Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2238/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), , Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, Protokolant st. sekr. sąd. Sylwia Rosińska- Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2018 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Zaskarżona decyzja nr [...] Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej także "Mazowieckim WINB", z [...] lipca 2017 r., znak [...], została wydana po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., zwanej dalej "skarżącą", działającej wcześniej pod firmą: [...] sp. z o.o. [...] sp. k. z siedzibą w W., od decyzji nr [...] z [...] września 2016 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] W., zwanego dalej również "PINB".

Decyzją nr [...] organ odwoławczy uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i nakazał całkowitą rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego w postaci tablicy reklamowej o wymiarach ok. 8,0 x 4,0 m, zamontowanej na słupie stalowym, połączonym z fundamentem całkowicie zagłębionym w gruncie. Nośnik reklamowy został zlokalizowany na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] [...] w W., a w protokole kontroli PINB nr [...] z [...] lipca 2016 r. oznaczony numerem [...].

Organ odwoławczy wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a." oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), dalej "pr.bud.". Podstawą prawną dla nakazu rozbiórki orzeczonego przez organ odwoławczy był art. 48 ust. 1 pr.bud.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

2. W dniu [...] grudnia 2014 r. do PINB wpłynęło pismo z [...] [...] W. informujące o usytuowaniu na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] [...] w W. dwóch nośników reklamowych zlokalizowanych bez dopełnienia procedur przewidzianych przepisami prawa budowlanego, a także usytuowanych niezgodnie z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] [...], przyjętym uchwałą Rady [...] W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r.

W dniach [...] stycznia 2015 r. i [...] kwietnia 2015 r. przeprowadzono kontrole nośników reklamowych usytuowanych przy ul. [...] [...] w W., w wyniku których stwierdzono, że na nieruchomości tej znajdują się trzy nośniki reklamowe, w tym dwa zamontowane na działce nr ewid. [...] (po dwóch stronach budynku mieszkalnego) posiadają identyczną konstrukcję składającą się ze słupa nośnego stalowego i tablic reklamowych o wymiarach ok. 4,0 m x 6,0 m. Ustalono, że tablice zamontowane są w ten sposób, że ich dolne krawędzie znajdują się na wysokości ok. 1,0 m ponad górną krawędź attyki budynku, posiadają podświetlenie od wewnątrz, wzdłuż górnej krawędzi tablic zamontowano pomosty robocze, słupy posadowione na fundamentach całkowicie pod powierzchnią terenu, w odległości ok. 1,5 m od ścian budynku. Konstrukcja, wymiary i umiejscowienie nośnika wskazują, że nie mógł on być wykonany i zamontowany na podstawie dwóch zgłoszeń dokonanych wcześniej przez [...] Sp. z o.o. oraz [...] Sp. z o.o.

Mając na uwadze powyższe okoliczności PINB wszczął z urzędu postępowanie w sprawie dwóch wolnostojących nośników reklamowych usytuowanych na terenie działki nr ewid. [...] i postanowieniem nr [...] z [...] czerwca 2015 r., na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 pr.bud., nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia określonych dokumentów, w tym zaświadczenia Prezydenta m. st. Warszawy o zgodności budowy ww. nośnika reklamowego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Obowiązek należało wykonać w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia postanowienia.

3. Po przeprowadzeniu postępowania nadzorczego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...]. decyzją nr [...] z [...] września 2016 r. nakazał spółce [...] sp. z o.o. [...] sp. k. całkowitą rozbiórkę ww. wolnostojącego nośnika reklamowego w postaci tablicy reklamowej o wymiarach ok. 8,1 m x 4,0 m, zamontowanej na słupie stalowym, połączonym z fundamentem całkowicie zaziębionym w gruncie, na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] [...] w W. (oznaczonego w dokumentacji jako nr [...]).

Organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 83 ust. 1 pr.bud. oraz art. 104 k.p.a.

Postanowieniem nr [...] z [...] listopada 2016 r. organ powiatowy odmówił uzupełnienia ww. decyzji w zakresie terminu, w jakim decyzja powinna zostać wykonana.

PINB stwierdził, że nośnik będący przedmiotem postępowania to wolnostojące, trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, stanowiące budowlę, czyli techniczno-użytkową całość, o której mowa w art. 3 pkt 3 pr.bud. Przedmiotowy nośnik reklamowy jest trwale związany z gruntem, gdyż jego posadowienie jest na tyle trwale, że opiera się czynnikom zewnętrznym.

Jednocześnie organ wyjaśnił, że realizacja spornego nośnika nie mieści się w pojęciu "instalowania tablic i urządzeń reklamowych", na które zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 pr.bud. nie jest wymagane pozwolenie na budowę.

Przedmiotowy nośnik reklamowy został usytuowany w odległości ok. 4 m od krawędzi ul. [...]. Tymczasem zgodnie z właściwymi przepisami obiekty budowlane przy drogach powiatowych w terenie zabudowy powinny być usytuowane w odległość co najmniej 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Ww. nośnik reklamowy nie spełnia zatem powyższych warunków. W rezultacie brak jest przesłanek umożliwiających legalizację robót budowlanych związanych z realizacją przedmiotowego wolnostojącego nośnika reklamowego. Zrealizowana inwestycja jest też niezgodna z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gdyż faktycznie przekracza maksymalną dopuszczalną powierzchnię reklamową.

4. Pismem z [...] grudnia 2016 r. skarżąca [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła odwołanie od decyzji PINB z [...] września 2016 r., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Kwestionowanemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenia prawa materialnego w postaci art. 48 ust. 1, art. 29 ust. 2 pkt 6, art. 3 pkt 1 lit. b i art. 3 pkt 3 oraz art. 50 i 51 pr.bud., jak i prawa procesowego, a mianowicie art. 84 § 1, art. 61 § 1 i § 4 w zw. z art. 10 § 1-3 oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.

5. Po rozpatrzeniu odwołania, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z [...] lipca 2017 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i na podstawie art. 48 ust. 1 pr.bud. nakazał całkowitą rozbiórkę ww. wolnostojącego nośnika reklamowego w postaci tablicy reklamowej o wymiarach ok. 8,0 m x 4,0 m, zamontowanej na słupie stalowym, na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] [...] w W. i oznaczonego w protokole kontroli z [...] lipca 2016 r. numerem [...]. Przedmiotowy nośnik nie został zrealizowany na podstawie zgłoszenia, skarżąca nie posiadała również wymaganego pozwolenia na budowę.

W ocenie [...] WINB, ww. nośnik został zrealizowany z naruszeniem art. 28 pr.bud., tj. inwestor przystąpił do wykonania prac bez uzyskania decyzji właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu powiatowego, że sporny nośnik stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 1 pr.bud.

W konsekwencji [...] WINB uznał, że organ powiatowy prawidłowo ustalił, że właściwym trybem prowadzenia postępowania będzie art. 48 pr.bud. Za prawidłowe uznano również ustalenia PINB, że budowa spornego nośnika reklamowego była niezgodna z obowiązującymi przepisami, w szczególności o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i naruszała przepisy techniczno-budowlane w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Powyższe ustalenia zobligowały więc organ do nakazu rozbiórki.

Mazowiecki WINB wyjaśnił przy tym, że uchylenie decyzji organu pierwszej instancji nastąpiło z powodu przekształcenia spółki [...] sp. z o.o. [...] sp. k. w spółkę [...] sp. z o.o. W dniu orzekania przez PINB spółka uległa już przekształceniu, zatem decyzja wydana w stosunku do [...] sp. z o.o. [...] sp. k. podlegała uchyleniu.

6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. pismem z [...] września 2017 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie o stwierdzenie nieważności tych decyzji.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 48 ust. 1 pr.bud. poprzez błędną wykładnię i nieuzasadnione zastosowanie w niniejszej sprawie w sytuacji, gdy wolnostojący nośnik reklamowy, którego decyzja dotyczy, nie jest obiektem budowlanym wybudowanym bez wymaganego pozwolenia na budowę,

2) art. 29 ust. 2 pkt 6 pr.bud. poprzez jego błędną wykładnię i brak zastosowania w przedmiotowej sprawie skutkujące błędnym uznaniem, że instalowanie tablic i urządzeń reklamowych na terenie zabudowanym wymaga pozwolenia na budowę,

3) art. 43 ustawy o drogach publicznych wskutek całkowicie bezzasadnego przyjęcia, że przedmiotowa konstrukcja znajduje się zbyt blisko krawędzi jezdni, stanowiącej drogę gminną,

4) art. 84 § 1 k.p.a. poprzez jego nieuprawnione niezastosowanie i niezwrócenie się organu do biegłego o wydanie opinii pomimo faktu, że w niniejszej sprawie wymagane są wiadomości specjalne,

5) art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy i nieudowodnienie, że nośnik reklamowy jest trwale związany z gruntem, a także nieprawidłowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że wbrew stanowisku organów przedmiotowej konstrukcji wraz z tablicą reklamową nie należy klasyfikować jako budowli w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane, wymagającej uzyskania pozwolenia na budowę, a tym samym PINB nie był uprawniony do wydawania zaskarżonej decyzji z powołaniem się na wskazane w niej przepisy prawa, natomiast [...] WINB niezasadnie tą decyzję utrzymał w mocy.

Zdaniem skarżącej, organy nie ustaliły w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy. Arbitralne stwierdzenie organu, że wielkość nośnika, ciężar całkowity czy sposób montażu, bez przeprowadzenia na tę okoliczność odpowiednich dowodów, nie dawało zarówno organowi pierwszej, jak i drugiej instancji prawa do stwierdzenia, że przedmiotowe urządzenie jest wolnostojącym trwale związanym z gruntem nośnikiem reklamowym, które w celu posadowienia wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

Skarżąca nie zgodziła się także ze stanowiskiem organu, który wymóg uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu wolno stojącego urządzenia reklamowego upatruje w stopniu skomplikowania konstrukcji nośnika reklamy, czy jego poszczególnych elementach i rozmiarach. Organ bezzasadnie starał się wykazać, że poszczególne elementy konstrukcji tworzą architektoniczną całość, bez możliwości istnienia każdej z nich oddzielnie.

Ponadto w ocenie skarżącej zaskarżone decyzje obarczone są wadami nieważności, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., w związku z czym powinny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. Pomimo zmiany po stronie inwestora i wiedzy posiadanej przez organ w tym zakresie nie zawiadomiono następcy prawnego o konieczności kontynuowania postępowania.

7. Odpowiadając w dniu [...] września 2017 r. na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, że zarzuty podniesione w skardze nie mają wpływu na wydane rozstrzygnięcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

8. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 z późn. zm.) zadaniem Sądu jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem jego zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału oraz rozważeniu stanowisk stron i podniesionych przez nie argumentów, Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

9. Zdaniem Sądu skarga powinna być oddalona z dwojakiego rodzaju powodów. Pierwsze odnoszą się do zmian inwestora i strony w postępowaniu nadzorczym, drugie z charakteru (wymiarów, konstrukcji i lokalizacji) oraz prawnej kwalifikacji ww. nośnika reklamowego, czyli tablicy reklamowej umieszczonej na stalowych słupie.

Odwrotnie niż w przypadku zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że w pierwszej kolejności należy rozstrzygnąć, czy zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego została skierowana do właściwego podmiotu. Sąd stwierdził następujące okoliczności:

a) pierwsze czynności PINB zostały podjęte i postępowanie nadzorcze zostało wszczęte w stosunku do [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. i biurem przy ul. [...] [...]. Nie była to wszak skarżąca, gdyż wymieniona spółka z ograniczoną odpowiedzialnością była wpisana do rejestru przedsiębiorców stanowiącego część Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem KRS 0000279734. Potwierdzają to pisma kierowane do organu powiatowego (m.in. k. 24-25 akt admin. I inst.) oraz odpis aktualny (informacja odpowiadająca odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców KRS) pobrana [...] maja 2015 r. (k. 60);

b) w trakcie trwającego postępowania wskazana wyżej spółka z ograniczoną odpowiedzialnością została przekształcona w spółkę komandytową pod firmą [...] sp. z o.o. [...] sp. k. Uchwała wspólników w przedmiocie przekształcenia zapadła jeszcze [...] listopada 2015 r. Przekształcona spółka została wpisana do KRS [...] listopada 2015 r. pod numerem [...] (k. 86 akt admin.). Odpis aktualny z KRS, którym dysponował PINB został wydany [...] maja 2016 r. Z kolei oryginalna [...] sp. z o.o. ([...]) została wykreślona z KRS [...] lutego 2016 r. Jednocześnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wiedział o zmianie formy prawnej inwestora i firmy pod jaką prowadzi działalność co najmniej od [...] lipca 2016 r., tj. sporządzenia protokołu Nr [...] (k. 100). PINB potwierdził tę wiedzę m.in. [...] sierpnia 2016 r. wydając zawiadomienie o kontynuacji postępowania i przesyłając je m.in. do [...] sp. z o.o. [...] sp. k. (k. 105);

c) w tym stanie rzeczy decyzja organu pierwszej instancji została wydana [...] września 2016 r. Jej adresatem, tj. jednocześnie podmiotem zobowiązanym do wykonania nakazu rozbiórki przedmiotowego nośnika reklamowego była [...] sp. z o.o. [...] sp. k. z siedzibą w W. [KRS [...]] (k. 125 akt admin.);

d) dwa dni po wydaniu decyzji przez PINB do organu wpłynęło pismo spółki [...] [bez określenia formy prawnej!] z [...] września 2016 r. (k.183), w którym podmiot ten wyjaśnia, że nie wie nic o toczącym się postępowaniu, do którego odnosi się pismo z [...] sierpnia 2016 r. o kontynuacji postępowania. Następnie, pismem z [...] września 2016 r. [...] sp. z o.o. (biuro nadal w W. na ul. [...] [...]) zawiadomił organ powiatowy, że ww. spółka komandytowa [[...]sp. z o.o. [...] sp. k.] została przekształcona w spółkę z ograniczoną odpowiedzialności, pod firmą [...] sp. z o.o. Nadawca pisma wskazywał, że od [...] czerwca 2016 r. spółka komandytowa "nie istnieje na skutek wykreślenia z rejestru KRS";

Rzeczywiście z odpisów z KRS wynika, że [...] czerwca 2016 r. dokonano wpisu do KRS spółki z ograniczoną odpowiedzialnością: sp. z o.o. [KRS [...]] powstałej w wyniku uchwały wspólników z [...] czerwca 2016 r. o przekształceniu spółki komandytowej (k. 189-190 akt admin.).

Należy wszak zauważyć, że informacja z KRS odpowiadająca odpisowi aktualnemu z [...] września 2016 r., a więc trzy miesiące po przekształceniu, nie zawierają wpisu przekształcenia [...] sp. z o.o. [...] sp. k. [KRS [...]] (dział 6 rubryka 3) w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością (k. 193-199). Wskazana spółka komandytowa jest wpisana w rejestrze przedsiębiorców KRS do chwili obecnej, co potwierdza dostępna Sądowi informacja z KRS odpowiadająca odpisowi aktualnemu z [...] czerwca 2018 r. (godz. 11:49:45). W KRS nadal nie ma więc informacji o przekształceniu spółki komandytowej, ani o wykreśleniu jej z rejestru przedsiębiorców;

e) działanie inwestora w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialności potwierdziła [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (reprezentowana przez pełnomocnika wskazującego adres kancelarii) m.in. wnosząc [...] grudnia 2016 r. odwołanie od decyzji PINB z [...] września 2016 r.;

f) nie chcąc narażać się na zarzut nieważności decyzji organ odwoławczy tj. [...] WINB zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2017 r. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i orzekł, co do istoty sprawy, nakazując całkowitą rozbiórkę ww. nośnika reklamowego. Organ odwoławczy wskazał, że uchylenie decyzji PINB wynikało z faktu, że w dacie jej wydania [...] sp. z o.o. [...] sp. k. [KRS [...]] już nie istniała, chociaż organ powiatowy nie był o tym powiadomiony;

g) skargę do Sądu na decyzję [...] WINB wniosła [...] września 2017 r. [...] sp. z o.o. (adres dla doręczeń: Al. [...] [...] lok. [...], [...] W.) [KRS [...]], podnosząc przy tym zarzut nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, bez wskazania wszakże w sposób jednoznaczny, która z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. stanowi podstawę postawionego zarzutu. Zarzut dotyczył jednak braku powiadomienia strony o toczącym się postępowaniu mimo – zdaniem skarżącej – wiedzy o zmianie formy prawnej strony;

h) w końcu, pismem z [...] listopada 2017 r. skarżąca powiadomiła Sąd, że już po wniesieniu skargi skarżąca [...] sp. z o.o. została przekształcona w spółkę komandytową pod firmą [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] sp. k., która tym samym stała się następcą prawnym [...] sp. z o.o. Do pisma pełnomocnika skarżącej dołączono przy tym druk informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców wydanemu dla spółki [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] spółka komandytowa wpisanej do KRS pod numerem [...].

Oceniając zarzuty skarżącej naruszenia przez organy nadzoru budowlanego poprzez niepowiadamianie strony o czynnościach podejmowanych przez organy w ramach toczącego się postępowania, Sąd uznał, że zarzuty te są całkowicie bezzasadne.

Zaskarżona decyzja organu odwoławczego była prawidłowa (w zakresie podmiotowym), gdyż [...] WINB zasadnie przyjął, że [...] sp. z o.o. [...] sp. k. [KRS [...]] została przekształcona w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością [[...] sp. z o.o. – KRS [...]] i ta spółka złożyła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji.

W opinii Sądu, [...] WINB prawidłowo wyjaśnił przy tym, że przepisy ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeksu Spółek Handlowych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1578, ze zm., dalej: "k.s.h.") regulują zasady przekształceń, dając możliwość przekształcania spółek handlowych (art. 551 § 1 k.s.h.). Zgodnie z art. 552 k.s.h. spółka przekształcana staje się spółką przekształconą z chwilą wpisu spółki przekształconej do rejestru. Jednocześnie sąd rejestrowy z urzędu wykreśla spółkę przekształcaną. Jednocześnie art. 553 § 1 k.s.h. przewiduje, że spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej. Zgodnie z art. 553 § 2 k.s.h. spółka przekształcona pozostaje podmiotem w szczególności zezwoleń, koncesji oraz ulg, które zostały przyznane spółce przed jej przekształceniem, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji albo ulgi stanowi inaczej.

Sąd uznał również, że prawidłowe jest przyjęcie przez organ odwoławczy, że w sprawie nie można było mówić o jakiejkolwiek przerwie w bycie podmiotu przekształcanego i przekształconego. Spółka przekształcana nie traci swojego bytu, nie jest likwidowana, a jedynie zmienia się jej forma prawna. Pomimo więc dokonywanych przekształceń podmiot będący inwestorem i właścicielem przedmiotowego nośnika reklamowego położonego na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] [...] w W., istniał nieprzerwanie. Ponieważ przekształcenie skarżącej spółki nastąpiło przed wydaniem zaskarżonej decyzji, a nie zostało uwzględnione przez PINB przez prawidłowe określenia nazwy spółki będącej adresatem obowiązku, zasadne było uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie, co do istoty sprawy, w celu skorygowania nazwy adresata, do którego jest skierowany nakaz rozbiórki przedmiotowego nośnika reklamowego. W tym więc sensie zaskarżona decyzja nie uchybia prawu.

Uznając bezzasadność skargi w zakresie podmiotu zobowiązanego do dokonania rozbiórki, Sąd podkreśla wszak, że do pisma pełnomocnika skarżącej z [...] listopada 2017 r. dołączono druk informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców wydanemu dla spółki [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] spółka komandytowa wpisanej jednak do KRS pod numerem [...]. Spółka ta powstała jednak [...] listopada 2015 r. w wyniku przekształcenia spółki [...] sp. z o.o. wpisanej do rejestru pod nr KRS 000279734. Wskazana spółka komandytowa jest następcą prawnym pierwszej spółki posługującej się firmą [...] sp. z o.o., a nie spółki, która w rozpatrywanej sprawie złożyła odwołanie oraz wystąpiła ze skargą do Sądu, tj. [...] sp. z o.o. [KRS [...]].

Gdyby przyjąć bezkrytycznie informację pełnomocnika skarżącej, trzeba byłoby stwierdzić, że stroną postępowania sądowoadministracyjnego jest spółka komandytowa, która była adresatem decyzji organu pierwszej instancji i która - według informacji inwestora - została wykreślona z rejestru przedsiębiorców po przekształceniu jej w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Tymczasem spółka [...] sp. z o.o. [...] sp. k. [KRS [...]] nie została wykreślona z rejestru wbrew przepisom k.s.h.

Sąd zwraca też uwagę, na fakt że w rejestrze przedsiębiorstw Krajowego Rejestru Sądowego wpisana jest [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] spółka komandytowa [KRS [...]], powstała [...] stycznia 2017 r. w wyniku uchwały wspólników z [...] października 2016 r. o przekształceniu [...] sp. z o.o. [KRS [...]]. Dlatego też następcą prawnym skarżącej spółki z ograniczona odpowiedzialnością jest właśnie ta spółka komandytowa [KRS [...]]. Dołączenie przez pełnomocnika skarżącej niewłaściwego odpisu z rejestru przedsiębiorców do pisma kierowanego do organu, Sąd uznaje za oczywistą omyłkę.

Bezzasadność skargi w zakresie podmiotowej strony postępowania tj. zarzutu braku właściwego powiadamiania strony o czynnościach organu wynika również z faktu, ze przepisy jednoznacznie przesądzają na kim ciąży obowiązek powiadamiania o zmianie nazw lub adresów stron. Art. 41 § 1 k.p.a. wyraźnie stanowi, że w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu, w tym adresu elektronicznego. jeśli jest więc obowiązek powiadamiania o zmianie adresu strony, to tym bardziej należy przyjąć istnienie obowiązku powiadamianie o przekształceniach (zmianach prawnej formy) strony i nazwy lub firmy pod którą strona prowadzi działalność.

10. W opinii Sądu bezzasadne są również zarzuty stawiane przez skarżącą w związku z zakwalifikowaniem przedmiotowego nośnika reklamowego.

Zdaniem Sądu, zarówno PINB jako organ pierwszej instancji, jak i [...] WINB jako organ odwoławczy, dokonały prawidłowej kwalifikacji przedmiotowego nośnika reklamowego składającego się z tablicy reklamowej o wymiarach ok. 8 m x 4 m, mocowanej do słupa utwierdzonego w fundamencie zagłębionym w gruncie i oznaczonego w materiałach sprawy jako nośnik nr [..].

Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane kwalifikują nośniki reklamowe i tablice reklamowe w dwojaki sposób. Przede wszystkim spośród urządzeń reklamowych wyodrębnia się wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, które zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 3 pkt 3 pr.bud. należy zaliczyć do budowli. Na wykonanie takich urządzeń wymagane jest pozwolenie na budowę. Cechą wyróżniającą takich urządzeń reklamowych jest samodzielny sposób umocowania w gruncie, a nie do ściany lub dachu budynku. Ponadto orzecznictwo sądów administracyjnych podkreśla zgodnie, że pojęcie "trwałego związania z gruntem" w rozumieniu powołanego przepisu ustawy Prawo budowlane należy rozumieć inaczej, znacznie szerzej, niż to ma miejsce w przypadku art. 46 § 1 kodeksu cywilnego. W przypadku prawa budowlanego nie jest najistotniejszy sposób zapewnienia trwałości związania z gruntem (konstrukcja obiektu), lecz fakt oparcia określonego obiektu na gruncie oraz skutek takiej lokalizacji, a mianowicie, że obiekt jest w stanie opierać się wiatrowi i innym siłom natury. [...] WINB powołuje przykłady orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażających taką interpretację, ale można wskazać wiele więcej analogicznych rozstrzygnięć (vide: wyrok NSA z 1 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2558/10 lub z 13 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3337/14).

Natomiast drugi rodzaj tablic i urządzeń reklamowych znajduje swoje odzwierciedlenia w art. 29 ust. 2 pkt 6 pr.bud. zgodnie z tym przepisem pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na "instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych", z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. W tym przypadku wykładnia systemowa art. 29 ust. 2 pkt 6 pr.bud. nakazuje przyjąć dwie istotne okoliczności. Primo, powołany przepis ma charakter wyjątku od reguły, a zatem nie może być interpretowany swobodnie, zwłaszcza rozszerzająco. Przesądza o tym powszechnie uznawana zasada rozumowania prawniczego: exceptiones non sunt extendendae (zakresu zastosowania wyjątków nie należy rozszerzać). Secundo, ścisła wykładnia wyrażenia "instalowanie:, zwłaszcza w kontekście "usytuowania na obiektach wpisanych do rejestru zabytków", prowadzi do wniosku, że art. 29 ust. 2 pkt 6 pr.bud. nie ma zastosowania do urządzenia reklamowego o tak znacznych rozmiarach opartego na samodzielnej konstrukcji - wsporniku (słupie) osadzonej na gruncie.

Sąd w pełni podziela ten sposób wykładni przepisów prawa budowlanego i w związku z tym zgadza się z obydwoma organami nadzoru budowlanego właściwymi w sprawie, że do przedmiotowego wolnostojącego nośnika reklamowego w postaci tablicy reklamowej o wymiarach ok. 8,0 x 4,0 m, zamontowanej na słupie stalowym, połączonym z fundamentem całkowicie zagłębionym w gruncie, nie można stosować ani art. 29 ust. 2 pkt 6 pr.bud. – gdyż nie ma mowy w tym przypadku jedynie o "instalowaniu", ani przepisów odnoszących się do tzw. obiektów małej architektury (art. 30 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 3 pkt 3 i art. 3 pkt 4 pr.bud.), gdyż funkcja społeczna i skutki zrealizowania obiektów małej architektury oraz urządzeń reklamowych są zasadniczo różne. Dlatego też w rozpatrywanej sprawie nie można przyjąć, że dla wykonania przedmiotowego nośnika reklamowego wystarczyło dokonanie zgłoszenia na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 2 pr.bud., a więc, aby i postępowanie legalizacyjne toczyło się według innych podstaw niż art. 48 pr.bud. Zresztą inwestor nie dokonał odpowiedniego zgłoszenia, a wcześniejsze zgłoszenia [...] Sp. z o.o. oraz [...] Sp. z o.o. dotyczyły wyraźnie różnych obiektów. Inwestor nie przedłożył organowi nadzoru budowlanego dokumentów określonych postanowieniem PINB nr [...] z [...] czerwca 2015 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 pr.bud., podjęta próba legalizacji przedmiotowego obiektu okazała się nieskuteczna ze względu na zaniechanie inwestora.

Sąd podziela też opinię organów nadzoru budowlanego, że nawet wystąpienie o pozwolenie na budowę lub aktywny udział w postępowaniu legalizacyjnym nie mogłyby doprowadzić do zgodności powstałego obiektu z prawem. Powierzchnia tablicy reklamowej w przedmiotowej sprawie wynosi bowiem 32 m2, a tymczasem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] [...], przyjętym uchwałą Rady m. W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. jednoznacznie wskazywał, że na jednym wolnostojącym nośniku reklamowym może być umieszczona tylko jednak plansza reklamowa (jedno- lub dwustronna) o maksymalnej powierzchni 18 m2 (§ 13 pkt 4 ppkt 5, k. 95 akt admin.). Istniejąca tablica jest więc niemal dwukrotnie większa niż dopuszczalna.

Dodatkowo organ powiatowy stwierdził, że przedmiotowy nośnik reklamowy został usytuowany w odległości ok. 4,0 m od krawędzi ul. [...] w W. Ulica ta jest zaliczana do kategorii dróg gminnych. W związku z tym zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 460) obiekty budowlane zlokalizowane przy drogach powiatowych w terenie zabudowy powinny być usytuowane w odległości co najmniej 6,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Przedmiotowy nośnik reklamowy nie spełnia powyższego warunku. Sama skarżąca nie przedstawiła przy tym żadnej informacji, która wskazywałaby na odmienny stan faktyczny, kwestionując jedynie ustalenia organu powiatowego i żądając powołania biegłego dla zbadania wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy. Skarżąca nie wskazała przy tym, jakie wiadomości specjalne byłyby istotne dla rozpatrzenia sprawy, a Sąd nie dopatrzył się potrzeby uzyskania takich informacji.

W świetle przedstawionych okoliczności faktycznych i prawnych nieuzasadnione są zarzuty skarżącej naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Analiza materiałów zgromadzonych w sprawie nie wskazuje żadnych istotnych okoliczności, które byłyby pominięte przez organy nadzoru budowlanego właściwe w sprawie. Zdaniem Sądu, ewentualne wątpliwości wynikające z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji nie prowadzą do wniosku o tak znaczącej wadliwości uzasadnienia, aby należało uchylić zaskarżoną decyzję ze względu na naruszenie art. 107 § 3 k.p.a.

11. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.