Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 168/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 378 ust. 2, art. 378 ust. 2a
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity
article: art. 17 ust. 1,  art. 17 ust. 2,  art. 17 ust. 3, art. 19 ust. 2 pkt 1, art. 19 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 185 poz 1243
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 26 kwietnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2012 roku sprawy ze skargi A. G. na zarządzenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wystąpienia do właściwego organu z wnioskiem o uzyskanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów oddala skargę.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Ł. w dniu [...] wydał w stosunku do A. G.P.H.U. "A" zarządzenie pokontrolne, w którym zarządził wystąpienie do właściwego organu z wnioskiem o uzyskanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów z rozmontowywania pojazdów samochodowych przed ich wysyłką za granicę w terminie do dnia 31 grudnia 2011r., zalecił też, aby w ewidencji odpadów prawidłowo kwalifikować odpady metali żelaznych z remontu pojazdów samochodowych oraz z ich rozmontowywania przed wysyłką za granicę od dnia otrzymania zarządzenia do stałego przestrzegania, realizować obowiązek wynikający z pozwolenia na wytwarzanie odpadów (z remontu pojazdów) w zakresie przesyłania Staroście [...] uwierzytelnionej kopii zbiorczego zestawienia danych o odpadach wytwarzanych (dopóki decyzja ta znajduje się w obiegu prawnym) w terminie do dnia 31 marca roku następnego za poprzedni rok kalendarzowy, terminowo przedkładać Marszałkowi Województwa [...] i Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w [...] półroczne wykazy korzystania ze środowiska z zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza od dnia otrzymania zarządzenia do stałego przestrzegania oraz wyznaczył termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń na dzień 31 grudnia 2011r.

Organ I instancji ustalił, że przed wysyłką pojazdów samochodowych za granicę są one rozmontowywane na terenie kontrolowanej jednostki, w wyniku czego powstają odpady niebezpieczne w ilości powyżej 1 tony rocznie. Fakty te ustalono na podstawie kontroli przeprowadzonych w dniach 30 sierpnia, 5, 6, 19 i 27 września 2011r. Przedstawiona ewidencja odpadów wskazuje, że w 2010r. powstało 4,82 Mg odpadów niebezpiecznych z rodzaju: oleje silnikowe i smarowe 132008*, zużyte akumulatory 160601*, płyny zapobiegające zamarzaniu 160114*, a w 2011r. (w okresie od stycznia do sierpnia) 3,4 Mg, w tym dodatkowo odpad z rodzaju sorbenty, materiały filtracyjne, tkaniny do wycierania 150202*. Kontrola wykazała, że głównym przedmiotem działalności A. G. jest kupno i sprzedaż używanych samochodów. W okresie grudzień 2010 – sierpień 2011 kupiła ona 314 samochodów i naczep. Wszystkie zakupione samochody przed wysyłką za granicę są rozmontowywane w celu zmniejszenia powierzchni transportowej i kosztów transportu. Wytwarzanie odpadów z rozmontowywania pojazdów wymaga uzyskania decyzji Marszałka Województwa [...]. Miejsca demontażu pojazdów zostały zaliczone do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w § 2 ust. 1 pkt 43 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz. 1397).

Organ ustalił też, że wszystkie wytwarzane odpady metali żelaznych kwalifikowane są pod kodem 170406 (odpady z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej), w sytuacji kiedy w 2010r. nie wykonywano żadnych poważnych prac remontowo – budowlanych, z których mogłyby powstać znaczne ilości metali. W związku z powyższym istotna część odpadów metali żelaznych powinna być kwalifikowana pod kodem 160405 – odpady z demontażu, przeglądu i konserwacji pojazdów. Potwierdzona za zgodność z oryginałem kopia zbiorczego zestawienia danych o odpadach wytwarzanych za 2010r. nie została przesłana w terminie do dnia 31 marca 2011r. Staroście [...]. Obowiązek ten został nałożony przez Starostę [...] w decyzji z dnia [...] o pozwoleniu na wytwarzanie odpadów z remontu pojazdów.

Kontrolowana jednostka nieterminowo przesłała Marszałkowi Województwa [...] i Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w Ł. wykaz o korzystaniu ze środowiska w zakresie wprowadzania zanieczyszczeń do powietrza za II półrocze 2010r. Wykaz nadano w dniu 9 lutego 2011r. zamiast do dnia 31 stycznia 2011r. Wyliczone kwoty opłat ekologicznych nie przekraczały 400 zł za półrocze, nie podlegały obowiązkowi wniesienia na rachunek Marszałka Województwa [...].

W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa A. G. wniosła o uchylenie pkt 1 zarządzenia pokontrolnego. Zarządzeniu temu zarzuciła brak podstawy prawnej, która stanowiłaby o konieczności uzyskania pozwolenia na wytwarzanie odpadów z rozmontowywanych pojazdów przed ich wysyłką za granicę w terminie do 31 grudnia 2011r., błędną wykładnię art. 17 ust. 2 ustawy o odpadach i niezastosowanie art. 17 ust. 3 tej ustawy, a także niewykonalność zarządzenia w tym zakresie.

W uzasadnieniu A. G. podniosła, że nie dokonuje demontażu pojazdów. Demontaż dotyczy bowiem pojazdów wycofanych z eksploatacji (zużytych), podczas gdy prowadzona działalność dotyczy pojazdów sprawnych, które nigdy nie były wycofane z eksploatacji, zarejestrowanych i posiadających wartość handlową. Wszelkie argumenty przemawiające przeciwko kwalifikacji miejsca (działalności) jako demontażu pojazdów zostały szeroko przedstawione w uszczegółowionych umotywowanych zastrzeżeniach do protokołu kontroli (pismo z dnia 11 października 2011r.). Z treści art. 17 ust. 3 ustawy o odpadach i art. 3 pkt 6 ustawy Prawo ochrony środowiska wynika, że skarżąca nie potrzebuje żadnego odrębnego pozwolenia na wytwarzanie odpadów niż to, które już posiada (decyzja Starosty [...] z [...]). Argumentem zasadniczym są tu dwie zasady, które wynikają z treści cytowanych przepisów. Po pierwsze zasada - tylko jedno pozwolenie dla jednej instalacji. Po drugie zasada nakazująca objęcie jedną decyzją wszystkich odpadów wytwarzanych w danym miejscu (instalacji). Nie jest tak, że dane urządzenie raz jest instalacją "x" a za chwilę staje się instalacją "y". Na pewno nie nastąpiła w tym przypadku żadna "istotna zmiana instalacji" w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy (tj. taka zmiana sposobu funkcjonowania instalacji lub jej rozbudowa, która może powodować znaczące zwiększenie negatywnego oddziaływania na środowisko – co oznacza po pierwsze trwałą zmianę, a po drugie wymaga znaczącego zwiększenia szkodliwości oddziaływania na środowisko). Miejsce, w którym następuje naprawa pojazdów i miejsce gdzie dokonuje się rozmontowywania pojazdów, to jest jedno i to samo miejsce oraz ta sama instalacja. Skarżąca nie posiada dwóch różnych instalacji w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy prawo ochrony środowiska. Pozwolenie posiadane przez skarżącą z mocy art. 17 ust. 3 ustawy obejmuje wszystkie odpady tam wytwarzane. Głównym kryterium interpretacyjnym jest bowiem powiązanie pozwolenia z daną instalacją (miejscem). Takie, a nie inne nazwanie tego pozwolenia od strony czynnościowej nie ma tu istotnego znaczenia, tym bardziej, że naprawa (remont) pojazdów niekiedy polega na tych samych czynnościach technicznych, co rozmontowywanie. Potencjalna szkodliwość naprawy i rozmontowania jest taka sama. Brak jest adekwatnych punktów w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. dotyczących i jednego i drugiego, a zatem nie ma mowy o zwiększeniu negatywnego oddziaływania na środowisko nawet gdyby było tak, że rozmontowywanie trwale zastąpiło naprawianie. Skarżąca wyjaśnia, że od 2009r. dokonuje napraw pojazdów sensu stricte stosunkowo rzadko (ale odbywa się to w tym samym miejscu co rozmontowywanie i dodatkowo – przy użyciu tych samych środków technicznych). O wszystkich istotnych okolicznościach faktycznych informowała organ, który wydał decyzję o pozwoleniu na wytwarzanie odpadów. Uzyskanie odrębnego pozwolenia niczemu nie służy, nie spełnia żadnego celu ustawy o odpadach, jest pozbawione sensu, tym bardziej, że organ w zarządzeniu wskazał błędnie organ właściwy. Brak jest zatem jakiejkolwiek podstawy prawnej w prawie powszechnie obowiązującym, z której wynikałby obowiązek uzyskania przez skarżącą jakiegokolwiek pozwolenia na wytwarzanie odpadów. Nie jest dopuszczalne, aby zarządzenie pokontrolne nakładało na kogoś niewykonalny obowiązek, gdyż tak, czy inaczej, nie można legalnie obligować kontrolowanego podmiotu do składania bezzasadnego wniosku o wydanie decyzji niezgodnej z prawem. Zastosowanie się do pkt 1 zarządzenia doprowadziłoby w konsekwencji albo do wydania prawidłowej decyzji odmownej albo przy popełnieniu błędów prawnych lub nieznajomości całego stanu faktycznego przez Marszałka do powstania stanu sprzecznego z prawem. Gdyby bowiem skarżąca wystąpiła o takie pozwolenie i hipotetycznie je nawet uzyskała, to pozwolenie takie byłoby wprost sprzeczne z art. 17 ust. 2 i 3 ustawy o odpadach. W obrocie prawnych funkcjonowałyby wówczas dwa pozwolenia na wytwarzanie odpadów dotyczącego tego samego miejsca (instalacji), co jest niedopuszczalne. Nadto termin wykonania pkt 1 zarządzenia jest nierealny i nieadekwatny do okoliczności. Nie ma możliwości dochowania tego terminu przed dokonaniem niezbędnej analizy prawnej i faktycznej, a przede wszystkim przed prawomocnym zakończeniem postępowania w sprawie zaskarżonego zarządzenia.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Ł. stwierdził, iż nie znajduje podstaw do uchylenia zarządzenia nr 1 zobowiązującego do wystąpienia do właściwego organu z wnioskiem o uzyskanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów z rozmontowywania pojazdów samochodowych przed ich wysyłką za granicę. Przeprowadzona kontrola wykazała, że ze względu na fakt prowadzenia w szerokim zakresie przez stronę działalności w zakresie kupna – sprzedaży samochodów (głównie ciężarowych), które przed wysyłką za granicę są rozmontowywane na terenie kontrolowanej jednostki, instalacja warsztatu naprawy maszyn i pojazdów powinna być odmiennie kwalifikowana a organem ochrony środowiska, właściwym do wydania decyzji administracyjnej w zakresie wytwarzania odpadów, powinien być Marszałek Województwa [...]. Wskazał także na możliwość przedłużenia określonego w zarządzeniu terminu jego wykonania na umotywowany wniosek. Zauważył również, iż po wydaniu przez Marszałka Województwa [...] decyzji w zakresie wytwarzania odpadów decyzja Starosty [...] powinna być, na wniosek strony, wycofana z obiegu prawnego.

W skardze na zarządzenie pokontrolne A. G. wniosła o uchylenie jego pkt 1 i zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu zarządzeniu zarzuciła brak podstawy prawnej, która stanowiłaby o konieczności uzyskania takiego pozwolenia, o którym mowa w jego treści i błędną przy tym wykładnię wskazanego jako podstawę art. 17 ust. 2 ustawy o odpadach oraz niezastosowanie art. 17 ust. 3 tej ustawy, a także to, że zarządzenie jest w istocie niewykonalne.

W uzasadnieniu skarżąca podtrzymała dotychczasową argumentację.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Ł. wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu organ administracji podniósł, że w okresie grudzień 2010 – sierpień 2011r. firma kupiła 314 samochodów ciężarowych i 40 naczep. Wszystkie zakupione samochody, przed wysyłką za granicę do krajów arabskich, zostały rozmontowane w celu zmniejszenia powierzchni transportowej i kosztów transportu. Na podstawie przedstawionej ewidencji odpadów ustalono, że w wyniku działalności kontrolowanej jednostki powstają odpady niebezpieczne z rodzajów: oleje silnikowe i smarowe, zużyte akumulatory, płyny zapobiegające zamarzaniu i zużyte sorbenty oraz odpady inne niż niebezpieczne z rodzajów: zużyte opony, żelazo i stal, metale nieżelazne, szkło (szyby), tworzywa sztuczne. Odpady pochodziły z pojazdów samochodowych i powstawały w znacznej ilości. W 2010r. – 4,82 ton odpadów niebezpiecznych, 16 ton odpadów innych niż niebezpieczne 2011r. (od l do VIII) – 3,4 tony odpadów niebezpiecznych i 55,62 ton odpadów innych niż niebezpieczne. Rozmontowywanie, w znacznej skali, pojazdów na części i podzespoły, nie mieści się w pojęciu remontów pojazdów, jest ich demontażem (na czas transportu), przed ponownym montażem przez odbiorcę w krajach arabskich. Argumentami za tym, że działania te nie mogą być uznane za remonty pojazdów, ponieważ noszą znamiona demontażu są: ilość wytwarzanych odpadów (uszkodzonych elementów i zużytych płynów eksploatacyjnych, usuniętych z pojazdów), nie przedstawienie dokumentów zakupu części zamiennych do wymontowanych uszkodzonych elementów, co może świadczyć, że pojazdy nie są naprawiane przed wysyłką i ponownym montażem w kraju przeznaczenia, przypadki zatrzymania w 2009 i 2011r. przez służby celne w G. i Ł. 4 transportów wysyłanych za granicę przez P.H.U. "A" A. G., pod zarzutem przemieszczania odpadów, a nie samochodów ciężarowych w częściach i podzespołach. Występując do Starosty [...] z wnioskiem o uzyskanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów A. G. deklarowała, że źródłem powstawania odpadów będzie instalacja "do remontu pojazdów". W związku z powyższym Starosta [...] wydał decyzję z dnia [...] zawierającą, na str. 3 w punkcie 3A, stosowny zapis o rodzaju instalacji. Zapis ten nie został zmieniony w decyzji Starosty [...] z dnia [...] zmieniającej decyzję z dnia [...] pod względem znacznego zwiększenia ilości wytwarzanych odpadów, w tym odpadów niebezpiecznych. Kontrola wykazała, że ze względu na opisany wyżej fakt prowadzenia w szerokim zakresie działalności w zakresie kupna – sprzedaży samochodów (głównie ciężarowych), które przed wysyłką za granicę są rozmontowywane na podzespoły, na terenie kontrolowanej jednostki, instalacja warsztatu naprawy maszyn i pojazdów powinna być odmiennie kwalifikowana, jako miejsce demontażu pojazdów, a organem ochrony środowiska, właściwym do wydania decyzji administracyjnej w zakresie wytwarzania odpadów, powinien być Marszałek Województwa [...]. Z § 2 ust. 1 punktu 43 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wynika, że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się art. miejsca demontażu pojazdów inne niż wymienione w punkcie 42. Ustalenia kontroli, dokumenty urzędów celnych (w tym zdjęcia) oraz oświadczenia A. G., co do ilości zakupionych samochodów, ich rozmontowywaniu przed wysłaniem za granicę, stanowią dowody, że miejsce prowadzonych działań stanowi przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Oznacza to również, iż w ramach tego przedsięwzięcia prowadzone są działania inne niż te, których dotyczy decyzja Starosty [...] z dnia [...], zmieniona decyzją z dnia [...]. W tych warunkach zachodzi konieczność wystąpienia do Marszałka Województwa [...], jako organu właściwego, do wydania decyzji zawierającej pozwolenie na wytwarzanie odpadów na gruncie art. 17 ust. 2 ustawy o odpadach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływaną jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności.

Wydane przez organ zarządzenie pokontrolne podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego w trybie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jako akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zasadność pkt 1 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego. Skarżąca kwestionuje zdefiniowanie przez organ prowadzonej przez nią działalności jako demontażu pojazdów a w konsekwencji nałożony zarządzeniem pokontrolnym obowiązek wystąpienia do właściwego organu – Marszałka Województwa [...] o uzyskanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów.

Stanowisko organu orzekającego w sprawie jest trafne. Wprawdzie w samym zarządzeniu (pkt 1 ), nakładając obowiązek wystąpienia o udzielenie pozwolenia organ nie określił, o który organ chodzi. Takie nieprecyzyjne sformułowanie jest błędem, jednak został on naprawiony w uzasadnieniu zarządzenia, adresat rozstrzygnięcia nie ma też wątpliwości, o który organ chodzi, wada ta zatem nie rzutuje na wynik postępowania.

Niezasadny jest zarzut błędnego zakwalifikowania przez organ działalności związanej z wytwarzaniem odpadów niebezpiecznych jako demontażu pojazdów. Jak wynika z ustaleń faktycznych, działalność firmy skarżącej powoduje powstawanie odpadów niebezpiecznych w wielkości przekraczającej 1 tonę rocznie. Skarżąca nie negowała faktu, że odpady są wytwarzane podczas rozmontowywania samochodów. Rozmontowywanie jest tożsame z demontażem, polega na rozbieraniu maszyn, urządzeń na części lub zdejmowaniu z miejsc, w których były montowane. Rozkładanie aut na części mieści się zatem w pojęciu demontażu.

Takie zdefiniowanie działalności przedsiębiorstwa determinuje jej zakwalifikowanie w określonej kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Prowadzona przez skarżącą działalność stanowi przedsięwzięcie, o jakim mowa w § 2 ust. 1 pkt 43 rozporządzenia RM z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Z powołanego przepisu wprost wynika, że do takiej kategorii przedsięwzięć należą nie tylko wymienione w punkcie 42 stacje demontażu w rozumieniu ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202, z późn. zm.6)); ale wszelkie miejsca, w których dokonuje się czynności demontażu pojazdów. Chodzi nie tylko o demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji. Może to być demontaż pojazdów całkowicie sprawnych technicznie, chociażby dokonywany w celu późniejszej sprzedaży. W dniu 22 września 2011r. skarżąca złożyła oświadczenie, że samochody ciężarowe są rozmontowywane w celu zmniejszenia kosztów transportu z Polski do krajów arabskich. Już porównanie treści § 2 ust.1 punktów 42 i 43 prowadzi do wniosku, że zamiarem prawodawcy było włączenie do kategorii przedsięwzięć zawsze mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie tylko prowadzenia stacji demontażu, ale każdej działalności związanej z rozbieraniem, rozmontowywaniem rozkładaniem aut na mniejsze elementy. Działalność firmy skarżącej mieści się w tej kategorii. Nie budzi też wątpliwości, że tego typu działalność łączy się z wytwarzaniem odpadów, w tym niebezpiecznych, czego dowodem są stwierdzone wielkości odpadów powstających w wyniku działalności przedsięwzięcia skarżącej. Przy tym na potrzeby niniejszej sprawy (zasadności zrządzenia pokontrolnego) nie jest konieczne ustalanie, czy są to samochody sprawne, czy nadają się do ponownego montażu i użytku. Są to kwestie będące przedmiotem odrębnych postępowań.

Reasumując nie ma podstaw, by uznać, jak chce skarżąca, że rozmontowywanie w jej firmie pojazdu jest inną czynnością, niż wymieniona w § 2 ust. 1 pkt 43 rozporządzenia. Wbrew twierdzeniom skarżącej, jak wynika z treści tego przepisu w związku z przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska, prawidłowe zdefiniowanie działalności, a nie tylko określenie rodzajów odpadów ma istotne znaczenie. Trafne zakwalifikowanie przez organ działalności skarżącej jako przedsięwzięcia wymienionego w punkcie 43 powoływanego § 2 ust. 1 rozporządzenia RM przesądza bowiem właściwość rzeczową organu. Zgodnie z art. 19 ust.2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (t.j. Dz.U. 2010 nr 185 poz.1243 ze zm.) Wojewoda jest organem właściwym do zatwierdzania programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi dla przedsięwzięć, o których mowa w art. art. 378 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2008 nr25, poz.150 ze zm.)

Stosownie do art. 387 ust.2a tej ustawy Marszałek województwa jest właściwy w sprawach:

1) przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zakładów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, realizowanego na terenach innych niż wymienione w pkt 1.

Skarżąca nie dysponuje decyzją Marszałka Województwa [...] o pozwoleniu na wytwarzanie odpadów ani też decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tego rodzaju przedsięwzięcia. W aktach sprawy znajduje się tylko decyzja z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na cele warsztatu naprawy maszyn i pojazdów rolniczych, której to działalności skarżąca, jak sama podkreśla, prawie nie prowadzi. Z kolei decyzje Starosty [...] dotyczyły wyłącznie wytwarzania odpadów przez instalację do remontu pojazdów. Z art. 17 ust.1 ustawy o odpadach wynika generalny obowiązek uzyskania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, jeżeli wytwórca wytwarza odpady niebezpieczne w ilości powyżej 0,1 Mg rocznie. Zgodnie z art. 17 ust.2 tejże ustawy wytwórca odpadów jest obowiązany do uzyskania pozwolenia na wytwarzanie odpadów, które powstają w związku z eksploatacją instalacji, jeżeli wytwarza powyżej 1 Mg odpadów niebezpiecznych rocznie lub powyżej 5 tysięcy Mg odpadów innych niż niebezpieczne rocznie. Istotnie powoływany przez skarżącą art. 17 ust. 3 ustawy o odpadach stanowi, że w pozwoleniu tym uwzględnia się wszystkie odpady wytwarzane przez wytwórcę w danym miejscu. Przepis ten jednak nie reguluje kwestii właściwości rzeczowej organu, o niej rozstrzyga powołany wcześniej art. 19 ustawy o odpadach i powołane w nim przepisy. nie sposób odnieść się do powoływanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] zezwalającej na wytwarzanie odpadów zwłaszcza z uwagi na brak w istocie uzasadnienia tego rozstrzygnięcia, które dałoby się zweryfikować. Decyzja ta zatem nie podważa zasadności wniosku [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, zawartego w punkcie 1 zarządzenia pokontrolnego. Należy mieć na uwadze kategoryczne brzmienie art. 19 ustawy o odpadach.

Poza tym w zaskarżonym zarządzeniu zobowiązano skarżącą jedynie do wystąpienia do właściwego organu z wnioskiem o uzyskanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów z rozmontowywanych pojazdów. Rolą tego organu będzie przesądzenie zgłaszanych przez skarżącą wątpliwości i ostateczne rozstrzygnięcie wniosku, zarządzenie nie przesądza, czy skarżąca takie zezwolenie uzyska.

Z uwagi na powyższe, uznając, iż zaskarżone zarządzenie pokontrolne odpowiada prawu sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.

A.D.