Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 616/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: *Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w całości
Powołane przepisy: article: art. 15 pkt 1, art. 17 pkt 6, 9
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (spr.) Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant Natalia Galewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Kamiennej Górze z dnia 26 lutego 2015 r. nr V/26/15 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie ulic Krzeszowskiej-Wałbrzyskiej w Kamiennej Górze I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; II. zasądza od Gminy Kamienna Góra na rzecz Wojewody Dolnośląskiego kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda Dolnośląski wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Kamiennej Górze Nr V/26/15 z dnia 26 lutego 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w rejonie ulic Krzeszowska-Wałbrzyska w Kamiennej Górze, żądając stwierdzenia nieważności uchwały w całości.

Zaskarżonej uchwale zarzucił istotne naruszenie:

- art. 15 ust. 1 oraz art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 199, dalej jako u.p.z.p.) w zw. z art. 95 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (t. jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 196), dalej jako u.p.g.g.), poprzez brak wprowadzenia do przedmiotowego planu złoża melafiru "Borówno", które zostało wykazane w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Kamienna Góra;

- art. 17 pkt 6 lit. b tiret 6 w zw. z art. 17 pkt. 9 u.p.z.p., poprzez naruszenie procedury planistycznej w zakresie braku wprowadzenia do tekstu planu warunków uzgodnienia projektu planu, sformułowanych przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego we Wrocławiu;

- art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm., dalej jako Konstytucja RP), poprzez podjęcie § 10 ust. 2 pkt 1 lit. d uchwały we fragmencie "w szczególnych przypadkach" co czyni ten przepis niejasnym, a tym samym wprowadzający stan niepewności co do treści obowiązującego prawa.

Uzasadniając skargę organ nadzoru wskazał, że w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały Rada Miejska stwierdziła, że plan miejscowy jest zgodny z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Kamiennej Górze Nr XXI/118/12 z dnia 30 maja 2012 r. W toku przeprowadzonego postępowania nadzorczego stwierdzono jednak rozbieżności między postanowieniami studium a ustaleniami przedmiotowego planu miejscowego. Dokonując porównania przyjętego w planie rozwiązania z postanowieniami Studium Miasta Kamienna Góra okazało się, że w miejscowym planie nie spełniono wymogów u.p.g.g. w zakresie wprowadzenia do przedmiotowego planu złoża melafiru "Borówno", które zostało wykazane w Części I tekstu studium w pkt 4.2 dotyczącym terenów górniczych (str. 17). We wskazanym fragmencie studium brzmi: "W obszarze miasta (strefa C4) znajduje się część obszaru górniczego, ustanowionego w decyzji koncesyjnej na eksploatację złoża melafiru «Borówno», przy czym granica terenu górniczego przebiega poza obszarem administracyjnym miasta". W świetle powyższej regulacji, organ nadzoru zwrócił uwagę na brzmienie art. 95 ust. 1 u.p.g..g. zgodnie z którym - udokumentowane złoża kopalin oraz udokumentowane wody podziemne, w granicach projektowanych stref ochronnych ujęć oraz obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych, a także udokumentowane kompleksy podziemnego składowania dwutlenku węgla, w celu ich ochrony ujawnia się w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz planach zagospodarowania przestrzennego województwa.

Zwrócono również uwagę, że nakaz ujawnienia w studium i miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego m.in. udokumentowanych złóż kopalin nie jest obowiązkiem nowym, bowiem w obowiązującym stanie prawnym wynika on już z art. 48 poprzednio obowiązującej u.p.g.g., art. 72 ust. 1 pkt 2 Prawa ochrony środowiska, a także art. 10 ust. 1 pkt 11 u.p.z.p. Wyjaśniono, że powołane regulacje ustawowe są niczym innym jak instrumentem mającym na celu ochronę złóż kopalin w dokumentach planistycznych, których istotą jest kształtowanie polityki przestrzennej poprzez określenie zakresu przeznaczenia poszczególnych terenów w planach zagospodarowania przestrzennego zarówno na szczeblu gminnym jak i wojewódzkim. Jak zatem stanowi przywołany wyżej art. 10 ust. 1 pkt 11 u.p.z.p. - w studium uwzględnia się uwarunkowania wynikające w szczególności z: (...) 11) występowania udokumentowanych złóż kopalin, zasobów wód podziemnych oraz udokumentowanych kompleksów podziemnego składowania dwutlenku węgla. Natomiast art. 15 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. nakłada obowiązek określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego granic i sposobu zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych. Jest to typowy przykład ochrony złóż kopalin ograniczony do złóż już udokumentowanych lub eksploatowanych. Na potwierdzenie przyjętego stanowiska autor skargi przywoła orzecznictwo sądowoadministracyjne (wyroki NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt. II OSK 1661/09, z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt. II OSK 2443/12 oraz wyrok WSA w Olsztynie z dnia 23 września 2014 r. sygn. akt. II SA/Ol 723/14 i WSA we Wrocławiu z dnia 10 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 282/15).

Powołując się na art. 15 ust. 1 u.p.z.p. organ nadzoru podniósł, że plan miejscowy musi zawierać normy określające konkretne przeznaczenie każdego fragmentu terenu objętego daną regulacją, bez podawania warunków, a także bez uzależniania tego przeznaczenia lub jego realizacji od jakichkolwiek zdarzeń przyszłych. Tego rodzaju warunki lub zastrzeżenia mogą się znajdować wyłącznie w przepisach odrębnych, które z woli ustawodawcy kształtują zagospodarowanie terenu łącznie z planami miejscowymi. Takim przepisem odrębnym, o którym mowa w art. 15 ust. 1 u.p.z.p., jest m.in. art. 95 u.p.g.g. Odwołując się natomiast do brzmienia art. 28 ust. 1 u.p.z.p. organ nadzoru uznał, że chronione tym przepisem zasady sporządzenia planu miejscowego należy przede wszystkim rozumieć jako wymóg uwzględnianie w projekcie planu tych uwarunkowań, które wynikają wprost z odrębnych przepisów prawa (art. 95 u.p.g.g. w zw. z art. 15 ust. 1 u.p.z.p.).

Zdaniem Wojewody w oparciu o powyższe zasadny jest wniosek o stwierdzenie nieważności w całości uchwały Rady Miejskiej w Kamiennej Górze Nr W26/15 z dnia 26 lutego 2015r. w związku z naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego, w tym naruszenie art. 95 ust. 1 u.p.g.g., poprzez jego niezastosowanie, zgodnie z którym organ miał obowiązek wprowadzić do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszar udokumentowanego złoża melafiru "Borówno". Z tekstu Studium jednoznacznie wynika, iż w obszarze miasta (strefa C4) znajduje się część obszaru górniczego, ustanowionego w decyzji koncesyjnej na eksploatację złoża melafiru "Borówno".

W kontekście powyższego zarzutu autor skargi zwrócił również uwagę na naruszenie procedury planistycznej w zakresie braku wprowadzenia do tekstu planu warunków uzgodnienia projektu planu, sformułowanego przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego we Wrocławiu w postanowieniu z dnia 06 sierpnia 2014 r. (znak sprawy WRO.512.113.2014.MG, L.dz.23644/08/2014). Z postanowienia tego wprost wynika, że w granicach przedłożonego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (granice opracowania przedstawiono na załączniku nr 1 do ww. uchwały) zlokalizowany jest niewielki fragment terenu górniczego ustanowionego w koncesji Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa nr 22/93 z dnia 10 marca 1993 r., udzielonej na wydobywanie melafiru ze złoża "Borówno", zmienionej późniejszymi decyzjami, w tym decyzją ww. Ministra z dnia 4 marca 1996 r., znak: BKk-362/MM/96, która określa współrzędne punktów załamania granicy ww. terenu górniczego.

Z kolei w tekście uchwały w § 3 ust. 2 pkt 4 określono, że w planie nie ustala się "granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych - ze względu na brak w granicach obszaru objętego uchwałą takich terenów". W świetle powyższego organ nadzoru powołując się na treść art. 17 pkt 6 lit. b tiret 6 u.p.z.p., wskazał, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta jest obowiązany do uzgodnienia projektu planu z właściwym organem nadzoru górniczego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych; a następnie wprowadzenia zmian wynikających z -dokonanego uzgodnienia jeszcze przed wyłożeniem projektu planu do publicznego wglądu. Z kolei § 4 pkt 7 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustalenia dotyczące granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych (...) powinny zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów. Zgodnie natomiast z § 7 pkt 6 i pkt 9 rozporządzenia, projekt rysunku planu miejscowego powinien zawierać granice i oznaczenia obiektów i terenów chronionych na podstawie przepisów odrębnych w tym terenów górniczych. Tym samym oznaczenie granic terenów górniczych to obligatoryjne ustalenie planu, zaś teren górniczy to teren podlegający ochronie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1156/14).

Wskazano również, że ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (obowiązująca w dacie dokonywania uzgodnień i w dacie uchwalenia planu), wprowadza w art. 6 definicje legalne, pośród których wyróżnia pojęcie "terenu górniczego" (pkt. 15) i "obszaru górniczego" (pkt 5). Terenem górniczym jest przestrzeń objęta przewidywanymi szkodliwymi wpływami robót górniczych zakładu górniczego. Obszarem górniczym jest natomiast przestrzeń, w granicach której przedsiębiorca jest uprawniony do wydobywania kopaliny oraz prowadzenia robót górniczych związanych z wykonywaniem koncesji. Według brzmienia tej definicji w dacie uchwalenia planu (i obecnie) obszarem górniczym jest przestrzeń, w granicach której przedsiębiorca jest uprawniony do wydobywania kopaliny, podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji, podziemnego składowania odpadów, podziemnego składowania dwutlenku węgla oraz prowadzenia robót górniczych niezbędnych do wykonywania koncesji. Teren górniczy jest ustanawiany z uwagi na szkodliwe skutki robót górniczych, zaś obszar górniczy to obszar, w którym można wydobywać kopaliny i prowadzić związane z wykonaniem koncesji roboty górnicze. Teren górniczy jest określany przez organ koncesyjny w koncesji na wydobywanie kopaliny i stanowi on ściśle określony, identyfikowany na podstawie mapy, obszar ujawniony w rejestrze obszarów górniczych. Pojęcia obszaru górniczego oraz terenu górniczego nie są zatem pojęciami tożsamymi i nie bez znaczenia jest, którym pojęciem posługuje się akt prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Uwaga ta jest istotna dla wskazania, że DOUG we Wrocławiu, warunkując uzgodnienie projektu planu o uzupełnienia projektu o informację o istniejących terenach górniczych melafiru ze złoża "Borówno", nie wskazywał wyłącznie na zmiany czysto redakcyjne. Postanowienie uzgadniające zawiera tylko jeden warunek - wprowadzenia do projektu planu miejscowego informacji o terenie górniczym. Warunek ten nie został spełniony. W części tekstowej przedmiotowej uchwały nie ma bowiem zapisu o ustaleniu terenów górniczych, tj. przestrzeni objętej przewidywanymi szkodliwymi wpływami robót górniczych zakładu górniczego. Także na rysunku planu nie zaznaczono w legendzie oraz na mapie terenów górniczych. Według Wojewody, treść art. 15 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. nakłada obowiązek uwzględnienia w miejscowym planie terenów górniczych. Takie obligatoryjne a brakujące ustalenie dotyczące terenów górniczych w akcie prawa miejscowego jest zaś istotne nie tylko dla przedsiębiorców górniczych, lecz również dla interesu prawnego osób i jednostek organizacyjnych wykonujących na określonym terenie prawo własności. Naruszony tym samym został przepis art. 17 pkt 6 lit. b tiret 6 w związku z art. 17 pkt. 9 u.p.z.p., co stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Ponadto organ nadzoru zwrócił uwagę, że w ramach ustaleń szczegółowych dla terenów objętych planem - w § 10 ust. 2 pkt 1 lit. d uchwały określono: "dopuszcza się przyjęcie innych parametrów dróg, chodników i szlaku rowerowego - w szczególnych przypadkach o ile jest to dozwolone przepisami technicznymi".

W przekonaniu skarżącego, wprowadzenie sformułowania "w szczególnych przypadkach" świadczy o pozostawieniu w planie możliwości wprowadzenia innych parametrów dróg, chodników i szlaku rowerowego, w sytuacji zaistnienia szczególnych przypadków. Wskazany przepis, jak i inne uchwały, nie wyjaśniają, co należy rozumieć pod sformułowaniem "szczególnych przypadków". W ocenie autora skargi, przepis ma tym samym charakter otwarty. Sytuacja taka powoduje, że obowiązujący przepis prawa miejscowego jest niejasny, a taki stan niepewności co do treści obowiązującego prawa jest niedopuszczalny w demokratycznym państwie prawnym i stanowi naruszenie art. 2 Konstytucji.

Odpowiadając na skargę skarżony organ gminy uznał skargę za zasadną w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa powyżej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz.270 ze zm., dalej jako u.p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego, jak również inne niż określone w pkt 5 akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 6 u.p.p.s.a.). W myśl zaś art. 147 u.p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 u.p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części.

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie istniejących w sprawie okoliczności faktycznych i prawnych, podzielił zarzuty i argumentację skargi złożonej przez organ nadzoru. Znamienne w niniejszej sprawie jest również to, że sama Rada Miejska w Kamiennej Górze wnosiła o uwzględnienie skargi w całości. W pełni uzasadnione było zatem zgodne stanowisko stron, że opisane w skardze naruszenia odnoszące się zasad i tryb sporządzania planu miejscowego pociągają za sobą na zasadzie art. 28 ust. 1 u.p.z.p. nieważność całego planu.

Odnosząc się pierwszego z zarzutów skargi przyjdzie zauważyć, że jedną z podstawowych zasad rządzących procedurą planistyczną jest ta wyrażona w art. 20 ust. 1 u.p.z.p., a mianowicie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego winien nie naruszać ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W studium – w myśl art. 10 ust. 1 pkt 11 u.p.z.p. – określa się m.in. uwarunkowania wynikające z występowania udokumentowanych złóż kopalin, zasobów wód podziemnych oraz udokumentowanych kompleksów podziemnego składowania dwutlenku węgla. W studium określa się również obszary oraz zasady ochrony środowiska i jego zasobów, ochrony przyrody, krajobrazu kulturowego i uzdrowisk (art. 10 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p.). Zgodnie zaś z art. 15 ust. 2 pkt 3 i pkt 7 u.p.z.p. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa się obowiązkowo: zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, jak również granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także obszarów szczególnego zagrożenia powodzią oraz obszarów osuwania się mas ziemnych.

W tym kontekście wspomnieć należy, że stosownie do art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm., dalej jako u.p.o.ś.), w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności przez: 1) ustalanie programów racjonalnego wykorzystania powierzchni ziemi, w tym na terenach eksploatacji złóż kopalin, i racjonalnego gospodarowania gruntami; 2) uwzględnianie obszarów występowania złóż kopalin oraz obecnych i przyszłych potrzeb eksploatacji tych złóż. Wymagania te określa się na podstawie opracowań ekofizjograficznych, stosownie do rodzaju sporządzanego dokumentu, cech poszczególnych elementów przyrodniczych i ich wzajemnych powiązań (art. 71 ust. 4 u.p.o.ś.).

Przede wszystkim należy jednak podkreślić, że teren, na którym znajdują się złoża kopalin podlega ochronie uregulowanej w przepisach ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze, na co wskazuje przepis art. 1 ust. 2 pkt 1 tejże ustawy. Zgodnie zaś z art. 95 ust. 1 u.p.g.g. udokumentowane złoża kopalin oraz udokumentowane wody podziemne, w granicach projektowanych stref ochronnych ujęć oraz obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych, a także udokumentowane kompleksy podziemnego składowania dwutlenku węgla, w celu ich ochrony ujawnia się w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz planach zagospodarowania przestrzennego województwa.

Zdaniem Sądu rozpoznającego skargę w niniejszej sprawie, postulowana w art. 20 ust. 1 u.p.z.p. zasada, aby plan miejscowy nie naruszał ustaleń studium oznacza, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Przepisy planu miejscowego nie mogą doprowadzić do modyfikacji kierunków zagospodarowania przewidzianego w studium lub też tego zagospodarowania wykluczyć. Zasada ta musi być więc rozumiana w ten sposób, że zgodność między treścią studium a treścią planu miejscowego winno się postrzegać jako kontynuację identyczności zasad zagospodarowania terenu ustalanych ogólnie w studium i podlegających sprecyzowaniu w planie miejscowym. Plan miejscowy ma jedynie doprecyzować te zasady i to w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zmiany lub modyfikacji. Chodzi o to, aby granice poszczególnych terenów określone w studium i później przyjęte w planie zagospodarowania przestrzennego, były jak najbardziej ze sobą zbieżne (zob. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 66/13). Nadto należy przyjąć, że stopień związania planów ustaleniami studium zależy w dużym stopniu od brzmienia ustaleń studium. Jednym z założeń polityki przestrzennej gminy jest stopień związania planowania miejscowego przez ustalenia studium, który może być, w zależności od szczegółowości ustaleń studium - silniejszy lub słabszy (zob. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2732/12).

Oceniając zaskarżoną uchwałę w kontekście przywołanego stanu faktycznego i w świetle obowiązujących przepisów prawa Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała narusza przepis art. 20 ust. 1 u.p.z.p., gdyż przy jej podjęciu doszło do naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, co w myśl art. 28 ust. 1 u.p.z.p. powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości. Nie ulega bowiem wątpliwości, gdyż nie kwestionuje tego organ Gminy Kamienna Góra, że obowiązujące Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, przyjęte uchwałą Nr XXI/118/12 z dnia 30 maja 2012 r., zawiera stwierdzenie, że w obszarze miasta (strefa C4) znajduje się część obszaru górniczego, ustanowionego w decyzji koncesyjnej na eksploatację złoża melafiru «Borówno», przy czym granica terenu górniczego przebiega poza obszarem administracyjnym miasta (zob. część I tekstu studium w pkt 4.2 dotyczącym terenów górniczych - str. 17). Tymczasem – jak trafnie podniesiono w skardze – w zaskarżonej uchwale Rada Miejska w Kamiennej Górze nie ujawniła istnienia udokumentowanych złóż kopalin, o których mowa w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. To zaś oznacza, że zaskarżona uchwała została pozbawiona obligatoryjnego elementu, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 2 u.p.o.ś. i art. 95 ust. 1 u.p.g.g. oraz art. 15 ust. 2 pkt 3 i pkt 7 w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Zdaniem Sądu, zaskarżona uchwała pozostaje w sprzeczności ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w zakresie, w jakim nie uwzględnia złóż kopalin, o których mowa w studium. Zaskarżona uchwała narusza więc prawo w stopniu istotnym, co uzasadniania stwierdzenie nieważności tejże uchwały w całości.

Z podzielonym w tym miejscu stanowiskiem Wojewody Dolnośląskiego pozostaje w związku kolejny zarzut skargi odnoszący się do naruszenia art. 17 pkt 6 lit. b tiret 6 w zw. z art. 17 pkt. 9 u.p.z.p., poprzez naruszenie procedury planistycznej w zakresie braku wprowadzenia do tekstu planu warunków uzgodnienia projektu planu, sformułowanych przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego we Wrocławiu. Mając zatem na względzie treść stwierdzonego naruszenia prawa uznać należało, że na obecnym etapie nie było konieczne szczegółowe odniesienie się do tego zarzutu. Dostrzeżone uchybienie w zakresie istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego potwierdza wymóg umieszczenia w planie informacji o istniejących terenach górniczych melafiru ze złoża "Borówno".

Sprzeczności zaskarżonej uchwały ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy dyskwalifikuje zaskarżony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a zatem jego ocena w pozostałym zakresie, objętym skargą, nie była wskazana. Szczególnie, że zakres czynności, które winny podjąć organy Gminy Kamienna Góra po stwierdzeniu nieważności zaskarżonej uchwały może okazać się znaczny i w sposób rozległy mogą ulec zmianie postanowienia uchwały planistycznej.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w pkt I sentencji wyroku orzekł na podstawie art. 147 § 1 u.p.p.s.a. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zasądzenia zwrotu poniesionych kosztów postępowania ma podstawę w art. 200 i art. 205 § 2 u.p.p.s.a.