Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 2735/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6071 Trwały zarząd nieruchomościami
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 36
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2012 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Polskiej Agencji [...] z siedzibą w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 136/10, o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi Polskiej Agencji [...] z siedzibą w W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w części postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 2 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 136/10, odrzucił skargę Polskiej Agencji [...] z siedzibą w W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w części.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że wezwaniami zobowiązał pełnomocników strony skarżącej – adwokata R. M. oraz adwokata J. O. do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi – poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Termin do uzupełnienia braków skargi upłynął z dniem 11 lutego 2010 r. Pomimo upływu zakreślonego przez Sąd terminu pełnomocnicy strony skarżącej do dnia wydania postanowienia nie uzupełnili braków formalnych skargi. Co prawda pismem z dnia 5 lutego 2010 r. adwokat R. M. oraz adwokat J. O. nadesłali pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej lecz przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

W ocenie Sądu Wojewódzkiego skoro pełnomocnicy strony skarżącej prawidłowo wezwani do uzupełnienia braków formalnych skargi, pod rygorem jej odrzucenia, nie nadesłali dokumentów potwierdzających ich upoważnienie do wniesienia skargi w imieniu strony skarżącej w wyznaczonym przez Sąd terminie, to skargę tą należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej zwaną "p.p.s.a.").

Polska Agencja [...] w skardze kasacyjnej od powyższego orzeczenia, wnosząc o jego uchylenie w całości, zarzuciła naruszenie art. 56 Kodeksu cywilnego poprzez jego niezastosowanie polegające na bezpodstawnym przyjęciu, iż pełnomocnictwo z dnia 23 grudnia 2009 r. udzielone adw. R. M. oraz adw. J. O. mimo, iż wprost legitymuje do "sporządzenia, złożenia i popierania skargi na decyzję Ministra Infrastruktury" nie stanowi (jakoby) podstawy do działania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w imieniu Polskiej Agencji [...], mimo iż treść pełnomocnictw jednoznacznie legitymowała pełnomocników do złożenia skargi na konkretną decyzję administracyjną, nie ma zaś jakiegokolwiek innego sądu administracyjnego sprawującego w pierwszej instancji kontrolę legalności działania Ministra Infrastruktury poprzez rozpoznawanie skarg na decyzję tego organu niż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Zarzucono również naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 36 pkt 2, ewentualnie art. 36 pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, mimo iż w treści pełnomocnictw udzielonych przez skarżącą pełnomocnicy zostali wprost umocowani do "sporządzenia, złożenia i popierania skargi na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia 18 listopada 2009 r.", a więc byli legitymowani do podejmowania co najmniej "niektórych czynności" w pierwszoinstancyjnym postępowaniu sądowoadministracyjnym, o którym mowa w tym przepisie p.p.s.a., zaś zakres umocowania obejmował w sumie wszelkie czynności w pierwszoinstancyjnym postępowaniu sądowoadministracyjnym;

- art. 59 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że brak formalny skargi polegający na niezałączeniu pełnomocnictwa nie został w terminie usunięty, podczas gdy pełnomocnicy w zakreślonym terminie złożyli do WSA w Warszawie pełnomocnictwa legitymujące do złożenia i popierania skargi na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia 18 listopada 2009 r., które to czynności mogą być wykonywane wyłącznie przed właściwym miejscowo Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Ta jednakże w niniejszej sprawie nie miała miejsca.

Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty należało uznać za trafne.

Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a stosownie do art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa.

W myśl art. 36 p.p.s.a. pełnomocnictwo może być: 1) ogólne - do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi; 2) do prowadzenia poszczególnych spraw; 3) do niektórych tylko czynności w postępowaniu. Odrębną kwestią jest udokumentowanie udzielenia w formie pisemnej pełnomocnictwa, które stanowi potwierdzenie dokonanej czynności prawnej. Niedołączenie pisemnego pełnomocnictwa jest brakiem formalnym, który podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie do skargi nie zostały dołączone pełnomocnictwa udzielone przez stronę skarżącą. W związku z tym Sąd prawidłowo uznał, że skarga zawiera brak formalny i wezwał do jego uzupełnienia, w terminie 7 dni, przez złożenie pełnomocnictw procesowych do działania w imieniu skarżącej Agencji przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi - pod rygorem odrzucenia skargi. W wykonaniu tego zobowiązania złożone zostały pełnomocnictwa z dnia 23 grudnia 2009 r. udzielone adwokatowi R. M. i adwokatowi J. O., które obejmowały umocowanie do "sporządzenia, złożenia i popierania skargi na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2009 r. znak [...], a także do reprezentowania Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej w postępowaniu sądowoadministracyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym."

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z treści udzielonych pełnomocnictw wyraźnie wynika, iż są to pełnomocnictwa, które swoim zakresem obejmuję reprezentację strony skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie właściwym do rozpoznania skargi na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2009 r. znak [...]. W tej sytuacji przesłane na żądanie Sądu Wojewódzkiego przy piśmie z dnia 5 lutego 2010 r. dokumenty spełniały wymogi pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie (art. 36 pkt 2 p.p.s.a.), a brak formalny skargi został w sposób należyty uzupełniony.

Niezależnie od powyższego zaznaczyć należy, że nie stanowi niewykonania obowiązku uzupełnienia braków formalnych sytuacja, w której pomimo przedstawienia dokumentów nie zostało dowiedzione skuteczne umocowanie do reprezentacji strony w postępowaniu sądowym. Przez realizację obowiązku przedłożenia pełnomocnictwa na etapie usuwania braków formalnych skargi należy rozumieć wyłącznie przedłożenie dokumentów służących wykazaniu sposobu reprezentacji strony. Natomiast odrębnym zagadnieniem, podlegającym ocenie na innych zasadach, jest skuteczność umocowania pełnomocnika (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 199).

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.