Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 612/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 33d par 2, art 70 par 4
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Oleś (spr.), Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędzia del. WSA Hieronim Sęk, Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 6 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt III SA/Gl 1597/13 w sprawie ze skargi R.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 20 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od R.S. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w K. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 9 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Gl 1597/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę R.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z 20 czerwca 2013 r., wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług.

Z uzasadnienia powyższego wyroku wynika, że decyzją z 20 czerwca 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w K. po ponownym rozpatrzeniu odwołania R.S.(dalej "strona" lub "skarżący") uchylił w całości swoją decyzję z 25 kwietnia 2012 r. i stwierdzając istnienie przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm., dalej "Ordynacja podatkowa"), odmówił uchylenia w całości decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w K. z 30 października 2009 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia 29 czerwca 2009 r., bowiem wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty nie może nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 70 Ordynacji podatkowej.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Dyrektor Izby Celnej ustalił na wstępie, że 16 czerwca 2005 r. R.S. zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu samochód osobowy, jako mienie przesiedlenia przywożone przez osobę fizyczną, przenoszącą swoje miejsce stałego zamieszkania z państwa trzeciego (Stanów Zjednoczonych) na obszar celny Wspólnoty. W zgłoszeniu celnym zadeklarował kod CN 87032490 - Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich ze stawką celną dla krajów trzecich, stawkę podatku akcyzowego i stawkę podatku od towarów i usług. Zgłoszenie celne zostało przyjęte i zarejestrowane w ewidencji OGL. Jednocześnie towar został zwolniony z cła z zastrzeżeniem nieodstępowania przez okres 12 miesięcy od dnia dopuszczenia do obrotu. Z podatku akcyzowego towar zwolniono na podstawie § 30 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień z podatku akcyzowego (Dz. U. nr 97, poz. 966), a z podatku od towarów i usług na podstawie art. 47 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm., dalej "ustawa o VAT") - w obu przypadkach - pod warunkiem, iż rzeczy te przez 12 miesięcy od dnia zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu nie mogą zostać oddane jako zabezpieczenie, sprzedane, wynajęte, użyczone, wydzierżawione lub w inny sposób odstąpione odpłatnie lub nieodpłatnie bez wcześniejszego poinformowania o tym organu.

Po zwolnieniu towaru Naczelnik Urzędu Celnego w B. wszczął postępowanie w sprawie kontroli zgłoszenia celnego, a następnie decyzją z 30 kwietnia 2008 r. stwierdził niedopełnienie warunków do zwolnienia z należności celnych ww. towaru tj. brak przeniesienia miejsca zwykłego zamieszkania z kraju trzeciego (USA) na obszar celny Wspólnoty, a co za tym idzie także nie użytkowanie towaru objętego ww. zgłoszeniem przez okres 12 miesięcy od daty dopuszczenia tego towaru do obrotu. Tym samym nie zostały spełnione wymogi do zwolnienia z cła. W konsekwencji określił kwotę wynikającą z długu celnego i wezwał skarżącego do zapłaty tej kwoty.

W wyniku wniesienia odwołania decyzją z 25 września 2008 r., Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, zaś prawomocnym wyrokiem z 13 lutego 2009 r., sygn. akt III SA/G1 1444/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę strony.

W następstwie zmiany podstawy wymiaru podatków decyzją ostateczną z 8 maja 2009 r. Naczelnik Urzędu Celnego w B. określił kwotę akcyzy należną z tytułu importu samochodu osobowego objętego procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego.

Skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności powyższego orzeczenia, jednakże decyzją z 22 września 2009 r., Dyrektor Izby Celnej w K. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B., a następnie, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z 11 grudnia 2009 r., utrzymał w mocy tę decyzję. Wyrokiem z 11 sierpnia 2010 r., sygn. akt III SA/G1 618/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę podatnika na powyższą decyzję.

Skarżący złożył skargę kasacyjną, jednakże następnie ją cofnął, w wyniku czego Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 28 marca 2012 r., sygn. akt I GSK 1009/10, umorzył postępowanie.

Kolejną decyzją z 29 czerwca 2009 r., będącą konsekwencją powyżej wskazanych rozstrzygnięć, Naczelnik Urzędu Celnego w B. określił R. kwotę podatku od towarów i usług należną z tytułu importu towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie ww. zgłoszenia celnego.

Od tej decyzji wniesione zostało odwołanie, a Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z 30 października 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawomocnym postanowieniem z 22 marca 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 102/10, odrzucił skargę.

Pismem z 12 lipca 2011 r. podatnik złożył do Naczelnika Urzędu Celnego w B. wniosek o wydanie decyzji określającej wysokość nadpłaty podatku od towarów i usług od samochodu odprawionego 16 czerwca 2005 r. Żądanie uzasadniono tym, że decyzją ostateczną z 30 kwietnia 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego w B. zarządził zwrot cła, natomiast ostateczną decyzją z 3 marca 2010 r. ten sam organ stwierdził nadpłatę podatku akcyzowego.

W odpowiedzi na wezwanie do sprecyzowania żądania skarżący wyjaśnił, że w sprawie zachodzą przesłanki zmiany decyzji określającej wysokość należnego podatku VAT na podstawie art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, gdyż po wydaniu decyzji określającej wysokość podatku od towarów i usług wydane zostały decyzje zwrotowe (kwoty cła i podatku akcyzowego), co powoduje zmianę podstawy opodatkowania VAT. W tej sytuacji Naczelnik Urzędu Celnego w B. przekazał akta sprawy Dyrektorowi Izby Celnej w K., uznając, że strona wniosła o wznowienie postępowania i określenie podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości.

Dyrektor Izby Celnej w K. postanowieniem z 6 marca 2012 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej w K. z 30 października 2009 r., a następnie decyzją z 25 kwietnia 2012 r. odmówił uchylenia swojej decyzji ostatecznej z 30 października 2009 r. Uznał bowiem, że w sprawie, w której wznowiono postępowanie, aby zastosowanie miała przesłanka wynikająca z art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej musiałaby zostać uchylona bądź zmieniona jedna albo obie decyzje poprzedzające decyzję wymiarową w przedmiocie podatku od towarów i usług, decyzja w przedmiocie długu celnego i/lub decyzja dotycząca określenia kwoty podatku akcyzowego.

Tymczasem decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w B. zarządzająca zwrot cła z 30 kwietnia 2010 r. nie uchyliła, ani nie zmieniła decyzji określającej kwotę długu celnego. Podobnie decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w B. z 3 marca 2010 r. stwierdzająca nadpłatę w podatku akcyzowym i zarządzająca zwrot tej nadpłaty na podstawie przepisów ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego (Dz. U. z 2008 r. nr 118, poz.745) - nie zmieniła, ani nie uchyliła decyzji ostatecznej z 8 maja 2009 r., w której określono kwotę podatku akcyzowego.

Po rozpatrzeniu odwołania strony Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z 22 czerwca 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podtrzymując swoje stanowisko zawarte w decyzji wydanej w pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 22 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/G1 1397/12, uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z 22 czerwca 2012 r., uznając, że zaskarżone rozstrzygnięcie narusza art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Izby Celnej w K. ponownie rozpoznając sprawę i biorąc pod uwagę ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w powyższym wyroku uznał, iż w sprawie została spełniona przesłanka o jakiej mowa w art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu wskazał, że rozstrzygnięcie w przedmiocie cła zostało następnie zmienione w sposób mający wpływ na treść decyzji określającej kwotę podatku od towarów i usług, gdyż na skutek wydania decyzji o zwrocie cła zmniejszyła się jego kwota stanowiąca jedną ze składowych do określenia podatku od towarów i usług.

Następnie wskazał na treść art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej i uznał, że w sprawie termin płatności upłynął 26 czerwca 2005 r., bowiem zgłoszenie celne przyjęto 16 czerwca 2005 r. i w tym samym dniu dłużnik został powiadomiony o kwocie należności. Zatem 5-letni termin, o którym mowa w ww. przepisie upłynąłby z końcem 2010 roku. Jednakże w sprawie wystąpiła okoliczność, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej powodująca zawieszenie biegu terminu. W dniu 10 grudnia 2009 r. wpłynęła do Izby Celnej skarga podatnika na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z 30 października 2009 r. dotyczącą określenia należnego z tytułu importu podatku od towarów i usług. W dniu 11 czerwca 2010 r. wpłynęło do organu prawomocne postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 22 marca 2010 r., sygn. akt III SA/G1 102/10 odrzucające wspomnianą skargę wraz z aktami sprawy. Od tego momentu dalej zaczął biec termin przedawnienia zobowiązania (art. 70 § 7 pkt 2 Ordynacji podatkowej).

Zatem, po uwzględnieniu okresu zawieszenia, termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług upłynął z dniem 2 lipca 2011 r. W konsekwencji, w ocenie Dyrektora Izby Celnej w sprawie należało zastosować art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Izby Celnej w K. wskazał, że w rozpatrywanej sprawie upływ terminu przedawnienia nastąpił z 2 lipca 2011 r., zaś wniosek z 12 lipca 2011 r. o wznowienie postępowania wpłynął do Naczelnika Urzędu Celnego w B. 14 lipca 2011 r., a zatem w chwili gdy przedmiotowe zobowiązanie uległo już przedawnieniu.

W skardze skierowanej do sądu R.S. domagał się uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z 20 czerwca 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji tego samego organu z 25 kwietnia 2012 r. Zarzucił naruszenie art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji naruszenie art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) oraz art. 70 § 4 i § 6 pkt 4 tej ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 9 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Gl 1597/13, będącym przedmiotem niniejszej skargi kasacyjnej, oddalił skargę, uznając ją za niezasadną.

Sąd wskazał, że istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w świetle treści art. 245 § 1 Ordynacji podatkowej możliwe jest uchylenie dotychczasowej ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w sposób powodujący obniżenie wynikającego z niej zobowiązania, jeżeli po przeprowadzeniu przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia stwierdzono ich istnienie, przy czym decyzja uchylająca rozstrzygnięcie dotychczasowe miałaby zostać wydana po upływie terminu przewidzianego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej oraz czy rzeczywiście doszło do upływu terminu przedawnienia zobowiązania.

Według Sądu z akt sprawy wynika, że do zapłaty zobowiązania doszło poprzez zaliczenie w dniu 30 listopada 2009 r. nadpłaty w kwocie 1.242,60 zł oraz zapłaty przez skarżącego w dniu 21 czerwca 2011 r. kwoty 52.632,40 zł. Wobec tego zaliczenie zwracanej nadpłaty na poczet należności podatkowej w podatku od towarów i usług nie jest środkiem egzekucyjnym, o jakim mowa w art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. W rozpatrywanej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie ustanowiono zabezpieczenia w trybie art. 33d § 2 Ordynacji podatkowej jak również nie zarządzono zabezpieczenia. Na podstawie ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z 30 października 2009 r. - decyzji rozstrzygającej o wysokości zobowiązania skarżącego w podatku od towarów i usług z tytułu importu samochodu osobowego w czerwcu 2005 r.- wystawiono tytuł wykonawczy, w oparciu o który wystąpiono do Sądu Rejonowego w Z. o ustanowienie hipoteki przymusowej na nieruchomości stanowiącej własność skarżącego. Wniosek wpłynął do Sądu 29 grudnia 2009 r. Fakt ustanowienia hipoteki nie jest sporny między stronami, skarżący przyznał ten fakt w skardze.

W rozpatrywanej sprawie doszło do zapłaty zobowiązania podatkowego. Część zapłacono poprzez zaliczenie 30 listopada 2009 r. nadpłaty, zatem przed ustanowieniem hipoteki. Część zapłacił skarżący 21 czerwca 2011 r., a więc po ustanowieniu hipoteki.

Zobowiązanie w podatku od towarów i usług w rozpatrywanej sprawie powstało 16 czerwca 2005 r. Zatem w myśl art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej przedawniłoby się z upływem 5 lat od końca roku kalendarzowego w którym upłynął termin jego płatności, tj. z dniem 31 grudnia 2010 r. Prawidłowo jednak Dyrektor Izby Celnej, uwzględniając normę art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej, ustalił okres zawieszenia biegu terminu spowodowany wniesieniem przez skarżącego skargi na decyzję organu odwoławczego z 30 października 2009 r. 10 grudnia 2009 r. wpłynęła skarga, zaś 11 czerwca 2010 r. wpłynęło do organu prawomocne postanowienie sądu odrzucające skargę wraz z aktami sprawy. Okres zawieszenia wyniósł 183 dni. Wobec tego przedawnienie zobowiązania nastąpiło z upływem 183 dnia liczonego od końca 2010 r., tj. z dniem 2 lipca 2011 r., a zatem wniosek z 12 lipca 2011 r. został złożony już po upływie terminu przedawniania zobowiązania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R.S., zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania to jest:

- art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a."), polegające na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie z ze stanem rzeczywistym;

- art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy podatkowe art. 122, art. 187 § 1 i § 3 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że podstawowym zarzutem skargi było naruszenie przez Dyrektora Izby Celnej w K. przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, wynikającego z art. 122 Ordynacji podatkowej, obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Brak wyjaśnienia sprawy polegał, zdaniem skarżącego, między innymi na niewzięciu pod uwagę faktu, że organ egzekucyjny - Dyrektor Izby Celnej w K. wystawił w stosunku do R.S. szereg tytułów wykonawczych. Jeden tytułów został wydany w oparciu o decyzję, której dotyczył wniosek o wznowienie postępowania. Na podstawie wystawionych tytułów wykonawczych Dyrektor Izby Celnej w K. zajął prawo majątkowe w postaci wierzytelność. Wierzytelność ta przysługiwała skarżącemu z decyzji.

Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych zarzutów i dlatego podlega oddaleniu.

W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że w świetle art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w jej granicach (z niezachodzącym w przedmiotowej sprawie wyjątkiem zaistnienia przesłanek nieważności postępowania), nie mając uprawnień do uzupełniania bądź precyzowania zarzutów podnoszonych przez stronę, czy formułowanej na ich poparcie argumentacji. Zarówno z art. 183 § 1, jak i z art. 174 P.p.s.a. wynika, że to do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska Sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten Sąd rozważone czy ocenione. Pominięcie, czy też zbyt lakoniczne sygnalizowanie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny czy działające w sprawie organy podatkowe.

Powyższe uwagi były konieczne, gdyż rozpoznawana skarga kasacyjna nie spełnia powyższych wymogów, choćby z tego względu, że wskazane w niej zarzuty naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i § 3 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, są ogólnikowe, a ich uzasadnienie sprowadza się jedynie do polemiki ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, bez wskazania na czym konkretnie polegało wskazane naruszenie przepisów prawa.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena legalności decyzji dokonana przez Sąd pierwszej instancji jest prawidłowa. Podstawą przyjętych ustaleń faktycznych był materiał dowodowy zebrany w rozpoznawanej sprawie i oceniony przez organy podatkowe. Nie można przyjąć, że w sprawie doszło do naruszenia wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów Ordynacji podatkowej, tj. zasady prawdy obiektywnej (art. 122), zupełności postępowania podatkowego (art. 187), zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191). Organy podatkowe, obowiązane zebrać i wyczerpująco rozpatrzyć cały materiał dowodowy, wyjaśniły bowiem okoliczności faktyczne sprawy w sposób zmierzający do odtworzenia stanu rzeczywistego i uzyskania rzetelnych podstaw do rozstrzygnięcia sprawy. Punkt widzenia przyjęty w rozpatrywanej sprawie, uzasadniony w oparciu o zgromadzone dowody, nie budził zastrzeżeń.

Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że organy zrealizowały nałożony na nie obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej poprzez wyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego, a następnie jego pełne rozpatrzenie. Poza zakresem zainteresowania organów nie pozostała żadna okoliczność, która mogłaby stanowić o zaniechaniu podjęcia czynności zmierzających do pełnego zgromadzenia materiału dowodowego, o skutku stanowiącym o jej wadliwości.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a polegający w ocenie skarżącego na "przedstawieniu sprawy niezgodnie ze staniem rzeczywistym", należy zauważyć, że zaskarżonym wyrok spełnia wymogi wymienione w tym przepisie. Stosownie do treści art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Omawiany wyrok zawiera wszystkie wymienione w powyższym przepisie elementy. Odnoszą się one również do ustalenia stanu faktycznego. Sąd pierwszej instancji omówił przebieg postępowania przed organami podatkowymi, przedstawił stanowisko skarżącego oraz strony przeciwnej, a także wskazał prawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia i wyjaśnił jej zastosowanie. Brak jest zatem podstaw do uwzględnienia postawionego zarzutu odnośnie nieprawidłowości w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji.

Kolejnym zagadnieniem, które wymaga omówienia jest przedawnienie i kwestia przerwania jego biegu. Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku odniósł się do wskazywanych przez skarżącego okoliczności, które zdaniem strony, skutkowały nieprzedawnieniem zobowiązania – w tym także do kwestii postępowania egzekucyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w całej rozciągłości podziela stanowisko zaprezentowane przez Sąd pierwszej instancji, uznając je za słuszne i prawidłowe.

Zgodnie z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2005 r. (nadanym nowelą z dnia 30 czerwca 2005 r.) bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Zarówno w pierwszym zdaniu tego przepisu jak i w znowelizowanym jego zdaniu drugim mowa jest o "środku egzekucyjnym". Zatem pod pojęciem "środka egzekucyjnego", o którym mowa w tym przepisie należy rozumieć środki zdefiniowane w zamkniętym katalogu określonym w art. 1b pkt 12 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1015). W przedmiotowej sprawie zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług zostało uregulowane poprzez zaliczenie w dniu 30 listopada 2009 r. nadpłaty w wysokości 1.242,60 zł oraz zapłaty przez skarżącego w dniu 21 czerwca 2011 r. kwoty 52.632,40 zł. Zaliczenie zwracanej nadpłaty na poczet należności podatkowej w podatku od towarów i usług nie jest środkiem egzekucyjnym, o jakim mowa w powołanym przepisie. W tej sytuacji norma art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej nie została naruszona.

Wbrew twierdzeniu strony skarżącej w sprawie nie ustanowiono zabezpieczenia w trybie art. 33d § 2 Ordynacji podatkowej jak również nie zarządzono zabezpieczenia. Na podstawie ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z 30 października 2009 r. wystawiono tytuł wykonawczy, w oparciu o który wystąpiono do Sądu Rejonowego w Z. o ustanowienie hipoteki przymusowej na nieruchomości stanowiącej własność skarżącego.

Zobowiązanie w podatku od towarów i usług w rozpatrywanej sprawie powstało 16 czerwca 2005 r. Przedawniłoby się zatem z dniem 31 grudnia 2010 r. Prawidłowo jednak Dyrektor Izby Celnej uwzględniając normę art. 70 § 6 pkt 2 wskazanej ustawy ustalił okres zawieszenie biegu terminu spowodowany wniesieniem przez skarżącego skargi na decyzję organu odwoławczego z 30 października 2009 r. Skoro w dniu 10 grudnia 2009 r. wpłynęła skarga, zaś 11 czerwca 2010 r. wpłynęło do organu prawomocne postanowienie sądu odrzucające skargę wraz z aktami sprawy, to okres zawieszenia wyniósł 183 dni. Wobec tego przedawnienie zobowiązania nastąpiło z upływem 183 dnia liczonego od końca roku 2010, zatem z dniem 2 lipca 2011 r. W tej sytuacji wniosek strony skarżącej z 12 lipca 2011 r. został złożony po upływie terminu przedawniania zobowiązania podatkowego.

Ze wskazanych przyczyn, wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 184 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego wydano na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 209 i art. 205 § 2 P.p.s.a.