Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 44/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 5
journal: Dz.U. 2007 nr 187 poz 1342
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA TRANSPORTU z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i  telewizyjnych
article: art. 33 par 1 pkt 1, art. 34 par 1
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 44/17 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 kwietnia 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Sędziowie: WSA Piotr Głowacki, WSA Waldemar Michaldo (spr.), Protokolant: st.sekr.sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w dniu 24 kwietnia 2017 r., sprawy ze skargi Z.P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016r. poz. 23 ze zm. -dalej Kpa) oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1, art. 33 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 599 - dalej upea), Dyrektor Izby Skarbowej po rozpoznaniu zażalenia Z. P. postanowieniem z dnia 15 listopada 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 04.10.2016 r. nr [...] uznające za nieuzasadnione zarzuty na postępowanie egzekucyjne.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach.

Naczelnik Urzędu Skarbowego jako organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego Z. P. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego w dniu 9 marca 2015r. przez wierzyciela – P. P. S.A. na należności z tytułu opłat abonamentowych RTV za okres od stycznia 2010 r. do maja 2014r. Organ egzekucyjny wszczął w dniu 10 czerwca 2015r. postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego doręczając odpis tytułu wykonawczego. W tym samym dniu spisano ze zobowiązanym protokół o stanie majątkowym.

Zobowiązany złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego pismo z dnia 15 czerwca 2015r., w którym zawarł zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 upea). Zarzut złożono w terminie. W uzasadnieniu pisma strona podniosła, że w myśl rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25.09.2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. nr 187 z 2007 r., poz. 1342), dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej stanowiły dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. Według zobowiązanego z przepisu tego wynika więc, że po upływie tego okresu rejestracja odbiornika traci ważność, natomiast ponowna rejestracja odbiornika następuje po przesłaniu użytkownikowi odbiornika zawiadomienia o nadaniu mu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Zobowiązany stwierdził, że P. P. S.A. nie doręczyła mu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego.

Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając na podstawie art. 34 upea, pismem z dnia 16.06.2015 r. wystąpił do P. P. S.A. jako wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie zgłoszonego zarzutu.

Postanowieniem z dnia 11.04.2016 r. nr [...] wierzyciel uznał wniesiony przez Z. P. na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 upea zarzut za niezasadny.

Naczelnik Urzędu Skarbowego, po otrzymaniu przy piśmie P. P. S.A. z dnia 23.09.2016 informacji, iż opisane wyżej rozstrzygnięcie wierzyciela uprawomocniło się, wydał w dniu 04.10.2016r. postanowienie nr [...], w którym uznał zgłoszony zarzut za nieuzasadniony. W uzasadnieniu omawianego rozstrzygnięcia organ I instancji w ślad za stanowiskiem wierzyciela przypomniał, iż ustawa o opłatach abonamentowych z dnia 21 kwietnia 2005r. (tekst jednolity Dz.U z 2014r. poz. 1204 z późn. zm.) nakłada na posiadaczy odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych jednoznaczny obowiązek rejestrowania używanych odbiorników oraz uiszczania opłaty abonamentowej począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. Zgodnie z art. 2.1. ustawy o opłatach abonamentowych (tekst jednolity Dz.U z 2014r. poz. 1204 z późn. zm) za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. W myśl art. 2.2. w/w ustawy domniemywa się, że osoba która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej trwa do dnia poprzedzającego zgłoszenie wyrejestrowania, lub do miesiąca, w którym dopełniono w placówce pocztowej P. P. S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych, bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa na podstawie ustawy o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych z dnia 23 lipca 2015r. (Dz. U. z 2015r., poz. 1324).

Następnie organ egzekucyjny zauważył, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o opłatach abonamentowych P. P. S.A. jest uprawniona do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej oraz opłaty pobieranej w przypadku stwierdzenia niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, przy zastosowaniu wprost przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w zakresie obowiązków o charakterze pieniężnym. Fakt korzystania z odbiorników RTV jest związany z prawem do lokalu czy samych odbiorników RTV. Obowiązek uiszczania opłat za korzystanie z odbiorników RTV został przez ustawodawcę nałożony na wszystkie podmioty, które korzystają z odbiorników RTV. Organ I instancji zauważył, iż wierzyciel stwierdził, iż po wypełnieniu ustawowego obowiązku rejestracji używanych odbiorników RTV wydana została książeczka opłat RTV o numerze [...], stanowiąca dowód zarejestrowania przedmiotowych odbiorników. Organ egzekucyjny przypomniał, iż w odniesieniu do zgłoszonego zarzutu o niedopełnieniu przez P. P. S.A. obowiązku przesłania zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta wierzyciel wyjaśnił, że zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, które weszło w życie dnia 13 grudnia 2007r., P. P. została zobowiązana do nadania z urzędu posiadaczom imiennych książeczek radiofonicznych (w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia, tj. do dnia 13 grudnia 2008r.) indywidualnych numerów identyfikacyjnych i powiadomienia użytkowników o wprowadzonej zmianie. Rozporządzenie stanowiło, że dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej są dowodem zarejestrowania nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. P. P. wysłała do abonentów zawiadomienia, określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia, o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, które stanowią dowód zarejestrowania odbiorników RTV i zastępują dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników RTV w formie imiennych książeczek. Do abonentów zobowiązanych do wnoszenia opłat oprócz zawiadomienia o nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego przesłano 5 spersonalizowanych blankietów wpłat. Zdaniem organu podkreślenia wymaga fakt, że użytkownicy odbiorników RTV, którzy dokonali rejestracji odbiorników na podstawie przepisów wykonawczych wynikających z ustawy o radiofonii i telewizji z dnia 29 grudnia 1992r., oraz wcześniejszych uregulowań prawnych, poprzedzających ustawę o opłatach abonamentowych, pozostali abonentami zobowiązanymi do uiszczania opłata abonamentowych.

Naczelnik Urzędu Skarbowego zaznaczył przy tym, że rozporządzenie nie posługuje się pojęciem "doręczenia" lecz "przesłania zawiadomienia". W związku z czym poprzez przesłanie zawiadomień P. P. wykonała obowiązek powiadomienia użytkowników o nadaniu indywidualnych numerów identyfikacyjnych.

Z. P. na powyższe postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego wniósł zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej. Zobowiązany powtórzył argumentację zawartą w piśmie, w którym zgłosił zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zdaniem autora zażalenia w przedmiotowej sprawie nie sposób zgodzić się z istnieniem jakiejkolwiek jego wierzytelności wobec P. P. z tytułu nieopłaconego abonamentu RTV, co kilkukrotnie wykazał w pismach skierowanych do P. P. (z kopią do Naczelnika Urzędu Skarbowego). Bezsprzeczne fakty świadczące o niedopełnieniu obowiązku rejestracyjnego przez P. P., a w konsekwencji nieistnieniu zobowiązania, były notorycznie ignorowane. W ocenie Z. P. P. P. pomimo jego prośby nie jest w stanie wykazać już nie tyle faktu doręczenia dowodu nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego, lecz choćby powiadomienia go o nadaniu tegoż numeru, co jest warunkiem koniecznym do rozpoczęcia naliczania opłat abonamentowych w myśl Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25.09.2007r w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Ponadto zobowiązany podniósł, iż wierzyciel nie doręczył mu postanowienia z dnia 11.04.2016 r. nr [...].

Organ II instancji po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, postanowieniem z dnia 15 listopada 2016 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Skarbowej wskazał na prawidłowość wydania postanowienia organu I instancji w kontekście treści art. 33 § 1 pkt 1, 34 § 1 i 4 upea. W tym zakresie organ zażaleniowy wskazał, iż zgodnie z przytoczonymi przepisami zarzut na podstawie art. 33 § 1 upea zgłoszony przez dłużnika, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela. W zakresie tego zarzutu stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Tym samym organ I instancji nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutów i merytorycznego badania stanowiska wierzyciela. Również organ odwoławczy, sprawujący jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną, jest związany stanowiskiem wierzyciela. Organ nadzoru jest bowiem uprawniony do rozpoznania zażalenia, jednakże z zastrzeżeniem art. 29 § 1 upea. W myśl art. 29 upea: "Organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym". Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, iż nie jest organem wyższego stopnia nad wierzycielem P. P. S.A., zatem nie jest uprawniony do zajmowania stanowiska w sprawie istnienia i zasadności obowiązku poddanego egzekucji. Umocowany jest do tego tylko wierzyciel. Jednocześnie organ II instancji wskazał, iż ustawa o opłatach abonamentowych nakłada na posiadaczy odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej, który powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. W momencie wejścia w życie w dniu 13 grudnia 2007r. Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r., Nr 187, poz. 1342) zmieniły się zasady rejestracji odbiorników, P. P. została zobowiązana (w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia tj. do dnia 31 grudnia 2008r.) do nadania posiadaczom imiennych książeczek – indywidualnych numerów identyfikacyjnych. Organ zażaleniowy wskazał, iż Z. P. został przyporządkowany numer identyfikacyjny abonenta [...]. Zawiadomienie o nadaniu tegoż numeru stanowiące dowód zarejestrowania odbiorników RTV, wysłano do zobowiązanego przesyłka listową w dniu 27 sierpnia 2008r. Powiadomienie zostało dokonane w wymaganym terminie, a zatem zobowiązany jest nadal zarejestrowanym abonentem. Użytkownicy odbiorników RTV, którzy dokonali rejestracji odbiorników na podstawie przepisów wynikających z wcześniejszych uregulowań prawnych oraz ustawy z dnia 29 grudnia 1992r. o radiofonii i telewizji, poprzedzających ustawę abonamentową pozostali nadal abonentami zobowiązanymi do uiszczenia opłat, za wyjątkiem osób, które dopełniły formalności zwolnienia od opłat lub wyrejestrowania posiadanych odbiorników. Tym samym organ skonstatował, iż wyłącznie podjęcie przez abonenta działań zmierzających do wyrejestrowania odbiorników RTV, może doprowadzić do ustania obowiązku opłacania abonamentu. Jeżeli abonent nie dokona skutecznego prawnie wyrejestrowania odbiornika , to nadal jest zobowiązany do uiszczania opłat abonamentowych.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył Z. P., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz procesowego, w szczególności art. 138 § 1 pkt 1 KPA poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy wadliwego orzeczenia organu I instancji, podczas gdy prawidłowym było uchylenie przedmiotowego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy, naruszenie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. w szczególności art. 17 § 1, 18, 23 § 1,33 § 1 tej ustawy.

Skarżący podtrzymał swoje stanowisko prezentowane na etapie postępowania egzekucyjnego. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący wskazał, iż organ II instancji nie przeanalizował wnikliwie zażalenia skarżącego na postanowienie organu I instancji, co doprowadziło do wydania przez organ II instancji nieprawidłowego postanowienia. Ponadto, zdaniem skarżącego organ II instancji bezkrytycznie odniósł się do stanowiska wierzyciela co do skutecznego doręczenia postanowienia z dnia 11 kwietnia 2016 r., nie dając skarżącemu możliwości przedstawienia jego stanowiska w tym zakresie. Zdaniem skarżącego stanowisko wierzyciela jako pozbawione podstaw powinno być pominięte.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

Rozpoznając przedmiotową sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej P.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

W świetle treści wskazanego przepisu oraz przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie korzystając z dyspozycji art. 119 pkt 3 P.p.s.a. mógł z urzędu rozpoznać przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach; stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu tzn. czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Jednocześnie zgodnie z art. 134 P.p.s.a. sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Badając w tak zakreślonej kognicji zaskarżone oraz poprzedzające go postanowienie organu I instancji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa tak materialnego jak i procesowego, które skutkowały koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego, zatem skarga Z. P. nie zasługiwała na uwzględnienie.

Należy podkreślić, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. Zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organ, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej (organy podatkowe) albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd.

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9: u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu tytułu wykonawczego prawo do zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego.

Na mocy art. 33 § 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca (§ 1).

W rozpatrywanej sprawie organ egzekucyjny, który nie jest wierzycielem, obowiązany był uzyskać stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. W wyniku wystąpienia przez organ egzekucyjny do wierzyciela, zostało wydane postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela, w którym ten nie podzielił zasadności podniesionego przez dłużnika zarzutu. Jak wynika z pisma wierzyciela z dnia 23 września 2016r. przedmiotowe rozstrzygnięcie wierzyciela zostało skarżącemu doręczone z dniem 29 kwietnia 2016r. w trybie doręczenia zastępczego, o którym mowa w art.44 §4 kpa. Przedmiotowy przepis wprowadza tzw. fikcję prawną doręczenia, w sytuacji nie odebrania przez adresata awizowanej przesyłki z upływem ostatniego dnia 14- dniowego okresu przechowywania jej w placówce pocztowej. Z uwagi na powyższe pomimo, iż zobowiązany fizycznie nie odebrał przedmiotowej korespondencji okoliczność ta jest irrelewantna dla powstania skutków prawnych jej doręczenia.

Z uwagi na fakt, iż zarzut dłużnika dotyczył nieistnienia obowiązku, (art. 33 § 1 pkt.1 u.p.e.a.), stanowisko wierzyciela w tym zakresie z uwagi na dyspozycję art.34 §1 u.p.e.a. było dla organu egzekucyjnego wiążące.

W nawiązaniu do istoty sprawy, w kontekście zaprezentowanego tak przez organy obu instancji jak i wierzyciela stanowiska zauważyć należy, iż opłata z tytułu abonamentu RTV była przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 (LEX nr 564548) orzekając o zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 7 ust. 1, 3, 5 i 6 ustawy o opłatach abonamentowych wskazał, że "zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika". Odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne dla celów pobierania abonamentu podlegają (z pewnymi wyjątkami) zarejestrowaniu w placówkach operatora publicznego, którym jest P. P., co wynika z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o opłatach abonamentowych. Przepis art. 7 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Zawiera więc postanowienia, których celem jest umożliwienie kontroli wywiązywania się z obowiązku rejestracji odbiorników i uiszczania abonamentu. Kontrolę tę sprawuje P. P., a nadzór nad jej działaniami sprawuje minister właściwy do spraw łączności (ust. 2). Nieuiszczone opłaty abonamentowe oraz opłaty karne mają być egzekwowane w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (art. 7 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych). Ustawodawca przesądził też, że w razie opóźnień w uiszczaniu abonamentu naliczane będą odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu Ordynacji podatkowej (art. 7 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych).

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 marca 2010 r. uznał, że ustalanie wysokości należnego abonamentu – czy to w drodze samoobliczenia (gdy abonent sam ustala kwotę, którą winien uiścić na rachunek COF za jeden albo kilka miesięcy), czy też w trybie pozaprocesowym przez kierownika COF jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa, a zatem tryb decyzyjny nie jest konieczny. W tej sytuacji brak decyzji administracyjnej nie stanowi przeszkody w przeprowadzeniu egzekucji administracyjnej abonamentu. Z ustawy wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Innymi słowy stwierdzenie, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych. Z dniem 16 czerwca 2005 r. weszła w życie ustawa abonamentowa. Ustawa ta nie zawierała przepisów intertemporalnych, a zatem znajduje bezpośrednie zastosowanie także do spraw "w toku". W tym stanie rzeczy obowiązek ponoszenia opłaty abonamentowej ciąży m.in. na podmiotach, które w dacie jej wejścia w życie miały zarejestrowany odbiornik.

Przyjąć należy, iż zarejestrowanie odbiornika bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z ustawy obowiązku uiszczania opłat za jego używanie (opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym.

W ocenie Sądu skarżący wnosząc zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), winien przedstawić dowody potwierdzające, że ten obowiązek nie istnieje. W niniejszej sprawie wymagałoby to przedłożenia dowodu wyrejestrowania odbiornika. Dowodu takiego jednak w toku postępowania nie przestawiono. Skarżący nie wykazał, iż w okresie od stycznia 2010 r. do maja 2014r. nie ciążył na nim obowiązek uiszczania opłat abonamentowych RTV

Odnosząc się do kwestii dotyczącej nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego przywołania wymaga § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r., Nr 187, poz. 1342), zgodnie z którym dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (ust. 1). Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2). Z powyższej regulacji wynika, że dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. Prawodawca nakazał bowiem operatorowi przesłanie, a nie doręczenie stronie powiadomienia. Zdaniem Sądu, stanowisko, że brak doręczenia zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego powoduje niemożność dochodzenia zaległych opłat abonamentowych, nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach. W ocenie Sądu, brak podstaw do uznania, że z dniem 12 grudnia 2008 r., tj. z upływem terminu wskazanego w § 5 rozporządzenia z dnia 25 września 2007r., który to przepis ustanawiał obowiązek nadania numeru identyfikacyjnego i powiadomienia o tym użytkownika, wygasła rejestracja dotychczasowych użytkowników. W terminie tym P. P. S.A., zastąpiła imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym, nie dokonując przy tym zmian w zakresie rejestracji odbiorników, tj. anulowania czy ponownej ich rejestracji. W orzecznictwie sądowoadmnistarcyjnym jednolicie prezentowane jest stanowisko, że użyte w § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007r. sformułowanie "powiadomienie", oznacza, że przesłanie zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej, bez potwierdzenia odbioru, na prawidłowy adres strony, czyniło zadość wymogom określonym w § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007r. (W kontrolowanej sprawie na str. 33 akt sprawy znajduje się kopia przedmiotowego zawiadomienia.) Powyższy przepis nie przewiduje bowiem obowiązku doręczenia stronie powiadomienia, a jedynie jego przesłanie. Dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest zatem niezbędne dysponowanie przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru powiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 22 grudnia 2015r., sygn. akt I SA/Op 516/15, publ. CBOiS).

Z powyższych względów, brak dysponowania przez P. P. S.A. dowodem doręczenia skarżącemu przedmiotowego zawiadomienia, nie stanowi naruszenia obowiązku określonego w § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007r.

Podkreślenia wymaga, że obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej wynika z przepisów ustawy o opłatach abonamentowych, nie zaś z przepisów rozporządzenia. Odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne dla celów pobierania abonamentu podlegają (z pewnymi wyjątkami) zarejestrowaniu w placówkach operatora wyznaczonego, którym jest P. P., co wynika z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej. Szczegóły procesu rejestracji odbiorników normuje obecnie rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1676). Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych wynika wprost z przepisu prawa tj. z art. 2 ust. 1 i 3 ustawy abonamentowej; powstaje on od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej P. P. S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych. Z ustawy abonamentowej wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Stwierdzenie zatem, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie dyspozycji art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.