Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1630/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny za niewykonanie wyroku-art. 154 PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 154  par. 1 i 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Sędziowie: WSA Izabela Ostrowska WSA Małgorzata Miron (spr.) Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2014 r. sprawy ze skargi T. P. o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 461/11 1. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w wysokości 3 000 (trzy tysiące) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącego T. P. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Sygnatura akt I SA/Wa 1630/13

UZASADNIENIE

W dniu 4 czerwca 2013 r. T. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2012 r. w związku z niewykonaniem przez organ wyroku tego Sądu z dnia 14 marca 2012 r. sygn. akt I SAB/Wa 461/11.

Wyrokiem tym Sąd zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku J. G. z dnia 23 lutego 2002 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] numer [...] (hip. [...]) – w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Jednocześnie skarżący złożył wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że ze względu na złożony charakter postępowania w chwili obecnej trwa analiza zgromadzonej dokumentacji. Jednocześnie wskazał, że w piśmie z dnia 2 lipca 2013 r. pełnomocnik skarżącego został poinformowany o przyczynach niedotrzymania terminu wskazanego w wyroku z dnia 14 marca 2012 r. oraz o tym, że postępowanie zostanie zakończone do dnia 31 października 2013 r.

Jednocześnie organ wniósł o nierozpoznawanie sprawy w trybie uproszczonym

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, co skutkować musi wymierzeniem Prezydentowi W. grzywny.

Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 461/12, zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia 23 lutego 2002 r. o przyznanie odszkodowania za opisaną wyżej nieruchomość [...] w terminie 1 miesiąca od daty doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Bezsporne jest, że akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu wpłynęły do organu w dniu 18 czerwca 2012 r., a zatem termin do rozpoznania wniosku upłynął z dniem 18 lipca 2012 r. W aktach sprawy znajduje się także akt poświadczenia dziedziczenia, z którego wynika, że spadek po J. G. – wnioskującym o przyznanie odszkodowania pismem z dnia 23 lutego 2002 r. – nabył T. P.

Akta sprawy wskazują także, że pismem z dnia 15 maja 2013 r. (data wpływu do organu) skarżący wezwał organ do wykonania prawomocnego wyroku. Tym samym spełniony został warunek dopuszczalności skargi, określony w powołanym wyżej art. 154 § 1 p.p.s.a., dotyczący uprzedniego pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku sądu.

Nie jest kwestionowane w niniejszej sprawie, że do dnia wniesienia skargi, a nawet do dnia wyrokowania, mimo uprzedniego wezwania organu przez pełnomocnika skarżącego do wykonania prawomocnego wyroku, Prezydent W. nie rozstrzygnął sprawy objętej wnioskiem z dnia 23 lutego 2002 r.

Skoro organ w terminie wyznaczonym wyrokiem Sądu z dnia 14 marca 2012 r. nie załatwił sprawy, to wniosek o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny jest niewątpliwie uzasadniony. Zważyć bowiem należy, że niewykonanie wyroków sądów – niezależnie od tego, czy są to wyroki sądów administracyjnych (jak w niniejszej sprawie), czy sądów powszechnych – w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowane. W szczególności nie można zaakceptować czy też usprawiedliwić sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Taka sytuacja wszak prowadzić musi nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też szerszej do samej władzy publicznej. Świadczy to o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania.

Wymierzenie grzywny na podstawie przepisu art. 154 § 1 p.p.s.a. ma za zadanie nie tylko skłonienie organu do wywiązania się z nałożonego na niego w prawomocnym wyroku obowiązku, ale zawiera też element represyjny stanowiący w istocie karę za ignorowanie przez zobowiązane organy orzeczeń sądowych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1672/07, Lex nr 459927).

Zgodnie z art. 154 § 6 p.p.s.a. sąd administracyjny wymierza grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2013 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2012 r. (M. P. z 2013 r. poz. 89) przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2012 r. wyniosło 3.521,67 zł. Górną granicą grzywny wymierzonej na podstawie art. 154 § 1 – 6 p.p.s.a. była zatem w tej sprawie kwota 35.217 zł. Możliwość wymierzenia grzywny w określonym wyżej przedziale pozwala Sądowi na miarkowanie jej wysokości, w szczególności w zależności od stopnia winy organu w niewykonaniu wyroku albo nie wydaniu aktu lub nie dokonaniu czynności. Ta zaś po części zależy także od skomplikowania nie tylko stanu faktycznego, ale także prawnego sprawy. Ustalając wysokość grzywny w niniejszej sprawie Sąd wziął pod uwagę stopień skomplikowania sprawy oraz okoliczności faktyczne i prawne związane z koniecznością aktualizowania operatu szacunkowego oraz braku środków finansowych na realizację zobowiązań związanych z tzw. gruntami warszawskimi. Z drugiej jednak strony nie może ujść uwadze, że wniosek o przyznanie odszkodowania wpłynął w niniejszej sprawie w dniu 23 lutego 2002 r., a zatem organ rozpoznaje sprawę blisko 12 lat. Okoliczność ta, jak i analiza czynności, które wykonał organ po doręczeniu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, nakazują stwierdzić, że bezczynność organu miała charakter rażący. Te okoliczności pozwoliły uznać, że grzywna w wysokości 3000 zł – stanowiąca skutek niewykonania wyroku – będzie wystarczającą dolegliwością dla organu za nierespektowanie wyroku Sądu z dnia 14 marca 2012 r. Tym samym Sąd uznał, że brak jest podstaw do wymierzania grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 154 § 1 i 6 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 tej ustawy.