Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1888/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 2
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art. 106 par. 3, art. 133 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Edyta Anyżewska, Sędziowie: NSA Grzegorz Borkowski, WSA del. Hanna Kamińska (sprawozdawca), Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. Z. i Z. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt I SA/Ol 302/07 w sprawie ze skargi B. Z. i Z. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 20 kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2003 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. B. i Z. Z. - dalej jako skarżący, podatnicy lub strona - złożyli skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 3 października 2007 roku sygn. akt I SA/Ol 302/07 oddalającego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej jako SKO) z 20 kwietnia 2007 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2003 r.

2. Zaskarżony wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego, przyjętego przez Sąd I instancji :

3. SKO w O. decyzją z dnia 20 kwietnia 2007r., po wznowieniu postępowania, utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy w M. z dnia 20 listopada 2006r., mocą której uchylono własną decyzję z dnia 27 lutego 2003r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2003 rok oraz decyzje ją zmieniające z dnia 27 marca 2003r. i z dnia 8 września 2003r. oraz dokonano wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2003 rok. Organ wskazał, że Z. Z. złożył w Urzędzie Miasta i Gminy w M. cztery wykazy danych do ustalenia podatku od nieruchomości, na podstawie których Burmistrz Miasta i Gminy w M. wydał decyzję o wymiarze podatku za 2003 r. W oparciu o protokół kontroli, przeprowadzonej w dniach 30 sierpnia 2004r. - 3 września 2004r. stwierdzono, iż w rzeczywistości powierzchnia pomieszczeń odbiega od powierzchni wykazanej przez podatnika w informacji do celów podatkowych, a ponadto sposób użytkowania budynków jest inny niż wykazany w tejże informacji. Nadto zadeklarowana przez podatnika na rok 2003 powierzchnia budynków i gruntu, była niezgodna z wypisem z ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem organu podatkowego, z akt sprawy wynika, że skarżący prowadzi od 1 sierpnia 1991 r. działalność gospodarczą pod nazwą D. "[...]", w roku 2003 zakład główny mieścił się w M. przy ul. D. [...] oraz przy Al. S. [...], a miejscem jej wykonywania są jeziora mazurskie oraz teren całego kraju. Przedstawione przez podatnika dokumenty w dniu 8 września 2006r. tj.: kserokopia pisma z dnia 24 kwietnia 2001 r., kserokopia pisma z dnia 30 lipca 2001 r., kserokopia zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 20 sierpnia 2002r., kserokopia NJF-1, kserokopia zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 06 stycznia 2003r., kserokopia zaświadczenia o numerze REGON, kserokopia protokołu kontroli nieruchomości z dnia 8 grudnia 2003rM kserokopia pisma z dnia 30 września 2004r., w ocenie organu podatkowego jednoznacznie wskazywały, że do wymiaru podatku od nieruchomości, będą miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Zdaniem organów, budynek położony przy Al. S. [...] w roku 2002 był użytkowany, na dowód czego załączono oświadczenie Firmy "D." [...]" z dnia 29 stycznia 2003r. o wartości sprzedaży piwa w "[...]" w M. Al. S. [...] w roku 2002, stąd do opodatkowania należało przyjąć całą jego powierzchnię użytkową. W oparciu o wypisy z rejestru gruntów i budynków oraz przedstawione dokumenty organ podatkowy ustalił, że w roku 2003: - do budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą powinny być zaliczone budynki położone przy ul. D. [...], budynki letniskowe położone przy ul. K. [...] oraz pokoje nad garażem, bar w budynku mieszkalnym i budynek letniskowy położone przy Al. S. Do budynków mieszkalnych zaliczono obiekt budowlany położony przy ul. K. [...] oraz część budynku mieszkalnego położonego przy Al. S. [...]; do budynków pozostałych postanowiono zaliczyć garaż, który służy do przetrzymywania samochodu prywatnego podatnika i rodziny; - do gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą postanowiono zaliczyć działkę nr 124 (symbol Ba) położoną przy ul. D. [...], działkę nr 400/24 m2 (zabudowana 4 budynkami letniskowymi) położoną przy ul. K., działka gruntu nr 66/1 (stanowiącą parking) położoną przy Al. S., działkę dzierżawioną z Urzędu Miasta i Gminy w M. o pow. 12 m2 położoną przy Al. S.; - do gruntów pozostałych, związanych z budynkami mieszkalnymi postanowiono zaliczyć działkę nr 458 (zabudowana budynkiem mieszkalnym i garażem) położoną przy ul. K., część działki nr 69 (zabudowana budynkiem mieszkalnym z barem i budynkiem letniskowym) położoną przy Al. S.; - do gruntów rolnych zaliczono pozostałą część działki nr 69, sklasyfikowaną jako grunty rolne w klasie IV a ; - do wartości budowli na rok 2003 przyjęto kwotę podaną przez podatnika w informacji podatkowej

5. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., po rozpatrzeniu odwołania podatników, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, podatnicy w informacjach składanych na potrzeby ustalania wymiaru podatku nie wykazywali, iż powierzchnia budynków przy ul. D. [...] jest większa i wszystkie mają funkcję niemieszkalną, podobnie jak budynki przy ul. K. Organy podatkowe ustaliły, iż podatnicy nie ujawnili także do opodatkowania pokoi nad garażem przy ul. K. [...] oraz całości powierzchni użytkowej nowego budynku przy Al. S. Rozbieżności w tym przedmiocie potwierdził zebrany materiał dowodowy, którego podatnicy nie kwestionują. W ocenie organu odwoławczego, fakt złożenia przez podatników wniosków o przekwalifikowanie powierzchni hal produkcyjnych na budynki niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie jest wystarczającą przesłanką do zmiany stawek podatkowych. Dopiero uzyskanie decyzji o zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku dałoby do tego podstawę, lecz tego w przedmiotowej sprawie nie stwierdzono. Organ II instancji podniósł, iż podstawą wznowienia nie jest okoliczność, iż podatnik jest przedsiębiorcą, lecz wspomniane rozbieżności między informacjami składanymi przez podatnika, a rzeczywistym stanem faktycznym.

6. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący wnosili o uchylenie ww. decyzji, prezentując stanowisko, że bezzasadnie opodatkowano najwyższą stawką podatkową ich prywatny majątek w postaci domków letniskowych i pokoi nad garażem przy ul. K. oraz domku letniskowego przy ul. S. Wskazali, iż obiekty te nigdy nie służył działalności zarobkowej. Powołali się przy tym na stanowisko Ministerstwa Finansów dnia 4 maja 2006 r., zgodnie z którym, gdy osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą nabyła nieruchomości, które nie służą prowadzeniu tej działalności, to grunty i budynki, jako nie będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegają opodatkowaniu według, stawek dla gruntów i budynków pozostałych. Odnośnie nieruchomości przy ul. D., skarżący wskazali, że od 2001 r. nie służyła ona do prowadzenia działalności gospodarczej, a przechowuje się tam starą dokumentację pracowniczo-księgową oraz prywatny majątek. Skoro zaś nie jest tam już prowadzona działalność gospodarcza, to powinny być zastosowane stawki "pozostałe". W ocenie skarżących, bezzasadnie opodatkowano część budynku mieszkalnego powierzchni 323,80 m2 przy ul. S., naruszając w ten sposób treść art. 6 ust.2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ponieważ budowa nie została jeszcze zakończona i nie jest użytkowana, a tym bardziej w 2003 r. Zdaniem skarżących obowiązek podatkowy w 2003 r. istniał tylko w stosunku do części budynku użytkowanego na działalność gospodarczą. W konsekwencji nie zaszły żadne nowe okoliczności faktyczne i prawne dając podstawę do zmiany decyzji ostatecznej z 2003 r.

7. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie jako niezasadnej, podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

8. W piśmie procesowym z dnia 17 września 2007r. skarżący podnieśli, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytaczając definicję gruntów, budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą pominęło treść art. 5 ust.1 pkt 1 lit. b upl, a skarżący prowadząc działalność turystyczną, nie powadził w 2003 roku działalności produkcyjnej. Nadto budynki produkcyjne są nieprzydatne do działalności turystycznej i zdaniem skarżących ze względów technicznych nie mogą być wykorzystywane. Również bezzasadnie opodatkowano podatkiem od nieruchomości o podwyższonej stawce domki letniskowe i pokoje nad garażem, służące do własnego użytku skarżących.

9. W piśmie procesowym z dnia 25 września 2007r., skarżący zarzucili przedstawicielowi Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., iż na rozprawie w dniu 19 września 2007r. przedstawił nieprawdziwe twierdzenia. W szczególności, kontrole przeprowadzone przez organ podatkowy nie wykazały nigdy rozbieżności między oświadczeniami skarżących składanymi w celach podatkowych a wynikami kontroli. Wyjaśnili także, iż nie zgłosili do opodatkowania części budynku mieszkalnego (o pow. 232,80 m2) przy ulicy S., ponieważ do budynku tego nie powstał obowiązek podatkowy - nie została zakończona jego budowa. Podtrzymali zarzut, iż wyższą stawką opodatkowano również ich majątek prywatny tj. domki letniskowe i pokoje nad garażem.

10. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny, w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wskazał, że kwestią do rozstrzygnięcia w sprawie było stwierdzenie wystąpienia podstawy do wznowienia postępowania podatkowego, zakończonego ostateczną decyzją podatkową, na podstawie przepisów Ordynacji. W rozpatrywanej sprawie, przy wydawaniu decyzji wymiarowej organ podatkowy I instancji z własnej inicjatywy badał zagadnienie związane z wykazaniem różnic faktycznych pomiędzy rzeczywistą powierzchnią użytkowanych nieruchomości, a danymi z informacji składanych przez podatników na potrzeby postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2003 roku. "Nowymi dowodami" z art. 250 § 1 pkt 5 Ordynacji, były wypisy z rejestru gruntów i budynków, należących do strony, protokoły kontroli podatkowej i oświadczenia skarżących. W ocenie Sądu, z wymienionych dowodów wynika, że sposób użytkowania budynków był w rzeczywistości inny, niż wykazany w informacji przez podatników na potrzeby podatku od nieruchomości za 2003r. Ten stan rzeczy był znany skarżącym. Nadto, w toku czynności kontrolnych ujawniono, że działalność gospodarcza jest prowadzona przez podatników na większej powierzchni, niż to zostało wykazane w informacji podatkowej (przy ul. D., K. i Al. S. w M.). Skarżący nie wykazali też faktycznej funkcji - niemieszkalnej nieruchomości budynkowych, przy ul. D. i K. w M. Ponadto, organ podatkowy ustalił, że nieruchomość przy Al. S. była użytkowana od 2002 r. w całości, a nie tylko w zakresie wykazanym w informacji podatkowej. Zdaniem Sądu, rozbieżności w tym przedmiocie potwierdziło również oświadczenie skarżących z dnia 29 stycznia 2003 roku o wartości sprzedanego piwa w D. [...] przy Al. S. w M. za 2002r., które pozwalało przyjąć, że nieruchomość ta w 2003r. była związana z działalnością gospodarczą. Skarżący nie ujawnili także w swojej informacji na 2003r., pokoi nad garażem w M. przy ulicy K. Zdaniem Sądu, w treści art. 1a ust. 1 pkt 3 upl nie ma warunku faktycznego wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Czasowe ich niewykorzystywanie lub zawieszenie działalności nie ma znaczenia dla zasadności ich opodatkowania stawkami jak przy działalności gospodarczej.

11. W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżących zarzucił : a/ naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny prawa procesowego tj. art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez pominięcie wszystkich dowodów z dokumentów przedstawionych przez skarżących; b/ naruszenie prawa materialnego przez dokonanie błędnej wykładni art. 1a ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przez przyjęcie, że fakt posiadania przez osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą budynków, budowli lub gruntów skutkuje tym, że takie budynki, budowle i grunty są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i podlegają opodatkowaniu według najwyższych stawek podatkowych oraz że ich niewykorzystywanie ze względu na bardzo zły stan techniczny budynków nie ma żadnego znaczenia oraz niezastosowanie art. 6 ust. 2 upl; c/ naruszenie prawa materialnego tj. art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym interpretacja Ministra Finansów jest wiążąca dla organów podatkowych.

W oparciu o wymienione uchybienia pełnomocnik strony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów kasacyjnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że pomimo żądania strony nie zostały przedstawione zdjęcia "rollbaru" i "ogródka piwnego", w którym dokonywano sprzedaży piwa. Sąd pominął protokół z kontroli dokonanej przez organ podatkowy w 2004r., w którym zapisano, że komisja nie mogła wejść do budynku, ponieważ były świeżo zalane posadzki. Wynika z tego, że jeszcze w 2004 roku budynek był w budowie, a podatek naliczono już za rok 2003. Jest to rażące naruszenie art. 21 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Również nastąpiło rażące niezastosowanie art. 6 ust. 2 upl, ponieważ budynek został oddany do użytku dopiero w 2005 roku. Pełnomocnik zwrócił uwagę na to, że budowa pokoi nad garażami ukończono w maju 2005 roku, dlatego też rzeczą niedopuszczalną było naliczenie podatku od przedmiotowych pokoi już w roku 2003. W jego ocenie, organ podatkowy opodatkował poddasze i pomieszczenia pod budynkiem, których w 2003r. jeszcze nie było i tym samym naruszone zostały przepisy art. 21 Ordynacji w zw. z art. 6 ust. 2 upl. Opodatkowane zostało również nieprawidłowo - ak za działalność gospodarczą - mieszkanie znajdujące się na nieruchomości położonej przy ul. D., w którym mieszkała córka skarżących. Podatnicy słusznie zgłosili do opodatkowania powierzchnię 971m-, za budynki służące do działalności gospodarczej, a 61m- - jako pomieszczenia mieszkalne, co potwierdza protokół z kontroli z dnia 3 września 2004 r. Bezzasadnie opodatkowano również hale przy ulicy D. jako obiekty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, ponieważ - jak wynika z protokołu kontroli z dnia 3 września 2004r. - budynki te stanowiły miejsce działalności gospodarczej, lecz działalność gospodarcza została zlikwidowana. W ocenie autora skargi kasacyjnej, niezasadnie opodatkowano także domki letniskowe jako budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, ponieważ jak stwierdzono w trakcie kontroli, wskazane budynki są wykorzystywane jedynie przez rodzinę w celach wypoczynkowych, a nie w celach zarobkowych. Nadto pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że działalność gospodarcza została trwale zlikwidowana, pomiary w każdym protokole z kontroli są inne, a jedynie skarżący przedstawili do opodatkowania obmiary prawidłowe, ponieważ oparte zostały one o pomiary biegłego sądowego. W efekcie Sąd I instancji dokonał rozstrzygnięcia na niekorzyść skarżących i nie dopuścił żadnego dowodu przez nich przedstawionego, których brak uniemożliwia prawidłową rekonstrukcję okoliczności sprawy. Do skargi kasacyjnej dołączono fakturę Spółdzielni "K." oraz elaborat szacunkowy dotyczący wyceny budynków i budowli położonych przy ul. D. w M.

12. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:

13. Skarga kasacyjna jest środkiem prawnym o wysokim stopniu sformalizowania, co wynika z art. 183 § 1 u.p.p.s.a. Stąd wnoszący skargę kasacyjną powinien dochować szczególnej staranności w precyzyjnym formułowaniu podstaw skargi kasacyjnej, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach tej skargi, co oznacza, że jest związany jej podstawami i wnioskami. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że jeśli strona skarżąca wskaże konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który jej zdaniem został naruszony, to NSA nie jest władny badać, czy w sprawie nie naruszono innego przepisu. Nawet jeżeli ustalone fakty i twierdzenia strony skarżącej, wskazują że został naruszony inny przepis prawa, niewskazany wyraźnie w petitum czy w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, to sądowi odwoławczemu nie wolno brać tej okoliczności pod uwagę. Sądowi kasacyjnemu nie wolno samodzielnie konkretyzować, uściślać czy też korygować zarzutów skargi kasacyjnej.

14. Wnoszący skargę kasacyjną zarzucili naruszenie prawa procesowego, tj. art. 106 § 3 u.p.p.s.a. oraz naruszenie prawa materialnego art. 1 a ust. 1 pkt 3 i art. 6 ust. 2 upl oraz art. 14b § 2 Ordynacji.

15. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Sąd odwoławczy zauważa, że sąd administracyjny nie prowadzi, co do zasady, postępowania dowodowego, ponieważ sprawuje on kontrolę legalności na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję (art. 133 § 1 u.p.p.s.a.). Od tej zasady istnieje wyjątek, uregulowany w art. 106 § 3 u.p.p.s.a., którego - zgodnie z zasadą exceptiones non sunt extentendae, nie należy interpretować rozszerzająco. Z powołanego przepisu wynika, że dopuszczalne jest przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, ale tylko w sytuacji, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie powoduje nadmiernego przedłużenia postępowania sądowego. Z akt sprawy natomiast nie wynika, aby Sąd I instancji prowadził z urzędu lub na wniosek stron uzupełniające postępowanie dowodowe. Strona skarżąca nie złożyła wniosku o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów, ani nie wskazała nawet na istotne wątpliwości, które należało wyjaśnić w ten sposób. Należy wyjaśnić autorowi skargi kasacyjnej, że postępowanie sądowoadministracyjne nie jest kolejnym etapem służącym ustalaniu stanu faktycznego sprawy, lecz celem tego postępowania wyłącznie ocena czy organy administracji ustalily ten stan faktyczny zgodnie z regułami procedury administracyjnej, a następnie czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji określonych przepisów prawa materialnego. Sąd administracyjny nie jest zatem uprawniony do dokonywania ustaleń, które miałyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Może on jedynie dokonywać takich ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem tejże decyzji. Stąd, Sąd odwoławczy nie może uznać trafności zarzutu naruszenia art. 106 § 3 u.p.p.s.a.

Zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 1a ust. 1 pkt 3 upl należy uznać za chybiony, ponieważ fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W definicji z art. 1a ust. 1 pkt 3 brak jest warunku wykorzystania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. (por. L. Etel, Podatek od nieruchomości, rolny lub leśny, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, str. 39). Zatem z definicji zawartej w omawianym przepisie wynika wprost, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tak więc różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza, należy uznać za związane z działalnością gospodarczą.

Stąd podnoszony fakt niewykorzystania nieruchomości nie jest istotny dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ nie ma to znaczenia dla stwierdzenia jej związku z działalnością gospodarczą. Zdaniem Sądu odwoławczego, w wyniku przyjętego przez organy podatkowe i - za nimi - przez Sąd I instancji faktu rozpoczęcia użytkowania niewykończonego budynku powstawał obowiązek podatkowy także w stosunku do części niewykończonej lub nieprzekazanej do użytkowania (por. wyrok NSA z 11 września 2007 r. sygn. 959/07, 4 lutego 2005 r. sygn. III SA/Wa 1545/04). Natomiast przywoływany w kasacji art. 6 ust. 2 stanowi, że jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub jego części, to obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budynku lub jego części przed ich ostatecznym wykończeniem. Z pierwszej części tego przepisu wynika, iż obowiązek podatkowy, jest uzależniony, co oczywiste od istnienia budynku albo budowli, czyli przedmiotu opodatkowania wymienionego w art. 2 ust. 1. Druga część tego przepisu nie zawiera unormowań samego przedmiotu opodatkowania, ale określa moment powstania obowiązku podatkowego w przypadku budynku nowo wznoszonego stanowiąc, że obowiązek powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku w którym budowa została zakończona, albo mimo, ze nie został ostatecznie wykończony, lecz rozpoczęto użytkowanie - na co zwracają uwagę organy podatkowe i Sąd I instancji.

Skarżąca nie wskazała w podstawach skargi kasacyjnej przepisów naruszenia procedury sadowoadministracyjnej w zakresie oceny ustaleń faktycznych, co umożliwiłoby - ewentualne - odniesienie się do prawidłowości działania Sądu I instancji, akceptującego sposób przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organy podatkowe, co do okoliczności nieużytkowania przedmiotowego budynku. Sąd odwoławczy wskazuje, że poprzez kwestionowanie sposobu zastosowania art. 1a ust. 1 pkt 3 lub art. 6 ust. 2 upl nie można skutecznie wzruszyć orzeczenia Sądu I instancji, ponieważ ocena Sądu dotyczyła stanu faktycznego ustalonego przez organy podatkowe. Przy założeniu oczekiwanej przez wnoszącego skargę kasacyjną aktywności Sądu odwoławczego, tj. uchylenia bądź zmiany zakwestionowanego orzeczenia, skarżący powinien zarzucać naruszenia przepisów postępowania, które miały miejsce przy ustalaniu stanu faktycznego przez organ podatkowy i nałożenie podatku w przyjętych przez organy okolicznościach, a nie sposób wykładni przepisów prawa materialnego, zgodny z utrwalonym orzecznictwem (wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2008 r. sygn. II FSK 174/07; 19 listopada 2008 r., sygn. akt II FSK 1083/07, 13 stycznia 2007 r. sygn. II FSK 1391/07; 6 marca 2008 r. sygn. II FSK 102/07; z 29 czerwca 2006 r. sygn. II FSK 1507/05; z 16 lutego 2006 r. sygn. II FSK 301/05; 17 listopada 2005 r. sygn. FSK 2319/04; wyrok WSA w Białymstoku z 30 maja 2006 r. sygn. I SA/Bk 95/06; z 6 czerwca 2006 r. sygn. I SA/Gd 481/05; oraz 15 grudnia 2004 r. sygn. akt FSK 805/04, niepubl.; Gazeta Prawna 2005 nr 121, s.6, wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2007 sygn. akt FSK 1861/04, M.Podat. 2006/7/49, a także uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2001 r., sygn. akt FPK 3/00 i wyrok SN z dnia 8 maja 2003 r. sygn. III RN 71/02). W braku skutecznego zakwestionowania sposobu ustalania stanu faktycznego i - w konsekwencji - faktu prowadzenia działalności gospodarczej, korzystania z obiektów, istnienia obiektów podlegających opodatkowaniu, treść rozstrzygnięcia wyrażona w sentencji nie mogła być inna.

Zarzut naruszenia art. 14b § 2 Ordynacji przez nie został skonkretyzowany w treści skargi kasacyjnej, co uniemożliwiło odniesienie się do niego przez Sąd odwoławczy.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 u.p.p.s.a., skargę należało oddalić, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.