Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2468/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Hasła tematyczne: Komunalizacja mienia
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 5  ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1990 nr 32 poz 191
law: Ustawa z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie: WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) Protokolant specjalista Jolanta Dominiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2012 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej B. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez gminę własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Gminę Miejską R. nieruchomości położonej w Z., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja w części opisanej w pkt 1 wyroku nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej na rzecz skarżącej Gminy Miejskiej B. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z [...] maja 2010 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Gminy Miasta B. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], stwierdzającej nabycie z mocy prawa przez Gminę Miasto R. prawa własności nieruchomości położonej w Z., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], wraz z zabudowaniami trwale z gruntem związanymi opisanymi w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], uregulowanej w księdze wieczystej nr [...], uchyliła w całości decyzję organu pierwszej instancji i orzekła o:

1. stwierdzeniu nabycie z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. przez gminę miejską R. prawa własności składnika gruntowego nieruchomości położonej w Z., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], uregulowanej w księdze wieczystej nr [...],

2. odmowie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. przez gminę miejską R. prawa własności urządzeń, o których mowa w art. 49 Kc

(i podobnych), znajdujących się w dniu 27 maja 1990 r. na działce nr [...].

Decyzja Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.

Opisana na wstępie nieruchomość znajduje się w granicach administracyjnych gminy B. i w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32 poz. 191 ze zm.; dalej: "ustawa komunalizacyjna") stanowiła mienie państwowe będące we władaniu Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w R. Nieruchomości ta była wówczas, jak też jest nadal, zabudowana urządzeniami ujęcia i przesyłu wody pitnej.

Decyzją z [...] stycznia 2010 r. Wojewoda [...] stwierdził, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej, nabycie z mocy prawa przez Gminę Miasto R. prawa własności przedmiotowej nieruchomości. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda wyjaśnił, że rozpatrując kwestię komunalizacji z mocy prawa zabudowanej działki nr [...] na rzecz gminy R., niebędącej gminą miejsca położenia nieruchomości, kierował się wskazaniami zawartymi w wyroku Sądu Najwyższego z dnia [...] grudnia 2001 r., sygn. akt [...], oraz uwzględnił fakt, iż podmiotem nabywającym pierwotnie przedmiotowe mienie na rzecz Skarbu Państwa i realizującym uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa było Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w R.

Odwołanie od powyższej decyzji. wniosła Gmina Miasto B., wskazując że działka nr [...] nie została utworzona wyłącznie z [...] parcel nabytych przez Prezydium Rady Narodowej w R., ale także dziewięciu innych stanowiących dobro publiczne. Na dowód czego wskazała na dokument w postaci wyrysu z mapy ewidencji gruntów wsi Z. złożony do sprawy [...]. Ponadto skarżąca nie zgodziła się z wykładnią pojęcia "gmina właściwa" zawartą w decyzji organu I instancji oraz w wyroku Sądu Najwyższego z dnia [...] grudnia 2001 r., sygn. akt [...] twierdząc, że wykładnia ta narusza przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej i jest sprzeczna z powszechnie obowiązującą wykładnią powyższego pojęcia zawartą w orzeczeniach Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 grudnia 1992 r. sygn. akt W 13/91 i z dnia 14 listopada 2000, sygn. akt K 7/00, przewidującą komunalizowanie tego rodzaju mienia tylko na rzecz gminy miejsca jego położenia, a nie innej gminy.

W następstwie rozpoznania tego odwołania Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z [...] maja 2010 r., uchyliła w całości decyzję Wojewody [...] oraz orzekła: w punkcie 1. o nabyciu z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. przez gminę miejską R. prawa własności składnika gruntowego nieruchomości położonej w Z., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], uregulowanej w księdze wieczystej nr [...]; w punkcie 2. o odmowie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. przez gminę miejską R. prawa własności urządzeń, o których mowa w art. 49 kc (i podobnych), znajdujących się w dniu 27 maja 1990 r. na działce nr [...].

Na wstępie Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa podniosła, że po dniu 31 grudnia 2005 r. gminy mogą występować do właściwego wojewody jedynie z podaniem o wszczęcie przez ten organ z urzędu postępowania komunalizacyjnego, dotyczącego określonego składnika mienia bez jego inwenatryzowania, co wynika z art. 17a ust. 1 i 2 ustawy komunalizacyjnej. Zatem karty inwentaryzacyjne, w tym także te załączone do podań gmin składanych po tej dacie, nie mogą już stanowić integralnej części decyzji komunalizacyjnych, podejmowanych przez wojewodów na podstawie art. 5 ust. 1 powołanej ustawy. Warunków określonych w art. 17a ust. 3 ustawy komunalizacyjnej organ pierwszej instancji zaś w ogóle nie uwzględnił.

W dalszej części uzasadnienia Komisja wskazała na istotę postępowania komunalizacyjnego i przesłanki wynikające z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 10 maja 1990 r. warunkujące nabycie z mocy prawa mienia przez gminę. Odnosząc zaś te przesłanki na grunt niniejszej sprawy organ odwoławczy podniósł, że z treści odpisu księgi wieczystej nr [...] oraz wypisu z rejestru gruntów – według stanu z dnia 27 maja 1990 r. – wynika, że działka nr [...] istniała i była wówczas we władaniu Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji z R. Wpisy w tych dokumentach dotyczące między innymi oznaczenia ewidencyjnego, granic, powierzchni i stanu prawnego nieruchomości, zostały ustalone poza postępowaniem komunalizacyjnym i są wiążące dla organów administracji orzekających w niniejszej sprawie. Nie jest zatem możliwa, ani prawnie dopuszczalna, jakakolwiek inna ich ocena, czy tym bardziej zmiana w postępowaniu komunalizacyjnym. Odwołująca się gmina nie przedstawiła zaś żadnych dokumentów wieczystoksięgowych, ani z ewidencji gruntów wykazujących na inny stan faktyczny i prawny spornego mienia z dnia 27 maja 1990 r. aniżeli ujęty w odpisie księgi wieczystej nr [...] i wypisie z ewidencji gruntów znajdujących się w aktach tej sprawy.

Komisja zaznaczyła jednocześnie, że organ odwoławczy jest związany zakresem przedmiotowym rozstrzygnięcia ustalonym przez organ I instancji i nie może w fazie rozpatrywania odwołania tego zakresu rozszerzać. Jednakże decyzja organu drugiej instancji nie zamyka gminie miejskiej B. możliwości odrębnego wystąpienia do właściwego organu wojewódzkiego z wnioskiem o wszczęcie z urzędu odrębnego postępowania, dotyczącego ewentualnej komunalizacji z mocy prawa innego składnika lub składników według ich stanu faktycznego i prawnego z dnia 27 maja 1990 r., jakie nie stanowiły wówczas części składowej spornej działki nr [...], a odpowiadały warunkom art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej.

Odnosząc się zaś do spornej kwestii, czy dla działki nr [...] gminą właściwą w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy była w dniu 27 maja 1990 r. gmina B., czy gmina R., organ odwoławczy stwierdził, że sprawa ta została już prawomocnie rozstrzygnięta wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 655/07, w którym Sąd wskazał jako właściwą gminę miejską R. W związku z powyższym wywody odwołania stanowiące polemikę z wykładnią art. 5 ust. 1 pkt 1 dotyczącą również pojęcia "gmina właściwa", wskazaną w uzasadnieniu w/w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2008 r., nie mogą być w odniesieniu do działki nr [...] skuteczne.

Natomiast co do urządzeń znajdujących się na powierzchni działki nr [...] Komisja uznała, że skora nieruchomość gruntowa pozostawała w dniu 27 maja 1990 r. we władaniu Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji z R., które zajmowało się m.in. dostawą wody dla sąsiednich gmin, to znajdujące się wówczas na jej powierzchni urządzenia, o których mowa w art. 49 kc (oraz podobne), nie należały do części składowej gruntu, lecz wchodziły w skład przedsiębiorstwa i w związku z tym, jako nie należące wtedy do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, nie mogły podlegać skomunalizowaniu z mocy prawa na rzecz gminy w trybie art. 5 ust. 1 pkt 1. Ewentualne roszczenia cywilnoprawne związane z nabyciem poszczególnych składników mienia komunalnego dochodzone powinny być na drodze postępowania przed sądem powszechnym (art. 19 ustawy z dnia 10 maja 1990 r.).

Na powyższą decyzję, w części objętej jej punktem 1., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Gmina Miasta B. zarzucając temu rozstrzygnięciu:

1) naruszenie przepisów postępowania, tj.:

a) art. 76 § 3 Kpa w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie odniesienia się do dowodu w postaci wyrysu z mapy ewidencyjnej dotyczącego działki nr [...], wskazującej na odmienny skład ww. nieruchomości, czym uniemożliwiono stronie przeprowadzenie w postępowaniu administracyjnym dowodu przeciwko treści dokumentu w postaci odpisu z KW Nr [...] oraz wypisu z ewidencji gruntów dla spornej działki nr [...], co skutkowało błędnym przyjęciem, iż nieruchomość położona w Z., oznaczona w ewidencji gruntów nr [...], powstała jedynie z parcel gruntowych o nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], w sytuacji, gdy jak wynika z dokumentacji geodezyjnej, działka nr [...] została utworzona również z parcel o nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz [...].

b) art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącego;

c) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego błędne zastosowanie, albowiem w przedmiotowej sprawie należało dać prymat konstytucyjnej normie art. 33a ust. 1 Konstytucji RP z 22 lipca1952 r., co winno skutkować odmową zastosowania w sprawie wykładni pojęcia "właściwa gmina" użytego w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r., sformułowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 kwietnia 2008 r., sygn. I OSK 655/07;

2) naruszenia prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. w zw. z art. 33a ust. 1 Konstytucji RP z 22 lipca 1952 r. poprzez błędne zastosowanie art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, niezgodnie z powszechnie obowiązującą wykładnią tego przepisu ustaloną przez Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 9 grudnia 1992 r., sygn. akt W 13/91 nakazującą rozumienie określenia "właściwa gmina" użytego w art. 5 ust. 1 jako gminy, na obszarze której położone są komunalizowane nieruchomości.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty Gmina Miasta B. wniosła o uchylenie decyzji z dnia [...] maja 2010 r. w zaskarżonej części.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. O oddalenie skargi wniósł również pełnomocnik Gminy Miasta R.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty uznać należy za zasadne.

W rozpoznawanej sprawie okolicznością bezsporna jest, że mienie obejmujące nieruchomość oznaczoną jako działka ew. nr [...] położoną w miejscowości Z., uregulowaną w KW nr [...], stanowiło w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32 poz. 191 ze zm.; dalej: "ustawa komunalizacyjna") mienie ogólnopaństwowe, które z mocy prawa stało się z tym dniem mieniem właściwej gminy, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy.

Istota sporu sprowadza się natomiast do ustalenia gminy, która z mocy powołanej wyżej ustawy została tym mieniem uwłaszczona, tj. czy była to gmina Miasta R., czy też gmina Miasta B., w której granicach administracyjnych przedmiotowa nieruchomość jest położona.

Rozstrzygając ostatecznie sprawę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa stwierdziła, że gminą właściwą jest gmina Miasta R.

Zważyć jednak należy, że ustalenia te nie zostały oparte na poczynionych prawidłowo przez organ ustaleniach stanu faktycznego i jego subsumcji do norm prawa materialnego, ale wadliwym odczytaniu treści oceny prawnej zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 655/07, wydanego w sprawie dotyczącej komunalizacji z mocy prawa mienia obejmującego przedmiotową nieruchomość. W wyroku tym natomiast, wbrew temu co twierdzi organ odwoławczy, nie przesądzono, że "właściwą gminą" w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej, w sprawie dotyczącej komunalizacji działki nr [...], jest gmina R. Sąd kasacyjny jedynie zdekodował użyty w art. 5 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy zwrot normatywny "właściwa gmina" wskazując, że jest to gmina będąca następcą prawnym rady narodowej lub terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, które do 27 maja 1990 r. wykonywały i realizowały w stosunku do komunalizowanego mienia uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa. To zaś, która z ubiegających się o komunalizację gmin (B. czy R.) te uprawnienia realizowała miało dopiero zostać ustalone w postępowaniu wyjaśniającym w sprawie.

W tym stanie rzeczy już z tego tylko względu rozstrzygnięcie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, w jej zaskarżonej części, nie mogło się ostać. Nie można bowiem uznać za zgodną z prawem decyzji, w której kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy elementy stanu faktycznego i prawnego organ wywodzi z nieistniejącej oceny prawnej sądu.

Kolejną wadą przeprowadzonego przez Komisję postępowania odwoławczego jest brak jakiejkolwiek analizy treści wskazywanego w odwołaniu przez Gminę Miasta B. dokumentu w postaci wyrysu z mapy ewidencyjnej gruntów wsi Z. Z treści zaś tego dokumentu wynikało, że działka nr [...] utworzona została, z większej ilości parcel niż przyjął to organ pierwszej instancji. Mianowicie oprócz [...] parcel o numerach: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] nabytych aktami notarialnymi przez Prezydium Rady Narodowej w R. w skład tej nieruchomości wchodziło także [...] innych dawnych parcel o numerach: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz [...] stanowiących dobro publiczne. Okoliczności te zasadniczo zmieniają zatem ustalenia stanu faktycznego dokonanego przez Wojewodę, który potwierdzając przejście własności przedmiotowej nieruchomości z mocy prawa na rzecz gminy R., wnioskował o wykonywaniu uprawnień właścicielskich Skarbu Państwa przez poprzednika prawnego organów tej gminy, wyłącznie na podstawie trybu nabycia [...] z [...] parcel tworzących działkę ew. nr [...].

Tymczasem Komisja z niezrozumiałych powodów uznała, że powoływane przez gminę okoliczności wskazują na inne niż objęte decyzją Wojewody mienie, które może ewentualnie stanowić przedmiot odrębnego postępowania komunalizacyjnego (por. str. 3 uzasadnienia decyzji). To stanowisko jest natomiast w świetle treści przywoływanego przez skarżącą dowodu całkowicie błędne, gdyż okoliczności wynikające z tego dokumentu nie wskazują na inne niż objęte rozstrzygnięciem mienie, ale świadczą jedynie, że objęta postępowaniem nieruchomość (w jej niezmienionych granicach) została utworzone z większej ilości parcel, niż przyjął to pierwotnie Wojewoda. To zaś, jakie znaczenie ma ten fakt dla ustalenia, która z ubiegających się o komunalizację gmin (ich poprzednicy prawni) realizowała w stosunku do przedmiotowego mienia w dacie 27 maja 1990 r. uprawnienia właścicielskie jako statio fisci Skarbu Państwa, winno być ocenione przez organ administracji publicznej w ramach postępowania wyjaśniającego, czego w niniejszej sprawie zabrakło. Oceny tych dowodów za organ nie może dokonać Sąd, gdyż w obowiązującym porządku prawnym sądy nie rozstrzygają sprawy administracyjnej, a jedynie kontroluje działania organów administracji publicznej pod względem legalności (por. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.).

Oparcie rozstrzygnięcia na nieistniejącej ocenie prawnej sądu i brak wszechstronnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego czynią uzasadnionym zarzut podjęcia przez Krajową Komisję Uwłaszczeniową zakwestionowanej decyzji w sytuacji nieustalonego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej stanu faktycznego, a więc z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Nie można wszak wykluczyć, iż w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, zastosowanie norm prawa materialnego (tu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej) prowadzić będzie do rezultatów odmiennych niż przyjął to organ wojewódzki. To zaś skutkować musi uwzględnienia skargi i uchyleniem podjętej przez Komisję decyzji w zakwestionowanej przez gminę Miasta B. części.

Nie ma natomiast racji skarżąca gmina, że w toku rozpoznawania sprawy organ błędnie zinterpretował zwrot "właściwa gmina" użyty w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej, czym naruszyć miał ten przepis w zw. z art. 33a ust. 1 Konstytucji z dnia 22 lipca 1952 r. (Dz.U. z 1976 r. Nr 7, poz.36 ze zm.), a to poprzez niezastosowanie się do wiążącej wykładni art. 5 ust. 1 powołanej wyżej ustawy ustalonej w uchwale Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 grudnia 1992 r., sygn. akt W 13/91. Skarżąca nie dostrzegła bowiem, że wykładnia ta sformułowana została na tle określonego w pytaniu Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego stanu faktycznego i odnosiła się jedynie do kwestii właściwości gmin w odniesieniu do nieruchomości będących w zarządzie przedsiębiorstw państwowych. Nie obejmowała ona zatem wszystkich składników komunalizowanego mienia, a tym samym nie odnosiła się ona również do mienia o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej, co wyjaśnił już sam Trybunał w wyroku z dnia 14 listopada 2000 r., sygn. akt K 7/00 (OTK 2000/7/259), jak też Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w sprawie komunalizacji przedmiotowej nieruchomości wyroku z 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 655/07.

Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni przy tym podziela pogląd wyrażony w ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego jak też w przywołanym w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji wyroku Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 2001 r., sygn. akt III RN 153/00 (OSNP 2002/8/175), w których wywiedziono, że użyty w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 10 maja 1990 r. zwrot normatywny "gmina właściwa" oznacza gminę, do której w dniu wejścia w życie wymienionej ustawy należały określone składniki mienia ogólnonarodowego (państwowego), a nie gminę miejsca położenia nieruchomości. Przyjęcie interpretacji, w myśl której miałby on wskazywać na gminę miejsca położenia nieruchomości, byłoby bowiem niezgodne z literalnym brzmieniem tego przepisu oraz założoną funkcją przyjętego rozwiązania ustawodawczego, które miało umożliwić uwłaszczenie tworzonych jednostek samorządu terytorialnego szczebla podstawowego na mieniu ogólnonarodowym (państwowym), które w dniu wejścia w życie ustawy pozostawało w dyspozycji (zarządzie) poprzedzających je rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego. Z tego też względu zarzut błędnej wykładni art. 5 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, jak też nieuwzględnienia w procesie stosowania prawa rzekomo wiążącej organ wykładni tego przepisu, dokonanej przez Trybunał Konstytucyjny, nie ma usprawiedliwionych podstaw. Wskazać przy tym należy, że od dnia wejścia w życie Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) uchylona została moc powszechnie obowiązująca wykładni Trybunału Konstytucyjnego (art. 239 ust. 3 Konstytucji). Z tego też względu niezależnie od wyżej przytoczonych argumentów, nawet gdyby taka wykładnia omawianego przepisu przez Trybunał została dokonana (co w niniejszej sprawie jak już wskazano nie miało miejsca) zarzut strony nie mógłby odnieść zamierzonych skutków.

Mając powyższe na uwadze oraz uwzględniając zakres zakwestionowanej decyzji Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy

Rozpoznając ponownie organ odwoławczy zbada czy na prawidłowość postępowania komunalizacyjnego w stosunku do działki nr [...] ma wpływ fakt, że oprócz parcel nabytych przez Prezydium Rady Narodowej w R. na podstawie aktów notarialnych, tworzyły ją również dawne parcele nr nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]. W tym celu ustali jaka była ich przynależność, tj. który z terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego realizował w stosunku do tej części nieruchomości uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa przed dniem 27 maja 1990 r. i w zależności od poczynionych w tym zakresie ustaleń podejmie stosowne rozstrzygnięcie, którego treści skład orzekający w niniejszej sprawie nie przesądza.