Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1515/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 6c ust. 1, art. 6h, art. 6i pkt 1, art. 6j ust. 1, ust. 2, ust. 2a, art. 6k ust. 1 pkt 1, art. 6 l ust. 1, art. 6m ust. 1, ust. 2, art. 6o, art. 6q
journal: Dz.U. 2013 poz 1399
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity.
article: art. 21 par. 3, art. 122, art. 187 par. 1, art. 191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 c), art. 152, art. 200;
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 24 czerwca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Sędziowie WSA Barbara Koś (spr.) WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi Spółdzielni A w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 sierpnia 2014r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 11 kwietnia 2014 roku nr [...] II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę [...],- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 11 sierpnia 2014 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania Spółdzielni A w P. (dalej: "Spółdzielnia"), od decyzji Burmistrza z dnia 11 kwietnia 2014 r., nr [...], w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, utrzymało w mocy decyzję organu administracji I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.

Spółdzielnia w dniu 29 maja 2013 r. złożyła deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomości położonej przy ul. [...] w P., zaś w dniach: 1 lipca 2013 r., 31 lipca 2013 r., 5 lutego 2014 r. i 4 kwietnia 2014 r., złożyła korekty do rzeczonej deklaracji.

Pismem z dnia 29 sierpnia 2013 r. organ I instancji wezwał Spółdzielnię do skorygowania deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z uwagi na nieskorygowanie deklaracji w odpowiedzi na powyższe wezwanie, organ ten wszczął z urzędu wobec Spółdzielni postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od dnia 1 lipca 2013 r.

Pismem z dnia 30 września 2013 r. organ I instancji wezwał Spółdzielnię do przedstawienia ilości lokali zamieszkanych z podziałem na budynki według stanu na dzień 1 lipca 2013 r. oraz przedstawienia ilości mieszkańców z podziałem na lokale i budynki zarządzane. Kolejnym pismem z dnia 22 października 2013 r. organ wezwał Spółdzielnię do przedstawienia ilości zużytej wody z podziałem na lokale znajdujące się w zasobach Spółdzielni, w okresie od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 30 czerwca 2013 r.

Decyzją z dnia 11 kwietnia 2014 r. Burmistrz określił Spółdzielni dla zarządzanej przez nią nieruchomości położonej przy ul. [...] w P., wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2013 r., w kwocie [...] zł za każdy miesiąc oraz za okres od dnia 1 stycznia 2014 r. w kwocie [...] zł za każdy miesiąc.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ administracji I instancji, w powołaniu na art. 6o ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, wskazał, że z treści złożonych deklaracji wynikają rozbieżności pomiędzy ilością lokali mieszkalnych na rzeczonej nieruchomości znajdujących się w zasobach Spółdzielni a ilością lokali zewidencjonowanych przez organ. Nadto istnieją rozbieżności między osobami wykazanymi w deklaracjach a osobami, które Spółdzielnia posiada w swojej ewidencji. W konsekwencji, organ ten określił Spółdzielni opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, naliczając ją w oparciu o zestawienie, w którym uwzględnił przedstawione przez stronę wykazy ilościowe osób zamieszkałych przed dniem 30 czerwca 2013 r. w zasobach Spółdzielni oraz ilościowe zestawienie zużycia wody za okres od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 30 czerwca 2013 r. Organ zaznaczył przy tym, że przedstawione w uzasadnieniu zużycie wody jest poglądowe. Organ I instancji przy obliczaniu należnej opłaty, z uwagi na deklarację Spółdzielni, przyjął stawki obowiązujące w przypadku segregacji odpadów. Jednocześnie wyjaśnił, że różnica kwoty opłaty za 2013 oraz za 2014 rok i dalszy okres wynika z obowiązywania w tym czasie dwóch różnych uchwał Rady Miejskiej w P.

W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej Spółdzielnia, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, wskazała na błędne ustalenie stanu faktycznego, poprzez przyjęcie do obliczenia opłaty zestawienia osób zamieszkałych w Spółdzielni przed dniem 30 czerwca 2013 r., bez jakiegokolwiek wyjaśnienia różnic w informacjach złożonych przez mieszkańców do odwołującej, a także zarzuciła naruszenie art. 121, art. 139 § 1, art. 140 § 1 i art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 6o ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, wskazało, że od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. obowiązywała uchwała z dnia 7 marca 2013 r., nr [...] Rady Miejskiej w P. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości tej opłaty i ustalenia stawek opłaty za pojemniki. Od dnia 1 stycznia 2014 r. wysokość opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które zbierane i odbierane są w sposób selektywny, na terenie miasta P., reguluje uchwała z dnia 21 listopada 2013 r., nr [...] Rady Miejskiej w P. Organ odwoławczy zaznaczył, że Rada Miejska w P. dokonała wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi określonej w art. 6j ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, to jest jako stawki od gospodarstwa domowego.

Powołując się na art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 2 ust. 3, art. 6c, art. 6h, art. 6m ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego, organ odwoławczy stwierdził, że zasadne jest nałożenie obowiązku składania deklaracji w zakresie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na spółdzielnie mieszkaniowe. Sprzeczne z art. 6m ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach byłoby przy tym wydanie decyzji obejmującej określenie wysokości wspomnianej opłaty w odniesieniu do wszystkich nieruchomości będących w zarządzie Spółdzielni. Nieprawidłowe byłoby także wydanie przez organ decyzji, w trybie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, która uwzględniałaby wpłaty dokonane przez Spółdzielnię z tytułu spornych opłat.

W ocenie organu II instancji postępowanie wyjaśniające w sprawie zostało przeprowadzone szeroko, prowadząc finalnie do ustalenia wysokości opłaty z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi na rzecz odwołującej. Organ administracji opierał się na danych przekazanych przez Spółdzielnię, które zostały przyjęte do wyliczenia opłaty. Podnoszony w tym względzie zarzut dotyczący rozbieżności pomiędzy liczbą osób wykazanych w zasobach Spółdzielni a liczbą osób według meldunków na dzień 30 czerwca 2013 r., jest w ocenie organu odwoławczego niezasadny. Zdaniem tego organu to na odwołującej spoczywa dokonanie prawidłowej weryfikacji powstałych w sprawie rozbieżności i nie może ona przerzucać tego obowiązku na organ. Spółdzielnia sprawując zarząd nieruchomością posiada bowiem instrumenty prawne pozwalające na zbadanie zgodności pomiędzy ilością osób zgłoszonych jako zamieszkałe a ilością osób zameldowanych na danej nieruchomości. Organ nie ma możliwości ustalenia tej kwestii, co dotyczy także braku przedłożenia przez Spółdzielnię danych w zakresie ilości zużytej wody w odniesieniu do konkretnych lokali mieszkalnych. Jednocześnie organ odwoławczy zaznaczył, że zgodnie z art. 6m ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, to na Spółdzielni ciąży obowiązek informowania organu o jakichkolwiek zmianach, które wpływałyby na wysokość opłaty z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi. Przyjęcie w tym zakresie danych, które istniały w dniu 30 czerwca 2013 r. jest wobec tego prawidłowe.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, Spółdzielnia A w P. zarzuciła naruszenie: 1) art. 121 Ordynacji podatkowej, poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organu w szczególności: - wydanie w tożsamej sprawie całkowicie odmiennej decyzji, - niewyjaśnienie podstawowego zarzutu błędnego ustalenia stanu faktycznego polegającego na przyjęciu do obliczenia opłaty zestawienia osób zamieszkałych w Spółdzielni przed 30 czerwca 2013 r., bez jakiegokolwiek wyjaśnienia różnic w informacjach złożonych przez mieszkańców do skarżącej, całkowite pominięcie złożonych deklaracji i korekt, 2) art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego, całkowite pominięcie złożonych deklaracji i korekt, 3) art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez niewyjaśnienie, czym kierował się organ utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, 4) art. 6m ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, poprzez całkowite pominięcie znaczenia złożonych przez skarżącą deklaracji oraz korekt i zmian.

W uzasadnieniu skargi Spółdzielnia wskazała, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutu błędnego ustalenia stanu faktycznego, to jest przyjęcia do obliczenia opłaty zestawienia osób zamieszkałych w Spółdzielni przed dniem 30 czerwca 2013 r., ustosunkowując się do zarzutu nie podniesionego przez skarżącą, a mianowicie do rozbieżności pomiędzy liczbą osób wskazanych w zasobach na dzień 30 czerwca 2013 r. a liczbą osób według meldunków, chociaż dla ustalenia opłaty nie mogą mieć znaczenia osoby zameldowane w danym lokalu. Ponadto, wbrew ocenie organu II instancji, skarżąca nie posiada żadnych prerogatyw do weryfikacji ilości osób, które zajmują dany lokal, tym bardziej co do lokali wyodrębnionych lub spółdzielczych własnościowych praw do lokalu. Organ skoro stwierdził, że spółdzielnia ma takie możliwości, to winien je wskazać, czego jednak nie uczynił. Skarżąca podkreśliła także, że jedno z rozpatrywanych odwołań zostało uwzględnione przez organ II instancji, a wydając w podobnej sprawie decyzję odmienną, organ ten podważył zasadę zaufania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.

W piśmie procesowym z dnia 19 lutego 2015 r. skarżąca podniosła, że decyzja określająca wysokość opłaty powinna odnosić się do tych miesięcy, za które powstał obowiązek jej uiszczenia i za które został on skonkretyzowany, a nie - jak w niniejszej sprawie - do miesięcy następujących po wydaniu decyzji, bez daty końcowej. Ponadto, strona skarżąca zauważyła, że w dniu 29 stycznia 2015 r. Urząd Miasta i Gminy P. ogłosił przetarg "Świadczenie usług odbierania i zagospodarowania stałych odpadów komunalnych z terenu Miasta i Gminy P.", a w załączniku do SIWZ, stanowiącym "Wykaz nieruchomości zamieszkałych stan na 31 grudnia 2014 roku", przy ul. [...] w [...] widnieje 66 osób zamieszkałych (w decyzji zaś organ przyjął 72 osoby). Wobec tego oświadczenia organu są wewnętrznie sprzeczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 sierpnia 2014 r., a także utrzymana nią w mocy decyzja Burmistrza z dnia 11 kwietnia 2014 r., wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co powoduje konieczność ich uchylenia stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.").

W pierwszej kolejności wskazać należy na materialnoprawne podstawy zaskarżonej decyzji, zawarte w regulacjach ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1399, dalej: "u.c.p.g."). Zgodnie z art. 6h tej ustawy właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c ustawy - to jest, w zakresie będącym przedmiotem zainteresowania na gruncie kontrolowanej sprawy, właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (art. 6c ust. 1) - są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Jak stanowi natomiast art. 6i pkt 1 u.c.p.g. obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje, w przypadku tych nieruchomości, za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec.

W przypadku nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn: 1) liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość, lub 2) ilości zużytej wody z danej nieruchomości, lub 3) powierzchni lokalu mieszkalnego - oraz stawki opłaty ustalonej na podstawie art. 6k ust. 1 u.c.p.g. (art. 6j ust. 1 u.c.p.g.). W przypadku wskazanej nieruchomości rada gminy może uchwalić jedną stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od gospodarstwa domowego (art. 6j ust. 2 u.c.p.g.). Rada gminy może zróżnicować stawki opłaty w zależności od powierzchni lokalu mieszkalnego, liczby mieszkańców zamieszkujących nieruchomość, odbierania odpadów z terenów wiejskich lub miejskich, a także od rodzaju zabudowy (art. 6j ust. 2a u.c.p.g.). Wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w ostatnio przywołanym art. 6j ust. 1 i 2 u.c.p.g. oraz ustalenia stawki takiej opłaty dokonuje rada gminy, w drodze uchwały, o czym stanowi art. 6k ust. 1 pkt 1 u.c.p.g.

W realiach kontrolowanej sprawy, metoda ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz stawka tej opłaty określone zostały w uchwale Rady Miejskiej w P. Od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. obowiązywała w tym względzie uchwała z dnia 7 marca 2013 r., nr [...] w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości tej opłaty i ustalenia stawek opłaty za pojemniki. W § 1 ust. 1 tej uchwały wskazano, że opłata będzie pobierana od gospodarstwa domowego. Wyróżniono przy tym różne wielkości gospodarstw domowych – poczynając od gospodarstwa domowego 1 - osobowego do gospodarstwa domowego 7 - osobowego i większego (§ 1 ust. 3 uchwały), ustalając następnie, względem gospodarstw domowych poszczególnej wielkości, miesięczną stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jeżeli odpady są zbierane i odbierane w sposób selektywny, w wysokościach określonych w § 2 ust. 1 uchwały - poczynając od [...] zł przy gospodarstwie domowym 1 - osobowym do [...] zł przy gospodarstwie domowym 7 - osobowym i większym. Jednocześnie w § 1 ust. 2 uchwały wyjaśniono, że przez gospodarstwo domowe rozumieć należy zespół osób spokrewnionych lub nie spokrewnionych, mieszkających razem i wspólnie utrzymujących się. Jeżeli któraś z osób mieszkających utrzymuje się oddzielnie, ta osoba tworzy oddzielne gospodarstwo domowe. Tożsame rozwiązanie przewidziane było w uchwale Rady Miejskiej w P. z dnia 21 listopada 2013 r., nr [...], obowiązującej od dnia 1 stycznia 2014 r., z tym zastrzeżeniem, że dla gospodarstw domowych 5 -osobowych oraz gospodarstw domowych 7 - osobowych i większych nieznacznemu zmniejszeniu uległa miesięczna stawka opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

W tym miejscu zauważyć także należy, odnosząc się w dalszym ciągu do nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (art. 6c ust. 1 u.c.p.g.), że zgodnie z art. 6m ust. 1 u.c.p.g. właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca. W przypadku zmiany danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jak stanowi art. 6m ust. 2 u.c.p.g., właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć nową deklarację w terminie 14 dni od dnia nastąpienia zmiany. Opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zmienionej wysokości uiszcza się za miesiąc, w którym nastąpiła zmiana. Przy czym, termin, częstotliwość i tryb uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę warunki miejscowe, określa rada gminy, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego (art. 6l ust. 1 u.c.p.g.).

W razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze (art. 6o u.c.p.g.).

Analiza przywołanych powyżej regulacji, prowadzi do wniosku, zgodnie z którym w ramach kontrolowanej sprawy kluczowymi okolicznościami faktycznymi, które winny być jednoznacznie ustalone przez organ administracji publicznej, są ilości gospodarstw domowych przypadających na sporną nieruchomość oraz ich wielkości, to jest liczby wchodzących w skład poszczególnych gospodarstw domowych mieszkańców, w odniesieniu do każdego z miesięcy, za który organ określa wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi względem tej nieruchomości. Obowiązek ustalenia powyższych okoliczności bezsprzecznie obciąża przy tym ów organ, bowiem to on winien podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu (art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), to on obowiązany jest zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej) i wreszcie to organ administracji ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 Ordynacji podatkowej; przepisy ustawy Ordynacja podatkowa znajdują w sprawie zastosowanie zgodnie z art. 6q u.c.p.g.).

W rozpatrywanej sprawie, organ administracji publicznej nie sprostał powyższemu obowiązkowi, czym dopuścił się naruszenia art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 6q u.c.p.g. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dość stwierdzić w tym miejscu, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez ten organ zmierzało do ustalenia liczby gospodarstw domowych i ich wielkości na okres do dnia 30 czerwca 2013 r., jednocześnie w tych granicach czasowych organ dokonał ustaleń faktycznych, biorąc je za podstawę podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Tymczasem przedmiotem wydanego przez ten organ rozstrzygnięcia nie było określenie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres do czerwca 2013 roku, lecz za okres od lipca 2013 roku, przy czym organ swym rozstrzygnięciem objął miesiące od lipca do grudnia 2013 roku oraz od stycznia 2014 roku wzwyż. Sprawia to, że organ administracji publicznej poczynił ustalenia faktyczne nieprzystające do przedmiotu rozstrzygnięcia, jako że prowadząc postępowanie wyjaśniające w kontrolowanej sprawie winien on ustalić ilość i wielkość gospodarstw domowych na spornej nieruchomości względem poszczególnych miesięcy, za które określił opłatę.

Należy także podkreślić, że organ administracji publicznej zupełnie zignorował informacje dostarczane przez skarżącą spółdzielnię, zarówno przed wszczęciem postępowania, jak po jego wszczęciu, w formie deklaracji i korekt do deklaracji, a z których to informacji wynikają zmiany w liczbie gospodarstw domowych lub ich wielkości w miesiącach, za które były składane. Tymczasem, zważywszy na treść art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, dane przekazane w ten sposób przez skarżącą winny być wzięte pod uwagę przez organ i w razie wystąpienia ewentualnych wątpliwości, zwłaszcza w przypadku rozbieżności pomiędzy tymi danymi a ustaleniami organu wynikającymi z innych zebranych w sprawie dokumentów, to organ obowiązany był wątpliwości te wyjaśnić. Niedopuszczalne jest przy tym, co wprost wyraził organ odwoławczy, wbrew powyższym regulacjom Ordynacji podatkowej, przerzucanie obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na stronę tego postępowania. W tym miejscu wskazać jednak należy, że wprawdzie z dyspozycji art. 122 Ordynacji podatkowej wynika obowiązek organu do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie oznacza to, że strona skarżąca jest zwolniona od współrealizacji tego obowiązku.

Rację należy także przyznać stronie skarżącej, co zresztą w pełni harmonizuje z dotychczas poczynionymi uwagami, że decyzja wymieniona w art. 6o u.c.p.g. nie jest odpowiednikiem deklaracji składanych w trybie art. 6m ust. 1 i 2 u.c.p.g. i nie może określać zobowiązania, które jeszcze nie zaistniało (nie powstało). W przypadku deklarowania mamy do czynienia z wykonywaniem obowiązku i zobowiązania z góry, jeszcze przed ich powstaniem. Deklaracja ma przy tym charakter bezterminowy, wykazuje się w niej miesięczną wysokość opłaty, która obowiązuje aż do zaistnienia okoliczności rzutujących na jej wysokość, z czym powinno się wiązać złożenie nowej deklaracji (zob. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Bk 630/13, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Decyzja określająca wysokość opłaty nie ma takiego charakteru, gdyż nie może określać zobowiązania innego niż o cechach przewidzianych w art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej (zob. wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 338/14, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Określając zatem miesięczną opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi bezterminowo, to jest za każdy miesiąc od dnia 1 stycznia 2014 r. (obok okresu od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2013 r.), bez ograniczenia do tych miesięcy, za które zobowiązanie do uiszczenia opłaty już powstało, organ administracji dopuścił się naruszenia art. 6o u.c.p.g. w zw. z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 6q u.c.p.g.

Rozpoznając sprawę ponownie, organ administracji zobligowany będzie uwzględnić wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu ocenę prawną i zawarte w niej wskazania co do dalszego postępowania, a w szczególności podejmie postępowanie zmierzające do ustalenia istotnych w sprawie okoliczności faktycznych, koniecznych do określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, za miesiące, za które zobowiązanie do uiszczenia tej opłaty już powstało i które objęte są postępowaniem. W tym celu organ administracji podejmie w pierwszej kolejności czynności dowodowe zmierzające do ustalenia jak ilość gospodarstw domowych i ich wielkość, dotychczas przez ten organ ustalona, kształtowała się w poszczególnych miesiącach poczynając od lipca 2013 roku, zwłaszcza biorąc pod uwagę dane przedstawiane przez stronę skarżącą w złożonej deklaracji i korektach do deklaracji, a także zwracając się do skarżącej o złożenie co do tych okoliczności wyjaśnień, popartych stosownym materiałem dowodowym (użyteczne mogą być przede wszystkim składane do spółdzielni informacje mieszkańców, na które Spółdzielnia powołała się między innymi w odwołaniu). Jeżeli te czynności dowodowe okażą się niewystarczające do dokonania istotnych w sprawie ustaleń faktycznych, organ rozważy konieczność podjęcia dalszego jeszcze postępowania wyjaśniającego, nie wykluczając potrzeby przesłuchania lub złożenia wyjaśnień przez osoby tworzące sporne w sprawie gospodarstwa domowe. Organ administracji winien także rozpatrzyć, czy w sprawie nie powinny znaleźć zastosowania regulacje ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lutego 2015 r.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a., orzeczono jak w punkcie I. sentencji wyroku. O kosztach sądowych oraz o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji postanowiono odpowiednio na podstawie art. 200 P.p.s.a. - w punkcie II. sentencji wyroku i na podstawie art. 152 P.p.s.a. - w punkcie III. sentencji wyroku.