Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 318/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6294 Przejęcie mienia na podstawie umów międzynarodowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Miasta W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] po rozpoznaniu wniosku Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezydenta W. z dnia 24 kwietnia 2018 r., w sprawie wyjaśnienia wątpliwości odnośnie treści wydanej przez Ministra Finansów decyzji z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] , w zakresie oznaczenie nieruchomości wyjaśnił, że treść sentencji decyzji Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] , stwierdzającej przejście na rzecz Skarbu Państwa udziału wynoszącego [...] części w prawie własności nieruchomości położonej w W. ul. [...] , hip. nr [...] , w tym w tej części uprawnień dotyczących ustanowienia praw rzeczowych, o których mowa w dekrecie z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowania gruntów na obszarze W. (Dz. U. Nr 50, poz. 279), której dawnym właścicielem był J. T. , odpowiada dyspozycji § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] maja 1968 r., w sprawie trybu dokonywania w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych (Dz. U. Nr. 17, poz. 109).

W uzasadnianiu organ przedstawił następująco stan sprawy:

Wnioskiem z dnia 24 kwietnia 2018 r. Prezydent W. , jako reprezentant Skarbu Państwa, zwrócił się o wyjaśnienie wątpliwości odnośnie treści decyzji Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr: [...] , na podstawie art.113 § 2 Kpa, w związku z brakiem wskazania w jej sentencji aktualnego oznaczenia geodezyjnego nieruchomości położonej w W. ul. [...] .

Zgodnie z art. 113 § 2 Kpa organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie strony wątpliwości, co do jej treści.

W toku postępowania, w wyniku którego wydano decyzję Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] , ustalono, że nieruchomość położona w W. ul. [...] , identyfikowana była dawnym oznaczeniem hipotetycznym nr [...] .

Ustalenia te wynikają z:

• dokumentacji wytworzonej i pozyskanej w toku postępowania przed Foreign Claims Settlement Commission of the United States (Komisja

Stanów Zjednoczonych ds. Roszczeń Zagranicznych),

• informacji przekazywanych za pismem z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] przez [...] , które zostały pozyskane z [...] (pismo z dnia [...] marca 2016 r., nr: [...] ,

• dokumentacji przekazanej przy piśmie z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] , Wydziału Nieruchomości dla [...]

Obecnie nieruchomość o dawnym oznaczeniu hipotecznym nr [...] najprawdopodobniej zawiera się w działkach nr [...] i [...] w obrębie [...] oraz nr [...] w obrębie [...] . Ustalenia te wynikają z analizy materiałów przedstawionych przy wyżej wskazanych pismach.

Minister Finansów z uwagi na zastrzeżenie Biura Geodezji i Katastru Urzędu W. , że dane identyfikacyjne dawnych nieruchomości hipotecznych w obecnych działkach ewidencyjnych są poglądowe i nie mają charakteru metrycznego, odstąpił od wskazania powyższych oznaczeń ograniczając się do podania dawnego numeru hipotecznego, albowiem tylko on jest w świetle zebranego materiału dowodowego autentyczny i wiarygodny.

Skoro dawne oznaczenie hipotetyczne zostało ustalone w sposób wiarygodny, należało zdaniem organu wskazać je w sentencji decyzji, ponieważ uzupełnia identyfikację nieruchomości wynikającą z podanego w tejże sentencji adresu i numeru porządkowego. Z racji tego, że współczesne oznaczenia (numery działek, numery obrębów i numer księgi wieczystej) nie są ustalone w sposób niewątpliwy, wskazanie ich w sentencji decyzji nie było uzasadnione.

Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] maja 1968 r.

W sprawie trybu dokonywania w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych decyzja deklaratoryjna powinna zawierać imię i nazwisko (nazwę) dotychczasowego właściciela, miejsce położenia nieruchomości ze wskazaniem w miarę możliwości ulicy i numeru nieruchomości, jak również jej oznaczenia w księdze wieczystej.

Zdaniem organu ustalenie współczesnych oznaczeń identyfikujących działki oraz księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości, w sprawie, której wydana została decyzja z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] , nie jest

konieczne w toku postępowania administracyjnego prowadzonego w celu wydania decyzji na podstawy przepisów ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych (Dz. U. Nr 12, poz. 65), a ich ustalenie wymagałoby podjęcia czynności znacznie wydłużających czas zakończenia postępowania.

W związku z tym ustalenia zostały zakończone na etapie ustalenia dawnych oznaczeń hipotetycznych i uprawdopodobnienia oznaczeń współczesnych.

Na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] maja 2018 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło W. reprezentowane przez Prezydenta W. zarzucając mu: łamanie przepisów prawa materialnego tj.:

1) § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] maja 1968 r. w sprawie trybu dokonywania w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w o parciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych (Dz. U. 1968 r., nr 17, poz. 109) poprzez jego niezastosowanie i niewskazanie w decyzji oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej wbrew literalnemu brzmieniu przepisu,

2) art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych (Dz. U. 1968r., nr 12, poz. 65) poprzez wydanie deklaratoryjnej decyzji stwierdzającej przejście na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości, która jest niewykonalna,

3) § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 lutego 2016 r. w sprawie zakładania i prowadzenia ksiąg wieczystych w systemie informatycznym (Dz. U. 2016, poz, 312) poprzez jego niezastosowanie wobec braku elementów oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej (numer nieruchomości, położenie, oznaczenie, obszar, zgodność z danymi ewidencji gruntów i budynków): oraz naruszenie przepisów prawa procesowego tj.:

1. art. 113 § 2 Kpa poprzez jego niezastosowanie, to jest wydanie postanowienia o sprostowaniu, które w rzeczywistości jest odmową sprostowania postanowienia;

2. art. 7 Kpa i art. 77 § 1 Kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, to jest określenia przedmiotu orzeczenia w decyzji administracyjnej;

3. art. 8 § 2 Kpa poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania poprzez odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, wnosząc o jego uchylenie w całości.

W uzasadnieniu skarżący podniósł między innymi, że organem wydającym decyzję nie był Prezydent W. , a Minister Finansów – organ administracji rządowej obsługujących ministra, a zatem dwa odrębne organy administracji publicznej. Ustalenia przedmiotu orzekania winien dokonać organ, który wydaje decyzję w sprawie, a brak dokonania takiego ustalenia nie może zostać przerzucony na inny organ, w tym przypadku Urząd Miasta W. – Biuro Geodezji i Katastru. Żaden przepis prawa nie deleguje takiego obowiązku na Prezydenta.

Brak dokonania ustaleń, o których mowa powyżej przez Ministra Finansów stanowi w ocenie Skarżącego rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego ustanawiających zasadę prawdy obiektywnej - art. 7 kpa, a także art. 77 kpa określających obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Skarżący podniósł, iż Minister Finansów w analogicznych decyzjach dotyczących stwierdzenia przejścia na rzecz Skarbu Państwa w prawach własności nieruchomości położonych przy ulicy [...] , stanowiących dawną własność J. T. , wydał decyzje, w których dokonał ustalenia, jakich działek ewidencyjnych dotyczą. Takie działanie Ministra narusza, więc zdaniem Skarżącego normę art. 8 p 2 kpa, wskazującą, iż organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.

W odpowiedzi na skargę Ministra Finansów podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podnosząc, że zarzuty wymienione w punktach 1, 2 i 3 odnoszą się do decyzji Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2018 r., a nie do postanowienia z dnia [...] maja 2018 r., które jest przedmiotem skargi. Jeżeli w ocenie Prezydenta W. ww. decyzja została wydana z naruszeniem prawa, uzasadnione było wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 i art. 129 § 2 Kpa) albo bez skorzystania z tego prawa skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (art. 52 § 3 p.p.s.a.).

W związku z powyższym Minister uznał, że odpowiedź na zarzuty wymienione w punktach 1, 2 i 3 jest bezprzedmiotowa, albowiem to zaskarżone postanowienie, a nie decyzja jest przedmiotem oceny jego legalności przez sąd administracyjny (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Minister nie zgadza się także z zarzutem naruszenia art. 113 § 2 Kpa poprzez jego niezastosowanie, to jest wydanie postanowienia o sprostowaniu, które w rzeczywistości jest odmową sprostowania postanowienia.

Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. wyjaśnił treść sentencji swojej decyzji poprzez stwierdzenie, że odpowiada ona dyspozycji § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] maja 1968 r. w sprawie trybu dokonywania w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych. Postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 113 § 2 jako postanowienie wyjaśniające wątpliwości, a nie jak twierdzi Skarżący, postanowienie o odmowie sprostowania postanowienia (w ocenie Ministra Finansów, zapewne chodzi o decyzję). Organ w uzasadnieniu postanowienia jasno wskazał na podstawy, na których oparł treść sentencji decyzji. W oparciu o powyższe wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuję:

Stosowanie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) – dalej, jako "ppsa", sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Na wstępie należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga została przed sądem rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje regulacja art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej: "p.p.s.a."), zgodnie, z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przepis ten zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz 658), ma zastosowanie również do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie nowelizacji p.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku skarg na określone wyżej postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie.

Przechodząc do meritum sprawy Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa tym samym skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądu było postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] maja 2018 r., wydane po rozpatrzeniu wniosku Skarbu Państwa, reprezentowanego przez Prezydenta W. , w sprawie wyjaśnienia wątpliwości odnośnie treści wydanej przez ten organ decyzji z dnia [...] kwietnia 2018 r., w zakresie oznaczenia nieruchomości. W zaskarżonym postanowieniu Minister Finansów wyjaśnił, że treść powyższej decyzji stwierdzającej przejście na rzecz Skarbu Państwa udziału wynoszącego [...] części w prawie własności nieruchomości położonej w W. przy ulicy [...] . hip. nr [...] , w tym w tej części dotyczących uprawnień, dotyczących ustanowienia praw rzeczowych, o których mowa w dekrecie z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. W. , której danym właścicielem był J. T. odpowiada dyspozycji § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] maja 1968 r., w sprawie trybu dokonywania w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o regulowaniu roszczeń finansowych (Dz. U. Nr 17, poz. 109).

W niniejszej sprawie strona żądała wyjaśnienia treści decyzji na podstawie art.113 § 2 kpa. Jak stanowi powołany przepis, organ który wydał decyzje, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu lub strony wątpliwości, co do treści.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że wyjaśnienie treści decyzji jest dopuszczalne w razie stwierdzenia, że zawiłość lub niejednoznaczność treści decyzji są na tyle duże, że wymagają przeprowadzania postępowania w celu wyjaśnienie treści decyzji. Wyjaśnienia nie mogą prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować merytorycznej zmiany decyzji (wyrok NSA z 16 czerwca 1997 r., I SA/Ka 1612/96, LEX nr 30804; teza druga wyroku NSA z 21 maja 1999 r., I SA 1456/98, LEX nr 48555; wyrok NSA z 24 września 1999r., I SA 14/99, LEX nr 48752; wyrok WSA w Warszawie z 25 kwietnia 2007 r., VI SA/Wa 215/07, LEX nr 319401). W drodze wyjaśnienia treści decyzji nie mogą być korygowane błędy popełnione przez organy administracji, wynikające z analizy treści decyzji (wyrok NSA z 21 czerwca 1999 r., IV SA 1214/97, LEX 47250).

Wyjaśnienie wątpliwości, co do treści decyzji odnosi się wyłącznie do tego, co stanowiło treść decyzji w chwili jej wydania i nie wprowadza jakichkolwiek nowych treści (por. wyrok WSA w Warszawie z 23 kwietnia 2007 r., VII SA/Wa 402/07, LEX nr 334265). Przedmiotem wyjaśnień nie mogą być kwestie niebędące przedmiotem rozstrzygnięcia, w szczególności nie można w wyjaśnieniach udzielać odpowiedzi na pytania strony wychodzące poza treść i zakres wydawanej decyzji (por. tezę pierwszą wyroku WSA w Warszawie z 22 marca 2007 r. VII SA/Wa 2395/06, LEX nr 322345).

Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 10 kwietnia 2018 r., sygn.. akt II SA/OL 182/2018 (LEX nr 2487178) wyjaśnienie wątpliwości, co do treści decyzji jest konieczne wtedy, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia. Przedmiotem postanowienia wydanego na omawianej podstawie jest wyłącznie wyjaśnienie stronom tego, jak organ rozumiał własne rozstrzygnięcie. Wyznaczone zatem tym przepisem pole działania organu jest ograniczone wyłączenie do wyjaśnienia stronie zgłoszonych wątpliwości, co do użytych w decyzji wyrażeń, niejasnych sformułowań, wyjaśnień bądź zastosowanych skrótów, utrudniających ustalenie sensu rozstrzygnięcia. Organ nie prowadzi więc postępowania wyjaśniającego, zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego w takim zakresie jak w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o charakterze merytorycznym.

Jak z powyższego wynika, w postępowaniu w trybie art. 113 §2 kpa, organ ma jedynie obowiązek określić żądanie strony i dokonać jego konfrontacji z treścią wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, którego wyjaśnienia domaga się strona. Wyjaśnienie decyzji nieprzypadkowo zostało uregulowane razem ze sprostowaniem błędów pisarskich i rachunkowych, bowiem instytucja ta jest zbliżona do sprostowania treści decyzji. Określony przepisem art.113 § 2 kpa zakres działania organu jest więc ograniczony wyłącznie do wyjaśnienia wątpliwości, co do znaczenia zawiłych lub niejednoznacznych sformułowań zawartych w osnowie decyzji i po części w jej uzasadnieniu, ale tylko wówczas, gdy jest to konieczne do odkodowania treści jej sentencji (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2017 r sygn. akt II SA/Kr 1106/17).

Przechodząc do oceny prawidłowości wydania zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że nie narusza ono prawa.

Minister Finansów wskazał w uzasadnieniu postanowienia na literalną treść § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] maja 1968 r. w sprawie trybu dokonywania w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych, a w szczególności na frazę "w miarę możności". Zgodnie z powołanym przepisem decyzja deklaratoryjna powinna zawierać imię i nazwisko (nazwę) dotychczasowego właściciela, miejsce położenia nieruchomości ze wskazaniem w miarę możności ulicy i numeru nieruchomości, jak również jej oznaczenia w księdze wieczystej.

Minister Sprawiedliwości wydając ww. rozporządzenie był świadom upływu czasu od zakończenia II Wojny Światowej i zniszczeń wojennych mających wpływ zarówno na fizyczny stan nieruchomości jak i na zbiory dokumentacji wieczystoksięgowej i geodezyjnej. Ponadto wiadomym było, że obywatele państw stron międzynarodowych układów indemnizacyjnych posługiwać się będą w procesie przyznawania odszkodowań przez administrację państw zachodnich przedwojennymi dokumentami własnościowymi oraz że oznaczenia nieruchomości w wyniku podziałów lub ich łączenia uległy wielokrotnym zmianom. Również zmianom podlegały zasady identyfikowania nieruchomości. Z tych przyczyn należy zgodzić się ze stanowiskiem Ministra, że sentencja decyzji deklaratoryjnej, wbrew twierdzeniu Skarżącego o powinność zawarcia w jej treści oznaczenia w księdze wieczystej, nie musi zawierać tego elementu, jeżeli jego wskazanie jest niemożliwe. W omawianej sprawie taka sytuacja zaistniała, albowiem dawna nieruchomość położona w W. przy ulicy [...] , hip. nr [...] , nie została "rozliczona" i nie jest możliwe podanie oznaczeń geodezyjnych i wieczystoksięgowych, które odpowiadałyby dawnej nieruchomości o numerze hipotecznym [...] .

Podkreślić należy, że Minister Finansów sformułował sentencje decyzji i objaśnił jej treść w taki sposób z uwagi na zastrzeżenie Biura Geodezji i Katastru Urzędu W. , że dane identyfikacyjne dawnej nieruchomości numer hipoteczny [...] są w obecnych działkach ewidencyjnych poglądowe i nie mają charakteru metrycznego.

Zdaniem Sądu organ nie naruszył też wbrew stanowisku skarżącej art. 8 § 2 K.p.a poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania poprzez odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.

Minister Finansów wydał dotychczas sześć decyzji deklaratoryjnych w stosunku do nieruchomości, których dawnym właścicielem był J. T. , któremu Foreign Claims Settlement Commission of the United States (Komisja Stanów Zjednoczonych ds. Roszczeń Zagranicznych) na podstawie wniosku z dnia [...] września 1961 r., złożonego do tej Komisji i zarejestrowanego pod numerem [...] , decyzją z dnia [...] kwietnia 1965 r. nr. [...], przyznała odszkodowanie. Wszystkie ww. decyzje stwierdzają przejście nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa na podstawie ustawy z dnia kwietnia 1968 r. o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych. Trudno, zatem mówić o odstąpieniu przez Ministra Finansów od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw o takim samym stanie faktycznym i prawnym. Jeśli organ mógł określić dokładne bezsporne aktualne oznaczenie geodezyjne przedmiotowych działek to to uczynił w decyzjach, które wydał natomiast nie miał takiej możliwości wydając decyzje z dnia [...] kwietnia 2018 r., co nie oznacza, że w tej kwestii naruszył prawo.

Zdaniem Sądu wnosząc o wyjaśnienie treści decyzji na podstawie art. 113 § 2 K.p.a, strona w istocie chciała uzupełnienia treści decyzji o niezawarte w niej elementy. Należy zgodzić się, także ze stanowiskiem organu, że zarzuty skargi (pkt 1, 2, 3) odnoszą się do decyzji Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2018 r., a nie do zaskarżonego postanowienia. Jeżeli w ocenie skarżącego decyzja została wydana z naruszeniem prawa, był uprawniony do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, albo bez skorzystania z tego prawa do złożenia skargi do sądu.

Zdaniem sądu decyzja Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2018, jest jasna i zrozumiała, a przekonanie skarżącego o niejasnościach i jej niewykonalności jest tylko jej subiektywnym przekonaniem. Dodatkowo Sąd zwraca uwagę, że uregulowanie stanu prawnego nieruchomości [...], położonej przy ulicy [...] , hip nr. [...] przed dokonaniem wpisu do księgi wieczystej jest możliwe także przez skarżącego, w którego zasobach znajduje się niezbędna dokumentacja geodezyjna wraz z mapami.

Natomiast jeszcze raz należy podkreślić, że treść sentencji oraz uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Ministra Finansów z dnia [...] maja 2018 r., nie pozostawia wątpliwości, co do jego zgodności z prawem. Zawierają ono, bowiem wszystkie składniki postanowienia administracyjnego przewidziane w art. 124 Kpa, a uzasadnienie faktyczne jak i prawne, na które składa się przytoczenie przepisów prawa wraz z wyjaśnieniem podstawy prawnej rozstrzygnięcia, zostało sformułowane w sposób czytelny, zrozumiały oraz oparto je na zebranym materiale dowodowym.

W związku z powyższym, Sąd uznał że organ wydając przedmiotowe postanowienie nie naruszył art. 7 i art. 77 § 1 Kpa.

Skoro, zatem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a w toku postępowania organ nie uchybił przepisom postępowania administracyjnego w szczególności nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów art. 113 § 2, art. 7, art. 8 § 2 i art 77 § 1 Kpa, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy to skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.