Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 405/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie asesor WSA Marian Wolanin, asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Piotr Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2006 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta G. na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Dyrektora Regionalnego Dyrekcji Lasów Państwowych w G. z dnia [...] października 2005 r.; 2. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych na rzecz skarżącego Prezydenta Miasta G. kwotę 340 /trzysta czterdzieści/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] października 2005r. Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w G. działając na podstawie art. 106 Kpa, odmówił uzgodnienia w części obejmującej las i grunt leśny na działce nr [...], obr. ewid. G., miasto G., projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie, przebudowie i rozbudowie ul. T. w G.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż wnioskowana lokalizacja na działce nr [...] dotyczy gruntu, który jak wynika z treści projektu decyzji, jest gruntem leśnym, objętym ochroną ustaloną przepisami ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz. U nr 121 z 2004r., poz. 1266). Wnioskodawca nie dostarczył zaś zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia tego gruntu na cele nieleśne w planie zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc. Tym samym nie jest spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Prezydent Miasta G., wskazując między innymi, iż żądanie przedłożenia zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawnych dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji. Wystarczającym dokumentem w sprawie jest wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta G., uchwalonego uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w G. z dnia [...] lutego 1988r. Ustalenia tego planu określały przeznaczenie terenu, objętego wnioskowaną decyzją, pod zabudowę jednorodzinna i wielorodzinną z usługami oraz pod usługi podstawowe i nieuciążliwą drobną wytwórczość. Powyższy plan został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Woj. G. z 1988r. Nr [...], poz. [...] i stał się prawomocny co jest dowodem na to, że na etapie postępowania w sprawie jego uchwalenia zostały spełnione wszystkie wymogi ustawy z dnia 12 lipca 1984r. o planowaniu przestrzennym. (t.j. Dz. U z 1989r. Nr 17, poz. 99 z późn. zm.)

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. Dyrektor Generalny Lasów Państwowych, po rozpoznaniu niniejszego zażalenia działając na podstawie art. 144, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 Kpa oraz art. 61 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia organu I instancji.

W uzasadnieniu podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu organu I instancji, wskazując, iż zapis znajdujący się w projekcie decyzji lokalizacyjnej "znajdujące się na terenie przeznaczonym pod planowaną inwestycję grunty rolne i leśne zostały objęte zgodą na przeznaczenie ich na cele nieleśne i nierolne na podstawie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych" jest sprzeczny z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz treścią art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W skardze na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych w W. z dnia [...] grudnia 2005r. skarżący- Prezydent Miasta G. zarzucił mu brak uzasadnienia dla przyjętej tezy oraz merytorycznego odniesienia się do zażalenia i pisma je uzupełniającego z dnia [...] listopada 2005r. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, iż w jej ocenie brzmienie zapisu art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie zawiera dyscypliny dla przedłożenia zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne. Część działki nr [...], której dotyczyć miało uzgodnienia, oznaczone w ewidencji jako grunt leśny, znajduje się w całości na obszarze, na którym obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta G., zatwierdzony uchwałą nr [...] Miejskiej Rady Narodowej w G. z dnia [...] lutego 1988r.(Dz. Urz. Woj.[...].nr [...], poz. [...]), który utracił moc z dniem 1 stycznia 2004r. Ustalenia niniejszego planu, dla obszaru objętego ustaleniami projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, były zaś następujące: [...]-teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej z usługami, [...]-teren usług ochrony zdrowia i opieki społecznej, [...], [...]- tereny urządzeń sportowych ogólnodostępnych i sportu kwalifikowanego z zielenią rekreacyjną, [...]-teren usług oświaty oraz [...]-teren zabudowy jednorodzinnej z usługami podstawowymi i nieuciążliwą drobną wytwórczością. Zgodę na przeznaczenie na cele nieleśne gruntów leśnych należało zaś uzyskać przy sporządzaniu tego planu, a więc przed jego wejściem w życie. Po wejściu w życie miejscowego planu, w którym dokonano zmian przeznaczenia gruntów leśnych, w świetle art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych brak jest zaś podstaw do późniejszego wymagania uzyskania lub też przedłożenia w/w zgody.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Lasów Państwowych w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Badając legalność zaskarżonego postanowienia, jak również utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż zostało ono wydane z uchybieniem art. 61ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z 2003r. z późn. zm- zwanej w dalszej części "ustawą").

Stosownie do treści art. 61 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 50 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest możliwe gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm).

Jak wynika z akt sprawy teren objęty planowaną inwestycją w tym część działki nr [...], której dotyczyło uzgodnienie znajduje się na obszarze, na którym jak podnosi strona skarżąca do 1 stycznia 2004r., obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta G., zatwierdzony uchwałą Nr [...] Miejskiej Rady Narodowej w G. z dnia [...] lutego 1988 roku (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]).

Ustalenia niniejszego planu, dla obszaru objętego ustaleniami projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, były zaś następujące: [...]-teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej z usługami, [...]-teren usług ochrony zdrowia i opieki społecznej, [...], [...]- tereny urządzeń sportowych ogólnodostępnych i sportu kwalifikowanego z zielenią rekreacyjną, [...]-teren usług oświaty oraz [...]-teren zabudowy jednorodzinnej z usługami podstawowymi i nieuciążliwą drobną wytwórczością.

Wskazać zatem należy, iż w przypadku gruntów rolnych i leśnych, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 obowiązującej w dacie uchwalenia powyższego planu ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych z dnia 26 marca 1982r. (Dz. U Nr 11, poz. 79 ze zm.) ich przeznaczenia na nierolne i nieleśne można było dokonać w ramach planów zagospodarowania przestrzennego gmin, miast oraz gmin i miast. Podjęcie działań zmierzających do przeznaczenia tych gruntów na cele nierolne i nieleśne wymagało zaś wyrażenia zgody przez Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego lub upoważnionej przez niego osoby w odniesieniu do gruntów pod jego zarządem oraz gruntów leśnych pozostającym pod zarządem innych ministrów...(art. 7 ust. 2 pkt 2 w/w ustawy).

Zgoda wydana przez właściwy organ, stosownie do powyższej regulacji jest zatem aktem niesamoistnym, stanowiącym konieczną podstawę do umieszczenia odpowiednich ustaleń w planie. Skoro więc w rozpoznawanej sprawie teren objęty uzgodnieniem uzyskał w planie z 1988r. przeznaczenie inne niż leśne, a planowana obecnie inwestycja celu publicznego jaką jest przebudowa i rozbudowa istniejącej już ulicy T., mieści się w zakresie celów objętych tym planem, to w ocenie Sądu brak jest podstaw do uzależniania przez organ uzgodnienia projektu decyzji od przedłożenia przez stronę, stosownej zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na nieleśne. Należy bowiem mieć na uwadze, iż uzyskanie takowej zgody stanowiło jeden z warunków uchwalenia w/w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skoro zaś plan ten został uchwalony i jako przepis prawa miejscowego przez okres kilku lat kształtował politykę przestrzenną miasta, stanowił podstawę do wydawania stosownych decyzji, to należy uznać go za wystarczający dokument do ustalenia, czy nastąpiła zmiana przeznaczenia gruntów leśnych objętych tym planem. Wskazać należy, iż również w komentarzu do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podniesiono, że "można ustalić warunki zabudowy dla terenu rolnego lub leśnego dla inwestycji niezgodnej z przeznaczeniem rolnym lub leśnym, pod warunkiem, iż inwestycja ta będzie się mieścić w zakresie celu na który nastąpiło odrolnienie w starym planie. Jest to wykładnia celowościowa art. 61 ust. 1 pkt 4, opierająca się na założeniu, że skoro przepis ustawy "przedłuża" skuteczność prawną aktów niesamoistnych, będących uzgodnieniami dokonanymi w trakcie procedury planistycznej, to może również "przedłużyć" skuteczność prawną celu zmiany przeznaczenia gruntu rolnego lub leśnego, określonego w nieobowiązującym już planie miejscowym. Zgodnie z brzmieniem art. 50 ust. 1 zd. ostatnie omawiana regulacja znajduje także zastosowanie do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego." (str. 508-509 Komentarz pod redakcją prof. Zygmunta Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2005r. ). Na marginesie należy także podnieść, iż wprawdzie z wyrysu z rejestru gruntów wynika, iż sporna działka nr [...], jest działką leśną, to na jej terenie w części objętej planowaną inwestycją istnieje obecnie droga. Jak wskazał na rozprawie w dniu 12 maja 2006r. pełnomocnik strony skarżącej okoliczność ta nie została jednak zgłoszona do ewidencji gruntów.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit a i art. 135 oraz art. 152 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) orzekł jak w sentencji. O zwrocie skarżącemu kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej wyżej ustawy.