Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 872/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.62 §1 , art.54 § 1 pkt 3, pkt7 i art.54 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 października 2014 r. sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 maja 2014 r., nr sygn. akt [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 21 maja 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 5 sierpnia 2013 r. sprawie zaliczenia wpłaty.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia 5 czerwca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 14 września 2012 r. w sprawie określenia A SA (obecnie B Spółki Akcyjnej) wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2008.

W dniu 5 lipca 2013 r. podatnik wpłacił na konto organu podatkowego kwotę 903.647,40 zł w komentarzu podając, że wpłata została dokonana zgodnie z decyzją SKO i dotyczy całego podatku za 2008 rok wraz z odsetkami.

W dniu 8 lipca 2013 r. organ pierwszej instancji wystosował do podatnika pismo wzywające do złożenia szczegółowego rozliczenia wpłaty z podaniem daty zdarzeń oraz podstawy prawnej. Na pismo to podatnik nie udzielił odpowiedzi.

Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2013 r. zaliczył powyższą wpłatę na poczet zaległości w podatku od nieruchomości za 2008 rok. Z postanowienia wynika, że wpłata dokonana przez podatnika nie uregulowała w całości zobowiązania za rok 2008 wraz z odsetkami oraz kosztami upomnień. Organ wskazał także, że na podstawie art. 54 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zwanej dalej O.p., zastosował przerwy w naliczaniu odsetek.

A SA wniosła zażalenie na to postanowienie wskazując na obrazę art. 54 § 1 O.p., którego to przepisu, jej zdaniem, organ niesłusznie nie uwzględnił. Organ nie wyjaśnił dlaczego w przedmiotowej sprawie nie zastosował art. 54 § 1 pkt 7 O.p.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło zarzutów zażalenia wskazując, że istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest to, czy w sposób prawidłowy organ podatkowy zaliczył dokonaną przez podatnika wpłatę na zaległość podatkową w podatku od nieruchomości za 2008 rok z uwzględnieniem odsetek za zwłokę. SKO uznało, że ze względu na treść art. 54 § 2 O.p. w sprawie nie mógł mieć zastosowania wskazany w zażaleniu art. 54 § 1 pkt 7 O.p., bowiem przedłużenie okresu trwania postępowania w sprawie określenia stronie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 rok spowodowane było skomplikowanym charakterem sprawy, szerokim zakresem postępowania dowodowego oraz brakiem współpracy podatnika w kluczowych kwestiach, w tym przede wszystkim w przeprowadzeniu dowodu z ewidencji środków trwałych. Strona w deklaracji rocznej na podatek od nieruchomości za rok 2008 wyłączyła z podstawy opodatkowania budowli wartość linii telekomunikacyjnych położnych w kanalizacji kablowej. Organ wielokrotnie wzywał stronę do dostarczenia uwierzytelnionego zestawienia środków trwałych oraz informacji niezbędnych do prawidłowego określenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2008 rok. Podatnik odmawiając dostarczania ww. dokumentów kwestionował uprawnienie organu podatkowego do żądania ich dostarczenia oraz występował z wnioskami o umorzenie postępowania.

Kolegium podzieliło stanowisko Prezydenta Miasta, że do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona (jej pełnomocnik), w związku z czym zasadne było naliczenie odsetek za zwłokę od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji. Zachowanie strony wskazujące na przyczynienie się do opóźnienia w załatwieniu sprawy podatkowej we właściwym terminie zostało szczegółowo opisane w uzasadnieniach decyzji organów podatkowych obu instancji w sprawie określenia wysokości podatku od nieruchomości jak również w piśmie Prezydenta Miasta z dnia 9 września 2013 r. przekazującym niniejsze zażalenie.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie postanowień, zarzucając im naruszenie art. 210 § 4 w zw. z art. 219 w zw. z art. 54 § 1 pkt 7 O.p. przez to, że w jego uzasadnieniu nie zostało wyjaśnione, w jaki sposób organ ustalił wysokość odsetek, tj. od jakiej kwoty, za jaki okres oraz według jakich stawek zostały one naliczone, tak by była pełna możliwość ich zweryfikowania, oraz art. 54 § 2 O.p. poprzez uznanie, że opóźnienie w terminowym zakończeniu postępowania nastąpiło z winy skarżącej, podczas gdy organ podatkowy przez długie okresy nie podejmował żadnych czynności w postępowaniu, co w konsekwencji spowodowało opóźnienie w wydaniu decyzji z winy organu podatkowego. W związku z tym organ był zobowiązany do zastosowania art. 54 § 1 pkt 7 O.p.

W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że organ prowadził postępowanie "bardzo opieszale"; "pomiędzy poszczególnymi wezwaniami były przerwy, w odniesieniu do których organ podatkowy nie przedstawił racjonalnego uzasadnienia"; "od wydania postanowienia z dnia 24 maja 2010 r. o wyznaczeniu stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego do wydania decyzji z dnia 21 października 2010 r. organ przez ponad 4 miesiące nie podejmował żadnych czynności. Taka sytuacja powtórzyła się również w okresie od dnia 12 czerwca 2012 r. do dnia 14 września 2012 r.". Zdaniem strony skarżącej działania organu podatkowego w tym zakresie świadczą o wyjątkowej opieszałości.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Badając legalność zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że skarga jest nieuzasadniona.

W świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej jako "P.p.s.a.").

Spór w sprawie sprowadza się do prawidłowości zarachowania przez organy podatkowe obydwu instancji wpłaty dokonanej przez A SA w dniu 5 lipca 2013 r. z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 rok w kwocie 903.647,40 zł na należność główną i odsetki. Wpłata powyższa została dokonana po ustawowych terminach płatności rat podatku, co skutkowało powstaniem odsetek, przy czym dokonując wpłaty podatnik nie podał jaką część wpłaty stanowią odsetki a jaką należność główna.

Jak stanowi art. 55 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zwanej dalej O.p., odsetki za zwłokę wpłacane są bez wezwania organu podatkowego. Zgodnie z § 2 cytowanego artykułu, jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę.

Zgodnie z art. 62 § 1 O.p., jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty. Zgodnie z § 4 cyt. artykułu, do wpłat zaliczanych na poczet zaległości podatkowej stosuje się art. 55 § 2. Obowiązek naliczania odsetek za zwłokę powstaje z mocy prawa i wynika z samego faktu wystąpienia zaległości podatkowej. Jednocześnie art. 55 O.p. wskazuje, że odsetki za zwłokę wpłacane są bez wezwania organu podatkowego, jeśli natomiast wpłata nie pokrywa kwoty zaległości wraz z odsetkami za zwłokę, rozlicza się ją proporcjonalnie, czyli zalicza na poczet zaległości podatkowej oraz odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim w dniu wpłaty pozostaje kwota zaległości do kwoty odsetek. Oznacza to, że z chwilą wpłaty na poczet zaległego podatku, organ podatkowy ma obowiązek zarachowania jej proporcjonalnie na należność główną i odsetki za zwłokę.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie Prezydent Miasta miał ustawowy obowiązek zarachowania wniesionej wpłaty na podatek i na odsetki w sposób opisany w zacytowanym przepisie.

Strona dokonała wpłaty kwoty 903.647,40 zł wskazując ją jako wpłatę na podatek od nieruchomości za 2008 i odsetki, nie wskazując jednak (pomimo wezwania) jaką kwotę wpłaca na zaległość podatkową, a jaką tytułem odsetek za zwłokę. Organ podatkowy miał więc obowiązek dokonania podziału z zastosowaniem zasady określonej w art. 55 § 1 O.p.

Zgodnie z 54 § 1 pkt 7 O.p., na którą to regulację powołuje się strona skarżąca, odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Przepisu tego jednak nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona lub jej przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu (art. 54 § 2 O.p.). Posłużenie się między wskazanymi zwrotami funktorem alternatywy nierozłącznej "lub" powoduje, że przesłanki te należy traktować jako równorzędne, a w konsekwencji wystąpienie którejkolwiek z nich (albo obu łącznie) wyłącza zastosowanie przerwy w naliczeniu odsetek, o której mowa w art. 54 § 1 pkt 7 O.p.

Przez pierwszą z wymienionych w art. 54 § 2 O.p. przesłanek, tj. opóźnienia do którego przyczyniła się strona (jej przedstawiciel), rozumieć należy sytuację, gdy pomiędzy zachowaniem podatnika powodującym przedłużenie postępowania, a okresem tego opóźnienia zachodzi związek przyczynowo - skutkowy (przesłanka pozytywna), przy czym zachowanie to nie polega na korzystaniu przez stronę z przysługujących jej uprawnień procesowych (przesłanka negatywna). Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, co słusznie zauważyło SKO w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Jak wyjaśniło SKO, postępowanie podatkowe wszczęte zostało w celu zweryfikowania deklaracji rocznej złożonej przez skarżącą na podatek od nieruchomości za rok 2008, w której strona wyłączyła z podstawy opodatkowania budowli wartość linii telekomunikacyjnych położnych w kanalizacji kablowej. Ustalenie wartości tych linii było niezbędne dla ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości a tym samym dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. Tymczasem strona w toku postępowania ewidentnie uchylała się od udzielenia organowi istotnych informacji, w posiadaniu których była wyłącznie ona. Organ wielokrotnie wzywał stronę do dostarczenia uwierzytelnionego zestawienia środków trwałych oraz informacji niezbędnych do określenia wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2008. Podatnik tymczasem odmawiał dostarczenia tych dokumentów, kwestionując uprawnienia organu podatkowego do ich żądania oraz domagając się umorzenia prowadzonego postępowania. Przykładem braku współpracy strony z organem wydłużającym postępowanie podatkowe jest odpowiedź strony na wezwanie organu z dnia 11 grudnia 2009 r. do określenia przyczyn zmian wartości budowli wykazanych w deklaracji podatkowej za 2008 r. – pełnomocnik strony wniósł o "wyjaśnienie podstawy prawnej wezwania". Na kolejne wezwanie z dnia 15 lutego 2010 r. tej samej treści strona nie udzieliła żadnej odpowiedzi. W odpowiedzi z dnia 17 listopada 2011 r. na wezwanie organu do dostarczenia m.in. zestawienia budowli wraz z ich określoną wartością, które powinny być opodatkowane w 2008 r., pełnomocnik strony wniósł o "wyjaśnienie czy organ podatkowy prowadzi czynności sprawdzające czy postępowanie". Na wezwanie organu z dnia 29 listopada 2011 r. do dostarczenia zestawienia budowli wraz z określoną ich wartością, które powinny być opodatkowane w 2008 r., dostarczenia zestawienia wartości budowli, które nie spełniają cech budowli, a były podstawą opodatkowania w deklaracji w 2007 r., a także dokumentów budowlanych posiadanych przez spółkę oraz ewidencji środków trwałych, pełnomocnik strony odmówił przesłania dokumentacji budowlanej, a prawidłową wersję ewidencji na dzień 1 stycznia 2008 r. nadesłał dopiero wraz z pismem z dnia 30 stycznia 2012 r., przy czym wyciąg zawierał tysiące pozycji, które dotyczyły całego obrębu, co utrudniło organowi analizę dostarczonych informacji.

Słusznie podkreśliło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że wynikający z art. 122 O.p. obowiązek wyjaśnienia z urzędu stanu faktycznego nie jest nieograniczony. Wprawdzie przepisy nie nakładają wprost na podatnika ( stronę ) obowiązku współdziałania z organem podatkowym lecz w szeregu unormowań regulują jego uprawnienia, określane jako prawo do czynnego udziału w postępowaniu (art. 123 O.p.). Są to m.in. przepisy dotyczące prawa do zgłaszania wniosków dowodowych (art. 180 O.p.), zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz wypowiadania się co do zebranych dowodów (art. 123 § 1 i art. 200 § 1 O.p.). Ponadto niektóre przepisy postępowania podatkowego wyraźnie wskazują na współdziałanie organów z podatnikiem w zakresie wyjaśniania okoliczności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzygnięcia sprawy. Takie uregulowania zawiera art. 155 i art. 274a O.p. Pierwszy z tych przepisów uprawnia organ do wezwania strony do złożenia wyjaśnień lub dokonania określonej czynności, drugi - w ramach czynności sprawdzających - upoważnia organ do żądania złożenia wyjaśnień dotyczących deklaracji podatkowych (w tym ich poprawności). W art. 189 O.p. uregulowano natomiast prawo organu do żądania od strony przedstawienia w wyznaczonym terminie dowodu będącego w jej posiadaniu. Zarówno obowiązki nałożone na organy podatkowe, jak i uprawnienia podatnika mają na celu zapewnienia pełnych i prawidłowych ustaleń faktycznych oraz załatwienie sprawy zgodnie z prawem, także w interesie samego podatnika. W sprawie podatkowej prowadzonej w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 rok podatnik świadomie odmawiał współdziałania, nie udzielał wyjaśnień, nie korzystał z inicjatywy dowodowej mimo kierowanych do niego wezwań organu i nie przedkładał dowodów będących w jego posiadaniu, o które zwracał się organ podatkowy.

Powyższe okoliczności wynikają z akt sprawy, z którymi Sąd zapoznał się zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., zostały one też szczegółowo opisane w piśmie Prezydenta Miasta z dnia 9 września 2013 r. przekazującym zażalenie strony do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Należy w tym miejscu podkreślić, że skoro strona nie odpowiedziała na wezwanie organu pierwszej instancji do złożenia szczegółowego rozliczenia wpłaty z podaniem daty zdarzeń oraz podstawy prawnej i nie skorzystała tym samym z możliwości przedstawienia organowi pierwszej instancji swojej argumentacji w zakresie zastosowania w jej sprawie art. 54 § 1 pkt 7 O.p., to brak rozważań organu w uzasadnieniu decyzji co do braku podstaw do zastosowania tego przepisu z uwagi na treść art. 54 § 2 O.p. nie stanowi żadnej wadliwości. Strona zarzut ten podniosła po raz pierwszy w zażaleniu, dlatego też organ pierwszej instancji dopiero w odpowiedzi na to zażalenie miał sposobność odnieść się do tego zarzutu i przedstawić dokładną analizę przebiegu postępowania podatkowego świadczącą o przyczynieniu się strony do powstania opóźnienia w rozpatrzeniu sprawy. Przy czym materiał dowodowy pozwalający na dokonanie tej analizy znajdował się w aktach sprawy. Słusznie zatem SKO oceniło na podstawie tych akt, zawierających m.in. decyzje wydane w przedmiocie określenia stronie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 rok, że opisany w nich przebieg postępowania świadczy o tym, iż podatnik lub jego pełnomocnik utrudniali przeprowadzenie postępowania we właściwym terminie, przez co doszło do opóźnienia w załatwieniu sprawy podatkowej. W rozpatrywanej sprawie podatnik niewątpliwie sam przyczynił się do powstania odsetek za zwłokę, ponieważ zamierzoną biernością doprowadził do przewlekłości postępowania podatkowego ponad 3 miesiące.

Ze względu na uznanie, że do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona (jej pełnomocnik), zbędne jest rozważanie drugiej z przewidzianych w art. 54 § 2 O.p. przesłanek, tj. czy opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostają zatem zarzuty skargi dotyczące rzekomej bezczynności organu w okresach od 27 maja do 21 października 2010 r., od 17 listopada 2010 r. do 16 sierpnia 2011 r. Zauważyć bowiem należy, że najistotniejszy dowód w sprawie w postaci ewidencji środków trwałych (płyta CD), który był niezbędny do podjęcia rozstrzygnięcia, dostarczony został przez stronę do organu dopiero w dniu 1 lutego 2012 r. To zatem zwłoka strony i ignorowanie przez nią kolejnych wezwań było przyczyną opóźnienia w wydaniu decyzji. Jak już wyżej wskazano, przesłanki wymienione w art. 54 § 2 O.p. należy traktować jako równorzędne, a w konsekwencji wystąpienie choćby jednej z nich wyłącza zastosowanie w sprawie art. 54 § 1 pkt 7 O.p.

Bezzasadny jest zarzut pozostawania przez organ w bezczynności w okresie od 12 czerwca do 14 września 2012 r. W okresie tym organ podejmował bowiem czynności procesowe (wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego oraz negatywnie rozpatrzył wniesiony przez stronę wniosek dowodowy) oraz dokonywał analizy obszernego materiału dowodowego poprzedzającej wydanie w dniu 14 września 2012 r. decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 rok. Wykonanie ciążących na organie podatkowym obowiązków z uwagi na złożony charakter sprawy, konieczność wyjaśnienia wielu faktów, przeprowadzenia szeregu dowodów, może być przyczyną przedłużenia postępowania ponad okres wskazany w art. 54 § 1 pkt 7 O.p.

Sąd nie podziela także zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia przerw w naliczaniu odsetek za okres od 8 października 2012 r. do 12 czerwca 2013 r. Zauważyć należy, że pismem z dnia 8 października 2012 r. strona wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 14 września 2012 r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 rok. Odwołanie to zostało przekazane organowi odwoławczemu w dniu 30 października 2012 r. Zgodnie z art. 139 § 3 O.p. termin do rozpatrzenia odwołania upłynął w dniu 30 grudnia 2012 r., odwołanie to rozpatrzone zostało zaś dopiero w dniu 5 czerwca 2013 r. W związku z tym organ uwzględnił przerwę w naliczaniu odsetek od dnia 31 grudnia 2012 r. do dnia 12 czerwca 2013 r. (data wpływu decyzji SKO do organu pierwszej instancji), przy czym podstawę rozstrzygnięcia w tym zakresie stanowił art. 54 § 1 pkt 3 O.p. stanowiący, że odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 139 § 3, do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego, jeżeli decyzja organu odwoławczego nie została wydana w terminie, o którym mowa w art. 139 § 3.

Ponadto organ pierwszej instancji uwzględnił także na podstawie wskazanego art. 54 § 1 pkt 3 O.p. przerwę w naliczaniu odsetek za zwłokę za okres od dnia 14 lutego 2011 r. (data otrzymania odwołania przez SKO: 13.12.2010 r.) do dnia 22 sierpnia 2011 r. (data doręczenia organowi pierwszej instancji decyzji SKO z dnia 16.08.2011r.). Sąd dostrzega przy tym, że wbrew wymogom wynikającym z art. 217 § 2 O.p. w uzasadnieniu postanowienia o zaliczeniu wpłaty organ pierwszej instancji wskazał tylko ogólnikowo, że zastosował przerwy w naliczaniu odsetek na podstawie art. 54 § 1 pkt 3 O.p., natomiast szczegółowe opisanie tych przerw organ zawarł dopiero w piśmie z dnia 9 września 2013 r. (przekazując organowi odwoławczemu zażalenie strony), niemniej jednak w ocenie Sądu wadliwość ta na gruncie niniejszej sprawy nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia i nie może w związku z tym stanowić podstawy do jego uchylenia. Ostatecznie bowiem przerwy w naliczaniu odsetek zostały rozliczone przez organ prawidłowo, poprzez zastosowanie art. 54 § 1 pkt 3 O.p. w okresach od 14 lutego do 22 sierpnia 2011 r. i od 31 grudnia 2012 r. do 12 czerwca 2013 r. Oprócz wskazanego uchybienia postanowienie organu pierwszej instancji sformułowane zostało prawidłowo - wskazuje ono mające zastosowanie przepisy, tj. m.in. art. 53 § 1 i 4, art. 54 § 1 pkt 3, § 2 i § 3, art. 55, art. 56 § 1 i § 2, art. 62 § 1 i § 4 O.p. oraz istotne dla rozstrzygnięcia fakty, takie jak fakt dokonania wpłaty w określonej wysokości i wskazanie zobowiązania, którego wpłata dotyczy. Uzasadnienie postanowienia organu odwoławczego również zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, zawiera ponadto odniesienie się do argumentów strony podnoszonych w zażaleniu. W sprawie nie doszło zatem do naruszenia art. 217 § 2 O.p. (powołany przez stronę art. 210 § 4 O.p. dotyczy uzasadniania decyzji, a nie postanowień) w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę.