Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SAB/Ke 54/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2016-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ (art 149 par. 1a ustawy PoPPSA)
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 149 par. 1, 1a, 2, art. 52, art. 161 par. 1 pkt 3, art. 200
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 21, art. 1 ust. 1, art. 4
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2016r. sprawy ze skargi [...] na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Burmistrz Miasta i Gminy dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny; III. umarza postępowanie w pozostałej części; IV. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy [...] na rzecz [...] kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła [...], zwana dalej Spółką, kwestionując bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy i zarzucając organowi naruszenie art. 13 ust. 1 i art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015r. poz. 2058) przez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem.

W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że w dniu 13 lipca 2016r. złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej przetargu nieograniczonego na wykonanie zadania pn. "Instalacji kolektorów słonecznych na domach prywatnych na terenie Gminy [...] w trybie "projektuj i wybuduj" realizowanego w ramach Projektu pn. "Instalacja systemów energii odnawialnej na bankach użyteczności publicznej i domach prywatnych w gminach powiatu [...] w zakresie:

- umowy o wykonanie zamówienia z [...],

- dokumentu potwierdzającego wniesienie przez [...] zabezpieczenia należytego wykonania umowy zgodnie z SIWZ,

- polis przedłożonych przez [...],

- Harmonogramu Rzeczowo - Finansowego i Planu Płatności przedstawionego przez [...] wymaganego przez postanowienia umowy o zamówienie, - przedłożonych przez [...] wniosków materiałowych, - przedłożonych przez [...] projektów wykonawczych.

Burmistrz Miasta i Gminy [...] powiadomił, że udostępni informację publiczną, o którą wnioskowała skarżąca 12 sierpnia 2016r., a następnie termin rozpoznania wniosku przesunął na 31 sierpnia 2016r. Wobec zwłoki organu w rozpoznaniu wniosku, skarżąca złożyła 2 września 2016 r. pismo ponaglające, ze względu na przekroczenie wskazanego terminu. W dniu 2 września 2016r., za pośrednictwem poczty elektronicznej, organ przesłał informację i decyzję w formie skanów. Oryginały pism zostały doręczone 5 września 2016 roku.

Organ udzielił informacji publicznej w zakresie:

- umowy o wykonanie zamówienia z [...],

- dokumentu potwierdzającego wniesienie przez [...] zabezpieczenia należytego wykonania umowy zgodnie z SIWZ.

W zakresie informacji dotyczących:

- harmonogramu Rzeczowo - Finansowego i Planu Płatności przedstawionego przez [...] wymaganego przez postanowienia umowy o zamówienie,

- przedłożonych przez [...] wniosków materiałowych,

:- przedłożonych przez [...] projektów wykonawczych organ wydał decyzję, w której odmówił udostępnienia informacji publicznej.

W zakresie informacji, o która wnioskowała skarżąca dotyczącej polis przedłożonych przez [...] Burmistrz Miasta i Gminy [...], nie rozpoznał wniosku skarżącej, a nie udostępniając informacji oraz nie wydając decyzji, w której odmówił udostępnienia informacji publicznej, pozostaje w bezczynności.

Skarżąca wskazała także na rażący charakter bezczynności Burmistrza Miasta i Gminy. Podkreśliła, że zaproponowała ułatwienie sposobu udzielenia informacji publicznej poprzez udostępnienie jej do wglądu w siedzibie organu. Organ nie odniósł się do powyższej propozycji.

Skarżąca nadmieniła, że w razie podjęcia przez organ czynności, które przerwą jego pozostawanie w stanie bezczynności skarżąca wnosi o rozpoznanie sprawy ze względu na konieczność kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego oraz, w razie jego stwierdzenia, oceny pod kątem tego czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o:

- zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi,

- zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania,

- przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów wskazanych w uzasadnieniu skargi na okoliczności w nich wskazane,

- ustalenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa w zw. z art. 149 p.p.s.a.

- wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że w dniu 13 lipca 2016r. Spółka złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy. Wniosek powyższy dotyczył przesłania kopii dokumentacji, która została złożona przez oferenta - firmę [...], w przetargu nieograniczonym na wykonanie zadania pn. "Zaprojektowanie i wykonanie ogniw fotowoltaicznych na budynkach użyteczności publicznej w ramach projektu pn. "Instalacja systemów energii odnawialnej na budynkach użyteczności publicznej i domach prywatnych w gminach powiatu [...]".

Z uwagi na to, że skarżąca wnioskowała o przesłanie dokumentacji, która na etapie postępowania przetargowego została opatrzona klauzulą "tajemnica przedsiębiorstwa" organ rozpatrując wniosek, uznał za konieczne zwrócenie się do właściciela firmy [...] o wyjaśnienie, czy dokumenty, których żąda Spółka, mogą zostać udostępnione, czy też stanowią one tajemnicę przedsiębiorstwa (e-mail z dnia 26 lipca 2016 r.). Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 2 ograniczenie w udostępnieniu informacji publicznej nie dotyczy przypadku, gdy przedsiębiorca (w tym wypadku [...]) zrezygnowałaby z przysługującego mu prawa ochrony.

W dniu 27 lipca 2016r. skarżący został poinformowany na piśmie, że jego wniosek nie może zostać załatwiony w terminie 14 dni, z uwagi na konieczność pozyskania dodatkowych informacji. Organ wyznaczył termin rozpoznania wniosku do dnia 12 sierpnia 2016 r.

W dniu 2 sierpnia 2016 r. organ uzyskał odpowiedź z firmy [...], z której wynikało, że nie wyraża ona zgody na odtajnienie dokumentów w postaci: harmonogramu rzeczowo - finansowego, wniosków materiałowych i projektów wykonawczych, które stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa.

W związku z tym, iż sprawa miała charakter skomplikowany, wymagający uzyskania opinii prawnej, wobec konieczności oceny, czy zasadnym jest ograniczenie prawa wnioskodawcy do uzyskania informacji publicznej w oparciu o treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a jeżeli tak, to w jakim zakresie, w dniu 12 sierpnia 2016 r. wnioskodawca został poinformowany o przedłużeniu terminu do rozpoznania wniosku do dnia 31 sierpnia 2016 r.

W dniu 31 sierpnia 2016r. informacja publiczna została wnioskodawcy udostępniona w zakresie, w jakim nie podlegała - w ocenie organu - ograniczeniu na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W tym samym dniu została wydana decyzja administracyjna odmawiająca udzielenia informacji publicznej w zakresie wniosku o udostępnienie harmonogramu rzeczowo - finansowego i planu płatności, wniosków materiałowych i projektów wykonawczych złożonych w toku postępowania przetargowego przez firmę.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, zdaniem organu, nie jest zasadnym stanowisko skarżącej, że przy rozpoznaniu wniosku organ dopuścił się bezczynności, albowiem nie przekroczył terminu rozpoznania sprawy określonego w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. i na bieżąco podejmował działania mające na celu wnikliwą i zgodną z prawem ocenę i w konsekwencji rozstrzygnięcie wniosku.

Organ wskazał nadto, iż bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej może mieć miejsce jedynie w sytuacji "milczenia" organu wobec wniosku strony, tj. wówczas, gdy we wskazanym terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie udostępnienia informacji, a także wówczas, gdy podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym dwumiesięcznym terminie.

Przedmiotowa sprawa z uwagi na zakres żądanych informacji i ich rodzaj była sprawą szczególnie skomplikowaną. Udostępnienie informacji objętych tajemnicą przedsiębiorstwa mogłoby rodzić dla Gminy [...] odpowiedzialność odszkodowawczą. Z uwagi na wartość przetargu domniemywać należy, że również dokumenty oferentów zawierające informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa mają dużą wartość, w związku z czym organ był zobowiązany do wnikliwej analizy wniosku skarżącej, również pod kątem ochrony interesu tego przedsiębiorstwa, którego żądane informacje dotyczyły.

Zdaniem organu, wniosek skarżącej był od dnia jego wpływu szczegółowo analizowany i bez zbędnej zwłoki podejmowane były działania organu mające na celu jego rozpoznanie w świetle przepisów u.d.i.p. Dopiero nieudzielenie informacji publicznej oraz niepowiadomienie, w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., o powodach opóźnienia i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia (tak NSA w postanowieniu z dnia 14 maja 2014 r. sygn. akt I OSK 1027/14).

W przedmiotowej sprawie organ udzielił informacji w zakresie w jakim prawo do jej uzyskania nie jest - w jego ocenie - ograniczone, w terminie określonym w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. i powiadomił skarżącą o przyczynach nierozpoznania wniosku w terminie 14 dni z jednoczesnym wyznaczeniem nowego terminu załatwienia sprawy, nie przekraczającego dwóch miesięcy. W zakresie w jakim organ uznał, że żądane informacje podlegają ochronie z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa, organ wydał decyzję administracyjną w tym terminie, która została zaskarżona przez stronę.

Przedmiotowa sprawa o udzielenie informacji publicznej nie była na tyle prosta, aby mogła być rozstrzygnięta niezwłocznie, ponieważ wymagała postępowania wyjaśniającego.

Mając powyższe na uwadze, organ wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie sądowej w dniu 1 grudnia 2016r. pełnomocnik organu wyjaśnił, że polisa o której mowa we wniosku z dnia 13 lipca 2016r. została przez organ udostępniona przy piśmie z dnia 24 października 2016r. będącym odpowiedzią na drugi wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej, który wpłynął 14 września 2016r. Z uwagi na obszerność dokumentacji została ona udostępniona wraz z polisą na nośniku elektronicznym doręczonym stronie 28 października 2016r. Przy piśmie z 25 listopada 2016r. organ wyjaśnił stronie nieporozumienie związane z niedoręczeniem polisy oraz ponownie przesłał kserokopię tej polisy i dowód jej opłacenia.

Jednocześnie pełnomocnik organu przedłożył ww. dokumenty oraz płytę z załącznikami do pisma z dnia 24 października 2016r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Sprawy wymienione w tym przepisie to takie, w których powinna być wydana decyzja administracyjna, albo postanowienie, na które służy zażalenie lub kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, inne niż określone wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw, a ponadto pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt organu administracji, lecz jego brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd:

- zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

- zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

- stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Stosownie natomiast do art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 156 § 6.

Na wstępie należy podkreślić, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a. W myśl art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016, poz. 1764), zwanej dalej ustawą, do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a (por. np. wyrok NSA z 24 maja 2006r., sygn. akt I OSK 601/05, dostępny w internetowej bazie orzeczniczej CBOSA).

W niniejszej sprawie skarżąca zarzuca Burmistrzowi Miasta i Gminy [...] bezczynność, wskazując, że do dnia wniesienia skargi nie rozpoznał jej wniosku z dnia 13 lipca 2016r. w pełnym zakresie tj. w części dotyczącej udostępnienia polis przedłożonych przez [...], a nie udostępniając informacji oraz nie wydając decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, pozostaje w bezczynności.

Jak wynika z pism przedłożonych przez pełnomocnika organu na rozprawie sądowej w dniu 1 grudnia 2016r., polisa o której mowa we wniosku z dnia 13 lipca 2016r. została przez organ udostępniona przy piśmie z dnia 24 października 2016r. Dokumentacja została udostępniona wraz z polisą na nośniku elektronicznym doręczonym stronie 28 października 2016r. Przy piśmie z 25 listopada 2016r. organ wyjaśnił stronie powody niedoręczenia polisy oraz ponownie przesłał kserokopię tej polisy i dowód jej opłacenia.

Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Jak podkreśla się w literaturze, pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28). Prawo do uzyskania informacji o działalności jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa jest prawem konstytucyjnym obywateli, przewidzianym w art. 61 Konstytucji RP i obejmuje m.in. dostęp do dokumentów (ust. 2). Realizację omawianego prawa stanowi art. 4 ustawy. Z mocy art. 4 ust. 1 ustawy obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące Skarb Państwa, organy samorządu terytorialnego. Podmioty obowiązane w rozumieniu art. 4 ustawy stanowią szeroki krąg podmiotów, wykonujących zadania publiczne i w ramach tych zadań wytwarzających informację publiczną, bądź będących w posiadaniu takiej informacji, pozyskanej przy wykonywaniu zadań publicznych.

Nie było między stronami sporne, że Burmistrz Miasta i Gminy [...], jako organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego, jest - co do zasady - podmiotem obowiązanym na gruncie ustawy do udostępnienia informacji publicznej, ani też, że objęte wnioskiem skarżącej z dnia 13 lipca 2016 r. informacje, miały charakter informacji publicznej. Z uwagi na to, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Po 652/07, LEX nr 460751, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. akt II SAB/Lu 19/06, LEX nr 236231, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2004 r., sygn. akt IV SA/Wa 221/04, LEX nr 146742, postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SAB/Bk 36/08, LEX nr 146742, wyroku WSA w Gdańsku z dnia 11 czerwca 2014 r., II SA/Gd 5/14, wyrok WSA w Kielcach z dnia 28 stycznia 2016 r., II SAB/Ke 71/15), Sąd w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą również nie kwestionuje powyższej oceny stron.

Uzasadniając rozstrzygnięcie zawarte w punkcie I wyroku wskazać należy, że nie udostępniając żądanej informacji i nie wydając decyzji o odmowie jej udostępnienia organ pozostawał w bezczynności.

Wniosek został złożony 13 lipca 2016r., a udostępnienie nastąpiło przy piśmie z dnia 24 października 2016r. i ponowione przy piśmie z dnia 25 listopada 2016r. (k.52-58 akt sądowych). Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 27 lipca 2016r. organ poinformował skarżącą, że jej wniosek nie może zostać załatwiony w terminie 14 dni, z uwagi na konieczność pozyskania dodatkowych informacji. Organ wyznaczył termin rozpoznania wniosku do dnia 12 sierpnia 2016 r. Udostępnienie nastąpiło przy piśmie z dnia 24 października 2016r. W piśmie z dnia 25 listopada 2016r. organ poinformował skarżącą, że wniosek został sformułowany nieprecyzyjnie i organ uznał, że żądane informacje dotyczą etapu realizacji umowy z firmą [...]. Przedmiotowa umowa nie wymagała przedłożenia polisy. Jedyne polisy jakie zostały złożone przez firmę [...], to polisa złożona na etapie prowadzonego postępowania przetargowego, która zawarta została w części jawnej oferty, a więc zgodnie z ustawą Prawo Zamówień Publicznych wnioskodawca miał wgląd do oferty firmy [...], bez konieczności składania wniosku o udzielenie informacji publicznej.

W konsekwencji, udzielenie powyższych informacji przed datą orzekania w sprawie niniejszej powoduje umorzenie postępowania sądowego w pozostałej części.

Wskazać bowiem trzeba, że Sąd, rozpoznając sprawę ze skargi na bezczynność, zobowiązany jest uwzględnić stan faktyczny istniejący w chwili orzekania. Uwzględniając fakt przesłania skarżącej żądanych polis stwierdzić trzeba, że stan bezczynności ostatecznie ustał po wniesieniu skargi, lecz przed wydaniem orzeczenia w sprawie niniejszej. W związku z powyższym Sąd, stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowe w tym zakresie jako bezprzedmiotowe, o czym orzeczono w pkt III wyroku.

Nie można natomiast zgodzić się ze stroną skarżącą, że bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku z 13 lipca 2016r. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Podkreślić należy że przy ocenie, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca, znaczenie będą miały okoliczności jakie spowodowały zwłokę organu, jego działania w toku rozpoznawania sprawy oraz stopień przekroczenia terminów (por. wyrok WSA w Warszawie z 19.11.2013 r., sygn. I SAB/Wa 415/13, dostępny orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu dla oceny, czy w rozpoznawanej sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa, nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów. Musi być ono znaczne bądź też przejawiać się w braku reakcji organu na wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

Z akt sprawy niniejszej wynika, że organ informował skarżącą o powodach w opóźnieniu rozpoznania wniosku. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosku strony skarżącej i natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa.

W ocenie Sądu, taka sytuacja nie miała miejsca w sprawie niniejszej.

Jak wynika z akt sprawy organ po złożeniu skargi, nie kwestionując swojego obowiązku w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na złożony wniosek, załatwił go, przez co nie można przyjąć, że bezczynność organu była spowodowana lekceważeniem skarżącej, czy też celowym przedłużaniem załatwienia sprawy.

W związku z powyższym Sąd orzekł jak w punkcie I wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a.

Powyższe okoliczności uzasadniają również, zdaniem Sądu, oddalenie wniosku o wymierzenie organowi grzywny, o czym orzeczono jak w punkcie II wyroku, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Grzywna pełni przede wszystkim funkcję prewencyjną i dyscyplinującą. W okolicznościach niniejszej sprawy samo wszczęcie postępowania sądowego doprowadziło do sprawnego załatwienia wniosku i można uznać, że okoliczność ta skłoni organ do terminowego i efektywnego rozpoznawania wniosków również w przyszłości.

O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł, jak w punkcie IV wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800). Na zasądzoną kwotę składa się wpis od skargi – 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej – 480 zł.