Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2595/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.) Sędziowie: WSA Włodzimierz Kowalczyk WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej "GINB)" zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2019 r. znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] (znak: [...]).

Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy.

I. bta [...]decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] (znak: [...]), na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane (dalej "P.b.") zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestora "[...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej "[...]"), obejmującego budowę:

1) innowacyjnego toru do bezstykowego zasilania ekologicznych pojazdów – zaliczonego do VIII kategorii obiektów budowlanych,

2) budynku warsztatowo-magazynowego, wraz z instalacjami wewnętrznymi

– zaliczonego do III kategorii obiektów budowlanych,

3) zewnętrznych instalacji: wodociągowej, kanalizacji sanitarnej z przydomową biologiczną oczyszczalnią ścieków, wiz nn, oświetleniowej i linii zasilania indukcyjnego,

4) utwardzenia terenu, w tym parkingu na 11 miejsc postojowych - zaliczonego do XXII kategorii obiektów budowlanych,

do realizacji na działkach o numerach ew. [...], obręb [...], gmina [...].

W uzasadnieniu powołanej decyzji organ administracji architektoniczno-budowlanej stwierdził m.in., że 1) planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla obszaru położonego we wsiach [...] i [...], zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2009 r. nr [...]; 2) zgodnie z obowiązującym prawem, inwestycja należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zawartych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (dalej "rozporządzenie"): § 3 ust. 1 pkt 74 - tory wyścigowe lub próbne dla pojazdów mechanicznych. Do wniosku załączono zatem ostateczną decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] lipca 2015 r. znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach, w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji.

Sąd stwierdza, że rzeczona decyzja znajduje się w aktach sprawy. Stwierdzono nią brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na "Opracowaniu i przetestowaniu w skali demonstracyjnej innowacyjnego toru do bezstykowego zasilania ekologicznych pojazdów" przewidzianego do realizacji na działkach o numerach ew. [...], obręb [...], gm. [...]. Trzeba zwrócić uwagę, że Burmistrz [...] zaliczył planowane przedsięwzięcie nie tylko do wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 74 rozporządzenia, ale w pierwszej kolejności, do wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b rozporządzenia, tj. zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a - przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2015 r., odwołując się do Karty informacyjnej przedsięwzięcia, organ środowiskowy wskazał m.in., że "[...] przedmiotowe przedsięwzięcie składało się będzie z toru o długości 1347,00 m i powierzchni startowej dla pojazdów doświadczalnych o powierzchni 523,8 m. Ponadto w związku z realizacją planowanego przedsięwzięcia powstaną parkingi z dojazdem o powierzchni 328,5 m2 oraz obiekt budowlany o powierzchni 195,5 m2 będący zapleczem technicznym i socjalnym dla pracowników naukowych prowadzących doświadczenia w zakresie zachowań pojazdów napędzanych energią elektryczną na torze testowym oraz magazynem sprzętu elektrycznego i pojazdów.

Ponadto w skład przedmiotowego przedsięwzięcia wejdą:

– zabudowa magazynowa o powierzchni ok. 195,5 m2. Będzie to budynek służący jako magazyn sprzętu elektrycznego i pojazdów oraz zaplecze badawcze i socjalno-techniczne dla prac i testów,

– parking z dojazdem to teren o łącznej powierzchni 328,5 m2;

– powierzchnia startowa dla pojazdów doświadczalnych o powierzchni ok 523,8 m.

W związku z powyższym działka zostanie zabudowana w ok. 23,31 %. Pozostała część terenu pozostanie biologicznie czynna.

Projektowany tor testowy będzie wykorzystywany w celach naukowo-badawczych przez Ośrodek Badawczy Politechniki [...]. Po torze poruszać będą się pojazdy napędzane silnikami elektrycznymi, które to silniki będą w ten sposób testowane i udoskonalane. Próby (testy) prowadzone będą wyłącznie w porze dziennej, a po torze jednocześnie poruszać będzie się średnio 10 pojazdów.

Pojazdy, które będą się poruszać po torze będą miały zasilanie wyłącznie elektryczne. Prosta, lekka konstrukcja pojazdu wykonana na stelażu z rurek metalowych nie wymaga używania płynów eksploatacyjnych. Szybkość maksymalna pojazdów, zbudowanych na bazie wózka gokartowego nie przekroczy 60km/h. Masa pojazdu (bez kierowcy) max. 150 kg [...]".

II. Starosta [...]decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] (znak: [...]), działając na podstawie art. 36a ust. 1 P.b., zmienił opisaną wyżej decyzję z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w taki sposób, że zatwierdził projekt budowlany, obejmujący zmianę projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego poprzez budowę Ośrodka Doskonalenia Techniki Jazdy z innowacyjną jezdnią do bezstykowego zasilania ekologicznych pojazdów, w skład którego wchodzą: tor, budynek dydaktyczno-szkoleniowy, utwardzenia, 11 miejsc postojowych, zjazd publiczny z drogi wewnętrznej oraz pozostała niezbędna infrastruktura, do realizacji na działkach o numerach ew. [...], obręb [...], gmina [...].

W uzasadnieniu powołanej decyzji organ administracji architektoniczno-budowlanej stwierdził m.in., że: 1) planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla obszaru położonego we wsiach [...] i [...], zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2009 r. nr [...]; 2) z uwagi na zmianę klasyfikacji przedsięwzięcia, inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Jak bowiem zauważył Starosta [...], zgodnie z pismem Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. znak: [...] Ośrodek Doskonalenia Techniki Jazdy, z niezbędną infrastrukturą jest zabudową usługową, która nie osiągnęła wskaźnika 4 ha powierzchni przekształconej.

Sąd stwierdza, że powołane w uzasadnieniu decyzji z [...] lutego 2016 r. pismo Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. znak: [...]znajduje się w aktach sprawy. Odpowiadając w nim na wniosek złożony przez [...] w dniu [...] grudnia 2015 r. stanowiący zapytanie o kwalifikację przedsięwzięcia pod nazwą "Ośrodek Doskonalenia Techniki Jazdy stopnia podstawowego wraz z innowacyjną jezdnią do bezstykowego zasilania ekologicznych pojazdów" do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, Burmistrz po zapoznaniu się z załączoną kartą informacyjną planowanego przedsięwzięcia poinformował, że rodzaj planowanego przedsięwzięcia nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odwołując się do (załączonej do wniosku) karty informacyjnej przedsięwzięcia (Sąd stwierdza, że rzeczona karta – z dnia grudnia 2015 r. - również znajduje się w aktach sprawy; jej odpis przekazano przy piśmie z dnia [...] października 2020 r.) Burmistrz [...] stwierdził m.in., że "(...) inwestor planuje wybudować obiekt szkoleniowy ośrodka doskonalenia techniki jazdy stopnia podstawowego. Drugim elementem inwestycji będzie możliwość wykorzystania jezdni do prac badawczych nad pojazdami napędzanymi energią elektryczną. Badania prowadzone będą przez Ośrodek

Badawczy Politechniki [...]. Projekt przewiduje 3 pasy ładowania indukcyjnego, każdy, o długości ok. 100 m. Sposób prowadzenia pojazdów na wskazanych odcinkach będzie przedmiotem badań naukowców z Politechniki [...].

Na terenie działek przewidzianych pod inwestycję planuje się:

– parterowy budynek dydaktyczno-szkoleniowy,

– plac manewrowy,

– płytę poślizgową prostokątną,

– płytę stanowiącą wycinek pierścienia,

– mechaniczne urządzenie destabilizujące tor jazdy,

– jezdnię szkoleniową z wymaganymi zakrętami w prawo i w lewo,

– oraz dojazdy spinające poszczególne elementy,

– drogę dojazdową z parkingiem na 11 samochodów,

– miejsca postojowe dla 10 rowerów [...]".

W dalszej części pisma z dnia [...] grudnia 2015 r. Burmistrz [...] stwierdził, że "[...] przedmiotowe przedsięwzięcie wymienione jest w § 3 ust. 1 pkt 55 lit. a rozporządzenia (...), tj. zabudowa usługowa inna niż wymieniona w pkt. 54, w szczególności szpitale, placówki edukacyjne, kina, teatry, obiekty sportowe wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą:

a) objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż:

- 2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,

- 4 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze,

przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia.

Planowana inwestycja nie leży na terenie żadnych z form ochrony przyrody wskazanych w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Dla terenu, na którym inwestor planuje realizację inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2009 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego we wsiach [...] i [...] w gminie [...].

Łączna powierzchnia działek o numerach ew. [...] położonych w obrębie [...] wynosi: 5,371 ha, przy czym należy zauważyć, że powierzchnia przekształcona w wyniku, realizacji planowanego przedsięwzięcia wynosi 39 733,0 m2.

Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że ze względu na nieosiągnięcie progu określonego w tym rozporządzeniu tj. powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 4 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze (obszarach objętych formami ochrony przyrody) przedmiotowe przedsięwzięcie nie kwalifikuje się jako mogące znacząco oddziaływać na środowisko i również nie kwalifikuje się do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach [...]".

III. Starosta [...]decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] (znak: [...]), działając na podstawie art. 36a ust. 1 P.b., zmienił opisaną wyżej decyzję z dnia [...] października 2015 r. nr [...], zmienioną decyzją Starosty [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w taki sposób, że zatwierdził projekt budowlany obejmujący wykonanie tymczasowego zasilania w energię elektryczną, poprzez agregat prądotwórczy, dla potrzeb Ośrodka Doskonalenia Techniki Jazdy, do realizacji na działkach o numerach ew. [...], obręb [...], gmina [...].

IV. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] (znak: [...]), po przeprowadzeniu – wszczętego z urzędu (w związku z ismami Stowarzyszenia Ekologicznego Ziemi [...] i Sołectwa [...])

– postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności opisanej wyżej (pkt I) decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2015 r., zmienionej opisaną wyżej (pkt II) decyzją Starosty [....] z dnia[...] lutego 2016 r., działając na podstawie art. 157 § 2 oraz art. 158 § 1 K.p.a. "orzekł o" braku podstaw stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu rzeczonej decyzji organ wyższego stopnia na wstępie wywiódł, jaki jest przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności.

W dalszej części uzasadnienia (str. 6 decyzji) Wojewoda [...] zauważył, że "[...] przed złożeniem wniosku o zmianę pozwolenia na budowę inwestor wystąpił do Burmistrza [...] z zapytaniem dotyczącym kwalifikowania przedsięwzięcia pod nazwą "Ośrodek Doskonalenia Techniki Jazdy stopnia podstawowego wraz z innowacyjną jezdnią do bezstykowego zasilania ekologicznych pojazdów" do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Inwestor do ww. wniosku załączył Kartę informacyjną planowanego przedsięwzięcia.

W odpowiedzi na wniosek Burmistrz [...], [...] grudnia 2015 r. wystosował pismo, w którym stwierdził, że planowana zmiana inwestycji nie kwalifikuje się do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Wojewoda [...], po przeanalizowaniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (...) oraz rozporządzenia (...) potwierdza stanowisko Burmistrza [...], który jako organ właściwy w sprawie, uznał, że nie ma konieczności uzyskiwania decyzji środowiskowej w przedmiotowej sprawie [...]".

Następnie organ wyższego stopnia stwierdził, że "[...] decyzja zmieniająca, wydana na podstawie art. 36a ust. 1, niewątpliwie powinna nawiązywać w swojej treści do pozwolenia na budowę, którego przedmiot rozstrzygnięcia zmienia. Wnioskowane zmiany pozwolenia na budowę mogą prowadzić do powstania obiektu budowlanego odstępującego w pewnym zakresie od charakterystycznych parametrów i właściwości obiektu zatwierdzonego w pierwotnym pozwoleniu na budowę, jednak nie mogą prowadzić do powstania zupełnie nowego obiektu budowlanego, co miało miejsce w analizowanej sprawie. Inwestor, dokonując zmiany projektu, doprowadził do powstania zupełnie nowego obiektu budowlanego - Ośrodka Doskonalenia Techniki Jazdy, który nie był przewidziany do realizacji na etapie udzielania pozwolenia na budowę. Taka zmiana nie powinna nastąpić w oparciu o wskazany przepis art. 36a Prawa budowlanego. W przedmiotowej sprawie doszło zatem niewątpliwie do naruszenia prawa, jednak charakter owego naruszenia nie może w żadnym wypadku zostać uznany za rażący [...]".

Konkludując, Wojewoda [...] stwierdził, że decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, posiada podstawę prawną i nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Decyzja ta nie dotyczy także sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną i nie była niewykonalna w dniu jej wydania, a w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą i nie zawiera także wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

V. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2019 r., po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu (w związku ze sprzeciwem z dnia [...] lipca 2018 r. wniesionym przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] ) postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności opisanej wyżej (pkt IV) decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., działając na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 156 § 1 oraz art. 158 § 1 K.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności.

W uzasadnieniu decyzji organ nadzoru budowlanego wywiódł, jaka jest istota postępowania nieważnościowego, w szczególności skupiając się na przesłance rażącego naruszenia prawa, określonej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Następnie zwrócił uwagę, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. została wydana w trybie "nieważnościowym". GINB stwierdził jednak, że jakkolwiek prowadzone przez niego postępowanie było ukierunkowane na kontrolę decyzji Wojewody, to z uwagi na fakt, że decyzją tą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...]października 2015 r. i z dnia [...] lutego 2016 r., nie było możliwe dokonanie oceny rozstrzygnięcia Wojewody "w oderwaniu" od wymienionych decyzji o pozwoleniu na budowę, jednakże wyłącznie w zakresie w jakim rozstrzygnął organ wojewódzki.

V.1 Następnie GINB, odnosząc się do kwestii ustalenia, czy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa - w części odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2015 r. - przywołał treść art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 33 ust. 2 pkt 2 P.b. i stwierdził, że organ wojewódzki, uznając, że wzmiankowana decyzja organu administracji architektoniczno-budowlanej nie narusza rażąco wymienionych przepisów, nie naruszył prawa w sposób rażący.

Dalej, przywoławszy treść art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., organ nadzoru budowlanego stwierdził, że działki o numerach ew. [...], na których zaprojektowano sporną inwestycję, w dniu wydania decyzji Starosty [...]z dnia [...] października 2015 r. znajdowały się na obszarze obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego we wsiach [...] i [...] w gminie [...], przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2009 r. nr [...]. Inwestycja położona jest na terenie oznaczonym symbolem 2PBS. Zgodnie z § 19 ust. 1 i 2 planu miejscowego jest to teren zabudowy przemysłowej, baz, składów i magazynów oraz usług. Jako przeznaczenie dopuszczalne plan przewiduje obiekty i urządzenia towarzyszące; obiekty dla prowadzenia handlu hurtowego i detalicznego; parkingi i drogi dojazdowe wewnętrzne; urządzenia infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych (stacje transformatorowe, przepompownie ścieków itp.).

Odnosząc się do podniesionego przez Prokuratora zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. poprzez niesprawdzenie przez Starostę [...]zgodności projektu budowlanego z § 16 ust. 5 pkt 7 planu miejscowego, z którego wynikać ma zakaz lokalizowania obiektu budowlanego, do którego zalicza się tor szkoleniowy, pod linią napowietrzną jak również w odległości 18 metrów od osi tej linii w każdą stronę bez zgody właściwego zakładu energetycznego, GINB – przywoławszy treść wskazanego przepisu - wywiódł, że analiza projektu zagospodarowania terenu wykazała, że projektowany budynek warsztatowo-magazynowy o wymiarach 9,25 m na 25,45 m został usytuowany w odległości około 43 m od osi linii napowietrznej 110 kV, tj. około 25 m poza strefą bezpieczeństwa wyznaczoną przez § 16 ust 5 pkt 6 planu. W strefie tej została natomiast usytuowana część projektowanego toru dla pojazdów doświadczalnych, jednakże § 16 ust 5 pkt 7 planu w strefie bezpieczeństwa wprost zakazuje lokalizowania obiektów na stały pobyt ludzi oraz nasadzeń pod liniami drzew i krzewów, których naturalna wysokości przekracza 3 m, a dopuszcza możliwość lokalizowania innych obiektów budowlanych – gospodarczych, magazynowych, garażowych itp., pod warunkiem uzyskania zgody zakładu energetycznego. W ocenie GINB, jakkolwiek wyliczenie zawarte w § 16 ust. 5 pkt 7 lit. c jest wyliczeniem przykładowym to jednak, wspólną cechą wymienionych w nim obiektów budowlanych jest to, że są to tzw. "obiekty kubaturowe". Tym samym, w ocenie organu nadzoru budowlanego, do lokalizowania obiektów kubaturowych należy odnosić obowiązek uzyskania zgody zakładu energetycznego, o którym mowa we wskazanym przepisie. Organ stwierdził, że chociaż w obowiązujących przepisach prawa brak jest definicji legalnej "obiektu kubaturowego", to w judykaturze prezentowane jest stanowisko zgodnie z którym obiekty kubaturowe to "budynki i inne obiekty budowlane, którym można przypisać parametr objętości". Projektowanemu torowi nie można przypisać parametru objętości, zatem z pewnością nie zalicza się do "obiektów kubaturowych". Dlatego zdaniem GINB błędne jest twierdzenie Prokuratora, że usytuowanie toru pod istniejącą linią energetyczną 110 kV wymagało uzyskania zgody zakładu energetycznego, o której mowa w § 16 ust. 5 pkt 7 lit. c planu miejscowego, a co za tym idzie, że sporna inwestycja rażąco narusza ustalenia planu miejscowego.

Za chybiony organ nadzoru budowlanego uznał także (zawarty w petitum sprzeciwu) zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b tiret 2 rozporządzenia (w uzasadnieniu sprzeciwu powołano § 33 ust. 1 pkt 55 lit. a tiret drugie rozporządzenia) poprzez zaakceptowanie w kontrolowanej decyzji zatwierdzenia przez Starostę [...]projektu budowlanego i udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę pomimo zachodzących warunków do uprzedniego przeprowadzenia postępowania w zakresie dokonania oceny oddziaływania przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko.

GINB wskazał, że Burmistrz [...] w decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie innowacyjnego toru do bezstykowego zasilania ekologicznego pojazdów przewidzianego do realizacji na działkach o numerach ew. [...], obręb [...] gm. [...], nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wskazanego przedsięwzięcia. Przytoczywszy następnie ustalenia zawarte w rzeczonej decyzji z dnia [...]lipca 2015 r., GINB skonkludował, że Wojewoda [...] nie naruszył rażąco art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. uznając, że decyzja Starosty [...]z [...] października 2015 r. nie narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b.

Następnie, przywoławszy treść art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, GINB stwierdził, że Wojewoda [...], także w tym zakresie nie naruszył rażąco prawa, uznając, że decyzja Starosty [...]z dnia [...] października 2015 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

V.2. Dalej, odnosząc się do kwestii ustalenia, czy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa - w części odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]z dnia [...] lutego 2016 r. – GINB stwierdził, że Wojewoda nie naruszył rażąco prawa, uznając, że decyzja Starosty [...]z dnia [...] lutego 2016 r. nie narusza rażąco art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 36a ust. 3 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 36a ust. 3 P.b.

Odwoławszy się z kolei do art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 36a ust. 3 P.b., organ nadzoru budowlanego wskazał, że przed wydaniem decyzji o zmianie pozwolenia na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu zamiennego projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność zamiennego projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

GINB przypomniał, na jakim obszarze objętym planem miejscowym położona jest inwestycja objęta decyzją Starosty [...]z dnia [...] lutego 2016 r. i stwierdził, że analiza akt sprawy nie wykazała, aby rozwiązania projektowe spornej inwestycji rażąco naruszały ustalenia planu.

GINB stwierdził także, że analiza akt sprawy wykazała, że inwestor uzyskał decyzję Burmistrza [...] z [...] lipca 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie innowacyjnego toru do bezstykowego zasilania ekologicznego pojazdów przewidzianego do realizacji na działkach o numerach ew. [...], obręb [...] gm. [...]. Należało zatem stwierdzić, że w analizowanym przypadku Wojewoda [...] nie naruszył rażąco art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. uznając, że decyzja Starosty [...]z dnia [...] października 2015 r. nie narusza rażąco przepisów art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 36a ust. 3 P.b.

Mając na uwadze zakres projektowanych zmian wynikających z zamiennego projektu budowlanego GINB skonstatował wreszcie że Wojewoda [...] nie naruszył rażąco art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. uznając, że decyzja Starosty [...]z [...] lutego 2016 r. nie narusza rażąco przepisów art. 35 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 36a ust. 3 P.b. w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Reasumując, organ administracji stwierdzi, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że kontrolowana decyzja Wojewody [...] z [...]kwietnia 2017 r. nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości; nie została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GINB z dnia [...]września 2019 r., zarzucając istotne naruszenie art. 7 i art. 80 K.p.a. poprzez wykroczenie przy rozpoznawaniu sprawy poza zasadę swobodnej oceny całokształtu materiału dowodowego, dowolne i błędne przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki w myśl art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. do stwierdzenia nieważności decyzji, przy bezzasadnym pominięciu okoliczności wskazujących na jej wadliwość, poprzez zaaprobowanie poglądu Wojewody [...] o prawidłowym zatwierdzeniu przez Starostę [...]projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę wraz z decyzją zmieniającą i bezzasadnym uznaniu, że nie wystąpiła wskazana okoliczność mająca wpływ na stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...], w tym:

1. art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. poprzez niesprawdzenie przez Starostę [...]zgodności projektu budowlanego z § 16 ust. 5 pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego we wsiach [...] i [...] w gminie [...] zakazującego położenia obiektu budowlanego, do którego zalicza się tor szkoleniowy (jezdnia do innowacyjnego zasilania ekologicznych pojazdów) pod linią napowietrzną, jak również w odległości 18 metrów od osi tej linii w każdą stronę bez zgody właściwego zakładu energetycznego, co skutkowało powstaniem sprzeczności inwestycji określonej decyzją Starosty [...]z dnia [...]października 2015 r. nr [...] z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;

2. art. 32 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b triet 2 rozporządzenia poprzez zatwierdzenie przez Starostę [...]projektu budowlanego i udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę pomimo zachodzących warunków do uprzedniego przeprowadzenia postępowania w zakresie dokonania oceny przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko zakończonego niewydaniem decyzji środowiskowej, a pismem Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2015 r.

- co w konsekwencji doprowadziło do nieuwzględnienia zarzutu, że zaskarżona decyzja, została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Podnosząc powyższe zarzuty, Prokurator wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji.

GINB w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Prokurator w piśmie z dnia [...] października 2020 r., powołując się na art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z uwierzytelnionych kopii akt Burmistrza [...] sygn. [...] i sygn. [...] na okoliczność nieuzasadnionego odstąpienia przez Burmistrza [...] od przeprowadzenia postępowania w zakresie dokonania oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pod nazwą: Ośrodek Doskonalenia Techniki Jazdy stopnia podstawowego wraz z innowacyjną jezdnią do bezstykowego zasilenia ekologicznych pojazdów, treści wniosku inwestora ([...]) i załączonej do niego karty informacyjnej przedsięwzięcia, które stały się podstawą "wydania" przez Burmistrza [...] pisma z dnia [...] grudnia 2015 r. znak: [...], co w konsekwencji skutkowało zatwierdzeniem przez Starostę [...]zamiennego projektu budowlanego mocą decyzji z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] z naruszeniem wskazanych przepisów P.b.

- na okoliczność dowolnego przyjęcia przez GINB w zaskarżonej decyzji, że zakres planowanych zmian wynikających z zamiennego projektu budowanego zatwierdzonego decyzją z dnia [...]lutego 2016 r. nie narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 36a ust. 3 P.b. oraz nieuzasadnionego przyjęcia, że decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] lipca 2015 r. znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia polegającego na budowie innowacyjnego toru do bezstykowego zasilenia ekologicznego pojazdów przewidzianego do realizacji na działkach o numerach ew. [...], obręb [...], gmina [...] należy odnieść do decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę.

W związku z opisanym wnioskiem dowodowym Prokurator wniósł o odroczenie terminu posiedzenia w sprawie (wyznaczonego na [...] listopada 2020 r.).

Zarządzeniem z dnia [...] listopada 2020 r. Przewodniczący Wydziału VII uwzględnił wniosek skarżącego. Zdjął sprawę z wokandy posiedzenia niejawnego i wyznaczył nowy termin rozpoznania sprawy na [...] listopada 2020 r.

W dniu [...] listopada 2020 r. do Sądu wpłynęły, objęte wnioskiem z dnia [...] października 2020 r., akta spraw prowadzonych Burmistrza [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Na podstawie powołanego przepisu, z uwagi na stwierdzone zakażenie wirusem SARS-CoV-2 w Wydziale VII Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie właściwym do rozpoznania przedmiotowej sprawy, przewodniczący zarządzeniem [...] sierpnia 2020 r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Odnosząc się z kolei do wniosku skarżącego zwartego w piśmie z dnia [...] października 2020 r., należy zauważyć, że zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2625 ze zm.), sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jakkolwiek powołany przepis przewiduje możliwość przeprowadzenia dowodów uzupełniających w czasie rozprawy, natomiast przedmiotowa sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, to Sąd

– stosowanie do art. 133 § 1 powołanej ustawy – wydał wyrok na podstawie akt sprawy, w tym dokumentów dołączonych do pisma Prokuratora z dnia [...] października 2020 r. Sąd uwzględnił w szczególności dokument w postaci karty informacyjnej przedsięwzięcia z dnia [...] grudnia 2015 r. dołączonej do skierowanego do Burmistrza [...] wniosku [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. dotyczącego o kwalifikacji przedsięwzięcia pod nazwą "Ośrodek Doskonalenia Techniki Jazdy stopnia podstawowego wraz z innowacyjną jezdnią do bezstykowego zasilania ekologicznych pojazdów" do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (zob. str. 4 i str. nr 19 niniejszego uzasadnienia).

Zaskarżona decyzja GINB z dnia [...] września 2019 r. została wydana na podstawie art. 156 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco;

4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

W realiach rozpoznanej sprawy, ocenę zgodności z prawem kontrolowanej decyzji należy poprzedzić kluczowym dla dalszych rozważań spostrzeżeniem, że w zakończonym nią postępowaniu GINB oceniał, czy którąś z wyżej wymienionych wad kwalifikowanych dotknięta jest decyzja również wydana w trybie "nieważnościowym", to jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r.

Uwzględniając wskazaną specyfikę postępowania zakończonego decyzją GINB z dnia [...] września 2019 r., Sąd podziela stanowisko wielokrotnie już prezentowane judykaturze, zgodnie z którym niedopuszczalne jest na zasadzie "piętrowej" nieważności postępowań we wszczętym postępowaniu nadzorczym ponowne merytoryczne weryfikowanie przez organ prawidłowości decyzji, w stosunku do której już uprzednio ostateczną decyzją rozstrzygnięto o braku przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji obejmuje zatem ustalenie, czy "pierwsza" decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności dotknięta jest wadą kwalifikowaną, a nie ustalenie, czy wadą taką dotknięta jest decyzja wydana w trybie "zwykłym" (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 stycznia 2019 r. sygn. akt II OSK 1375/18, z dnia 26 marca 2018 r. sygn. akt II OSK 1255/16, z dnia 1 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 1145/15, z dnia 9 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 941/14

– niepublikowane, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W sprawie nie ma wątpliwości, co do tego, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...]kwietnia 2017 r. nie jest dotknięta wadami wymienionymi w art. 156 § 1, § 2 ab initio oraz od § 3 do § 7 K.p.a. Nie została bowiem wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, ani bez podstawy prawnej. Nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, nie podlega ona wykonaniu, nie zawiera też innej wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

Kluczowe dla oceny legalności zaskarżonej decyzji GINB było zatem ustalenie, czy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Skoro "rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę naruszenia prawa, to utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem prawa jest niedopuszczalne. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, nawet mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie "nieważnościowym", jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki gospodarcze lub społeczne, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa.

Podstawowym warunkiem stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa jest zatem ustalenie, że decyzja ta w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa, a charakter tego naruszenia powoduje, że podjęte rozstrzygnięcie nie może być zaakceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Oczywistość naruszenia prawa polega na "rzucającej się w oczy" sprzeczności rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony tylko taki przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Chodzi tu więc nie o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób oczywisty, jasny i niedwuznaczny (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1395/19, z dnia 30 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 769/19, z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt II OSK 2668/16, z dnia 16 czerwca 2018 r. sygn. akt I OSK 1832/16, z dnia 9 grudnia 2016 r. sygn. II OSK 1697/12 – niepublikowane, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak powyżej wywiedziono, w przypadku, gdy "badaniu" pod kątem nieważności podlega decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności innej decyzji, rażące naruszenie prawa należy odnieść wyłącznie do sprawy stwierdzenia nieważności. Podstawę decyzji rozstrzygającej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w trybie zwykłym stanowi art. 156 § 1 i 2 K.p.a. określający wady kwalifikowane, które uzasadniają stwierdzenie nieważności oraz przesłanki wyłączające taką sankcję.

Decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w trybie zwykłym jest wydana z rażącym naruszeniem prawa, jeśli właściwy organ administracji przy jej podejmowaniu w oczywisty sposób naruszył obowiązki, jakie na nim spoczywają w zakresie nakazującym ustalenie, czy w sprawie zakończonej decyzją wydaną w trybie zwykłym zaistniały przesłanki nieważności określone w katalogu opisanym w art. 156 § 1 K.p.a. Do takiej sytuacji dojdzie przede wszystkim, gdy organ nadzoru naruszy regulację materialnoprawną wyznaczającą treść rozstrzygnięcia, co odnosić trzeba do uczynienia podstawą badania kwestionowanej decyzji innych przesłanek aniżeli wskazane w art. 156 § 1 K.p.a., ewentualnie do nadania im takiego rozumienia, które w sposób niebudzący wątpliwości nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia w treści art. 156 § 1 K.p.a. Naruszeniem takim będzie także nieprzeprowadzenie w ogóle postępowania wyjaśniającego, zmierzającego do zbadania sprawy w przedmiocie stwierdzenia nieważności, bądź naruszenie zasadniczych obowiązków procesowych. Za rażąco naruszającą prawo należy uznać także decyzję wydaną w trybie "nieważnościowym", która stwierdza nieważność, mimo zakazu, o którym mowa w art. 156 § 2 K.p.a. (zob. powołany wyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2019 r. sygn. akt II OSK 1375/18).

W okolicznościach przedmiotowej sprawy GINB nie miał podstaw do przypisania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. naruszeń, o których wyżej mowa, co musiało skutkować wydaniem decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności.

Nie ulega wątpliwości i nie jest w sprawie sporne, że organ wojewódzki rozważył i odniósł się w uzasadnieniu decyzji do przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji określonych w art. 156 § 1, § 2 ab initio oraz od § 3 do § 7 K.p.a. (zob. str. 6, pkt IV części sprawozdawczej uzasadnienia; str. 7 decyzji Wojewody [...]). Nie ma także wątpliwości, ani sporu w sprawie, co do tego, że decyzja Starosty [...]z dnia [...] października 2015 r., zmieniona decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., nie jest dotknięta wadami wymienionymi we wskazanych przepisach - nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, ani bez podstawy prawnej, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, nie podlega ona wykonaniu, nie zawiera też innej wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

Do rozważania (przez GINB) pozostała więc kwestia, czy Wojewoda poddał decyzję z dnia [...] października 2015 r., zmienioną decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., ocenie "z perspektywy" przesłanki stwierdzenia nieważności określonej w art. 156 § 1 pkt 2 in fine K.p.a., innymi słowy, czy w ogóle przeprowadzono postępowanie w zakresie ustalenia, czy doszło do rażącego naruszenia prawa, a w przypadku pozytywnej odpowiedzi na to pytanie – rozważenie, czy przesłance stwierdzenia nieważności zawartej w powołanym przepisie Wojewoda nie nadał rozumienia oczywiście sprzecznego z jego treścią.

Uzasadnienie decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że przesłanka rażącego naruszenia prawa decyzją Starosty [...]z dnia [...] października 2015 r., zmienioną decyzją z dnia [...]lutego 2016 r., była przedmiotem oceny Wojewody [...], a organ administracji nie nadał tej przesłance rozumienia oczywiście sprzecznego z treścią art. 156 § 1 pkt 2 in fine K.p.a. Na stronie 4 uzasadnienia rzeczonej decyzji Wojewoda prawidłowo wywiódł, jak należy rozumieć pojęcie "rażącego naruszenia prawa". Następnie natomiast ocenił rozstrzygnięcie zawarte w decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r., zmienionej decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., pod kątem ewentualnego rażącego naruszenia przepisów, które miały w sprawie zastosowanie, dochodząc ostatecznie do konkluzji (str. 7 uzasadnienia decyzji), że w sprawie doszło do naruszenia prawa, jednak nie miało ono rażącego charakteru.

Wojewoda odniósł się w szczególności do podnoszonej przez Prokuratora kwestii wadliwości decyzji Starosty [...] w zakresie ustalenia zgodność projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego we wsiach [...] i [...] w gminie [...], przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2009 r. Nr [...], poz. [...] ze zm.). Organ Wojewódzki jednoznacznie stwierdził (str. 4 uzasadnienia decyzji), że przedmiotowa inwestycja spełnia wszystkie warunki ustalone w planie, położona jest na terenie o przeznaczeniu podstawowym: teren zabudowy przemysłowej, baz, składów i magazynów oraz usług.

Jakkolwiek, z uwagi na wywiedzioną wyżej specyfikę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności wydanej w trybie "zwykłym", nie było to konieczne, GINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pogłębił argumentację Wojewody, odnosząc się do egzegerowanej przez Prokuratora kwestii zgodności inwestycji z § 16 ust. 5 pkt 7 lit. c planu miejscowego (zob. str. 8, pkt V.1 tiret pierwsze części sprawozdawczej uzasadnienia; str. 5 uzasadnienia zaskarżonej decyzji).

Z tych samych względów (skoro Wojewoda [...] jednoznacznie stwierdził zgodność inwestycji z planem) nie jest niezbędne odnoszenie się do ww. kwestii w postępowaniu sądowym. Niemniej Sąd za zasadne uznał wyrażenie konstatacji, że wykładnia wskazanego przepisu planu dokonana przez GINB zasługuje na aprobatę. Zgodnie § 16 ust. 5 pkt 7 lit. c planu w strefach bezpieczeństwa obowiązuje możliwość lokalizowania innych obiektów budowlanych - gospodarczych, magazynowych, garażowych itp., pod warunkiem uzyskania zgody zakładu energetycznego. Jakkolwiek zawarte w tym przepisie wyliczenie ma charakter otwarty, to podane w nim przykłady obiektów budowanych pozwalają stwierdzić, że intencją lokalnego prawodawcy było objęcie hipotezą zawartej w nim normy prawnej takich obiektów, którym można przypisać parametr objętości, czyli tzw. obiektów kubaturowych, do których z pewnością nie można zaliczyć usytuowanej w strefie bezpieczeństwa części projektowanego toru.

Wojewoda odniósł się także do podnoszonej przez Prokuratora kwestii wadliwości decyzji Starosty [...]w zakresie ustalenia zgodności projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, a ściślej rzecz ujmując - do kwestii niewydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem decyzji zmieniającej z dnia [...] lutego 2016 r. (zob. str. 6, pkt IV części sprawozdawczej uzasadnienia; strony 5-6 uzasadnienia decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r.), odwołując się w tym zakresie do pisma Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. (opisane na stronach 3-5, pkt II części sprawozdawczej uzasadnienia).

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji (str. 9 pkt V.1 tiret drugie i str. 10 pkt V.2. części sprawozdawczej uzasadnienia; strony 6-7 oraz 10 zaskarżonej decyzji) GINB ograniczył się do wskazania, że przed uzyskaniem pozwolenia z dnia [...] października 2015 r. została wydana decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] lipca 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. Inaczej niż organ wojewódzki, GINB nie odwołał się więc do pisma Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., co jednak nie mogło mieć jakiegokolwiek wpływu na legalność zaskarżonej decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji, a to ze względu na zakres, w jakim GINB był zobligowany, a zarazem uprawniony, do oceny, czy decyzja Wojewody [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Tylko uzupełniająco, mając na względzie argumentację podniesioną przez Prokuratora, który kwestionuje "kryterium obszarowe przyjęte przez Burmistrza [...] w piśmie z dnia [...] grudnia 2015 r., można zwrócić uwagę na następujące kwestie.

Stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 55 lit. a obowiązującego w dacie wydania decyzji Starosty [...]z dnia [...] lutego 2016 r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczało się zabudowę usługową inną niż wymieniona w pkt 54, w szczególności szpitale, placówki edukacyjne, kina, teatry, obiekty sportowe, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż:

– 2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,

– 4 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze

- przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia.

Jak wynika z pisma Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. zawarta w nim odpowiedź na zapytanie [...] została udzielona "po zapoznaniu się z załączoną kartą informacyjną planowanego przedsięwzięcia". W ten sposób Burmistrz ustali, że z uwagi na wielkość powierzchni przekształconej wynoszącą (zgodnie z kartą informacyjną – str. 10) 39.773 m2 przedmiotowe przedsięwzięcie nie kwalifikuje się jako mogące znacząco oddziaływać na środowisko.

Wziąwszy powyższe pod uwagę, należy dalej wskazać, że zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm. – stan prawny na dzień wydania decyzji z dnia [...] lutego 2016 r.) organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przedmiotowej sprawie był Burmistrz [...], zatem organ administracji, który udzielił inwestorowi odpowiedzi z dnia [...] grudnia 2015 r. Odpowiedź ta została natomiast udzielona po przeanalizowaniu dokumentu, który zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy powinien zostać dołączony do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Powołane wyżej okoliczności faktyczne (podpisanie pisma przez Burmistrza [...] i oparcie go o analizę karty informacyjnej przedsięwzięcia) i przepisy prawa (określające kartę informacyjną jako konieczny załącznik do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i organ właściwy do wydania takiej decyzji w realiach przedmiotowej sprawy), muszą prowadzić do wniosku, że chociaż nieprawidłowości w tym zakresie mogłyby być uznane za istotne w administracyjnym toku instancji w postępowaniu zwykłym, to z pewnością nie mogły stanowić podstawy ani do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lutego 2016 r. przez Wojewodę [...], ani tym bardziej do uznania przez GINB, że organ wojewódzki rażąco naruszył prawo. Sygnalizowane przez Prokuratora kwestie dotyczące właściwego ustalenia powierzchni zabudowy na potrzeby kwalifikacji przedsięwzięcia w świetle powołanego wyżej przepisu rozporządzenia, pozostają natomiast w sferze ustaleń faktycznych i oceny materiału dowodowego. Niewątpliwie więc nie mieszczą się w zakresie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji poprzedzonej postępowaniem, w którym kwestie te powinny być ustalone.

Końcowo Sąd zwraca uwagę, że wyrokiem z dnia 18 grudnia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 865/18 (wyrok nieprawomocny) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] udzielającej inwestorowi pozwolenia na użytkowanie budynku dydaktyczno-szkoleniowego z zewnętrzną instalacją kanalizacyjną i biologiczną oczyszczalnią ścieków oraz z instalacją wodociągową do studni, parkingu na 11 stanowisk samochodowych, toru samochodowego, wraz ze zjazdem z drogi wewnętrznej, placu manewrowego, linią energetyczną od budynku dydaktyczno-szkoleniowego do rozdzielni R4, wraz agregatem prądotwórczym.

Z uzasadnienia powołanego wyroku wynika, iż GINB zauważył, że "nowy obiekt budowlany", realizowany na podstawie zamiennego projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., nadal miał być wyposażony w innowacyjną jezdnię. Jak wskazał organ nadzoru budowlanego, tematem przedłożonego przez inwestora projektu zamiennego był "Obiekt Szkoleniowy Ośrodka Doskonalenia Techniki Jazdy z innowacyjną jezdnią do bezstykowego zasilania ekologicznych pojazdów".

Sąd zgodził się ze stanowiskiem GINB stwierdzając, że rezygnacja inwestora z wykonania kabli indukcyjnych w projektowanych odcinkach toru niweczy innowacyjny charakter przedsięwzięcia, uniemożliwiając użytkowanie innowacyjnej jezdni do bezdotykowego zasilania pojazdów, a tym samym funkcjonowanie Ośrodka Doskonalenia Techniki Jazdy tak jak został zaprojektowany.

Powołany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazuje na to, że na obecnym etapie procesu inwestycyjnego właściwą formą kwestionowania działalności przedmiotowego ośrodka doskonalenia techniki jazdy, jest zmierzenie do wykazania jego niezgodności z zatwierdzonym ostateczną decyzją projektem zagospodarowania terenu lub projektem architektoniczno-budowlany.

Rekapitulując, w ocenie Sądu kontrola zaskarżonej decyzji nie dała podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego. Brak jest podstaw do uznania, że w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono wszystkich kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Uzasadnienie decyzji odpowiada prawu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.