Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1139/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 271 pkt 2 oraz art. 272 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędzia del. WSA Lidia Ciechomska-Florek Protokolant asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Wr 888/13 w sprawie ze skargi G. Spółki z o.o. w O. oraz B. G. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem z dnia 2 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Wr 687/11 oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z 23 stycznia 2014 r. (sygn. akt III SA/Wr 888/13) oddalił skargę "G." Sp. z o.o. w O. oraz B. G. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem WSA we W. z 2 marca 2012 r. (sygn. akt III SA/Wr 687/11).

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z 2 marca 2012 r. oddalił skargę spółki na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. (dalej: Dyrektor Oddziału ARiMR) z [...] października 2011 r. nr ([...]), utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. (dalej: Kierownik Biura ARiMR) z [...] sierpnia 2011 r. (nr [...]), odmawiającą przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010. Wyrok ten stał się prawomocny 5 maja 2012 r.

W uzasadnieniu tego orzeczenia Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. podniósł, że [...] listopada 2010 r. "G." Sp. z o.o. złożyła wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010 w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich (PROW) na lata 2007–2013. Do wniosku została dołączona umowa przekazania prawa użytkowania gruntów rolnych z [...] listopada 2010 r. oraz przejęcia zobowiązania rolnośrodowiskowego. Zgodnie z tą umową B. G. przekazała w posiadanie oraz w zakresie prawa użytkowania i kontynuowania programu rolnośrodowiskowego wskazane działki na rzecz spółki. Kolejną umową przekazania posiadanych gruntów rolnych oraz przejęcia zobowiązania rolnośrodowiskowego i ONW z [...] grudnia 2010 r., spółka przekazała wszystkie działki wymienione w umowie z [...] listopada 2010 r. w posiadanie podmiotów wskazanych przez dysponenta tych działek – B. G., w zakresie prawa rolniczego użytkowania i kontynuacji programu rolnośrodowiskowego. Natomiast [...] marca 2011 r. do organu wpłynęła następna umowa przekazania posiadania gruntów rolnych oraz przejęcia zobowiązania rolnośrodowiskowego i ONW. Zgodnie z nią, [...] marca 2011 r. przekazano działki znajdujące się w posiadaniu wskazanych podmiotów na mocy umowy z [...] grudnia 2010 r., w zakresie prawa rolniczego użytkowania i kontynuacji programu rolnośrodowiskowego na rzecz spółki.

Sąd stwierdził, że przedmiotem zaskarżenia było ostateczne rozstrzygnięcie organu wydane w sprawie z wniosku spółki o wstąpienie do toczącego się – na skutek uprzednio złożonego wniosku B. G. – postępowania o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010. WSA zauważył, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007–2013 (Dz. U. z 2009 r. nr 33, poz. 262 ze zm., dalej: rozporządzenie rolnośrodowiskowe), dla uznania skutecznego następstwa prawnego nie jest wystarczające wyłącznie przeniesienie posiadania gospodarstwa rolnego lub jego części na rzecz innego podmiotu (następcy) wraz z dopełnieniem przez niego opisanych warunków formalnych, lecz muszą być także spełnione uprzednio przesłanki dopuszczalności przyznania płatności rolnej przekazującemu gospodarstwo. Oznacza to, że jeżeli w dniu przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego i w dacie składania wniosku przez nowego posiadacza w trybie rozporządzenia rolnośrodowiskowego doszło do utraty statusu rolnika uprawnionego do przyznania płatności rolnośrodowiskowej przez dotychczasowego posiadacza, wskutek wykreślenia go z ewidencji producentów rolnych, zachodzi wówczas brak podstaw prawnych do przyznania płatności rolnośrodowiskowych, według reguł wynikających z rozporządzenia rolnośrodowiskowego. W takim przypadku nie może być mowy o kontynuacji uprawnień w zakresie omawianej płatności.

Sąd następnie wyjaśnił, że B. G. (pierwotnego wnioskodawcę) pozbawiono statusu producenta rolnego, gdyż ostateczną decyzją Dyrektora Oddziału ARMiR z [...] października 2010 r. (Nr [...]) utrzymano w mocy decyzję Kierownika Biura ARMiR (Nr [...]) z [...] czerwca 2010 r. o uchyleniu jej numeru identyfikacyjnego producenta rolnego i wykreśleniu wpisu do ewidencji producentów.

Zdaniem WSA w dacie pierwszej umowy o przekazaniu w użytkowanie działek rolnych ([...] listopada 2010 r.) oraz w dacie złożenia wniosku przez spółkę o wstąpienie do toczącego się postępowania ([...] listopada 2010 r.) przekazująca – B. G. nie posiadała statusu rolnika uprawnionego do otrzymania wsparcia finansowego (nie była już producentem rolnym) a w konsekwencji nie mogło dojść do skutecznego przeniesienia przez nią praw na inną osobę (nowego posiadacza) w rozumieniu obowiązującej regulacji rolnośrodowiskowej. Oznacza to, że wniosek spółki o przyznanie płatności z tego tytułu według reguł następstwa prawnego był od początku bezpodstawny.

Sąd podał również, że WSA we W. wyrokiem z 8 lutego 2012 r. (sygn. akt III SA/Wr 660/11) uchylił decyzję Dyrektora Oddziału ARiMR z [...] września 2011 r. (nr [...]) i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji z [...] czerwca 2011 r. (Nr [...]) odmawiającą przyznania B. G. płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010 (wniosek B. G. z [...] kwietnia 2010 r.). W uzasadnieniu wyroku w sprawie sygn. akt III SA/Wr 660/11 Sąd podniósł, że [...] listopada 2010 r. o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej wystąpiła także spółka "G.", dołączając do wniosku umowę przekazania posiadania i prawa użytkowania gruntów rolnych oraz przejęcia zobowiązania rolnośrodowiskowego, zawarte [...] listopada 2010 r. Następnie WSA stwierdził, że pierwotnym wnioskodawcą była w rozpoznawanej sprawie B. G. i organy wyłącznie do niej kierowały swoje rozstrzygnięcia. Organy wzięły przy tym co prawda pod uwagę, że w toku postępowania pojawił się nowy podmiot – spółka, uznały jednak, że przesądzenie kwestii uprawnienia skarżącej B. G. do płatności za rok 2010 należało rozstrzygnąć osobną decyzją. Sąd uznał, że podjęte w sprawie przez organy rozstrzygnięcia są przedwczesne. Organy obu instancji nie wyjaśniły bowiem należycie aspektów podmiotowych postępowania, zwłaszcza z perspektywy postanowień § 23 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. WSA zauważył, że w razie przeniesienia posiadania całego gospodarstwa od pierwotnego wnioskodawcy (lub części tego gospodarstwa), przejmującemu przysługuje uprawnienie do wstąpienia do toczącego się postępowania w sprawie płatności rolnośrodowiskowej na miejsce, a nie obok pierwotnego wnioskodawcy. Konstrukcja przyjęta przez prawodawcę w § 23 rozporządzenia rolnośrodowiskowego umożliwia w konsekwencji dokonanie zmiany podmiotowej już toczącego się, lecz jeszcze niezakończonego postępowania, prowadzonego w przedmiocie przyznania (odmowy przyznania) płatności rolnośrodowiskowej. Wyraźnie też wskazuje, że w odniesieniu do tych samych gruntów przysługuje jedna tylko płatność, o którą może się skutecznie ubiegać jeden tylko podmiot.

Pismem z 8 grudnia 2012 r. B. G. i "G." Sp. z o.o., wnieśli skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem z 2 marca 2012 r. sygn. akt III SA/Wr 687/11, wskazując następujące podstawy wznowienia:

1. art. 273 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), ponieważ orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa popełnionego przez osoby wypełniające funkcje organów Agencji.

2. art. 273 § 2 p.p.s.a., z powodu obecnego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Odnośnie pkt. 1 w uzasadnieniu wniosku podnieśli, że decyzja z [...] października 2010 r. Dyrektora Oddziału ARiMR, w przedmiocie wykreślenia skarżącej B. G. z ewidencji producentów rolnych, wydana została w oparciu o poświadczenie nieprawdy w dokumencie urzędowym przez urzędnika państwowego, co do okoliczności rzekomego wykreślenia z ewidencji producentów. Postępowanie powadzone przez Komendanta Komendy Policji [...] ujawniło dokument: wypis z Krajowego systemu ewidencji producentów, z którego wynika, że B. G. była ciągle wpisana w ewidencji producentów od 2005 r. Co prawda wypis ten wskazywał również na pozaprawne notatki o "zawieszeniu" tego wpisu, ale notatki te nie wywołują żadnego skutku prawnego, bowiem ustawa nic nie mówi o takim działaniu.

Podniesiono, że nie została wydana wiążąca decyzja o wykreśleniu B. G. z ewidencji, ponieważ [...] października 2010 r. Dyrektor Oddziału ARiMR nie był organem właściwym w sprawie jej wpisu do ewidencji, organem tym był Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. (dalej: Dyrektor Oddziału ARiMR w O.). Dyrektor Oddziału ARiMR wywiódł swą właściwość miejscową z nieważnego postanowienia Dyrektora Oddziału ARiMR w O. z [...] kwietnia 2010 r. o przekazaniu mu postępowania odwoławczego od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. z [...] marca 2010 r. o wykreśleniu B. G. z ewidencji producentów. W oparciu o nieważne postanowienie Dyrektor Oddziału ARiMR nieskutecznie zakończył wcześniejsze postępowanie w sprawie wpisu B. G. nieważną decyzją z [...] maja 2010 r. Następnie Dyrektor Oddziału ARiMR [...] października 2010 r. wydał nieważną z mocy prawa decyzję w kolejnym postępowaniu w tej samej sprawie, bowiem nadal toczyło się przed Dyrektorem Oddziału ARiMR w O. wcześniej wszczęte postępowanie z odwołania B. G. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. z [...] marca 2010 r. o wykreśleniu skarżącej z ewidencji producentów, które zakończyło się decyzją ostateczną dopiero [...] maja 2012 r. Tym samym [...] października 2010 r. Dyrektor Oddziału ARiMR nie mógł wydać żadnego, wiążącego rozstrzygnięcia w przedmiocie wpisu skarżącej B. G..

Wnoszący skargę o wznowienie postępowania podnieśli również, że pomimo tego, że [...] października 2010 r. Dyrektor Oddziału ARiMR prowadził trzy odrębne postępowania w tej samej sprawie wpisu do ewidencji, wydał w jednej sprawie decyzję z [...] października 2010 r. o wykreśleniu skarżącej B. G. z ewidencji, a w dwóch pozostałych postępowaniach w tej samej sprawie istniejącego wpisu B. G. nadal prowadził postępowania administracyjne. W jednym z tych postępowań (w sprawie o sygn. akt II GSK 465/11) NSA orzekał w 2012 r., co dowodzi, że wpis B. G. jako przedmiot postępowania przed NSA, formalnie nadal istniał w 2012 r. Organy ARiMR oficjalnie potwierdziły, że B. G. jest wpisana do ewidencji pod numerem nadanym jej w 2005 r.

W uzasadnieniu podstawy wznowienia wymienionej w art. 273 § 2 p.p.s.a. skarżący podali, że wyszło na jaw, że: 1) skarżącą B. G. nie została fizycznie wykreślona z ewidencji producentów, bowiem Dyrektor Oddziału ARiMR nie był organem właściwym w sprawie jej wpisu w dniu [...] października 2010 r.; 2) decyzja Kierownika BP Agencji w B. z [...] marca 2010 r. o wykreśleniu B. G. z ewidencji została uchylona decyzją Dyrektora OR Agencji w O. z [...] maja 2012 r., a postępowanie w tej sprawie zostało umorzone; 3) Komisja Europejska zwracał się do Polski o zaprzestanie naruszania prawa wspólnotowego poprzez uzależnianie płatności od stanu cywilnego rolnika; 4) NSA skierował do TK zapytania prawne o konstytucyjność art. 12. ust. 4 ustawy o ewidencji producentów; 5) decyzja z [...] października 2011 r. w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowych doręczona spółce była drugą decyzją w tej samej sprawie – drugą decyzją wydaną w jednym postępowaniu administracyjnym wszczętym z wniosku skarżącej B. G., do którego to postępowania spółka wstąpiła w miejsce (a nie obok) B. G.; 6) po prawomocnym wyroku WSA we W. w sprawie o sygn. akt III SA/Wr 660/11, organy Agencji w momencie składania skargi o wznowienie postępowania prowadziły postępowanie administracyjne w tej samej sprawie, w której Sąd wydał wyrok o sygn. akt III SA/Wr 687/11 tj. w sprawie wszczętej wnioskiem B. G., zaś aby organy ARiMR mogły wydać jedną decyzję w tym jednym postępowaniu administracyjnym, niezbędne jest wcześniejsze wyeliminowanie decyzji skierowanej do spółki.

W skardze o wznowienie postępowania skarżący wnieśli także, aby Sąd:

- wezwał Dyrektora Oddziału ARiMR do przedłożenia Sądowi wyczerpującej relacji z wszystkich postępowań administracyjnych przeprowadzonych przez organy ARiMR i Ministra Rolnictwa w przedmiocie wpisu skarżącej B. G., do urzędowej ewidencji producentów rolnych;

- wezwał Dyrektora Oddziału ARiMR do przedłożenia Sądowi odpisów wszystkich decyzji i pism informacyjnych, którymi zakończono wszystkie wskazane wyżej postępowania;

- wezwał Dyrektora Oddziału ARiMR do przedłożenia Sądowi wyjaśnienia, czy [...] października 2010 r. organ ten był właściwy do prowadzenia postępowania w trybie zwyczajnym w przedmiocie wpisu skarżącej do ewidencji i ile postępowań administracyjnych w tej sprawie organ ten prowadził w tym dniu;

- wezwał Dyrektora Oddziału ARiMR w O. do przedłożenia Sądowi wyjaśnienia, czy [...] października 2010 r. organ ten był właściwy do prowadzenia postępowania w trybie zwyczajnym w przedmiocie wpisu B. G. do ewidencji;

- wezwał Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. do przedłożenia Sądowi wyjaśnienia, czy organ ten wpisał skarżącą B. G. do ewidencji producentów w 2012 r.

Ponadto na wezwanie Sądu, w piśmie z [...] stycznia 2013 r. spółka oświadczyła, że o powyższych okolicznościach, w tym związanych z wykreśleniem B. G. z ewidencji dowiedziała się na posiedzeniu zarządu [...] grudnia 2012 r. Natomiast w piśmie z [...] stycznia 2013 r., wyjaśniła, że o dwóch postępowaniach w sprawie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010 dowiedziała się dopiero w dniu sporządzenia tego pisma.

B. G. w odrębnym piśmie podała, że o okolicznościach uzasadniających wznowienie postępowania dowiedziała się na posiedzeniu zarządu spółki 1 grudnia 2012 r.

Dyrektor Oddziału ARiMR w odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania i pisma procesowe wniósł o jej oddalenie, gdyż nie zaistniała żadna ze wskazanych przez skarżących przesłanek określonych w art. 273 § 1 pkt 2 i art. 273 § 2 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. na rozprawie w dniu 23 stycznia 2013 r. odmówił przeprowadzenia wskazanych przez skarżących dowodów i nie uwzględnił wniosków zawartych w skardze o wznowienie postępowania i pismach procesowych.

Następnie postanowieniem z 26 marca 2013 r., Sąd zawiesił postępowanie w sprawie w związku z pytaniem prawnym NSA przedstawionym Trybunałowi Konstytucyjnemu dotyczącym zgodności z Konstytucją RP art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Postanowieniem z 5 grudnia 2013 r. WSA podjął zawieszone postępowanie.

Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 23 stycznia 2014 r. oddalił skargę "G." Sp. z o.o. w O. oraz B. G. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem WSA we W. z 2 marca 2012 r.

Sąd pierwszej instancji odnosząc się do wskazanych przez skarżących podstaw wznowienia stwierdził, że możliwość skutecznego wznowienia postępowania na podstawie art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a. została przez ustawodawcę uzależniona od konieczności ustalenia czynu przestępnego prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub też zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów (art. 274 p.p.s.a.). Skarżący powołując się na podstawę wymienioną w art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nie wykazali istnienia prawomocnego wyroku sądu karnego, który potwierdzałby zarzuty dotyczące uzyskania wspomnianego wyroku WSA za pomocą przestępstwa, ani nie wykazali, że postępowanie karne nie może być wszczęte, bądź że takie postępowanie zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. Sąd stwierdził, że w istocie cała argumentacja skargi o wznowienie postępowania sądowego z omawianej przyczyny stanowi polemikę z rozstrzygnięciem w zakresie skutecznego prawnie wykreślenia B. G. z ewidencji producentów rolnych. Dlatego wskazane przez skarżących okoliczność nie uzasadniały wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Sąd podobnie ocenił także drugą z powołanych przez skarżących podstaw wznowienia, tj. wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.).

Sąd pierwszej instancji podniósł, że wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego uzasadniają tylko te przesłanki, które są następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowym, nie zaś w postępowaniu administracyjnym, w którym ostatecznie rozstrzygnięto co do istoty sprawę administracyjną. Wykrycie nowych okoliczności lub dowodów, o którym mowa w przepisie art. 273 § 2 p.p.s.a., odnosi się tylko do takich, które w poprzednim postępowaniu w ogóle nie były ujawnione i zgłaszane, bowiem nie były one znane stronom. Sytuacja taka nie odnosi się jednak do okoliczności i dowodów jawnych, wynikających z materiału poprzedniego postępowania, a tylko odmiennie ocenionych przez organ, czy też nawet orzekający w sprawie sąd administracyjny. Sąd dodał, że przesłanką wznowienia postępowania w tym trybie jest więc sytuacja, że te "nowe" okoliczności (środki dowodowe) stanowią tylko takie, które nie były znane rozstrzygającym sprawę organom w dacie podejmowania końcowego rozstrzygnięcia chociaż obiektywnie wtedy istniały, a strona nie miała jakichkolwiek możliwości ich procesowego wykorzystania. Zdaniem WSA, do sytuacji takiej nie można więc zaliczyć powołania się na okoliczności i dowody jawne, wynikające z materiału poprzedniego postępowania, a tylko niedostrzeżone przez stronę czy też nawet orzekający w sprawie sąd. Dodatkowo okoliczności te lub środki dowodowe muszą pozostawać w związku z prawomocnym orzeczeniem, które jest przedmiotem postępowania wznowieniowego, tzn. muszą być tego rodzaju, że mogłyby mieć wpływ na rozstrzygniecie sprawy w poprzednim postępowaniu. WSA wyjaśnił, że okoliczności, iż skarżąca B. G. nie została wykreślona z ewidencji producentów, ponieważ Dyrektor DOR ARiMR wydając decyzję z [...] października 2010 r. w przedmiocie wykreślenia z ewidencji producentów nie był organem właściwym w sprawie jej wpisu, były ujawnione w poprzednim postępowaniu sądowoadministracyjnym. A więc były znane skarżącym oraz Sądowi wydającemu wyrok z 2 marca 2012 r., co wynika z akt administracyjnych, treści skargi jak i późniejszego zaskarżonego orzeczenia Sądu.

W odniesieniu do dowodu w postaci decyzji Dyrektora Oddziału ARiMR w O. z [...] maja 2012.r., uchylającej decyzję Kierownika Biura ARiMR w B. z [...] marca 2010 r. o wykreśleniu B. G. z ewidencji, Sąd stwierdził, że dowód ten nie istniał w dniu wydania rozstrzygnięcia, którego weryfikacji domaga się strona. Wprawdzie w sprawie wpisu skarżącej B. G. przed [...] czerwca 2010 r. wszczęte zostały postępowania w celu wyeliminowania błędnie nadanego numeru producenta i dokonania jej wpisu do ewidencji producentów przez Kierownika Biura ARiMR w O. w 2006 r. i przez Kierownika Biura ARiMR w B. w 2010 r., jednakże zakończyły się one decyzjami o umorzeniu postępowania.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji jedyna decyzja administracyjną ostatecznie eliminującą nadany skarżącej B. G. numer producenta rolnego, to decyzja Dyrektora Oddziału ARiMR z [...] października 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura ARiMR w O. z [...] czerwca 2010 r. Decyzja ta nie została przez stronę zaskarżona do sądu administracyjnego, ani też nie została wyeliminowana z obrotu prawnego w żadnym z trybów nadzwyczajnych. Ta ostateczna decyzja administracyjna stanowiła i stanowi przeszkodę do przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010. Oznacza to, że wskazane przez skarżących nowe okoliczności (środki dowodowe) nie miały wpływu na wynik sprawy.

W odniesieniu do okoliczności prowadzenia dwóch postępowań administracyjnych zakończonych dwoma merytorycznymi decyzjami: wobec B. G. i wobec spółki "G.", w sprawie płatności rolnośrodowiskowej na 2010 r., WSA podniósł, że z akt sprawy wynika, iż: wnioskiem z 12 kwietnia 2010 r. skarżąca B. G. wystąpiła o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010. Umową z [...] listopada 2010 r. B. G. przekazała działki objęte wnioskiem i związane z tym zobowiązania rolnośrodowiskowe na rzecz spółki, która także w [...] listopada 2010 r. wystąpiła o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych. Decyzją z [...] czerwca 2011 r. organ pierwszej instancji odmówił przyznania B. G. płatności rolnośrodowiskowej, a Dyrektor Oddziału ARiMR decyzją z [...] września 2011 r. utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. WSA we W. wyrokiem z 8 lutego 2012 r. (sygn. akt III SA/Wr 660/11) uchylił obie wymienione decyzje. Z kolei Kierownik Biura ARiMR decyzją z [...] sierpnia 2011 r. odmówił spółce "G." przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2010 r. To rozstrzygniecie zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora Oddziału ARiMR decyzją z [...] października 2011 r. Skarga na to rozstrzygnięcie, została oddalona wyrokiem WSA z 2 marca 2012 r. objętym skargą o wznowienie postępowania.

Decyzja ostateczna wobec B. G. wydana została wcześniej ([...] września 2011 r.) niż wobec spółki ([...] października 2011 r.). Także wyrok w sprawie ze skargi B. G. zapadł wcześniej (8 lutego 2012 r.) niż wyrok wobec spółki "G." (2 marca 2012 r.).

Wskazane przez skarżących okoliczności i dowody istniały więc w postępowaniu zakończonym wyrokiem objętym skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Były one znane zarówno skarżącym, jak i Sądowi, co wynika z akt postępowania zakończonego wyrokiem z 8 lutego 2012 r. (sygn. akt III SA/Wr 660/11). Jak wynika z protokołu rozprawy z 8 lutego 2012 r. reprezentant spółki oświadczył, że organ błędnie rozdzielił jedno postępowanie na dwa odrębne, wydając dwie odrębne decyzje, jedną wobec skarżącej B. G., a drugą wobec spółki.

Ponadto WSA stwierdził, że Kierownik Biura ARiMR we W. decyzją z [...] listopada 2012 r. umorzył postępowanie administracyjne z udziałem B. G. w sprawie przyznania jej płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010. Natomiast Dyrektor Oddziału ARiMR decyzją z [...] lutego 2013 r. uchylił decyzję z [...] listopada 2012 r. i umorzył postępowanie prowadzone przez Kierownika Biura ARiMR we W. o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010, na wniosek B. G. z [...] kwietnia 2010 r.

W związku z tym, w ocenie Sądu pierwszej instancji, sprawa wszczęta wnioskiem B. G. z [...] kwietnia 2010 r. o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010 zakończyła się jedną decyzją, rozstrzygającą sprawę co do istoty, skierowaną do spółki. Oznacza to także, że wskazane przez skrżących nowe okoliczności (środki dowodowe) nie maja wpływu na wynik sprawy zakończonej wyrokiem z 2 marca 2012 r.

Zdaniem Sądu, w skardze o wznowienie postępowania sądowego skarżący nie wskazali więc okoliczności czy nowych dowodów, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których nie mogli skorzystać w poprzednim postępowaniu. W szczególności za takie dowody nie mógł być uznany wyrok WSA z 8 lutego 2012 r. Przyjęte w nim przyczyny uwzględnienia skargi były znane w postępowaniu zakończonym wyrokiem z 2 marca 2012 r.

Odnosząc się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 3 grudnia 2013 r. (sygn. akt P 40/12), WSA wskazał, że orzeczenie to nie przesądziło wprost o nieważności ostatecznej decyzji z [...] października 2010 r. w przedmiocie wykreślenia B. G. z ewidencji producentów rolnych. Trybunał orzekł bowiem, że art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności w zakresie, w jakim, nie przewiduje dopuszczalności nadania osobnych numerów identyfikacyjnych każdemu z małżonków, w sytuacji gdy istnieje między nimi rozdzielność majątkowa i posiadają odrębne gospodarstwa rolne, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 w związku z art. 18 Konstytucji. Jednocześnie Trybunał odroczył utratę mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu o 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku.

Sąd pierwszej instancji w podsumowaniu stwierdził, że skarga pomimo wskazania ustawowej podstawy wznowienia, faktycznie nie została na niej oparta, powołane przez skarżących przesłanki nie stanowiły podstawy wznowienia i nie miały wpływu na wynik sprawy, rozstrzygniętej w postępowaniu, zakończonym wyrokiem z 2 marca 2012 r.

B. G. zaskarżyła opisany na wstępie wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we W. oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1. art. 151 p.p.s.a. i art. 271 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 282 § 1. p.p.s.a. w związku z art. 10 § 1, art. 28, art. 40 § 1, art. 73 § 1, art.81 kpa, art. 104, art. 109 art. 110, art. 127 § 1 k.p.a. oraz art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: p.u.s.a.), w związku z art. 3 § 1 i § 2 lit. a) p.p.s.a. przez oddalenie skargi o wznowienie postępowania w sytuacji, gdy była ona uzasadniona, co nastąpiło wskutek nieuwzględnienia przez Sąd faktu, iż B. G. bezsprzecznie miała interes prawny w udziale w tym postępowaniu administracyjnym i sądowo-administracyjnym (co Sąd jednoznacznie wykazał uznając ją za uczestnika postępowania sądowego poprzez doręczenie jej wyroku), gdy:

- B. G. została pominięta w części postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną w tej sprawie decyzją z [...] października 2011 r., w tym organ uniemożliwił jej realizację uprawniania z art. 10 kpa,

- B. G. decyzji z [...] października 2011 r. nie doręczono (art. 109 k.p.a.),

- organ utajnił przed B. G. akta administracyjne w części postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną w tej sprawie decyzją z [...] października 2011 r.,

- organ uniemożliwił B. G. złożenie odwołania od decyzji z [...] października 2011 r. (naruszenie art.127 § 1 k.p.a.),

- B. G. została pozbawiona możliwości wypowiedzenia się, co dowodów zgromadzonych przez organ w tej części postępowania (naruszenie art. 81 k.p.a.),

- B. G. została pozbawiona możliwości zgłoszenia zastrzeżeń, co do kontynuowania postępowania administracyjnego po zakończeniu go w trybie art. 104 § 2 k.p.a. ostateczną decyzją z [...] września 2011 r., wiążącą organ na mocy art. 110 k.p.a.,

- B. G. została pozbawiona uczestnictwa w postępowaniu sądowo-administracyjnym zakończonym wyrokiem Sądu Administracyjnego we W. z 2 marca 2012. r. sygn. akt III SA/Wr 687/11, a więc wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania w tej sprawie, w tym ani na etapie postępowania administracyjnego, ani na etapie postępowania sądowego B. G., uznana przez Sąd za uczestnika postępowania poprzez doręczenie jej wyroku, nie uzyskała dostępu do tej części akt postępowania, na podstawie której organ wydał drugą decyzję w tej samej sprawie z [...] października 2011 r.

2. art. 151 p.p.s.a. i art. 272 § 1 i § 2 p.p.s.a., w związku z art. 282 § 1 p.p.s.a., w związku z art. 145a k.p.a. oraz art. 1 § 1 oraz § 2 p.u.s.a., w związku z art. 3 § 1 i § 2 lit. a) p.p.s.a. przez oddalenie skargi o wznowienie postępowania w sytuacji, gdy była ona uzasadniona, co nastąpiło wskutek nieuwzględnienia przez Sąd faktu, iż z dniem 13 grudnia 2013 r. został ogłoszony w Dzienniku Ustaw i tym samym wszedł w życie wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. akt P 40/12, w którym Trybunał orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, na podstawie którego zostało wydana zaskarżona decyzja, orzeczenie Sądu w sprawie III SA/Wr 687/11, jak i zaskarżony obecnie wyrok w sprawie III SA/Wr 888/13;

3. art. 151 p.p.s.a. i art. 273 § 2 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 oraz § 2 p.u.s.a., w związku z art. 3 § 1 i § 2 lit. a) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi o wznowienie postępowania w sytuacji, gdy była ona uzasadniona, co nastąpiło wskutek błędnego, zbiorczego odniesienia się przez Sąd do różnych sposobów wcześniejszej realizacji uprawnień procesowych obu skarżących podmiotów w oddzielnych częściach postępowania administracyjnego i w oddzielnych postępowaniach sądowych z dwóch różnych skarg na dwie decyzje wydane w tym samym postępowaniu – z powodu nieuwzględnienia przez Sąd późniejszego wykrycia przez B. G. takich okoliczności faktycznych oraz środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których B. G. nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu w sprawie III SA/Wr 687/11, bowiem do udziału w nim w ogóle nie została dopuszczona;

4. art. 151 p.p.s.a. oraz art. 144 i art. 153 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 oraz § 2 p.u.s.a., w związku z art. 3 § 1 i § 2 lit. a) p.p.s.a. przez oddalenie skargi o wznowienie postępowania w sytuacji, gdy była ona uzasadniona, co nastąpiło wskutek nieuwzględnienia przez Sąd skutków prawnych wyroku w sprawie III SA/Wr 660/11 i nieuwzględnienia przez Sąd oceny prawnej zawartej w tym wyroku;

5. art. 151 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 oraz § 2 p.u.s.a., w związku z art. 3 § 1 i § 2 lit. a) p.p.s.a. poprzez przekroczenie przez Sąd jego właściwości kasacyjnej i dokonanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku merytorycznego rozstrzygnięcia przypisującego jednej z decyzji wydanych w sprawie wpisu B. G. w ewidencji dowodów wartość dowodu, na którym organ powinien się oprzeć, a drugiej decyzji wydanej w tej samej sprawie, odmawiając wiarygodności i mocy dowodowej, co leży w wyłącznej kompetencji organu administracji na mocy art. 107 § 3 kpa.

6. art. 151 w powiązaniu z art. 282 § 3. i art. 273 § 3, p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 oraz § 2 p.u.s.a., w związku z art. 3 § 1 i § 2 lit. a) p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia wyroku zapadłego w sprawie III SA/Wr 687/11, gdy zaistniały okoliczności wskazane w art. 273 § 3 p.p.s.a. w postaci wyroku NSA w sprawie II GSK 465/11 i wyroku TK w sprawie P 40/12;

7. art. 151 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób polegający na uchybieniu obowiązkowi odrębnego uzasadnienia wyroku w odniesieniu do wniosków obu podmiotów uczestniczących w postępowaniu wznowieniowym, gdy w dotychczasowym postępowaniu w sprawie III SA/Wr 687/11 uczestniczyła tylko Spółka, a B. G. całkowicie była pozbawiona możliwości działania w tym postępowaniu, a nawet pozbawiono ją możliwości zapoznania się z aktami tej części postępowania administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. rozpoznawał skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem tego Sądu z 2 marca 2012 r. w sprawie sygn. akt III SA/Wr 687/11. Skarżący jako ustawową podstawę wznowienia wskazali art. 273 § 1 pkt 2 oraz art. 273 § 2 p.p.s.a. Uzasadniając żądanie wywodzili, że orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z 2 marca 2012 r. zostało uzyskane za pomocą przestępstwa polegającego na poświadczeniu nieprawdy w dokumencie urzędowym przez urzędnika państwowego co do okoliczności wykreślenia B. G. z ewidencji producentów (art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto powoływali się na wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, dotyczącym: wykreślenia B. G. z ewidencji producentów, wydania dwóch decyzji rozstrzygających sprawę przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010 oraz zainicjowania przez Naczelny Sąd Administracyjny postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie zgodności z Konstytucją art. 12 ust. 4 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (art. 273 § 2 p.p.s.a.).

Sąd pierwszej instancji oddalił skargę o wznowienie postępowania, stwierdzając, że wskazane przez skarżących przesłanki wznowienia postępowania nie stanowią podstawy wznowienia.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że postępowanie nie może być wznowione na podstawie wymienionej w art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Skarżący, chociaż utrzymywali, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z 2 marca 2012 r. został uzyskany za pomocą przestępstwa polegającego na poświadczeniu nieprawdy w dokumencie urzędowym przez urzędnika państwowego, to nie wykazali by został spełniony warunek określony w art. 274 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem, z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. W sytuacji, gdy skarżący ani nie wskazali prawomocnego wyroku skazującego za popełnienie przestępstwa poświadczenia nieprawdy, ani nie powoływali się na okoliczności uniemożliwiające uzyskanie takiego orzeczenia, Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że żądania wznowienia postępowania z przyczyny określonej w art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nie były uzasadnione.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela także stanowisko Sądu pierwszej instancji co do zaistnienia podstaw wznowienia określonych w art. 273 § 2 p.p.s.a. Mając na uwadze powołane przez skarżących okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji zasadnie ocenił, że nie są to "nowe" okoliczności. WSA trafnie wywiódł, że wskazane przez skarżących decyzje dotyczące uchylenia numeru ewidencyjnego i wykreślenia B. G. z ewidencji producentów z [...] czerwca 2010 r. i [...] października 2010 r. oraz prowadzenia dwóch postępowań w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010 były znane Sądowi, który wydał wyrok objęty skargą o wznowienie postępowania. W związku z tym nie można mówić o późniejszym wykryciu okoliczności faktycznych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Późniejsze wykrycie okoliczności faktycznych lub środków dowodowych oznacza, że musiały one istnieć już przed uprawomocnieniem się orzeczenia, a następcze ich ujawnienie uniemożliwiło ich powołanie w zakończonym postępowaniu. Jednocześnie zaistniałe po zakończeniu postępowania okoliczności faktyczne, czy powstałe wówczas środki dowodowe nie stanowią podstawy wznowienia. Wskazane w skardze o wznowienie postępowania "okoliczności faktyczne lub środki dowodowe" albo istniały i były znane Sądowi, który wydał wyrok z 2 marca 2012 r. albo pochodzą z okresu po wydaniu tego orzeczenia, a więc nie mogły stanowić podstawy wznowienia postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w skardze kasacyjnej nie zostało zakwestionowane stanowisko Sądu pierwszej instancji, że powołane przez skarżących przesłanki nie stanowią podstawy wznowienia i nie mają wpływu na wynik sprawy rozstrzygniętej w postępowaniu zakończonym wyrokiem z 2 marca 2012 r.

Zarzuty podniesione wobec zaskarżonego wyroku w istocie zmierzają do wykazania, że WSA, z naruszeniem przepisów postępowania, nie uwzględnił skargi o wznowienie postępowania w sytuacji gdy: 1) skarżąca B. G. była pozbawiona możliwości udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem decyzji z [...] października 2011 r. oraz postępowaniu sądowoadministracyjnym zakończonym wyrokiem z 2 marca 2012 r.; 2) wszedł w życie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 3 grudnia 2013 r. w sprawie sygn. akt P 40/12, którym Trybunał orzekł o niezgodności z Konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego została wydana zaskarżona decyzja, wyrok w sprawie III SA/Wr 687/11 oraz wyrok zaskarżony skargą kasacyjną; 3) zaistnieniały okoliczności wymienione w art. 273 § 3 p.p.s.a. "w postaci wyroku NSA w sprawie II GSK 465/11 i wyroku TK w sprawie P 40/12".

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej są niezasadne.

Przypomnieć należy, że w skardze o wznowienie postępowania skarżący powołali się wyłącznie na podstawy wznowienia wymienione w art. 273 § 1 pkt 2 i art. 273 § 2 p.p.s.a.

Z uwagi na nadzwyczajny charakter wznowienia postępowania nie jest dopuszczalne modyfikowanie skargi o wznowienie przez dodanie nowej podstawy lub zmianę podanej w tej skardze podstawy dopiero na rozprawie przed sądem lub w środku zaskarżenia wniesionym od orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie wznowienia. W literaturze przyjmuje się, że określona w skardze o wznowienie postępowania podstawa jest wiążąca dla sądu. Sąd, badając dopuszczalność skargi o wznowienie, nie może więc z urzędu uwzględnić innych przesłanek niż te, które zostały przedstawione przez stronę wnoszącą skargę o wznowienie postępowania. Nawet w przypadku stwierdzenia, na podstawie analizy akt sprawy innych okoliczności, Sąd nie może wziąć ich pod uwagę, jeżeli nie zostały przedstawione w skardze o wznowienie postępowania. Podobnie strona inicjująca postępowanie nie ma możliwości zmiany sformułowanej w skardze podstawy wznowienia, jeżeli upłynął już termin do wniesienia tego środka zaskarżenia (por. R. Hauser, W. Piątek [w:] System prawa administracyjnego tom 10, Sądowa kontrola administracji publicznej red. R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel, Warszawa 2014, s. 605–606). Uzupełnienie wniesionej skargi o wznowienie postępowania przez powoływanie nowych podstaw wznowienia, obok dotychczas już wskazanych, jest także możliwe do momentu upływu trzymiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 277 p.p.s.a. Późniejsza zmiana podstawy wznowienia polegająca na podaniu okoliczności faktycznych odnoszących się do innej przesłanki lub przedstawieniu twierdzeń mniemających związku z podstawą wskazaną w skardze o wznowienie nie jest skuteczna.

Odnosząc dotychczasowe rozważania do stanu rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w skardze kasacyjnej doszło do modyfikacji podstaw wznowienia przez sformułowanie zarzutów, które zmierzają do wykazania wadliwości zaskarżonego wyroku z tej przyczyny, że Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił innych podstaw wznowienia, niż zostały podane w skardze o wznowienie. Inaczej rzecz ujmując, skarżąca B. G. zarzuciła, że WSA nie uwzględnił z urzędu przesłanek wznowienia, które nie zostały wymienione w skardze o wznowienie postępowania.

Analiza zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej oraz ich uzasadnienia prowadzi do wniosku, że według skarżącej Sąd pierwszej instancji powinien był uwzględnić podstawy wznowienia wymienione w art. 271 pkt 2 oraz art. 272 § 1 p.p.s.a. Zauważyć przy tym należy, że zarzut naruszenia art. 271 pkt 2 p.p.s.a. (pkt 1 petitum skargi kasacyjnej) nawiązuje także do uchybień w postępowaniu administracyjnym (naruszenie art. 10, art. 28, art. 40 § 1, art. 73 § 1, art. 81, art. 104, art. 109, art. 110, art. 127 § 1 k.p.a.), które z przyczyn oczywistych nie mogą uzasadniać zaistnienia przesłanki wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Żądając wznowienia tego postępowania strona może powoływać tylko te przesłanki, które są następstwem zdarzeń powstałych w postępowaniu przed sądem administracyjnym. W związku z tym wszelkie uchybienia przepisom postępowania, które miały miejsce w postępowaniu administracyjnym mogą ewentualnie uzasadniać wznowienie tego postępowania, nie zaś postępowania sądowoadministracyjnego.

Przechodząc do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej i odnoszących się do postępowania sądowoadministracyjnego, należy podkreślić, że zgodnie z art. 270 p.p.s.a. wznowienie postępowania może nastąpić tylko na żądanie uprawnionego podmiotu. Sąd nie może wznowić postępowania z urzędu nawet gdy dostrzeże, że w konkretnej sprawie wystąpiły podstawy do wznowienia postępowania. Jak już wspomniano, Sąd jest związany wskazanymi w skardze o wznowienie, a także w późniejszych pismach złożonych w terminie określonym w art. 277 p.p.s.a. przesłankami wznowienia. Przedstawione przez stronę podstawy wznowienia wyznaczają zakres badania sprawy przez sąd właściwy do wznowienia postępowania. W rozpoznawanej sprawie w skardze o wznowienie, ani w terminie otwartym do jej wniesienia, skarżący nie powołali przesłanek wznowienia określonych w art. 271 pkt 2 i art. 272 § 1 p.p.s.a. W związku z tym Sąd pierwszej instancji nie miał możliwości zbadania, czy te przesłanki wystąpiły. W konsekwencji niezasadne jest stawianie w skardze kasacyjnej zarzutu, że WSA oddalił skargę o wznowienie, bo nie uwzględnił przyczyn wznowienia, które nie zostały wskazane przez skarżących.

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie są usprawiedliwione zarzuty opisane w punktach 1, 2, 3 i 6 petitum skargi kasacyjnej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nietrafne są także pozostałe zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej (pkt 4,5 i 7 petitum). W związku z tym, że dotyczą one naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy należy wyjaśnić, że o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje każde im uchybienie, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym w powołanym przepisie rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który co prawda nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy (por. np. wyrok NSA z 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09). W związku z tym obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną, wynikającym z art. 176 p.p.s.a., jest nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno wiązać się z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc wykazać, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, wyrok byłby inny. Tymczasem ze skargi kasacyjnej nie wynika, jaki możliwy wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej miały opisane w punktach 4, 5 i 7 petitum skargi kasacyjnej uchybienia w zakresie przepisów proceduralnych, tj. innymi słowy, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, wyrok Sądu pierwszej instancji byłby inny. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że omawiane zarzuty nie mogą przynieść oczekiwanego przez skarżącą rezultatu.

Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.