Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 3868/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Asesor WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Protokolant Sylwia Mackiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki szopy drewnianej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...].06.2000 r., działając w oparciu o art. 52 pkt 1 ust. 2 ustawy z dnia 31.07.1961 r. Prawo budowlane (Dz. U. z dnia 13.02.1961 r.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane - nakazał A. R., w terminie do 7.07.2000 r. rozbiórkę szopy drewnianej Nr [...] o wymiarach 2,80 x 4,50 zlokalizowanej bezpośrednio przy istniejącym ogrodzeniu z działką nr [...] F. T.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż w wyniku przeprowadzonych w dniu 15.03.2000 r. oględzin, ustalono, że na działce nr [...] przy ul. [...] w [...], A. R. wybudował: garaż o konstrukcji drewnianej, budynek gospodarczy o konstrukcji drewnianej, budynek zakładu fryzjerskiego o konstrukcji drewnianej i szopę drewnianą o wymiarach 2,80 x 4,50 m i wysokości około 2 m pokryty eternitem zlokalizowany bezpośrednio z działką nr [...].

Na wezwanie organu, inwestor przedłożył decyzje o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego i budynku pawilonu usługowego (fryzjerstwo damskie). Na pozostałe obiekty nie przedłożył decyzji o pozwoleniu na budowę, jednocześnie stwierdzając, iż garaż drewniany, budynek gospodarczy o konstrukcji drewnianej oraz szopę wybudował około 30 lat temu jako budynki gospodarcze.

Zdaniem organu lokalizacja szopy i jej stan stwarza zagrożenie pożarowe, niebezpieczeństwo dla ludzi i mienie i jest niezgodne z warunkami technicznymi, jakimi powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. U. Nr 38, poz. 168 z dnia 12.08.1961 r.), co uzasadnia nakazanie jej rozbiórki.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...].08.2003 r., po rozpatrzeniu odwołania A. R. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając ocenę stanu faktycznego organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, iż szopa oznaczona na mapie nr [...] stanowiącej załącznik do protokołu oględzin z 15.03.2000 r. wybudowana została bez pozwolenia na budowę. Jest to obiekt o konstrukcji drewnianej pokryty eternitem bez obróbek blacharskich, obity różnymi materiałami jak sklejka, deski, płyta.

Usytuowanie i stan szopy nie pozwala w ocenie organu II instancji na legalizację tego obiektu na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r.

Skargę na powyższą decyzję wniósł A. R., podnosząc, iż jest ona krzywdząca, a na wybudowanie szopy nie jest wymagane pozwolenie na budowę w rozumieniu art. 29 ustawy Prawo budowlane z 1994 r.

Nadto obiekt ma ponad 30 lat i nigdy nikt nie podnosił, iż stanowi on zagrożenie pożarowe.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie z przyczyn w niej wskazanych, które jednak Sąd winien brać pod uwagę urzędu.

Przede wszystkim należy wskazać, iż w sprawie niniejszej, wbrew twierdzeniom organów, zastosowanie ma ustawa z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38 poz. 229 z późn. zm.), a nie jak to przywołał organ I instancji ustawa z dnia 31.01.1961 r. Prawo budowlane.

Jak wynika z akt sprawy, przedmiotowy obiekt został wybudowany w latach 1960-70. Z uwagi na utratę mocy obowiązującej ustawy z 1961 r. Prawo budowlane, do obiektów tych na mocy art. 103 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 z późn.zm.) stosuje się przepisy dotychczasowe tj. ustawę z 1974 r.

Ewentualną więc podstawę orzeczenia rozbiórki winien być art. 37 ustawy z 24.10.1974 r. Prawo budowlane, stwierdzający iż przymusowej rozbiórce podlegają obiekty budowlane lub ich części wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie ich budowy.

Organ nadzoru budowlanego z poszanowaniem art. 7 i 77 kpa winien więc ustalić, czy w sprawie zachodzą przesłanki z art. 37 Prawa budowlanego, przy czym stan "niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia..." o którym mowa w ust. 2 cytowanego przepisu, winien być oceniany według przepisów obowiązujących organ w dacie wydania rozstrzygnięcia.

Z tych względów należy uznać, iż zaskarżone decyzje oraz poprzedzające ją decyzje organu I instancji zapadły z naruszeniem art. 103 ustawy prawo budowlane z 7.07.1994 r. oraz art. 7 i 77 kpa.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji w oparciu o art. 145 § 1 ust. 1 a i c ustawy z dnia 30.08.2002 r. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. Z art. 97 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Rozstrzygnięcie w pkt II oparto na treści art. 152 cyt. ustawy.