Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1312/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 89 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Sędzia WSA Iwona Wiesner, Protokolant Specjalista Beata Mahlhofer, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r. nr [...] i umarza postępowanie administracyjne; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r., nr [...]Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...]r., nr [...], wymierzającą przedsiębiorcy A.J. (dalej: skarżąca) karę pieniężną w kwocie 24.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach, poza kasynem gry.

Rozstrzygniecie zapadło w poniższym stanie faktycznym i prawnym.

[...]r., funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o grach hazardowych w lokalu "A" w K. prowadzonym przez skarżącą. W wyniku kontroli w pomieszczeniu ujawniono dwa automaty do gier, włączone do sieci elektrycznej i gotowe do gry o nazwie ADMIRAŁ. Czynności zostały udokumentowane w Protokole kontroli z [...]r. oraz w Protokole z czynności kontrolnych z [...]r., którego załącznik stanowi dokumentacja filmowa na nośniku DVD z przeprowadzonych gier kontrolnych i oględzin automatów.

Przeprowadzony eksperyment wykazał, że gry mają charakter losowy, gracz nie ma wpływu na ustawienie się bębnów z wizerunkami na ekranie, przy pomocy wygranych punktów można kontynuować grę, a urządzenie wypłaca też wygrane w formie pieniężnej. Spełniają definicję gier na automatach z art. 2 ust.3 i ust. 4 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach losowych (Dz. U. nr 201, poz.1540, ze zm., dalej ugh).

W trakcie czynności kontrolnych ustalono, że automaty są własnością firmy B, która podnajmuje celem ich posadowienia powierzchnie kontrolowanego lokalu.

Postanowieniem z [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął wobec skarżącej prowadzącej działalność gospodarcza pod firmą C z urzędu postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, które zakończyło się wydaniem decyzji z [...] r. wymierzającej karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automatach w kwocie 24 000,00 zł (2x12 000). Jako podstawę prawną jej wydania organ wskazał art. 13 § 1, art. 207 § 1 i 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2015 r., poz.613, dalej op) oraz art./ 2 ust. 3 i 4, art. 6 ust.1, art. 89 ust. 1 pkt2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1 i 2, art. 91 ugh.

W toku postępowania skarżąca podkreśliła, że nie urządzała gier ale podnajęła powierzchnię lokalu, w którym prowadzi działalność celem podniesienia atrakcyjności pubu (oświadczenie z [...]r.). Do materiału dowodowego włączono także materiały z postępowania karnoskarbowego zawisłego przed Sądem Rejonowym K., w tym umowę najmu lokalu z [...]r. oraz protokół przesłuchania skarżącej w charakterze świadka z [...]r.

W oparciu o zgromadzone dowody i ich ocenę organ stwierdził, że skarżąca jako właściciel lokalu A dała możliwość klientom uczestnictwa w grze hazardowej, a co za tym idzie urządzała gry na automatach poza kasynem gry.

Od decyzji organy I instancji skarżąca wniosła odwołanie, zarzucając naruszenie:

- prawa materialnego, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 ugh przez błędną wykładnię pojęcia urządzający gry i objęcie nim osobę wyłącznie wynajmującą część powierzchni lokalu, bez innych czynności związanych z obsługą automatów a w konsekwencji niezasadne nałożenie kary pieniężnej;

- prawa procesowego, art. 133 § 1 op w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 91 ugh poprzez skierowanie decyzji do osoby nie będącej urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ugh, art. 121 § 1 i art.122 op poprzez nie podjęcie niezbędnych działań mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy co doprowadziła do błędnego uznania skarżącej za urządzającego gry, w sytuacji, kiedy tylko podnajmowała lokal takiemu podmiotowi.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, który przejął z dniem [...] r. kompetencje Dyrektora Izby Celnej w związku z wejściem w życie ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na zebrany w sprawie materiał dowodowy, z którego wynika, że prowadzone na skontrolowanych urządzeniach gry spełniają ustawowe przesłanki gier na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Na urządzeniach można prowadzić gry hazardowe i uzyskiwać wygrane pieniężne, co potwierdziły przeprowadzone gry kontrolne. Grający nie ma wpływu na przebieg gry, co świadczy o jej losowym charakterze. Urządzenia realizują wygrane w postaci pieniężnej. Organy celne miały prawo dokonać samodzielnej oceny charakteru gry i urządzającego gry.

W ocenie Dyrektora IAS zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że urządzającym gry na spornych automatach ADMIRAŁ jest skarżąca, która nie dopełniła obowiązków wynikających z ustawy o grach hazardowych i urządzała gry na automatach poza kasynem gry. Nadto skarżąca nie legitymowała się którymkolwiek z dokumentów legalizujących takie działania. Organ zauważył, że urządzanie gier to nie tylko posiadanie automatu i dysponowanie nim, ale również umożliwianie osobom trzecim tj. klientom lokalu, w którym urządzenie jest eksploatowane możliwości uczestnictwa w grze hazardowej i nie ma znaczenia czy z możliwości tej ktoś skorzystał. Ustawa o grach hazardowych nie zawiera legalnej definicji urządzającego. Jest to pojęcie prawne, którego interpretacji dokonuje organ celny dokonujący ustaleń faktycznych w konkretnej sprawie. Skoro skarżąca udostępniała powierzchnię w lokalu do wstawienia automatów oraz zapewniała ciągłość gry na automacie poprzez udostepnienie do publicznego korzystania i podłączenie do sieci elektrycznej, należy ją uznać za urządzającego gry na spornym automacie. Potwierdzają to zapisy umowy, w tym § 6-8 i zeznania samej skarżącej i dowodzą zasadności wymierzenia skarżącej kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust.1 pkt 1 i ust. 2pkt 2 ugh.

Organ powołał się również na uchwałę składu 7 sędziów NSA z 9 listopada 2009 r. II GPS 1/16, ze art. 89 ugh nie jest przepisem technicznym i nie wymagał notyfikacji; karę pieniężną należy nałożyć na każdego urządzającego gry na automatach z naruszeniem wymogów ustawowych oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 11 marca 2015 r. w sprawie P 4/14, w którym Trybunał orzekł, że wynikająca z dyrektywy procedura notyfikacji przepisów technicznych nie jest elementem konstytucyjnego procesu ustawodawczego. Za niezasadne uznał podniesione w odwołaniu zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania podatkowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca powtórzyła zarzuty odwołania dotyczące błędnej wykładni urządzającego gry i niezasadne nałożenia na nią kary pieniężnej oraz art. 124 i art. 210 z § 1 pkt 6 i § 4 op w zw. z art. 235 tej ustawy przez prezentacje w uzasadnieniu wyłącznie stanowiska odmiennego niż wskazane w odwołaniu, a w konsekwencji uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że poza udostepnieniem lokalu w oparciu o umowę najmu, podłączenie automatów do prądu i zgłaszanie najemcy ich zablokowania nie wykonywała żadnych czynności związanych z ich obsługą lub serwisowaniem, objaśnianiem gry, wypłacaniem wygranych. Nie zasilała automatów środkami pieniężnymi. Nie wykonywała żadnych czynności wpływających na wysokość przychodu generowanego przez wstawione do jej kawiarni automaty. Kwota czynszu była stała, a czynności wykonywane miały charakter pomocniczy i mieściły się w ramach typowych dla umowy najmu.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Istota sporu sprowadza się do oceny prawidłowości nałożenia na skarżącą kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. Innymi słowy do oceny czy zasadnie organ uznał skarżącą za urządzającą gry na automatach w rozumieniu wskazanego przepisu.

Ustawa o grach hazardowych określa warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach (art. 1). Stosownie do art. 2 ust. 3 ugh grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy (art. 2 ust. 5 ugh). Należy też dodać, że wygraną rzeczową jest możliwość przedłużenia gry bez konieczności wypłaty stawki za udział, jak też rozpoczęcie nowej gry (art. 2 ust. 4 ugh). W świetle przepisów powołanej ustawy zasadą jest prowadzenie działalności polegającej na urządzaniu gier na automatach na podstawie koncesji i wyłącznie w kasynach gry (art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ugh). Pobocznie należy tylko zauważyć, że działalność ta może być kontynuowana na podstawie zezwoleń uzyskanych na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych – Dz.U. z 2004 r. nr 4, poz. 27 z późn. zm.), aż do czasu ich wygaśnięcia, stosownie do uregulowania z art. 129 ust. 1 ugh. Te ostatnie w sprawie nie występują.

W przypadku naruszenia powyższych zasad, przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh przewiduje sankcję w postaci nałożenia kary pieniężnej na urządzającego gry na automatach poza kasynem gry. Sankcja z art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh dotyczy zakazu określonego w art. 14 ust. 1 tej ustawy.

Aby jednak ocenić prawidłowość nałożenia kary pieniężnej należy rozpatrzyć zarzuty naruszenia prawa procesowego podniesione w skardze, gdyż tylko do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego można zastosować prawo materialne.

Skarżąca powołuje się w skardze przede wszystkim na wadliwe uznanie jej za urządzającego gry na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych.

W ocenie Sądu zarzut ten jest zasadny.

Wprowadzając w art. 89 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ugh pojęcie "urządzający gry", wyłącznie w celu wskazania podmiotu, który podlega stosownej karze pieniężnej, prawodawca nie zdefiniował tego określenia. Dlatego też, stosując wskazane unormowania, trzeba dokonywać – każdorazowo – oceny, czy można przypisać danemu podmiotowi status "urządzającego gry", która powinna uwzględniać wszystkie, konkretne okoliczności danej sprawy.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca twierdzi, że takowego statusu nie posiadała i nie mogła zatem być objęta hipotezą art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, bowiem "wyłącznie wynajęła" powierzchnię lokalu podmiotowi eksploatującemu automat do gier bez dokonywania żadnych innych czynności". Z takim ujęciem spornej kwestii należy się zgodzić. Bezspornym jest, że żaden z przepisów ustawy o grach hazardowych nie zakazuje zawierania umów (najmu, dzierżawy czy też użyczenia), na podstawie których wyłącznie inny podmiot będzie dopiero, w pełni samodzielnie, eksploatował automaty do gier w rozumieniu art. 2 ust. 3 (lub art. 2 ust. 5). Innymi słowy prowadził działalność gospodarczą z ich wykorzystaniem. Dla realizacji tego celu niezbędny jest lokal lub miejsce, gdzie automaty mogą być ustawione i udostępniane graczom. Pozyskanie lokalu może też mieć różne formy. Może to być udział (wkład) wspólnika a może to być zwykła umowa najmu lub dzierżawy określonej powierzchni. Umowa taka jest odpłatna a czynsz nie pozostaje w związku z działalnością do której lokal czy jego część jest wykorzystywana. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Jak wynika z zapisów umowy najmu lokalu z [...] r. skarżąca udostępniła najemcy powierzchnię 2 m2 celem zainstalowania urządzeń do gier rozrywkowych w zamian za czynsz w wysokości 200 zł brutto. Obowiązki wynikające z umowy ciążące na skarżącej to zakaz prowadzenia działalności konkurencyjnej czyli z wykorzystaniem automatów, powiadomienie o nieprawidłowościach w ich funkcjonowaniu oraz zapewnienie zakazu uczestnictwa w grach osób poniżej lat 18. Była to umowa podpisana na okres próbny 1 miesiąca. Z firmą B. Skarżąca natomiast prowadzi lokal A od [...] r., nie dysponuje kluczami do automatów i ich nie obsługuje, poza włączeniem do prądu. Automaty serwisuje przedstawiciel właściciela w osobie S.K..

Zdaniem Sądu z postanowień umowy, wynika niezbicie że "celem" tej umowy, a zarazem "zgodnym zamiarem stron", było zawarcie klasycznego kontraktu najmu a nie podjęcie wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego polegającego właśnie na połączeniu składników majątkowych, jakimi dysponowały strony kontraktu. Dokonując interpretacji zgodnie z dyspozycją art. 65 § 2 kc, trzeba mieć na uwadze komercyjny cel wykorzystywania automatu, ten zaś pozostaje poza sferą skarżącej, co wyklucza ją z kręgu osób współurządzających.

Należy zgodzić się ze skarżącą, że samo zawarcie umowy najmu powierzchni lokalu nie jest wystarczające do uznania, że wynajmujący był współurządzającym gry hazardowe. Podobnie jak zarejestrowanie działalności gospodarczej nie przesądza o prowadzeniu jej zgodnie z prawem. Jednak już treść umowy połączona z odpowiednią argumentacją, wnioskowaniem opartym na logice i doświadczeniu oraz dodatkowymi ustaleniami faktycznymi może dowodzić, że wynajmujący uczestniczył aktywnie w procesie urządzania gier bez zezwolenia, poza kasynem.

W orzecznictwie sądów administracyjnych trafnie przyjmuje się (np. w wyrokach WSA w Rzeszowie: z 31 maja 2016 roku, II SA/Rz 1094/15; z 25 maja 2016 r., II SA/Rz 1416/15; z 19 maja 2016 r., II SA/Rz 1410/15; z 11 maja 2016 roku, II SA/Rz 1330/15; z 26 kwietnia 2016 r., II SA/Rz 1184/15; z 20 kwietnia 2016 roku, II SA/Rz 1205/15; w wyrokach WSA w Krakowie: z 24 lutego 2016 r., III SA/Kr 1004/15; z 8 marca 2016 r. III SA/Kr 1011/15), że urządzanie gier na automatach obejmuje zachowania aktywne podmiotów zaangażowanych w ten proces. W konsekwencji warunkiem przypisania odpowiedzialności administracyjnoprawnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą lub stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z zasadniczo komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Nie wyklucza to, co oczywiste, możliwości współdziałania wielu podmiotów w nielegalnym procesie urządzania gier, a więc np. właściciela automatu i właściciela lokalu, którzy na podstawie pisemnej lub ustnej umowy dokonują podziału zadań i funkcji związanych z procesem organizacji gier (np. w zakresie podziału zysków z działalności urządzania gier hazardowych, serwisowania urządzenia, nadzorowania prawidłowości działania urządzenia, informowania właściciela urządzenia o problemach technicznych związanych z pracą automatu, wypłaty wygranych). Intensywność, formy oraz zakres współuczestnictwa w procesie nielegalnego urządzania gier hazardowych mogą być oczywiście różne, a ustalenie minimalnego stopnia w tym zakresie zależy od indywidulanych cech stanu faktycznego sprawy oraz wzajemnych powiązań pomiędzy jego elementami.

W kontrolowanej sprawie współdziałanie takie nie występuje, co powoduje, że nałożenie kary pieniężnej na skarżącą było pozbawione podstaw faktycznych.

Jak wynika z ustaleń organu automaty wypłacały wygrane pieniężne a przeprowadzony eksperyment wykazał, że rozgrywane na automatach gry miały charakter losowy (American Poker II). Z umowy najmu nie wynika aby skarżąca osiągała inne dochody niż ujęty w niej czynsz ani też wykonywała inne obowiązki niż z nią związane i dla niej typowe.

W świetle przytoczonych uwag należy stwierdzić, że dopiero zestawienie wszystkich powyższych okoliczności oraz ich ocena w świetle logiki i doświadczenia życiowego (również powstałego na tle podobnych spraw o wymierzenie kar za nielegalne urządzanie gier na automatach poza kasynem gry) pozwala na sformułowanie wniosku, że skarżąca nie uczestniczyła w sposób aktywny w urządzaniu nielegalnych gier na automatach w zamian za określone korzyści finansowe.

Mając na względzie powyższe argumenty, Sąd uznał zasadne zarzuty naruszenia prawa procesowego w zakresie art. 187 § 1 i art. 122 § 1 op poprzez niewyczerpujące wyjaśnienie i rozważenie materiału dowodowego w części dotyczącej uznania skarżącej za podmiot współurządzający nielegalne gry hazardowe.

Sąd nie dopatrzył się wadliwości decyzji w pozostałym zakresie, gdyż nie ma wątpliwości, że gry urządzane na automatach były grami hazardowymi w rozumieniu ustawy. Miały charakter losowy, prowadzone mogły być wyłącznie odpłatnie a urządzane w celach komercyjnych. Zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej, obowiązującej w dacie kontroli, funkcjonariusze celni wykonujący kontrole są uprawnieni do przeprowadzania w uzasadnionych przypadkach, w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie lub gry na innym urządzeniu. Ocena w zakresie realizacji przesłanki "uzasadnionego przypadku" musi uwzględniać charakter działalności będącej przedmiotem kontroli. W związku z podejrzeniem nielegalnego charakteru działalności (urządzanie gier hazardowych) oraz realną możliwością usunięcia urządzenia, którego dotyczyła kontrola, przeprowadzenie doraźnego eksperymentu było w pełni uzasadnione. Przeprowadzenie kontroli w zakresie przestrzegania przepisów o grach hazardowych jest dopuszczalne przede wszystkim w razie podejrzenia naruszenia powyższych przepisów (tzw. analizy ryzyka), chociaż nie jest też wykluczona kontrola losowa. Lokal skarżącej nie jest kasynem gry.

Wskazać też należy na wiążący charakter uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r. podjętej w sprawie o sygn. II GPS 1/16, której stanowisko Sąd orzekający w pełni podziela (art. 269 § 1 ppsa). W orzeczeniu tym NSA w sposób wiążący stwierdził, że "Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy". Ponadto Sąd ten sformułował wiążący pogląd, że "Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.)".

W świetle powyższej uchwały NSA nie może również odnieść skutku zarzut naruszenia przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 6 ust. 4 ugh poprzez skierowanie decyzji wymierzającej karę do podmiotu, który nie był zobowiązany do uzyskania koncesji na prowadzenie kasyna gry. Art. 89 ust. 1 pkt. 2 ugh stanowi zatem podstawę wymierzenia kary pieniężnej każdemu, bez względu na formę prowadzonej działalności, kto urządza gry na automatach poza kasynem gry, czyli miejscem odpowiadającym wymogom przewidzianym w art. 4 ust. 1 pkt. 1 lit. a ugh. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie we wskazanym przez organy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2015 r. w sprawie o sygn. akt P 32/12 w którym wskazał, że art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh statuuje tylko jedną, obiektywną przesłankę wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry, stwierdzając że "karze pieniężnej za urządzenie gry na automatach poza kasynem gry podlegać będzie zarówno podmiot legitymujący się koncesją lub zezwoleniem, jak i ten, kto dokumentem takim nie dysponuje. Skarżąca takowym dokumentem nie dysponowała a automaty nie posiadały żadnego certyfikatu czy poświadczenia rejestracji a nawet wbrew zapisom umowy wypłacały wygrane pieniężna.

Nie sposób też nie zauważyć, że 1 kwietnia 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw, która zaostrzyła zasady odpowiedzialności administracyjnoprawnej podmiotów urządzających gry hazardowe. Znowelizowany przepis art. 89 ust. 1 pkt 3 i 4 ugh statuuje wyraźnie odpowiedzialność posiadaczy samoistnych i zależnych lokali, w których znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w których prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa. Oznacza to, że w aktualnym stanie prawnym samo udostępnienie lokalu w celu prowadzenia nielegalnych gier hazardowych jest podstawą do nałożenia kary pieniężnej i to w wysokości 100.000 złotych od każdego automatu. Ponieważ ustawa zmieniająca z 15 grudnia 2016 r. nie zawiera przepisów intertemporalnych, które wyraźnie regulowałyby stan prawny, według którego właściwe organy mają orzekać w będących w toku sprawach o wymierzenie kar pieniężnych, dlatego trzeba mieć na względzie, że wzruszenie zaskarżonych decyzji ze względów procesowych i skierowanie sprawy z powrotem na drogę administracyjną mogłoby doprowadzić do istotnego pogorszenia sytuacji prawnej strony skarżącej w razie zastosowania nowego prawa.

Zgodnie z przepisem art. 8 ugh do postępowań w sprawach określonych w ustawie o grach hazardowych stosuje się odpowiednio przepisy ordynacji podatkowej. Natomiast w myśl art. 122 tej ustawy, statuującego zasadę prawdy obiektywnej, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organ nie sprostał obowiązkom wynikającym z art. 187 § 1 op, w zakresie wszechstronnej oceny całego zgromadzonego materiału dowodowego. Samo zawarcie umowy najmu, przy braku konkretnych okoliczności wskazujących na podejmowanie przez dany podmiot czynności nakierowanych bezpośrednio na urządzanie gier, nie dowodzi jeszcze prowadzenia zakazanej przez ustawę działalności (zobacz wyrok NSA z 27 kwietnia 218 r. II GSK 5527/16 czy z 19 lutego 2017 r. II GSK 1037/17). W związku a powyższym, uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji, również nie spełnia wymogów określonych w art. 210 § 4 op.

Dotychczasowe rozważania prowadzą do ostatecznej konstatacji, w myśl której w rozpoznawanej sprawie ustalenia faktyczne zostały przez organ poczynione prawidłowo i nie wymagają uzupełnienia. Zostały natomiast wadliwie ocenione i w konsekwencji wadliwie zastosowano prawo materialne. Skarżąca została uznana za "współurządzającą gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt i pkt 2 ugh wadliwie. Nie mogła zatem być adresatem decyzji, w której wymierzono karę pieniężną stad Sąd uchylił decyzje organów obu instancji i umorzył postępowanie administracyjne, kierując się art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 oraz art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm, w skrócie ppsa).

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800, ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego (§ 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 27 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie; Dz. U. z 2016 r., poz. 1668).