Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 4226/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek Sędzia WSA Maciej Dybowski (spr.) Asesor sąd. Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant St.ref.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2004 r. przy udziale sprawy ze skargi M.S. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2001r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu; oddala skargę. /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ St.Małek /-/ M.Dybowski


UZASADNIENIE

U Z A S A D N I E N I E :

Decyzją z dnia [...] września 2001 r. nr [...] Prezydent Miasta na podstawie art. 55 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz.U. 89/94/414 ze zm. - dalej pr.bud.) i art. 91

ust. 1, art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. 91/98/78) udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego (o pow. zabudowy [...] m2, pow. użytkowej [...] m2, kubaturze [...] m3, pięcioizbowego) jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na działce nr [...] przy ul. [...] w Z.

W uzasadnieniu Prezydent podał, że po przekazaniu rozpatrzonej przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego sprawy celem załatwienia wg właściwości, organ I instancji zbadał zarzuty M.S. W wyniku postępowania Prezydent ustalił, że budynek zlokalizowany jest na działce nr [...], znajdującej się - zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego osiedla budownictwa mieszkaniowego [...], część III w Z., stanowiącym załącznik do uchwały nr LIII/393/98 z dnia 28 maja 1998 r., ogłoszonej w Dz.Urz. Woj. Zielonogórskiego 17/98/174 - w jednostce strukturalnej M-8 – istniejąca zabudowa. W protokole z czynności kontrolno - rozpoznawczych Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Z. z dnia [...] kwietnia 2001 r. stwierdzono, że ściana od granicy z działką sąsiednią spełnia wymagania dla ścian oddzielenia przeciwpożarowego i nie wniesiono uwag do usytuowania obiektu. Plan zagospodarowania przestrzennego ustalił wysokość zabudowy do dwu kondygnacji z poddaszem użytkowym. Plan ów dla działki nr [...] ustalił nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 6 m od granicy z działką nr [...]. Wyrokiem z dnia 10 września 1996 r. - sygn. II SA/Po 278/96 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził nieważność decyzji Wojewody z dnia [...] stycznia 1996 r. i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 1995 r. nr [...] o nałożeniu obowiązku dostarczenia zgody właściciela działki sąsiedniej. Z.M. do wniosku o pozwolenie na użytkowanie załączył dokumenty zgodne z prawomocną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2000 r. - nr [...].

Po rozpoznaniu odwołania M.S. Wojewoda decyzją z dnia [...] października 2001 r. - nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Wojewoda podzielił ustalenia faktyczne i poglądy prawne Prezydenta. Nadto wskazał, że budynek mieszkalny jednorodzinny, znajdujący się w zabudowie szeregowej na działce nr [...] przy ul. [...] w Z., stanowiący własność Z.M. i B.K., zrealizowano na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta o pozwoleniu na budowę z dnia [...] czerwca 1994 r. nr [...]. Owa decyzja została w wyniku postępowania wznowieniowego uchylona na podstawie art. 151 kpa decyzją Wojewody z dnia [...] czerwca 1974 r. nr [...]. Inwestycję zrealizowano na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, nim doszło do jej uchylenia. Pr. bud. nie normuje wprost sytuacji, w której po wybudowaniu obiektu budowlanego na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego tej decyzji (wyrok NSA z 21.3.2000 r. - sygn. II SA/Po 526/99). Brak podstaw do przyjęcia, że działania inwestora były nielegalne, przeto organ nadzoru budowlanego na podstawie art. 51 ust. 4 pr. bud., podjął postępowanie zmierzające do doprowadzenia zrealizowanej budowy do stanu zgodnego z prawem. Decyzją z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na B.K. i Z.M. obowiązek doprowadzenia zrealizowanej budowy do stanu zgodnego z prawem. Zobowiązano Inwestorów do przedłożenia wraz z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie: inwentaryzacji budowlanej powykonawczej zaopiniowanej przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych; oświadczenia podpisanego przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane o wykonaniu obiektu zgodnie z przepisami i obowiązującymi normami; inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej; protokołów badań i sprawdzeń. Dokumenty te Inwestorzy złożyli, jak też – na skutek wezwania organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2001 r. nr [...] – przedłożyli zaświadczenie z dnia [...] kwietnia 2001 r. nr [...] o braku sprzeciwu lub uwag ze strony Państwowej Straży Pożarnej. Zgodnie z protokołem z czynności kontrolno – rozpoznawczych z dnia [...] kwietnia 2001 r., sporządzonym przez naczelnika wydziału Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Z., ściany konstrukcyjne od strony granicy działki z działką Skarżącego i sąsiedniego budynku w zabudowie szeregowej, spełniają wymagania dla ścian oddzielenia przeciwpożarowego; nie wniesiono uwag do usytuowania obiektu w stosunku do granicy sąsiedniej, niezabudowanej działki. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie organ protokolarnie stwierdził wykonanie wszystkich związanych z obiektem robót i uporządkowanie terenu budowy

(art. 59 pr. bud.). Lokalizacja obiektu nie jest sprzeczna z założeniami planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem teren, na którym znajduje się ów budynek mieszkalny, zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla budownictwa mieszkaniowego [...] część III w Z., uchwalonego uchwałą nr LIII/393/98

z dnia 28 maja 1998 r. Rady Miejskiej w Z., ogłoszonej w Dz.Urz. Woj. Zielonogórskiego 17/98/174, znajduje się w jednostce strukturalnej M-8 i stanowi istniejącą zabudowę mieszkalno - usługową. Zarzut M. S., że zapis ów dotyczący obiektów istniejących, nie może odnosić się do budynku zlokalizowanego na działce nr [...], nie znajduje uzasadnienia w świetle ustaleń organu nadzoru budowlanego. Budynek ów zrealizowano w okresie ważności decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] czerwca 1994 r.

nr [...] - do dnia [...] czerwca 1997 r., gdy została uchylona w trybie art. 151 kpa. Skarżący nie kwestionuje ustaleń poczynionych w sprawie; stanowisko to akceptuje wyrok NSA z dnia 21.3.2000 r. - sygn. II SA/Po 526/99. Obiekt istniał w dacie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; potwierdza to załącznik graficzny do planu, na którym ów budynek jest skrajnym spośród pięciu segmentów usytuowanych w zabudowie szeregowej przy ul. [...]. Z inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej wynika, że odległość budynku od granicy działki nr [...] stanowiącej własność Skarżącego, wynosi ponad 50 cm. W wyniku kontroli przeprowadzonej dnia [...] września 1995 r. w obecności M. S. ustalono, że skrajny segment zabudowy szeregowej zrealizowany jest na terenie działki nr [...] w odległości 0,53 - 0,54 m od granicy działki nr [...]. Zarzut o wystawaniu okapu, którego szerokość, zgodnie z inwentaryzacją powykonawczą wynosi 0,53 m poza granicę działki, jest bezpodstawny. Zarzuty dotyczące postępowania mającego na celu uzyskanie przez M. S. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w celu realizacji budynku mieszkalnego na działce nr [...] nie mogą stanowić przedmiotu badania w rozpatrywanej sprawie.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M.S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej organu

I instancji z powodu rażącego naruszenia prawa. Skarżący zarzucił, że przy podejmowaniu decyzji nie wzięto pod uwagę Jego zastrzeżeń dotyczących: niezgodności z planem zagospodarowania przestrzennego; opinii straży pożarnej dotyczącej usytuowania obiektu bezpośrednio przy granicy działki

z [...] lipca 1998r.; naruszenia § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie

(j.t. Dz.U. 15/99/140 ze zm. - dalej rozporządzenie); podania nieprawdziwych zapisów dotyczących linii zabudowy na działce nr [...] w odległości 6 m od granicy działki nr [...]. W ocenie Skarżącego zapis w planie miejscowym, na który powołują się Prezydent Miasta i Wojewoda, mówiący o istniejącej zabudowie, nie zezwala na usytuowanie obiektów bezpośrednio przy granicy działki. Skoro obiekt nie posiada decyzji o pozwoleniu na budowę ani decyzji o przyjęciu do użytkowania, nie można nazwać go zabudową istniejącą.

W stosunku do tego obiektu dopiero prowadzone jest postępowanie, określające status obiektu (legalizacja, przebudowa, rozbiórka). Choć obiekt faktycznie budowano do stanu surowego na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, lecz decyzję wydano z rażącym naruszeniem prawa i dlatego została uchylona. Powstanie stanu surowego budynku nie było spowodowane brakiem reakcji Skarżącego na prowadzone roboty budowlane, lecz "cichym przyzwoleniem" Urzędu Miejskiego w Z. Mimo kilkakrotnego monitowania przez Skarżącego od chwili przystąpienia przez Inwestora do robót ziemnych, działania podjęto dopiero z chwilą wykonania stanu surowego. Bez znaczenia był fakt prowadzenia prób ugodowych - w istocie Urzędowi

i Inwestorowi chodziło jedynie o jak najszybsze zakończenie budowy. Obecnie wykonanie obiektu w oparciu o pozwolenie na budowę wszędzie stawiane jest jako podstawa legalizacji budowy, co budzi wątpliwości z punktu widzenia zasady państwa prawa.

Prezydent Miasta w uzasadnieniu nie odniósł się do opinii Straży Pożarnej z dnia [...] lipca 1998 r., wydanej na wniosek Urzędu Miejskiego; zarzutu tego nie rozpatrzył organ odwoławczy. "Podano" jedynie opinię Straży Pożarnej z dnia [...] kwietnia 2001 r., lecz opinia ta dotyczy usytuowania budynku w sytuacji, gdy działka sąsiednia jest niezabudowana. Organy obu instancji nie rozpatrzyły zagadnienia, gdyby Skarżący chciał swą działkę zabudować.

Naruszenie § 12 ust. 4 rozporządzenia jest oczywiste - owe przepisy dopuszczają zabudowę budynku bez otworów okiennych w ścianie w odległości 3 m. Odległość od granicy wynosi 53 cm; okapy o szerokości 53 cm - zgodnie z zapisem nie mogą pomniejszać odległości od granicy działki

o więcej niż 0,5 m (czego nie uwzględniono). Prezydent Miasta nieprawdziwie podał ustalenia zapisu planu - nigdzie nie określono w planie wielkości ustalonych linii zabudowy. W sprawie doszło do naruszenia zasady równości stron w postępowaniu administracyjnym; wybiórczo dobierano dowody w zależności od potrzeb uzasadnienia swej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2004 r. Skarżący, powołując się na wyrok NSA sygn. II SA/Po 529/01 podniósł, że organy obu instancji wzięły pod uwagę jedynie ustalenia planu z 1998 r., nie wyjaśniając zgodności budowy z planem istniejącym w czasie budowy; ustalenia takie "zapadły" w decyzji Wojewody z dnia [...] czerwca 1997 r., co podzielił NSA w wyroku z dnia 26 lutego 1998 - sygn. II SA/Po 1868-1869/97.

M. S. podniósł także, iż inwestorzy przy projektowaniu swej inwestycji muszą spełniać wymóg zachowania odległości 3 m od granicy działki

- dlaczego wymogi te nie dotyczą osób łamiących prawo. Inwestorzy naruszali prawo w ten sposób, że: "spokojnie" zakończyli budowę, mimo uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę; bez pozwolenia na budowę dokonali następnych robót budowlanych - wymienili okna, wykonali nowy kominek; ocieplili budynek, wykonując nową elewację; zamieszkali w budynku bez pozwolenia na użytkowanie; bez pozwolenia wybudowali drewniany budynek gospodarczy. Za owe wykroczenia nie spotkała Ich żadna kara - w nagrodę otrzymali zgodę na legalizację wszystkich samowoli i pozwolenie na użytkowanie. Skarżący został ukarany; jego wniosek o warunki zabudowy budynku mieszkalnego rozpoznano pozytywnie tylko ze względu na istniejącą zabudowę na działce sąsiedniej musi zachować odległości przewidziane w rozporządzeniu , które obowiązują Skarżącego, lecz nie sąsiada.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadną.

Sąd administracyjny dokonuje oceny legalności zaskarżonego aktu administracyjnego, nie może jednak w swym badaniu wyjść poza granice sprawy, w której skarga została wniesiona. To granice sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli wykonywania administracji publicznej (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. 153/02/1270 - dalej upsa; J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz" W.Pr. 2004

s. 197 uw. 3,4). Tym samym zagadnienia podnoszone przez Skarżącego,

a dotyczące toczącego się postępowania w wniosku M. S. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania działki nr [...]; prawidłowości ustalenia treści zapisu planu zagospodarowania przestrzennego osiedla budownictwa mieszkaniowego [...], część III w Z., stanowiącym załącznik do uchwały nr LIII/393/98 z dnia 28 maja 1998 r., ogłoszonej w Dz.Urz. Woj. Zielonogórskiego 17/98/174 co do linii zabudowy w odległości 6 m od granicy działki nr [...], może być przedmiotem badania jedynie w owym postępowaniu i w ewentualnym postępowaniu sądowoadministracyjnym, po wniesieniu skargi na decyzję organu odwoławczego, podjętą w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania działki nr [...].

Zagadnienie równości wobec prawa pojawia się, gdy strony znajdują się w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Gdyby zatem w dwu postępowaniach o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na sąsiednich działkach, toczących się w tym samym czasie, organ administracji publicznej bez dostatecznej podstawy prawnej i faktycznej odmawiał udzielenia warunków z uwagi na treść § 12 ust. 4 rozporządzenia jednemu wnioskodawcy, a udzielił drugiemu wnioskodawcy, pragnącemu realizować taka samą inwestycję przy granicy obu działek, wówczas należałoby owo zagadnienie rozważać z punktu widzenia naruszenia zasady równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. - Dz.U. 78/97/483, sprost. Dz.U. 28/01/319). W niniejszej sprawie brak takiego samego stanu faktycznego i prawnego, z uwagi na wcześniejsze powstanie domu na działce nr [...] oraz zmiany stanu prawnego (w tym nowelizacje pr. bud. i ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - j. t. Dz. U. 15/99/139 ze zm.; wejście w życie rozporządzenia z 14.12.1994 r., gdy do inwestycji

Z. M. i B. K. z uwagi na wcześniejsze wydanie pozwolenia na budowę należało stosować przepisy wcześniejsze - § 330 pkt 1 rozporządzenia) oraz zmianę planu zagospodarowania przestrzennego. Zagadnienia te są przedmiotem badania organów administracji publicznej w postępowaniu

o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania działki nr [...].

Trafnie Skarżący zarzuca, że obowiązkiem organów obu instancji było odnieść się w uzasadnieniach swych decyzji do stanowiska Komendy Rejonowej Straży Pożarnej w Z. z dnia [...] lipca 1998 r. - nr [...] (k. 22 akt sądowych). Jednakże uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c upsa).

W swej opinii z dnia [...].7.1998 r. Straż Pożarna wskazała, że budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki winien mieć ścianę oddzielenia przeciwpożarowego od strony sąsiedniej działki, o odporności ogniowej co najmniej 60 minut z materiałów niepalnych oraz pozostałe elementy nie rozprzestrzeniające ognia. Pomiędzy ową opinią, a zaświadczeniem Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Z. z dnia [...] kwietnia 2001 r. nr [...] i załączonym doń odpisem protokołu z dnia

[...] kwietnia 2001 r., nie zachodzi sprzeczność. Z analizy protokołu z czynności kontrolno - rozpoznawczych z dnia [...] kwietnia 2001 r., sporządzonego przez naczelnika wydziału Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej wynika, że główne elementy konstrukcyjne - ściany nośne konstrukcyjne z siporeksu o grubości 23 - 38 cm, obustronnie otynkowane - mają odporność ogniową co najmniej 120 min. NRO; dach o konstrukcji drewnianej, pokryty gontem bitumicznym, spełnia wymagania klasy odporności pożarowej obiektu - "E". Ściany konstrukcyjne od strony granicy działki oraz sąsiedniego budynku w zabudowie szeregowej spełniają wymagania dla ścian oddzielenia przeciwpożarowego, "przez co nie wnosi się uwag do usytuowania obiektu w stosunku do granicy sąsiedniej niezabudowanej działki (zmniejszona do 0,54 m odległość budynku od granicy owej działki). Tym samym rzeczywiście istniejące ściany domu na działce [...] mają dwukrotnie dłuższą, niż wymagana w § 270 ust. 2 rozporządzenia (i wskazana w opinii z dnia [...].7.1998 r.; odpowiednio – w § 178 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 174 ust. 2 pkt 4 i § 172 ust. 2

pkt 4 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki – Dz.U. 17/80/62 ze zm.), odporność ogniową. Spełnienie wymogów § 270 ust. 2 rozporządzenia nie zależy od tego, czy sąsiednia nieruchomość jest zabudowana, czy też nie; zapis w protokole z

[...] kwietnia 2001 r. opisuje zatem stan faktyczny i nie rodzi żadnych praw bądź obowiązków.

Stanowisko Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Z., zaprezentowane w zaświadczeniu z dnia [...] kwietnia 2001 r.

nr [...] o nie wniesieniu sprzeciwu i uwag do użytkowania budynku mieszkalnego w Z. przy ul. [...] (działce nr [...]), jest dla organów administracji architektoniczno-budowlanej wiążące (art. 56 ust. 1 pkt 4 i ust. 2, art. 57 ust. 3 pr. bud.; J. Siegień "Pr. bud.- komentarz"

CH BECK 2001 s. 267 nb. 3).

W dacie udzielenia pozwolenia na budowę decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 1994 r. obowiązywało rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia

3 lipca 1980 r. (Dz. U. 17/80/62 ze zm.), którego przepisy nie przewidywały uzależniania możliwości zbliżenia obiektu do granic działki sąsiedniej od zgody właściciela owej działki, a ocena dopuszczalności zbliżenia zabudowy do granic działki należała do organów właściwych w sprawach budowlanych (uzasadnienie wyroku NSA z dnia 10.9.1996 - II SA/Po 278/96). Jedynie na marginesie należy podnieść, że po wyrokach Trybunału Konstytucyjnego

z dnia: 11.5.1999 - sygn. P 9/98 - OTK 4/99/75 i 5.3.2001 - sygn. P 11/00 - OTK 2/01/33, powszechnie przyjmuje się, że o usytuowaniu budynku na gruncie orzeka w drodze decyzji organ administracji właściwy do rozpoznania sprawy z wniosku inwestora o pozwolenie na budowę, ważąc przesłanki z art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 pr. bud. (wyrok 7 Sędziów NSA z 11.6.2001 r. - OSA 4/01- ONSA 4/01/145).

Skarżący błędnie upatruje wadliwości zaskarżonej decyzji w nie rozważeniu postanowień planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie jego budowy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalonym jest pogląd, że zmiana przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania terenu, w skład którego wchodzi działka, na której został zrealizowany obiekt, musi być brana pod rozwagę przy udzielaniu pozwolenia na użytkowanie owego obiektu (wyrok NSA z 26.2.1999 r. - IV SA 279/97). Jednakże ustaleń zawartych w ostatecznych i prawomocnych decyzjach organów administracji publicznej wynika, że przedmiotowy dom w zabudowie szeregowej na działce nr [...] nie został pobudowany z naruszeniem planu szczegółowego zagospodarowania osiedla [...], zatwierdzonego uchwałą z dnia 26 września 1990 r.

nr XI/753/90 Miejskiej Rady Narodowej w Z. Teren, na którym pobudowany został ów dom, przeznaczony był pod zabudowę mieszkaniową, o czym świadczy zatwierdzenie decyzją z dnia [...] kwietnia 1993 r. nr [...] Prezydenta Miasta planu zagospodarowania terenu osiedla domków jednorodzinnych przy ul. [...] poza nr [...] - [...]. Ustalenie w wyniku kontroli budowy dnia [...] września 1995 r. odstępstw od zatwierdzonego planu realizacyjnego zagospodarowania terenu ( który zakładał usytuowanie skrajnego segmentu na działce [...] w odległości 1,0 – 2,0 m od granicy działki nr [...]) nie należy utożsamiać z niezgodnością z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w dniu [...] czerwca 1994 r. Ta niezgodność musiałaby polegać na pobudowaniu domu na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie był w tym okresie przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę w rozumieniu art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - prawo budowlane (Dz.U. 38/74/229 ze zm.), co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Skarżący w niniejszej skardze podnosi szereg argumentów, które były już przedmiotem badań w postępowaniach, które zakończyły się ostatecznymi i prawomocnymi decyzjami. Należy zatem wskazać, że prawomocny wyrok NSA tworzy stan prekluzji; prawomocny wyrok z dnia 21 marca 2000 r. - sygn. II SA/Po 526/99 przesądził, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do wydania nakazu rozbiórki owego domu jednorodzinnego, usytuowanego na działce [...] przy ul. [...] w Z. Bezprzedmiotowym jest zatem w niniejszym postępowaniu ponowne podnoszenie zarzutów, uprzednio prezentowanych w skargach, oddalonych wyrokami NSA z dnia 21 marca 2000 r. - sygn. II SA/Po 526/99 i z dnia 21 listopada 2002 r. - sygn. II SA/Po 529/01.

Obiekt, który został wzniesiony na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę (nawet później wyeliminowanej z obrotu prawnego), nie został wzniesiony w warunkach samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 pr. bud. (odpowiednio - wyrok NSA z: 26.2.1999-IV SA 397/97 - Wspólnota 18/99/25; 18.6.1998 - IV SA 1399/96, akceptowane przez J. Siegienia - op. cit. s. 245

uw. 4,5). Także w państwie prawa (art. 2 Konstytucji RP) ustawodawca może różnymi sankcjami dotykać różnego rodzaju naruszenia prawa - stąd wymienienie w piśmie z dnia [...] marca 2004 r. różnych naruszeń prawa, w tym nie badanych w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją, nie mogło prowadzić do uwzględnienia niniejszej skargi.

Nie sposób przyjąć, że zapis w planie zagospodarowania przestrzennego, dotyczący zabudowy istniejącej ("istnieć - mieć miejsce w rzeczywistości, być, trwać, egzystować"- w: "Słownik języka polskiego" pod red. M. Szymczaka PWN 1978 t. 1 s. 809), nie przewiduje istniejących w rzeczywistości obiektów, które nie podlegają nakazowi rozbiórki z art. 48 pr. bud.

Decyzje obu instancji nie są dotknięte błędami w ustaleniu stanu faktycznego, istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy. W zakresie odległości skrajnego segmentu zabudowy podstawą ustalenia odległości 0,53 - 0,54 m od granicy działki [...] jest wiarogodna inwentaryzacja geodezyjna powykonawcza; okap zaś, mający 0,53 m, nie przekracza granicy działki. Z uwagi na treść§ 330 pkt 1 rozporządzenia, przepisy § 12 ust. 4 czy 5 rozporządzenia nie znajdują w sprawie zastosowania (uzasadnienie wyroku z dnia 10.9.1996r. - sygn. II SA Po 278/96).

W sprawie nie doszło do naruszenia zasady równości stron

w postępowaniu administracyjnym, ani do wybiórczego traktowania dowodów.

Skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu materialnemu (art. 55 ust. 1 pkt 3 pr. bud.) i nie doszło do naruszeń prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przeto na podstawie art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

- Dz.U. 153/02/1270 w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych

i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. 153/02/1271 ze zm., skargę należało oddalić.

/-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ St.Małek /-/ M.Dybowski

sDS