Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 721/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a  ust. 1  pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Protokolant: Paweł Poźniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 października 2017 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. utrzymało w mocy orzeczenie Burmistrza Miasta K. z [...] 2016 r. określające Towarzystwu Budownictwa Społecznego "A" Sp. z o.o. z/s w L. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2013 r.

Jak wynikało z akt sprawy skarżąca złożyła korektę deklaracji podatkowej w podatku od nieruchomości za badany okres rozliczeniowy wyłączając spod opodatkowania stawką związaną z działalnością gospodarczą część uprzednio deklarowanych w ten sposób powierzchni budynków. Dotyczyło to budynku biurowo – usługowego o pow. 921,34 m², położonego w K. przy ul. K. – budynek ten skarżąca całkowicie wyłączyła z opodatkowania, natomiast pow. 265,42 m² wydzielonych lokali usługowych znajdujących się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. B. skarżąca opodatkowała wg stawki właściwej dla lokali mieszkalnych. Uzasadniając korektę wskazała, że budynek przy ul. K. nie został odebrany przez właściwy organ budowalny i brak pozwolenia na jego użytkowanie. Niezależnie od tego budynek ten znajduje się w złym stanie technicznym i nie nadaje się do wykorzystania do działalności gospodarczej. Natomiast część nieruchomości przy ul. B. (pow. lokali użytkowych) nie może być opodatkowana wg stawki właściwej dla działalności gospodarczej gdyż obiekt, w którym są usytuowane ma charakter mieszkalny i brak wyodrębnienia w nim lokali usługowych.

Organ podatkowy, po wszczęciu postępowania wobec strony, przeprowadził oględziny ww. nieruchomości, bez udziału strony prawidłowo powiadomionej o czynnościach procesowych. W wyniku oględzin ujawniono, że budynek biurowo – usługowy, jakkolwiek zdewastowany posiada cechy budynku i po przeprowadzeniu remontu będzie się nadawał do prowadzenia działalności gospodarczej. W odniesieniu do lokali użytkowych stwierdzono, że były one zamknięte, jednakże przez szybę zauważono wyposażenie sklepowe z informacją o sprzedaży lokalu. Na podstawie zewnętrznych oględzin stwierdzono, że stan techniczny nieruchomości jest dobry. Z informacji uzyskanej od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. wynikało, że po przeprowadzeniu oględzin przez ten organ, umorzone zostało postępowanie w sprawie stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu przy ul. K. (decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z 20 lipca 2016 r.). W trakcie prowadzonego postępowania podatkowego organ I instancji ustalił także, że Kierownik Oddziału Urbanistyki i Nadzoru Budowalnego Urzędu Rejonowego w J. decyzją z 26 listopada 1998 r. orzekł o zmianie sposobu użytkowania ww. budynku z zaplecza budowy na budynek usługowo – biurowy o pow. 921,34 m². Wskazał także na akt notarialny z 18 marca 1999 r. stwierdzający, że budynek ten został wzniesiony zgodnie z pozwoleniem na budowę i zmianę sposobu użytkowania na budynek biurowo – usługowy w stanie surowym zamkniętym, częściowo oddanym do użytkowania. Po nabyciu tego obiektu od spółki "B" skarżąca zgłosiła go do opodatkowania jako nieruchomość związaną z działalnością gospodarczą. W dalszych wywodach organ podatkowy powołał się na art. 2 ust. 2 pkt 1, art. 1a ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej powoływana jako u.p.o.l.) oraz orzecznictwo sądów administracyjnych wskazujące, że obowiązek podatkowy zależy od zakończenia budowy lub rozpoczęcia użytkowania a nie uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Odnosząc się natomiast do lokali użytkowych przy ul. B. organ podatkowy stwierdził, że nieruchomości te zostały oddane do użytkowania na podstawie decyzji Starosty J. z 7 grudnia 2001 r. W dokumencie tym wskazano, że pozwolenie dotyczy obiektu zawierającego lokale mieszkalne i usługowe. Taka adnotacja o funkcji mieszkalno – usługowej znajduje się również w księdze wieczystej, co strona skarżąca respektowała w deklaracjach podatkowych składanych od 2002 r.

Powołaną na wstępie decyzją organ I instancji określił skarżącej zobowiązanie w podatku od nieruchomości, uznając, że jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą będący użytkownikiem wieczystym deklarowanych gruntów i właścicielem budynków strona winna wnosić opłaty wg pierwotnie złożonej deklaracji, uwzględniającej, że powierzchnia spornych nieruchomości podlega opodatkowaniu wg stawki przewidzianej dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, czego nie uchyla również stan techniczny nieruchomości.

Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. podtrzymało ustalenia i wnioski zawarte w decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu wskazało, że na rozprawie przed tym organem podatkowym, nie stawiła się strona, zaś organ I instancji przedstawił przykładową deklarację skarżącej z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami, z której wynikało, że budynek przy B. został w niej opisany jako nieruchomość niezamieszkała. Powołując się na art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, ust. 4, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 2 i ust. 9 oraz art. 1a ust. 1 pkt 1, pkt 3 u.p.o.l. oraz orzecznictwo sądów administracyjnych organ odwoławczy wskazał, że przez względy techniczne, o których mowa w art. 1 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. należy rozumieć sytuację, w której uwarunkowania techniczne nieruchomości powodują, że nie jest i nie może być ona wykorzystywana do działalności gospodarczej. Wskazując na zebrane w sprawie dowody organ podatkowy wykluczył takie ustalenia. Zgodził się również z wykładnią art. 6 ust. 2 u.p.o.l. dokonaną przez organ I instancji, wywodząc, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości nie zależy od uzyskania pozwolenia na użytkowanie, ale może powstać gdy przed ostatecznym wykończeniem budynku będzie on użytkowany, co potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych. Odnosząc te uwagi do ustaleń faktycznych w sprawie organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca jako przedsiębiorca winna opodatkować wg stawek właściwych dla działalności gospodarczej sporne nieruchomości, które nie mogą być wyłączone od opodatkowania tą stawką z uwagi na względy techniczne, a z pozyskanych dowodów wynika, że były one przez stronę deklarowane i użytkowane jako budynki usługowo – biurowe. Brak podstaw aby zmieniać klasyfikację podatkową lokali użytkowych przy ul. B., które w takim celu zostały wybudowane i użytkowane.

W skardze strona domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji. Zarzucała naruszenie przepisów prawa procesowego: 1) art. 121 w zw. z art. 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej O.p.), poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, tj. brak wyjaśnienia czy i w jakim zakresie i w jaki sposób obiekt przy ul. K. był użytkowany, a także brak ustaleń czy nadaje się od do prowadzenia działalności gospodarczej, 2) art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p., poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i całkowicie dowolne uznanie, że sporne nieruchomości we wcześniejszym czasie były wykorzystywane w sposób uzasadniający opodatkowanie wskazane w zaskarżonej decyzji, a przez to uznanie, że nadaje się on do wykorzystania na cele związane z działalnością gospodarczą na podstawie zapisów w księdze wieczystej oraz oględzin dokonanych wyłącznie z zewnątrz, w sytuacji gdy okna na poziomie parteru oraz drzwi były zamurowane, a korzystanie z nieruchomości sprowadzało się do magazynowania w tym budynku materiałów budowlanych w czasie budowy, 3) naruszenie art. 121 § 1 O.p., poprzez naruszenie zasady zaufania i wbrew tej zasadzie rozstrzyganie wszelkich wątpliwości na korzyść organu podatkowego, a przez to kierowanie się wyłącznie względami profiskalnymi, nie zaś interesem podatnika. W zakresie prawa materialnego strona wskazała na naruszenie: 1) art. 6 ust. 2 u.p.o.l., przez uznanie, że w okolicznościach tej sprawy istniała podstawa do zastosowania ww. przepisu, tj. podatnik rozpoczął użytkowanie przed ostatecznym wykończeniem ww. obiektu, 2) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez niewłaściwe zastosowanie, gdyż budynek przy ul. K. z uwagi na brak jego wykończenia, doprowadzenia mediów, rozpoczęcia użytkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do działalności gospodarczej ze względów technicznych.

W uzasadnieniu strona podnosiła, że budynek przy ul. K. nigdy nie został ukończony, gdyż nie został zgłoszony do odbioru do dnia dzisiejszego, nie ma podłączonych mediów, nie był też użytkowany, nie istniały takie możliwości. Nie można uznać za użytkowanie składowania tam materiałów budowlanych, co miało miejsce w trakcie budowy, gdy nie spełniał on funkcji budynku. Organy podatkowe nie podjęły w tym zakresie żadnych działań, wspierając się na zapisach w księgach wieczystych, co narusza wskazane przepisy prawa procesowego. W opinii strony należy odróżnić sytuację zaniechania przez podatnika zgłaszania obiektu do odbioru od sytuacji, w której budynek nie może być eksploatowany, co uzasadnia powołane w skardze orzeczenie sądu administracyjnego. Dalej strona wywodziła, że organy podatkowe przyznały, iż nieruchomość nie była w dacie oględzin użytkowana i nadawała się do remontu, przyjmując jej opodatkowanie organ podatkowy nie wskazał do jakiej działalności mogłaby być wykorzystywana ww. nieruchomość.

Do skargi strona załączyła dokumentację zdjęciową, wnosząc o jej dopuszczenie jako dowodu w sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 – art. 150 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 poz. 1369 ze zm. dalej powoływana jako p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżony akt, jeśli stwierdzi, że wydano go z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego jak i prawa materialnego, co uzasadniało oddalenie skargi.

Spór między stronami dotyczy zasadności opodatkowania nieruchomości należących do strony, położonych w K. przy ul. K. i ul. B. podatkiem od nieruchomości wg stawki najwyższej, właściwej dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą.

W opinii strony nieruchomość przy ul. Klonowej nie została oddana do użytkowania, nie była przez stronę wykorzystywana nie ma pozwolenia na użytkowanie, a nadto z uwagi na jej stan techniczny (w tym brak podłączenia mediów) nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzonej działalności gospodarczej. Powyższe wyklucza opodatkowanie jej wg stawki właściwej dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Takiej możliwości nie ma również w odniesieniu do lokali usługowych przy ul. B., które nie są wykorzystywane na cele działalności gospodarczej, a nadto nie zostały wydzielone z budynków mieszkalnych jako odrębne lokale.

W opinii organów podatkowych, przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie uzależniają powstania obowiązku podatkowego od otrzymania pozwolenia na użytkowanie ale od zakończenia budowy albo rozpoczęcia użytkowania nieruchomości. Nie wystąpiły także względy techniczne, przeprowadzone dowody wykazują, że nieruchomość przy ul. K. po jej wyremontowaniu może być używana w ramach działalności gospodarczej. Odnosząc się do lokali przy ul. B. organ podatkowy wskazał, że zebrane dowody wskazują na ich odrębność od budynku mieszkalnego oraz wykorzystywanie do działalności gospodarczej.

Odnosząc się do tak nakreślonego sporu Sąd podziela pogląd organu podatkowego wyrażony w zaskarżonej decyzji.

Na wstępie wskazać trzeba, że w skardze strona odnosi się wyłącznie do zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynku położonego w K. przy ul. K., nie zgłaszając uwag w zakresie podatkowania lokali użytkowych przy ul. B.. Na marginesie zatem tylko stwierdzić wypada, że poczynione przez organ podatkowy ustalenia dotyczące ww. nieruchomości Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni akceptuje, podobnie jak wykładnię przepisów prawa materialnego i ich zastosowanie w tym zakresie.

Odnosząc się natomiast do spornych między stronami zagadnień dotyczących opodatkowania nieruchomości położonej przy ul. K., to zdaniem Sądu postępowanie organów podatkowych w tym zakresie nie narusza wskazanych w skardze przepisów, a zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego są właściwie rozumiane i stosowane przez organ podatkowy.

Nie jest w sprawie sporne, że strona jest przedsiębiorcą i właścicielem spornej nieruchomości, co wynika z akt sprawy. Zasadnie zatem w tych okolicznościach organ podatkowy wskazuje na art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Definiuje on pojęcie gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wskazując, że są to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Dokonując wykładni pojęcia "względów technicznych" użytego w powoływanym przepisie zasadnym jest odwołanie się do orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2014 r. sygn. akt II FSK 3049/12 publ. w: Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dalej powoływana jako: CBOSA), stwierdzającego, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje pojęcia "względy techniczne", których zaistnienie wyklucza wykorzystywanie przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej. Należy jednak przyjąć ze względu na ratio legis wprowadzenia tej konstrukcji prawnej, że chodzi o zmniejszenie obciążeń podatkowych tych podmiotów gospodarczych, które nie mogą wykorzystywać posiadanych nieruchomości dla celów gospodarczych z przyczyn całkowicie od nich niezależnych, a związanych z naturą danego przedmiotu opodatkowania. Innymi słowy, analizowany przepis może znaleźć zastosowanie tylko w przypadku zaistnienia obiektywnych okoliczności natury technicznej, całkowicie uniemożliwiających wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot i to zarówno obecnie, jak i w przyszłości. Pojęcie "względy techniczne" nie obejmuje więc swoim zakresem technologicznych, ekonomicznych, jak również finansowych przyczyn braku możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej. W piśmiennictwie wskazuje się (zob. L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny, Warszawa 2008, Komentarz do art. 1a, LEX), że jeżeli stan techniczny budynku jest katastrofalny i grozi zawaleniem, bez odwoływania się do prawa budowlanego należy stwierdzić, że nie może tam być prowadzona działalność gospodarcza ze względów technicznych. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z 9 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1354/07, z 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1626/12, z 16 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2222/12, z 25 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2449/13 (publ. w CBOSA), co daje podstawę do wniosku, że w odniesieniu do omawianego problemu wykształciła się jednolita linia orzecznicza.

Ponadto, zdaniem Sądu orzekającego w tej sprawie, z treści samego przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, że "względy techniczne" muszą dotyczyć czyli tkwić w samej rzeczy, w rozważanym przypadku w nieruchomościach (budynkach i gruntach). Jednakże co najistotniejsze to okoliczności te muszą uniemożliwiać korzystanie z nieruchomości, przy czym ustawodawca posłużył się sformułowaniem "nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej". Z zapisu tego, zdaniem Sądu wypływają następujące wnioski, że po pierwsze nie chodzi o jakąś przemijającą przeszkodę w korzystaniu z posiadanych dóbr, po drugie zaś musi mieć ona charakter obiektywny niezależny od woli i możliwości (zdolności produkcyjnych czy finansowych) danego podmiotu.

Odnosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy nie sposób postawić organom podatkowym zarzutu nierzetelności w zebraniu i ocenie materiału dowodowego, a w konsekwencji błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 6 ust. 2 u.p.o.l.

Nie ulega wątpliwości, że wystąpiła pierwsza z przesłanek opisanych w ww. przepisie niewątpliwie sporne grunty były w posiadaniu przedsiębiorcy, co stanowi o ich związku z działalnością gospodarczą. Zależność ta wynika wprost z powoływanego przepisu. Niezależnie od tego wskazać trzeba na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 kwietnia 2001 r. sygn. akt FPK 3/00 (ONSA 2001 Nr 4, poz. 150), dla przyjęcia związku nieruchomości z działalnością gospodarczą wystawczy sam fakt posiadania jej przez przedsiębiorcę. Teza przywoływanego orzeczenia, którą z uwagi na tożsamość regulacji prawnych należy odnosić także na grunt rozważanej sprawy stanowiła, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 1997 r. grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegające podatkowi od nieruchomości, są z mocy prawa związane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu stawkami podatkowymi określonymi w art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm.). Oznacza to, że dla przyjęcia istnienia opisanego związku nie jest istotne faktyczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczający jest sam fakt posiadania jej przez przedsiębiorcę.

Z akt sprawy wynika, że sporny obiekt spełnia kryteria budynku, określone w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Potwierdziły to przeprowadzone przez organ I instancji oględziny. Fakt ten potwierdza również akt notarialny z 18 marca 1999 r. dokumentujący sprzedaż ww. obiektu na rzecz skarżącej, gdzie określono, że budynek ten został wzniesiony zgodnie z pozwoleniem na budowę i pozwoleniem na zmianę sposobu użytkowania, określany jako budynek – biurowo – usługowy, w stanie surowym zamkniętym, częściowo oddany do użytkowania. Zasadnie organ podatkowy wskazuje także na decyzję Nr [...] z 26 listopada 1998 r. Kierownika Oddziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowalnego Urzędu Rejowego w J., z której wynika, że nastąpiła zmiana sposobu użytkowania dotychczasowego budynku przy ul. K. z zaplecza budowy na budynek biurowo usługowy, o pow. 921,34 m². Przedstawione fakty przekonują, że zasadnie organ podatkowy kwalifikuje ww. obiekt jako nieruchomość, która była przedmiotem użytkowania już latach 1998/1999, o czym przekonują przywołane dowody. Potwierdza to również strona, wskazując w skardze, że budynek ten był wykorzystywany jako zapiecze budowy.

Przedstawione fakty uchylają zarzuty skargi podnoszące naruszenie przepisów prawa procesowego w zakresie wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności w zakresie użytkowania obiektu oraz jego stanu technicznego. W tym ostatnim aspekcie koniecznym jest przywołanie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w J. z 20 lipca 2016 r., w której organ ten uznał, że stan techniczny spornej nieruchomości nie powoduje zagrożenia dla osób, mienia, bądź środowiska naturalnego i umorzył postępowanie administracyjne w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego budynku zlokalizowanego w granicach działki gruntu [...] przy ul. K. w K..

Niezależnie od tego należy wskazać, że powołane dowody zostały zebrane przez organy podatkowe, zaś skarżąca pomimo wezwań do udziału w czynnościach procesowych nie zgłosiła swego w nich udziału. Ponadto poza zarzutami nie wskazuje na żadne dowody (z wyjątkiem dokumentacji zdjęciowej załączonej do skargi), które mogłaby obalić twierdzenia organów podatkowych. W tych okolicznościach czynienie zarzutów zaniechania zebrania i właściwej oceny materiału dowodowego ocenić trzeba jako bezzasadne.

W opinii Sądu zasadnie organy przyjęły, że stan ww. obiektu jakkolwiek wymagający nakładów nie eliminuje możliwości prowadzenia w ich działalności gospodarczej, po uprzednich działaniach naprawczych, remontowych wymagających znacznych nakładów inwestycyjnych. Takich też wniosków, nie negowanych wszak przez organy podatkowe dostarcza przedłożona przez stronę dokumentacja zdjęciowa. Jednakże skoro możliwość eksploatacji tych obiektów nie jest wykluczona, ponieważ dokonanie właściwego remontu i modernizacji, oraz uregulowanie kwestii związanych z prawem budowlanym, umożliwiłoby korzystanie z tych obiektów, to zasadnie przyjęto, że niewykorzystywanie przedmiotowego budynku w sensie obiektywnym ma jedynie przejściowy charakter, ponieważ jest możliwe w przyszłości, po dokonaniu niezbędnych remontów i modernizacji. Jak bowiem wskazano w uprzednich rozważaniach "względy techniczne" jako przeszkoda uniemożliwiająca prowadzenie w budynkach działalności gospodarczej, powinna mieć charakter trwały, co wynika z wyraźnego brzmienia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w którym stwierdza się, że chodzi o takie względy techniczne, które powodują, że przedmiot opodatkowania nie tylko jest, ale i nie może być (a więc w przyszłości) wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Względy techniczne nie mogą wiązać się również wyłącznie z przeszkodami natury ekonomicznej, czy prawnej. Wyłączenie przedmiotów opodatkowania w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. z opodatkowania następuje wówczas, gdy przedmiot ten nie nadaje się do prowadzenia działalności gospodarczej przez konkretnego przedsiębiorcę i nie mógłby być wykorzystywany przez inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą o innym charakterze, zaś "względy techniczne", to każda obiektywna okoliczność natury technicznej niemająca błahego charakteru, tj. taka, która prowadzi do oceny, że dany budynek jest w stanie katastrofalnym, grożącym jego zawaleniem. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 28 października 2016 r. sygn. akt I SA/Lu 157/16 publ. w CBOSA).

W tych okolicznościach podnoszone w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego, jak również prawa materialnego ocenić trzeba jako nieuzasadnione, co na podstawie art. 151 p.p.s.a nakazywało oddalenie skargi.