Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2375/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Protokolant ref. staż. Anna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2016 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "GITD") z [...] lipca 2015 r. Nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "K.p.a."), art. 2 ust 35a, art. 64 ust. 1 i ust. 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1 i pkt 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, dalej: "P.r.d."), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260, dalej: "u.d.p."), po rozpatrzeniu odwołania R. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: U. (dalej: "Strona", "Skarżący"), utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2014 r. nr [...].

Decyzją I instancji z [...] kwietnia 2015 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 64 oraz art. 140aa ust. 1 - 3 P.r.d. i art. 104 § 1 K.p.a., organ I instancji, nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 15.000 zł, jak za brak zezwolenia kategorii VII.

W zaskarżonej decyzji GITD wskazał, że [...] marca 2015 r. w miejscowości B. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli dwuosiowy samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Samochodem ciężarowym kierował P. M., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem mąki i panierki w workach umieszczonych na paletach (ładunek podzielny) w imieniu Strony. W wyniku pomiarów kontrolowanego samochodu ciężarowego stwierdzono nacisk 14,76 t na pojedynczej osi napędowej pojazdu (po odjęciu 4 %), co stanowiło przekroczenie o 4,76 t dopuszczalnej normy, czyli o 47,6 %. Kontrola drogowa nie wykazała przekroczenia innych parametrów. Organ wskazał, że droga krajowa nr [...] na odcinku, na którym doszło do zatrzymania pojazdu została zaliczona do kategorii dróg po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t., mocą rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2012 r. poz. 1061). Organ wskazał również, że miejsce ważenia legitymowało się pomiarem różnic wysokości pomostu wagi i strefy ważenia z [...] sierpnia 2013 r. oraz, że pojazd został zważony przy pomocy wagi samochodowej do ważenia pojazdów w ruchu marki [...] o nr fabr. [...], typu PLT [...] o klasie dokładności dla sumarycznej masy pojazdu "2" i klasy dokładności wagi dla obciążenia osi "D", która w dniu kontroli legitymowała się świadectwem legalizacji pierwotnej wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w B. z datą ważności do 30 września 2015 r. Organ wyjaśnił, że zgodnie z załącznikiem nr 1 i nr 2 do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych, odchylenie dopuszczalne w % skorygowanego obciążenia osi dla wag o dokładności D, wynosi 4 %, a dopuszczalnej sumarycznej masy pojazdu 2%. Organ wskazał, że powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia, który został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach.

Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z [...] marca 2015 r., sporządzono też dokumentację fotograficzną przewożonego ładunku.

GITD zgodził się z organem I instancji, iż w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należy nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII w wysokości 15.000 zł, stosownie do art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c P.r.d.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 P.r.d. uznał również, że Strona nie dostarczyła takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 P.r.d.

GITD stwierdził, że w niniejszym przypadku nie przewożono ładunku sypkiego, ani drewna. Dodał, że podmiot wykonujący przejazd, posiadając wiedzę na temat ładunku, który podjął się przetransportować, powinien był przedsięwziąć kroki celem zachowania normatywności pojazdu na całej trasie przejazdu.

GITD, odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu z [...] kwietnia 2015 r., od decyzji I instancji, nie zgodził się ze Stroną, że nienormatywny pojazd pod względem nacisku osi to taki pojazd, którego więcej niż jedna oś przekracza dopuszczalne normy. Nie zgodził się również ze stanowiskiem Strony, że karę pieniężną można nałożyć jedynie w przypadku stwierdzenia przejazdu po drogach publicznych więcej niż jednego pojazdu nienormatywnego. Organ odwoławczy uznał, że nie może się ostać twierdzenie Strony, iż to nie ona była podmiotem wykonującym przejazd drogowy lecz kierowca. Organ wyjaśnił, że podmiotem wykonującym przejazd jest ten na rzecz kogo jest on wykonywany. Kierowca natomiast, wykonuje jedynie czynności kierowania pojazdem, jest dzierżycielem pojazdu, nie wykonuje przejazdu dla siebie lecz dla innej osoby.

W skardze z [...] sierpnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając decyzję GITD z [...] lipca 2015 r., Skarżący wniósł o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego od GITD wniesionej opłaty sądowej. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 8 oraz art. 9 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy nieistniejącej i nieznanej Skarżącemu decyzji administracyjnej, co czyni skarżone rozstrzygnięcie niezrozumiałym i powoduje niepewność w zakresie obecnej sytuacji prawnej Strony.

Skarżący wskazał, że skarżona decyzja zawiera w sentencji rozstrzygnięcia informację, zgodnie z którą organ odwoławczy utrzymał w mocy poprzedzające rozstrzygnięcie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego datowane na [...] października 2014 r. Jednocześnie omawiając stan faktyczny sprawy, GITD umiejscowił czasowo kontrolę dającą początek przeprowadzonemu postępowaniu administracyjnemu na [...] marca 2015 r. a więc na datę ponad cztery miesiące późniejszą od wydania decyzji w sprawie przez organ I instancji. Zdaniem Skarżącego treść sentencji skarżonej decyzji powoduje brak możliwości polemiki z treścią całego rozstrzygnięcia. Skarżący bowiem nie jest w stanie skontrolować prawidłowości przeprowadzonego postępowania administracyjnego we wszystkich jego aspektach w sytuacji, w której nigdy nie doręczono mu decyzji datowanej na [...] października 2014 r. Skarżący podkreślił, że nie wie jaką decyzję z [...] października 2014 r. utrzymał w mocy organ odwoławczy i jaka była jej treść. Nie jest nawet w stanie zweryfikować, czy był jej stroną. Skarżący wyjaśnił, że w Jego sprawie wszczęte zostało postępowanie administracyjne, zakończone przez organ I instancji wydaniem decyzji z [...] kwietnia 2015 r. o numerze [...]. W sprawie wszczętej kontrolą z [...] marca 2015 r. nie wydano więc żadnej decyzji datowanej na [...] października 2014 r. o numerze: [...] - którą utrzymał w mocy zaskarżonym rozstrzygnięciem GITD.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, nie odnosząc się do podniesionych w niej zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Badając legalność zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do wniosku, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Odnosząc się do zarzutu podniesionego w skardze, Sąd uznał, że błędne wskazanie w sentencji zaskarżonej decyzji daty oraz numeru decyzji I instancji, stanowi inną niż błąd pisarski i rachunkowy, oczywistą omyłkę w rozumieniu art. 113 § 1 K.p.a. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika jakiej sprawy Skarżącego dotyczy rozstrzygnięcie II instancji. Zawarty w zaskarżonej decyzji, opis stanu faktycznego obejmujący datę, miejsce i ustalenia dokonanej kontroli, jak i wskazanie pojazdu członowego będącego przedmiotem kontroli, kierowcy, a także samej Strony, jak również określenie protokołu kontroli wraz z datą numerem oraz wynikami ważenia, nie pozostawia wątpliwości, iż chodzi o sprawę rozstrzygniętą w pierwszej instancji przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzją z [...] kwietnia 2015 r. nr [...], która została prawidłowo doręczona Stronie i od której Strona wniosła w terminie odwołanie do GITD. Bezsprzecznie zatem, zaskarżona decyzja jest wynikiem wniesionego przez Stronę odwołania z [...] kwietnia 2015 r., od decyzji z [...] kwietnia 2015 r. nr [...], w której (zaskarżonej decyzji), GITD w ramach instancyjnej kontroli ponownie rozpatrzył przedmiotową sprawę oraz odniósł się do podniesionych w odwołaniu zarzutów. Skarżący nie mógł mieć wątpliwości, jaką decyzję utrzymał w mocy GITD zaskarżoną decyzją, co zresztą potwierdza treść skargi.

Z tych względów pomyłka w dacie oraz numerze decyzji I instancji popełniona przez GITD w zaskarżonej decyzji, nie miała żadnego wpływu na wynik sprawy, tym bardziej więc nie stanowiła wady dającej podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji.

Skarżący nie podniósł innych zarzutów w skardze, niezależnie od tego Sąd jest zobligowany zbadać całościowo legalność zaskarżonej decyzji.

Przedmiotowa sprawa dotyczy odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony był ładunek podzielny w postaci mąki i panierki w workach umieszczonych na paletach. Odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd wynika z art. 140aa ust. 3 pkt 1 P.r.d., zgodnie z którym karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Jak wynika natomiast z art. 140aa ust. 1 P.r.d., za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Pojazdem nienormatywnym jest, w świetle definicji art. 2 pkt 35a P.r.d., pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy.

W niniejszej sprawie kara pieniężna została wymierzona Skarżącemu za przejazd nienormatywnym pojazdem po drodze krajowej nr [...], na odcinku, na którym zgodnie z Lp. 7 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t, droga ta została zaliczona do kategorii dróg po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t.

W wyniku ważenia pojazdu dokonanego w trakcie kontroli, stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej o 4,76 t, (o 47,6 % dopuszczalnej normy), przy nacisku tej osi 14,76 t. Nie stwierdzono natomiast naruszenia innych parametrów pojazdu.

W ocenie Sądu, prawidłowość ustaleń dotyczących nacisku pojedynczej osi napędowej, dokonane przy użyciu wagi samochodowej do ważenia pojazdów w ruchu marki [...], typu PLT [...], nie budzą wątpliwości. Zauważyć należy, że wyników pomiaru nie zakwestionował kierowca w trakcie kontroli drogowej, jak również nie zakwestionował ich Skarżący w trakcie postępowania administracyjnego oraz w odwołaniu od decyzji I instancji.

Przy tego rodzaju, prawidłowo ustalonym przekroczeniu, naruszony został art. 64 ust. 2 P.r.d., zgodnie z którym zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Dodać należy, że zgodnie z art. 2 pkt 35b P.r.d., ładunkiem podzielnym jest ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody, mógł być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. W zakresie tej definicji mieści się przewożona przedmiotowym pojazdem mąka i panierka w workach umieszczonych na paletach.

W konsekwencji naruszenia zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego, określonego w art. 64 ust. 2 P.r.d., w świetle art. 140ab ust. 2 P.r.d., za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Ustawodawca nie przewidział odrębnej kary za naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków podzielnych, lecz uregulował konstrukcję prawną polegającą na zastosowaniu kary jak za przejazd bez zezwolenia, bez sprecyzowania konkretnej kategorii zezwolenia. Z art. 64 ust. 3, art. 64a-64g oraz z załącznika nr 1 do P.r.d. wynika, że ustawodawca przewidział siedem kategorii zezwoleń, natomiast w art. 140ab ust. 1 pkt 1-3 P.r.d., uregulował wysokość kary pieniężnej za brak każdego z zezwoleń. Wyjaśnienia wymaga, że w niniejszej sprawie nie mogły mieć zastosowania zezwolenia kategorii I i kategorii II, ponieważ zezwolenie kategorii I nie ma zastosowania do dróg krajowych, natomiast zezwolenie kategorii II, jak stanowi art. 64b ust. 1 tej ustawy, jest wydawane na przejazd nienormatywnego pojazdu wolnobieżnego, ciągnika rolniczego albo zespołu pojazdów składającego się z pojazdu wolnobieżnego lub ciągnika rolniczego i przyczepy specjalnej.

Organ I instancji prawidłowo, zdaniem Sądu, nałożył na Skarżącego, na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c P.r.d., karę pieniężną, jak za brak zezwolenia kategorii VII – gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 20%, z czym zgodził się organ II instancji. Dodać należy, że zgodnie z lp. 7 załącznika nr 1 do P.r.d., zezwolenie kategorii VII dotyczy pojazdów nienormatywnych o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI oraz o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

W przedmiotowej sprawie masa pojazdu nie przekroczyła dopuszczalnej masy całkowitej, jak również parametry wymiarowe tego pojazdu nie były większe od wymienionych w kategoriach I-VI. Przekroczony jednak został nacisk pojedynczej osi napędowej na drodze o dopuszczalnym nacisku do 10 ton, a przekroczenie to było wyższe od wartości 11,5 t. Oznacza to, że gdyby przy tych parametrach pojazdu przewożony był ładunek niepodzielny, możliwe byłoby uzyskanie na ten pojazd jedynie zezwolenia kategorii VII. Dlatego też w świetle treści art. 140ab ust. 2 P.r.d., wbrew twierdzeniu Skarżącego zawartego w odwołaniu od decyzji I instancji, organy obu instancji prawidłowo ustaliły kategorię zezwolenia, a biorąc pod uwagę, że przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej wynosiło 47,6 %, prawidłowo też została ustalona wysokość kary.

Kontrolując zaskarżoną decyzję oraz decyzję I instancji, Sąd doszedł do wniosku, że organy Inspekcji Transportu Drogowego rozstrzygające w niniejszej sprawie nie naruszyły przepisów prawa materialnego. Sąd nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, organy obu instancji zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiału dowodowego oraz wyjaśniły dokładnie stan faktyczny sprawy. Argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organy mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji I instancji, spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Organy obu instancji dokonały prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego do przepisów prawa materialnego.

Dodać należy, że Skarżący w świetle brzmienia art. 61 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 P.r.d., był obowiązany przestrzegać norm, z których wynika, że ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu oraz że umieszcza się go na pojeździe w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. W świetle powyższych obowiązków, kierowca wykonujący przejazd w imieniu Skarżącej, nie powinien wyjeżdżać na drogę publiczną nie znając parametrów wagowych pojazdu wraz z naciskiem osi na drogę.

Nie ulega wątpliwości, że ładunek w postaci mąki i panierki w workach umieszczonych na paletach, nie jest ładunkiem sypkim, ani drewnem dlatego w sprawie nie miała zastosowania norma wynikająca z art. 140aa ust. 4 pkt 2 P.r.d.

Nie można zgodzić się z twierdzeniem Skarżącego, wyrażonym w odwołaniu od decyzji I instancji, że pod pojęciem "podmiotu wykonującego przejazd", o którym mowa w art. 140aa ust. 3 pkt 1 P.r.d., należy rozumieć kierowcę pojazdu. Ustawodawca wielokrotnie posłużył się na gruncie ustawy – Prawo o ruchu drogowym pojęciem "kierujący pojazdem", np.: art. 63 ust. 5, art. 64 ust. 1 pkt 4 i ust. 4, 71 ust. 5. Oznacza to, że ustawodawca dokonuje rozróżnienia pojęć: "podmiot wykonujący przejazd" i "kierujący pojazdem". W art. 140aa ust. 3 pkt 1 P.r.d., nie chodzi więc o kierującego pojazdem lecz o przedsiębiorcę, w imieniu którego wykonywany jest przejazd i który odpowiada za jego wykonanie oraz za działania zatrudnianego przez tego przedsiębiorcę kierowcy.

Strona dokonała również w odwołaniu od decyzji I instancji, interpretacji przepisów art. 140aa ust. 1 P.r.d. oraz art. 2 pkt 35a – definiującego pojazd nienormatywny, z którą nie można się zgodzić. Z przepisu art. 140aa ust. 1 P.r.d. wynika, że karę pieniężną nakłada się za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami określonymi dla zezwolenia. Według Skarżącego, ponieważ w przepisie tym mowa jest o pojazdach nienormatywnych, a nie o jednym pojeździe, brak jest regulacji, na podstawie której możliwe byłoby nałożenie kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych jednego pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami określonymi dla zezwolenia. Dotyczy to również, zdaniem Strony, kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny, nakładanej jak za brak zezwolenia. Podobny wywód Strona przeprowadziła odnośnie definicji pojazdu nienormatywnego, z której wywnioskowała, że nie jest pojazdem nienormatywnym pojazd/zespół pojazdów, w którym stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku tylko jednej osi. Według Strony pojazd nienormatywny ze względu na przekroczenie nacisku osi, to pojazd w którym stwierdzono przekroczenie tego parametru w przypadku więcej niż jednej osi.

Odnosząc się do powyższych poglądów Skarżącego, należy wskazać, że zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie wskazuje się na możliwość odstąpienia od literalnego znaczenia przepisu prawa. Dopuszczalne jest zatem stosowanie wyjątków od zasady pierwszeństwa wykładni językowej poprzez uzupełnienie jej bądź też niekiedy zastąpienie wykładnią funkcjonalną lub systemową. Dopuszczalne odstępstwo od wykładni językowej ma miejsce m.in. w sytuacji, gdy zastosowanie wykładni językowej prowadziłoby do wypaczenia treści przepisu. Zaprezentowana przez Stronę, literalna interpretacja art. 140aa ust. 1, jak i art. 2 pkt 35a P.r.d., prowadzi do nieracjonalnych wniosków o konieczności rozłączenia przed dokonaniem ważenia pojazdu członowego i osobnego zważenia ciągnika oraz naczepy, jak również o możliwości bezkarnego poruszania się po drogach publicznych pojedynczym pojazdem nienormatywnym, czy też pojazdem którego nacisk pojedynczej osi napędowej przekracza o 47,6 % wartość dopuszczalnej normy, co według zawartego w odwołaniu stwierdzenia Strony, jest przekroczeniem zbyt błahym do zakwalifikowania pojazdu jako nienormatywny, a z czym Sąd się nie zgadza.

Z tych też względów, w ocenie Sądu, należy dać pierwszeństwo funkcjonalnej i systemowej wykładni art. 140aa ust. 1 i art. 2 pkt 35a P.r.d., która w niniejszej sprawie oznacza objęcie regulacją art. 140aa ust. 1 P.r.d., zarówno nienormatywnego pojazdu, jak i zespołu pojazdów, w tym pojazdu członowego, a regulacją art. 2 pkt 35a P.r.d. – pojazdy w których został przekroczony dopuszczalny nacisk również jednej osi. Nie budzi to wątpliwości na gruncie mających zastosowanie w niniejszej sprawie art. 140ab ust. 2 w związku z art. 64 ust. 2 P.r.d., gdzie mowa jest o pojeździe nienormatywnym oraz art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c P.r.d., którego treść należy analizować w związku z art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. a i lit. b P.r.d., gdzie jest mowa o karze w sytuacji gdy przekroczony jest nacisk jednej osi.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja I instancji, odpowiadają prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), oddalił skargę w całości.