Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 170/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
658
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 35-37
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie: WSA Jolanta Dargas (spr.) WSA Emilia Lewandowska Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2015 r. sprawy ze skargi T. G. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 18 sierpnia 2014 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 18 sierpnia 2014 r. T. G. wystąpiła do Centrum Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] w [...] z wnioskami o wydanie zaświadczenia wskazującego w jakich konkretnie datach pracownik CPS kontaktował się nią telefonicznie oraz potwierdzającego dane osobowe pracownika socjalnego prowadzącego jej sprawy z ramienia Centrum. Dodatkowo wniosek obejmował wydanie zaświadczeń potwierdzających przyznanie i odmowę przyznania świadczeń z pomocy społecznej w okresie od stycznia do sierpnia 2013 r. oraz od stycznia do lipca 2014 r., jak również przyznanie zasiłków celowych specjalnych na: zakup szafki i regału do pokoju, zakup odzieży, zakup szafek kuchennych, pokrycie kosztów wykonania kserokopii dokumentów, zakup długopisów i korektora, zakup papieru do pisania, zakup żyrandoli, zakup leków, zakup farb, opłatę wyjazdu "pod gruszą".

Powyższe wnioski zostały rozpoznane przez Prezydenta W. decyzjami z dnia [..] września 2014 r., którymi organ ten odmówił przyznania T. G. specjalnych zasiłków celowych na: zakup szafki i regału do pokoju (dec. nr [...]), zakup odzieży (dec. nr [...]), zakup szafek kuchennych (dec. nr [...]), pokrycie kosztów wykonania kserokopii dokumentów (dec. nr [...]), zakup długopisów i korektora (dec. nr [...]), zakup papieru do pisania (dec. nr [...]), zakup żyrandoli (dec. nr [...]), zakup leków (dec. nr [...]), zakup farb (dec. nr [...]), opłatę wyjazdu "pod gruszą" (dec. nr [...]).

Jednocześnie postanowieniem z dnia [..] sierpnia 2014 r. nr [..] organ odmówił T. G. wydania zaświadczenia dotyczącego wskazania konkretnych dat, w których pracownik socjalny kontaktował się z nią, zaświadczenia potwierdzającego dane osobowe pracownika socjalnego prowadzącego jej sprawy z ramienia Centrum. Z kolei postanowieniami z dnia [...] września 2014 r. Prezydent W. odmówił skarżącej wydania zaświadczeń potwierdzających przyznanie i odmowę przyznania świadczeń z pomocy społecznej w okresie od stycznia do sierpnia 2013 r. (nr [..]) oraz od stycznia do lipca 2014 r. (nr [...]).

Pismem z dnia 19 stycznia 2015 r. T. G. wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z zażaleniem na niezałatwienie w terminie jej wniosków z dnia 18 sierpnia 2014 r.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] SKO w W., uznało zażalenie T. G. za nieuzasadnione.

W dniu 2 marca 2015r. T. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania jej wniosku z dnia 18 sierpnia 2014r. W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła Prezydentowi W. wadliwe funkcjonowanie CPS oraz złą wolę jego pracowników. Skarżąca wskazała też, że żadnych decyzji z CPS-u nie otrzymała.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że nie pozostaje w bezczynności. Centrum Pomocy Społecznej po przeprowadzonej dnia 8 września 2014 r. aktualizacji rodzinnego wywiadu środowiskowego wydało dnia 26 września 2014 r. decyzje administracyjne. Pozostałe zaś żądania T. G., Centrum rozstrzygnęło postanowieniami: z dnia [...] sierpnia 2014 r. oraz z dnia [...] września 2014 r. Postanowienia zostały skutecznie doręczone skarżącej dnia 10 września 2014 r. i dnia 7 października 2014 r, a decyzje dnia 21 października 2014 r.

Na rozprawie w dniu 20 maja 2015 r. pełnomocnik skarżącej adwokat D.G. z substytucji adwokata K. P., popierając skargę wniósł o zobowiązanie organu do doręczenia zapadłych rozstrzygnięć w siedzibie organu. Dodatkowo skarżąca podkreśliła, że nie zostały z nią przeprowadzone wywiady środowiskowe, jak również pozbawiono ją możliwości wniesienia odwołania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.– dalej ppsa), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 12 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego – dalej kpa, organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 kpa).

Stosownie do treści art. 35 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 kpa).

W myśl natomiast art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 kpa.).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się z kolei, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. (wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX nr 48016, wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12 http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta była zawiniona przez organ, czy też nie. Sprawa jest natomiast załatwiona w chwili wydania przez organ aktu kończącego postępowanie.

Należy zauważyć, że decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej sporządzenia, doręczenie zaś ma na celu zakomunikowanie stronie zawartego w niej rozstrzygnięcia, które następuje w chwili złożenia na decyzji podpisu osoby uprawnionej. Już z tą chwilą mamy bowiem do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym, w tym znaczeniu, że istnieje decyzja administracyjna, a dzień wydania decyzji jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej i podstawy faktycznej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 3 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 294/07, LEX nr 505396 oraz z dnia 27 lipca 2010 r., II OSK 1757/09). Nie można zatem podzielić poglądu, że w okresie pomiędzy datą sporządzenia decyzji, a momentem jej zakomunikowania stronie sprawa nie została zakończona.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Prezydent W. w wyniku rozpatrzenia wniosków skarżącej z dnia 18 sierpnia 2014 r., decyzjami z dnia [...] września 2014 r., odmówił przyznania T.G. specjalnych zasiłków celowych na: zakup szafki i regału do pokoju (dec. nr [...]), zakup odzieży (dec. nr [...]), zakup szafek kuchennych (dec. nr [...]), pokrycie kosztów wykonania kserokopii dokumentów (dec. nr [...]), zakup długopisów i korektora (dec. nr [...]), zakup papieru do pisania (dec. nr [...]), zakup żyrandoli (dec. nr [...]), zakup leków (dec. nr [...]), zakup farb (dec. nr [...]), opłatę wyjazdu "pod gruszą" (dec. nr [...]). Powyższe decyzje zostały doręczone skarżącej skutecznie w dniu 21 października 2014 r.

Ponadto postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] organ odmówił wydanie zaświadczenia dotyczącego wskazania konkretnych dat, w których pracownik socjalny kontaktował się ze skarżącą oraz zaświadczenia potwierdzającego dane osobowe pracownika socjalnego prowadzącego jej sprawy z ramienia Centrum. Z kolei postanowieniami z dnia [...] września 2014 r. Prezydent W. odmówił skarżącej wydania zaświadczeń potwierdzających przyznanie i odmowę przyznania świadczeń z pomocy społecznej w okresie od stycznia do sierpnia 2013 r. (nr [...]) oraz od stycznia do lipca 2014 r. (nr [...]). Z akt sprawy wynika, że postanowienia zostały skutecznie doręczone skarżącej dnia 10 września 2014 r. i dnia 7 października 2014 r.

W konsekwencji skoro Prezydent W. w dacie rozpoznawania sprawy przez Sąd, a nawet w dacie wniesienia skargi na bezczynność załatwił sprawę, to należy uznać, że nie pozostawał w bezczynności ani w momencie wnoszenia skargi, ani tym bardziej w momencie wyrokowania przez Sąd i to niezależnie od tego, czy wydane w sprawie rozstrzygnięcia zostałyby doręczone skarżącej, czy też nie. W tej sytuacji skarga jest całkowicie bezzasadna.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.