Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 209/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2, art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Andrzej Siwek po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi Z. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej p o s t a n a w i a: odmówić przyznania skarżącemu Z. J. prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego


UZASADNIENIE

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2017 r. oddalono skargę Z. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej.

Skarżący, po doręczeniu mu pisemnego uzasadnienia wyroku, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sporządzony na urzędowym formularzu (PPF) wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego w sprawie z przedmiotowej skargi.

Z zawartych we wniosku informacji oraz z nadesłanych dokumentów wynika, że skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, z żoną jest w separacji. Skarżący pobiera świadczenie emerytalne w wysokości 2574 zł netto miesięcznie (załączono kopię wyciągu z rachunku bankowego potwierdzającego powyższe). Ponadto prowadzi działalność gospodarczą, z której w 2016 r., przy przychodach w kwocie 519.454,50 zł, poniósł stratę w wysokości 23.714 zł (załączono PIT-36 za rok 2016 potwierdzający powyższe), natomiast w okresie styczeń-wrzesień 2017 r., przy przychodach w wysokości 384.240 zł uzyskał dochód w wysokości 56.958 zł (załączono kopię podatkowej księgi przychodów i rozchodów potwierdzającą powyższe).

Skarżący załączył wyciągi z rachunków bankowych, z których wynika, że na rachunku firmowym posiada środki pieniężne w kwocie 8.404 zł, a na rachunku osobistym posiada środki pieniężne w wysokości 25.861 zł.

Skarżący ponadto załączył dokumenty potwierdzające, że jest zobligowany do spłaty pożyczki bankowej (miesięczna rata 579 zł) oraz kosztów leasingu samochodu (miesięczna rata 1397 zł).

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny..

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym.

W niniejszej sprawie źródłem utrzymania skarżącego jest świadczenie emerytalne w wysokości 2574 zł netto miesięcznie Ponadto skarżący prowadzi działalność gospodarczą, z której w okresie styczeń-wrzesień 2017 r. uzyskał miesięczny dochód w wysokości ok. 6329 zł, oraz dysponuje środkami pieniężnymi w kwocie ok. 34.265 zł. W ocenie rozpoznającego wniosek powyższy dochód skarżącego oraz posiadane środki pieniężnej są wystarczające do pokrycia przez skarżącego kosztów postępowania. Podkreślić należy, że brak jest przeciwwskazań do pokrycia przez skarżącego z posiadanych zasobów pieniężnych kosztów postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie.

W konsekwencji nie można uznać, iż przy osiąganych przez skarżącego dochodach oraz posiadanych środkach pieniężnych nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.

W związku z powyższym w myśl art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.