Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 229/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Sejmik Województwa
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 26  ust. 1  pkt 15 i  15a
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
article: art. 156  par. 1, art. 107  par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 210 poz 25  art. 98
law: ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu  Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999
article: art. 67,  art. 207,
journal: Dz.U. 2013 poz 885
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Sędziowie Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca), Protokolant specjalista Katarzyna Jastrzębska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 10 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi Powiatu Z. na decyzję Zarządu Województwa D. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu ze środków przeznaczonych na dofinansowanie projektu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zarządu Województwa D. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...]; II. zasądza od Zarządu Województwa D. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych kosztów postępowania; III. orzeka, że decyzje opisane w punkcie I nie podlegają wykonaniu do dnia prawomocności wyroku.


UZASADNIENIE

Niniejsza sprawa była już przedmiotem orzekania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 30 stycznia 2013 r. uchylił decyzję Zarządu Województwa D. z dnia [...] czerwca 2012 r. oraz stwierdził nieważność decyzji Zarządu Województwa D. z dnia [...] kwietnia 2012 r. z uwagi na to, że decyzja z dnia [...] czerwca 2012 r. utrzymała w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r. wydaną w warunkach nieważności.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...]stycznia 2014 r. nr [...] Zarząd Województwa D. (dalej: Instytucja Zarządzająca lub IZ) jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym dla Województwa D. na lata 2007-2013, po rozpatrzeniu wniosku Powiatu Z. (dalej: beneficjent, powiat, skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2013 r., określającą kwotę środków przypadających do zwrotu dla projektu pt. "Poprawa dostępności komunikacyjnej A. – przebudowa drogi nr [...] (droga krajowa nr [...] – B.)", (działanie nr [...]) w kwocie [...] zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych. Beneficjent dokonał zwrotu tych środków w 2012 r. i zaskarżył decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym dla Województwa D. na lata 2007-2013 (IZ RPO WD) zawarła z Powiatem Z. w dniu [...] listopada 2009 r. umowę nr [...] o dofinansowanie projektu pn. "Poprawa dostępności komunikacyjnej A. - przebudowa drogi nr [...] (droga krajowa nr [...] - B.)", wybranego w trybie systemowym w działaniu 3.1 "Infrastruktura drogowa" w ramach Priorytetu 3 Rozwój infrastruktury transportowej na D. ("Transport") Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa D. na lata 2007-2013 (RPO WD) - nabór [...]. Na podstawie tej umowy Beneficjentowi przyznano na realizację tego projektu dofinansowanie w kwocie nieprzekraczającej [...] zł. Stanowiło to nie więcej niż 50% kwoty całkowitych wydatków kwalifikowalnych projektu (całkowita wartość projektu [...] zł). Następnie, w dniu [...] sierpnia 2010 r. strony umowy zawarły aneks nr [...] do umowy o dofinansowanie, na podstawie którego obniżono kwotę dofinansowania do wysokości nieprzekraczającej [...] zł. Stanowiło to nie więcej niż 50 % kwoty całkowitych wydatków kwalifikowalnych projektu. Obniżeniu uległa również całkowita wartość projektu do kwoty [...] zł.

IZ RPO WD przekazała beneficjentowi dofinansowanie w formie refundacji poniesionych wydatków: w dniu [...] lutego 2010 r. w kwocie [...] złotych na podstawie wniosku o płatność nr [...], w dniu [...] kwietnia 2010 r. w kwocie [...] złotych na podstawie wniosku o płatność nr [...] oraz w dniu [...] listopada 2010 r. w kwocie [...] złotych na podstawie wniosku o płatność nr [...].

Organ stwierdził, że umowa o dofinansowanie określa prawa i obowiązki stron (instytucji zarządzającej i beneficjenta), niezbędne i istotne dla realizacji projektu oraz wypłacenia dofinansowania. Zgodnie z tą umową beneficjent zobowiązał się do realizacji projektu w pełnym zakresie, terminowo, z należytą starannością, ponosząc wydatki celowo, rzetelnie, racjonalnie i oszczędnie, z zachowaniem zasady uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów, zasady optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i procedurami w ramach RPO WD oraz w sposób zapewniający prawidłową i terminową realizację projektu oraz osiągnięcie celów (produktów i rezultatów) założonych we wniosku o dofinansowanie. Beneficjent zobowiązał się także do przestrzegania przepisów wspólnotowych w zakresie realizacji polityk horyzontalnych (ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju, równości szans i niedyskryminacji, społeczeństwa informacyjnego, ochrony konkurencji i zamówień publicznych) (§ 10 ust. 1 pkt 7 umowy). Umowa zobowiązała beneficjenta do stosowania przepisów o zamówieniach publicznych, w tym ustawy Prawo zamówień publicznych (§ 12 ust. 1 umowy). W przypadku stwierdzenia przez uprawnioną instytucję naruszenia w ramach realizowanego projektu tych przepisów, IZ RPO WD miała prawo ustalić i nałożyć na beneficjenta korekty finansowe określone w "Taryfikatorze korekt finansowych" (§ 12 ust. 14 umowy), polegające na pomniejszeniu dofinansowania o określoną kwotę stwierdzonej nieprawidłowości. Beneficjent zobowiązał się poddać kontroli prawidłowości realizacji projektu, przeprowadzanej przez podmioty uprawnione do jej przeprowadzenia (§ 14 ust. 1 umowy). W postanowieniach końcowych umowy o dofinansowanie unormowano również sytuację stron, że w sprawach nieuregulowanych umową zastosowanie mają w szczególności odpowiednie przepisy pierwotnego i wtórnego prawa wspólnotowego, właściwe przepisy prawa polskiego rangi ustawowej wraz z rozporządzeniami wykonawczymi do nich oraz obowiązujące odpowiednie reguły, zasady i postanowienia wynikające z RPO WD, Uszczegółowienia RPO WD, procedur, wytycznych, zasad i informacji krajowych oraz ustanowionych przez Instytucję Zarządzającą RPO WD.

Umowa wskazuje art. 207 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 885, dalej także: u.f.p.), według którego, jeżeli zostanie stwierdzone, że beneficjent wykorzystał całość lub część dofinansowania niezgodnie z przeznaczeniem, z naruszeniem procedur lub pobrał całość lub część dofinansowania w sposób nienależny albo w nadmiernej wysokości, IZ RPO WD wzywa go do zwrotu środków, w całości lub w części, wraz z odsetkami naliczonymi w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych na wskazany rachunek lub wyrażenia pisemnej zgody na pomniejszenie kolejnych płatności na rzecz beneficjenta o kwotę podlegającą zwrotowi, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Po bezskutecznym upływie tego terminu IZ RPO WD wydaje decyzję o zwrocie środków, określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych oraz sposób zwrotu tych środków (§ 9 ust. 1 umowy).

Beneficjent, w ramach obowiązków wynikających z umowy (całkowita wartość projektu wynosiła powyżej [...] mln zł, obligująca beneficjenta do zapewnienia audytu zewnętrznego dla projektu), przekazał dnia [...] czerwca 2011 r. IZ RPO WD sprawozdanie z audytu zewnętrznego projektu. Wskazano tam, że dokumentacja postępowania o udzielenie zamówienia publicznego w ramach projektu zawierała zapisy ograniczające możliwość podwykonawstwa. Stanowiło uchybienie § 10 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 oraz § 12 ust. 1 umowy o dofinansowanie projektu, poprzez naruszenie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 223, poz. 1655 z późn. zm., zwaną dalej: PZP). W wyniku analizy dokumentacji przetargowej przedłożonej przez beneficjenta ustalono, że zamówienie publiczne na roboty budowlane zostało przeprowadzone w trybie przetargu nieograniczonego na podstawie art. 39 PZP. Beneficjent w § 5 ust. 2 załącznika nr 5 do SIWZ (projekt umowy o roboty budowlane z wykonawcą) zamieścił zapis, że: "Wykonawca zapewnia, że m.in. 60% robót budowlanych wykona własnymi siłami". Stwierdzono więc, że beneficjent przeprowadzając przedmiotowe postępowanie naruszył § 10 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 oraz § 12 ust. 1 umowy o dofinansowanie projektu, poprzez naruszenie art. 7 ust. 1 PZP. Naruszenie zakwalifikowano jako nieprawidłowość pociągającą za sobą skutki finansowe. W rezultacie na podstawie art. 70 ust. 1 lit. b w związku z art. 98 Rozporządzenia 1083/2006 oraz z art. 26 pkt. 15a u.z.p.p.r. oraz na podstawie uchwały nr [...] Zarządu Województwa D. z dnia [...] maja 2011 r. w sprawie przyjęcia dokumentu "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa D. na lata 2007-2013" (z późn. zm.) (zwanego dalej -Taryfikatorem) ustalono i wymierzono beneficjentowi korektę finansową w wysokości 5% wydatków kwalifikowalnych dla postępowania o zamówienie publiczne dotyczące wyłonienia wykonawcy robót budowlanych w ramach realizacji tego zadania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu powiat wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji IZ RPO WD z dnia [...] lipca 2013 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie nieważności decyzji ją poprzedzającej, a gdyby Sąd nie uwzględnił zarzutów rażącego naruszenia prawa, powiat wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Powiat zarzucił naruszenie następujących przepisów prawa:

1) art. 7 w zw. z art. 87 Konstytucji RP poprzez stosowanie wewnętrznej regulacji instytucji zarządzającej zamiast przepisów prawa powszechnie obowiązującego,

2) art. 1 w zw. z art. 165 ust. 4 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 907) poprzez samodzielne ustalenie przez Zarząd Województwa D. jako Instytucji Zarządzającej RPO WD naruszenie przez skarżącego przepisów ustawy Prawo Zamówień Publicznych,

3) art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE.L Nr 210, str. 25 ze zm.) poprzez ustalenie, że uchybienia skarżącego stanowią nieprawidłowości, tj. naruszenia prawa które spowodowały szkodę lub mogły spowodować szkodę oraz art. 98 ust 2 cyt. Rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie tj. brak rozważenia charakteru i wagi uchybień,

4) art. 26 ust. 1 pkt. 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm.) w zw. z art. 2007, ust. 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885) poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania administracyjnego i wydania decyzji o ustaleniu i nałożeniu korekty finansowej,

5) sprzeczności ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez niewłaściwą ocenę kontroli ex-ante dokumentacji postępowania o zamówienie publiczne i pominięcie dowodów korzystnych dla skarżącego,

6) art. 6, 7, 77 §1 i 107 k.p.a. poprzez brak ustalenia, które okoliczności organ uznał za udowodnione, a którym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

W odpowiedzi na skargę Instytucja Zarządzająca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi. Obszerny wywód poświęcono na dowiedzenie, że przedmiotem postępowania była jedna sprawa administracyjna, która powinna być załatwiona jedną decyzją.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Artykuł 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Kryterium legalności przyjęte w art. 1 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno aktów uchybiających prawu materialnemu - jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej także dalej p.p.s.a.), rozstrzygnięć dotkniętych wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanych bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). O ile zachodzą przyczyny nieważności określone w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, sąd zobligowany jest do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. "sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądowa kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach". Kontroli tych sądów podlegają więc rozstrzygnięcia podejmowane w sprawach objętych programami operacyjnym, z tym, że ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712, dalej: u.z.p.p.r.) nie reguluje zasad i trybu postępowania w sprawie zwrotu uzyskanego przez beneficjenta dofinansowania. Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 15 i 15a u.z.p.p.r. do zadań instytucji zarządzającej należy natomiast między innymi odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych oraz ustalenie i nakładanie korekt finansowych, o których mowa w art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 ( Dz.U. UE. L. Nr 210, poz. 25 ze zm.; dalej: rozporządzenie 1083).

Mając na uwadze wskazane kryteria oraz okoliczności sprawy należy stwierdzić, że skarga zasługiwała na uwzględnienie ze względów wskazanych w pkt. IV skargi.

Sąd stwierdza, że ocena legalności postępowania organów publicznych w rozpatrywanej sprawie powinna być dokonana na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 885 ze zm., dalej u.f.p.). Artykuł 67 u.f.p. przyjmuje, że decyzja w przedmiocie zwrotu środków jest wydawana w trybie przepisów k.p.a. Należy ponadto wziąć pod uwagę unormowania zawarte w art. 26 ust. 1 pkt 15 i art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r. Powstaje pytanie, czy w świetle tych przepisów organy prowadzące postępowanie mogły w jednej decyzji ustalić i nałożyć na stronę korektę finansową, o której mowa w art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności, a ponadto orzec – zgodnie z przepisami ustawy o finansach publicznych – o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań.

W kwestii ustalania i nakładania korekt finansowych art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r. odsyła wprost do art. 98 rozporządzenia nr 1083. W sprawie odzyskiwania kwot podlegających zwrotowi i wydawania decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań wskazano natomiast ogólnie na przepisy o finansach publicznych (art. 26 ust. 1 pkt 15). Oznacza to odesłanie do art. 207 u.f.p. Biorąc pod uwagę różnice między art. 26 ust. 1 pkt 15 i art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r., Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zajęte w wyroku z dnia 18 stycznia 2013 r. (III GSK 1777/12), według którego korekta powinna być ustalana odrębną decyzją administracyjną, poprzedzoną przeprowadzonym postępowaniem administracyjnym.

Skoro art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r. stanowi o ustalaniu i nakładaniu korekt finansowych, a art. 207 u.f.p. stanowi o orzekaniu w drodze decyzji o zwrocie, należy przyjąć, że korekta finansowa i zwrot środków, w sensie ekonomicznym sprowadzające się wprawdzie do pomniejszenia środków, jakimi dysponuje lub mógłby dysponować beneficjent, to stanowią one dwie odrębne od instytucje.

Organy administracji publicznej powinny więc wydać osobne decyzje:

- o ustaleniu i nałożeniu obowiązku korekty finansowej (art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r. w zw. z art. 98 rozporządzenia nr 1083;

- o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań (art. 26 ust. 1 pkt 15 u.z.p.p.r. w zw. z art. 207 u.f.p.).

Regulacja zawarta w art. 26 ust. 1 pkt 15 u.z.p.p.r. stanowi normę kompetencyjną skorelowaną pierwotnie z art. 211 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.), a po wejściu w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych – z jej art. 207.

Według art. 207 ust. 1 u.f.p., gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są:

2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184,

- podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 9.

Jednocześnie art. 207 ust. 8 u.f.p. stanowi, że w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust.1, instytucja, która podpisała umowę z beneficjentem, wzywa go do:

1) zwrotu środków lub

2) do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności, o którym mowa w ust. 2, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania.

W art. 207 ust. 9 u.f.p. przewidziano, że po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 8, organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków.

Wykorzystanie środków niezgodnie z przeznaczeniem następuje przez zapłatę za zrealizowane zadania inne niż te, na które środki przyznano. Chodzi o sfinansowane zadania będące poza zakresem rzeczowym projektu, na który środki zostały przekazane, wydatki niezwiązane bezpośrednio z realizacją projektu, nieprzyczyniające się do osiągnięcia celu określonego w umowie o dofinansowanie, które nie mogą zostać uznane za kwalifikowalne. Przeznaczenie oznacza określenie z góry celu, któremu ma służyć dana rzecz, przekazanie dla kogoś, na czyjś użytek, zastosowanie. Naruszenie procedur przy wykorzystaniu środków dotyczy przede wszystkim procedur wskazanych w umowie o dofinansowanie projektu, zawieranej na podstawie art. 206 u.f.p., w szczególności w zakresie zamówień publicznych.

Odrębną kwestią jest natomiast ustalanie i nałożenie korekt finansowych na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r. Przyjęcie innego stanowiska oznaczałoby, że wprowadzenie do art. 26 u.z.p.p.r. punktu 15a byłoby zbędne. Ustawa ta nie wskazuje trybu, w jakim ma być zrealizowane zadanie instytucji zarządzającej opisane w punkcie 15a, w szczególności zaś co do formy. Należy jednak przyjąć, że użycie zwrotu "nakładanie korekt finansowych" wskazuje na kompetencje o charakterze władczym do jednostronnego działania wobec beneficjenta.

Materialnoprawną podstawą do ustalania i nakładania korekt finansowych jest art. 98 rozporządzenia nr 1083, do którego odsyła wprost art. 26 ust. 1 pkt. 15a u.z.p.p.r. Stosownie zaś do dyspozycji art. 98 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006, państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty takie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. Państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze. Według tej regulacji kompetencje do dokonywania korekt finansowych mają charakter władczy. Użyto w nim bowiem zwrotu "dokonuje korekt finansowych" w przypadku nieprawidłowości stwierdzonych w operacjach lub programach operacyjnych.

W świetle tych uwag należy przyjąć, że w sprawie ustalenia i nałożenia na gminę korekty finansowej powinna być wydana odrębna decyzja administracyjna w rozumieniu art. 107 § 1 k.p.a., skoro organowi przysługiwała kompetencja do władczego rozstrzygnięcia na podstawie prawa powszechnie obowiązującego.

Organ w ponownym postępowaniu powinien uwzględnić zalecenia wskazane w niniejszym wyroku.

Wskazane nieprawidłowości powodują konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. W punkcie drugim wyroku orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 30e u.z.p.p.r.