Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 334/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 42
journal: Dz.U. 2016 poz 710
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Protokolant Damian Szczurowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2017 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w S. na interpretację indywidualną Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna z dnia [...] r. nr [...] Ministra Rozwoju i Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w K. w zakresie uznania za nieprawidłowe stanowiska Wnioskodawcy w zakresie zastosowania stawki podatku w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do Kontrahenta w Hiszpanii, który nie był na dzień dokonania dostawy zarejestrowanym podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby dokonywania transakcji wewnątrzwspólnotowych.

W dniu 7.09.2016 r. wpłynął wniosek "A" Sp. z o.o. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego uzupełniony następnie pismem z [...]r .

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący zaistniały stan faktyczny:

Wnioskodawca w styczniu oraz lutym 2016 r. dokonał na rzecz kontrahenta z siedzibą Hiszpanii wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów dla kontrahenta, który nie dokonał rejestracji dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, co spowodowało, iż opodatkował tę transakcję według stawki krajowej.

W piśmie uzupełniającym z dnia 14 listopada 2016 r. Wnioskodawca uzupełnił opis sprawy i wyjaśnił, że:

1. Wnioskodawca jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług.

2. Wnioskodawca jest zarejestrowany dla transakcji wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów (VAT-UE).

3. Wnioskodawca w styczniu i w lutym 2016r. był podatnikiem zarejestrowanym jako podatnik VAT UE.

4. Kontrahent z Hiszpanii nabył prawo do rozporządzania towarem jak właściciel w dniach 15.0; 18.01; 22,01; 02.02; 03.02; 22.02; 23.02; 24.02; 26.02; 29.02 w Polsce.

5. Kontrahent z Hiszpanii jest podatnikiem podatku od wartości dodanej.

6. Wnioskodawca, przed upływem terminu złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w którym dokonał dostawy posiadał w swojej dokumentacji dowody, które w sposób jednoznaczny potwierdzają, że towary zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium Hiszpanii. Są to: dokumenty potwierdzające przemieszczenie - CMR, (DPO) dokumenty potwierdzające ociDior (wymagany przez Urząd Celny). Niniejszy dokument zastępuje E-ad. Po dokonaniu dostawy towaru do innego kraju unijnego, nabywca potwierdza odbiór towaru. Niniejszy dokument zawiera między innymi: miejsce dostawy, ilość, masa, rodzaj towaru i sposób zabezpieczenie (plomby).

7. Wnioskodawca jest w posiadaniu potwierdzenia zapłaty za dostarczone towary

8. Kontrahent z Hiszpanii po otrzymaniu towaru nie dokonał rejestracji dla potrzeb transakcji we wnątrzwspólnotowych

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawca miał prawo do przedstawionej w zdarzeniu faktycznym dostawy do zastosowania stawki 0%?

Według Wnioskodawcy miał prawo do przedstawionej w zdarzeniu faktycznym dostawy do zastosowania stawki 0%:

Wnioskodawca wskazał, iż nie spełnienie przez niego warunku w zakresie braku podania właściwego i ważnego numeru identyfikacyjnego nabywcy dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadanego przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierającego dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej nie uzasadnia braku możliwości zastosowania stawki 0 % do dokonanej dostawy. Niniejsze jest niezgodne bowiem z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który w wydawanych orzeczeniach podkreśla iż generalnie przepisy dyrektywy w sprawie VAT nakazują państwom członkowskim zwolnienie dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych przez sprzedawcę, przez nabywcę lub na ich rzecz do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza terytorium danego państwa, ale na terytorium Wspólnoty. Zostało to potwierdzone chociażby w wyroku z 27 września 2012 r. w sprawie C-587/10, w którym Trybunał stwierdził, że dowód spełnienia wymogów merytorycznych niezbędnych do zwolnienia dostawy z opodatkowania nie może zależeć wyłącznie od przedstawienia numeru VAT UE nabywcy. Uzasadniając wyjaśnił, iż definicja podatnika ustanowiona w dyrektywie obejmuje bowiem wyłącznie osobę, która prowadzi w sposób samodzielny i niezależnie od miejsca, w którym wykonuje działalność gospodarczą, bez względu na cele lub rezultaty takiej działalności, przy czym nie uzależnia tego statusu od posiadania przez nią numeru identyfikacji podatkowej dla celów VAT. Zdaniem TSUE podatnik działa w takim charakterze, jeśli dokonuje transakcji w ramach swojej działalności podlegającej opodatkowaniu. Podsumowując Trybunał wyjaśnił, że numer identyfikacji podatkowej dla celów podatku VAT stanowi dowód statusu podatkowego podatnika oraz ułatwia kontrolę czynności wewnątrzwspólnotowych. Jednak jest to wymóg formalny, który w żadnym przypadku nie może podważać zwolnienia z VAT jeśli materialne przesłanki zaistnienia dostawy wewnątrzwspólnotowej zostały spełnione. Powyższe skutkuje tym, iż zgodnie z orzecznictwem TSUE, brak identyfikacji nabywcy do czynności wewnątrzwspólnotowych, nie może być podstawą zakwestionowania zastosowania zwolnienia dokonanej dostawy przez dostawcę.

Tym samym wbrew przepisom krajowym Wnioskodawca ma prawo do zastosowania do dokonanej dostawy stawki 0%. Co w konsekwencji skutkuje możliwością dokonania dla tych dostaw korekty z zastosowaniem stawki 0%.

Organ w wydanej interpretacji indywidualnej z dnia 7.12.2016r. uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe .

Przywołał regulacje art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 710 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT, normujące zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług, definicję dostawy towarów, wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, towaru . Wskazał, iż według art. 13 ust. 2 ustawy przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:

1. podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;

2. osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;

3. podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;

4. podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2. działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu.

Podał, iż na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy - wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów- występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15. u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, z zastrzeżeniem ust. 7.

Przywołał treść art. 41 ust. 1 ustawy stanowiący, że stawka podatku wynosi 22%. z zastrzeżeniem ust. 2- 12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1 i art. art. 41 ust. 3 ustawy w myśl którego w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z zastrzeżeniem art. 42.

Wskazał, iż stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy - wewnątrzwspólnotową dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem że:

1. podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej;

2. podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej deklaracji dowody, że towary będące wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju;

3. podatnik składający deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.

Podał, iż dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2 - zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy - są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju:

1. dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi), 3. Specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku, - z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.

Wskazał, iż stosownie do art. 42 ust. 4 ustawy, w przypadku wywozu towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów bezpośrednio przez podatnika dokonującego takiej dostawy lub przez ich nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu podatnika lub nabywcy, podatnik oprócz dokumentu, o których mowa w1 ust. 3 pkt 3, powinien posiadać dokument zawierający co najmniej:

1. imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedzib) działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz nabywcy tych towarów;

2. adres, pod który są przewożone towary, w przypadku gdy jest inny niż adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania nabywcy;

3. określenie towarów i ich ilości;

4. potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym mowa w pkt 1 lub 2. znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;

5. rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary, lub numer lotu - w przypadku gdy towary przewożone są środkami transportu lotniczego.

Natomiast w myśl art. 42 ust. 11 ustawy, w przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5. nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotową, w szczególności: 1. korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie; 2. dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu; 3. dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania; 4. dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Interpretator podkreślił, iż prawo podatnika do zastosowania przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów preferencyjnej stawki podatku w wysokości 0% uzależnione jest od posiadania dokumentów potwierdzających jednoznacznie, iż doszło do wywozu towaru poza terytorium Polski i dostarczenia ich do nabywcy w innym kraju UE. Istotą przywołanych przepisów jest przede wszystkim zobowiązanie podatnika do udowodnienia, że towary będące przedmiotem dostawy rzeczywiście opuściły terytorium kraju, ze względu na korzystniejsze skutki podatkowe, niż w przypadku dostaw krajowych.

Organ zwrócił uwagę na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w tym orzeczenie C-409/04 podkreślając, że dostawa wewnątrzwspólnotową oznacza dostawę towarów, a więc musi nastąpić przeniesienie prawa do rozporządzenia towarem jak właściciel, towar musi być transportowany pomiędzy dwoma państwami członkowskimi Wspólnoty, a transakcje muszą być dokonywane pomiędzy podatnikami tych państw członkowskich.

Podkreślił, iż art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT wyraźnie wskazuje, że dla uznania transakcji za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów korzystającą z obniżonej stawki 0%, dostawa powinna być dokonana na rzecz nabywcy, który jest podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych, posiadającym właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla tych transakcji. Niespełnienie powyższego warunku skutkuje brakiem prawa do zastosowania stawki obniżonej.

Wskazał, iż w powołanym przez Wnioskodawcę orzeczeniu TSUE w sprawie C-587/10, Trybunał orzekł, że artykuł 28c część A lit. a) akapit pierwszy szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 98/80/WE z dnia 12 października 1998 r. powinien być interpretowany w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, aby organ podatkowy państwa członkowskiego uzależniał zwolnienie z podatku od wartości dodanej dostawy wewnątrzwspólnotowej od przekazania przez dostawcę numeru identyfikacji podatkowej dla celów podatku od wartości dodanej nabywcy z zastrzeżeniem jednak, że odmowa przyznania korzystania z tego zwolnienia nie będzie opierała się na jednym tylko powodzie, iż obowiązek ten nie został wykonany, jeżeli dostawca działający w dobrej wierze nie może po podjęciu wszystkich środków, które w sposób rozsądny mogą być od niego wymagane, przekazać tego numeru identyfikacji, przy czym przedstawia wskazówki, które mogą w sposób wystarczający udowodnić, że nabywca jest podatnikiem działając w takim charakterze w danych transakcjach.

W konsekwencji powyższego wyroku organ stwierdził, że w przypadku dokonania dostawy na rzecz nabywcy, który nie jest zidentyfikowany na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych, dostawca (Wnioskodawca) dla zastosowania obniżonej stawki 0% powinien wskazać na inne elementy, które są w stanie wykazać w wystarczający sposób, iż nabywca jest podatnikiem działającym w takim charakterze w danych transakcjach.

Podniósł, iż w opisie sprawy Wnioskodawca nie wskazał, że w odniesieniu do nabywcy towaru (kontrahent z Hiszpanii) mogłyby być zastosowane jakiekolwiek obowiązujące w państwie nabywcy wyłączenia z tytułu WNT. Ponadto nie zostały również podane inne okoliczności, które wskazywałyby, że nabywca jest podatnikiem działającym w takim charakterze w tej transakcji. Tym samym zdaniem organu brak jest podstaw do zastosowania obniżonej stawki podatku VAT 0% z uwagi na niespełnienie warunków określonych w art. 42 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 13 ust. 2 ustawy o VAT, a w konsekwencji Wnioskodawca nie może dokonać korekty podatku należnego.

Wnioskodawca po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa wywiódł skargę do WSA w Gliwicach w której postawił organowi zarzuty naruszenia art. 13 ust. 1, art. 42 ust. 1 ustawy o VAT. W związku z powyższym wniósł o: uchylenie w całości interpretacji indywidualnej wydanej przez Ministra Rozwoju i Finansów.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. działający z upoważnienia Ministra Rozwoju i Finansów wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Istota w sprawie koncentrowała się wokół rozstrzygnięcia czy w zaistniałym stanie faktycznym, gdzie Wnioskodawca dokonał dostawy towarów do nabywcy – kontrahenta w Hiszpanii, który nie jest zidentyfikowany na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych brak jest podstaw do zastosowania obniżonej stawki podatku VAT 0% z uwagi na niespełnienie warunków określonych w art. 42 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 13 ust. 2 ustawy o VAT, a w konsekwencji czy Wnioskodawca może dokonać korekty podatku należnego.

Zdaniem organu interpretacyjnego przepisy art. 13 ust. 2 w powiązaniu z art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT wyraźnie wskazują, że dla uznania transakcji za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów korzystającą z obniżonej stawki 0%, dostawa powinna być dokonana na rzecz nabywcy, który jest podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych, posiadającym właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla tych transakcji. Niespełnienie powyższego warunku skutkuje brakiem prawa do zastosowania stawki obniżonej. Organ przywołując orzeczenie TSUE nr C-587/10 stwierdził także, iż z przedstawionego przez Wnioskodawcę opisu stanu faktycznego nie wynika by Wnioskodawca dla zastosowania prawa do obniżonej stawki 0% wskazał na inne elementy, które są w stanie wykazać w wystarczający sposób, iż nabywca jest podatnikiem działającym w takim charakterze w danych transakcjach. Zdaniem organu w opisie sprawy Wnioskodawca nie wskazał, że w odniesieniu do nabywcy towaru (kontrahent z Hiszpanii) mogłyby być zastosowane jakiekolwiek obowiązujące w państwie nabywcy wyłączenia z tytułu WNT. Ponadto nie zostały również podane inne okoliczności, które wskazywałyby, że nabywca jest podatnikiem działającym w takim charakterze w tej transakcji. Tym samym w ocenie organu brak jest podstaw do zastosowania obniżonej stawki podatku VAT 0% z uwagi na niespełnienie warunków określonych w art. 42 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 13 ust. 2 ustawy o VAT, a w konsekwencji Wnioskodawca nie może dokonać korekty podatku należnego.

Strona skarżąca w skardze domaga się uchylenia spornej interpretacji wywodząc, iż jest ona wadliwa albowiem wymóg podania nr identyfikacji podatkowej kontrahenta z Hiszpanii jest wyłącznie formalnym wymogiem podczas, gdy w sprawie zostały spełnione wymogi materialne, natomiast co do wskazania innych elementów, które są w stanie wykazać, iż nabywca jest podatnikiem działającym w takim charakterze w danych transakcjach gdy wnioskodawca ich nie podał to organ winien był wezwać przed wydaniem interpretacji do uzupełnienia wniosku.

Sąd podziela stanowisko organu na tle okoliczności faktycznych podanych we wniosku oraz jego uzupełnieniu co do braku podstaw do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do Kontrahenta w Hiszpanii, który to na dzień dokonania dostawy przez Wnioskodawcę nie był zarejestrowanym podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby dokonywania transakcji wewnątrzwspólnotowych .

Przechodząc do oceny ww. kwestii spornej należy wskazać, że wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów (WDT) jest jedną z czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT .

W myśl art. 13 ustawy o VAT przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.

2. Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:

1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;

2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;

3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;

4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu.

Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, z zastrzeżeniem ust. 7. ( UST. 6.).

Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, przy spełnieniu określonych w ustawie przesłanek, podlega opodatkowaniu według stawki 0%, co z jednej strony powoduje, że transakcja wywozu towaru z Polski do innego kraju członkowskiego nie jest obciążona podatkiem, a jednocześnie dostawcy pozwala na odzyskanie podatku uiszczonego przy nabyciu tego towaru, co zapewnia realizację zasady neutralności podatku od towarów i usług. Zasada ta jednak obowiązuje tylko wówczas, gdy w wyniku tej transakcji (wywozu) obowiązek naliczenia podatku ciąży na nabywcy towaru (w innym państwie członkowskim), w wyniku wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru (WNT) na terenie jego kraju (zasada opodatkowania w kraju przeznaczenia, konsumpcji).

Zgodnie z art. 42 ustawy o VAT wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem że

:1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej;

2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju;

3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.

UST.2. Warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1, uznaje się za spełnione również wówczas, gdy nie są spełnione wymagania w zakresie:1) nabywcy - w przypadkach, o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 3 i 4;

2) dokonującego dostawy - w przypadku, o którym mowa w art. 16.

3. Dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju:Υ1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),

3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku

- z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.

Ust. 4. W przypadku wywozu towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów bezpośrednio przez podatnika dokonującego takiej dostawy lub przez ich nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu podatnika lub nabywcy, podatnik oprócz dokumentu, o którym mowa w ust. 3 pkt 3, powinien posiadać dokument zawierający co najmniej:1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz nabywcy tych towarów;

2) adres, pod który są przewożone towary, w przypadku gdy jest inny niż adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania nabywcy;

3) określenie towarów i ich ilości;

4) potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym mowa w pkt 1 lub 2, znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;

5) rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary, lub numer lotu - w przypadku gdy towary przewożone są środkami transportu lotniczego.

Z powyższych regulacji wynika, że aby daną czynność uznać za wewnątrzwspólnotową dostawę towaru, i zastosować wobec niej stawkę podatku VAT w wysokości 0%, konieczny jest wywóz towaru z terytorium kraju na terytorium innego państwa Unii, a wywóz ten musi nastąpić w wyniku dostawy, co oznacza przeniesienie na nabywcę prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Ponadto, dla możliwości opodatkowania wewnątrzwspólnotowej dostawy zerową stawką podatku VAT niezbędne jest, aby podatnik dokonał dostawy na rzecz konkretnego nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych i dysponował odpowiednimi dokumentami potwierdzającymi fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju.

Dla oceny przedmiotowej sprawy niezbędne jest też odwołanie się do stanowiska wyrażonego w wyroku TSUE w sprawie C-587/10 orzeczeniu TSUE w sprawie C-587/10, gdzie Trybunał orzekł, że artykuł 28c część A lit. a) akapit pierwszy szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 98/80/WE z dnia 12 października 1998 r. powinien być interpretowany w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, aby organ podatkowy państwa członkowskiego uzależniał zwolnienie z podatku od wartości dodanej dostawy wewnątrzwspólnotowej od przekazania przez dostawcę numeru identyfikacji podatkowej dla celów podatku od wartości dodanej nabywcy z zastrzeżeniem jednak, że odmowa przyznania korzystania z tego zwolnienia nie będzie opierała się na jednym tylko powodzie, iż obowiązek ten nie został wykonany, jeżeli dostawca działający w dobrej wierze nie może po podjęciu wszystkich środków, które w sposób rozsądny mogą być od niego wymagane, przekazać tego numeru identyfikacji, przy czym przedstawia wskazówki, które mogą w sposób wystarczający udowodnić, że nabywca a jest podatnikiem działając w takim charakterze w danych transakcjach.

Przenosząc powyższe regulacje oraz treść wyroku na grunt opisanego we wniosku zdarzenia zaistniałego należy stwierdzić, iż Wnioskodawca nie ma prawa do zastosowania 0% stawki podatku VAT dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towaru do kontrahenta w Hiszpanii. W opisie zdarzenia zaistniałego Wnioskodawca podał jednoznacznie, iż dokonał dostawy na rzecz nabywcy, który nie jest zidentyfikowany na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych, warunek zaś posiadania dokonania dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej wprost wynika z art. 42 ust. 1 pkt 1. Także norma art. 13 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku VAT wyraźnie stanowi, iż przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-. Tymczasem z zastrzeżenia wynikającego z ust. 2 wynika, iż przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Podkreślenia także wymaga, iż w opisie stanu faktycznego we wniosku i jego uzupełnieniu Wnioskodawca nie wskazał na inne elementy, które byłyby w stanie wykazać w wystarczający sposób, iż nabywca-kontrahent z Hiszpanii jest podatnikiem działającym w takim charakterze w transakcjach z nim dokonanych. W konsekwencji prawidłowym było stanowisko organu interpretacyjnego o braku prawa do zastosowania 0 % stawki podatku VAT. Powyższe powoduje iż zarzuty naruszenia art. 13 ust. 1, art. 42 ust. 1 ustawy o VAT są niezasadne .

Co do zarzutu Wnioskodawcy iż organ winien był wezwać go do uzupełnienia wniosku o wskazanie innych elementów , które są w stanie wykazać w wystarczający sposób, iż nabywca jest podatnikiem działającym w takim charakterze to Sąd zauważa iż nie jest także zasadny. Z treści art 14b Ordynacji podatkowej jednoznacznie wynika iż składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Wobec powyższego w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji to na Wnioskodawcy ciąży obowiązek takiego sporządzenia wniosku o udzielenie interpretacji z którego będzie wynikał jednoznacznie stan faktyczny mający podlegać ocenie prawnopodatkowej . Organ podatkowy dokonuje więc interpretacji, przyjmując za stroną ściśle określony przez nią stan faktyczny. Jednocześnie nie można wymagać, aby organ podatkowy w postępowaniu o udzielenie interpretacji prawa podatkowego podejmował działania zmierzające do wezwania Wnioskodawcy o wykazanie innych elementów niż te podane w opisie z których wynikałoby iż nabywca jest podatnikiem działającym w charakterze podatnika VAT UE .

W tym stanie rzeczy Sąd skargę jako niezasadną po myśli art. 151 p.p.s.a . oddalił.