Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 288/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 9
journal: Dz.U. 1991 nr 55 poz 236
law: Ustawa z dnia 23 maja 1991 r. o rozwiązywaniu sporów zbiorowych.
article: art. 210 par. 40
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Honorata Łopianowska, sędzia WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca), Protokolant ref. staż. Joanna Wodzińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2017 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

J. G. (Skarżąca) złożyła w dniu 20 kwietnia 2015 r. zeznanie podatkowe PIT 37 za 2014 r., wykazując w nim podatek należny w wysokości 33.352 złotych. Różnica pomiędzy podatkiem należnym (33.352,00 zł) a sumą zaliczek pobranych przez płatników (59.715,00 zł) stanowiła nadpłatę w wysokości 26.363,00 zł. W dniu 9 czerwca 2015 r., do organu podatkowego pierwszej instancji wpłynęła korekta ww. zeznania, w której Skarżąca wykazując w takich samych jak w pierwotnym zeznaniu dochody z tytułu wynagrodzenia ze stosunku pracy (stosunku służbowego) oraz z innych źródeł wykazała podatek należny w wysokości 99.420,00 zł. Różnica pomiędzy podatkiem należnym (99.420.00 zł), a sumą zaliczek pobranych przez płatników (59.715,00 zł) stanowiła kwotę do zapłaty w wysokości 39.705,00 zł.

Następnie wnioskiem z dnia 8 lipca 2015 r. Skarżąca wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. (NUS) o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r., w kwocie 66.451,00 zł. Wyjaśniła, że nadpłata wynikała z tytułu błędnego opodatkowania, w ostatniej korekcie deklaracji, odprawy otrzymanej od Przedsiębiorstwa Państwowego "P. " w związku z odejściem z pracy na podstawie Porozumienia z dnia 30.04.2014 r. kończącego spór zbiorowy pomiędzy Pracodawcą a związkami zawodowymi, którego integralna część stanowił uzgodniony Program Dobrowolnych Odejść (dalej PDO) wprowadzony następnie przez Płatnika zarządzeniem z dnia 5 maja 2014 r. Według Skarżącej, wypłacona kwota stanowiła odszkodowanie zwolnione od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm., zwanej dalej "ustawą"). Do wniosku dołączono korektę zeznania PIT-37.

Decyzją z dnia [...] września 2015 r. NUS odmówił Skarżącej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. w kwocie 66.451 złotych.

Po rozpoznaniu odwołania Skarżącej, Dyrektor Izby Skarbowej w W. (DIS) decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Podstawą faktyczną rozstrzygnięcia organów obu instancji było ustalenie, że na podstawie porozumienia zawartego w dniu 3 czerwca 2014 r. pomiędzy Przedsiębiorstwem Państwowym "P. " z siedzibą w W. , przy ul. [...] , jako pracodawcą, a Skarżącą, strony zgodnie postanowiły o rozwiązaniu łączącej je umowy o pracę ze skutkiem na dzień 30.06.2014 r. wyłącznie z przyczyn niedotyczących pracownika w ramach wprowadzonego przez pracodawcę w dniu 5 maja 2014 r. Regulaminu Programu PDO, związanego z planowaną restrukturyzacją zatrudnienia.

W rezultacie powyższego Skarżąca otrzymała odprawę pieniężną w kwocie 206.461,92 zł, wypłaconą przez pracodawcę na podstawie art. 245 ust. 2 pkt 3 Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy z dnia 6 czerwca 1999 r. obowiązującego w Przedsiębiorstwie Państwowym "P. ". Powyższa kwota została wskazana w piśmie pracodawcy Skarżącej z dnia 25 marca 2015 r. a także ujęta została przez Skarżącą w korekcie z dnia 9 czerwca 2015 r.

Od kwoty tej płatnik-pracodawca Skarżącej pobrał zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych w wysokości 37.167 złotych.

Organy uznały, że kwoty wypłacone na podstawie powyższego porozumienia nie są objęte zwolnieniem, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.

NUS wskazał, że w jego ocenie, zwolnienie o którym mowa, ma zastosowanie do świadczeń o charakterze odszkodowawczym, a takiego charakteru nie ma odprawa wypłacona na podstawie Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy. Świadczenie z art. 245 ust. 2 pkt 3 Zakładowego Układu Zbiorowego jest odprawą a nie odszkodowaniem. Organ pierwszej instancji podkreślił również, ze Skarżąca dobrowolnie przystąpiła do Programem PDO.

DIS wyjaśnił natomiast, iż w jego ocenie, wypłacona Skarżącej przez pracodawcę w 2014 roku odprawa pieniężna, o której mowa w art. 245 ust. 2 pkt 3 Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy z dnia 6 września 1999r., spełnia jedną z przesłanek wynikających z art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., a mianowicie przesłankę związaną z bezpośrednim źródłem wypłaty tego świadczenia, określającym jego wysokość lub zasady ustalania, jakim są postanowienia układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy, do których bez wątpienia zalicza się Regulamin PDO w Przedsiębiorstwie Państwowym "P. " wprowadzony Zarządzeniem nr 40 z dnia 5 maja 2014.

W ocenie DIS nie ma ona jednak charakteru odszkodowawczego, nie ma bowiem na celu naprawienia szkody rozumianej jako uszczerbek na majątku. DIS również zwrócił uwagę na dobrowolność przystąpienia do Programu POD oraz brak bezprawności działania po stronie podmiotu wypłacającego odprawę.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżąca wniosła skargę do tutejszego sądu, w której zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie :

- art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że odprawa wypłacona na podstawie układu zbiorowego pracy stanowi dla niej niezwolniony przedmiotowo przychód ze stosunku pracy zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy oraz poprzez stwierdzenie braku podstaw do stosowania przepisu art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy w przypadku odprawy jaką otrzymał od byłego pracodawcy,

- art. 210 § 4 O.p. poprzez sformułowanie sprzecznego i niejasnego uzasadnienia decyzji.

Z uwagi na powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie od DIS kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przypisanych.

W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że uzyskana przez nią miała zapewnić łagodniejszej wejście w stan po utracie zatrudnienia i złagodzić poczucie krzywdy związanej z rozwiązaniem umowy o pracę.

Skarżąca wskazała, że w świetle powyższego odprawę uznać należy za zadośćuczynienie za utratę miejsca pracy w opisanych przez nią szczegółowo okolicznościach. Skarżąca podkreślała w skardze, że Program PDO był dobrowolny tylko z nazwy. Zarówno Skarżącej jak i jej kolegom nie dano wyboru : albo odejdą w ramach PDO i otrzymają odprawy albo też zostaną i tak zwolnieni w ciągu kilku miesięcy. Pracodawca poinformował Skarżącą, że jej stanowisko pracy zostanie zlikwidowane i tak też się stało po jej odejściu z pracy. W oczywisty sposób odprawa miała Pracownikom wynagrodzić krzywdę doznaną takim potraktowaniem i zwolnieniem z pracy. Podkreśliła, że jej odejście z pracy nie miało charakteru dobrowolnego, lecz stanowiło zwyczajne zwolnienie z pracy przez pracodawcę, wręcz wyrzucenie z pracy w atmosferze nagonki, zastraszania, dzielenia i skłócania pracowników.

Końcowo Skarżąca wskazała, że w przypadku powrotu do pracy w P. zobowiązana byłaby do zwrotu świadczenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Skarga jest niezasadna, zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu.

W ocenie sądu w przedmiotowej sprawie nie są sporne ustalenia faktyczne poczynione przez organy, które legły u podstaw wydania decyzji przez organy obu instancji.

Pomiędzy stronami nie ma sporu co do faktu wypłacenia Skarżącej kwoty 206.461,92 zł. przez pracodawcę w 2014 r., na podstawie Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy, w związku z przystąpieniem przez Skarżącą do Programu Dobrowolnych Odejść Pracownika i zawarciem porozumienia dotyczącego rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron wyłącznie z przyczyn niedotyczących pracownika.

W tym miejscu wskazać należy, że na etapie postępowania sądowego Skarżąca wskazała, że organ błędnie przyjął, iż kwota ta wypłacona jej została na podstawie art. 245 ust. 2 pkt 3 Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy (przewidującego, że pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę w wyniku restrukturyzacji, podziału, likwidacji reorganizacji powodującej zwolnienia pracowników lub innej zmiany struktury pracodawcy, przysługuje odprawa w wysokości trzydziestosześciokrotności przeciętnej miesięcznej płacy brutto, o ile jeżeli staż pracy w PPL wynosi ponad 10 lat), bowiem kwota ta wypłacona była na podstawie art. 245 ust. 2 pkt 2 tegoż aktu (przewidującego, że pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę w wyniku restrukturyzacji, podziału, likwidacji reorganizacji powodującej zwolnienia pracowników lub innej zmiany struktury pracodawcy, przysługuje odprawa w wysokości dwudziestoczterokrotności przeciętnej miesięcznej płacy brutto, o ile jeżeli staż pracy w PPL wynosi ponad od 5 do 10 lat).

Sąd wyjaśnia w tym miejscu, że organy poczyniły ustalenia w tym zakresie poczynione zostało na podstawie zaświadczenia wystawionego przez Pracodawcę Skarżącej w dniu 25 marca 2015 r. Dodatkowo podkreślić należy, że kwota wypłaconej odprawy nie jest sporna, jak również nie jest sporne, że wypłacona została ona w związku z realizacją Programu DPO.

Zatem, nawet jeżeli podstawą wypłacenia Skarżącej odprawy była art. 245 ust. 2 pkt 2 a nie pkt 3 Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy, okoliczność ta pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.

Wobec powyższego, Sąd podziela w pełni ustalenia organów, zgodnie z którymi Skarżąca uzyskała w 2014 r. kwotę 206.461,92 zł., na podstawie Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy, w związku z przystąpieniem do Programu PDO i przyjmuje je za podstawę dalszej oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

W ocenie sądu, spór w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy odprawa wypłacona Skarżącej była objęta zwolnieniem, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy czy też nie.

Zdaniem Skarżącej odprawa ta stanowi zadośćuczynienie za utratę dotychczasowej pracy i okolicznością z wiązane z rozwiązaniem umowy o pracę i ma do niej zwolnienie przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy.

DIS uznał, że powyższa odprawa nie jest objęta powyższym zwolnieniem.

W ocenie sądu, rację w powyższym sporze przyznać należało organom podatkowym.

U podstaw takiej oceny sądu legła aprobata poglądu zaprezentowanego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2016 r. (II FSK 1861/16). Sformułowano w nim tezę, w myśl której skoro przepisy układów zbiorowych pracy i porozumień kończących spory zbiorowe stanowią przepisy prawa pracy w rozumieniu art. 9 § 1 Kodeksu pracy, a odprawa została wypłacona na podstawie Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy z uwagi na szczególne zasady rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (związana była ze zwolnieniami grupowymi), to nie podlega ona zwolnieniu od podatku dochodowego z uwagi na wyłączenie zawarte w art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. b u.p.d.o.f.

Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że odprawa wypłacona przez pracodawcę na podstawie Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy nie mogła być uznana za odszkodowanie za bezprawne działanie pracodawcy, polegające na rozwiązaniu stosunku pracy.

Przede wszystkim prawo nie zabrania pracodawcy restrukturyzacji zatrudnienia, nawet jeżeli wiąże się ono ze zwolnieniem znacznej części pracowników, jak też przewiduje możliwość wypowiedzenia zakładowego układu zbiorowego pracy. W przypadku zwolnień grupowych pracodawca obowiązany jest jedynie do zachowania procedury określonej w przepisach ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników i wypłaty odpraw pieniężnych, o których mowa w art. 8 ust. 1 tej ustawy. Rozwiązanie układu zbiorowego pracy w wyniku upływu okresu wypowiedzenia dokonanego przez jedną ze stron przewiduje art. 2417 § 1 pkt 3 Kodeksu pracy.

Działania pracodawcy w tym przypadku nie były zatem sprzeczne z prawem. Zgłoszony przez organizacje związkowe spór zbiorowy został zakończony podpisaniem porozumień, o których mowa w art. 9 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o rozwiązywaniu sporów zbiorowych (Dz. U. Nr 55, poz. 236 ze zm.). Ustalono w nich zasady zmniejszenia zatrudnienia, w tym również zasady wypłaty dodatkowych odpraw, zgodnie z Zakładowym Układem Zbiorowym Pracy. W wyroku Sądu Najwyższego z 12 sierpnia 2009 r. (II PK 313/08; LEX nr 1746679), dotyczącym Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy obowiązującego u pracodawcy Skarżącej wskazano, że układ ten zawierany przez partnerów - pracodawcę i pracowników reprezentowanych przez związki zawodowe - powinien uwzględniać konstytucyjną zasadę solidarności, dialogu i współpracy partnerów społecznych. Powinien zatem uwzględniać interesy obu stron układu, nie powinien chronić interesów tylko jednej z nich. Jeżeli zatem partnerzy zgodzili się na zwolnienia pracowników pod warunkiem wypłaty odpraw zgodnie z Zakładowym Układem Zbiorowym Pracy, to nie można uznać, że działanie pracodawcy było działaniem bezprawnym.

Jak podkreślono we wspomnianym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w orzecznictwie zwraca się uwagę, że odprawy związane ze zwolnieniami grupowymi są swoistą "zapłatą" przez pracodawcę za zgodne z prawem i skuteczne zwolnienie się od obowiązku zatrudnienia pracownika. Funkcją odprawy nie jest wynagrodzenie szkody za utratę możliwości zarobkowania, bowiem zakończenie stosunku pracy u dotychczasowego pracodawcy nie jest równoznaczne z utratą możliwości zarobkowania w ogóle (por. wyrok Sądu Najwyższego z 1 kwietnia 2015 r., II PK 134/14, LEX nr 1682206).

Słusznie w związku z tym przyjęły organy podatkowe, że odprawa nie miała charakteru odszkodowania za utracone korzyści i że rozwiązanie stosunku pracy było wynikiem porozumienia między pracodawcą a pracownikiem. Program Dobrowolnych Odejść był bowiem wynikiem uzgodnień między pracodawcą a pracownikami reprezentowanymi przez organizacje związków zawodowych (porozumienie kończące spory zbiorowe z 30 kwietnia 2014 r.).

Należy przypomnieć, że do dochodów uzyskanych od 1 stycznia 2014 r. - z mocy art. 14 ustawy zmieniającej - zastosowanie miał art. 21 ust. 1 pkt 3 w brzmieniu nadanym tą ustawą. Zgodnie z tym przepisem, wolne od podatku dochodowego są: otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy, z wyjątkiem:

a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę,

b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,

c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,

d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,

e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą,

f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,

g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.

Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny pod użytym w art. 21 ust.1 pkt 3 ustawy pojęciem "odszkodowania" należy także rozumieć odszkodowania i odprawy wypłacane na podstawie przepisów prawa pracy. Oznacza to, że zwolnieniu podlegałoby również odszkodowanie lub zadośćuczynienie, którego wysokość określono w porozumieniu kończącym spór zbiorowy. W przeciwnym bowiem razie zbędne byłoby wyłączenie odpraw ze zwolnienia od opodatkowania. Gdyby odprawy nie były jednym z desygnatów wyrażenia "odszkodowania", racjonalny ustawodawca nie wyłączyłby dochodów z odpraw z zakresu zwolnienia.

Nie oznacza to jednak, że wypłacona Skarżącej odprawa podlegała zwolnieniu od podatku. W treści art. 21 ust.1 pkt 3 ustawy zawarto bowiem wyłączenie ze zwolnienia niektórych odszkodowań, w tym odpraw, wypłacanych pracownikom.

Taki właśnie wyjątek miał miejsce w niniejszej sprawie. Sporny dochód Skarżący uzyskał z tytułu rozwiązania z nim stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracownika na podstawie ustaleń zawartych w porozumieniach kończących spory zbiorowe. Wysokość odprawy określono w tym przypadku w Zakładowym Układzie Zbiorowym Pracy. W układzie tym użyto również na określenie tego świadczenia wyrażenia "odprawa", a podstawą wypłaty tego rodzaju świadczenia było rozwiązanie stosunku pracy przez pracodawcę z przyczyn niedotyczących pracownika. Wypłata odpraw przekraczających wysokość odpraw określonych w ustawie o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników jest prawnie dopuszczalna, jeżeli została wprowadzona na podstawie zawartych porozumień zbiorowych (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24 lipca 2009 r., I PK 41/09, LEX nr 523550). Przepisy układu zbiorowego pracy i przepisy porozumienia kończącego spór zbiorowy stanowią bowiem źródła prawa pracy, na podstawie których organy władzy publicznej mogą – z woli ustawodawcy – rozstrzygać o prawach, wolnościach lub obowiązkach jednostki (por. postanowienie TK z 29 marca 2013 r., S 2/13).

Ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., wyłączone są odprawy pieniężne wypłacane na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników. Skoro przepisy układów zbiorowych pracy i porozumień kończących spory zbiorowe stanowią przepisy prawa pracy w rozumieniu art. 9 § 1 Kodeksu pracy, a odprawa została wypłacona na podstawie Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy z uwagi na szczególne zasady rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (związana była ze zwolnieniami grupowymi), to nie podlega ona zwolnieniu od podatku dochodowego z uwagi na wyłączenie zawarte w art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy

Jak bowiem zauważył Naczelny Sąd Administracyjny brak jest podstaw, wobec zrównania (dla celów zwolnienia) wszystkich normatywnych źródeł prawa pracy do odmiennego traktowania odpraw wypłaconych z tego samego tytułu na podstawie ustaw i na podstawie układów zbiorowych pracy i porozumień kończących spory zbiorowe. Takiej wykładni sprzeciwia się art. 32 ust.1 Konstytucji. W tym przypadku sytuacja osób otrzymujących dodatkową odprawę od pracodawcy z tytułu rozwiązania z nimi umowy o pracę w wyniku zwolnień grupowych byłaby zdecydowanie korzystniejsza od sytuacji osób, które odprawy takie otrzymały tylko w wysokości wynikającej z ustawy. Nie tylko otrzymałyby większe świadczenia, ale dodatkowo świadczenia dodatkowe byłyby zwolnione od opodatkowania.

Taka wykładnia przepisu jest niedopuszczalna, bo prowadziłaby do nieuprawnionego zróżnicowania sytuacji podatników w zależności od tego, czy podstawą wypłaty odszkodowania jest ustawa, rozporządzenie wykonawcze czy też porozumienia albo układy zbiorowe pracy.

Końcowo sąd wskazuje, że nie neguje, iż rozwiązanie umowy o pracę w ramach zwolnień grupowych mogło wiązać się z bardzo dużym stresem i poczuciem pokrzywdzenia po stronie Skarżącej. Jednak nawet subiektywne poczucie pokrzywdzenia nie może wpłynąć na zmianę zasad opodatkowania.

Mając powyższe na względzie Sąd za prawidłowe uznał stanowisko organów podatkowych, że wypłacona Skarżącej odprawa, nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy. Została ona bowiem z niego wyłączona jako "odprawa pieniężna wypłacana na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników" (art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy).

Z uwagi na powyższe Sąd uznał za niezasadne podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego to jest art. 21 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy. Za niezasadny sąd uznał również zarzut naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 210 § 4O.p. Tym samym chybione są również podniesione przez Skarżących zarzuty naruszenia prawa procesowego (pkt 2 petitum skargi).

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.