Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1422/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Służba więzienna
Skarżony organ: Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.106 ust 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 207 poz 1761
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 20 listopada 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Służbie Więziennej.
article: § 4 ust. 1i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 15 poz 145
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby  Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg.
article: art. 184, art. 204 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie NSA Anna Lech (spr.) del. WSA Monika Nowicka Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2009r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 24 września 2008 r. sygn. akt II SA/Ol 420/08 w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej . z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie przyznania nagrody rocznej za rok 2007 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Z. na rzecz Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 24 września 2008 r., sygn. akt II SA/Ol 420/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę A. Z. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie przyznania nagrody rocznej za rok 2007.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: decyzją personalną nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. Dyrektor Aresztu Śledczego w B., na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 4, art. 106 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) oraz § 1, 2 i 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 15, poz. 145), przyznał A. Z. nagrodę roczną za rok 2007 w wysokości 2.278,96 złotych.

W uzasadnieniu organ podniósł, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 4 powołanego rozporządzenia nagrodę roczną przysługującą funkcjonariuszowi obniża się o 1/360 za każdy dzień nieobecności w służbie związanej z czasową niezdolnością do służby wskutek choroby, wynoszącej ponad 15 dni. Stosownie zaś do § 4 rozporządzenia okres wykonywania kary dyscyplinarnej - od dnia jej prawomocnego wymierzenia do dnia zatarcia nie wlicza się do okresu uprawniającego do nagrody rocznej.

W niniejszej sprawie organ ustalił, że funkcjonariusz przebywał na zwolnieniu lekarskim 43 dni oraz do dnia 10 stycznia 2007 r. wobec funkcjonariusza wykonywana była kara dyscyplinarna. Okoliczności te zdaniem organu uzasadniały obniżenie nagrody rocznej o 38/360 (28 dni zwolnienia lekarskiego i 10 dni kary dyscyplinarnej).

Od tej decyzji A. Z. wniósł odwołanie kwestionując zasadność obniżenia przysługującej mu nagrody rocznej na podstawie § 4 cytowanego rozporządzenia. Wskazał, iż karę dyscyplinarną odbywał od 11 października 2006r. do 10 stycznia 2007r., zatem w dacie wydania zaskarżonej decyzji kara uległa już zatarciu na podstawie § 59 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 135, poz. 634).

Decyzją z dnia [...] maja 2008r. nr [...] Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U z 2002r. Nr 15, póz. 145) precyzyjnie określa zasady postępowania organu przy ustalaniu prawa funkcjonariusza do nagrody rocznej w przypadku wykonywania kary dyscyplinarnej. Zgodnie z przepisem § 4 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia, do okresu służby, za który przysługuje nagroda roczna, nie wlicza się okresów wykonywania kary dyscyplinarnej - od dnia jej prawomocnego wymierzenia do dnia zatarcia. Jeżeli natomiast okres wykonywania kary dyscyplinarnej wykracza poza dany rok kalendarzowy, to pozostałego okresu nie wlicza się do okresów stanowiących podstawę do przyznania nagrody rocznej w następnym roku lub następnych latach kalendarzowych (§ 4 ust. 2). Organ stwierdził, że odwołujący odbywał karę dyscyplinarną w okresie od dnia 11 października 2006r. do dnia 10 stycznia 2007r., czyli okres wykonywania kary dyscyplinarnej wykraczał poza jeden rok kalendarzowy. W związku z tym z przysługującej A. Z. nagrody rocznej za rok 2006 potrącono okres wykonywania kary dyscyplinarnej od dnia 11 października 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. (decyzja personalna Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r.), w związku z czym, w myśl § 4 ust. 2 wymienionego wyżej rozporządzenia, do potrącenia z należnej nagrody rocznej przysługującej w następnym roku kalendarzowym pozostał dalszy okres wykonywania kary, to jest od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 10 stycznia 2007 r.

Organ zaznaczył, iż fakt zatarcia wymierzonej kary dyscyplinarnej oraz usunięcia z akt osobowych dokumentów o ukaraniu nie ma wpływu na ustalanie prawa oraz określanie wysokości przysługującej nagrody rocznej za dany rok kalendarzowy.

Na tę decyzję A. Z. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, podnosząc, iż stanowisku przyjętemu przez organy przeczy literalna treść § 4 ust. 2 powołanego rozporządzenia. Zdaniem skarżącego w przepisie tym wyraźnie zostało ujęte, że pozostałego okresu kary dyscyplinarnej nie wlicza się do podstawy przyznania nagrody rocznej.

Skarżący podniósł także, iż przy ustaleniu stanu faktycznego i prawnego sprawy organy pominęły fakt, że został ukarany karą dyscyplinarną orzeczeniem z dnia 14 września 2006r. i od tego dnia organy powinny liczyć wymiar kary trzech miesięcy, a nie jak przyjęły od dnia 11 października 2006r. (postanowienia Sądu Dyscyplinarnego). Zdaniem funkcjonariusza kara stała się prawomocna z dniem jej wymierzenia. Wskazuje na to, w jego ocenie, § 37 rozporządzenia w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej, zgodnie z którym - wniesienie zażalenia wstrzymuje wykonanie orzeczenia, z wyjątkiem kary, o której mowa w art. 126 ust. 3 ustawy oraz przepis § 55 ust. 1 tego rozporządzenia stanowiący, iż prawomocne orzeczenie o wymierzeniu kary dyscyplinarnej podlega niezwłocznemu wykonaniu. W związku z tym skarżący wywiódł, iż orzeczona wobec niego kara dyscyplinarna stała się wykonalna od dnia 14 września i od tej daty organ powinien wyliczyć upływ terminu kary, która na podstawie § 60 ust. 2 powyższego rozporządzenia zaciera się z mocy prawa po okresie 3 miesięcy od jej wykonania. Dlatego też należało przyjąć, że kara ta z mocy prawa została wykonana i zatarta w 2006r. W ocenie A. Z. również fakt zatarcia wymierzonej kary dyscyplinarnej ma wpływ na wymiar wysokości nagrody rocznej ze względów wskazanych w § 4 ust. 1 omawianego rozporządzenia, gdyż zatarcie lub darowanie kary dyscyplinarnej na podstawie § 59, 62 i 63 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 1996r. (Dz.U. Nr. 135, poz. 634) przerywa jej bieg i ją zaciera, powodując dodatkowo zmniejszenie wymiaru obniżającego nagrodę roczną za dany rok kalendarzowy.

Wyrokiem z dnia 24 września 2008 r., sygn. akt II SA/Ol 420/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę A. Z. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...].

Sąd wskazał, iż okoliczności faktyczne i prawne sprawy są bezsporne. Z akt administracyjnych postępowania dyscyplinarnego wynika bowiem, że orzeczeniem z dnia 14 września 2006r. Dyrektor Aresztu Śledczego w B. wymierzył funkcjonariuszowi A. Z. karę dyscyplinarną nagany. Orzeczenie to, na skutek wniesionego przez skarżącego zażalenia zostało następnie utrzymane w mocy orzeczeniem z dnia 11 października 2006r. przez Sąd Dyscyplinarny przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej. Wobec tego prawomocnym orzeczeniem o wymierzeniu funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej nagany, na gruncie ustawy o Służbie Więziennej oraz przepisów wykonawczych do niej, jest wydane w drugiej instancji orzeczenie z dnia 11 października 2006r., jako ostateczne i wykonalne. Wynika to, zdaniem Sądu, z § 37 i 55 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz.U. Nr 135, poz. 634 ze zm.). Pierwszy z tych przepisów wyraźnie stanowi, że wniesienie zażalenia wstrzymuje wykonanie orzeczenia, z wyjątkiem kary surowej nagany. Poza tym wyjątkiem, kara dyscyplinarna podlega niezwłocznemu wykonaniu na skutek prawomocnego orzeczenia (§ 55).

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, wobec okoliczności niniejszej sprawy, organy prawidłowo przyjęły, że okres wykonywania kary rozpoczął bieg w dniu 11 października 2006r., bowiem stosownie do ust. 1 § 4 rozporządzenia w sprawie przyznawania nagród, okres ten liczy się od prawomocnego wymierzenia kary do dnia jej zatarcia.

Sąd podkreślił, że zatarcie kary nastąpiło po upływie 3 miesięcy od uprawomocnienia się orzeczenia o wymierzeniu kary nagany, który to termin w niniejszej sprawie upłynął w dniu 11 stycznia 2007r. Zatem orzeczona wobec skarżącego kara nagany uległa zatarciu w dniu 12 stycznia 2007r. i z tym dniem należało uznać ją za niebyłą. Sąd wskazał przy tym na treść § 59 ust. 2 rozporządzenia w sprawie regulaminu dyscyplinarnego stanowiącego, iż zatarcie kary dyscyplinarnej nie usuwa skutków wykonania kary, w związku z czym samo zatarcie kary dyscyplinarnej nie rodzi po stronie funkcjonariusza roszczenia o przyznanie mu nagrody rocznej w pełnej wysokości.

Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że Minister Sprawiedliwości wydając przepisy wykonawcze na podstawie delegacji zawartej w art. 106 ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej ustalił, iż na prawo do nagrody rocznej ma wpływ okres wykonywania kary dyscyplinarnej, a nie sam fakt naruszenia przez funkcjonariusza dyscypliny służbowej, tak, jak to przyjęto w przypadku innych służb mundurowych. Sąd przypomniał także, iż trzeba pamiętać, że przepis prawa funkcjonuje w określonym systemie prawa i jego znaczenie powinno być odczytywane w łączności z innymi przepisami i celami, jakie prawodawca chce osiągnąć określonym aktem prawnym (wykładnia systemowa i funkcjonalna). W ocenie Sądu przepis ten należy rozumieć tylko w ten sposób, że jeżeli okres wykonywania kary dyscyplinarnej wykracza poza dany rok kalendarzowy, to pozostałego okresu kary - wykonywanej w uprzednim roku lub która pozostała do wykonania w następnym roku nie uwzględnia się przy ustaleniu wysokości nagrody rocznej za dany rok. Oznacza to, że w danym roku kalendarzowym dla celów wyliczenia nagrody rocznej, do okresu służby nie wlicza się okresów kary dyscyplinarnej wykonywanej w tym roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda roczna. W przypadku skarżącego od okresu służby w 2007 roku odliczeniu podlegał więc okres wykonywania kary dyscyplinarnej od 1 do 11 stycznia 2007roku.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia okresu wykonywania kary nie wlicza się do okresu służby, co skutkuje uznaniem, że funkcjonariusz nie pełnił w tym czasie służby. W takiej sytuacji, stosownie do ust. 2 § 1 tego rozporządzenia, funkcjonariuszowi przysługuje nagroda roczna w wysokości proporcjonalnej do liczby pełnych miesięcy kalendarzowych służby. W okolicznościach niniejszej sprawy oznaczałoby to, że skarżącemu przysługiwała nagroda roczna za przepracowanych 11 miesięcy, a nie jak przyjęły organy 12 miesięcy, pomniejszona dodatkowo o 28 dni, w czasie których funkcjonariusz przebywał na zwolnieniu lekarskim. Dlatego prawidłowo skarżącemu przysługiwała nagroda roczna w wysokości niższej niż to orzeczono.

Sąd zaznaczył jednak, że mimo stwierdzonych uchybień, Sąd będąc związany zakazem orzekania na niekorzyść skarżącego, nie mógł wzruszyć zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę kasacyjną złożył pełnomocnik A. Z., wnosząc o jego uchylenie w całości i orzeczenie reformatoryjnie w trybie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U .Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesiono także o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię:

1) § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 15, poz. 145), poprzez błędne uznanie, że przepis ten w ogóle dopuszcza (przy jego współstosowaniu z § 4 ust. 2 tego rozporządzenia) możliwość zaniechania nie wliczania, do podstawy nagrody w danym roku, tej części okresów kary dyscyplinarnej (do dnia zatarcia), która wykracza poza dany rok kalendarzowy. W ocenie autora skargi kasacyjnej przepis ten należy rozumieć literalnie, jako obowiązek organu do nie wliczenia do okresu służby - o jakim mowa w § 1 powołanego rozporządzenia - okresów wykonywania kary dyscyplinarnej aż do dnia zatarcia, bez względu na to czy okres wykonywania tej kary będzie wykraczał poza dany rok kalendarzowy. Świadczy o tym nie tylko wykładnia gramatyczna przepisu § 4 ust. 1 tego rozporządzenia, lecz również i przede wszystkim prawidłowe odczytanie przepisu § 4 ust. 2 owego rozporządzenia, który stanowi jedynie uzupełnienie normy § 4 ust. 1 tegoż rozporządzenia;

2) § 4 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia, polegającą na mylnym uznaniu, iż w świetle treści tego przepisu należy przyjąć, że jeżeli okres wykonywania kary dyscyplinarnej wykracza poza dany rok kalendarzowy, to pozostałego okresu kary nie uwzględnia się przy ustaleniu wysokości nagrody rocznej za dany rok. Innymi słowy, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie przepis § 4 ust. 2 omawianego rozporządzenia oznacza, że w danym roku kalendarzowym dla celów wyliczenia nagrody rocznej, do okresu służby nie wlicza się wyłącznie tych okresów kary dyscyplinarnej, które wykonywane są w tym roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda roczna. Tymczasem, zdaniem kasatora, takie rozumienie przepisu § 4 ust. 2 tego rozporządzenia stałoby w sprzeczności z gramatycznym brzmieniem § 4 ust. 1 powołanego aktu, a przede wszystkim nie uwzględniałoby brzmienia ostatniej części § 4 ust. 2 wskazanego rozporządzenia, która expressis verbis wskazuje, że pozostały okres kary dyscyplinarnej (ten wykraczający poza dany rok kalendarzowy), nie może być nie wliczany do podstawy przyznania nagrody rocznej w danym roku, lecz że nie może być wliczany do okresów stanowiących podstawę przyznania nagrody rocznej w następnym roku lub następnych latach kalendarzowych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 15, poz. 145) funkcjonariuszowi "przyznaje się" nagrodę roczną. Oznacza to, zdaniem skarżącego, że przyznanie nagrody nie ma źródła w uznaniu organu administracji publicznej, lecz wynika wprost z mocy prawa.

Zdaniem skarżącego, zwrot zawarty w § 4 ust. 2 "pozostałego okresu nie wlicza się do okresów stanowiących podstawę do przyznania nagrody rocznej w następnym lub następnych latach kalendarzowych", nie może być rozumiany w ten sposób, że w danym roku, za który ma być przyznana nagroda, nie będzie brało się pod uwagę okresów wykonywania kary dyscyplinarnej w tej części, która wykracza poza dany rok kalendarzowy. Zdaniem skarżącego w przepisie tym chodzi rzeczywiście o niewliczanie pozostałego okresu, ale do przyznania nagrody rocznej w następnym lub następnych latach kalendarzowych, a nie do niewliczania tego okresu do przyznania nagrody rocznej w danym roku kalendarzowym. Chodzi zatem o to, aby potrącić funkcjonariuszowi określoną kwotę pieniężną z nagrody rocznej tylko raz, a nie o to, żeby owo "potrącenie" dzielić na następne lata, dokonując raczej sztucznego (nieodpowiadąjącego treści § 4 ust. 1) podziału okresów wykonywania kary dyscyplinarnej.

W związku z tym, w ocenie autora skargi kasacyjnej, w niniejszej sprawie organy orzekając przyznanie nagrody za rok 2006 powinny uwzględnić cały okres wykonywania kary dyscyplinarnej - do dnia zatarcia (do dnia 12 stycznia 2007 r.), stosownie do brzmienia § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Tego pozostałego okresu (od dnia 1 do dnia 12 stycznia 2007 r.) nie należało już zatem wliczać do okresu stanowiącego podstawę do przyznania nagrody rocznej za rok następny - 2007 (§ 4 ust. 2 rozporządzenia).

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej, podzielając argumentację Sądu pierwszej instancji, wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Wskazać należy, że stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 wskazanej ustawy naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch różnych formach, to jest w postaci błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu określonego przepisu. Błędna wykładnia prawa polega na nieprawidłowym odczytaniu treści prawa, bądź na zastosowaniu prawa uchylonego. Niewłaściwe zastosowanie prawa może polegać na błędnej subsumcji, to jest podciągnięciu stanu faktycznego pod niewłaściwy przepis.

Skuteczne natomiast zakwestionowanie prawidłowości sprawowanej kontroli przez sąd administracyjny pierwszej instancji jest możliwe w przypadku wskazania przepisów prawa, które naruszył sąd, a następnie powiązanie zarzutów z nimi związanych z odpowiednimi normami prawa procesowego bądź materialnego, które wadliwie zastosowano w postępowaniu administracyjnym, a nadto wykazanie, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie rozważań w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny pragnie wskazać, że zgodnie z art. 106 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o służbie więziennej (Dz. U. z 2002 r., Nr 207, poz. 1761 ze zm.), funkcjonariuszowi mogą być przyznane nagrody roczne, nagrody uznaniowe i zapomogi. Nagroda roczna odpowiada wysokości przysługującego funkcjonariuszowi miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. Natomiast warunki oraz tryb przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych regulują przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 15, poz. 145). Wobec regulacji przyjętej w § 4 ust. 1 rozporządzenia, zdarzeniem, które należy uwzględnić przy wyliczeniu nagrody rocznej za dany rok, jest wykonywanie w tym roku kary dyscyplinarnej. Jeśli jednak wykonywanie kary wykracza poza dany rok kalendarzowy, to wówczas znajdzie zastosowanie § 4 ust. 2 tegoż rozporządzenia, który stanowi, że jeżeli okres wykonywania kary dyscyplinarnej wykracza poza dany rok kalendarzowy, to pozostałego okresu nie wlicza się do okresów stanowiących podstawę do przyznania nagrody rocznej w następnym roku lub następnych latach kalendarzowych.

Natomiast podstawą przyznania nagrody rocznej jest okres przepracowanych dni w danym roku z wyłączeniem okresów nieobecności związanej z czasową niezdolnością do służby wskutek choroby oraz okresu wykonywania kary dyscyplinarnej - od dnia jej prawomocnego wymierzenia do dnia zatarcia.

W niniejszej sprawie z jej akt wynika, że okoliczności faktyczne i prawne są bezsporne. Skarżący odbywał bowiem karę dyscyplinarną w okresie od dnia 11 października 2006 r. do dnia 10 stycznia 2007 r., czyli okres wykonywania kary dyscyplinarnej wykraczał poza jeden rok kalendarzowy, związku z czym zgodnie z § 4 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia, z nagrody rocznej przysługującej skarżącemu w następnym roku kalendarzowym został potrącony okres wykonywania kary, to jest od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 10 stycznia 2007 r., zatem zgodnie z przepisami obowiązującego prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny pragnie w tym miejscu podkreślić, że fakt zatarcia wymierzonej kary dyscyplinarnej, jak również usunięcie tej okoliczności z akt osobowych skarżącego, nie ma wpływu na ustalenie prawa oraz określenie wysokości przysługującej nagrody rocznej za dany rok kalendarzowy. Zatarcie kary dyscyplinarnej niweczy zatem skutki związane z tym ukaraniem, ale tylko w takim sensie, że nie jest możliwe powoływanie się na fakt ukarania funkcjonariusza, jednakże uznanie kary dyscyplinarnej za niebyłą nie wyklucza uwzględnienia okresu wykonywania kary przy ustaleniu nagrody rocznej o jakiej mowa w art. 106 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.).

W związku z tym uznać należy, że w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie nie naruszył obowiązującego prawa.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie 204 pkt 1 wskazanej wyżej ustawy.