim. Winny być zatem wyjaśnione podczas ponownego postępowania. Wartość celną należy ustalić po wyjaśnieniu wskazanych okoliczności faktycznych, jeśli zajdzie potrzeba z wykorzystaniem dowodu z opinii biegłego, z uwzględnieniem jednak współczynnika zbywalności.

Za bezzasadne należało natomiast uznać zarzuty kasacyjne związane z akceptacją przez Sąd I instancji naruszenia przez organy celne art. 181 a rozporządzenia wykonawczego WKC. Zgodnie z treścią jego ust. 1 jeżeli, zgodnie z procedurą ustanowioną w ust. 2, organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 Kodeksu, nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej. Stosownie zaś do ust. 2 jeżeli organy celne mają wątpliwości określone w ust. 1, mogą zażądać, zgodnie z art. 178 ust. 4, przedstawienia uzupełniających informacji. Jeżeli wątpliwości te pozostają, organy celne przed podjęciem ostatecznej decyzji powiadamiają daną osobę na piśmie, o ile się o to zwróciła, o powodach tych wątpliwości i zapewnią jej odpowiednią możliwość udzielenia odpowiedzi. Ostateczna decyzja wraz uzasadnieniem przekazywana jest zainteresowanemu na piśmie.

W stanie faktycznym sprawy zadeklarowana przez podatnika wartość celna towaru w sposób znaczny odbiegała od wartości rynkowej tego typu pojazdów. Zobowiązany wskazał w deklaracji kwotę 6.000 USD. Organ ustalił, że na rynku amerykańskim, jak wynika z ogłoszeń sprzedaży, cena samochodów marki Dodge Durango rok produkcji 2005 zawiera się w przedziale od 6.995 USD do 14.468 USD. Mając zatem na uwadze takie dane, w przekonaniu NSA były podstawy do zastosowania art. 181a rozporządzenia wykonawczego WKC (por. wyroki NSA z dnia 21 stycznia 2014 r. sygn. akt: I GSK 1232/12 i I GSK 1230/12, dostępne na stronie: www.nsa.gov.pl).

Skarżący uzasadniał podniesione w powyższym zakresie zarzuty twierdząc, że organ w sposób nieuprawniony odstąpił od wartości transakcyjnej importowanego pojazdu. Skarżący nie wyjaśnił natomiast, dlaczego wątpliwości organu, o których mowa w tym przepisie, nie były jego zdaniem uzasadnione. Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Celnego w S. pismem z dnia 4 stycznia 2007 r. wezwał skarżącego do przedstawienia (w terminie 7 dni) uzupełniających informacji, które uwiarygodnią, że zadeklarowana wartość celna towaru stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę. Z uzasadnienia decyzji organów obu instancji wynika, że skarżący w odpowiedzi na to pismo przedstawił opinię techniczną nr 9/2007 z 8 stycznia 2007 r. oraz dokument (fax) wystawiony przez C. Bezzasadne są więc również twierdzenia skarżącego, jakoby nie miał możliwości udzielenia odpowiedzi na wątpliwości organu, czy zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.