Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 51/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2013-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 1,
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 5 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 2, art. 14 ust. 1, ust. 4 i ust. 5
journal: Dz.U. 2009 nr 72 poz 619
law: Ustawa z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2013r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A na bezczynność Stowarzyszenia B w udzieleniu informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu 12 marca 2013r. Stowarzyszenie A zwróciło się droga elektroniczną do Stowarzyszenia B z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci zbiorczych kart oceny merytorycznej, o których mówi § 35 pkt 3 Regulaminu Komitetu, zawarty w A oraz imiennych kart oceny merytorycznej poszczególnych członków Komitetu dla określonych wniosków. Wnioskodawca zwrócił się o przesłanie drogą elektroniczną na adres Stowarzyszenia kopii żądanych dokumentów.

W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że wnioskowane informacje są informacją publiczną, albowiem stowarzyszenie B jest stowarzyszeniem wybranym przez Ministerstwo Rolnictwa do dokonania wstępnej oceny wniosków o dofinansowanie pod względem zgodności z lokalnymi kryteriami wyboru zawartymi w LSROR. Ponadto stowarzyszenie jako jednostka organizacyjna dysponująca środkami publicznymi (krajowymi i UE) w zakresie realizacji celów stowarzyszenia stanowi podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ponadto wnioskodawca stwierdził, że karty oceny merytorycznej stanowią informację publiczną.

W odpowiedzi w piśmie z dnia 18 marca 2013 roku organ stwierdził, że nie jest możliwe przesłanie drogą pocztową kserokopii dokumentów z posiedzenia komitetu, gdyż dokumentacja może zostać udostępniona jedynie w biurze, z wyjątkiem tych mogących naruszyć prawa wnioskodawców, a więc możliwe jest jedynie udostępnienie protokołów z posiedzeń komitetu.

Następnie w dniu 2 kwietnia 2013r. wnioskodawca sprecyzował swój wniosek z dnia 12 marca 2013r. wskazując, że przez użyte we wniosku pojęcie zbiorcze karty oceny merytorycznej należy rozumieć zestawienie, o którym mowa w par. 35 ust. 3 Regulaminu Komitetu A, a którego treść brzmi: Zestawienie średniej ocen wszystkich poszczególnych kryteriów (tabelaryczne zestawienie głosów). Wzór takiego zestawienia ocen stanowi załącznik nr 5 do Protokołu nr 2/2013 r. z posiedzenia Komitetu. Dalej wskazano, że przez użyte we wniosku pojęcie imienne karty oceny merytorycznej poszczególnych członków komitetu należy rozumieć karty jakie członkowie komitetu wypełniali dokonując merytorycznej oceny operacji, a w szczególności karty, których wzór stanowi załącznik nr 6 do Regulaminu Komitetu A, a których literalny tytuł brzmi: Karta Oceny Zgodności Operacji z kryteriami lokalnymi Lokalnej Grupy A do działania: Wzmocnienie konkurencyjności i utrzymanie atrakcyjności obszarów zależnych od rybactwa. Podkreślono, że wniosek z dnia 12 marca 2013 r. dotyczył udzielenia informacji publicznej w trybie ustaw z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, a nie w trybie wewnętrznych postanowień Regulaminu Komitetu A, wobec czego odpowiedź odmawiająca przesłania wnioskowanych dokumentów jedynie na podstawie Regulaminu Komitetu A jest niezrozumiała i niezgodna z rzeczoną ustawą.

W odpowiedzi Dyrektor Lokalnej Grupy (LG) A podniósł, że nie jest możliwe przesłanie drogą pocztową kserokopii dokumentów z posiedzenia komitetu, że jest ona dostępna w biurze LG, z wyjątkiem mogącej naruszyć prawa wnioskodawców, a ponadto informacja ta udostępniana jest zainteresowanym rozumianym jako "beneficjent-autor" konkretnego własnego wniosku. W piśmie tym stwierdzono, że udostępniane są jedynie protokóły z posiedzeń oraz własne wnioski, natomiast brak jest podstaw do udostępniania informacji na temat innych wniosków i ich oceny.

Następnie pismem z dnia 21 kwietnia 2013r. Stowarzyszenie A wywiodło skargę na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej przez Stowarzyszenie B. Skarżący wniósł o zobowiązanie LG do udzielenia żądanych informacji publicznych w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi. Strona skarżąca wskazała, że Dyrektor LG przyznaje, że posiadane informacje podlegają udostępnieniu, ale na własnych zasadach. Tymczasem regulamin LG nie może być sprzeczny z ustawą o dostępie do informacji publicznej i jej ograniczać, co wynika wprost z Konstytucji RP, która przewiduje, że takie ograniczenia mogą wynikać jedynie z ustawy, tak więc żądane informacje powinny być co do zasady udostępnione, a w przypadku odmowy powinna być wydana decyzja o odmowie dostępu do informacji. Do dnia złożenia skargi zaś LG nie udostępnił żądanej informacji, ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, czym naruszył 14 dniowy termin zapisany art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący stwierdził powołując się na wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 sierpnia 2012r., II SAB/Lu 72/12, że o bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można zatem mówić w sytuacji, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot nie podejmuje w terminie wskazanym w art. 13 ustawy (przy uwzględnieniu wymienionych wyżej wyjątków) odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno - technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podniósł przy tym, że w jego ocenie żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z tym w sprawie nie ma zastosowania ta ustawa, a zatem nie można mówić o bezczynności w zakresie udostępniania tych informacji lub wydania decyzji o odmowie ich udostępnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podnieść należy, iż stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta obejmuje jednak tylko orzekanie w sprawie skarg na akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270, ze zm. zwanej dalej: ustawą ppsa), jak również na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a art. 3 § 2 ustawy, gdy organ

w ustalonym w przepisach prawa terminie nie wydał decyzji administracyjnej lub postanowienia, bądź innego aktu albo nie podjął innej czynności z zakresu administracji publicznej.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Stowarzyszenia Lokalna Grupa B (dalej Stowarzyszenie B, lub Lokalna Grupa B) w sprawie udzielenia informacji publicznej. Skarżący wniósł o zobowiązanie Stowarzyszenia do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi.

Przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie z art. 14 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Ponadto trzeba mieć na uwadze, że zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.

W sytuacji gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą (por. wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z 20 czerwca 2002r., II SA/Lu 507/02). Podobnie, jeżeli organ nie posiada informacji publicznej winien zawiadomić o tym pisemnie wnioskodawcę.

Podnieść należy, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.

Rozważając podmiotowy aspekt niniejszej sprawy należy wskazać zwłaszcza na treść art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W myśl tego przepisu, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Użyte w treści powyższego przepisu sformułowanie "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od "zadań władzy publicznej", bowiem pomija element podmiotowy, co w konsekwencji sprowadza się do interpretacji o wykonywaniu zadań publicznych przez różne podmioty, nie będące jednakże organami władzy. Tak rozumiane "zadania publiczne" w sumie cechują się powszechnością i użytecznością dla ogółu, co sprzyja osiąganiu celów zarówno konstytucyjnych, jak i ustawowych.

W ocenie Sądu Stowarzyszenie Lokalna Grupa B mieści się w zakresie podmiotów obowiązanych do udzielania informacji publicznych. Jest to podmiot, który powstaje i działa na mocy ustawy, wykonuje zadania publiczne i ma pośredni wpływ na dysponowanie środkami publicznymi ponieważ ustanawia tzw. ranking ocenianych operacji. Ma więc do tego podmiotu zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej.

Sporną kwestią jest natomiast zakres przedmiotowy żądanych przez wnioskodawcę informacji. Skarżące Stowarzyszenie A zwróciło się bowiem z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci zbiorczych kart oceny merytorycznej,

o których mówi § 35 pkt 3 Regulaminu Komitetu, zawartych w LSROR LGD MM oraz imiennych kart oceny merytorycznej poszczególnych członków Komitetu dla określonych wniosków.

Poza sporem pozostaje, że skarżące Stowarzyszenie A ubiega się o dofinansowanie jego operacji w ramach środka "wzmocnienie konkurencyjności i utrzymanie atrakcyjności obszarów zależnych od rybactwa" przewidzianego w § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 października 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 4 – Zrównoważony rozwój obszarów zależnych od rybactwa, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (Dz.U. nr 177, poz.1371), dalej jako "rozporządzenie". Wniosek Stowarzyszenia A nie został wybrany do dofinansowania w ramach tego środka, a żądane informacje dotyczą tych wniosków które znalazły się na liście rankingowej operacji wybranych do dofinansowania.

Rozpoznając skargę wniesioną w niniejszej sprawie należy więc odpowiedzieć na pytanie, które przepisy będą regulowały dostęp do żądanych w niniejszej sprawie informacji. Czy będą to przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, czy też przepisy ustawy z dnia 3 kwietnia 2009r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. nr 72, poz. 619 ze zm.; dalej: ustawa o wspieraniu zrównoważonego rozwoju) i przepisy aktów podstawowych wydanych na podstawie ustawy z dnia 3 kwietnia 2009r. Zagadnienie to w niniejszej sprawie jest o tyle istotne, że art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi, że przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi.

W tym miejscu warto wskazać, że ustawodawca w art. 3 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju wskazał, że programy operacyjne określone tą ustawą zawierają osie priorytetowe, w tym m.in. oś priorytetowa 4 - Zrównoważony rozwój obszarów zależnych od rybactwa, która obejmuje m.in.: a) rozwój obszarów zależnych od rybactwa, w ramach którego mogą być realizowane operacje w zakresie określonym w art. 44 ust. 1 lit. a-g, i oraz j rozporządzenia nr 1198/2006 (art. 3 pkt 4 lit. a ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju). W art. 5 ust. 1 pkt 2 tejże ustawy wskazano, że zadania instytucji zarządzającej w zakresie wdrażania środków objętych programem operacyjnym, w tym związane z przyznawaniem pomocy, wykonuje instytucja pośrednicząca, którą dla osi priorytetowej, o której mowa w art. 3 pkt 4, jest samorząd województwa. Art. 9 pkt 4 lit. b ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju stanowi, że w ramach programu operacyjnego pomoc jest przyznawana na podstawie umowy o dofinansowanie - w przypadku środków, o których mowa m.in. w art. 3 pkt 2-5. Art. 10 ust. 2 pkt 1 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju stanowi natomiast, że wniosek o dofinansowanie składa się do instytucji pośredniczącej, wyznaczonej dla danej osi priorytetowej zgodnie z art. 5 ust. 1, przy czym w przypadku środka, o którym mowa w art. 3 pkt 4 lit. a, wniosek o dofinansowanie składa się za pośrednictwem lokalnej grupy rybackiej.

W art. 16 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju ustawodawca przewidział utworzenie lokalnych grup rybackich, jaką w sprawie niniejszej jest Stowarzyszenie Lokalna Grupa B. W art. 16 ustawy przewidziano mianowicie, że lokalną strategię rozwoju obszarów rybackich opracowuje stowarzyszenie, w rozumieniu ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855, z 2003 r. Nr 96, poz. 874, z 2004 r. Nr 102, poz. 1055 oraz z 2007 r. Nr 112, poz. 766), z tym że:

1) członkiem zwyczajnym stowarzyszenia mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, w tym jednostki samorządu terytorialnego, z wyłączeniem samorządu województwa;

2) nadzór nad stowarzyszeniem sprawuje marszałek województwa;

3) stowarzyszenie może prowadzić działalność gospodarczą służącą realizacji lokalnej strategii rozwoju obszarów rybackich i w zakresie określonym w jego statucie;

4) stowarzyszenie, oprócz walnego zebrania członków albo zebrania delegatów, zarządu i organu kontroli wewnętrznej, jest obowiązane posiadać komitet, do którego wyłącznej właściwości należy wybór operacji, które mają być realizowane w ramach opracowanej lokalnej strategii rozwoju obszarów rybackich;

5) komitet, o którym mowa w pkt 4, jest wybierany przez walne zebranie członków stowarzyszenia albo zebrania delegatów spośród członków tego stowarzyszenia. Co najmniej połowę członków komitetu stanowią podmioty, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. b i c rozporządzenia nr 1198/2006, lub ich przedstawiciele, i w art. 23 ust. 1 akapit 4 rozporządzenia nr 498/2007, z tym że członek komitetu nie może być równocześnie członkiem innego organu stowarzyszenia.

Art. 16 ust. 2 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju stanowi, że instytucja zarządzająca wybiera stowarzyszenie, o którym mowa w ust. 1, do realizacji opracowanej przez nie lokalnej strategii rozwoju obszarów rybackich, w drodze zaproszenia do składania wniosków, biorąc pod uwagę w szczególności:

1) strukturę stowarzyszenia i liczbę jego członków;

2) obszar objęty lokalną strategią rozwoju obszarów rybackich;

3) założenia, cele oraz spójność opracowanej lokalnej strategii rozwoju obszarów rybackich.

Stowarzyszenie wybrane zgodnie z ust. 2 uznaje się za lokalną grupę rybacką, o której mowa w art. 45 ust. 1 rozporządzenia nr 1198/2006 (art. 16 ust. 3 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju).

Dalej wskazać należy, że instytucja zarządzająca, niezwłocznie po dokonaniu wyboru, o którym mowa w art. 16 ust. 2, zawiera z lokalną grupą rybacką umowę dotyczącą warunków i sposobu realizacji lokalnej strategii rozwoju obszarów rybackich, w której określa się także maksymalną wysokość środków finansowych na wdrażanie lokalnej strategii rozwoju obszarów rybackich (art. 17 ust. 1 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju).

Przyjąć trzeba, że rola LGD została sprowadzona przede wszystkim do zorganizowania pod względem instytucjonalnym i technicznym naboru wniosków o dofinansowanie oraz do przeprowadzenia wstępnej oceny wniosków pod względem wymienionych w § 25 rozporządzenia, kryteriów, odnoszących się zasadniczo do zgodności operacji z opracowaną przez tę Grupę lokalną strategią rozwoju obszarów rybackich "LSROR". Podkreślenia wymaga zwłaszcza, że zgodnie z § 27 ust. 1 rozporządzenia LGD przekazuje organowi samorządu województwa listy wybranych i nie wybranych operacji wraz z uchwałami komitetu LGD i wszystkimi złożonymi wnioskami o dofinansowanie, niezależnie od tego, czy zostały one przez LGD wybrane, czy też nie. W tym kontekście działanie LGD sprowadza się głównie do pośredniczenia w przekazaniu instytucji pośredniczącej wniosków o dofinansowanie, ale i nie tylko, jeśli wziąć pod uwagę dokonywany przez nią wybór operacji i umieszczenie ich na liście w określonej kolejności, decydującej o pierwszeństwie przyznania środków finansowych. Nie oznacza to jednak, że ocena przeprowadzona przez LGD jest oceną wiążącą, bowiem organ samorządu województwa, który pełni funkcję instytucji pośredniczącej, jest obowiązany do samodzielnej oceny złożonych wniosków. Po przekazaniu wniosków o dofinansowanie przez LGD, właściwy organ samorządu województwa dokonuje ponownej oceny tych wniosków. O ile jednak LGD weryfikuje zasadność wniosków o dofinansowanie pod kątem jedynie lokalnych uwarunkowań i wskazanego w LSROR kierunku, w jakim powinien rozwijać się obszar objęty lokalną strategią, to organ samorządu województwa jest zobowiązany do kompleksowej oceny tych wniosków, w tym również pod względem zgodności z obowiązującym prawem przebiegu procedury konkursowej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 8 listopada 2012 r. syng. akt I SAB/Ol 4/12).

Zgodnie z przywołanymi przepisami ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju lokalna grupa rybacka działa na podstawie, tejże ustawy i aktów wykonawczych wydanych na jej podstawie, przy czym nabór wniosków do dofinansowania odbywa się również w oparciu o dokument jakim jest lokalna strategia rozwoju obszarów rybackich.

Dlatego też w sprawie niniejszej Lokalna Grupa B powołała się na Lokalną Strategię Rozwoju Obszarów Rybackich LGD "[...]", w tym na załącznik nr 2 do tej strategii: Regulamin Komitetu LGD "[...]", który reguluje procedurę oceny wniosków oraz kwestie związane z dostępem do materiałów składanych przez podmioty ubiegające się o dofinansowanie oraz dostęp do dokumentacji wytworzonej przez LGD "[...]", w trakcie procedury związanej z oceną wniosków i tworzeniem list konkursowych. W Regulaminie Komitetu wskazano m.in, że dokumentacja z posiedzeń komitetu jest jawna z zastrzeżeniem ust. 5 i zostanie udostępniona w biurze w obecności pracownika biura (§ 18 ust. 4 Regulaminu Komitetu). W § 35 Regulaminu określono, że w trakcie posiedzenia komitetu sporządza się protokół, określono również co w protokole winno się znajdować oraz co stanowi załącznik do protokołu. Ponadto w § 37 ust. 9 Regulaminu Komitetu określono, że protokoły i dokumentacja z posiedzeń Komitetu gromadzone i przechowywane są w Burze LGD. Dokumentacja ma charakter jawny i podawany jest do publicznej wiadomości poprzez zamieszczenie na stronie internetowej LGD B udostępniana do wglądu wszystkim zainteresowanym.

Idąc tym tropem trzeba również przyjąć, że jeżeli informacja w stosunku do której dany podmiot wystąpił z żądaniem jej udostępnienia dotyczy sprawy indywidualnej tego podmiotu prowadzonej przez organ w określonej odrębnej procedurze, to we właściwej dla tej sprawy procedurze podlegają one kontroli, ocenie i weryfikacji. Przypomnieć należy, iż stosownie do treści art. 1 ust. 2 cyt. ustawy o dostępie do informacji publicznej przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi.

W przedmiotowej sprawie przepisami, które mają w tym zakresie zastosowanie do wnioskodawcy w tej sprawie są przepisy oparte na ustawie z dnia 3 kwietnia 2009r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju. Dokumentem zaś na podstawie którego procesuje Stowarzyszenie LG B jest Lokalna Strategia Rozwoju Obszarów Rybackich, w tym załącznik nr 2 w postaci Regulaminu Komitetu Lokalnej Grupy B.

Dalej należy zauważyć, że ustawa o wspieraniu zrównoważonego rozwoju przewiduje ochronę prawną dla wnioskodawców starających się o dofinansowanie z przedmiotowego programu. Stosownie bowiem do art. 14 ust. 4 rzeczonej ustawy w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy lub został wyczerpany limit środków, o którym mowa w art. 8 ust. 2 lub 3 - wnioskodawcę informuje się, w formie pisemnej, o odmowie przyznania pomocy, podając przyczyny tej odmowy. Zgodnie zaś z art. 14 ust. 5 ustawy w przypadku odmowy przyznania pomocy, o której mowa w ust. 4, wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W niniejszym postępowaniu związanym z uzyskaniem dostępu do informacji publicznej sąd nie jest też władny oceniać czy przepisy przywołanego już Regulaminu Komitetu Lokalnej Grupy B, naruszają prawo. Skoro bowiem w tym odrębnym postępowaniu, akty, czynności Instytucji Pośredniczącej podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego, to w tym trybie sąd administracyjny jest władny oceniać, czy odmowa udostępnienia stronie dostępu do określonych materiałów sprawy była zgodna z przepisami oraz czy i jaki wpływ miało to na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2011r., I OSK 610/11).

W tym miejscu wskazać także należy na stanowisko prezentowane w piśmiennictwie, zgodnie z którym, zarówno proces podziału środków publicznych, jak i ich wydatkowania bezsprzecznie powinien, w rozsądnych granicach, pozostawać pod kontrolą społeczną. Dlatego można uznać, że wnioski i załączone do nich dokumenty, co do których postępowanie zostało zakończone przyznaniem pomocy finansowej po zawarciu umów o dofinansowanie w przypadku konkursu zamkniętego i zakończenia danej tury konkursu w przypadku konkursu otwartego, zawierają informację publiczną, dotyczą bowiem "sprawy publicznej", jaką jest gospodarowanie mieniem publicznym i udzielanie pomocy indywidualnym podmiotom przez dysponowanie tym mieniem. Nie ma przy tym żadnego powodu, aby uznawać, że informację publiczną zawierają również te dokumenty, które nie zostały ocenione pozytywnie. Wniosek o dofinansowanie i załączone do niego dokumenty w przypadku odmowy dofinansowania są wyłącznie dokumentami prywatnymi i zanika ich związek ze "sprawą publiczną", jaką jest podział środków publicznych między indywidualne podmioty. Przy liczbie osób starających się o pomoc finansową i liczbie składanych przez nie dokumentów kontrola społeczna byłaby i tak iluzoryczna, mogłaby ponadto służyć nadużywaniu prawa do informacji publicznej przez tworzenie banku pomysłów biznesowych pochodzących od osób starających się o przyznanie pomocy finansowej (Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Wydanie 2, str. 21).

Na gruncie niniejszej sprawy strona skarżąca wystąpiła z wnioskiem o informację publiczną właśnie na etapie rozpoznawania, oceniania wniosków i tworzenia tzw. listy rankingowej przez Stowarzyszenie B. Ta część postępowania konkursowego z przytoczonych już wyżej względów wyłączona jest spod domeny ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sposób dostępu do akt takiego postępowania odbywa się na zasadach określonych na podstawie przepisów szczególnych, które na tym etapie stanowią niejako lex specialis w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej.

A zatem skoro w okolicznościach tej sprawy żądane przez stronę skarżącą informacje nie podlegały udostępnieniu jej w trybie przepisów cyt. ustawy o dostępie do informacji publicznej, lecz w trybie opartym na przepisach ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju brak jest podstaw do przyjęcia, że Stowarzyszenie Lokalna Grupa B pozostaje w bezczynności w udzieleniu informacji publicznej na zasadach i w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Na marginesie wskazać należy, że zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju do postępowania w sprawach przyznawania pomocy na podstawie umowy o dofinansowanie nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępnienia akt, a także skarg i wniosków, co dodatkowo przemawia za wyłączeniem stosowanie w niniejszej sprawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Niemniej jednak w ocenie Sądu przepis ten reguluje postępowanie w zakresie dostępu do akt sprawy dopiero od momentu przekazania materiałów postępowania konkursowego do instytucji pośredniczącej jaką jest samorząd województwa. Organy samorządy województwa są bowiem organami w rozumieniu art. 1 pkt 1 Kpa, natomiast nie sposób za organy w rozumieniu Kpa uznać organy statutowe LG. Ponadto Komitet LG, w trakcie oceny wniosków działa na podstawie Lokalnej Strategii Rozwoju Obszarów Rybackich, która jest dokumentem wymaganym przez ustawę o wspieraniu zrównoważonego rozwoju.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.