Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1803/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.64 ust 3,art 54 ust 1 i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Przemysław Szustakiewicz, Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi T. L. na decyzję personalną Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją personalną nr [...] z dnia [...] września 2016 r. Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego (dalej także: "Szef CBA" lub "organ"), działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku T. L. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") z dnia [...] września 2016 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji personalnej Szefa CBA z dnia [...] września 2016 r., nr [...], w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym - utrzymał w mocy powyższą decyzję personalną z dnia [...] września 2016 r.

Zaskarżony rozkaz personalny Szefa CBA wydany został w następującym stanie faktycznym niniejszej sprawy.

Skarżący T. L. pisemnym wnioskiem z dnia [...] września 2016 r. zwrócił się do Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego o wystąpienie ze służby w CBA. Wniosek ten wpłynął do organu w dniu [...] września 2016 r.

W dniu [...] września 2016 r. skarżący złożył w Delegaturze CBA w W. pismo z dnia [...] września 2016 r., w którym - nawiązując do powyższego wniosku o zwolnienie ze służby w CBA - zwrócił się z prośbą o wyrażenie zgody na wycofanie wspomnianego wniosku i potraktowanie sprawy jako niebyłej. W uzasadnieniu swojej prośby skarżący wskazał, iż wniosek o zwolnienie ze służby złożył pod wpływem emocji, w sposób pochopny i nieprzemyślany, dodatkowo wywołany zmęczeniem z tytułu niewzięcia w bieżącym roku dłuższego urlopu wypoczynkowego, jak również realizowania zadań służbowych przez uprzednie dwa weekendy.

W dniu [...] września 2016 r. Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, działając na podstawie przepisów art. 64 ust. 3 oraz art. 54 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1310 ze zm.), a także § 18 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonuriuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 503) - zwolnił skarżącego T. L. (funkcjonariusza w służbie stałej, [...] w Wydziale [...] Delegatury Centralnego Biura Antykorupcyjnego w W., z uposażeniem zasadniczym obejmującym: a) stawkę uposażenia zasadniczego: 5.000,00 złotych, b) kwotę 700,00 złotych stanowiącą 14% stawki uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, a także premię w wysokości 20% uposażenia zasadniczego, o którym mowa powyżej, tj. kwota 1.140,00 złotych) ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym z dniem [...] września 2016 r., jednocześnie nadając tej decyzji - na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. - rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu wydanej decyzji personalnej Szef CBA, powołując się na złożony przez skarżącego T. L. pisemny wniosek do Szefa CBA zawierający prośbę o wystąpienie ze służby w CBA - wskazał, iż zgodnie z dyspozycją przepisu art. 64 ust. 3 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, Szef CBA jest zobowiązany zwolnić funkcjonariusza ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia złożenia pisemnego wniosku o wystąpienie ze służby. Organ wskazał jednocześnie, że na mocy cytowanego przepisu Szef CBA może swobodnie określić datę ustania stosunku służbowego z zastrzeżeniem, że data zwolnienia musi przypadać w ciągu trzech miesięcy od dnia złożenia pisemnego wniosku o wystąpienie ze służby.

Wobec powyższego, Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, działając na podstawie art. 64 ust. 3 w związku z art. 54 ust. 1 i 3 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym oraz § 18 cyt. rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego, postanowił zwolnić skarżącego funkcjonariusza ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym z dniem [...] września 2016 r.

Ponadto, powołując się na brzmienie przepisu art. 108 § 1 k.p.a., organ stwierdził, że niniejszej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes służby tożsamy z ważnym interesem społecznym przejawiający się koniecznością zwolnienia funkcjonariusza ze służby z dniem [...] września 2016 r.

Przedmiotowej decyzja personalna Szefa CBA nr [...] została doręczona stronie skarżącej w dniu [...] września 2016 r.

W dniu [...] września 2016 r. (data złożenia pisma w Delegaturze CBA w W.) skarżący złożył do Szefa CBA wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej w/w decyzją personalną nr [...] z dnia [...] września 2016 r.

W uzasadnieniu środka zaskarżenia skarżący podniósł przede wszystkim, że w dniu [...] września 2016 r., a więc przed datą doręczenia mu spornej decyzji Szafa CBA w sprawie zwolnienia ze służby w CBA, co nastąpiło w dniu [...] września 2016 r., złożył pisemny wniosek o wyrażenie zgody na wycofanie wniosku o zwolnienie ze służby w CBA.

Ponadto, skarżący zauważył, że swój wniosek o zwolnienie ze służby złożył pod wpływem emocji, w sposób nieprzemyślany i impulsywny, co wynikało z przemęczenia. Jednocześnie, skarżący dodał, że wniosek o zwolnienie ze służby był jego reakcją na odmowę przeniesienia do pełnienia służby w Delegaturze CBA w L., co było podyktowane wówczas względami osobistymi, a które to względy - jak wskazał skarżący - na dzień składania środka zaskarżenia już nie występują.

Skarżący wyraził również swoje wątpliwości w zakresie zasadności nadania spornej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes służby.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., decyzją personalną nr [...] z dnia [...] września 2016 r. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję personalną z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym.

W uzasadnieniu wydanej decyzji personalnej Szef CBA, powołując się na przepis art 64 ust. 3 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym - wskazał, że zgodnie z treścią tego przepisu, Szef CBA jest zobowiązany zwolnić funkcjonariusza ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia złożenia pisemnego wniosku o wystąpienie ze służby. Organ przypomniał, że faktyczną podstawę wydania spornej decyzji personalnej stanowiło złożenie przez skarżącego funkcjonariusza pisemnego wniosku z dnia [...] września 2016 r. o wystąpienie ze służby w CBA.

Organ wskazał, że na mocy cytowanego powyżej przepisu, Szef CBA może swobodnie określić datę ustania stosunku służbowego z zastrzeżeniem, że data zwolnienia musi przypadać w ciągu trzech miesięcy od dnia złożenia pisemnego wniosku o wystąpienie ze służby. Zatem, jak zauważył organ, pierwszym możliwym terminem zwolnienia skarżącego ze służby w CBA był dzień 2 września 2016 r. Szef CBA, działając w ramach kompetencji wynikających z art. 64 ust. 3 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, uznał jednak, że datę zwolnienia ze służby należy określić na dzień [...] września 2016 r. W związku z powyższym, organ uznał, że w celu wywołania skutku prawnego określonego w decyzji tj. zwolnienia ze służby z dniem [...] września 2016 r., koniecznym stało się nadanie tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ podniósł, że rygor natychmiastowej wykonalności został nadany wspomnianej decyzji personalnej o zwolnieniu skarżącego ze służby po analizie dotychczasowego przebiegu służby tego funkcjonariusza, w tym zwłaszcza w kontekście motywów funkcjonariusza, które wskazał on we wniosku o zwolnienie ze służby, a mianowicie w kontekście jego oświadczenia, że zwolnienie ze służby w CBA następuje w związku z odmową przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Delegaturze CBA w L.

W tym miejscu, organ wskazał, że stosunek służbowy funkcjonariusza CBA ma charakter administracyjnoprawny i w odróżnieniu od stosunku pracy brak w nim cech równości stron owego stosunku. W związku z powyższym, Szef CBA stwierdził, że ma prawo do jednostronnego, władczego kształtowania treści tego stosunku, działając w oparciu o kompetencje określone w pragmatyce służbowej.

W konsekwencji, Szef CBA podniósł, iż - kierując się słusznym interesem służby, przejawiającym się koniecznością zapewnienia właściwej dyscypliny służby - uznał za zasadne niezwłoczne rozwiązanie stosunku służbowego z funkcjonariuszem, który sam zrezygnował z dalszej służby w CBA z powodu odmowy przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej CBA. Tym samym, jak wskazał organ, nadanie spornej decyzji personalnej nr [...] z dnia [...] września 2016 r. rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadniał słuszny interes społeczny, tożsamym w tym przypadku ze słusznym interesem służby.

Ustosunkowując się z kolei do podniesionego przez stronę skarżącą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy argumentu, że decyzja personalna o zwolnieniu ze służby została mu doręczona po dacie złożenia prośby o wycofanie raportu o zwolnienie ze służby, Szef CBA wskazał, że zarówno przepisy ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, jak i Kodeksu postępowania administracyjnego nie regulują zasad składania i odwoływania oświadczeń woli w administracyjnoprawnych stosunkach służbowych. Organ zauważył, że z art. 64 ust. 3 ustawy a Centralnym Biurze Antykorupcyjnym wynika tylko, że funkcjonariusz, składając oświadczenie o wystąpieniu ze służby, musi zachować formę pisemną. W tej sytuacji, organ uznał, że w omawianym zakresie występuje luka w prawie. Niemniej, Szef CBA stwierdził, że w takich przypadkach przy interpretacji przepisów prawa administracyjnego dopuszcza się możliwość skorzystania z analogicznych rozwiązań przyjętych w prawie cywilnym.

I tak, mając na względzie normę prawną wyrażoną w przepisie art. 61 Kodeksu cywilnego (dalej także: "k.c."), organ wskazał, że oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła ona skutecznie zapoznać się z jego treścią. Organ wskazał jednocześnie, że w świetle powołanej regulacji k.c., odwołanie takiego oświadczenia jest skuteczne. jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej.

Mając powyższe na względzie, Szef CBA zauważył, że oświadczenie woli złożone drugiej stronie wiąże zatem osobę, która oświadczenie takie złożyła.

W tej sytuacji, Szef CBA przypomniał, że pisemne oświadczenie skarżącego T. L. w przedmiocie wystąpienia ze służby zostało złożone zgodnie z art. 64 ust. 3 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i wywołało skutek w postaci zwolnienia ze służby.

Z kolei, jak uznał organ, wniosek skarżącego z dnia [...] września 2016 r. zawierający oświadczenie o wycofaniu wniosku o zwolnienie ze służby był nieskuteczny, ponieważ dotarł do Szefa CBA w terminie późniejszym, niż wniosek o zwolnienie ze służby. Tymczasem, jak podkreślił wyraźnie organ, w świetle przepisu art. 61 zdanie drugie Kodeksu cywilnego, odwołanie oświadczenia jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej.

Szef CBA podniósł jednocześnie, że z treści wniosku skarżącego z dnia [...] września 2016 r. wynika, że strona jest świadoma powyższych konsekwencji, gdyż wnosiła o "wyrażenie zgody na wycofanie go" (wniosku o zwolnienie ze służby w CBA), a zatem - jak uznał organ - z treści prośby strony z dnia [...] września 20l6 r. wynika jednoznacznie, że może ona wywołać zamierzony w tej prośbie skutek tylko i wyłącznie w przypadku jej akceptacji przez Szefa CBA. W tym miejscu, organ wskazał jednak, że wniosek ten nie zyskał akceptacji Szefa CBA, gdyż w tym dniu Szef CBA wydał już decyzję personalną o zwolnieniu skarżącego funkcjonariusza ze służby w CBA.

Odnosząc się z kolei do podniesionych przez stronę skarżącą twierdzeń, iż składając wniosek o zwolnienie ze służby z dnia [...] września 2016 r., skarżący działał pod wpływem emocji, w sposób nieprzemyślany, impulsywny, co miało wynikać z przemęczenia, Szef CBA uznał, że okoliczności sprawy wskazują jednoznacznie, że złożenie wniosku o wystąpienie ze służby wynikało z odmowy przeniesienia skarżącego do dalszego pełnienia służby w Delegaturze CBA w L. W tej sytuacji, organ uznał zatem, że skarżący, występując z wnioskiem o zwolnienie ze służby w CBA, nie działał w warunkach ograniczonej swobody właściwego rozeznania tego co robi i jaki skutek wywoła.

Mając powyższe na względzie, Szef CBA uznał, że wydanie decyzji personalnej nr [...] z dnia [...] września 2016 r. dotyczącej zwolnienia skarżącego ze służby w CBA z dniem [...] września 2016 r. było w pełni uzasadnione i nastąpiło zgodnie z art 64 ust. 3 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym.

W piśmie z dnia 23 września 2016 r. skarżący, działając za pośrednictwem organu, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję personalną Szefa CBA z dnia [...] września 2016 r.

Wnosząc o uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji personalnej w całości lub o jej uchylenie w całości, skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji personalnej z dnia [...] września 2016 r., iż jej wydanie nastąpiło w oparciu o nienależyte wykonywanie obowiązków przez organ i jego pracowników, w warunkach naruszenia praworządności, z jednoczesnym naruszeniem interesów skarżącego.

W szczególności, skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji personalnej:

1) naruszenie art. 6 k.p.a. - poprzez niezastosowanie obowiązujących przepisów prawa oraz z uwagi na dokonywanie interpretacji przepisów prawa z pominięciem stanu faktycznego niniejszej sprawy;

2) naruszenie art. 7 k.p.a. - poprzez podjęcie zaskarżonej decyzji w oparciu o jednostronne i subiektywne zajęcie stanowiska przez organ z naruszeniem zasady dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co w konsekwencji skutkowało naruszeniem słusznego interesu skarżącego;

3) naruszenie art. 8 k.p.a. - poprzez prowadzenie postępowania, które nie budziło zaufania do organu;

4) naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. - poprzez brak stworzenia skarżącemu możliwości wypowiedzenia się co do okoliczności sprawy oraz przedłożenia stosownych żądań;

5) naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której postępowanie stało się bezprzedmiotowe;

6) naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. - poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego z uwagi na niewzięcie przez organ pod uwagę wad oświadczenia woli;

7) naruszenie art. 154 § 1 i 2 k.p.a. - z uwagi na nieuchylenie przez organ decyzji z dnia [...] września 2016 r. w sytuacji, w której przemawiał za tym interes społeczny i słuszny interes strony skarżącej;

8) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a. - poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w warunkach oczywistego naruszenia art. 105 k.p.a., stanowiącego przepis jasny i precyzyjny, a czego skutkiem są negatywne konsekwencje prawne dla interesu społecznego i ekonomiczne dla skarżącego;

9) naruszenie art. 162 § 1 k.p.a. - poprzez niestwierdzenie w zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 2016 r. wygaśnięcia spornej decyzji personalnej z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w sytuacji, w której sporna decyzja stała się bezprzedmiotowa, a co leżało zarówno w interesie społecznym, jak i słusznym interesie skarżącego.

W uzasadnieniu wniesionej skargi skarżący zauważył na wstępie, iż w roku 2015, w następstwie wydarzeń medialnych związanych z ujawnieniem niejawnych dokumentów Centralnego Biura Antykorupcyjnego (co nastąpić miało w audycji "[...]" w TV [...] w dniu [...] lutego 2015 r.), otrzymał on wraz z innym funkcjonariuszem CBA – P. D. zadanie służbowe, mające na celu podjęcie próby ustalenia źródła przecieku tych informacji. Skarżący wskazał, że w wyniku podjętych przez nich czynności operacyjnych i zgromadzenia stosownych informacji, które stały się podstawą zebrania materiału dowodowego, jesienią 2015 r. ówczesny Szef CBA skierował zawiadomienie o przestępstwach z art. 231 § 2 k.k., art. 265 § 1 k.k. oraz art. 266 § 2 k.k. Skarżący podniósł, że w wyniku złożonych przez CBA materiałów, Prokuratura Apelacyjna w W. wszczęła postępowanie przygotowawcze w sprawie o sygn. akt [...]. Skarżący stwierdził, że po zmianie na stanowisku Szefa CBA, z uwagi na powyższe czynności operacyjne podjęte wraz z P. D., obaj funkcjonariusze CBA spotkali się z różnego rodzaju represjami służbowymi ze strony nowego kierownictwa CBA, co w przypadku skarżącego doprowadziło do poważnych problemów zdrowotnych związanych z ciągłym stresem i nerwowością. W tej sytuacji, skarżący podniósł, iż zdając sobie sprawę z tego, że kontynuowanie pracy w dotychczasowej atmosferze nagonki na jego osobę i funkcjonowania w ciągłym stresie, uznał on, że być może rozwiązaniem sytuacji będzie przeniesienie się do dalszego pełnienia służby w Delegaturze CBA w L., skąd skarżący pochodzi. Skarżący podniósł, iż liczył w ten sposób na to, że przeniesienie do Delegatury w L. pozwoli na to, aby będąc w jednostce oddalonej od Centrali CBA, móc spokojnie kontynuować służbę, bez obawy o dalsze szykany. W związku z tym, jak wskazał, w dniu [...] sierpnia 2016 r. złożył wniosek do Szefa CBA o przeniesienie do dalszej służby w Wydziale [...] Delegatury CBA w L. Skarżący wskazał, że niestety jednak, pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. poinformowano go o tym, że Szef CBA rozpatrzył odmownie wniosek o przeniesienie. W tej sytuacji, jak podniósł skarżący, pozostając pod wpływem bardzo silnych emocji wywołanych poczuciem bezradności, a także jeszcze bardziej spotęgowanego strachu, w obliczu dalszego stosowania wobec niego mobbingu ze strony kierownictwa CBA, czując, że sytuacja jest wręcz bez wyjścia, w dniu [...] września 2016 r. złożył wniosek o odejście ze służby w CBA, w którego treści wskazał, że powodem jego decyzji było to, że Szef CBA nie wyraził zgody na przeniesienie skarżącego do pełnienia służby w Delegaturze CBA w L. Niemniej, jak stwierdził skarżący, w dniu [...] września 2016 r., po analizie wszystkich okoliczności, uznał on, że pomimo nagonki na jego osobę, nie podda się i mimo wszystko będzie dalej służył w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Skarżący wskazał, że podejmując decyzję o wycofaniu wniosku o zwolnienie ze służby, udało mu się przezwyciężyć strach przed presją ze strony pracodawcy, i swego rodzaju zaszczucia. Nie bojąc się spełnienia gróźb kierowanych pod jego adresem, skarżący wskazał, że złe emocje wywołane stanem, w jaki wprowadzono go w okresie od stycznia 2016 r., udało mu się opanować i w konsekwencji tego złożył, z zachowaniem drogi służbowej, wniosek, w którym zwrócił się z prośbą o wycofanie jego wniosku o zwolnienie ze służby w CBA.

Odnosząc się do powołanych przez Szefa CBA metod interpretacji przepisu art. 64 ust. 3 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym poprzez odwołanie się do cywilistycznych form składania i odwoływania oświadczeń woli, skarżący zauważył na wstępie, iż takie metody wykładni oświadczeń woli mogą być stosowane wyłącznie w sytuacji, w której zarówno wyrażający oświadczenie woli, jak i je przyjmujący, są względem siebie - w zakresie praw i obowiązków - równymi partnerami obrotu prawnego.

Analizując aspekt ogólnych przepisów dotyczących czynności prawnych w sferze prawa cywilnego, w tym dotyczących możliwości odwoływania oświadczeń woli, skarżący wskazał, że należy mieć jednak na uwadze to, iż funkcjonariuszy CBA wiążą pewne ograniczenia prawne, które wynikają z hierarchicznego podporządkowania, co wiąże się z koniecznością zachowania drogi służbowej. Według skarżącego, z samej istoty fazowości obiegu dokumentów w CBA, wynika możliwość doprowadzenia do sytuacji, w której zachowanie wymogów wskazanych w przepisie art. 61 § 1 Kodeksu cywilnego - jest nierealne. Skarżący wskazał przykładowo, że w zależności od ilości dokumentów, aktualnego obłożenia zadaniami służbowymi przełożonych, funkcjonariuszy kancelaryjnych, czy też służby realizującej zadania w zakresie przewozu dokumentacji, dokumenty sporządzone nawet z tą samą data dzienną, ale o różnych porach dnia pracy, mogą finalnie do Szefa CBA zostać dostarczone w różnych datach. Tymczasem, jak zauważył skarżący, obejście zasady zachowania drogi służbowej i złożenia odwołania oświadczenia woli bezpośrednio Szefowi CBA stanowiłoby naruszenie dyscypliny służbowej i mogło pociągać za sobą odpowiedzialność dyscyplinarną, w rozumieniu ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. W tej sytuacji, skarżący uznał, że powyższe okoliczności podważają trafność oparcia rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji Szefa CBA w oparciu o regulacje Kodeksu cywilnego, w tym przepisu art. 61 § 1 k.c.

Skarżący zarzucił ponadto, że organ, wskazując na regulację z art. 61 § 1 k.c., nie wziął jednak pod uwagę tego, że do złożenia przez skarżącego oświadczenia woli określonej treści (wniosku o zwolnienie ze służby) doszło w wyniku niewłaściwego działaniami kierownictwa CBA, które doprowadziło skarżącego funkcjonariusza do załamania psychicznego, które zaburzyło normalne funkcjonowanie. Skarżącego uznał, że będąc pod wpływem ekstremalnie silnego stresu, wyłączającego także pełną świadomość, podjął on decyzję, która na tamten dzień wydawała się jedynym sposobem ucieczki przed bezprawnymi działaniami pracodawcy. Zdaniem skarżącego, stwierdzić należy więc, iż poziom stresu, znerwicowania, wyniszczenia psychicznego osiągnął wówczas punkt kulminacyjny, wpływając na świadomość i swobodę wyrażania oświadczeń woli. Skarżący stwierdził w konsekwencji, iż skutkiem złożonego oświadczenia woli stało się to, że pozostał on bez pracy i tym samym bez źródła zarobkowania. W ocenie skarżącego, jest to najlepszym dowodem na to, że podjęta przez niego decyzja o wystąpieniu z wnioskiem o zwolnienie została poczyniona w warunkach, o których mowa w przepisie art. 82 Kodeksu cywilnego, albowiem gdyby był wówczas osobą posiadająca komfort swobodnego wyrażania woli, nie podjąłby świadomie decyzji o tak drastycznych konsekwencjach.

Skarżący stwierdził jednocześnie, że okoliczności świadczące o wadzie złożonego przez niego oświadczenia woli nie ograniczają się jednak do przesłanek wskazanych w przepisie art. 82 k.c., albowiem równie istotne - zdaniem skarżącego - są aspekty, o których mowa w art. 87 k.c. Skarżący zastrzegł jednak, że w tym zakresie niestety nie może szerzej uzasadnić swojego stanowiska, albowiem związany jest tajemnicą informacji niejawnych. Skarżący stwierdził jednakże, że szersze uzasadnienie powyższego stanowiska będzie możliwe po tym, jak Szef CBA zwolni go z obowiązku zachowania tajemnicy informacji niejawnych i będzie mógł wówczas, wykorzystując materiały dowodowe zgromadzone w śledztwie o sygn. akt [...], udowodnić wystąpienie również przesłanki groźny bezprawnej, która również przyczyniła się do podjęcia przez niego wymuszonej decyzji o złożeniu wniosku o zwolnienie ze służby w CBA.

Przenosząc powyższe rozważania prawne na grunt prawa administracyjnego, skarżący podkreślił, że organ, wydając obie sporne decyzje administracyjne, winien był kierować się zasadą praworządności, a więc działać na podstawie i w granicach prawa, czego jednak nie uczynił.

Uzasadniając z kolei zarzut naruszenia przepisu art. 105 § 1 k.p.a., skarżący podniósł, iż w niniejszej sprawie zachodziła przesłanka obligatoryjnego umorzenia postępowania, albowiem w obliczu wycofania przez skarżącego wniosku o zwolnienie ze służby w CBA, postępowanie stało się z tej przyczyny bezprzedmiotowe, jako pozbawione przesłanki faktycznej (złożenie wniosku) i prawnej (art. 64 ust. 3 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym). W tej sytuacji, zdaniem skarżącego Szef CBA powinien umorzyć sprawę z mocy prawa.

Ponadto, skarżący zarzucił, iż organ w zaskarżonej decyzji nie uzasadnił w sposób należyty podstaw nadania spornej decyzji personalnej z dnia [...] września 2016 r. rygoru natychmiastowej wykonalności. W ocenie strony skarżącej, nadanie wspomnianej decyzji personalnej rygoru, o którym mowa w art. 108 § 1 k.p.a., uznać należy jako dodatkowe podkreślenie złej woli pracodawcy wobec jego osoby. Niemniej jednak, skarżący zarzucił przede wszystkim, iż nadanie tego rygoru nastąpiło bez podstaw zarówno prawnych, jak i faktycznych.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 154 § 1 k.p.a., skarżący wskazał, iż organ w zastanej sytuacji powinien zastosować ten przepis, albowiem przemawiał za tym nie tylko interes skarżącego, jako strony postępowania, ale także interes społeczny tożsamy z interesem służby, a który polegał na tym, że prowadzone przez niego postępowanie przygotowawcze, któremu - zanim mu je powierzono do prowadzenia - prokuratura zarzucała przewlekłość i nieprawidłowe prowadzenie, a które aktualnie zostało powierzone nowemu funkcjonariuszowi, który dopiero będzie musiał się z całością sprawy zapoznać (sygn. akt [...]).

Z kolei, jeśli chodzi o zarzut wydania spornej decyzji z naruszeniem art. 156 § 1 k.p.a., skarżący wskazał, że wspomniana decyzja Szefa CBA została wydana z rażącym naruszeniem prawa, albowiem nieważność decyzji z mocy prawa wynika także przywoływanego art. 105 § 1 k.p.a., który w opisywanej sytuacji powinien mieć zastosowanie.

Zdaniem skarżącego, wszystkie z podniesionych w petitum skargi zarzuty świadczą o tym, że organ naruszył fundamentalną zasadę regulującą model funkcjonowania organów władzy publicznej, czyli zasadę praworządności wymienioną w art. 6 k.p.a.

Skarżący podkreślił, że nadal chce pełnić służbę w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, którą jest w stanie podjąć w najbliższym możliwym terminie z zachowaniem status quo z ostatniego dnia jego służby ([...] września 2016 r.). Jednocześnie, skarżący stwierdził, że mając na względzie jego wiedze, wykształcenie, wyniki w służbie i oddanie sprawie walki ze zjawiskami patologicznymi, uważa on, że za przyjęcie go ponownie do służby przemawia dobro interesu społecznego, a także słuszny interes strony, albowiem dzięki dalszej pracy w CBA skarżący będzie mógł nadal oddawać się swojej pasji życiowej, jaką jest służba w CBA, które współtworzył, służąc w nim od 2006 r.

W treści skargi strona skarżąca wniosła ponadto o przeprowadzenie dowodów m.in. z:

- oględzin materiałów śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Regionalną w W. (pierwotna sygn. akt [...]);

- oględzin akt osobowych skarżącego T. L., w tym: opinii służbowych, wniosku personalnego w przedmiocie podwyżki oraz braku decyzji w przedmiocie jej nieprzyznania;

- wewnętrznych wytycznych w sprawie podwyżek w CBA;

- przesłuchania skarżącego w charakterze świadka na okoliczności wskazane w treści skargi;

- przesłuchania w charakterze świadka P. D. na okoliczność stanu psychicznego skarżącego oraz powodów tego stanu, jak również na okoliczność gróźb bezprawnych, które były formułowane odnośnie osoby skarżącego;

- przesłuchania w charakterze świadka M. K., Zastępcy Naczelnika Wydziału [...] Delegatury CBA w W. - na okoliczność stanu psychicznego skarżącego, mobbingu, okoliczności, które doprowadziły skarżącego do podjęcia skrajnych decyzji, a także na okoliczność przydatności skarżącego do służby i uszczerbku dla CBA i śledztwa w sprawie sygn. akt [...], a także na okoliczności złożenia przez skarżącego wniosku o wycofanie wniosku o zwolnienie ze służby w CBA;

- przesłuchania w charakterze świadka Z. M. - Dyrektora Delegatury CBA w W. - na okoliczność, jak wyżej;

- przesłuchania w charakterze świadka D. K. - Naczelnika Wydziału [...] CBA - na okoliczności wskazane w uzasadnieniu skargi, w tym wskazania, czy jego działania były jego inicjatywą, czy też realizował polecenia osób trzecich;

- przesłuchania w charakterze świadka K. B. - byłego Dyrektora Delegatury CBA w W. - na okoliczności składające się na sumę działań pracodawcy, sprowadzających się do złożenia przez skarżącego oświadczenia woli w dniu [...] września 2016 r., jak również na okoliczność jakości wykonywania przez niego zadań i innych okoliczności podlegających opiniowaniu służbowemu;

- przesłuchania innych świadków, zgodnie z kierunkiem postępowania, których oświadczenia wiedzy przyczynią się do ustalenia stanu faktycznego;

- innych dokumentów, zgodnie z kierunkiem postępowania, których treść przyczyni się do poczynienia prawdziwych ustaleń faktycznych i prawnych;

- a także o przeprowadzenie dowodu z dokumentów wymienionych jako załączniki do skargi, a także o przeprowadzenie dowodu z dokumentów wskazanych w skardze, lecz niewymienionych jako załączniki, a także innych dokumentów, których znaczenie dla sprawy może wynikać z prowadzonego postępowania.

W odpowiedzi na skargę Szef CBA wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie, ustosunkowując się do wniosków dowodowych strony skarżącej zawartych w treści skargi, organ wniósł o ich nieuwzględnienie przez Sąd z uwagi na brak przesłanek ustawowych określonych w przepisie art. 106 § 3 p.p.s.a.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 13 czerwca 2017 r. skarżący, podtrzymując zarzuty skargi oraz dotychczasową argumentację - wniósł o przeprowadzenie dowodów wnioskowanych w treści skargi.

Obecny na rozprawie pełnomocnik Szefa CBA, podtrzymując dotychczasowe stanowisko organu, wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do wniosków dowodowych strony skarżącej, pełnomocnik organu wniósł o ich oddalenie.

W wyniku rozpatrzenia wniosków dowodowych strony skarżącej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 r. postanowienie, na podstawie którego oddalił wnioski strony skarżącej o dopuszczenie dowodów szczegółowo wskazanych w treści skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga T. L. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja personalna nr [...] z dnia [...] września 2016 r. wydana przez Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego nie narusza przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, wydając zarówno zaskarżoną decyzję personalną, jak również poprzedzająca ją decyzję personalną z dnia [...] września 2016 r., nr [...], w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym - nie dopuścił się naruszenia norm procedury administracyjnej, w tym przede wszystkim przepisów art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Ponadto, w ocenie Sądu, wydając obie sporne decyzje administracyjne, Szef CBA nie dopuścił się również naruszenia norm prawa materialnego, w tym przede wszystkim przepisów art. 64 ust. 3 w związku z art. 54 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym.

Sąd stwierdził, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, prawidłowo interpretując regulację prawną wyrażoną w przepisie art. 64 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, zasadnie przyjął, że z uwagi na skuteczne złożenie przez skarżącego w dniu [...] września 2016 r. jednoznacznego w swej treści oświadczenia woli o wystąpieniu ze służby w CBA - zaszły wszelkie podstawy do przyjęcia tezy, iż - w świetle powołanego przepisu 64 ust. 3 cyt. ustawy - uzasadnione było zwolnienie skarżącego ze służby w CBA z dniem [...] września 2016 r.

Przyjmując powyższe stanowisko, organ prawidłowo ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, ustosunkowując się jednocześnie do wszelkich istotnych dla rozstrzygnięcia wątpliwości i argumentów strony skarżącej.

Na wstępie rozważań merytorycznych dotyczących oceny legalności spornej decyzji personalnej Szefa CBA, należy wyraźnie zaznaczyć, że przedmiotem analizy sądu administracyjnego w niniejszej sprawie mogły być wyłącznie prawidłowość działania organu administracji publicznej i w konsekwencji zasadność zastosowania materialnoprawnej podstawy zaskarżonej decyzji, którą stanowił przepis art. 64 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym.

Zgodnie z przepisem art. 64 ust. 3 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, Szef CBA zobowiązany jest zwolnić funkcjonariusza ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia złożenia pisemnego wniosku o wystąpienie ze służby.

W orzecznictwie przyjmuje się, że w sytuacji, gdy funkcjonariusz wystąpił z jednoznacznym żądaniem zwolnienia go ze służby w CBA, to organ ma obowiązek zwolnić go ze służby (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 591/10).

W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że w świetle powyższego przepisu, Szef CBA może swobodnie określić datę ustania stosunku służbowego, z wyraźnym jednak zastrzeżeniem, że data zwolnienia musi przypadać w ciągu trzech miesięcy od dnia złożenia pisemnego wniosku o wystąpienie ze służby.

Zdaniem Sądu, należy wyraźnie wskazać, że w świetle dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych, przyjmuje się, że pisemne zgłoszenie przez funkcjonariusza zamiaru wystąpienia ze służby jest oświadczeniem woli, w rozumieniu przepisów prawa cywilnego.

W tej kwestii jednoznacznie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny podejmując w dniu 5 grudnia 2011 r. uchwalę w składzie 7 sędziów NSA (sygn. akt I OPS 4/11, ONSAiWSA z 2012 r., nr 2, poz. 20, LEX nr 1103552), w której stwierdził, że pisemne zgłoszenie przez funkcjonariusza wystąpienia ze służby na podstawie art. 60 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu jest oświadczeniem woli, do którego ma zastosowanie art. 61 ustawy - Kodeks cywilny.

W orzecznictwie przyjmuje się, że z uwagi na analogiczne uregulowanie omawianej kwestii w innych ustawach dotyczących służb mundurowych, powyższe stanowisko składu 7 sędziów NSA znajduje zastosowanie także w odniesieniu do ustawy o CBA (por. m.in. /w:/ wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 591/10, LEX nr 755360; wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 września 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 374/14, LEX nr 1553135, czy też wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1080/15, LEX nr 1957657).

Powyższe stanowisko znalazło również akceptację w poglądach doktryny (vide: m.in. S. Hoc, P. Szustakiewicz, Ustawa o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Komentarz, LEX/el., 2012 r., teza 11 komentarza do art. 64 ustawy o CBA). W komentarzu tym, przedstawiciele doktryny wyrazili jednocześnie pogląd, iż przełożony z chwilą otrzymania wniosku ma obowiązek zwolnić funkcjonariusza, natomiast nie może on rozstrzygać, czy wniosek jest uzasadniony, czy też nie.

Niekiedy jednak dochodzi do sytuacji, w której funkcjonariusz chce uchylić się od swojego oświadczenia woli poprzez jego cofnięcie lub modyfikację. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie przyjęto, że w takiej sytuacji należy stosować przepisy Kodeksu cywilnego dotycząc składania oświadczeń woli oraz wad oświadczeń woli (por. m.in. S. Hoc, P. Szustakiewicz, Ustawa o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Komentarz, LEX/el., 2012 r., teza 11 komentarza do art. 64 ustawy o CBA i powołany tam wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 591/10, LEX nr 755360).

Należy zauważyć, iż w świetle art. 61 § 1 zd. 1 k.c., oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią.

Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie bezsporna jest okoliczność, że skarżący T. L. złożył do Szefa CBA pisemny wniosek o zwolnienie ze służby w dniu [...] września 2016 r. W tej sytuacji, w świetle wskazanej powyżej regulacji art. 61 § 1 zd. 1 k.c., wspomniane oświadczenie woli skarżącego zostało złożone Szefowi CBA w tym dniu, a po stronie organu powstał obowiązek zwolnienia funkcjonariusza w nieprzekraczalnym terminie 3 miesięcy licząc od tego właśnie dnia.

W ocenie Sądu, uznać należy w tej sytuacji, że organ prawidłowo zrealizował to żądanie, wydając w dniu [...] września 2016 r. decyzję nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby w CBA i jednoczesnym ustaleniu daty owego zwolnienia na dzień [...] września 2016 r., co pozostaje w zgodzie z treścią przepisu art. 64 ust. 3 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym.

Mając na względzie zgromadzony materiał dowodowy, uznać należy również, że w sprawie niniejszej, wbrew zarzutom strony skarżącej, nie doszło do skutecznego cofnięcia złożonego oświadczenia woli, ani też skarżący nie uchylił się skutecznie od owego oświadczenia woli poprzez wykazanie jego ewentualnych wad.

Jak słusznie zauważył organ, przepis art. 61 § 1 zd. 2 k.c. pozwala wprawdzie na odwołanie oświadczenia woli i przewiduje, że jest ono skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej, niemniej z akt sprawy niepodważalnie wynika, że kolejny wniosek, wycofujący prośbę o zwolnienie ze służby, został złożony w dniu [...] września 2016 r., co jednoznacznie dowodzi, iż nie można mówić o skutecznym - w świetle art. 61 § 1 zd. 2 k.c. - odwołaniu złożonego oświadczenia woli w postaci wniosku o zwolnienie ze służby w CBA.

Ustosunkowując się z kolei do podniesionych w skardze zarzutów odwołujących się do kwestii ewentualnych wad złożonego przez skarżącego oświadczenia woli o zamiarze wystąpienia ze służby, należy - zdaniem Sądu - zauważyć, że zgodnie z art. 82 k.c., nieważne jest oświadczenie woli złożone przez osobę, która z jakichkolwiek powodów znajdowała się w stanie wyłączającym świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli. Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie przyjmuje się zgodnie, że dotyczy to w szczególności choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego, chociażby nawet przemijającego, zaburzenia czynności psychicznych. Wprawdzie, stan braku świadomości nie musi być całkowity i zupełny, jednak częściowe wyłączenie świadomości musi być znaczne.

W ocenie Sądu, opisana przez skarżącego w piśmie z dnia [...] września 2016 r. sytuacja działania "pod wpływem emocji, w sposób pochopny i nieprzemyślany, dodatkowo wywołany zmęczeniem (...)", w żaden sposób nie potwierdza faktu znajdowania się w owym dniu w stanie wyłączającym świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli.

W ocenie Sądu, należy stwierdzić, że składając wniosek o zwolnienie ze służby w CBA, skarżący był świadomy znaczenia tej czynności, albowiem domagał się wyraźnie rozwiązania stosunku służbowego z powodu "braku zgody (...) na przeniesienie go do pełnienia służby w strukturze Delegatury CBA w L.".

W tej sytuacji, uznać należy, iż skarżący nie wykazał w toku postępowania, by składając wniosek o zwolnienie ze służby, działał w stanie wyłączającym świadome podjęcie decyzji i wyrażenie woli, czego konsekwencją byłaby nieważność powyższego oświadczenia.

Sąd uznał jednocześnie, że w rozpoznawanej sprawie brak jest również jakiegokolwiek jednoznacznego dowodu, z którego wynikałoby, że chwili składania oświadczenia woli o rozwiązaniu stosunku służbowego, skarżący działał pod wpływem błędu, czy też bezprawnej groźby (art. 84 k.c. i art. 87 k.c.).

Tym samym, uznać należy, że brak jest podstaw do uznania, że Szef CBA, podejmując obie sporne decyzje nie działał na podstawie przepisów prawa, czy też nie podjął działań w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Ponadto, uznać należy, że skoro nie doszło do skutecznego cofnięcia złożonego oświadczenia woli w zakresie zwolnienia ze służby, Szef CBA był zobowiązany wydać w zakreślonym terminie stosowną decyzję o zwolnieniu ze służby.

Błędne jest zatem twierdzenie skarżącego, że naruszono art. 105 § 1 k.p.a. i art. 162 § 1 k.p.a., albowiem nie doszło do takiej sytuacji, w której wystąpiłaby trwała przeszkoda uniemożliwiająca wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, determinująca umorzenie prowadzonego postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ze służby.

Całkowicie błędny jest także pogląd skarżącego, iż organ zobowiązany był do uchylenia ostatecznej decyzji o zwolnieniu ze służby w trybie art. 154 § 1 k.p.a., albowiem przepis ten dotyczy wyłącznie decyzji, na mocy których strona nie nabyła prawa, tj. takich, w których odmawia się przyznania stronie żądanych przez nią uprawnień, gdy tymczasem, decyzja o zwolnieniu ze służby w trybie art. 64 ust. 3 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, wydana na pisemny wniosek strony skarżącej, do takich rozstrzygnięć nie należy.

Ponadto, należy uznać, iż - wbrew zarzutom skargi - nadając spornej decyzji personalnej rygor natychmiastowej wykonalności, Szef CBA prawidłowo odwołał się do przesłanki ważnego interes społecznego.

Wobec powyższego, należy uznać, że Szef CBA, wydając zaskarżoną decyzję personalną z dnia [...] września 2016 r., nie uchybił normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem podjął wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy.

Ponadto, poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji, organ nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Szef CBA nie dopuścił się również w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa wyrażonej w art. 8 k.p.a., albowiem prowadząc postępowanie w kontekście przepisu 64 ust. 3 ustawy o CBA, wszechstronnie wyjaśnił wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśnił w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego - w świetle powołanego wyżej przepisu - interes indywidualny skarżącego nie jest na tyle znaczący, aby dać podstawę do ograniczenia wskazanego przez ten organ ważnego interesu społecznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany jest jednocześnie wyjaśnić, iż oddając na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 r. wniosek strony skarżącej o dopuszczenie dowodów szczegółowo wskazanych w treści skargi, działał na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym to przepisem, sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Należy zwrócić uwagę, iż postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

Sąd uznał, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do przyjęcia tezy, iż przeprowadzenie zgłoszonych w treści skargi dowodów mogłoby w istocie służyć do wyjaśnienia istotnych wątpliwości koniecznych do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Ponadto należy wyraźnie wskazać, iż w świetle przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a., brak jest podstaw formalno-prawnych do przeprowadzenia przed sądem administracyjnym dowodu z zeznań świadków, czy też przeprowadzenie przez sąd administracyjny jakichkolwiek innych dowodów, poza dowodami z dokumentów.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.