Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 158/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Monika Wiśniewska po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2006 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu sprawy ze skargi A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nieważności dowodu rejestracyjnego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego A.S. kwotę 200 (dwieście) złotych. /-/ E. Kręcichwost Durchowska /-/ P. Miładowski /-/ M. Dybowski


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w związku ze sprzeciwem Prokuratora Okręgowego, badało w trybie stwierdzenia nieważności decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] o rejestracji samochodu ciężarowo-specjalizowanego marki Honda Legend, nr rej.: [...]. Decyzja tej treści została wydana wobec ustalenia, że rejestracji wymienionego pojazdu jako ciężarowego, dokonano z rażącym naruszeniem prawa. Jak wykazano w uzasadnieniu ww. decyzji, zmiana rodzaju pojazdu tzn. zmiana jego przeznaczenia z osobowego na ciężarowy powoduje zmianę typu pojazdu, a zatem odnosi się do niej ustawowy obowiązek uzyskania nowego świadectwa homologacji. Rejestracji wymienionego pojazdu jako ciężarowego dokonano mimo braku homologacji, wypełniając tym samym przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako: kpa), stanowiącą podstawą stwierdzenia nieważności.

Z omówioną wyżej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zgodził się A.S. wnosząc, przez pełnomocnika- radcę prawnego A.P., o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ocenie odwołującego się, stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] było wadliwe, albowiem decyzja ta nie naruszała rażąco prawa a ponadto, z uwagi na nieodwracalne skutki prawne, nie można było stwierdzić jej nieważności.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, analizując ponownie sprawę, nie znalazło podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w decyzji z dnia [...]

o stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] w sprawie rejestracji samochodu ciężarowo-specjalizowanego marki Honda Legend, nr rej.: [...].

Zaskarżając powyższe rozstrzygnięcie, A.S. reprezentowany

przez pełnomocnika- radcę prawnego A.P., zarzucił postępowaniu poprzedzającemu jego wydanie niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności, a w konsekwencji obrazę przepisów art. 7 i art. 8 kpa i zażądał jego uchylenie i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu. W uzasadnieniu strona skarżąca powtórzyła i podtrzymała swoją argumentację zawartą we wniosku z dnia 22 lipca 2004 r. o ponowne rozpoznanie sprawy.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało w całej rozciągłości swoje stanowisko zajęte

w zaskarżonej decyzji i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269), Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracyjnej publicznej

oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej

(§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ

na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.

- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz. U. z 2002 r., nr 153,

poz. 1270 ze zm.] – dalej jako: ppsa). W wypadku jednak, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa, Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji

(art. 145 § 1 pkt 2).

W myśl art. 134 § 1 ppsa, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi

oraz powołaną podstawą prawną. Niezależnie zatem od wywodów skargi należało zauważyć, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wydając pierwotną decyzję

nie wskazało adresata tej decyzji. Należy wskazać, iż decyzja, która nie zawiera wszystkich składników określonych w art. 107 § 1 kpa lub w przepisach szczególnych,

jest decyzją wadliwą. Co prawda, w orzecznictwie przyjmuje się, że zakwalifikowanie danego pisma jako decyzji administracyjnej nie wymaga, aby to pismo zawierało wszystkie składniki decyzji przewidziane w tym przepisie (por. np.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego [dalej jako: NSA] w Warszawie z dnia 22 września 1981 r.,

SA 791 / 81, ONSA 1981, nr 2, poz. 91, w którym przyjęto, że: "Roszczenia ze stosunku pracy pracownika mianowanego są załatwiane przez właściwe organy administracyjne

w drodze decyzji administracyjnych. Za decyzję taką uznać należy również pismo właściwego organu zawierające co najmniej oznaczenie organu i adresata aktu, rozstrzygające o sprawie i podpis upoważnionego pracownika."; czy też: wyrok NSA

w Warszawie z dnia 20 lipca 1981 r., SA 1163 / 81, OSP 1982, z. 9- 10, poz. 169,

w którym stwierdzono, że: "Pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej

w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej

w art. 107 § 1 kpa, jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych

do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji"), ale oznaczenie adresata decyzji jest akurat tą wadą decyzji, która w żaden sposób

nie może zostać sanowana, gdyż prawidłowe ustalenie strony postępowania administracyjnego, a w konsekwencji prawidłowe oznaczenie adresata decyzji administracyjnej, ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia procesowego charakteru

i funkcji pojęcia strony w postępowaniu administracyjnym. Brak wymienienia imienia

i nazwiska tej osoby, powoduje konieczność przyjęcia, iż doszło do naruszenia bezwzględnego wymogu, jakiemu powinna odpowiadać decyzja, tj. wymogu oznaczenia strony (art. 107 § 1 kpa). W związku z tym, przeprowadzenie ponownego postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze i wydanie w jego wyniku decyzji co do istoty sprawy uznać należy także za wadliwe. Decyzja taka, tak jak poprzedzająca ją decyzja nieposiadająca swojego adresata rażąco narusza prawo, co- w świetle art. 156 § 1 pkt 2 kpa- stanowi podstawę stwierdzenia nieważności obu decyzji administracyjnych,

a w konsekwencji obliguje Sąd do stwierdzenia nieważności tych decyzji na podstawie

art. 145 § 1 pkt 2 ppsa. Należy podkreślić, iż w rozpatrywanej sprawie, nie doszło

do skierowania pierwotnej decyzji do osoby oznaczonej w sposób niepełny (co stwarzałoby możliwość rektyfikacji tego rodzaju wady), ale organ nie kierowały jej do żadnego podmiotu.

Stwierdzenie uchybienia proceduralnego, zwalnia Sąd z obowiązku szczegółowego ustosunkowywania się do wywodów zaskarżonej decyzji oraz do zarzutów skargi. Wobec powyższego, ze względu na to, że do wydania decyzji odwoławczej doszło z rażącym naruszeniem prawa, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2, należało orzec jak w sentencji (stwierdzenie nieważności decyzji) obejmując na podstawie art. 134 § 1 ppsa także pierwotną, decyzję organu.

Zgodnie z art. 152 ppsa określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, a o kosztach rozstrzygnięto po myśli art. 200 ppsa.

/-/ M. Dybowski /-/ P. Miładowski /-/ E. Kręcichwost-Durchowska

MK