Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 15/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 13 października 2014 r.; sygn. akt III SA/Gl 399/14 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi R.G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] stycznia 2014 r.; nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 13 października 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 399/14 Wojewódzki Sad Administracyjny w G. odmówił R. G. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera żadnego uzasadnienia, w szczególności strona nie przytoczyła okoliczności, które mogłyby przemawiać za tym, iż wykonanie decyzji poprzez uiszczenie podatku akcyzowego wyrządzi jej znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. W ocenie Sądu, powyższe okoliczności uniemożliwiły pozytywne rozstrzygnięcie wniosku.

Zażalenie na postanowienie złożył R. G., wnosząc o uchylenie tego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisu, które mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270; dalej: ppsa), poprzez nierozważenie całokształtu okoliczności sprawy i materiału dowodowego oraz sprzeczności istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego.

W uzasadnieniu środka prawnego strona przytoczyła ustawowe przesłanki skutkujące wstrzymaniem wykonania decyzji administracyjnej oraz podniosła, że relatywnie wysokie przychody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej wiążą się z równie wysokimi kosztami jego uzyskania. Wskazano, że uzyskany dochód przeznaczony jest na utrzymanie "licznego gospodarstwa domowego i związanych z jego utrzymaniem wydatków". Ponadto egzekucja środków pieniężnych zagraża trudnościami w regulowaniu bieżących zobowiązań oraz utratą płynności finansowej, która ze względu na rodzaj prowadzonej działalności może prowadzić do nieodwracalnych skutków.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 ppsa, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Ocena wskazanych okoliczności pozostaje w gestii sądu, natomiast to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku tak, aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter, Komentarz do art. 61 ppsa, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III, pkt 9).

Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał żadnego uzasadnienia. Tym samym Sąd pierwszej instancji nie miał możliwości oceny jego zasadności i prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie jest rolą Sądu domniemywanie, gdzie strona skarżąca upatruje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Tego rodzaju okoliczności skarżący zaczął precyzować dopiero w przedmiotowym zażaleniu. Niebezpieczeństwa trudnych do odwrócenia skutków strona upatruje w tym, że egzekucja środków pieniężnych doprowadzi do niemożności regulowania bieżących zobowiązań związanych z prowadzoną działalnością, a tym samym zagraża jej płynności finansowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tak lakoniczna argumentacja, niepoparta żadnymi dokumentami źródłowymi, potwierdzającymi sytuację ekonomiczną skarżącego, nie może uzasadniać zastosowania żądanej ochrony tymczasowej.

Podsumowując powyższe należy stwierdzić, że skarżący nie przedstawił żadnych konkretnych argumentów odnoszących się do wpływu wykonania decyzji na jego sytuację, a zatem Sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o której mowa w art. 61 § 3 ppsa.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.