Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 556/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej
Powołane przepisy: article: art. 82 ust. 4, art. 97, art. 2 pkt 97, art. 98 ust. 1 i 2, art. 97, art. 96, art. 95 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne
article: art. 81 ust. 1, art. 81 ust. 3, art. 96 ust. 1, art. 95 ust. 1, art. 81 ust. 3 pkt 5
journal: Dz.U. 2012 poz 1445
law: Ustawa z dnia 16 listopada 2012 r. o zmianie ustawy - Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw
article: art. 134, art. 127 par. 3, art. 131, art. 138 par. 1, art. 104 par. 2, art. 127 par. 3, art. 105 par. 1, art. 7, art. 77 par. 1, art. 156 par. 1 pkt 2 i 3, art. 16 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 8, art. 146, art. 104 par. 2, art. 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 54a par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 111 par. 1, art. 134 par. 1, art. 145 par. 3, art. 145 par. 1 pkt 2, art. 145 par. 3, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 531 par. 2, art. 494 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1526
law: Ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych - t.j.
article: art. 3 ust. 3 pkt c, art. 68-71, art. 2 par. 2, art. 4, art. 5, art. 68 par. 1, art. 21 par. 1 pkt 2, art. 4, art. 5, art. 2 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 60, art. 67
journal: Dz.U. 2016 poz 1870
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.
article: art. 118
journal: Dz.U. 2020 poz 1740
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2002 nr 108 poz 51 art. 13 ust. 3
law: DYREKTYWA 2002/22/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z  sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej)
article: art. 1 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów admi
article: par. 14 ust. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2018 poz 265
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości  z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Jendrzejewska Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 kwietnia 2022 r. spraw ze skarg: S. w G., C. S.A. z siedzibą w W., E. S.A. z siedzibą w W., I.S.A. z siedzibą w W., T. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł., U. Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz V. S.A. z siedzibą w G. na decyzję częściową Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do pokrycia dopłaty za 2006 rok, ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału przedsiębiorców w dopłacie i umorzenia postępowania administracyjnego i odwoławczego co do niektórych podmiotów 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji z dnia [...] marca 2020 roku, znak: [...]; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz skarżących: S. w G. kwotę 200 (dwieście) złotych, C. S.A. z siedzibą w W. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, E. S.A. z siedzibą w W. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, I. S.A. z siedzibą w W. kwotę 200 (dwieście) złotych, T. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, U. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, V. S.A. z siedzibą w G. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja częściowa Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: "Prezes UKE", "Organ") z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...], wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu 5 maja 2006 r., po przeprowadzeniu konkursu, Prezes UKE - działając na podstawie art. 82 ust. 4 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2004 r. poz.1800), dalej: "Pt", w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania tej decyzji przed zmianą wynikającą z ustawą z dnia 16 listopada 2012 r. o zmianie ustawy- Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r., poz. 1445), (przepisy w brzmieniu sprzed ww. zmiany zwane dalej: "sPt"), wydał decyzję nr [...], na mocy której wyznaczył T. S.A. (dalej: "T.", później "O.") do świadczenia usługi powszechnej, o której mowa w art. 81 ust. 1 sPt, w skład której wchodziły usługi wskazane w art. 81 ust. 3 sPt na obszarze całego kraju, tożsamym z obszarem obejmującym 49 stref numeracyjnych, w rozumieniu uchylonego z dniem 11 kwietnia 2008 r. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie planu numeracji krajowej dla publicznych sieci telefonicznych (Dz. U. z 2005 r., poz. 1215).

Ponadto, w tym samym dniu [...] maja 2006 r. Prezes UKE - powołując się na przepis art. 85 ust. 1 sPt - wydał decyzję nr [...], w której określił m.in.:

- termin rozpoczęcia świadczenia usługi powszechnej - od dnia doręczenia T. ww. decyzji (data doręczenia T.- dzień 8 maja 2006 r.),

- okres świadczenia usługi powszechnej w wymiarze 6 miesięcy, tj. od dnia 8 maja 2006 r. do dnia 8 listopada 2006 r.

Po przeprowadzeniu w dniach od 16 maja 2006 r. do 19 czerwca 2006 r. postępowania konsultacyjnego, Prezes UKE - powołując się na przepis art. 85 ust. 1 sPt- wydał decyzję z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...], zmienioną następnie w części decyzją Prezesa UKE z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...], w której określił m.in.:

- termin rozpoczęcia świadczenia usługi powszechnej od dnia 9 listopada 2006 r.,

- okres świadczenia usługi powszechnej od dnia 9 listopada 2006 r. do dnia 8 maja 2011 r.

Zgodnie z ww. decyzjami Prezesa UKE, T. była przedsiębiorcą wyznaczonym, w rozumieniu przepisów art. 81 ust. 2 sPt, do świadczenia usługi powszechnej na terenie całego kraju w okresie od dnia 8 maja 2006 r. do dnia 8 maja 2011 r. oraz posiadała prawo do uzyskania dopłaty do kosztów świadczenia usługi powszechnej w przypadku jej nierentowności.

W tej sytuacji, T. jako przedsiębiorca wyznaczony, w rozumieniu art. 81 ust. 2 sPt - wystąpiła, zgodnie z art. 96 ust. 1 sPt w zw. z art. 95 ust. 1 sPt, z wnioskiem z dnia 29 czerwca 2007 r. o przyznanie za okres 8 maja 2006 r. - 31 grudnia 2006 r. dopłaty do kosztów świadczonych przez nią usług wchodzących w skład usługi powszechnej w wysokości 139.933.596,51 złotych, w związku z ich nierentownością.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, zgodnie m.in. z art. 95 i 96 sPt, w tym po analizie zebranego materiału dowodowego, Prezes UKE w dniu [...] maja 2011 r. wydał decyzję nr [...] (dalej: "Decyzja o Dopłacie 2006.1"):

I. przyznającą dopłatę (dalej: "Dopłata 2006.1") w wysokości kosztu netto świadczenia usługi, o której mowa w art. 81 ust. 3 pkt 5 sPt, tj. udogodnień dla osób niepełnosprawnych, z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych, za rok 2006 r., w kwocie 744838,18 zł;

II. odmawiającą, w pozostałym zakresie, za rok 2006, przyznania dopłaty do kosztów świadczonych przez T. usług wchodzących w skład usługi powszechnej.

Po rozpatrzeniu wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonych przez T. oraz K. (dalej: "K.") od Decyzji o Dopłacie 2006.1, Prezes UKE decyzją z dnia [...] września 2011 r., nr [...], utrzymał w mocy Decyzję o Dopłacie 2006.1.

Wyrokiem z dnia 3 lutego 2012 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2165/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: "WSA") w Warszawie oddalił skargę T. na decyzję z dnia [...] września 2011 r., utrzymującą w mocy Decyzję o Dopłacie 2006.1.

Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2013 r. (sygn. akt II GSK 1167/12) Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA"), po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej O., uchylił wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 lutego 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie.

WSA w Warszawie, po ponownym rozpoznaniu skargi T. na decyzję z dnia [...] września 2011 r., [...], wyrokiem z dnia 17 lipca 2014 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1518/14), uchylił tę decyzję w części utrzymującej w mocy pkt II Decyzji o Dopłacie 2006.1, tj. w części odmawiającej przyznania dopłaty do kosztów świadczonych przez O. usług wchodzących w skład usługi powszechnej za rok 2006 oraz stwierdził, że decyzja ta w uchylonej części nie podlega wykonaniu. NSA wyrokiem z dnia 7 czerwca 2016 r. (sygn. akt II GSK 2811/14), po rozpoznaniu skarg kasacyjnych O., K. oraz Prezesa UKE od wyroku WSA z dnia 17 lipca 2014 r., oddalił wszystkie skargi kasacyjne.

Uwzględniając powyższe, po rozpatrzeniu wniosku T. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem Decyzji o Dopłacie 2006.1, w części objętej prawomocnym wyrokiem WSA z dnia 17 lipca 2014 r., uchylającym decyzję Prezesa UKE z dnia [...] września 2011 r., [...], w części utrzymującej w mocy pkt II Decyzji o Dopłacie 2006.1, Prezes UKE Decyzją o Dopłacie 2006.2 uchylił Decyzję o Dopłacie 2006.1 w części odmawiającej przyznania dopłaty (tj. pkt II Decyzji o Dopłacie 2006.1 i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy:

I. przyznając dopłatę do kosztów świadczonych przez O. usług wchodzących w skład usługi powszechnej, za okres od 8 maja 2006 r. do 31 grudnia 2006 r.:

- usługi udzielania informacji o numerach telefonicznych oraz udostępniania spisów abonentów w wysokości 8 129 299,38 zł,

- usługi publicznych aparatów samoinkasujących w wysokości 37 191 694,06 zł, tj. w łącznej kwocie 45 320 993,44 zł (Dopłata 2006.2);

II. odmawiając przyznania, za okres od 8 maja 2006 r. do 31 grudnia 2006 r., dopłaty do kosztów świadczonych przez O. następujących usług wchodzących w skład usługi powszechnej:

- usługi przyłączenia pojedynczego zakończenia sieci w głównej lokalizacji abonenta z wyłączeniem sieci cyfrowej z integracją usług (ISDN),

- usługi utrzymania łącza abonenckiego z zakończeniem sieci w głównej lokalizacji w gotowości do świadczenia usług telekomunikacyjnych,

- usługi połączeń krajowych i międzynarodowych, w tym do sieci ruchomych, obejmującej także zapewnienie transmisji dla faksu oraz transmisji danych, w tym połączenia do sieci Internet.

W związku z przyznaniem Dopłaty 2006.2, na podstawie danych uzyskanych w związku z wykonaniem obowiązku sprawozdawczości przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych, o którym mowa w art. 7 Pt, Prezes UKE opracował listę przedsiębiorców telekomunikacyjnych (w rozumieniu art. 2 pkt 27 Pt, zgodnie z którym przedsiębiorcą telekomunikacyjnym jest przedsiębiorca lub inny podmiot uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej na podstawie odrębnych przepisów, który wykonuje działalność polegającą na dostarczaniu sieci telekomunikacyjnych, świadczeniu usług towarzyszących lub świadczeniu usług telekomunikacyjnych), którzy w 2006 r. osiągnęli przychód z działalności telekomunikacyjnej powyżej 4 min złotych (Tabela 1 – strony 7-10 oraz strona 11 zaskarżonej decyzji).

W związku z powyższym Prezes UKE zawiadomił o wszczęciu przedmiotowego postępowania kolejne podmioty:

1. pismem z dnia 28 września 2018 r. – M. sp. z o.o. z siedzibą w G. (dawniej S. sp. z o.o.). Na dzień wszczęcia postępowania M. sp. z o.o. była wpisana do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych (dalej: "RPT") pod numerem [...], a tym samym spełnione były warunki uznania spółki M. sp. z o.o. za stronę niniejszego postępowania;

2. pismem z 29 października 2018 r.- O. S.A z siedzibą w P. (następcę prawnego T. sp. z o.o.). Na dzień wszczęcia postępowania spółka O. S.A. była wpisana do RPT pod numerem [...]. Tym samym były spełnione warunki uznania tej spółki za stronę niniejszego postępowania.

Pismem z dnia 5 czerwca 2018 r. P. (dalej: "P.") złożyła wniosek o dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w niniejszym postępowaniu.

W dniu [...] lipca 2018 r. Prezes UKE wydał postanowienie o dopuszczeniu P. do niniejszego postępowania administracyjnego. Udział P. w przedmiotowym postępowaniu Prezes UKE uznał za uzasadniony i zgodny zarówno z interesem społecznym jak i celami statutowymi.

W dniu [...] marca 2020 r. Prezes UKE wydał Decyzję, którą:

I. ustalił następujących przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty:

1. A. sp. z o.o. z siedzibą w W.,

2. A. z siedzibą w K.,

3. A S.A. z siedzibą w D.,

4. A. S.A. z siedzibą w P.,

5. A. S.A. z siedzibą w W.,

6. B. sp. z o.o. z siedzibą w W.,

7. B. sp. j. z siedzibą w B.,

8. C. sp. z o.o. z siedzibą w W.,

9. C. S.A. z siedzibą w K.,

10. C. S.A. z siedzibą w W.,

11. D. S.A. z siedzibą w W.,

12. D. S.A. z siedzibą w W.,

13. D. sp. z o.o. z siedzibą w B.,

14. E. sp. z o.o. z siedzibą w P.,

15. "E." sp. z o.o. z siedzibą w R.,

16. E. S.A. z siedzibą w W.,

17. E. sp. z o.o. z siedzibą w G.,

18. "E." sp. z o.o. z siedzibą w S.,

19. e. sp. z o.o. z siedzibą w W.,

20. E. S.A. z siedzibą w W.,

21. "G." sp. z o.o. z siedzibą w G.,

22. "G." sp. z o.o. z siedzibą w W.,

23. "H." sp. z o.o. z siedzibą w W.,

24. "H." S.A. z siedzibą w W.,

25. I. S.A. z siedzibą w P.,

26. I. z siedzibą w P.,

27. I. S.A. z siedzibą" w W.

28. I. Sp.z o.o. z siedziba w W.

29. I. S.A. z siedzibą w W.,

30. J. K. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą K.,

31. M. z siedzibą w T.,

32. "M." S.A. z siedzibą w G.,

33. M. sp. z o.o. z siedzibą w G.,

34. N. z siedzibą w W.,

35. "N." S.A. z siedzibą w W.,

36. O. sp. z o.o. z siedzibą w W.,

37. O. S.A. z siedzibą w W.,

38. O. S.A. z siedzibą w P.,

39. P. K. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą P.,

40. P. sp. z o.o. z siedzibą w P.,

41. P. z siedzibą w G.,

42. P. sp. z o.o. z siedzibą w W.,

43. P. z siedzibą w P.,

44. P. sp. z o.o. z siedzibą w B.,

45. P. sp. j. z siedzibą w O.,

46. P. sp. z o.o. z siedzibą w W.,

47. P. z siedzibą w P.,

48. R. sp. j. z siedzibą w N.,

49. S. sp. j. z siedzibą w S.,

50. S. sp. z o.o. z siedzibą w B.,

51. S. S.A. z siedzibą w W.,

52. S. sp. z o.o. z siedzibą w R.,

53. S. z siedzibą w W.,

54. S. z siedzibą w G.,

55. S. nazwa skrócona O. z siedzibą w T.,

56. S. z siedzibą w L.,

57. S. sp. z o.o. z siedzibą w W.,

58. S. z siedzibą w Łodzi,

59. T. sp. z o.o. z siedzibą we W.,

60. T. sp. z o.o. z siedzibą w W.,

61. T. S.A. z siedzibą w S.,

62. T. sp. z o.o. z siedzibą w W.,

63. T. S.A. z siedzibą w W.,

64. T. sp. z o.o. z siedzibą w B.,

65. T. sp. z o.o. z siedzibą w K.,

66. T. sp. z o.o. z siedzibą w W.,

67. T. sp. z o.o. z siedzibą w R.,

68. T. sp. z o.o. z siedzibą w W.,

69. "T." sp. z o.o. z siedzibą w W.,

70. T. S.A. z siedzibą w W.,

71. "T." sp. z o.o. z siedzibą w L.,

72. "T." sp. z o.o. z siedzibą we W.,

73. "T." S.A. z siedzibą w W.,

74. U. sp. z o.o. z siedzibą w W.,

75. V. S.A. z siedzibą w G.,

76. "V." sp. z o.o. sp. j. z siedzibą w W.,

77. V. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w Z.,

78. Z. S.A. z siedzibą w T.;

II. ustalił jednolity wskaźnik procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych wskazanych w pkt I Decyzji, obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006.2, na poziomie 0,1129420124%;

III. na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256), dalej: "k.p.a." umorzył postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006.2 oraz jednolitego wskaźnika, o którym mowa w pkt II, w części, w zakresie w którym było ono prowadzone wobec następujących podmiotów:

1) "E." S.A. w upadłości z siedzibą w W.,

2) N. sp. z o.o., z siedzibą w W.,

3) S. S.A. z siedzibą w W.,

4) T. sp. z o.o. z siedzibą w N.

Z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej Decyzją skorzystali:

1. C. S.A.- pismo z dnia 25 marca 2020 r. - data nadania w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1041, z późn. zm.): 25 marca 2020 r., data wpływu do UKE: 27 marca 2020 r.;

2. S. w G.- pismo z dnia 26 marca 2020 r. - data nadania w polskiej placówce pocztowej: 27 marca 2020 r., data wpływu do UKE: 31 marca 2020 r.;

3. E. S.A. - pismo z dnia 2 kwietnia 2020 r., - data wpływu na ePUAP: 2 kwietnia 2020 r.;

4. "T." sp. z o.o. - pismo z dnia 7 kwietnia 2020 r. - data nadania w polskiej placówce pocztowej: 7 kwietnia 2020 r., data wpływu do UKE: 9 kwietnia 2020 r.;

5. S. sp. z o.o. - pismo z dnia 7 kwietnia 2020 r. - data nadania w polskiej placówce pocztowej: 7 kwietnia 2020 r., data wpływu do UKE: 9 kwietnia 2020 r.;

6. "E." sp. z o.o. - pismo z dnia 7 kwietnia 2020 r. - data nadania w polskiej placówce pocztowej: 7 kwietnia 2020 r., data wpływu do UKE: 9 kwietnia 2020 r.;

7. V. S.A. - pismo z dnia 7 kwietnia 2020 r.- data nadania w polskiej placówce pocztowej: 7 kwietnia 2020 r., data wpływu do UKE: 9 kwietnia 2020 r.;

8. I. S.A. - pismo z dnia 5 maja 2020 r. - data nadania w polskiej placówce pocztowej: 14 maja 2020 r., data wpływu do UKE: 18 maja 2020 r.;

9. A. S.A. - pismo z dnia 5 maja 2020 r. - data nadania w polskiej placówce pocztowej: 14 maja 2020 r., data wpływu do UKE: 18 maja 2020 r.;

10. P. - pismo z dnia 5 maja 2020 r. - data nadania w polskiej placówce pocztowej: 14 maja 2020 r., data wpływu do UKE: 18 maja 2020 r..

Pismem z dnia 7 kwietnia 2020 r. - data wpływu do UKE: 9 kwietnia 2020 r., E. sp. z o.o. zgłosiła swój udział w przedmiotowym postępowaniu oraz złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej Decyzją.

Na Decyzję zostały złożone skargi do WSA w Warszawie przez następujące podmioty:

- e. sp. z o.o. (z dnia 2 czerwca 2020 r., złożona osobiście w dniu 5 czerwca 2020 r. w BP WSA), przekazana Prezesowi UKE pismem WSA w Warszawie z dnia 10 lipca 2020 r., sygn. akt VI DK/Wa 32/20,

- T. sp. z o.o. (z 2 czerwca 2020 r., złożona osobiście 9 czerwca 2020 r. w BP WSA), przekazana Prezesowi UKE pismem WSA w Warszawie z dnia 10 lipca 2020 r., sygn. akt VI DK/Wa 34/20,

- T. sp. z o.o. (z dnia 2 czerwca 2020 r., złożona osobiście w dniu 9 czerwca 2020 r. w BP WSA), przekazana Prezesowi UKE pismem WSA w Warszawie z dnia 10 lipca 2020 r., sygn. akt VI DK/Wa 33/20.

W związku z powyższym, pismem z dnia 7 września 2020 r. Prezes UKE poinformował ww. spółki, że na podstawie art. 54a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a." przedmiotowe skargi będą rozpatrzone jako wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Pismem z dnia 22 czerwca 2020 r., znak [...], K. złożyła do WSA w Warszawie skargę na Decyzję.

Pismem z dnia 30 lipca 2020 r., znak [...], Prezes UKE poinformował K., iż złożona przez nią skarga, zgodnie z art. 54a § 1 p.p.s.a. zostanie rozpatrzona jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r., znak [...], Prezes UKE poinformował K. o niedopuszczalności, na podstawie art. 134 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., wniesienia skargi na Decyzję, rozpatrzonej jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, tj. z uwagi na fakt, iż pochodzi od organizacji społecznej, która nie została dopuszczona do udziału w postępowaniu, zakończonym wydaniem Decyzji.

Pismem z dnia 7 września 2020 r., sygn. [...], zgodnie z art. 131 k.p.a., Prezes UKE zawiadomił wskazane w decyzji, strony postępowania (dalej: "Strony") o wszczęciu postępowania o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej Decyzją:

W dniu [...] stycznia 2021 r. Prezes UKE wydał częściową decyzję nr [...], którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 104 § 2 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz w związku z art. 98 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 97 oraz art. 206 ust. 1 Pt, po rozpoznaniu wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji Prezesa UKE z dnia [...] marca 2020 r., znak:[...]:

1. ustalającej przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do pokrycia Dopłaty 2006.2 w wysokości 45 320 993,44 zł, do kosztów świadczenia w okresie od 8 maja 2006 r. do 31 grudnia 2006 r.

- usługi udzielania informacji o numerach telefonicznych oraz udostępniania spisów abonentów, w kwocie 8 129 299,38 zł,

- usługi publicznych aparatów samoinkasujących, w kwocie 37 191 694,06 zł,

wchodzących w skład usługi powszechnej świadczonej przez T. (aktualnie: O. S.A.) przyznanej decyzją Prezesa UKE z [...] września 2017 r., nr [...] (dalej "Decyzja o Dopłacie 2006.2"),

2. ustalającej jednolity wskaźnik procentowy udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006.2,

3. umarzającej na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu. Dopłaty 2006.2 oraz jednolitego wskaźnika procentowego udziału tych przedsiębiorców w pokryciu Dopłaty 2006.2, w części, w zakresie w którym było one prowadzone wobec niektórych podmiotów,

oraz skarg na Decyzję:

- e. sp. z o.o. z dnia 2 czerwca 2020 r., złożonej osobiście w dniu 5 czerwca 2020 r. w Biurze Podawczym WSA w Warszawie (dalej "BP WSA), przekazanej Prezesowi UKE pismem WSA z dnia 10 lipca 2020 r., Sygn. akt VI DK/Wa 32/20,

- T. sp. z o.o. z dnia 2 czerwca 2020 r., złożonej osobiście w dniu 9 czerwca 2020 r. w BP WSA, przekazanej Prezesowi UKE pismem WSA z dnia 10 lipca 2020 r., Sygn. akt VI DK/Wa 34/20,

- T. sp. z o.o. z dnia 2 czerwca 2020 r., złożonej osobiście w dniu 9 czerwca 2020 r. w BP WSA, przekazanej Prezesowi UKE pismem WSA z dnia 10 lipca 2020 r., Sygn. akt VI DK/Wa 33/20, które zostały rozpatrzone jako wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy- podstawa prawna: art. 54a § 1 p.p.s.a., i pisma z 7 kwietnia 2020 r. (data nadania w polskiej placówce pocztowej: 7 kwietnia 2020 r. data wpływu do UKE: 9 kwietnia 2020 r.), którym E. sp. z o.o. zgłosiła swój udział w sprawie oraz złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej Decyzją, uchylił Decyzję w całości i w następującym zakresie orzekł co do istoty sprawy w ten sposób, że:

I. ustalił następujących przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006.2:

1. A. TC sp. z o.o. z siedzibą w W.,

2. A. z siedzibą w K.,

3. A. S.A. z siedzibą w D.,

4. A. S.A. z siedzibą w P.,

5. A. S.A. z siedzibą w W.,

6. B. sp. z o.o. z siedzibą w W.,

7. B. sp. j. z siedzibą w B.,

8. C. sp. z o.o. z siedzibą w W.,

9. C. S.A. z siedzibą w K.,

10. C. S.A. z siedzibą w W.,

11. D. sp. z o.o. z siedzibą w B.,

12. E. sp. z o.o. z siedzibą w P.,

13. "E." sp. z o.o. z siedzibą w R.,

14. E. S.A. z siedzibą w W.,

15. E. sp. z o.o. z siedzibą w G.,

16. "E." sp. z o.o. z siedzibą w S.,

17. e. sp. z o.o. z siedzibą w W.,

18. E. S.A. z siedzibą w W.,

19. "G." sp. z o.o. z siedzibą w G.,

20. "G." sp. z o.o. z siedzibą w W.,

21. I. S.A. z siedzibą w P.,

22. I. z siedzibą w P.,

23. I. S.A. z siedzibą w W.,

24. C. S.A. z siedzibą w W.,

25. J. K. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą K.,

26. M. z siedzibą w T.,

27. M. sp. z o.o. z siedzibą w G.,

28. M. sp. z o.o. z siedzibą w G.,

29. N. z siedzibą w W.,

30. "N." S.A. z siedzibą w W.,

31. O. sp. z o.o. z siedzibą w W.,

32. O. S.A. z siedzibą w W.,

33. O. S.A. z siedzibą w P.,

34. P. K. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą P.,

35. P. sp. z o.o. z siedzibą w P.,

36. P. z siedzibą w G.,

37. P. sp. z o.o. z siedzibą w W.,

38. P. z siedzibą w P.,

39. P. sp. z o.o. z siedzibą w B.,

40. P. z siedzibą w O.,

41. P. sp. z o.o. z siedzibą w W.,

42. P. z siedzibą w P.,

43. R. z siedzibą w N.,

44. S. sp. j. z siedzibą w S.,

45. S. sp. z o.o. z siedzibą w B.,

46. S. S.A. z siedzibą w W.,

47. S. sp. z o.o. z siedzibą w R.,

48. S. sp. z o.o. Oddział w Polsce z siedzibą w W.,

49. S. z siedzibą w G.,

50. S. nazwa skrócona: O. z siedzibą w T.,

51. S. z siedzibą w L.,

52. "S." sp. z o.o. z siedzibą w W.,

53. S. z siedzibą w L.

54. T. sp. z o.o. z siedzibą we W.,

55. T. sp. z o.o. z siedzibą w W.,

56. "T." S.A. z siedzibą w S.,

57. T. sp. z o.o. z siedzibą w W.,

58. T. S.A. z siedzibą w W.,

59. T. sp. z o.o. z siedzibą w B.,

60. T. sp. z o.o. z siedzibą w K.,

61. T. sp. z o.o. z siedzibą w W.,

62. T. sp. z o.o. z siedzibą w W.,

63. "T." sp. z o.o. z siedzibą w W.,

64. T. S.A. z siedzibą w W.,

65. "T." sp. z o.o. z siedzibą w L.,

66. "T." sp. z o.o. z siedzibą w W.,

67. "T." S.A. z siedzibą w W.,

68. U. sp. z o.o. z siedzibą w W.,

69. V. S.A. z siedzibą w G.,

70. "V." sp. z o.o. sp. j. z siedzibą w W.,

71. V. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w Z.,

72. Z. S.A. z siedzibą w T.;

II. ustalił jednolity wskaźnik procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych wskazanych w pkt I niniejszej decyzji, obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006.2, na poziomie 0,1132793739%

III. na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006.2 oraz jednolitego wskaźnika, o którym mowa w pkt II, w części, w zakresie, w którym było ono prowadzone wobec następujących podmiotów:

1. D. S.A. z siedzibą w W.,

2. "E." S.A. w upadłości z siedzibą w W.,

3. H. sp. z o.o. z siedzibą w W.,

4. "H." S.A. z siedzibą w W.,

5. T. sp. z o.o. z siedzibą w N.,

6. T. sp. z o. o. z siedzibą w R.,

7. N. sp. z o.o. z siedzibą w W.,

8. S. S.A. z siedzibą w W.;

W pozostałej części sprawy, objętej postępowaniem prowadzonym w stosunku do D. S.A. z siedzibą w W., Prezes UKE stwierdził, że rozstrzygnie te sprawę, w odrębnej decyzji częściowej.

2) na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 105 § 1 k.p.a. Prezes UKE umorzył postępowanie administracyjne odwoławcze w zakresie wniosku E. sp. z o.o. z 7 kwietnia 2020 r., o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem Decyzji wraz ze zgłoszeniem udziału w przedmiotowym postępowaniu.

Na powyższą decyzję Prezesa UKE z dnia [...] stycznia 2021 r. skargi wniosły następujące podmioty, formułując niżej przedstawione zarzuty wobec wydanych w sprawie decyzji:

S. w G. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenia:

I. o charakterze formalnoprawnym, tj.:

1. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. przejawiające się w szczególności w tym, że:

a. Organ nie zgromadził należycie materiału dowodowego niezbędnego do kompletnego ustalenia listy podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie, co nastąpiło poprzez przyjęcie błędnych kryteriów gromadzenia tego materiału. Organ przeprowadził bowiem weryfikację przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy nie wykonali obowiązków sprawozdawczych za rok 2006, za okres decyzyjny, przy czym jako kryterium zaliczenia w poczet podmiotów weryfikowanych uznał posiadanie wpisu do RPT w dniu kontroli, a nie kryterium prowadzenia działalności telekomunikacyjnej w 2006 r. w okresie decyzyjnym.

b. Organ wydając Decyzję ustalającą nie dokonał analizy kwestii wpływu podejmowanych przez niego działań na stan konkurencji na rynkach telekomunikacyjnych oraz na ewentualne naruszenie zasad przejrzystości, jak najmniejszego naruszenia rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności , a także naruszenie przejawiające się brakiem przeprowadzenia w tym zakresie jakiegokolwiek postępowania dowodowego.

c. Organ nie ustalił prawidłowo przychodów przedsiębiorców telekomunikacyjnych będących podstawą obliczenia jednolitego wskaźnika udziału w Dopłacie 2006.2, tzn. nie ustalił w jakim stopniu na przychody przedsiębiorcy składają się przychody ze świadczenia usług wchodzących w skład usługi powszechnej, a nadto nie ustalił kwot przychodów osiągniętych z tytułu świadczenia usług dostarczania programów telewizyjnych oraz świadczenia usługi dostępu do szerokopasmowego Internetu, które nie powinny być brane pod uwagę w niniejszym postępowaniu.

II. o charakterze materialnoprawnym, tj:

1. art. 97 Pt w związku z art. 2 pkt 27 Pt przez zastosowanie przez Organ własnej, autonomicznej definicji przedsiębiorcy telekomunikacyjnego z przyjęciem kryteriów nie wskazanych w ogóle w przepisach ustawy, tj. kryterium obowiązku posiadania wpisu podmiotu do RPT, przez co w sposób błędny zakreślono zakres podmiotowy postępowania;

2. art. 98 ust. 1 poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą przyjęciem, że przepis ten ogranicza krąg podmiotów obowiązanych do udziału w Dopłacie do podmiotów będących przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi w dniu wydania decyzji. Tymczasem, przepis ten zawiera wyłącznie normę prawną o charakterze procesowym, zaś krąg podmiotów obowiązanych do udziału w Dopłacie określa art. 97 Pt, wskazując, że są nimi podmioty, które były przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi w roku za który przyznawana jest Dopłata i które w tym roku osiągnęły odpowiedni przychód z działalności telekomunikacyjnej;

3. art. 98 ust. 1 w zw. z art. 97 Pt przez przyjęcie arbitralnie rozszerzającego rozumienia pojęcia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego obowiązanego do udziału w dopłacie (art. 97 Pt) oraz związane z tym przyjęcie, że do udziału w Dopłacie 2006.2. zobowiązani są wszyscy przedsiębiorcy telekomunikacyjni, w tym ci, którzy nie świadczyli usług wchodzących w skład usługi powszechnej i nie konkurowali z O. na tym polu,

4. art. 98 ust. 1 Pt oraz art. 98 ust. 2 Pt, w zakresie wskazanym w uzasadnieniu, a prowadzącym do bezzasadnej odmowy umorzenia postępowania, względnie jego zawieszania do czasu całkowitego orzeczenia o wysokości Dopłaty.

5. art. 531 § 2 oraz art. 494 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r.- Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1526 z późn. zm.), dalej: "k.s.h." w zw. z art. 97 Pt, poprzez błędne przyjęcie, że w wyniku przekształceń podmiotowych przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w Dopłacie 2006.2. dokonanych po roku 2006.2., obowiązki związane z udziałem w Dopłacie 2006.2. przechodzą w całości na następców prawnych tych przedsiębiorców.

6. nieuwzględnienie zdarzenia przedawnienia roszczenia na podstawie art. 3 ust. 3 pkt. c oraz art. 68-71 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2017 poz. 201 ze zm.), dalej: "O.p." w zw. z art. 60 i art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 3009r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2016 r . poz. 1870), dalej: "u.f.p." i art. 118 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1740, z późn. zm.), dalej: "k.c.".

7. naruszenie art. 96 Pt poprzez ewentualne zawyżenie kosztów poniesionych przez O. w okresie decyzyjnym.

Nadto, zdaniem Strony zwrócić uwagę należy, co zostanie podniesione szczegółowo przy uzasadnianiu poszczególnych zarzutów, na pominięcie przy wykładni norm krajowych przepisów prawa unijnego, w tym w szczególności art. 13 dyrektywy 2002/22/WE o usłudze powszechnej oraz treści jej załącznika nr IV, jak również art. 6 ust. 2 dyrektywy 2002/20/WE o zezwoleniach skutkujące dokonaniem wykładni przedmiotowych przepisów krajowych w sposób prowadzący do przyjęcia rozwiązań sprzecznych z ustalonymi w prawie unijnym zasadami udziału w kosztach świadczenia usługi powszechnej.

W związku z powyższym, z uwagi na naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik, postępowania oraz z uwagi na naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Strona wniosła o uchylenie Decyzji w całości, i z uwagi na wynikający z art. 13 ust. 3 Dyrektywy o usłudze powszechnej nakaz odmiennego traktowania podmiotów świadczących usługi wchodzące w zakres usługi powszechnej oraz podmiotów świadczących usługi niekonkurencyjne w stosunku do tych poprzednich podmiotów, S. w G. wniosła o zwrócenie się przez Sąd do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "TSUE")

z pytaniem prejudycjalnym obejmującym wątpliwości:

1) czy zgodnie z art. 13 ust. 3 Dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej - Dz. U. UE L z dnia 24 kwietnia 2002 r.), krajowe organy regulacyjne powinny badać ewentualne naruszenia konkurencji w momencie wyznaczania przedsiębiorców zobowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie?

2) czy zgodne z kryteriami wskazanymi w art. 13 ust. 3 dyrektywy o usłudze powszechnej jest zobowiązywanie podmiotów niekonkurujących z przedsiębiorcą wyznaczonym do świadczenia usługi powszechnej na rynkach usług telekomunikacyjnych wchodzących w zakres usługi powszechnej, do ponoszenia kosztów świadczenia usługi powszechnej?

C. S.A. z siedzibą w W. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (skonkretyzowane naruszenia oraz możliwy istotny wpływ tych uchybień na wynik sprawy wykazano w treści uzasadnienia skargi):

• art. 98 ust. 1 Pt,

• art. 7 w zw. z art. 104 § 2 i art. 97 § 1 pkt 3 k.p.a. i w zw. z art. 206 ust. 1 Pt,

• art. 15 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. i w zw. z art. 206 ust. 1 Pt,

• art. 8 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt,

• art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt,

• art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt.,

• art. 107 § 1 pkt 4 i pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i w zw. z art. 206 ust. 1 Pt.,

• art. 77 § 4 i art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt,

• art. 80 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt,

• art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt,

• art. 139 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt.

2. przepisów prawa materialnego:

• art. 98 ust. 1 i ust. 2 Pt w zw. z art. 2 § 2 i art. 4 i art. 5 i art. 68 § 1 i art. 21 § 1 pkt 2 O.p. (w brzmieniu obowiązującym do dn. 1 stycznia 2011 r.) przez ich wadliwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu ich zastosowania pomimo tego, że decyzja w przedmiocie ustalenia przedsiębiorców obowiązanych do pokrycia dopłaty za 2006 r. i ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału tych przedsiębiorców w pokryciu tej dopłaty mogła być wydana (i doręczona stronom) tylko do upływu dn. 31 grudnia 2010 r., a decyzje takie Prezes UKE wydał w dniu [...] marca 2020 r. i w dniu [...] stycznia 2021 r.,

• art. 97 i art. 98 ust. 1 - ust. 2 Pt w zw. z art. 1, art. 21 ust. 1 pkt 2 i art. 3 pkt 8 O.p. (bez względu na brzmienie tej ustawy) przez błędna wykładnię polegającą na pominięciu przy dokonywaniu wykładni art. 97 i art. 98 ust. 1- ust. 2 Pt przepisów art. 1, art. 21 ust. 1 pkt 2 art. 3 pkt 8 O.p. definicji legalnej zawartej w art. 3 pkt 8 O.p.,

• art. 98 ust. 1 - ust. 2 Pt, przez wadliwe zastosowanie polegające na zastosowaniu tych przepisów, pomimo braku niezbędnych ustaleń faktycznych co do tego, jakie konkretnie przychody zgłaszający przedmiotowy wniosek oraz inni "ustaleni przedsiębiorcy telekomunikacyjni" ujęli w kategorii "przychodów z opłat abonamentowych" w 2006 r.,

• art. 97 i art. 98 ust. 1 - ust. 2 Pt przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ich zastosowaniu pomimo braku poczynienia niezbędnych ustaleń faktycznych w odniesieniu do przychodów przedsiębiorców będących stronami tego postępowania,

• art. 97 i art. 98 ust. 1 - ust. 2 Pt przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na ich zastosowaniu w późniejszym brzmieniu obowiązującym, a nie w brzmieniu obowiązującym w 2006 r., to jest w prawnie relewantnym ich brzmieniu dla faktów zaistniałych w 2006 r.

• art. 2 pkt 27 Pt polegające na błędnej wykładni pojęcia "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego", przez przyjęcie, że "przedsiębiorcą telekomunikacyjnym" jest podmiot wpisany do RPT;

• art. 97 i art. 98 ust. 1 - ust. 2 Pt, przez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, polegające na wadliwym wyznaczeniu przez organ administracji publicznej kręgu podmiotów, którym ten organ przypisał cechę "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego",

• art. 97 i art. 98 ust. 1 - ust. 2 Pt polegające na błędnej ich wykładni przez przyjęcie, że "dany podmiot powinien być przedsiębiorcą telekomunikacyjnym prowadzącym działalność telekomunikacyjną w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata oraz w chwili wydania decyzji wydanej w postępowaniu prowadzonym w oparciu o wnioski o ponowne rozpatrzenie Decyzji - w sprawie ustalenia przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty i ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego tego udziału.",

• art. 97 i art. 98 ust. 1 - ust. 2 Pt przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ich zastosowaniu do nieprawidłowo wyznaczonego kręgu "przedsiębiorców telekomunikacyjnych", tj. z pominięciem tych "przedsiębiorców telekomunikacyjnych", którzy byli wpisani do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych w 2011 r., a nie byli wpisani do tego Rejestru na czas wydania zaskarżanej decyzji,

• art. 97 i art. 98 ust. 1 - ust. 2 Pt - przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ich zastosowaniu do nieprawidłowo wyznaczonych udziałów "przedsiębiorców telekomunikacyjnych", to jest udziałów wyznaczonych z pominięciem przychodów tych "przedsiębiorców telekomunikacyjnych", którzy byli wpisani do RPT w 2006 r., a nie byli wpisani do tego Rejestru na czas wydania zaskarżanej decyzji,

• art. 97 i art. 98 ust. 1 - ust. 2 Pt (w brzmieniu do dn. 21 stycznia 2013 r. i w brzmieniu od dn. 21 stycznia 2013 r.), w zw. z art. 2 § 2 i art. 3 pkt 8 oraz art. 93 § 1 - § 2 i art. 93a § 1 - § 2 O.p. (dn. 1 stycznia 2016 r..) przez ich wadliwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu ich zastosowania pomimo tego, że w odniesieniu do dopłaty (pokrycia dopłaty), jako "niepodatkowej należności budżetu państwa", w zakresie "(...) stosownych połączeń, przejęć, podziałów i przekształceń" (następstwa prawnego) winny być stosowane tylko przepisy O.p., a nie przepisy k.s.h.,

• art. 97 i art. 98 ust. 1 - ust. 2 Pt w zw. z art. 494 § 1 i § 2 oraz art. 531 § 1, § 2 i § 3 k.s.h. przez ich niewłaściwe zastosowanie przez Sąd I instancji w ten sposób, że doszło na ich podstawie do "następstwa"/"sukcesji" obowiązku "przedsiębiorców telekomunikacyjnych" do pokrycia udziałów - w ustalonej wysokości - w dopłacie 2006, chociaż obowiązek taki powstał nie wcześniej niż w dniu wydania zaskarżanej decyzji, to jest ostatecznej decyzji z dnia 5 stycznia 2021 r.,

• art. 97 i art. 98 ust. 1 - ust. 2 Pt (w brzmieniu do dn. 21 stycznia 2013 r. i w brzmieniu od dn. 21 stycznia 2013 r.) w zw. art. 13 ust. 3 i w zw. z motywem (23) dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dn. 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej), przez błędną wykładnię polegającą na: 1/ zaniechaniu dokonania, przez Prezesa UKE , wykładni terminu "rynek" zawartego w art. 13 ust. 3 i w zw. z motywem (23) przedmiotowej dyrektywy, 2/ zaniechaniu dokonania, przez Prezesa UKE, wykładni art. 97 i art. 98 ust. 1 i ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego zgodnie z art. 13 ust. 3 i w zw. z motywem (23) przedmiotowej dyrektywy,

• art. 97 Pt (w brzmieniu do dn. 21 stycznia 2013 r. i w brzmieniu od dn. 21 stycznia 2013 r.) w zw. art. 13 ust. 3 i w zw. z motywem (23) dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dn. 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej), przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przyjęty przez organ administracji, że w sprawie zakończonej zaskarżaną decyzją nie doszło do naruszenia wymogów "niedyskryminacji i proporcjonalności" (art. 13 i motyw (23) dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dn. 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej),

• art. 2 pkt 48 Pt (w brzmieniu do 6 lipca 2009 r. i w brzmieniu od dnia 6 lipca r. i w brzmieniu od dnia 21 stycznia 2013 r.) w zw. art. 13 ust. 3 i w zw. polegające na błędnej wykładni pojęcia "usługi telekomunikacyjnej" przez pominięcie w tej wykładni ustawowej przesłanki "głównie", a zatem, że taką usługę stanowi tylko usługa "(...) polegającą głównie na przekazywaniu sygnałów w sieci telekomunikacyjnej",

• art. 2 pkt 48 Pt (bez względu na jego brzmienie) w zw. art. 2 lit. c dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa), przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że: "(...) usługa udostępniania programów telewizyjnych (zwana także usługą rozprowadzania i rozpowszechniania programów radiowych łub telewizyjnych) jest usługą telekomunikacyjną w rozumieniu przepisów sPt i Pt, jak i DUP." - pomimo pominięcia w tej wykładni przesłanki "głównie" (art. 2 pkt 48 Pt - bez względu na jego brzmienie) i tego, że art. 2 lit. c/ dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dn. 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) miał odmienną treść normatywną, niż powołany przepis prawa krajowego,

• art. 2 pkt 48 Pt (bez względu na jego brzmienie) przez błędną wykładnię polegającą na wykładni terminu ustawowego "usługa telekomunikacyjna", przy czym terminu zdefiniowanego definicją legalną, "przez" akty wykonawcze do ustawy, w której zawarto definicję legalną tego terminu.

Jednocześnie Strona wniosła o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżanej decyzji częściowej, a na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku, o uchylenie w całości: zaskarżanej decyzji częściowej oraz decyzji Prezesa UKE nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. oraz na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu, to jest z wydruku k. 1 i k. 7 - k. 9 skanu "Sprawozdanie Zarządu z wykorzystania przez T. S.A. wpływów z opłat abonamentowych, przeznaczonych na realizację misji publicznej w 2006 roku" na okoliczność wielkości przychodu w/w Spółki w 2006 r. z prowadzonej przez nią działalności telekomunikacyjnej.

E. S.A. z siedzibą w W. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:

W szczególności naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez:

a. naruszenie art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27 Pt poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że status "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego" posiadają tylko podmioty wpisane do prowadzonego przez Prezesa UKE RPT a zatem, że tylko w stosunku do podmiotów wpisanych do RPT powstaje obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej zgodne z art. 97 Pt;

b. naruszenie art. 97 Pt w zw. z art. 98 ust 1 Pt poprzez ich niewłaściwą wykładnię i uznanie, że obowiązek udziału w dopłacie wynika wprost z art. 97 Pt podczas gdy obowiązek udziału w dopłacie powstaje dopiero w momencie wydania decyzji kończącej postępowanie prowadzone na podstawie art. 98 ust 1 Pt.

c. naruszenie art. 98 ust. 2 Pt poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że do ustalania wskaźnika udziału w dopłacie do usługi powszechnej brany pod uwagę powinien być przychód przedsiębiorcy z całej działalności telekomunikacyjnej, a nie tylko przychód z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, pomimo iż przyjęcia tego ostatniego poglądu wymaga obowiązek wykładni przepisów krajowych w zgodzie z prawem unijnym — w tym wypadku w zgodzie z przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/22/WE o usłudze powszechnej);

d. naruszenie art. 494 § 1 i 2 k.s.h. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowi on podstawę prawną do nieograniczonej sukcesji prawnej w zakresie obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej;

e. naruszenie art. 97 i 98 ust. 1 i 2 Pt poprzez ich błędne zastosowanie i zaniechanie uwzględniania przychodu przedsiębiorców, którzy byli wpisani do RPT w 2006 roku a którzy me byli wpisani do tego rejestru na czas wydania zaskarżonej decyzji,

f. naruszenie art. 98 ust. 2 Pt polegającej na pominięciu przy rozpatrywaniu sprawy normy prawnej wynikającej z tego przepisu — nakazującej ustalić jednolity wskaźnik procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty, co w konsekwencji ma istotny wpływ na wynik postępowania gdyż doprowadziło do utrzymania w mocy Decyzji określającej wysokość wskaźnika procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców w dopłacie, a tym samym doprowadziło do braku spełnienia kryterium jednolitości wskaźnika udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych w dopłacie;

g. naruszenia art. 98 ust. 2 w zw. 97 Pt, w zw. z art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. z 1996 r., poz. 439) a także przepisów wykonawczych do ww. ustawy w postaci tj. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz. U. z 2007 r., poz. 1885), a także art. 3 ust. 1 pkt 30 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1047 z późn. zm.), przez przyjęcie arbitralnie rozszerzającego rozumienia pojęcia przychodu z działalności telekomunikacyjnej przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w odniesieniu do przedmiotu jego działalności usługowej, poprzez bezpodstawne włączenie do przychodu z działalności telekomunikacyjnej również przychodów przedsiębiorców telekomunikacyjnych uzyskiwanych z tytułu (1) nadawania programów radiofonicznych oraz (2) nadawania programów telewizyjnych ogólnodostępnych i abonamentowych. Przy czym brak jest istotny dla rozstrzygnięcia, bowiem zarzut odwołuje się do kłuczowej dla sprawy kwestii tj. ustalenia prawidłowości przyjęcia określonych przychodów, jako pochodzących z działalności telekomunikacyjnej abonamentowych a także naruszenia przepisu art. 1 ust. 1 pkt. 1 i 4 Pt poprzez jego niezastosowanie,

h. naruszenie art. 98 ust. 2 Pt w zw. z art. 97 Pt poprzez zastosowanie błędnego wzoru matematycznego dla wyliczenia współczynnika dopłaty.

II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez:

a. naruszenie art. 145 §1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 139 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo wystąpienia przesłanki nieważności postępowania administracyjnego w wyniku orzeczenia ostateczną decyzją na niekorzyść stron odwołujących się od decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r., pomimo iż decyzja ta nie naruszała rażąco prawa łub interesu społecznego. Orzeczenie na niekorzyść odwołujących się stron nastąpiło poprzez ustalenie wyższego wskaźnika ich udziału w dopłacie do kosztów świadczenia usługi powszechnej, niż ten określony w ramach pierwszego rozpoznania sprawy, co powoduje z kolei zwiększenie ich obowiązków finansowych w zakresie dopłaty;

b. naruszenia art. 156 § 1 pkt. 3 k.p.a. mające na względzie, że decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną ostateczną decyzją.

Mając na uwadze powyższe, Strona wniosła na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. o uchylenie Decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w całości z uwagi na stwierdzenie naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i inne naruszenie przepisów postępowania, gdyż miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. o przyznanie od Organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie.

I. S.A. z siedizbą w W. zaskarżonej decyzji zarzuciła:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27 w zw. z art. 98 Pt poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że do zakwalifikowania danego podmiotu jako przedsiębiorcy telekomunikacyjnego obowiązanego do udziału w pokryciu Dopłaty 2006.2 konieczne jest wpisanie tego podmiotu do RPT oraz posiadanie statusu podmiotu wpisanego do RPT na dzień wydania Decyzji, wskutek czego doszło do nieprawidłowego wyznaczenia zakresu podmiotowego postępowania, a tym samym do błędnego uznania, że Skarżąca jest zobowiązana do udziału w pokryciu Dopłaty za 2006 r.,

II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, tj.:

1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 i w zw. z art. 80 k.p.a. przejawiające się przez brak wszechstronnego rozważenia przez Prezesa UKE wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności poprzez pominięcie w dokonanej analizie faktu prowadzenia działalności telekomunikacyjnej przez przedsiębiorców, którzy nie zostali wpisani do RPT, oraz poprzez brak wszechstronnego zbadania wielkości przychodów uzyskiwanych przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych, w szczególności wskazać w tym zakresie należy, że;

a) Organ nie zgromadził należycie materiału dowodowego niezbędnego do kompletnego ustalenia listy podmiotów zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006.2, co nastąpiło wskutek przyjęcia błędnych kryteriów gromadzenia tego materiału. Organ przeprowadził bowiem weryfikację przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy nie wykonali obowiązków sprawozdawczych za rok 2006, przy czym jako kryterium zaliczenia w poczet podmiotów weryfikowanych uznał posiadanie wpisu do RPT w dniu kontroli, a nie kryterium prowadzenia działalności telekomunikacyjnej w 2006 r.,

b) Organ nie ustalił prawidłowo przychodów przedsiębiorców telekomunikacyjnych, będących podstawą obliczenia jednolitego wskaźnika udziału w Dopłacie za 2006 r., przez to, że dokonał ustalenia wysokości przychodów wyłącznie w oparciu o treść Formularzy 00 za rok 2006, ograniczając weryfikację tych formularzy do niewielkiego grona podmiotów, przy czym wyniki tej weryfikacji wskazujące na przypadki podawania niepoprawnych wartości przychodów w Formularzach 00 powinny skutkować przeprowadzeniem stosownej weryfikacji w odniesieniu do wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych, w tym w szczególności stron postępowania,

2. art. 8 k.p.a. i 9 k.p.a., polegające na naruszeniu zasady budzenia zaufania obywateli do organów administracji publicznej, poprzez dowolność w prowadzeniu postępowania dowodowego, bezzasadne różnicowanie mocy dowodowej środków dowodowych oraz uzależnianie treści rozstrzygnięcia ujętego w Decyzji od momentu jej wydania,

3. art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. przejawiające się w bezzasadnym zawężeniu zakresu podmiotowego stron postępowania o ustalenie przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006.2, a co za tym idzie błędne uznanie niniejszego postępowania za bezprzedmiotowe i jego umorzenie w stosunku do podmiotów wskazanych w pkt III Decyzji.

Wobec powyższego, Strona wniosła na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej Decyzji w całości, na podstawie art. 145 § 1 lit. a i c p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej Decyzji w całości oraz na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

T. sp. z o.o. z siedizbą w L. zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. naruszenie prawa stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, a to poprzez naruszenie:

a) art. 139 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., co nastąpiło w wyniku orzeczenia zaskarżoną Decyzją na niekorzyść stron odwołujących się od pierwotnej decyzji z dnia [...] marca 2020 r. (wnoszących o ponowne rozpatrzenie sprawy), pomimo iż zaskarżona Decyzja nie naruszała rażąco prawa lub interesu społecznego. Orzeczenie na niekorzyść odwołujących się stron nastąpiło poprzez ustalenie wyższego wskaźnika ich udziału w dopłacie do kosztów świadczenia usługi powszechnej w roku 2006.2, niż ten określony w ramach pierwszego rozpoznania sprawy, co powoduje z kolei zwiększenie ich obowiązków finansowych w zakresie Dopłaty 2006.2. Opisane naruszenie stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to poprzez naruszenie:

b) art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27 Pt, polegającego na niedopuszczalnym, samodzielnym dodaniu nieprzewidzianego przepisami kryterium kwalifikującego do udziału w dopłacie, w postaci wpisu do RPT w momencie orzekania, a także przyjęciu w oparciu o to kryterium wadliwej definicji przedsiębiorcy zobowiązanego do udziału w pokryciu dopłaty, co skutkowało błędnym wyznaczeniem zakresu podmiotowego postępowania;

c) art. 98 ust. 1 w zw. z art. 97 Pt, polegającego na dokonaniu ich błędnej wykładni- opartej na wadliwym przyjęciu, jakoby art. 98 ust. 1 Pt zawężał krąg podmiotów zobowiązanych do pokrycia dopłaty tylko do podmiotów mających status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w momencie orzekania. Tymczasem art. 98 ust. 1 Pt zawiera wyłącznie normę prawną o charakterze ściśle procesowym, zaś krąg podmiotów zobowiązanych do udziału w dopłacie określa dopiero materialnoprawny art. 97 Pt. Przepis ten jasno wskazuje, że w pokryciu dopłaty biorą udział podmioty będące przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi w roku, za który dopłata jest przyznawana i które osiągnęły wówczas odpowiedni przychód z działalności telekomunikacyjnej;

d) art. 98 ust. 1 w zw. z art. 97 Pt, polegającego na bezpodstawnym, niedopuszczalnym przyjęciu, jakoby do udziału w dopłacie zobowiązani mogli być przedsiębiorcy, którzy nie świadczyli usług wchodzących w skład usługi powszechnej i w ogóle nie konkurowali na tym polu z O. Powyższe stanowiło kolejną, niedopuszczaną przepisami samowolną modyfikację kryteriów kwalifikacji do kręgu podmiotów zobowiązanych do udziału w dopłacie;

e) art. 98 ust. 1 w zw. z art. 98 ust. 2 Pt, polegającego na wszczęciu i prowadzeniu postępowania, a także wydaniu Decyzji wskaźnikowej 2006.2 z pominięciem wskazanej w tych przepisach przesłanki uprzedniego ustalenia wysokości samej Dopłaty 2006.2, albowiem przed NSA nadal toczy się postępowanie w sprawie ustalenia ostatecznej wysokości Dopłaty za rok 2006.2 (postępowanie w przedmiocie Dopłaty 2006.2). Powyższe może prowadzić także do naruszenia zasady jednolitości ustalanego wskaźnika procentowego udziału w dopłacie w przypadku, w którym z uwagi na prowadzenie dwóch odrębnych postępowań wskaźnikowych w sprawie dopłaty za rok 2006 ustalony zostanie odmienny skład podmiotowy przedsiębiorców zobowiązanych do jej pokrycia;

f) Art. 494 § 1-2, art. 531 oraz art. 553 § 1 i 2 k.s.h. w zw. z art 97 Pt, poprzez błędne przyjęcie, że w wyniku przekształceń podmiotowych przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w Dopłacie 2006.2, dokonanych po roku 2006. obowiązki administracyjnoprawne związane z udziałem tej dopłacie przechodzą w całości na następców prawnych tych przedsiębiorców (wadliwe przyjęcie zasady sukcesji uniwersalnej obowiązków administracyjnoprawnych).

3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez naruszenie:

g) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. polegającego na braku należytego zgromadzenia materiału dowodowego niezbędnego do kompletnego ustalenia listy podmiotów zobowiązanych do pokrycia udziału w Dopłacie 2006.2, w tym zaniechanie zgromadzenia odpowiedniego materiału dowodowego, niezbędnego do wyjaśnienia sprzeczności składanych w oświadczeniach i deklaracjach wielu przedsiębiorców telekomunikacyjnych odnośnie wysokości osiągniętego przychodu z działalności telekomunikacyjnej w roku 2006 r., a także zaniechaniu zgromadzenia materiału dowodowego niezbędnego do weryfikacji kwot przychodu deklarowanych przez strony postępowania w ramach obowiązków sprawozdawczych w Formularzach 00;

h) art. 7 i 77 § 1 k.p.a., polegającego na zaniechaniu prawidłowego ustalenia przychodów przedsiębiorców telekomunikacyjnych będących podstawą obliczenia jednolitego wskaźnika udziału w Dopłacie 2006.2, poprzez brak ustalenia w jakim stopniu na przychody przedsiębiorcy składają się przychody ze świadczenia usług wchodzących w skład usługi powszechnej, a nadto poprzez brak ustalenia kwot przychodów osiągniętych z tytułu świadczenia usług dostarczania programów telewizyjnych oraz świadczenia usługi dostępu do szerokopasmowego Internetu, które powinny być wyłączone (nie powinny być brane pod uwagę) w niniejszym postępowaniu;

i) art. 7 i 77 § 1 k.p.a., polegającego na braku dokonania dostatecznej analizy kwestii wpływu podejmowanych przez Prezesa UKE działań na stan konkurencji na rynkach telekomunikacyjnych oraz na ewentualne naruszenie zasady przejrzystości, jak najmniejszego naruszenia rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności zawartych w art. 13 ust. 3 Dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników - dyrektywa o usłudze powszechnej a także przejawiające się brakiem przeprowadzenia w tym zakresie jakiegokolwiek postępowania dowodowego;

j) art. 105 § 1 w zw. z art. 28 k.p.a., polegającego na bezzasadnym zawężeniu zakresu podmiotowego stron niniejszego postępowania, a co za tym idzie błędne uznanie niniejszego postępowania za bezprzedmiotowe i jego umorzenie w stosunku do D. S.A., E. S.A. w upadłości, H. sp. z o. o., H. S.A. oraz T. sp. z o. o. - ze względu na brak wpisu w RPT w dniu wydania Decyzji wskaźnikowej 2006.2.

Mając na uwadze powyższe, Strona wniosła o:

1. stwierdzenie nieważności zaskarżonej Decyzji- w przypadku uwzględnienia zarzutu wskazanego pod lit. a) zarzutów;

2. uchylenie zaskarżonej Decyzji- w przypadku uwzględnienia pozostałych z postawionych zarzutów;

3. na zasadzie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej Decyzji w całości przez Organ, ewentualnie, na wypadek rozstrzygnięcia negatywnego, na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd.

4. na zasadzie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa przez profesjonalnego pełnomocnika, według norm przepisanych.

U. sp. z o.o. z siedzibą w W. zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. naruszenie prawa stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, a to poprzez naruszenie:

a) art. 139 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., co nastąpiło w wyniku orzeczenia zaskarżoną Decyzją na niekorzyść stron odwołujących się od pierwotnej decyzji z dnia [...] marca 2020 r. (wnoszących o ponowne rozpatrzenie sprawy), pomimo iż zaskarżona Decyzja nie naruszała rażąco prawa lub interesu społecznego. Orzeczenie na niekorzyść odwołujących się stron nastąpiło poprzez ustalenie wyższego wskaźnika ich udziału w dopłacie do kosztów świadczenia usługi powszechnej w roku 2006.2, niż ten określony w ramach pierwszego rozpoznania sprawy, co powoduje z kolei zwiększenie ich obowiązków finansowych w zakresie Dopłaty 2006.2. Opisane naruszenie stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to poprzez naruszenie:

b) art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27 Pt polegającego na niedopuszczalnym, samodzielnym dodaniu nieprzewidzianego przepisami kryterium kwalifikującego do udziału w dopłacie, w postaci wpisu do RPT w momencie orzekania, a także przyjęciu w oparciu o to kryterium wadliwej definicji przedsiębiorcy zobowiązanego do udziału w pokryciu dopłaty, co skutkowało błędnym wyznaczeniem zakresu podmiotowego postępowania;

c) art. 98 ust. 1 w zw. z art. 97 Pt, polegającego na dokonaniu ich błędnej wykładni - opartej na wadliwym przyjęciu, jakoby art. 98 ust. 1 Pt zawężał krąg podmiotów zobowiązanych do pokrycia dopłaty tylko do podmiotów mających status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w momencie orzekania. Tymczasem art. 98 ust. 1 Pt zawiera wyłącznie normę prawną o charakterze ściśle procesowym, zaś krąg podmiotów zobowiązanych do udziału w dopłacie określa dopiero materialnoprawny art 97 Pt. Przepis ten jasno wskazuje, że w pokryciu dopłaty biorą udział podmioty będące przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi w roku, za który dopłata jest przyznawana i które osiągnęły wówczas odpowiedni przychód z działalności telekomunikacyjnej;

d) art. 98 ust. 1 w zw. z art. 97 Pt, polegającego na bezpodstawnym, niedopuszczalnym przyjęciu, jakoby do udziału w dopłacie zobowiązani mogli być przedsiębiorcy, którzy nie świadczyli usług wchodzących w skład usługi powszechnej i w ogóle nie konkurowali na tym polu z O. Powyższe stanowiło kolejną, niedopuszczoną przepisami samowolną modyfikację kryteriów kwalifikacji do kręgu podmiotów zobowiązanych do udziału w dopłacie;

e) art. 98 ust. 1 w zw. z art. 98 ust. 2 Pt, polegającego na wszczęciu i prowadzeniu postępowania, a także wydaniu Decyzji wskaźnikowej 2006.2 z pominięciem wskazanej w tych przepisach przesłanki uprzedniego ustalenia wysokości samej Dopłaty 2006.2, albowiem przed NSA nadal toczy się postępowanie w sprawie ustalenia ostatecznej wysokości Dopłaty za rok 2006.2 (postępowanie w przedmiocie Dopłaty 2006.2). Powyższe może prowadzić także do naruszenia zasady jednolitości ustalanego wskaźnika procentowego udziału w dopłacie w przypadku, w którym z uwagi na prowadzenie dwóch odrębnych postępowań wskaźnikowych w sprawie dopłaty za rok 2006 ustalony zostanie odmienny skład podmiotowy przedsiębiorców zobowiązanych do jej pokrycia;

f) art. 494 § 1-2, art. 531 oraz art. 553 § 1 i 2 k.s.h. w zw. z art. 97 Pt, poprzez błędne przyjęcie, że w wyniku przekształceń podmiotowych przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w Dopłacie 2006.2, dokonanych po roku 2006, obowiązki administracyjnoprawne związane z udziałem tej dopłacie przechodzą w całości na następców prawnych tych przedsiębiorców (wadliwe przyjęcie zasady sukcesji uniwersalnej obowiązków administracyjnoprawnych).

3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez naruszenie:

g) art. 7 i 77 § 1 k.p.a., polegającego na braku należytego zgromadzenia materiału dowodowego niezbędnego do kompletnego ustalenia listy podmiotów zobowiązanych do pokrycia udziału w Dopłacie 2006.2, w tym zaniechanie zgromadzenia odpowiedniego materiału dowodowego, niezbędnego do wyjaśnienia sprzeczności składanych w oświadczeniach i deklaracjach wielu przedsiębiorców telekomunikacyjnych odnośnie wysokości osiągniętego przychodu z działalności telekomunikacyjnej w roku 2006 r. "a także zaniechaniu zgromadzenia materiału dowodowego niezbędnego do weryfikacji kwot przychodu deklarowanych przez strony postępowania w ramach obowiązków sprawozdawczych w Formularzach 00;

h) art. 7 i 77 § 1 k.p.a., polegającego na zaniechaniu prawidłowego ustalenia przychodów przedsiębiorców telekomunikacyjnych będących podstawą obliczenia jednolitego wskaźnika udziału w Dopłacie 2006.2, poprzez brak ustalenia w jakim stopniu na przychody przedsiębiorcy składają się przychody ze świadczenia usług wchodzących w skład usługi powszechnej, a nadto poprzez brak ustalenia kwot przychodów osiągniętych z tytułu świadczenia usług dostarczania programów telewizyjnych oraz świadczenia usługi dostępu do szerokopasmowego Internetu, które powinny być wyłączone (nie powinny być brane pod uwagę) w niniejszym postępowaniu;

i) art. 7 i 77 § 1 k.p.a., polegającego na braku dokonania dostatecznej analizy kwestii wpływu podejmowanych przez Prezesa UKE działań na stan konkurencji na rynkach telekomunikacyjnych oraz na ewentualne naruszenie zasady przejrzystości, jak najmniejszego naruszenia rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności zawartych w art. 13 ust. 3 Dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników - dyrektywa o usłudze powszechnej a także przejawiające się brakiem przeprowadzenia w tym zakresie jakiegokolwiek postępowania dowodowego;

j) art. 105 § 1 w zw. z art. 28 k.p.a. polegającego na bezzasadnym zawężeniu zakresu podmiotowego stron niniejszego postępowania, a co za tym idzie błędne uznanie niniejszego postępowania za bezprzedmiotowe i jego umorzenie w stosunku do D. S.A., E. S.A. w upadłości, H. sp. z o. o., H. S.A. oraz T. sp. z o. o. - ze względu na brak wpisu w RPT w dniu wydania Decyzji wskaźnikowej 2006.2.

Mając na uwadze powyższe, Strona wniosła o:

1. stwierdzenie nieważności zaskarżonej Decyzji - w przypadku uwzględnienia zarzutu wskazanego pod lit. a) zarzutów;

2. uchylenie zaskarżonej Decyzji - w przypadku uwzględnienia pozostałych z postawionych zarzutów;

3. na zasadzie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej Decyzji w całości przez Organ, ewentualnie, na wypadek rozstrzygnięcia negatywnego, na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd.

4. Na zasadzie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa przez profesjonalnego pełnomocnika, według norm przepisanych.

V. S.A. z siedzibą w G. zaskarżonej decyzji zarzuciła:

Naruszenia prawa stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności Decyzji, a to poprzez:

a. naruszenie art. 28 k.p.a., co nastąpiło w wyniku wydania zaskarżonej Decyzji wobec V., a nie spółki E. Sp. z o.o. z siedzibą w P., na którą to spółkę w związku z dokonanym podziałem V. przeszedł obowiązek udziału w pokryciu Dopłaty 2006.2. Na okoliczność sukcesji obowiązku udziału w Dopłacie 2006.2 Skarżąca wskazywała w niniejszej sprawie wielokrotnie, w tym w piśmie z dnia 1 października 2019 r., dołączając do pisma dokumenty wskazujące na przejście obowiązku udziału w Dopłacie 2006.2, we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a także w pismach w odniesieniu do zebranego w sprawie materiału i dowodów oraz stanu sprawy. Mimo to, jakkolwiek V. nie posiada już interesu prawnego w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy w rozumieniu art. 28 k.p.a., w zaskarżonej Decyzji nałożono obowiązek udziału w Dopłacie 2006.2 na V. Zaskarżona Decyzja zawiera więc rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach osoby nieposiadającej interesu prawnego, a zatem została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, co stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji określona w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.;

b. naruszenie art. 139 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., co nastąpiło w wyniku orzeczenia Decyzją na niekorzyść stron odwołujących się od Decyzji I Instancji, pomimo iż Decyzja I Instancji nie naruszała rażąco prawa lub interesu społecznego. Orzeczenie na niekorzyść odwołujących się stron nastąpiło poprzez ustalenie wyższego wskaźnika ich udziału w dopłacie do kosztów świadczenia usługi powszechnej w roku 2006.2 niż ten określony w ramach pierwszego rozpoznania sprawy, co powoduje z kolei zwiększenie ich obowiązków finansowych w zakresie Dopłaty 2006.2. Opisane naruszenie stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.;

c. wydanie zaskarżonej Decyzji w sytuacji, kiedy w obrocie istnieje już ostateczna decyzja Prezesa UKE z dnia [...] marca 2014 r., [...] częściowo utrzymana w mocy, a częściowo uchylona decyzją Prezesa UKE z dnia [...] października 2014 r. [...], którą ustalono przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006, oraz ustalono jednolity wskaźnik procentowy udziału w tej dopłacie, co stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji określona w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez:

a. naruszenie art. 97 w zw. z art. 2 pkt 27 Pt, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że status "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego" posiadają tylko podmioty wpisane do prowadzonego przez Prezesa UKE RPT a zatem, że tylko w stosunku do podmiotów wpisanych do RPT powstaje obowiązek udziału w dopłacie do usługi powszechnej zgodnie z art. 97 Pt;

b. naruszenie art. 98 ust. 1 w zw. z art. 97 Pt, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym obowiązanym do udziału w dopłacie jest przedsiębiorca posiadający wpis do RPT w dniu wydania decyzji, podczas, gdy zobowiązanie do udziału w dopłacie jest zobowiązaniem powstającym z mocy prawa, a więc spełnienie przesłanek powinno się oceniać na moment powstania zobowiązania, a nie na moment wydawania decyzji o charakterze deklaratoryjnym;

c. naruszenie art. 98 ust. 1 w zw. z art. 97 Pt przez przyjęcie arbitralnie rozszerzającego rozumienia pojęcia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego obowiązanego do udziału w dopłacie oraz związane z tym przyjęcie, że do udziału w Dopłacie 2006.2 zobowiązani są wszyscy przedsiębiorcy telekomunikacyjni, w tym ci, którzy nie świadczyli usług wchodzących w skład usługi powszechnej i nie konkurowali z O. na tym polu;

d. naruszenie art. 494 § 1 i 2 k.s.h. oraz art. 531 § 1 i 2 k.s.h. polegające na braku rozstrzygnięcia co do podstaw i zasad sukcesji obowiązków publicznoprawnych, w tym w zakresie obowiązków dopłatowych w przypadku łączenia i podziału spółek, a także poprzez błędne przyjęcie, że obowiązki te przechodzą w całości, choć w wybranych wypadkach brak podstaw prawnych dla takiego rozstrzygnięcia, wskutek czego doszło do umieszczenia na liście podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2006.2 przedsiębiorców, którzy nie powinni się na niej znaleźć, względnie do nieumieszczenia na tej liście przedsiębiorców, którzy powinni się tam znaleźć.

Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez:

a. naruszenie art. 7 i 77 k.p.a., co polegało na tym, że:

I. Organ nie zgromadził należycie materiału dowodowego niezbędnego do kompletnego ustalenia listy podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2006.2, co nastąpiło poprzez:

- przyjęcie błędnych kryteriów gromadzenia materiału dowodowego. Organ przeprowadził bowiem weryfikację przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy nie wykonali obowiązków sprawozdawczych za rok 2006.2, przy czym jako kryterium zaliczenia w poczet podmiotów weryfikowanych uznał posiadanie wpisu do RPT w dniu weryfikacji, a nie kryterium prowadzenia działalności telekomunikacyjnej w 2006 r.;

- zaniechanie zgromadzenia materiału dowodowego niezbędnego do wyjaśnienia sprzeczności, jakie wystąpiły w składanych przez niektóre ze Stron oświadczeniach o kwocie przychodu w 2006 r.

- zaniechanie zgromadzenia materiału dowodowego niezbędnego do weryfikacji kwot przychodu deklarowanych przez strony postępowania w ramach obowiązków sprawozdawczych w formularzu 00.

- błędne przyjęcie, że w wyniku dokonanych po 2006 roku podziałów przedsiębiorców telekomunikacyjnych, obowiązanych do udziału w Dopłacie 2006.2, obowiązki związane z udziałem w Dopłacie 2006.2 przechodzą w całości na następców prawnych tych przedsiębiorców (tj. spółki przejmujące). Organ zaniechał w tym zakresie należytego zbadania, czy podmioty dzielone nie spełniają nadal warunków dla umieszczenia ich na liście podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2006.2.;

II. Organ nie ustalił prawidłowo przychodów przedsiębiorców telekomunikacyjnych będących podstawą obliczenia jednolitego wskaźnika udziału w Dopłacie 2006.2, przez to, że Organ nie ustalił w jakim stopniu na przychody przedsiębiorcy składają się przychody ze świadczenia usług wchodzących w skład usługi powszechnej, a nadto, nie ustalił kwot przychodów osiągniętych z tytułu świadczenia usług dostarczania programów telewizyjnych oraz świadczenia usługi dostępu do szerokopasmowego Internetu, które nie powinny być brane pod uwagę w niniejszym postępowaniu.

III. Organ wydając Decyzję ustalającą nie dokonał analizy kwestii wpływu podejmowanych przez niego działań na stan konkurencji na rynkach telekomunikacyjnych oraz na ewentualne naruszenie zasady przejrzystości, jak najmniejszego naruszenia rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności, a także przejawiające się brakiem przeprowadzenia w tym zakresie jakiegokolwiek postępowania dowodowego.

b. naruszenia art. 9 w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., co polegało na tym, że Organ nie podjął wszystkich czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie osiągniętego przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych przychodu za rok 2006 oraz nie wyjaśnił w jaki sposób przedsiębiorcy ci powinni ustalać wysokość przychodu na potrzeby stosowania art. 97 Pt (czy w ujęciu podatkowym, czy też rachunkowym), a także nie wyjaśnił co rozumie pod pojęciem przychodu z "działalności telekomunikacyjnej" (czy przychód ze świadczenia usług telekomunikacyjnych w szerokim rozumieniu, czy też przychód ze świadczenia usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów o statystyce). Powyższe uchybienia doprowadziły do sytuacji, w której kwoty przychodów podawane przez poszczególnych przedsiębiorców mogły być wyliczone w oparciu o odmienne założenia, a zatem częściowo także błędnie. Okoliczność powyższa nie była weryfikowana w toku postępowania.

Mając na uwadze powyższe, Strona wniosła o:

I. stwierdzenie nieważności zaskarżonej Decyzji, w przypadku uwzględnienia zarzutów wskazanych w pkt I zarzutów,

II. uchylenie zaskarżonej Decyzji w przypadku uwzględnienia pozostałych z postawionych zarzutów,

III. na zasadzie art. 61§ 2 pkt 1 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania zaskarżonej Decyzji w całości przez Organ, ewentualnie, na wypadek rozstrzygnięcia negatywnego, na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania zaskarżonej Decyzji przez Sąd,

IV. na zasadzie art. 200 p.p.s.a. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a. Sąd postanowił połączyć sprawy ze skarg różnych skarżących od tej samej decyzji Prezesa UKE w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania, nie kierując się względami słuszności czy też zasadami współżycia społecznego.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.)

Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1a) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1b), inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określonych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzja ta zawiera kwalifikowane wady prawne, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. co spowodowało konieczność stwierdzenia jej nieważności, jak również decyzji organu I instancji.

Przed szczegółowym przedstawieniem motywów podjętego w sprawie rozstrzygnięcia Sąd chciałby w pierwszej kolejności wskazać, iż bezzasadne jest stanowisko formułowane w skargach przez C. oraz S. w G., zarzucające skarżonej decyzji nieuwzględnienie zdarzenia przedawnienia roszczenia na podstawie art. 2 § 2, art. 4 i art. 5 O.p., art.21 § 1 pkt 2, art. 3 ust. 3 pkt c oraz art. 68-71 O.p .w zw. z art. 60 i art. 67 u.f.p. i art. 118 k.c.

W myśl art. 3 pkt 3 lit. c O.p.: "Ilekroć w ustawie jest mowa o: (...) podatkach - rozumie się przez to również: (...) opłaty oraz niepodatkowe należności budżetowe (...)". Jak wskazał NSA w wyroku z 18 sierpnia 2016 r., sygn. II OSK 2913/14, LEX nr 2142399: "Art. 2 O.p. obejmuje swoim zakresem tzw. niepodatkowe należności budżetu państwa. Ta kategoria danin publicznych nie obejmuje swoim zakresem ani podatków, ani opłat, ani ceł, ani świadczeń pieniężnych wynikających ze stosunków cywilnoprawnych oraz opłat za usługi, do których stosuje się przepisy o cenach, ani kar pieniężnych i grzywien wymierzanych przez sądy. Obejmuje natomiast rozmaite wpłaty mające charakter sankcji finansowych za nieprzestrzeganie postanowień prawa publicznego, przewidziane np. w ustawie o cenach. Taki sam charakter mają zarówno opłaty za wyłączenie z produkcji rolnej, jak opłaty za wyłączenie z produkcji leśnej".

W ocenie Sądu dopłata dla O. z art. 95 ust. 1 Pt nie jest niepodatkową należnością budżetową Skarbu Państwa. Z art. 99 ust. 3 Pt wynika wprost obowiązek niezwłocznego przekazania przez Prezesa UKE uprawnionemu przedsiębiorcy wyznaczonemu (tu: O.) wpłat kwot dopłaty, które wpłynęły na rachunek UKE od innych przedsiębiorców. Nie stanowią one zatem dochodu budżetu Skarbu Państwa. Organ jest jedynie pośrednikiem, mającym skutecznie ustalić krąg przedsiębiorców zobowiązanych do pokrycia dopłaty, poszczególne kwoty dopłat od nich należne i wyegzekwować te kwoty, po czym je przekazać przedsiębiorcy wyznaczonemu.

Powyższy pogląd podziela NSA, który w wyroku z 13 marca 2019 r. sygn. II GSK 5374/16 wskazał, że: "(...) potraktowanie tej dopłaty jako niepodatkowej należności budżetu państwa w rozumieniu art. 2 § 1 O.p. nie znajduje żadnego racjonalnego uzasadnienia. Należność dla wyznaczonego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego do świadczenia usług powszechnych, o których mowa w art. 81 ust. 1–3 Pt niewątpliwie nie jest niepodatkową należnością budżetu państwa, gdyż organ administracji publicznej, jakim jest Prezes UKE, tylko ustala wysokość tej dopłaty w postępowaniu administracyjnym, a następnie zgodnie z regułami prawa telekomunikacyjnego obciąża tą dopłatą przysługującą podmiotowi – przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu, a po uiszczeniu jej – na konto organu przez obciążone podmioty przekazuje ją niezwłocznie wierzycielowi. W doktrynie prawa podatkowego, jak również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym niepodatkowe należności budżetu państwa nie obejmują należności, które nie stanowią przychodu budżetu państwa".

Skoro zatem dopłata nie jest niepodatkową należnością budżetu państwa w rozumieniu art. 2 § 1 O.p., to nie ma do niej zastosowania m.in. przepis 68 § 1 O.p. Sąd nie podziela poglądu nawet ewentualnego zastosowania tego przepisu także z tego powodu, iż w przepisach prawa w ogóle nie przewidziano przedawnienia tego zobowiązania.

Zarzut naruszenia przepisów O.p. i u.f.p. w związku z rzekomym przedawnieniem nie może zatem być uznany za zasadny.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 118 k.c. Słusznie organ wskazuje, iż obowiązek udziału w dopłacie nie jest roszczeniem o charakterze cywilnoprawnym, stąd przepisy k.c. (w tym dotyczące przedawnienia) nie mogą mieć zastosowania w sprawie.

Sąd podkreśla, iż przepisy prawa (w szczególności Pt) nie przewidują przedawnienia ustalenia dopłaty z art. 95 ust. 1 Pt ani przedawnienia ustalenia kręgu przedsiębiorców zobowiązanych do jej pokrycia oraz ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego. Być może jest to pewna wadliwość systemu prawa, może takie rozwiązanie ustawowe winno być przewidziane przepisami prawa. Jednak rolą sądu administracyjnego jest skontrolowanie zgodności z prawem wydanego rozstrzygnięcia. Natomiast ani organ, ani sąd nie mają uprawnień do tworzenia prawa, gdyż funkcja ta zarezerwowana jest dla władzy ustawodawczej, która powinna być ewentualnym adresatem tego typu postulatów odnośnie przedawnienia obowiązków dopłatowych. Wskazać przy tym należy, iż przedawnienie (w szczególności dotyczące obowiązków o charakterze administracyjnoprawnym) nie jest uprawnieniem o charakterze bezwzględnym. Dla przykładu w polskim systemie prawa przez długi okres brak było regulacji dotyczących przedawnienia kar pieniężnych.

Jak słusznie stwierdził NSA w wyroku z 14 listopada 2014 r., sygn. II GSK 1692/13 (dotyczącym kary pieniężnej): "Wprawdzie należałoby przychylić się do wyrażonego przez Sąd I instancji poglądu, że w demokratycznym państwie nie powinno dochodzić do takich sytuacji, w których niektóre zobowiązania, z uwagi na brak regulacji prawnych, nie ulegają przedawnieniu, niemniej jednak wypada zauważyć, iż dopóki to nie zostanie unormowane, to wszelkie wypowiedzi w tym zakresie mają charakter jedynie postulatywny (de lege ferenda). Trybunał Konstytucyjny, wypowiadając się w tym zakresie, wielokrotnie wskazywał, że wprowadzenie do systemu prawnego instytucji przedawnienia zobowiązań, z uwagi na brak konstytucyjnej regulacji tej problematyki, jak również nadanie jej konkretnego kształtu, w tym określenia terminu przedawnienia, pozostaje w sferze uznania ustawodawcy (v. wyrok TK z dnia 23 maja 2005 r., sygn. akt SK 44/04, OTK ZU nr 5/A/2005, poz. 52; postanowienie TK z dnia 7 września 2009 r., sygn. akt Ts 389/08, OTK-B 2009/5/431; wyrok TK z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11, OTK-A 2012/7/81, Dz.U.2012/848)".

Powyższy pogląd Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela.

Podsumowując, zarzuty dotyczące szeroko rozumianego przedawnienia obowiązku dopłatowego, zarówno na gruncie przepisów O.p., u.f.p., jak i k.c., uznać należy za niezasadne wobec braku jakichkolwiek przepisów w polskim porządku prawnym statuujących możliwość przedawnienia tych należności.

Dodatkowo Sąd stwierdza, iż ewentualne uznanie obowiązków dopłatowych za przedawnione (mimo braku podstaw prawnych do takiego rozstrzygnięcia) skutkowałoby pokrzywdzeniem O. jako przedsiębiorcy wyznaczonego, który świadczył usługę powszechną (zobligowany do tego wydanymi przez Prezesa UKE decyzjami), poniósł z tego tytułu stratę, do której kompensaty jest uprawniony na podstawie prawa, a dopłaty tej nie byłby w stanie odzyskać wobec długiego procedowania przez organ, na którą to długość postępowania nie miał wpływu. Podkreślić należy, iż system polskiego prawa nie przewiduje pokrycia straty z tytułu świadczenia usługi powszechnej z Budżetu Państwa, gdyż polski ustawodawca wybrał inny system rekompensaty, tj. udział pozostałych przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Powyższe należy mieć zatem na uwadze, rozważając możliwość przedawnienia obowiązków dopłatowych w polskim systemie prawa. Przechodząc do rozważań w sprawie przesłanek stwierdzenia nieważności, wydanych w sprawie rozstrzygnięć, wskazać należy, że zgodnie z przywołanym przepisem art.156 § 1 pkt 3 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco.

W piśmiennictwie przyjmuje się, że stwierdzenie nieważności decyzji ze względu na to, że sprawa została rozstrzygnięta decyzją ostateczną wydaną przed weryfikowaną decyzją, jest konsekwencją zasady trwałości decyzji (art. 16 § 1 k.p.a.). Uzyskanie cechy ostateczności przez decyzję powoduje niemożność ponownego orzekania w tej sprawie bez usunięcia z obrotu prawnego tej decyzji. Jeżeli zaś pomimo to została wydana kolejna decyzja, to staje się konieczne stwierdzenie jej nieważności. Warunkiem stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. jest ustalenie, że w tej samej sprawie kolejno po sobie wydane zostały dwie decyzje, z których ta pierwsza jest ostateczna (zob. P. Przybysz - Komentarz aktualizowany do art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego, System Informacji Prawnej LEX, teza 23 oraz przywołane tam orzecznictwo). Ponadto res iudicata następuje w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwiema decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość ta będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy. Konieczne jest zatem, aby obie decyzje dotyczyły tożsamego podmiotu oraz tożsamego przedmiotu sprawy, przy jednoczesnej tożsamości stanu prawnego i faktycznego.

Z takim przypadkiem mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie.

Jak wynika z akt sprawy początkowo dopłatę do usługi powszechnej w 2006 r. przyznano decyzją Prezesa UKE z dnia [...] maja 2011 r. [...], utrzymaną w mocy decyzją Prezesa UKE z dnia [...] września 2011 r. sygn. [...], którą Prezes UKE przyznał Dopłatę 2006.1, w kwocie 744 838,18 zł.

W pozostałym zakresie, tj.:

1. przyłączenia pojedynczego zakończenia sieci w głównej lokalizacji abonenta z wyłączeniem sieci cyfrowej z integracją usług,

2. utrzymania łącza abonenckiego z zakończeniem sieci w gotowości do świadczenia usług telekomunikacyjnych,

3. połączenia telefoniczne krajowe, międzynarodowe, w tym do sieci ruchomych, obejmujące także zapewnienie transmisji dla faksu oraz transmisji danych, w tym połączenia do sieci Internet,

4. udzielania informacji o numerach telefonicznych oraz udostępnianie spisów abonentów,

5. świadczenia usług telefonicznych za pomocą aparatów publicznych,

Prezes UKE odmówił przyznania dopłaty do kosztów świadczonych przez O. usług wchodzących w skład usługi powszechnej, za rok 2006.

WSA w Warszawie oddalił skargi wniesione na powyższą decyzję, wyrokiem z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 2165/11. NSA wyrokiem z dnia 5 grudnia 2013 r., II GSK 1167/12 uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji i przekazał temu Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania.

W konsekwencji WSA w Warszawie wyrokiem z 17 lipca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1518/14 uchylił decyzję, Prezesa UKE z [...] września 2011 r. jedynie w części utrzymującej w mocy pkt II decyzji Prezesa UKE z dnia [...] maja 2011 r.nr [...] tj. w części odmawiającej przyznania O. dopłaty. W pozostałym zakresie, co do już przyznanej kwoty dopłaty decyzja pozostała w obrocie prawnym. Sąd nie uchylił decyzji wydanej w I instancji z [...] maja 2011 r. podlegała ona ponownemu rozpoznaniu przez Prezesa UKE.

NSA oddalił skargi na powyższy wyrok w dniu 7 czerwca 2016 r. wyrokiem o sygn. akt II GSK 2811/14.

W konsekwencji decyzją z dnia z [...] września 2017 r. Prezes UKE uchylił decyzję z dnia [...] maja 2011 r.nr [...] wydaną w I instancji w części utrzymującej w mocy pkt II tj. odmawiającej przyznania dopłaty, w związku z prawomocnym wyrokiem Sądu VI SA/Wa 1518/14 z 17 lipca 2014 r. i przyznał dopłatę (2006.2.) w kwocie 45 320 993,44 zł. WSA w Warszawie wyrokiem z 28 lutego 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 2359/17 oddalił wniesione na powyższą decyzję skargi.

Jednakże jeszcze przed wydaniem decyzji z dnia [...] września 2017 r. zwiększającej kwotę dopłaty za ten sam 2006 rok, Prezes UKE decyzją z dnia [...] października 2014 r. [...] którą częściowo utrzymał, a częściowo uchylił decyzję własną z dnia [...] marca 2014 r., [...], ostatecznie ustalił przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do pokrycia dopłaty za 2006 rok, oraz wysokość ich udziału w dopłacie (jednolity wskaźnik procentowy). WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2016 r.,sygn. akt VI SA/wa 4267/14 oddalił wniesione na powyższą decyzję skargi, natomiast NSA oddalił skargi kasacyjne, wniesione na wyrok Sądu I instancji, wyrokiem z 13 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 5374/16.

Chronologię wydanych decyzji, Sąd ustalił, częściowo na podstawie informacji Organu zawartych w wydanych w sprawie decyzjach i z urzędu na podstawie orzeczeń zapadłych WSA w Warszawie i NSA, w stosunku do decyzji Prezesa UKE wydanych co do dopłaty za 2006 r. wymienionych wyżej .

Decyzja z dnia [...] października 2014 r. [...], została wydana w tym samym przedmiocie co zaskarżona decyzja w niniejszej sprawie z [...] stycznia 2021 r. znak: [...] oraz poprzedzająca ją decyzja wydana w pierwszej instancji w dniu [...] marca 2020 r. znak: [...].

W decyzjach wydanych w rozpoznawanej sprawie Prezes UKE ponownie ustalił przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do pokrycia dopłaty za 2006 rok, oraz wysokość ich udziału w dopłacie (jednolity wskaźnik procentowy), dzieląc bezpodstawnie dopłatę za 2006 rok dla O. na dwie części (Dopłata 2006.1 oraz Dopłata 2006.2) i wyznaczając dla tych części dopłat, różniące się między sobą odrębne kręgi przedsiębiorców zobowiązanych do pokrycia tych części dopłat oraz i odmienne wskaźniki ich udziału w poszczególnych częściach dopłaty, co jest niedopuszczalne w świetle przepisów Pt. Zgodnie bowiem z art. 96 ust.1 zd.1. Pt przedsiębiorca wyznaczony może złożyć wniosek o dopłatę w terminie 6 miesięcy od zakończenia roku kalendarzowego, w którym, zdaniem tego przedsiębiorcy, wystąpił koszt netto. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że rozliczenie dopłaty następuje wyłącznie na dany rok kalendarzowy z którym dopłata jest nierozerwalnie związana. Ponadto w art. 97 ustawodawca wskazując na przedsiębiorców zobowiązanych do pokrycia dopłaty, przyjął kryterium osiągniętego przychodu z działalności telekomunikacyjnej (przekraczającego 4 miliony złotych) również w danym roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata, a nie jakikolwiek inny okres rozliczeniowy. Przepis ten jednoznacznie odsyła do roku kalendarzowego za który przysługuje dopłata, wskazując na przychody ponad 4 mln dla przedsiębiorców zobowiązanych do pokrycia dopłaty. Nie może więc budzić wątpliwości, że skoro dopłata przysługuje wyznaczonemu przedsiębiorcy za dany rok kalendarzowy to jest to jedna dopłata za dany rok. Z powyższego wynika, że Organ może określić za jeden rok tylko jedną dopłatę dla uprawnionego podmiotu i w konsekwencji wydać jedną decyzję określającą krąg przedsiębiorców zobowiązanych do jej pokrycia oraz ich udział w jej pokryciu. To w ilu decyzjach częściowych, ostatecznie określono wysokość tej dopłaty jest bez znaczenia prawnego, składają się one bowiem na jedną dopłatę za jeden rok 2006.

Z powyższego wynika, że w dacie wydania przez Organ i instancji w niniejszej sprawie, z dnia [...] marca 2020 r. znak: [...] w obrocie prawnym funkcjonowała już ostateczna i prawomocna decyzja z dnia [...] października 2014 r. [...], (WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 4267/14 oddalił skargi wniesione od powyższej decyzji, NSA oddalił skargi kasacyjne na wskazany wyrok w dniu 13 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 5374/16).

Ponowne orzekanie w tym samym przedmiocie było niedopuszczalne ze względu na wskazaną wyżej zasadę trwałości decyzji administracyjnych.

Konsekwencją zatem naruszenia zakazu orzekania w tym samym przedmiocie po raz drugi musiało być stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji jako wydanych z naruszeniem zasady trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 k.p.a.). Ze względu na naruszenie zakazu ponownego orzekania w tej samej sprawie, zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji dotknięte są wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

Ewentualne ponowne rozstrzygnięcie przez organ sprawy tożsamej (podmiotowo i przedmiotowo) z załatwioną wcześniej decyzją ostateczną, możliwe jest bowiem wyłącznie po wyeliminowaniu tej pierwszej w ustalonym przez prawo trybie. Zatem, dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja rozstrzygająca sprawę merytorycznie w sposób ostateczny(w rozpoznawanej sprawie jest to decyzja z dnia [...] października 2014 r. [...], kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii staje się niedopuszczalne i to niezależnie od prawidłowości tej decyzji (por. np. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 13 maja 2021 r. sygn. II SA/Ke 277/21 - publ. CBOSA).

Trybem właściwym w niniejszej sprawie do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji z dnia [...] października 2014 r. [...],mogło być wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art.145 § 1 pkt 8 k.p.a., który przewiduje przesłankę wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie, bowiem po częściowym uchyleniu, przez Prezesa UKE decyzją z [...] września 2017 r. znak [...] (w związku z wyrokiem WSA w Warszawie z 17 lipca 2014 r., VI SA/Wa 1518/14), - decyzji z [...] maja 2011 r. znak [...]) i przyznaniu dodatkowej kwoty dopłaty za 2006 r., była możliwość wznowienia postępowania i uchylenia decyzji z [...] października 2014 r. [...], w związku ze zmienioną kwotą dopłaty za 2006 r. przyznanej wcześniej, w decyzji, która następnie została uchylona i zmieniona przez Organ. Decyzja z dnia [...] października 2014 r. [...] określająca krąg przedsiębiorców zobowiązanych do pokrycia dopłaty oraz ich udział w poryciu tej dopłaty (jednolity wskaźnik procentowy), pozostawała przecież w ścisłym związku z decyzją określająca wysokość dopłaty w szczególności decyzją z dnia [...] maja 2011 r., która następnie została uchylona i powstała nowa kwota dopłaty do O. za 2006 r.

Zawarty w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. zwrot "w oparciu" wskazuje, że musi zachodzić związek przyczynowy pomiędzy decyzją organu, a inną decyzją lub orzeczeniem sądu. Chodzi tu zatem o sytuację, gdy jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę innej decyzji, od nich zależnej (pochodnej)- (wyrok NSA z 11 stycznia 2017 r. I OSK 511/15, LEX nr 2240946). Tak było w rozpatrywanej sprawie. Decyzja z [...] października 2014 r. [...] określająca krąg przedsiębiorców zobowiązanych do pokrycia dopłaty oraz ich udział w poryciu tej dopłaty (jednolity wskaźnik procentowy nie została dotychczas uchylona i funkcjonuje nadal w obrocie prawnym.

Jednakże wszczęcie trybu wznowienia postępowania obwarowane jest terminami, o których mowa w art. 146 k.p.a. kwestia nie podlega rozstrzygnięciu w niniejszej sprawie.

Organ nie zastosował wskazanego wyżej trybu postępowania i wydał ponownie decyzję w tej samej sprawie (ustalenia kręgu przedsiębiorców zobowiązanych do pokrycia dopłaty i ich udziałów w pokryciu dopłaty), zaistniała przesłanka z art.156 § 1 pkt 3 k.p.a. do stwierdzenia nieważności wydanych w sprawie decyzji.

W tym postępowaniu Sąd nie mógł też skutecznie rozpoznać zarzutu nieważności z art.156 § 1 pkt 4 k.p.a, podniesionego przez V. S.A. zmierzającego do wykluczenia tej Spółki z kręgu przedsiębiorców obowiązanych do pokrycia udziału w dopłacie za 2006 r. oraz zarzutów innych przedsiębiorców w szczególności zmierzające do podważenia stanowiska Organu o uznaniu danego podmiotu za obowiązanego do pokrycia udziału w dopłacie za 2006 r. i wnioskujących o umorzenie w stosunku do nich postępowania, ponieważ w obrocie prawnym pozostaje ostateczna i prawomocna decyzja Prezesa UKE z [...] października 2014 r. [...] określająca krąg przedsiębiorców zobowiązanych do pokrycia dopłaty oraz ich udział w poryciu tej dopłaty (jednolity wskaźnik procentowy), rozstrzygająca sprawę co do istoty. Sąd zgodnie z art.170 p.p.s.a. związany jest prawomocnymi wyrokami wydanymi w stosunku do tej decyzji.

Nie jest to jednak jedyna kwalifikowana wada prawna wydanych w sprawie decyzji. W ocenie Sądu wydane w niniejszej sprawie decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji częściowej w sprawie (ustalenia kręgu przedsiębiorców zobowiązanych do pokrycia dopłaty i ich udziałów w pokryciu dopłaty).

Na wstępie rozważań wyjaśnić należy, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady trwałości decyzji administracyjnych, w związku z czym, organ stwierdzając nieważność decyzji, zobowiązany jest wykazać nie tylko, że naruszony został przepis prawa, ale również, że naruszenie to ma charakter rażący. Cechą rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z określoną normą prawną przez proste ich zestawienie ze sobą w ten sposób, iż powstają skutki niemożliwe do zaaprobowania w praworządnym państwie. Rażące naruszenie to takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego powszechnie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku, którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Innymi słowy chodzi o oczywiste naruszenie przepisu prawa. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować.

W ocenie Sądu taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie.

Przede wszystkim podkreślić należy, że k.p.a., który w przepisie art. 104 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 przewiduje wydanie decyzji częściowej, nie określa żadnych przesłanek dopuszczalności wydania takiej decyzji. Należy w związku z tym przyjąć, że dopuszczalność wydania decyzji częściowej wiąże się z charakterem przedmiotu postępowania, który może być w tym sensie podzielny, że "możliwe będzie rozstrzyganie kolejno co do istoty o kilku elementach składających się na całe uprawnienie lub obowiązek" (J. Borkowski [w:] Komentarz, 1996, s. 454). Tak też NSA w wyroku z 28 stycznia 2015 r. sygn. I OSK 1976/13.

Jak wskazuje A. Krawczyk w: Chróścielewski Wojciech (red.), Kmieciak Zbigniew (red.), "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", opublikowano: WKP 2019: "W orzecznictwie aprobuje się pogląd o podzielności sprawy celnej (gdy np. rzeczy stanowiące mienie osoby przesiedlającej się, mieszczące się w przewidzianych prawem normach ilościowych lub wartościowych, są przewożone kilkoma różnymi środkami transportowymi i nie w tym samym czasie – zob. uchwała SN z 12.06.1992 r., III AZP 13/91, OSN 1992/10, poz. 178), sprawy zezwolenia na usunięcie drzew z terenu nieruchomości (co do poszczególnych, wskazanych konkretnie drzew – zob. wyrok NSA z 31.01.2018 r., II OSK 914/16, LEX nr 2452150), czy sprawy zasiłku dla bezrobotnych (w zakresie uznania osoby za bezrobotną i przyznania jej zasiłku dla bezrobotnych – zob. wyrok NSA z 14.12.2017 r., I OSK 825/17, LEX nr 2483587). Nie mają natomiast charakteru podzielnego sprawy, których rozstrzygnięcie wymaga sformułowania kilku pozostających ze sobą w nierozerwalnym związku punktów (np. pozwolenie radiowe – zob. art. 144a pr. tel.)".

Co do zasady, organ administracji publicznej powinien zatem w decyzji rozstrzygnąć o sprawie administracyjnej w całości. Wydanie decyzji odnoszącej się do jakiejś części sprawy może jednakże mieć miejsce wtedy, gdy ustawodawca czyni ją sprawą złożoną, czyli zakłada, że w jednym postępowaniu administracyjnym ma dojść do rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach, zwykle współzależnych, ale mogących tworzyć samodzielne sprawy administracyjne. Jak trafnie wskazuje się w piśmiennictwie taka sytuacja ma miejsce wtedy, gdy "przesłanki prawne rozstrzygnięcia sprawy nie są w przepisie prawa sformułowane jako takie, które muszą występować łącznie, to można wydzielić sprawy i rozstrzygać o nich kolejno" (por. Knysiak-Molczyk Hanna (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, teza 25 do art. 104 K.p.a., dostępny w serwisie LEX).

Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy Sąd, wbrew wywodom Organu nie znalazł przesłanek do uznania przedmiotu postępowania za podzielny według wyżej wskazanych kryteriów. Błędne rozumienie przez Organ art. 104 k.p.a. skutkowało jego niewłaściwym zastosowaniem w rozpoznanej sprawie, przede wszystkim, bezzasadnym podzieleniem dopłaty, która jak już Sąd wskazał wyżej może być tylko jedna za jeden rok kalendarzowy. W konsekwencji Organ błędnie uznał, że może wydać dwie decyzje w przedmiocie -ustalenia kręgu przedsiębiorców zobowiązanych do pokrycia dopłaty i ich udziałów w pokryciu dopłaty wbrew przepisom Pt.

Zgodnie z brzmieniem art. 98 ust.1 i 2 Pt:

1. Prezes UKE, niezwłocznie po ustaleniu należnej dopłaty, rozpoczyna postępowanie w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie.

2. Prezes UKE ustala jednolity wskaźnik procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty, biorąc pod uwagę wysokość dopłaty, która podlega pokryciu. Wysokość udziału danego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w pokryciu dopłaty, nie wyższa niż 1% jego przychodów, ustalana jest proporcjonalnie do wysokości przychodów tego przedsiębiorcy w danym roku kalendarzowym, uzyskanych z tytułu wykonywania działalności telekomunikacyjnej.

Z powyższego wynika, że Organ zobowiązany jest przed rozpoczęciem postępowania w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia i wysokości ich w dopłacie, najpierw ustalić należną dopłatę w całości a nie tylko jej części i w konsekwencji przeprowadzić jedno postępowanie w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia i wysokości ich udziałów w dopłacie.

Za rażące naruszenie art. 98 ust 1 Pt należało więc uznać uchybienie Organu polegające na przeprowadzeniu postępowania i wydaniu decyzji tylko co do części dopłaty za 2006 r., tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Ponadto również z powołanego wyżej art. 98 ust. 2 Pt wynika, iż Prezes UKE ustala jednolity wskaźnik procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty a nie jej części, biorąc pod uwagę wysokość dopłaty, która podlega pokryciu. Przedsiębiorcy zobowiązani są więc do pokrycia całości dopłaty, a nie jej części (art. 97 Pt).

W żadnym z wyżej powołanych przepisów ustawodawca, nie przewidział, takiej możliwości oraz przeprowadzenia więcej niż jednego postępowania i tym samym wydania więcej niż jednej decyzji w przedmiocie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia i wysokości ich udziału w dopłacie, za dany rok kalendarzowy. Krąg tych przedsiębiorców związany jest jak już Sąd wskazywał wyżej z jedną dopłatą za dany rok i jednocześnie zgodnie z art. 98 ust. 2 Pt jednym wskaźnikiem udziału przedsiębiorców w pokryciu dopłaty. Zgodnie z tym przepisem Prezes UKE ustala jednolity wskaźnik udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych (podkreślenie Sądu) obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty, biorąc pod uwagę wysokość dopłaty, która podlega pokryciu.

Postępowanie Organu wyczerpuje więc przesłanki rażącego naruszenia normy wynikającej z art.98 ust. 2 Pt.

Zdaniem Sądu za rażące naruszenie art. 98 ust.1 Pt należało również uznać przyjęcie kryterium podmiotowego, do wyłączenia jednego z przedsiębiorców zobowiązanych do pokrycia dopłaty za 2006 r. tj. w przypadku przedsiębiorcy D. S.A., do rozstrzygnięcia w odrębnej decyzji. Podkreślić jeszcze raz należy, iż przepis ten nie przewiduje oddzielnych decyzji co do pewnych grup przedsiębiorców, ale jednoznacznie stanowi, że prezes UKE ustala przedsiębiorców zobowiązanych do pokrycia dopłaty, a nie oddzielne niezależne grupy przedsiębiorców czyli (częściowy) krąg przedsiębiorców oraz w konsekwencji częściowo wyliczony wskaźnik udziału przedsiębiorców w pokryciu części dopłaty.

Zauważenia również wymaga, że wskazywane przez Organ przesłanki formalne, uzasadniające odrębne orzekanie co do przedsiębiorcy "D. S.A.", w istocie wyczerpują przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 3 k.p.a., a nie do wydania odrębnej decyzji co do jednego z przedsiębiorców, o których mowa w art. 97 i art. 98 Pt. Chodzi oczywiście o zawieszenie postępowania w całości, a nie tylko do jednego podmiotu D. S.A, co było już przedmiotem rozstrzygnięcia WSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2270/21.

W tej chwili jest to kwestia bezprzedmiotowa i nie wymaga dalszych rozważań.

W ocenie Sądu wydane w sprawie decyzje stoją w oczywistej sprzeczności z normami wynikającymi z przepisu art. 98 ust.1 i 2 Pt, przez proste ich zestawienie ze sobą w ten sposób, iż powstają skutki niemożliwe do zaaprobowania w praworządnym państwie, co wyczerpuje przesłankę rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art.156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W tym stanie rzeczy poza rozważaniami Sądu pozostają w tym postępowaniu zarzuty skarg przedsiębiorców co do istoty sprawy.

Sąd nie podzielił natomiast zarzutów niektórych Skarżący, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia prawa stanowiącego podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, a to poprzez naruszenie art. 139 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., co nastąpiło w wyniku orzeczenia skarżoną decyzją na niekorzyść Skarżących, w wyniku rozpoznania złożonych wniosków o ponowne rozpoznanie sprawy, na zasadzie art. 127 § 3 k.p.a., pomimo że poprzednia decyzja – wydana w pierwszej instancji, nie naruszała rażąco prawa lub interesu społecznego. Orzeczenie na niekorzyść nastąpić miało poprzez ustalenie wyższego wskaźnika udziału w Dopłacie 2006.2 w skarżonej decyzji (0,1132793739%,) niż ten określony w ramach pierwszego rozpoznania sprawy w decyzji pierwszoinstancyjnej (0,1129420124%,), co powoduje zwiększenie obowiązków finansowych w zakresie Dopłaty 2006.2. Opisane naruszenie część skarżących uznała za przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji, określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Sąd z zarzutem tym się nie zgadza.

Przypomnieć należy, że art. 139 k.p.a. statuuje zakaz reformationis in peius. Zgodnie z tym przepisem: "Organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny".

Warto zatem po pierwsze wskazać, iż wbrew twierdzeniom zawartym w skargach wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła – oprócz przedsiębiorców telekomunikacyjnych– także P. jako organizacja społeczna dopuszczona do udziału w postępowaniu.

W związku z powyższym Sąd pragnie przytoczyć fragment uzasadnienia wyroku NSA z 3 grudnia 2013 r., sygn. II OSK 1569/12 (zbiór CBOIS na stronie https://cbois.nsa.gov.pl, skąd pochodzą wszystkie cytowane poniżej orzeczenia sądów administracyjnych). Zgodnie z nim: "(...) dyspozycja art. 139 k.p.a. jednoznacznie tylko stanowi, że organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Jednak w przedmiotowej sprawie skarżąca organizacja społeczna nie jest stroną danego postępowania tylko działa na prawach strony, gdyż została do niej dopuszczona na mocy art. 31 § 2 k.p.a. w związku z art. 31 § 3 k.p.a. Oznacza to, że postępowanie administracyjne nie toczy się w takiej sprawie w interesie prawnym organizacji społecznej, stąd jej odwołanie nie powinno stanowić przeszkody dla swobodnego określenia sytuacji prawnej strony. Dlatego też wniesienie odwołania przez organizację społeczną - nawet "na korzyść" strony - może spowodować wydanie orzeczenia na jej "niekorzyść". Z tych względów oraz biorąc pod uwagę, że wniesienie odwołania stanowi dla organizacji społecznej także o charakterze ekologicznym środek ochrony interesu społecznego, to przyjęcie tezy, że środek ten miałby służyć ochronie interesu strony poprzez uruchamianie zakazu reformationis in peius, w sposób istotny byłby w kolizji z funkcją, dla realizacji której dopuszczono organizację społeczną do udziału w danym postępowaniu administracyjnym". Z powyższym poglądem Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie całkowicie się zgadza i uznaje go za swój.

Podkreślić bowiem należy, iż udział organizacji społecznej w postępowaniu uzależniony jest od istnienia interesu społecznego (vide: art. 31 § 1 k.p.a.). Jak wskazuje się słusznie w orzecznictwie sądów administracyjnych: "udział organizacji społecznej w postępowaniu nie może służyć partykularnym interesom samej organizacji lub jej członków, lecz musi odpowiadać wymogom racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym w sprawach indywidualnych i działaniem w nim organów administracyjnych" (wyrok NSA z 22 sierpnia 2017 r., II OSK 2970/15, LEX nr 2379341; tak też J. Borkowski/B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005, s. 257; A. Wróbel [w:] A. Wróbel, M. Jaśkowska, Kodeks..., s. 319).

Tym samym po pierwsze uznać należy, iż wniosek P. jako organizacji społecznej o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej przez Prezesa UKE decyzją pierwszoinstancyjną umożliwiał organowi wydanie decyzji drugoinstancyjnej ustalającej jednolity wskaźnik procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006.2 w wysokości wyższej niż w decyzji pierwszoinstancyjnej. P. bowiem jako organizacja społeczna była reprezentantem szeroko rozumianego interesu społecznego. Ów interes społeczny nie mógł zaś przejawiać się ani w tym, żeby w decyzji Prezesa UKE był zróżnicowany wskaźnik dla części przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006 (niższy dla tych, którzy wnieśli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a wyższy dla pozostałych), bowiem naruszałoby to podstawową zasadę równości wobec prawa, ani w tym, aby dla wszystkich przedsiębiorców wskaźnik pozostał niezmieniony, tj. niższy, wobec zmiany danych będących podstawą jego wyliczenia. Należy bowiem pamiętać, iż wśród podmiotów obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006 była również O., której interes prawny dotyczył tego, aby cała kwota dopłaty (albo możliwie najwyższa kwota) została przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych uiszczona. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd stwierdza, że wniesienie odwołania (czy w tym przypadku – wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) stanowi dla organizacji społecznej (w tym także P. jako izby gospodarczej) środek ochrony interesu społecznego, a zatem przyjęcie tezy, że w takiej sytuacji uruchomiony byłby zakaz reformationis in peius, w sposób istotny byłoby w kolizji z funkcją, dla realizacji której dopuszczono P. jako organizację społeczną do udziału w danym postępowaniu administracyjnym.

Po drugie, Sąd wskazuje, że w orzecznictwie przyjmuje się, że omawiany zakaz reformationis in peius przestaje być aktualny w sytuacji wniesienia odwołań przez strony o spornych interesach (zob. np. wyrok WSA w Warszawie z 23 listopada 2007 r., VI SA/Wa 443/07; wyrok WSA w Poznaniu z 17 listopada 2016 r., II SA/Po 633/16; wyrok WSA w Łodzi z 12 maja 2017 r., II SA/Łd 1039/16; wyrok WSA w Warszawie z 9 stycznia 2018 r., VII SA/Wa 603/17). Tak wskazuje również doktryna prawnicza – np. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan: "Z istoty zakazu reformationis in peius wynika, że jest to gwarancja mogąca mieć zastosowanie na rzecz jednej tylko odwołującej się strony. Nie wiąże ona organu odwoławczego w takim postępowaniu, w którym uczestniczą strony o spornych interesach. Wówczas bowiem każde rozstrzygnięcie organu II instancji, wydane zgodnie z interesem jednej z nich, musi być rozstrzygnięciem wydanym na niekorzyść pozostałych. "Jest to logiczna konsekwencja tego rodzaju sytuacji i nikt chyba nie może traktować tego jako braku ochrony interesu strony w postępowaniu administracyjnym" (W. Dawidowicz, Ogólne postępowanie..., s. 224; M. Stahl, Postępowanie odwoławcze..., s. 287; por. także wyr. WSA w Warszawie z dnia 23 listopada 2007 r., VI SA/Wa 443/07, niepubl.)" (Łaszczyca Grzegorz, Martysz Czesław, Matan Andrzej, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269, wyd. III, opublikowano: LEX 2010). Sąd całkowicie zgadza się z powyższą tezą, iż zakaz z art. 139 k.p.a. nie ma zastosowania w przypadku wniesienia odwołań przez strony o spornych interesach. Szczególnej mocy prawnej powyższe twierdzenie nabiera w przypadku wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, albowiem w takiej sytuacji co do zasady organ (tu: Prezes UKE) nie mógł wydać decyzji kasacyjnej, a to z tego powodu, że uchylając zaskarżoną decyzję, nie mógł równocześnie przekazać sprawy do ponownego rozpatrzenia "samemu sobie". Odpowiednie stosowanie przepisów dotyczących odwołań w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 127 § 3 k.p.a., kompetencję tego rodzaju dla organu centralnego bowiem wyłączało. Z tego względu, postępowanie dowodowe musi być przeprowadzone w ramach rozpoznawania takiego wniosku, niezależnie od jego zakresu (por. M. Dyl, Glosa do wyroku NSA z 29 kwietnia 2014 r., II GSK 320/13, Glosa. 2014, nr 4, s. 20). Tym samym organ (Prezes UKE) nie jest w stanie rozwiązać sytuacji procesowej poprzez uchylenie własnej decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpoznania organowi pierwszoinstancyjnemu, czym ominąłby zakaz reformationis in peius.

Skarżący podkreślali, iż w sprawie nie zaistniała sytuacja wnoszenia wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy przez strony o spornych interesach, albowiem wszyscy wnoszący te wnioski byli przedsiębiorcami obowiązanymi do udziału w pokryciu Dopłaty 2006 a więc w ich wspólnym interesie było obniżenie współczynnika.

Sąd z powyższą tezą się nie zgadza.

Jak wykazano bowiem powyżej, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła również- oprócz przedsiębiorców telekomunikacyjnych - organizacja społeczna dopuszczona do postępowania na prawach strony, tj. P., reprezentująca interes społeczny, a nie interes partykularnych przedsiębiorców. Ponadto jednak wskazać należy, iż – wbrew twierdzeniom skarżących – składający środki zaskarżenia w toku postępowania administracyjnego mieli jednak sporne interesy.

Sąd wskazuje bowiem, iż niektórzy z przedsiębiorców we wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazywali bezpośrednio lub pośrednio, iż nieprawidłowo znaleźli się w kręgu przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do pokrycia Dopłaty 2006. I tak niektórzy skarżący przedsiębiorcy (S., V. S.A) , podnosiła, iż Prezes UKE nieprawidłowo ustalił krąg przedsiębiorców, w którym winni znaleźć się tylko ci osiągający przychody ponad 4 mln zł jedynie z tej działalności telekomunikacyjnej, która jest tożsama z usługą powszechną. Podobne wątpliwości odnośnie przychodu z osiąganej działalności telekomunikacyjnej podnosiły inne podmioty, m.in. T. sp. z o.o. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podmioty te podnosiły zarzut zbyt szerokiego uznania za usługę telekomunikacyjną przez organ niektórych świadczonych przez nich usług.

Z kolei U. sp. z o.o.- "T." sp. z o.o., "E." sp. z o.o., S. sp. z o.o. oraz z 5 maja 2020 r. – P., I. S.A. oraz A. S.A. podnosiły, iż nie są przedsiębiorcami zobowiązanymi do udziału w Dopłacie 2006 wskutek następstwa prawnego i wnosiły o takie ustalenie w decyzji drugoinstancyjnej, a zatem w istocie o umorzenie postępowania administracyjnego wobec nich. Analogicznie V. S.A. zarzuciła Decyzji naruszenie art. 28 k.p.a. w związku z wydaniem Decyzji wobec V. S.A., a nie E. sp. z o.o., na którą, w związku z dokonanym podziałem V. S.A., przeszedł obowiązek udziału w Dopłacie 2006. Z kolei T. sp. z o.o. wskazała, iż w 2006 r. T. sp. z o.o. w ogóle nie prowadziła działalności telekomunikacyjnej, a prowadziła ją T. sp. z o.o. z siedzibą w P. (KRS: [...]) i to ten podmiot powinien zostać ustalony, jako zobowiązany do udziału w Dopłacie 2006 zamiast T. sp. z o.o.; Ponadto Spółka ta wskazała na błędne ustalenie, przez że T. sp. z o.o. wstępuje w obowiązek T. sp. z o.o. w zakresie udziału w pokryciu Dopłaty 2006, mimo że takie następstwo nie wynika z planu podziału.

Podobnie, jak T. sp. z o.o., wnosiły Spółki

- e. sp. z o.o. - pismem z 2 czerwca 2020 r. oraz

- T. sp. z o.o. - pismem z 2 czerwca 2020 r.

E. podnosił, że Prezes UKE wydał już decyzję zobowiązującą E. do udziału w dopłacie, sygn. [...], z dnia [...] października 2014 r. Zdaniem E., art. 97 Pt odnosi się do nałożenia obowiązku "udziału w pokryciu dopłaty" i posługuje się liczbą pojedynczą, a więc ustawodawca nie dopuszcza, by za dany rok kalendarzowy nakładać obowiązki pokrywania więcej aniżeli jednej dopłaty oraz wnosiły także o wykreślenie ich z listy przedsiębiorców zobowiązanych do pokrycia udziału w Dopłacie 2006 i umorzenie wobec nich postępowania administracyjnego.

Jak wskazano, sporne interesy miała także O. jako strona postępowania w stosunku do pozostałych przedsiębiorców. O. zależało bowiem na tym, aby należna jej Dopłata 2006 była zwrócona przez przedsiębiorców w możliwie najwyższym stopniu.

Jak wynika z powyżej zaprezentowanego toku rozumowania, strony postępowania w oczywisty sposób miały sporne interesy, a zatem w ogóle norma z art. 139 k.p.a. nie znajduje w sprawie zastosowania.

Tym samym, zdaniem Sądu za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia zakazu reformationis in peius prowadzący do stwierdzenia nieważności decyzji (art. 139 k.p.a. w związku z art.127 k.p.a.)

Niezależnie od powyższego, stwierdzając w sprawie kwalifikowane wady prawne decyzji, określone w art.156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a., Sąd na podstawie art. 145 § 2 i art. 135 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Prezesa UKE oraz poprzedzającej ją decyzji wydanej w pierwszej instancji. W tym stanie rzeczy, Sąd uznał, że zachodzi podstawa do zastosowania przepisu art. 145 § 3 p.p.s.a. Otóż, zgodnie z tym przepisem, w przypadku, gdy sąd, uchylając decyzję lub postanowienie w całości albo części (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), albo stwierdzając nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), stwierdzi dodatkowo występowanie podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego, zobowiązany jest do jednoczesnego umorzenia takiego postępowania administracyjnego. Przepis jest przeniesieniem na grunt postępowania sądowoadministracyjnego instytucji obligatoryjnego umorzenia postępowania administracyjnego, przewidzianej w art. 105 § 1 k.p.a. Sąd, wstępując w rolę organu administracji publicznej, wykonuje przypisany organowi obowiązek. Wydane orzeczenie Sądu będzie więc zastępowało rozstrzygnięcie organu administracji publicznej i będzie pełniło funkcję decyzji umarzającej postępowanie administracyjne w całości lub w części, kończąc postępowanie bez rozstrzygania sprawy co do jej istoty (por. M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, M. Grzywacz (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, wyd. 5, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2017 oraz powołana tam literatura i orzecznictwo).

Obligatoryjny charakter umorzenia postępowania administracyjnego przez sąd (w przypadku stwierdzenia podstawy do jego umorzenia) należy rozumieć jako nałożony na sąd administracyjny obowiązek zbadania występowania przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego w każdym przypadku, gdy sąd uchyli decyzję lub postanowienie w całości albo w części na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., albo stwierdzi nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Umorzenie postępowania nie zależy więc od woli sądu, lecz od stwierdzenia istnienia obiektywnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego (np. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt II GSK 1952/14).

Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie administracyjne. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a, art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust.1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1804). zasądzając na rzecz S. w G. kwotę 200 złotych, C. S.A. z siedzibą w W. kwotę 697 złotych, E. S.A. z siedzibą w W. kwotę 697 złotych, I. S.A. z siedzibą w W. kwotę 200 złotych, T. Sp. z o.o. z siedzibą w L. kwotę 697 złotych, U. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 697 złotych, V. S.A. z siedzibą w G. kwotę 697 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.