Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 58/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 20, art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 145 § 1 pkt 4, art. 151 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ WSA Magdalena Józefczyk Protokolant starszy sekretarz Patryk Rak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2018 r.nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. oddala skargę; II. zarządza zwrot od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na rzecz strony skarżącej A. Sp. z o.o. w [...] kwotę 300 zł /słownie: trzysta złotych/ tytułem nadpłaconego wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

A Sp. z o.o. (dalej w skrócie: "Spółka") jest decyzja Wojewody z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] wydana w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. zwana dalej w skrócie "K.p.a.").

Z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy wynika, że ostateczną decyzją Starosty nr [...] z dnia [...] września 2017 r. znak: [...] zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla Spółdzielni Mieszkaniowej [...], na zamierzenie obejmujące: "budowę zespołu wielorodzinnych budynków mieszkalnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym: wielorodzinne budynki mieszkalne I, J, K, L, M wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodociągową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej przeciwpożarowej, wentylacji mechanicznej, wentylacji hybrydowej, centralnego ogrzewania, gazu, elektryczną silnoprądową, elektryczną słaboprądową; drenaż, miejsca postojowe, śmietnik nr 1, śmietnik nr 2, układ komunikacji wewnętrznej, murki oporowe oraz obiekty architektury ogrodowej na działkach nr ewid. 694/11, 694/13, 694/14 położonych w miejscowości K., gmina [...].

Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2018 r. (data wpływu do organu) Spółka zwróciła się do Starosty o wznowienie postępowania zakończonego wyżej opisaną decyzją ostateczną. Jako podstawę wniosku wskazała art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., zarzucając brak udziału w postępowaniu zakończonym powyższą decyzją. Wyjaśniła, że działka nr 256, której jest właścicielem znajduje się w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji. Nadto Spółka na etapie postępowania o udzielenie warunków zabudowy była uznawana za stronę postępowania.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. Starosta wznowił postępowanie

a następnie decyzją z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] września 2017 r.

Powyższa decyzja na skutek złożonego odwołania została przez Wojewodę uchylona na mocy decyzji z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Organ zauważył, że zarówno postanowienie jak i decyzja zostały wydane przez pracownika organu, który podlegał wyłączeniu na mocy art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a.

Ponownie rozpoznając sprawę Starosta postanowieniem z dnia [...] lipca

2018 r. nr [...] wznowił na żądanie Spółki postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] września 2017 r.

Następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...].09.2017 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że wnioskodawczyni zachowała termin do złożenia wniosku o wznowienie oraz wskazała przesłankę wznowieniową - art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W dalszej części powołując się na art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane określający krąg stron postępowania oraz art. 3 pkt 20 tej ustawy definiujący obszar oddziaływania obiektu wyjaśnił, że ponowna analiza dołączonego do wniosku inwestora o pozwolenia na budowę projektu budowalnego wykazała, że lokalizacja wielorodzinnych budynków mieszkalnych i urządzeń z nimi związanych jest zgodna z ustaleniami obowiązujących przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Organ wywiódł, że projektowana inwestycja nie ogranicza dostępu do żadnej z działek przylegających do działek inwestora, ani w jakikolwiek sposób nie ogranicza swobodnego ich zagospodarowania. Działka nr 256 (stanowiąca własność Spółki), nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji, a zatem Spółce nie przysługuje status strony w postępowaniu.

Odwołanie od tej decyzji złożyła Spółka wnosząc o jej uchylenie

i wydanie decyzji uchylającej decyzję dotychczasową i rozstrzygającej o istocie sprawy. Kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 3 pkt 20 w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne przyjęcie, że odwołującej nie przysługuje status strony w przedmiotowym postępowaniu z uwagi na fakt, że działka nr ewid. 256 będąca jej własnością nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Zarzuciła także naruszenie art. 151 § 1 K.p.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji Starosty z [...] września 2017 r. w sytuacji gdy istniały przesłanki do jej uchylenia.

Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazując na przepisy dotyczące instytucji wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewoda podkreślił, że organ

I instancji prawidłowo wydał postanowienie o wznowieniu postępowania. Wniosek

o wznowienie został oparty na przesłance wznowieniowej tj. art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

i został wniesiony w ustawowym miesięcznym terminie. W tych okolicznościach uwzględniając przywołaną podstawę wznowieniową, organ badał czy

w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją odwołująca miała przymiot strony. Powołując się na art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane wyjaśnił, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Jako zasadne ocenił stanowisko organu I instancji, że działka nr ewid. 256 (własności Spółki) nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji polegającej na wykonaniu pięciu czterokondygnacyjnych wielorodzinnych budynków mieszkalnych.

Wyjaśnił, że obszarem oddziaływania projektowanej inwestycji objęte są działki 694/11, 694/13, 694/14 położone w miejscowości K., na których przewidziano realizację inwestycji i do których inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Spółka wywodzi swój interes prawny z faktu, że jest właścicielem działki nr 256, a która w jej ocenie znajduje się

w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji. Wojewoda wskazał, że z analizy projektu zagospodarowania terenu, stanowiącego część projektu budowlanego wynika, że działka nr 256 znajduje się po lewej stronie działek nr 694/11, 694/13, 694/14 objętych inwestycją. Projektowany zespół wielorodzinnych budynków mieszkalnych został usytuowany w odległości: budynek K ok. 25,5 m, a budynek M ok. 9 m od granicy z działką nr 694/15 stanowiąca własność Spółdzielni (powyższe ustalono przy użyciu przymiaru liniowego w oparciu o skalę projektu zagospodarowania). Wojewoda stwierdził zatem, że wbrew twierdzeniom strony odwołującej, działka nr 256 nie graniczy bezpośrednio z działkami inwestora - oddziela je działka nr 694/15.

Wojewoda wyjaśnił też, z uwagi na charakter i przeznaczenie przedmiotowego przedsięwzięcia (budynki wielorodzinne wraz z towarzyszącą infrastrukturą) oraz ich parametry, w tym wysokość budynku K (zlokalizowanego najbliżej działki odwołującej) wynosząca ok. 15,73 m (elewacja płd.-zach., str. 475 projektu), usytuowanie zamierzonej inwestycji w stosunku do działki nr 256 przekracza wymagania zawarte w § 12 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422, ze zm.), tj. odległość ściany

z otworem okiennym lub drzwiowym od granicy z działką sąsiednią określona została na 4m. Co więcej wysokość budynku K (ok. 15,73 m) jest znacznie mniejsza niż jego odległość od granicy z działką nr 256, która wynosi w najbliższym miejscu ok. 32 m (powyższe ustalono przy użyciu przymiaru liniowego w oparciu o skalę projektu zagospodarowania).

W tych okolicznościach Wojewoda stwierdził, że działka nr 256 nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowych budynków wielorodzinnych. Wszelkie strefy i odległości wynikające z przepisów odrębnych (w tym wynikające z wyżej warunków technicznych), w szczególności w zakresie ochrony przeciwpożarowej

i zapewnienia dostępu światła (przesłanianie i zacienianie), nie naruszają obszaru ww. działki. Brak jest przepisu, który w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji wskazywałby na ograniczenie w zagospodarowaniu działki odwołującej się Spółki.

Wojewoda zauważył też, że objęta zamierzeniem inwestycyjnym infrastruktura techniczna nie powoduje objęcia działki nr 256 obszarem oddziaływania inwestycji. Infrastruktura ta nie wpływa na sposób zagospodarowania i nie ogranicza

w korzystaniu z działki nr 256.

Odnosząc się do zarzutu, że odwołująca była uznawana za stronę

w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy, Wojewoda wyjaśnił, że każdy etap realizacji inwestycji stanowi odrębne postępowanie, do którego zastosowanie mają odrębne przepisy, a właściwy organ sam ustala krąg stron postępowania. Niewątpliwie często są to te same osoby lub podmioty, ale nie jest to regułą. Zazwyczaj organy w sposób szeroki dokonują analizy urbanistycznej i powiadamiają o toczącym się postępowaniu szeroki krąg stron. Natomiast na etapie pozwolenia na budowę organy w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane ustalają strony wyłącznie na podstawie faktycznego oddziaływania planowanej inwestycji na sąsiednie działki.

Jako niezasadne organ ocenił twierdzenia, że w wyniku inwestycji działka odwołującej jest zagrożona zalewaniem, a co dowodzi, że Spółka posiada interes prawny. Wojewoda zauważył, że inwestor dysponuje pozwoleniem wodnoprawnym (ostateczna decyzja Starosty z dnia [...] maja 2017 r.), wynika z niego, że zasięg oddziaływania szczególnego korzystania z wód ogranicza się do rowu melioracyjnego P-1, stanowiącego działkę nr 249 w miejscowości K.

Z projektu budowlanego (str. 53, rys. nr 1) wynika też, że wody opadowe od strony działki odwołującej się, zostaną odprowadzone do projektowanej kanalizacji deszczowej (jak z całej inwestycji). Potwierdza to opis projektu zagospodarowania terenu (str. 49 projektu).

Końcowo Wojewoda zauważył, że kwestie regulowane art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego stanowią materię cywilno-prawną nierozstrzyganą przez organy administracji publicznej, pozostającą w kompetencji sądów powszechnych.

Skargę na powyższą decyzję, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Spółka i wniosła o jej uchylenie w całości. Decyzji zarzuciła naruszenie art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20 i art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że skoro planowana inwestycja nie będzie w sposób sprzeczny z prawem oddziaływać na nieruchomość skarżącej, to nie może być mowy o oddziaływaniu w sposób ograniczający jej zagospodarowanie, a w konsekwencji poprzez nieuprawnione przyjęcie, że dla ustalenia interesu prawnego konieczne jest by oddziaływanie planowanego obiektu było sprzeczne z prawem, a tym samym doszło do naruszenia interesu prawnego, w sytuacji gdy w prawie budowlanym interes prawny wynika z samego faktu oddziaływania obiektu na nieruchomość sąsiednią.

Kwestionowanej decyzji zarzuciła nadto naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty, w sytuacji gdy zaistniały przesłanki do jej uchylenia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Sądy administracyjne, jak stanowi art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kierując się zatem kryterium legalności dokonują kontroli zgodności zaskarżonego aktu (tu decyzja) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy rozpatrywaniu konkretnej sprawy nie badają ani celowości, ani słuszności zaskarżonego rozstrzygnięcia, a ograniczają się do stwierdzenia, czy w świetle ustalonego stanu faktycznego oraz obowiązującego stanu prawnego dopuszczalne było wydanie decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej "P.p.s.a." i zgodnie z jego brzmieniem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy. (art. 145 § 1 P.p.s.a.).

Oceniając zaskarżoną decyzję w powyższym zakresie, tj. co do jej zgodności z prawem Sąd nie stwierdził naruszenia prawa i w konsekwencji, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.

Zaskarżoną decyzją została utrzymana w mocy decyzja Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., którą wymieniony ostatnio organ odmówił uchylenia – we wznowionym postępowaniu – decyzji ostatecznej z dnia [...] września 2017 r. ([...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w R. pozwolenia na budowę zespołu wielorodzinnych budynków mieszkalnych (budynki I, J, K, L, M) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną (...) na działkach nr 691/11, 694/13, 694/14 w K., gm. [...].

Przede wszystkim należy podkreślić, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 145 § 1 K.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznych. Stanowi więc wyłom od ogólnej zasady trwałości i stabilności decyzji określonej w art. 16 K.p.a. Jest instytucją procesową dającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyszczególnioną w przepisach prawa procesowego.

W kontrolowanej sprawie wniosek strony skarżącej został oparty na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. ("strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu"), termin na złożenie tego wniosku został zachowany (art. 148 § 2 K.p.a.) i w tej sytuacji organ prawidłowo wydał postanowienie o wznowieniu postępowania (w dniu [...] lipca 2018 r.).

Takie postanowienie otwiera drugi etap, tzw. właściwy postępowania wznowieniowego, w którym następuje badanie czy wniosek został złożony przez podmiot posiadający przymiot strony oraz rzeczywiste spełnienie się podstaw do wznowienia z art. 145 § 1 K.p.a. (tu: z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.).

W ocenie Sądu, pogląd organów, że nie zachodzi wskazana przez stronę przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., gdyż nie ma ona przymiotu strony, zasługuje na akceptację. Konsekwencją ustalenia, że wniosek złożył podmiot nie będący stroną, jest wydanie decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej z powodu braku podstawy do wznowienia postępowania przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

Otóż w myśl art. 28 K.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Ocena zaś, czy określonemu podmiotowi przysługuje uprawnienie strony winna być przeprowadzona w świetle regulacji prawnych zawartych w przepisach prawa materialnego.

W niniejszej sprawie, tj. dotyczącej pozwolenia na budowę takim przepisem był art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz.1202), który jest przepisem szczególnym wobec cyt. wyżej art. 28 K.p.a. Z mocy tegoż przepisu stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pojęcie strony zdefiniowane w tym przepisie jest niewątpliwie węższe od określonego procesowym art. 28 K.p.a. Z kolei przez obszar oddziaływania obiektu, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego obszaru.

Obszar oddziaływania obiektu musi być określany w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, bowiem tylko ograniczenia w zagospodarowaniu terenu wynikające z konkretnego przepisu przyznają podmiotom wymienionym w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego prawo do uczestniczenia w charakterze strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 stycznia 2012 r., II OSK 1398/10 (dostępny w cbosa-http://orzeczenia.nsa.gov.pl) włączenie danej nieruchomości do obszaru oddziaływania obiektu ma miejsce wówczas, gdy na podstawie konkretnych parametrów inwestycji będą się konkretyzować odpowiednie normy prawa materialnego, np. przepisy techniczno – budowlane, sanitarne czy ochrony środowiska, z których określony podmiot wywodzi interes prawny jako strona postępowania.

Niewątpliwie więc, gdy z przepisów odrębnych – w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego – wynikają dla inwestora określone obowiązki bądź ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem innych obiektów budowlanych, to właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy działek, na których zlokalizowane są te obiekty, są stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Trzeba też wskazać, że przez ograniczenie możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej należy także uznać utrudnienia w korzystaniu z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem.

W świetle tego co wyżej naprowadzono oraz analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i jego oceny prawnej należy podzielić stanowisko organów, że z uwagi na usytuowanie planowanej inwestycji (na działkach nr 694/11, 694/13 i 694/15 w K. gm. [...]. (względem działki nr 256, będącej własnością strony skarżącej) niezabudowanej, znajdującej się na terenie o symbolu 5ZU – tereny zieleni urządzonej wg ustaleń obowiązującego mpzp miejscowości K. i R. – etap II zatw. Uchwałą z dnia 2 sierpnia 2018 r. Rady Miejskiej w [...] Nr [...], wg ustaleń szczegółowych zawartych w rozdziale 3 § 33 pkt 1 w/w uchwały teren ten przeznaczony jest pod a) zieleń urządzoną, b) terenowe urządzenia sportu i rekreacji, natomiast pkt 2 ustala zakaz lokalizacji budynków – (s. 13 uzasadnienia zaskarżonej decyzji), stronie skarżącej nie przysługuje status strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną z dnia [...] września 2017 r. udzielającej pozwolenia na budowę, a którą chce ona wzruszyć w postępowaniu wznowieniowym. Działka strony skarżącej nie znajduje się bowiem w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, co w sposób szczegółowy i dostatecznie klarowny wykazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, znajdującym wsparcie w zebranym w sprawie niniejszej materiale dowodowym. Brak jest więc konieczności powielania argumentów zawartych w tym uzasadnieniu, odpowiadającym wymogom z art. 107 § 3 K.p.a. Podkreślić jednak należy, że działka strony skarżącej nie graniczy bezpośrednio z działkami, na których planowana jest przedmiotowa inwestycja (oddziela ja działka nr 694/15 będąca własnością inwestora), budynek K (będący częścią inwestycji) zlokalizowany najbliżej działki nr 256 znajduje się w odległości ok. 25,5 m od granicy z działką nr 694/15, a budynek M od granicy z tą działka w odległości ok. 9 m. Nadto wysokość budynku K (ok. 15,73 m) jest znacznie niższa niż jego odległość od granicy z działką nr 256 (wynosząca w najbliższym miejscu ok. 32 m). Nie zostały nadto naruszone wymagania określone regulacjami zawartymi w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.). Również według prawidłowych ustaleń organu odwoławczego infrastruktura techniczna objęta planowaną inwestycją nie powoduje objęcia działki nr 256 obszarem oddziaływania, o jakim mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nie będzie powodować ograniczeń w swobodnym korzystaniu z niej przez stronę skarżącą. W rezultacie trafne jest stanowisko organów, że stronie skarżącej nie przysługuje status strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną z dnia [...] września 2017 r. udzielającą pozwolenia na budowę, co trafnie doprowadziło do wydania decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej (z powodu braku podstawy wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.).

Mając powyższe na uwadze i jednocześnie nie podzielając stanowiska oraz zarzutów zawartych w skardze, Sąd na podstawie art. 151 oraz art. 225 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.