Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2191/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2012 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego skargę oddala


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), w uwzględnieniu skargi A. K. z dnia 15 listopada 2010 r. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], nakazującą rozbiórkę dobudowanego pomieszczenia gospodarczego do budynku gospodarczego na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości Z. - uchylił zaskarżoną własną decyzję z dnia [...] października 2010 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] lipca 2009 r., jak również postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...], po czym przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, iż A. K., dobudowała pomieszczenie gospodarcze do budynku gospodarczego o wymiarach 1,5 m x 1,0 m bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...], zobowiązał inwestora do przedłożenia w wyznaczonym terminie dokumentów wynikających z art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. Inwestor nie wykonał powyższego obowiązku, dlatego decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nakazał A. K. rozbiórkę w/w pomieszczenia gospodarczego.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2010 r., nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu stopnia powiatowego.

Powyższa decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r. została zaskarżona przez A. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Przed wyznaczeniem rozprawy sądowej [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego korzystając z uprawnień przysługujących mu na podstawie art, 54 § 3 p.p.s.a. uznał, że zachodzą przesłanki do uwzględnienia skargi, z uwagi na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r., w sprawie o sygn. akt P 37/2006.

Organ wskazał, iż Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt P 37/2006 stwierdził, że "art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b i art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (...) w częściach obejmujących wyrażenie w dniu wszczęcia postępowania, są niezgodne z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą sprawiedliwości społecznej oraz z art. 32 ust. 1 Konstytucji".

W związku z ww. wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że niekonstytucyjna podstawa prawna postanowienia nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. a także zaskarżonej decyzji nr [...] z dnia [...] października 2010 r., stanowi o konieczności ich uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Na skutek skargi H. J. decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] poddana została kontroli Sądu, który prawomocnym wyrokiem z dnia 31 maja 2011r. sygn akt VII SA/Wa 338/11 uchylił zaskarżoną decyzję .

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ działający w trybie autokontroli mógł ograniczyć się do uprawnień kasacyjnych, jeżeli w postępowaniu zakończonym kontrolowanym rozstrzygnięciem wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego, podniesiona w skardze. Sąd wskazał, że organ działający w trybie autokontroli powołał się na przesłankę określoną w art. 145a § 1 k.p.a. w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt P 37/2006. Motywując swoje rozstrzygnięcie organ uznał, iż wobec stwierdzenia niezgodności z Konstytucją podstawy prawnej postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] kwietnia 2008 r. oraz decyzji tegoż organu z dnia [...] lipca 2009 r., a także jego decyzji z dnia [...] października 2010 r., koniecznym było uchylenie wskazanych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W powołanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. stwierdzono, że "art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b i art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (...) w częściach obejmujących wyrażenie w dniu wszczęcia postępowania, są niezgodne z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą sprawiedliwości społecznej oraz z art. 32 ust. 1 Konstytucji".

Wobec takiej treści wyroku Trybunału Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. została wydana z naruszeniem art. 7 i 8 k.p.a., zgodnie z którymi organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu społecznego i słusznego obywatela, oraz obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. W szczególności stwierdził , iż organ zaniechał zbadania, czy wskazany wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. miał w ogóle zastosowanie do stanu faktycznego sprawy.

Sąd zauważył, że zarówno decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r., nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], zostały wydane już po wyroku Trybunału Konstytucyjnego, z uwzględnieniem zmiany przepisu art. 48 Prawa budowlanego. Podstawą zaś tych rozstrzygnięć, było nie wywiązanie się przez inwestora z obowiązków nałożonych postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...].

Postanowieniem tym, nałożono na A. K., m.in. obowiązek przedstawienia "zaświadczenia Burmistrza Miasta i Gminy R. o zgodności dobudowy pomieszczenia gospodarczego do budynku gospodarczego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego".

Organ działający w trybie autokontroli, uznał tymczasem, iż dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy ma znaczenie fakt stwierdzenia w wyroku Trybunału Konstytucyjnego niezgodności z Konstytucją części art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b oraz art. 48 ust. 3 pkt 1 obejmujących wyrażenie "w dniu wszczęcia postępowania".

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dokonał jednak analizy, czy powyższa okoliczność miała istotne znaczenie dla spraw, to jest czy inwestorka musiałby przedstawiać ostateczną, w dniu wszczęcia postępowania, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Taki obowiązek zaistniałby tylko wówczas gdyby na przedmiotowym terenie brak było obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.

Gdyby na terenie gminy R. od 1998 roku obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego alternatywne żądanie w postanowieniu "przedstawienia ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu", nie miałoby znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia, bowiem w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego, nie doszłoby do niekorzystnego zróżnicowania sytuacji prawnej tego inwestora.

W związku z prawomocnym wyrokiem Sądu z dnia 31 maja 2011r. sygn akt VII SA/Wa 338/11 uchylającym decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. odżyła skarga A. K. z dnia [...] listopada 2010 r. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], nakazującą rozbiórkę dobudowanego pomieszczenia gospodarczego do budynku gospodarczego na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości Z.

A. K. w skardze z dnia 15 listopada 2010r. zaskarżonej decyzji zarzuciła:

- naruszenie prawa materialnego – art. 48 ust.2 lit. b i art. 48 ust.3 pkt. 1 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię polegająca na nie zastosowaniu do sprawy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007r.,

- naruszenie art. 31 i 32 Konstytucji RP poprzez rozbieżne rozstrzygnięcia w sprawach o takim samym stanie prawnym ( decyzje [...]WINB z dnia [...] października i z dnia [...] lipca 2010r.),

- naruszenie prawa materialnego art. 49 i 29 ust.1 pkt. 1a Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, iż zbudowanie pomieszczenia gospodarczego wymaga pozwolenia na budowę,

- naruszenia przepisów postępowania art. 7,8 i 77 K.p.a. poprzez nie wyjaśnienie zakresu nakazu rozbiórki, niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego.

W odpowiedzi na skargę organ w piśmie z dnia 21 września 2011r. podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że ocenie [...]WINB w niniejszej sprawie na dobudowę pomieszczenia gospodarczego do istniejącego budynku gospodarczego przepisy Prawa budowlanego wymagały uzyskania pozwolenia na budowę. W związku z powyższym legalizacja samowoli budowlanej objęta jest regulacją zawartą w art. 48 Prawa budowlanego, a nie jak twierdzi skarżąca w oparciu o art. 49b lub 51 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż "(...)inwestor obudował schody wykonane zgodnie z projektem, ale także dobudował pomieszczenie gospodarcze o wymiarach 1,50 x 1,00 m, które jest ewidentną samowolą budowlaną i zdaniem organu odwoławczego nie wchodziło w zakres robót, które były niezbędne do wykonania w celu zapobieżenia katastrofie budowlanej, wbrew twierdzeniom skarżącej."

W ocenie organu dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy nie ma znaczenia fakt, że w postanowieniu nakładającym na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentów wynikających z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego wskazano wyrażenie "w dniu wszczęcia postępowania", które to stwierdzenie wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt P 37/2006 uznane zostało za niezgodne z Konstytucją ponieważ na terenie gminy R. od 1998 r. obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w R. z dnia 19 czerwca 1998 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy R. (Dz.Urz. Woj. [...] z dnia [...] października 1998 r., Nr [...], poz. [...]). Z treści w/w uchwały udostępnionej na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Miasta i Gminy R. (bip.[...].pl) wynika, że Z. objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym w/w uchwałą (rysunek planu arkusz nr 2 i 3 wskazują w/w miejscowość). W związku z powyższym należy stwierdzić, iż przedstawienie "ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego" nie ma znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia ponieważ dla Gminy R. istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

W uzupełnieniu skargi strona skarżąca w piśmie z dnia 1 marca 2012r. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji podtrzymując stanowisko Skarżącej wyrażone w skardze z 15.11.2010 r. Skarżąca wskazała na brak interesu prawnego H. J. bowiem, jej zdaniem, choć jego nieruchomość graniczy z nieruchomością Skarżącej , to nie znajduje się ona w obszarze oddziaływania obiektu - konstrukcji wsporczej uznanej za samowolę budowlaną przez organ I instancji.

Zdaniem Skarżącej organ dokonał niewłaściwej oceny dowodów i nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy w zakresie charakteru obiektu wykonanego przez inwestora i przyjęcie, że dobudowane dwie ściany stanowiące podpory schodów stanowią nowy obiekt i wymagają pozwolenia na budowę, a nie jak powinno zostać ustalone, że prace stanowiły parterowy budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy do 35 m2, o jakim mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo budowlane, który wymaga zgłoszenia albo remont istniejącego obiektu z art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, polegający na dobudowanie elementu podporowego schodów albo czynność, o której mowa w art. 70 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W szczególności organy nieprawidłowo oceniły "Ocenę techniczną zasadności wzmocnienia konstrukcji schodów w budynku gospodarczym" sporządzoną przez mgr inż. S. B. oraz oświadczenie z 7.12.2009 r. inż. M. L.

Według Skarżącej w sprawie powinien zostać zastosowany art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo budowlane, który nie wymaga pozwolenia na budowę dla obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej - parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości nie większej niż 4,80 m. Strona pokreśliła że prace wykonane stanowią remont schodów, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, który nie wymaga ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia.

Zdaniem Skarżącej niezbędne również wydaje się rozważenie zastosowania do przedmiotowej sprawy dyspozycji art. 70 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym właściciel obiektu budowlanego jest zobowiązany usunąć stwierdzone uszkodzenia oraz uzupełnić braki, które mogłyby spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska, a w szczególności katastrofę budowlaną, pożar, wybuch, porażenie prądem elektrycznym albo zatrucie gazem.

Strona skarżąca podniosła również, że miała wątpliwości dotyczące dokumentów, jakie powinna przedstawić organowi - czy ostateczną w dniu wszczęcia postępowania, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, czy plan zagospodarowania przestrzennego z uwagi na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego.

Dodatkowo strona podniosła, że uzasadnienie decyzji organu II instancji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji nie spełnia wymogów art. 107 KPA, wskazując na wyrok WSA w Krakowie z dnia 2 czerwca 2008 r. II SA/Kr 384/08 LEX Nr 509862. Ze względu na restrykcyjny charakter regulacji dotyczących nakazu rozbiórki obiektów budowlanych, uzasadnienie decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki powinno charakteryzować się szczególną wnikliwością i starannością, zwłaszcza w zakresie wykładni stosowanych przepisów i oceny stanu faktycznego w rozpoznawanej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Na wstępie należy zauważyć, że prawomocnym wyrokiem z dnia 31 maja 2011r. sygn akt VII SA/Wa 338/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. podzielając stanowisko właściciela sąsiedniej nieruchomości, że organ zaniechał zbadania, czy wskazany wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. miał w ogóle zastosowanie do stanu faktycznego sprawy.

Sąd w wyroku tym zauważył , że zarówno decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r., nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], zostały wydane już po wyroku Trybunału Konstytucyjnego, z uwzględnieniem zmiany przepisu art. 48 Prawa budowlanego. Podstawą zaś tych rozstrzygnięć było nie wywiązanie się przez inwestora z obowiązków nałożonych postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...].

Postanowieniem tym, nałożono na A. K., m.in. obowiązek przedstawienia "zaświadczenia Burmistrza Miasta i Gminy R. o zgodności dobudowy pomieszczenia gospodarczego do budynku gospodarczego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego". [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dokonał jednak analizy, czy powyższa okoliczność miała istotne znaczenie dla spraw, to jest czy inwestorka musiałby przedstawiać ostateczną, w dniu wszczęcia postępowania, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Taki obowiązek zaistniałby tylko wówczas gdyby na przedmiotowym terenie brak było obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest zatem decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], nakazującą rozbiórkę dobudowanego pomieszczenia gospodarczego do budynku gospodarczego na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości Z. przy uwzględnieniu stanowiska Sądu zawartego w uzasadnieniu do powyższego wyroku Sądu z dnia 31 maja 2011r. sygn akt VII SA/Wa 338/11.

Jak wynika ze stanowiska strony skarżącej zawartego w odwołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] lipca 2009r. Nr [...] oraz skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010r. konsekwentnie strona kwestionuje nałożone na nią obowiązki twierdząc, że wykonała pod schodami - będącymi wejściem na drugą kondygnację budynku - ścianę będącą elementem podpory istniejących schodów .

Takie roboty budowlane zdaniem strony stanowią co najwyżej podstawę do procedowania w oparciu o przepis 51 ust. 7 Prawa budowlanego.

Z akt sprawy wynika jednak , a w szczególności z dokumentu inwentaryzacji budynku gospodarczego z ekspertyzą i projektem robót budowlanych do wykonania ze stycznia 2000 r. (str. 28), że projekt budynku nie przewidywał przedmiotowego pomieszczenia gospodarczego. Ponadto z konfrontacji wspominanego projektu z materiałem zdjęciowym i inwentaryzacją dobudowy należy stwierdzić, że inwestor obudował schody wykonane zgodnie z projektem, ale także dobudował pomieszczenie gospodarcze o wymiarach 1,50 x 1,00 m które nie wchodziło w zakres robót, które były niezbędne do wykonania w celu zapobieżenia katastrofie budowlanej, wbrew twierdzeniom skarżącej.

Warto podkreślić, iż organ odwoławczy prawidłowo przeanalizował materiał dowodowy, który potwierdza słuszność wydanego przez organ I instancji rozstrzygnięcia.

Zatem biorąc pod uwagę, że Skarżąca dobudowała do istniejącego obiektu pomieszczenie gospodarcze stwierdzić należy iż uczyniła to w warunkach samowoli budowlanej. Ponadto stwierdzić należy, że tego rodzaju dobudowa jest elementem rozbudowy obiektu wymagającym pozwolenia na budowę dlatego zasadnie organ I instancji zastosował tryb przewidziany przepisem 48 ust. 2 Prawa budowlanego.

Skarżąca A. K. chcąc wykonać nałożony postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. nr [...] z dnia [...].04.2008 r. obowiązek przedłożenia określonych w postanowieniu dokumentów w celu zalegalizowania przedmiotowej części obiektu winna dostarczyć temu organowi między innymi zaświadczenie Burmistrza Miasta i Gminy R. o zgodności dobudowy pomieszczenia gospodarczego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jak wynika bowiem z pisma Burmistrza R. z dnia [...] października 2011r. działka [...] w obrębie N. należąca do Skarżącej objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w R. nr [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy R. (Dz.Urz. Woj. [...] z dnia [...] października 1998 r., Nr [...], poz. [...]).

Skoro Skarżąca nie wykonała obowiązku wynikającego z postanowienia organu nadzoru budowlanego nakazującego inwestorowi dostarczenie dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 2 i ust 3 ustawy Prawo Budowlane to obowiązkiem organu było wydanie nakazu rozbiórki przedmiotowej części obiektu budowlanego.

Należy zaznaczyć, że zalegalizowanie samowoli budowlanej w sytuacji, gdy inwestor nie spełnił nałożonego na niego w postanowieniu obowiązku przedłożenia wymaganych dokumentów jest niedopuszczalne.

Nietrafny jest pogląd skarżącego, że wykonane przez nią roboty budowlane polegające na wybudowaniu przylegającego do obiektu pomieszczenia o wymiarach 1,5 m na 1 m nie wymagają pozwolenia na budowę.

Zgodnie z art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego remont jest wykonywaniem w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji. Natomiast przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę oraz modernizację obiektu budowlanego (art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego). W rozumieniu art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego roboty budowlane to między innymi budowa obiektu budowlanego.

Wobec powyższych ustaleń organ nadzoru budowlanego II instancji słusznie stwierdził, że inwestor nie dopełnił warunku określonego w w/w przepisie art. 28 Prawa budowlanego.

Stosownie do przepisu art. 28 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30.

Skoro zatem inwestor nie dopełnił warunku określonego w w/w przepisie art. 28 Prawa budowlanego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zobligowany był prowadzić postępowanie w oparciu o przepis 48 Prawa budowlanego.

Powyższa analiza stanu faktycznego i prawnego nie uzasadniała również uchylenia przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego własnej decyzji z dnia [...] października 2010 r., nr [...], na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. z uwagi na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt P 37/2006 czemu dał wyraz w swoim uzasadnieniu Sąd Administracyjny w cytowanym wyżej wyroku z dnia 31 maja 2011r. sygn akt VII SA/Wa 338/11.

Również z tego powodu nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], nakazującą rozbiórkę dobudowanego pomieszczenia gospodarczego do budynku gospodarczego na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości Z. wziąwszy po uwagę, że działka [...] w obrębie N. należąca do Skarżącej objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wskazany wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r., zdaniem Sądu nie ma w ogóle zastosowania do stanu faktycznego niniejszej sprawy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia 7 kpa, art. 77 § 1 , 80 i 81 kpa a więc naruszenia postępowania dowodowego zdaniem Sądu zarzut ten jest nietrafny. Również zarzut naruszenia art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. ustawy nie jest trafny. Nie można zatem uznać za naruszenie zasad sporządzania decyzji I instancji, jeżeli jej uzasadnienie powołując się na wyniki oględzin i ustaleń organu opiera na nich rozstrzygnięcie. Natomiast w decyzji II instancji, która rozstrzyga sprawę wywołaną odwołaniem konkretnej strony, organ szczegółowo wyjaśnia te kwestie które podnoszone są w odwołaniu. Organ odniósł się do najistotniejszych kwestii, dlatego zdaniem Sądu, obowiązek rozpoznania odwołania i sporządzenia uzasadnienia decyzji został wykonany wprawdzie lakonicznie, ale przez odniesienie się do zarzutów odwołania, nie można zatem zarzucić, że organ administracji nie działał w tym zakresie prawidłowo.

Reasumując Sąd w niniejszej sprawie podzielił zarzut naruszenia w zaskarżonej decyzji art. 7 kpa, art. 77 § 1 , 80 i 81 kpa oraz art. 107 § 3 kpa a naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, ze zm.). Sąd skargę oddalił.