Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 536/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2010-12-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Aresztu Śledczego
Treść wyniku: Ustanowiono radcę prawnego
Powołane przepisy: article: art. 245 par. 3, art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Agnieszka Bińczyk po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. D. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi E. D. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia "[...]" – sygn. akt "[...]" postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmujące ustanowienie radcy prawnego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 536/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę E. D. o wznowienie postępowania sądowego, zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia "[...]", sygn. akt "[...]".

We wniosku z dnia 3 listopada 2010 r., skarżący, ujawniając zamiar zaskarżenia przedmiotowego postanowienia, wniósł o przyznanie prawa pomocy. Do wniosku załączył oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania.

W odpowiedzi na wezwanie do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, skarżący przesłał wniosek z dnia 23 listopada 2010 r., w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu podniósł, iż nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania kasacyjnego bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżący, który przebywa obecnie w areszcie śledczym, wskazał, iż nie pracuje, gdyż przez cały czas pobytu w jednostkach penitencjarnych odmawiano mu podjęcia pracy. Skarżący wypełnił oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, wykazując w rubryce nr 6 żonę jako osobę pozostającą z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Wskazał, iż ani on ani żona nie posiadają żadnego majątku – nieruchomości, zasobów pieniężnych oraz przedmiotów wartościowych. Posiadają zadłużenie w czynszu (lokal mieszkalny komunalny) na kwotę ok. "[...]". W rubryce nr 10, skarżący wykazał dochód żony z tytułu zasiłku dla bezrobotnych, a w rubryce nr 11 wskazał ponoszone przez nią bieżące wydatki (czynsz, prąd, gaz i leki) w łącznej kwocie "[...]".

Na wstępie wskazać należy, iż skarżący nie ponosił kosztów sądowych w niniejszej sprawie, gdyż uznany został za osobę zwolnioną z obowiązku ich uiszczenia z mocy ustawy [art. 239 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa]. Ustawowe zwolnienie od kosztów sądowych rozciąga się na całe postępowanie sądowe. Tym samym w zakresie rozstrzygnięcia wniosku skarżącego pozostaje jedynie kwestia ustanowienia zawodowego pełnomocnika.

W świetle art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ppsa, ustanowienie radcy prawnego, czyli przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka uzasadniająca przyznanie skarżącemu prawa pomocy, obejmującego ustanowienie zawodowego pełnomocnika. Skarżący, który przebywa obecnie w areszcie śledczym, nie posiada bowiem żadnych środków materialnych umożliwiających mu poniesienie kosztów związanych z jego ustanowieniem. Pomocy w poniesieniu tych kosztów nie może udzielić skarżącemu również jego żona, która utrzymuje się wyłącznie z zasiłku dla bezrobotnych, niewystarczającym jak przyjąć można mając na uwadze zadłużenie czynszowe, na pokrycie wszystkich wymaganych wydatków. Za przeszkodę w rozpoznaniu wniosku skarżącego nie uznano jednocześnie rozbieżności co do wykazanej przez niego (w złożonych oświadczeniach) wysokości przedmiotowego zasiłku. Przyjęto bowiem, mając na uwadze brak stałego kontaktu skarżącego z żoną, że może on nie znać dokładnej jego wysokości. Niezależnie od rzeczywistej wysokości przedmiotowego zasiłku, przyjąć natomiast należy, że ze środków pochodzących z tego źródła nie jest możliwe poniesienie kosztów związanych z ustanowieniem zawodowego pełnomocnika, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla żony skarżącego.

W świetle powyższego, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 ppsa, orzeczono jak w sentencji.