Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2261/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia NSA Czesława Nowak - Kolczyńska /spr./ po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej I. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2554/14 w sprawie ze skargi I. Ł. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 czerwca 2015 r. oddalił skargę I. Ł. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2014 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

W toku czynności kontrolnych w dniu [...] czerwca 2013 r. ustalono, iż na nieruchomości przy ul. [...] w W. znajduje się m. in. budynek parterowy typu kontenerowego z płyty Biskup - ściany + strop. Budynek posiada instalację elektryczną, wod.-kan., centralne ogrzewanie (elektryczne), jest wysokości 2,70 m, wymiary 19,31 m x 9,80 m. Dach jednospadowy, odprowadzanie wód opadowych na dzierżawiony teren. Budynek typu kontenerowego wybudowany został w październiku 2011 r. i w czasie kontroli użytkowany był jako obiekt biurowy i częściowo magazynowy. Inwestor - Firma Usługowo-Handlowa [...] nie okazał w czasie kontroli pozwolenia na budowę.

Postanowieniem z [...] stycznia 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy wstrzymał samowolnie prowadzone roboty budowlane przy budowie budynku biurowo-magazynowego oraz nałożył na FUH [...] obowiązek przedłożenia w zakreślonym terminie dokumentów tj.

1. zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego,

2. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,

3. cztery egzemplarze projektu budowlanego budynku biurowo - magazynowego, zawierające ocenę techniczną dotyczącą prawidłowości wykonanych robót budowlanych z potwierdzeniem, że spełnia wymogi określone w przepisach, warunkach technicznych i ustaleniach planu zagospodarowania przestrzennego.

Inwestor nie wykonał nałożonych obowiązków, dlatego decyzją z [...] lipca 2014 r. wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy nakazał FUH [...] dokonanie całkowitej rozbiórki tego budynku.

Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] września 2014 r. po rozpatrzeniu odwołania I. Ł. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą: Firma Usługowo - Handlowa [...] uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy z [...] lipca 2014 r. oraz uchylił postanowienie tego organu z [...] stycznia 2014 r. wstrzymujące samowolnie prowadzone roboty budowlane przy budowie budynku biurowo-magazynowego na nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie oraz nakładające na FUH [...] obowiązek przedłożenia w zakreślonym terminie stosownych dokumentów i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że prowadzenie postępowania w trybie art. 48 Prawa budowlanego było prawidłowe, bowiem budynek powstał bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, jednakże, z uwagi na błędne wskazanie przez organ powiatowy adresata obowiązku, zarówno w postanowieniu z [...] stycznia 2014 r., jak i w decyzji z [...] lipca 2014 r., rozstrzygnięcia te muszą zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. Organ wskazał, że zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego, obowiązki nakazane w decyzjach wymienionych w art. 48, 49b, 50a i 51 mają wykonać na swój koszt inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. W tej sytuacji adresatem obowiązków wynikających z treści art. 48 Prawa budowlanego powinna być I. Ł., prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą: Firma Usługowo - Handlowa [...], nie zaś Firma Usługowo - Handlowa [...]. Podkreślił, że stronami postępowania mogą być osoby fizyczne lub prawne, zatem stroną postępowania będzie ten, kto może być podmiotem praw i obowiązków, o których rozstrzyga się przez wydanie decyzji administracyjnej. Firma Usługowo - Handlowa [...] nie posiada osobowości prawnej, zatem nie może być stroną postępowania administracyjnego.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ wskazał, że cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu budowlanego na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. Dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w części dotyczącej uzasadnienia decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. wniosła I. Ł. Zdaniem skarżącej w uzasadnieniu decyzji błędnie wskazano art. 48 Prawa budowlanego jako prawidłowy tok postępowania. Ponadto organ nie dokonał sprawdzenia, czy legalizacja jest w ogóle możliwa, bowiem nie zawiesił postępowania w oczekiwaniu na ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w drodze decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za nieuzasadnioną przyjmując, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada prawu.

W pierwszej kolejności Sąd zaznaczył, że z uwagi na funkcję zewnętrzną uzasadnienia tzn. jego wpływ na postępowanie w innych sprawach, dopuszczalne jest zaskarżenie samego uzasadnienia w trybie administracyjnym, jak również dopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego. Oceniając jednak zarzuty skargi, skierowane przeciwko uzasadnieniu decyzji, Sąd stwierdził, że nie są one uzasadnione.

Przede wszystkim Sąd uznał za nietrafny zarzut, jakoby postawienie budynku biurowo-magazynowego, będącego przedmiotem niniejszego postępowania, nie wymagało pozwolenia na budowę, bowiem - zdaniem skarżącej - obiekt ten nie jest budynkiem. W tym zakresie Sąd powołując treść art. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane zauważył, że obiekt będący przedmiotem postępowania jest wydzielony z przestrzeni przez przegrody budowlane (ściany) oraz posiada dach. Kwestionowane natomiast przez skarżącą jest trwałe związanie z gruntem oraz posiadanie fundamentów. Sąd podzielił pogląd organu, że o trwałości związania z gruntem przesądza posadowienie obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. Jest to pogląd ugruntowany w orzecznictwie administracyjnym. Obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania ma powierzchnię blisko 190 m2, kubaturę ok. 510 m3 oraz posadzkę wykonaną z kostki betonowej na podbudowie piaskowo-cementowej. Posadowiony jest na bloczkach betonowych. Sąd stwierdził, że posadowienie tego obiektu, powierzchnią dorównującego domom jednorodzinnym, jest stabilne, uniemożliwiające łatwe jego przesunięcie, przeniesienie czy zniszczenie. Z tego też względu inwestycję tę należy zakwalifikować jako trwale związaną z gruntem. Przedmiotowy budynek biurowo-magazynowy nie zalicza się do kategorii obiektów tymczasowych, dlatego też wykonanie tego obiektu wymagało uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28), ponieważ tego typu obiekt nie został zwolniony na mocy art. 29-30 Prawa budowlanego z tego obowiązku.

Bezspornym w sprawie jest, że skarżąca nie posiadała decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku biurowo-magazynowego. W przypadku wystąpienia samowoli budowlanej możliwe jest wszczęcie procedury legalizacyjnej z art. 48 Prawa budowlanego i taka procedura została uruchomiona. Wbrew zarzutom skarżącej organ uznał, że istnieje możliwość legalizacji, dlatego też wszczął procedurę legalizacyjną. Mianowicie organ pierwszej instancji postanowieniem z [...] stycznia 2014 r., wstrzymał samowolnie prowadzone roboty budowlane oraz nałożył na firmę skarżącej obowiązek przedstawienia w zakreślonym terminie stosownych dokumentów umożliwiających zalegalizowanie samowolnie wybudowanego obiektu. W świetle tego obowiązku Sąd uznał za niezrozumiały i nietrafny zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie i niezawieszenie z urzędu postępowania, pomimo że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego.

Skarżąca nie przedstawiła zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jak również nie występowała z wnioskiem o zawieszenie postępowania do czasu otrzymania stosownego dokumentu. Brak wykonania nałożonych obowiązków skutkował wydaniem decyzji rozbiórkowej, której adresatem była również firma skarżącej. W ocenie Sądu organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że firma nie może być adresatem obowiązków, bowiem nie posiada osobowości prawnej.

Konkludując Sąd uznał, że zarzuty skarżącej sprowadzające się do kwestionowania zasadności prowadzenia postępowania w trybie art. 48 Prawa budowlanego są nietrafne. Samowolnie postawiony budynek biurowo-magazynowy o pow. 190 m2 i kubaturze ok. 510 m3, który nie posiadał fundamentów, nie był zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy prawidłowo zakwalifikował kwestionowany budynek do obiektów wymagających pozwolenia na budowę i uzasadnił swoją decyzję zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku I. Ł. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą: Firma Handlowo-Usługowa [...], reprezentowana przez radcę prawnego, podniosła następujące zarzuty:

I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo budowlane poprzez brak zastosowania przez Sąd I instancji - w wyniku przeprowadzenia niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej i nie uchylenie zaskarżonej decyzji w zaskarżonym zakresie dotyczącym jej uzasadnienia pomimo że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. polegającym na niezastosowaniu tego przepisu w sprawie i niezawieszeniu z urzędu postępowania w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy administracyjnej i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego;

2) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak zastosowania przez Sąd I instancji - w wyniku przeprowadzenia niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej - środka określonego w ustawie, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., i w konsekwencji nie uchylenie zaskarżonej decyzji w zaskarżonym zakresie dotyczącym jej uzasadnienia, pomimo że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegającym na braku wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, wadliwej ocenie zgromadzonego materiału polegającej na przyjęciu, iż prowadzenie postępowania w trybie art. 48 Prawa budowlanego przez organy administracji było prawidłowe, wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, że przedmiotowy kontener socjalno-biurowy jest budynkiem, którego posadowienie wymaga pozwolenia na budowę;

3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie wyroku i lakoniczne odniesienie się do wszystkich argumentów podnoszonych przez skarżącą przed Sądem I instancji, w szczególności do zarzutu naruszenia art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.,

4) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie dokonania prawidłowej kontroli instancyjnej i w konsekwencji nie stwierdzenie podstaw do uchylenia decyzji organu II instancji w zaskarżonym zakresie dotyczącym jej uzasadnienia.

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 48 ust. 4 w zw. z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię przyjętą w ślad za organami administracji, które w konsekwencji nakazały całkowitą rozbiórkę budynku biurowo-magazynowego znajdującego się na nieruchomości skarżącej, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika wniosek odmienny tj. brak podstaw ażeby uznać, iż posadowienie na nieruchomości budynku (kontenera) niezwiązanego trwale z gruntem, nie posiadającego fundamentów wymaga pozwolenia na budowę;

2) art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że kontener socjalno-biurowy znajdujący się na nieruchomości skarżącej stanowi budynek w rozumieniu tego przepisu, podczas gdy jest to obiekt niezwiązany trwale z gruntem, nie posiadający fundamentów. Powyższe nie pozwala zakwalifikować go jako budynek.

3) art. 28 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż wykonanie przedmiotowego budynku biurowo-magazynowego wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika wniosek odmienny.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Odmawiając słuszności zarzutom naruszenia przepisów prawa materialnego uznać należy za nietrafną argumentację skargi kasacyjnej, że cechy obiektu usytuowanego na nieruchomości skarżącej nie kwalifikują go jako budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Jak wywodzi skarżąca, jest to przenośny kontener socjalno-biurowy, nie związany trwale z gruntem i nie posiadający fundamentów, brak zatem podstaw do przyjęcia, że jego wykonanie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę w trybie art. 28 ustawy Prawo budowlane.

Uznając powyższą argumentację za nietrafną należy podkreślić, że w świetle art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Zasadą jest zatem, że rozpoczęcie robót budowlanych musi być poprzedzone uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. W art. 29-31 tej ustawy enumeratywnie wymienione zostały roboty o charakterze budowlanym, które ze względu na rodzaj i charakter inwestycji nie wymagają pozwolenia na budowę. Należy zauważyć, że skarga kasacyjna w żadnym z przedstawionych argumentów nie przywołuje przepisu ustawy Prawo budowlane, bądź też przepisu innej ustawy, z którym należałoby wiązać zwolnienie obiektu znajdującego się na nieruchomości skarżącej z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Jedynie powołuje się w tej mierze na definicję budynku zamieszczoną w art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, jako wzorzec, któremu - zdaniem skarżącej - nie odpowiada przedmiotowy obiekt. Zaprzeczając tej tezie należy zgodzić się z Sądem I instancji, że - jak wynika z akt sprawy - obiekt ten jest trwale związany z gruntem, posiada przegrody budowlane pozwalając na jego wydzielenie z przestrzeni oraz posiada dach - a zatem spełnia wymogi określone w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Z samego faktu, iż do funkcji magazynowo-biurowej przystosowany został kontener, który z założenia pozostaje obiektem tymczasowym, nie związanym trwale z gruntem, nie sposób wyprowadzić wadliwości kwalifikacji tego obiektu dokonanej przez organ. Poczynione w toku prowadzonego postępowania ustalenia świadczą o trwałym posadowieniu tego obiektu kontenerowego na gruncie pozbawiając możliwości jego przesunięcia, czy przemieszczenia w inne miejsce. Nie sposób zatem uznać, że obiekt ten nie spełnia przesłanek wymienionych w art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. W tym miejscu wypada zauważyć, że dokonane ustalenia znajdują odzwierciedlenie w przedłożonych przez organ aktach sprawy. W szczególności wypada podkreślić, że z przeprowadzonych w dniu [...] czerwca 2013 r. oględzin został sporządzony protokół oraz wykonano fotografie obrazujące rzeczywisty stan obiektu o funkcji magazynowo-biurowej zlokalizowanego na działce skarżącej, którego dotyczyło prowadzone postępowanie. Dokonane wówczas ustalenia pozwalały na zakwalifikowanie kontenera jako obiektu, dla którego wykonania wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę, co w sposób należyty zostało wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji. Brak zatem możliwości przyjęcia, że postępowanie prowadzone przez organ obarczone było wadą polegającą na naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., którego nie dostrzegł Sąd I instancji.

W świetle powyższego nieskuteczną pozostała próba podważenia stanowiska Sądu I instancji co do prawidłowości dokonanej przez organ kwalifikacji ocenianego obiektu w kontekście wymogu legitymowania się pozwoleniem na budowę. Skoro zatem roboty budowlane zostały przeprowadzone bez uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, należało uznać za prawidłowe zastosowanie przez organ art. 48 ustawy Prawo budowlane. Za uzasadnione w tym zakresie należy uznać stwierdzenie, że postępowanie, jakie prowadził organ w oparciu o art. 48 ww. ustawy nie wymagało jego zawieszenia na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarga kasacyjna w tym zakresie podnosi, że wydanie decyzji o nakazie rozbiórki zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jakim było zweryfikowanie spełnienia przesłanki opisanej w art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane. Zgodzić się należy z argumentacją, popartą orzecznictwem sądów administracyjnych, że nakaz rozbiórki może być orzeczony dopiero wtedy, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji. Z takiego też założenia wyszedł organ formułując w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2014 r. obowiązek przedłożenia dokumentów warunkujących legalizację tego obiektu. Nie sposób jednak uznać, że okoliczność ta stanowiła w kontrolowanym postępowaniu zagadnienie wstępne, którego obowiązek wyjaśnienia stwarzał podstawy do zawieszenia postępowania. Należy podkreślić, że wydanie zaświadczenia, o którym mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, bądź odmowa wydania takiego zaświadczenia może stanowić zagadnienie wstępne dla postępowania w przedmiocie legalizacji samowoli budowlanej (por. wyrok NSA z 5 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 2005/06). Niemniej jednak w warunkach rozpoznawanej sprawy w tym zakresie należało uwzględnić, że skarżąca miała odpowiednią ilość czasu na wywiązanie się z obowiązków nałożonych postanowieniem z [...] stycznia 2014 r., lecz z obowiązków tych się nie wywiązała. Nie wykazano też, by podjęto jakiekolwiek w tym względzie starania. Nie zwracano się również o przedłużenie terminu do przedłożenia wymaganych dokumentów. Brak było zatem podstaw do zawieszenia przez organ postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W świetle powyższego zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane należało uznać za nieuzasadniony.

Odmawiając słuszności zarzutowi naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należy podkreślić, że przepis ten reguluje składniki uzasadnienia wyroku i mógłby zostać naruszony tylko wówczas, gdyby wskazano składnik uzasadnienia, jakiego w zaskarżonym wyroku brakuje lub jaki został przez Sąd I instancji zamieszczony wbrew wymogom określonym tym przepisem. Nie jest wystarczające w tym względzie twierdzenie, że nie odniesiono się do wszystkich argumentów podniesionych w skardze, zwłaszcza że Sąd I instancji w sposób dostateczny odniósł się do wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy zarzutów.

Nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd I instancji dokonał kontroli zaskarżonej decyzji w granicach przedstawionej sprawy. Przekroczenia zaś tych granic nie sposób upatrywać w niekorzystnym dla skarżącej rezultacie tej kontroli.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.