Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 522/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2019-03-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 6j ust. 3b i 3c
journal: Dz.U. 2017 poz 1289
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2019 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2016 i 2017 rok 1. Uchyla zaskarżoną decyzję w całości. 2. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego A.K. kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

A. K. (zwany dalej: skarżącym, stroną) wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego ( zwanej dalej : SKO , organem odwoławczym) z dnia [...] sierpnia 2018r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Zarządu Związku Międzygminnego dnia [...] maja 2018r. Nr [...]

w przedmiocie określenia skarżącemu wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za lata 2016 - 2017.

W rozpoznawanej sprawie został przez organy ustalony następujący stan faktyczny.

Skarżący 16 maja 2016 r. złożył deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi deklarując tę nieruchomość jako zamieszkałą przez jedną osobę, a śmieci są gromadzone nieselektywnie. Następnie 26 sierpnia 2016 r. złożył tzw. deklarację zerową obowiązującą od września 2016 r. Zdaniem organu I instancji, strona winna w tym przypadku złożyć deklarację jak dla nieruchomości o charakterze letniskowym i tym samym uiścić opłatę ryczałtową.

Mając powyższe na uwadze, organ I instancji wszczął [...] stycznia 2018r., postępowanie w celu określenia, w drodze decyzji wysokości opłaty

za gospodarowanie odpadami komunalnymi za lata 2016 – 2017. Skarżący

w piśmie z dnia [...] marca 2018r., oświadczył, że z nieruchomości

o charakterze rekreacyjno - wypoczynkowej nie korzysta od września 2016 r., także

w roku 2017 nie korzystał z przedmiotowej posesji. W dniu [...] kwietnia 2018 r., został przeprowadzony z udziałem skarżącego, dowód z oględzin nieruchomości. Stwierdzono, że na zadbanej działce znajduje się drewniany domek letniskowy, użytkowany w sezonie letnim. Ponadto organ I instancji, stwierdził,

że przeprowadzony wywiad środowiskowy potwierdził, iż nieruchomość jest użytkowana w sezonie letnim i była również użytkowana w roku 2017. Organ

I instancji podniósł, że mając na uwadze trudności dowodowe w zakresie ustalenia, czy tego rodzaju nieruchomości są faktycznie ( i w jakim okresie) użytkowane,

czy też nie, zwrócił uwagę sam ustawodawca, wprowadzając zapisy dotyczące rocznych opłat ryczałtowych związanych wyłącznie z faktem, że dana nieruchomość jest wykorzystywana jedynie przez część roku na cele rekreacyjne. Zdaniem organu nawet sporadyczne wizyty w celach kontrolnych czy porządkowych na nieruchomości powodują powstawanie odpadów komunalnych.

Decyzją z dnia [...] maja 2018r., wydaną z upoważnienia Zarządu Związku Międzygminnego określono skarżącemu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości 290,00 zł za rok 2016 oraz w wysokości 390,00 zł za rok 2017 od domku letniskowego położonego w miejscowości. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przywołał treść art. 6o ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, wskazując, że w przypadku nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno - wypoczynkowe wykorzystywanych jedynie przez część roku, rada gminy uchwala ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno - wypoczynkowe. Zgodnie z obowiązującym prawem miejscowym, tj. uchwałą Zgromadzenia Związku z dnia 1 października 2012r. Nr V/18/2012 w sprawie postanowienia o odbieraniu odpadów komunalnych

od właścicieli nieruchomości położonych na terenie Związku Międzygminnego, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a na których powstają odpady komunalne i zgodnie z uchwałą Nr 111/21/2015 Zgromadzenia w/w Związku z dnia 16 marca 2015r. w sprawie ustalenia ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe lub inne nieruchomości wykorzystywane na cele rekreacyjno - wypoczynkowe, wykorzystywane jedynie przez część roku oraz w związku z uchwałami Rady Miejskiej: Nr XXI1/220/16 z dnia 29 września 2016r. oraz Nr XXVIII/321/13 z dnia 31 stycznia 2013 r. w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta i Gminy [...], jak również uchwałą Zgromadzenia Związku Międzygminnego z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Związku Międzygminnego - ustalona jest obligatoryjna zbiórka odpadów komunalnych od właścicieli domków letniskowych w zabudowie jednorodzinnej w sezonie letnim, tj. od 1 maja do 30 września każdego roku.

Na podstawie zmienionego przepisu art. 6q ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, zarząd związku gminnego z dniem [...] lutego 2015r. nabył uprawnienia organu podatkowego w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Skarżący od tej decyzji wniósł odwołanie w, którym zakwestionował

w szczególności fakt, że został obciążony opłatą za rok 2016 i 2017, skoro w roku 2017 prawie tam nie przebywał - jak stwierdził, był tam wówczas jeden raz w celach porządkowych i nie zgadza się ze stanowiskiem organu I instancji , że ,, sporadyczne wizyty w celach kontrolnych czy porządkowych na nieruchomości powodują powstawanie odpadów komunalnych". Odwołujący oświadczył dodatkowo ,iż trawę na jego posesji kosi odpłatnie inna osoba, która jednocześnie zabiera skoszoną trawę dla kur. Zakwestionował zastosowane w tej sprawie stawki opłat komunalnych , które winny być jego zdaniem, niższe, tj. takie, jak w przypadku segregowania śmieci oraz dopuszczenie jako dowodu w sprawie tzw. wywiadu środowiskowego, na który powołał się w decyzji organ I instancji.

SKO utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, podkreśliło, że w obowiązującej w roku 2016 uchwale Nr 111/21/2015 Zgromadzenia Związku Międzygminnego ( którego Gmina jest członkiem) z dnia 16.03.2015 r. w § 1 ustalono dla nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe oraz dla innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno

- wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od jednego domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno

- wypoczynkowe w okresie od 1 maja do 30 września w wysokości:

a) jeżeli odpady są zbierane i odbierane w sposób selektywny - 170,00 zł,

b) jeżeli odpady nie są zbierane i odbierane w sposób selektywny - 290,00 zł.

Następnie obowiązującą w roku 2017 uchwałą z dnia 30.08.2016 r. Nr VIII/45/2016 Zgromadzenie Związku Międzygminnego ustaliło dla nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe oraz dla innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno - wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od jednego domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno- - wypoczynkowe w okresie od 1 maja do 30 września w wysokości:

a) jeżeli odpady są zbierane i odbierane w sposób selektywny - 210,00 zł,

b) jeżeli odpady nie są zbierane i odbierane w sposób selektywny - 390,00 zł.

Dalej SKO podniosło, że organ I instancji prawidłowo uznał, iż złożone przez stronę deklaracje w tej sprawie , z których wynika ,iż przedmiotowa nieruchomość jest nieruchomością zamieszkałą , nie odpowiadają stanowi faktycznemu. W tym stanie rzeczy organ I instancji był w pełni uprawniony do wydania w tej sprawie decyzji określającej stronie wysokość opłaty tytułem gospodarowania odpadami komunalnymi dot. przedmiotowej nieruchomości oraz naliczyć stronie opłatę za lata 2016-2017 według ustalonych na tym obszarze zryczałtowanych stawek obowiązujących dla nieruchomości o charakterze letniskowym. Organ I instancji uprawniony był w tym przypadku również do zastosowania stawek przedmiotowej opłaty, obowiązujących w przypadku braku segregacji odpadów komunalnych, albowiem jest bezspornym, iż strona w tym okresie nie zadeklarowała selektywnego gromadzenia odpadów komunalnych, ani też nie dokonywała tego faktycznie.

Jak potwierdził odwołujący w toku postępowania, w roku 2016 korzystał

z przedmiotowej nieruchomości do września tego roku, natomiast w roku 2017

- jak twierdzi w odwołaniu - przebywał tam tylko raz i to w celach porządkowych. Nadto na nieruchomości w roku 2017 przebywała w celach porządkowych,

w zależności od potrzeb inna osoba przez niego wynajęta.

SKO podzieliło stanowisko organu I instancji, iż w tym przypadku nie ma znaczenia częstotliwość korzystania z nieruchomości rekreacyjnej przez jej właścicieli, czy też inne osoby, gdyż także sporadyczne wizyty w ciągu roku na tego rodzaju nieruchomości, powodują, że powstaje obowiązek naliczenia i uiszczenia przedmiotowej opłaty tytułem gospodarowania odpadami. Dalej podniosło,

że sam odwołujący przyznał przy tym, iż w sezonie letnim w roku 2016 korzystał

z przedmiotowej nieruchomości dość regularnie, natomiast w roku 2017 był tam

co najmniej jeden raz a inna osoba przebywała tam wielokrotnie, aby skosić

na nieruchomości trawę. Okoliczność, jakoby osoba ta zabierała skoszoną trawę

na własne cele, nie ma wpływu na powstanie obowiązku zadeklarowania oraz zapłaty przedmiotowej opłaty tytułem gospodarowania odpadami komunalnymi. Organ odwoławczy stwierdził, iż słusznie strona zakwestionowała, jako dowód w sprawie, tzw. wywiad środowiskowy, albowiem obowiązujące w zakresie postępowania dowodowego przepisy Ordynacji podatkowej, nie przewidują takiego środka dowodowego. Jednakże zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym oświadczenia i informacje pochodzące od strony postępowania, pozwalają na uznanie, iż strona w roku 2016 oraz 2017 wykorzystywała przedmiotową nieruchomość na cele rekreacyjne, w ślad za tym ciążył na niej obowiązek uiszczenia zryczałtowanej opłaty tytułem gospodarowania odpadami komunalnymi, naliczonej według stawek uchwalonych dla odpadów niesegregowanych .

Decyzja wydana przez SKO została zaskarżona do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W skardze sporządzonej osobiście przez skarżącego podniesiono, że żądając opłaty za 2016r., w wysokości 290 zł, nie uwzględniono, poniesionej przez skarżącego opłaty w wysokości 15 zł za miesiąc. Ponownie wskazał, że przepisy ordynacji podatkowej nie przewidują wywiady środowiskowego jako dowodu, pozostaje zatem jego oświadczenie oraz osoby u, której posiada domek. W przypadku 2017r. wskazał, że opłata wyniosła 390 zł, chociaż za 2018r., zapłacił 210 zł. Dalej skarżący podniósł kwestię dotyczącą składania deklaracji

na śmieci oraz sporadycznego przebywania na nieruchomości w celach kontrolnych oraz porządkowych, jego zdaniem nie powodujących koniczności ponoszenia opłaty z tytułu odpadów komunalnych. Do skargi załączono kserokopię oświadczenia właściciela posesji (która znajduje się w aktach administracyjnych ) stwierdzająca,

że skarżący w 2017r., nie korzystał z działki, którą dzierżawi.

Organ odwoławczy w udzielonej odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawarta w zaskarżonej decyzji.

Skarżący przed rozprawą złożył także pismo z dnia [...] lutego 2019r., w którym podtrzymał dotychczasowa argumentację oraz wniósł o przekazanie uiszczonych tytułem wpisu pieniędzy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, chociaż nie wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty były zasadne.

Na podstawie art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 – dalej: P.p.s.a.) Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie była decyzja SKO

z [...] sierpnia 2018 r., utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z [...] maja

2018r., Nr [...] w przedmiocie określenia skarżącemu wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za lata 2016r., i 2017r. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z punktu widzenia wskazanych kryteriów, Sąd stwierdził naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ

na wynik sprawy, co skutkuje koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji

z obrotu prawnego.

Istota sporu dotyczy zasadności określenia skarżącemu wysokości ryczałtowej opłaty rocznej za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomość – działkę rekreacyjno - wypoczynkową za lata 2016 i 2017.

Co do zasady, obowiązek ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami ma charakter obowiązku ustawowego, o czym stanowi art. 6h i art. 6j ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu w czystości i porządku w gminach ( Dz.U. 2016.250) zwanej dalej: u.c.p.g.). Wskutek nowelizacji ustawy z dnia 13 września 1996 r.

o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, dokonanej ustawą z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 87), w art. 6j dodano ust. 3b i 3c. Stosownie do art. 6j ust. 3b, w przypadku nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno

-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, rada gminy uchwala ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok

od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Natomiast z myśl ust. 3c tego artykułu, ryczałtowa stawka opłaty jest ustalana jako iloczyn średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach, o których mowa w ust. 3b, na obszarze gminy, wyrażonej

w liczbie pojemników oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2. Zatem, w przypadku nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku - na właścicielach takiej nieruchomości ciąży obowiązek poniesienia opłat

za gospodarowanie odpadami komunalnymi, według stawek ryczałtowych ustalonych przez radę gminy w uchwale, będącej aktem prawa miejscowego - bez względu na faktyczny okres przebywania na nieruchomości. Ryczałtowe stawki opłat ustalono

w cytowanych powyżej uchwałach. Podkreślić jednocześnie należy, że stosownie do art. 6q u.c.p.g. w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, a w przypadku przejęcia przez związek międzygminny zadań gminy, o których mowa w art. 3 ust. 2, w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi, w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które stanowią dochód związku międzygminnego

- zarządowi związku międzygminnego. Oznacza to, że postępowanie w niniejszej sprawie organy powinny przeprowadzić zgodnie z zasadami zawartymi w Ordynacji podatkowej. W tym miejscu wskazać należy, że właściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, możliwe jest przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy. W procesie stosowania prawa organy podatkowe obowiązane są do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 O.p.), do zebrania

i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 O.p.) oraz do jego oceny zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 191 O.p. (swobodną oceną dowodów). Natomiast zgodnie z art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne

z prawem. Ocena przydatności danego dowodu dla ustalenia stanu faktycznego sprawy jest weryfikowana wyłącznie wskazaniami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego (wyrok NSA z 30 stycznia 2013 r., II FSK 1212/11, LEX nr 1269916).

W świetle przywołanych regulacji, zadaniem organów jest wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, ustalenie jaka norma stanowić powinna podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy i jaka jest jej treść, dokonanie subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod tę normę, a następnie określenie konsekwencji prawnych, jakie norma ta wiąże z udowodnionym stanem faktycznym. Jak wskazano wyżej, ustawodawca nowelizując ustawę o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, wprowadził roczną, ryczałtową stawkę opłaty

za gospodarowanie odpadami dla nieruchomości letniskowych wykorzystywanych sezonowo. Opłata ta płatna jest raz w roku ryczałtem. Nie zależy od rzeczywistej ilości odpadów gromadzonych na danej nieruchomości, jest bowiem obliczana

w stosunku do średniej ilości odpadów powstających na takich nieruchomościach, jednak warunkiem jej ponoszenia jest wykorzystywanie nieruchomości jedynie przez część roku. W uzasadnieniu do noweli projektodawca podniósł, że wprowadzenie obowiązku uchwalenia ryczałtowej stawki rocznej za gospodarowanie odpadami komunalnymi od domku letniskowego lub od innej nieruchomości miało na celu uproszczenie przepisów dotyczących naliczania tych opłat. Ponieważ obowiązujące przepisy nie definiują ani pojęcia domku letniskowego, ani nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, pomocne w tej mierze może być stanowisko Ministerstwa Środowiska w sprawie ponoszenia opłaty ryczałtowej

w przypadku nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe (opublikowane na stronie internetowej). Wynika z niego, że ze względu na brak ustawowych definicji, ww. pojęciom należy nadać znaczenie przyjęte w języku potocznym. Domki letniskowe służą tylko do celów związanych z wypoczynkiem, nie zaś do zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Inne nieruchomości wykorzystywane na cele rekreacyjno-wypoczynkowe stanowią otwartą kategorię nieruchomości, o zaliczeniu do której decydują względy funkcjonalne. Zasadniczo nieruchomości te są kwalifikowane jako nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, ale powstają na nich odpady komunalne. Nie jest tu istotne przeznaczenie nieruchomości (np. w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego), tylko faktyczne funkcje, jakie pełnią i faktyczny sposób ich wykorzystania. Z powyższego wynika więc, że decydujące znaczenie przy określeniu rodzaju nieruchomości, istotne jest to, do czego faktycznie jest ona wykorzystywana

i czy jest wykorzystywana.

W tym miejscu należy także przypomnieć istotną dla rozpoznawanej sprawy regulację art. 6j ust.3b u.c.p.g. Zgodnie z, którą w przypadku nieruchomości,

na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, rada gminy uchwala ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Z powyższej regulacji wynika, że oprócz rozróżnienia według kryterium przedmiotowego nieruchomości na, których znajdują się domki letniskowe oraz inne nieruchomości, relewantnymi cechami stanowiącymi przesłankę zastosowania opłaty jest nie tylko ich wykorzystywanie

na cele rekreacyjno-wypoczynkowe ale ma również wystąpić przesłanka "wykorzystywanych jedynie przez część roku". Pojęcie to nie jest definiowane

w u.c.p.g., dlatego też z uwagi na brak definicji ustawowej, powinno być rozumiane zgodnie z jego znaczeniem językowym (słownikowym). "Wykorzystać - wykorzystywać" znaczy - użyć (używać), czegoś dla osiągnięcia jakiegoś celu, pożytku ( Wielki słownik języka polskiego PWN, tom V, str.456, Warszawa 2018r.). Skoro w analizowanym przepisie mowa jest o wykorzystywaniu nieruchomości jedynie przez część roku, ale ustawodawca nie sprecyzował dokładnie tego okresu, to oznacza, że nawet krótki pobyt na nieruchomości w okresie którego dotyczy opłata przesłankę tę realizuje. Uchwały dotyczące zarówno 2016r., jak i 2017r., ustalały opłatę za rok od jednego domku letniskowego wykorzystywanego na cele rekreacyjno-wypoczynkowe w okresie od 1 maja do 30 września. W rozpoznawanej sprawie prawidłowo ustalono opłatę za 2016r., albowiem z oświadczenia samego skarżącego wynika, że do końca września 2016r., korzystał z nieruchomości.

Zdaniem sądu analiza stanu faktycznego i jego ocena wskazuje, że organy

nie przeprowadziły jednak postępowania dowodowego umożliwiającego w sposób jednoznaczny przyjęcie, że spełniona została w niniejszej sprawie przesłanka wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości także w 2017r., w rozumieniu art. 6j ust. 3b u.c.p.g. Wprawdzie SKO słusznie stwierdziło w zaskarżonej decyzji, że poza sporem jest fakt, że na przedmiotowej działce znajduje się domek letniskowy,

jednak w przypadku 2017r., nie wskazano aby chociaż przez kilka dni działka ta była wykorzystywana na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Ponadto w aktach jest oświadczenie właściciela posesji od którego, skarżący dzierżawi nieruchomość,

że w 2017r. nie korzystał on z niej ( k. 69 akt SKO). Nie można przy tym podzielić poglądu organu odwoławczego, dotyczącego 2017 roku, że jednorazowe przebywanie skarżącego na nieruchomości i to w celach porządkowych, jak również innej osoby wynajętej na ten cel, spełniało ustawowy wymóg " wykorzystywania przez część roku". Z pewnością " wykoszenie trawy", nie jest okolicznością , która przesądzałaby o takim wykorzystaniu nieruchomości. Nie podjęto przy tym próby przesłuchania skarżącego, osoby od której skarżący dzierżawi nieruchomość, czy też właścicieli sąsiadujących działek. Zatem wobec niewyjaśnienia okoliczności sprawy

i zaniechania wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego dotyczącego 2017r., za dowolne należy uznać ustalenia organu dokonane w oparciu niekompletny materiał dowodowy czym naruszono art. 122 O.p. i art. 187 § 1 O.p.

a w konsekwencji dokonał ze względu na niepełny materiał dowodowy wadliwie jego oceny, naruszając zasadę wyrażoną w art. 191 op. Stwierdzone naruszenia przepisów postępowania niewątpliwe mają istotny wpływ na wynik sprawy,

co wykazano wyżej. W toku dalszego postępowania organ weźmie pod uwagę wskazania płynące z treści uzasadnienia wyroku i przeprowadzi postępowanie dowodowe w zakresie niezbędnym do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy dotyczących 2017r.

Sąd nie podzielił jednocześnie argumentów skargi wskazujących na kwestię dotyczącą wysokości ustalonej opłaty, gdyż ryczałtową stawkę opłaty ustalono na podstawie wyżej wskazanych uchwał, które stały się obowiązującym aktem prawa miejscowego. Do ewentualnej zmiany uchwał może doprowadzić skuteczne

ich zaskarżenie na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r. poz. 446). Dopóki jednak uchwały są obowiązującym aktem prawa miejscowego, to brak jest podstaw do kwestionowania przyjętych w niej stawek opłat za gospodarowanie odpadami. Odnosząc się do zarzutu skarżącego,

iż wydane w sprawie decyzje organów obu instancji nie uwzględniają dokonanych przez niego wpłat, SKO słusznie podkreśliło, że zaskarżona decyzja ma charakter wymiarowy, wpłaty dokonane tym tytułem wcześniej, powinny zostać zarachowane na poczet określonej decyzją należności . Z opisanych wyżej względów Sąd uchylił na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 i art. 206 P.p.s.a., zasądzając zwrot kosztów od organu w kwocie 50 zł obejmujący zwrot połowy uiszczonego wpisu sądowego gdyż skarga zasadna była jedynie w zakresie dotyczącym 2017 roku.