Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 548/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie WSA Adam Lipiński Bronisław Szydło (spr.) Protokolant Małgorzata Ceregra Dmoch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2005 r. 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu


UZASADNIENIE

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 9b ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 118, poz. 1112 z późn. zm.), utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] grudnia 2005 r. znak. [...], którą ponownie odmówił pani J. K. nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego. W uzasadnieniu podał, że pani J. K., nauczyciel gry na [...] w Państwowej Szkole Muzycznej [...] st. w N. złożyła w dniu [...] czerwca 2003 r. wniosek o wszczęcie postępowania kwalifikacyjnego na stopień nauczyciela dyplomowanego wraz z pełną dokumentacją. Komisja kwalifikacyjna nr [...] w dniu [...] lipca 2003 r. dokonała analizy merytorycznej dokumentacji zgromadzonej przez tego nauczyciela i przyznała łącznie [...] punktów. Był to wynik niewystarczający do nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego, bowiem nie stanowił 2/3 możliwych do uzyskania punktów, w świetle postanowień rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 3 sierpnia 2000 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. Nr 70, poz. 825 z późn. zm.). Na podstawie analizy dokumentacji komisja uznała bowiem za niewystarczający do uzyskania akceptacji stopień realizacji wymagań kwalifikacyjnych określonych w powołanym rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i stwierdziła, że nie może wydać zaświadczenia o akceptacji. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie stwierdził uchybień proceduralnych w pracy komisji kwalifikacyjnej oceniającej dokumentację przedstawioną przez p. J. K. i dlatego też, wobec braku akceptacji komisji, zaskarżonymi decyzjami ponownie odmówił tej nauczycielce awansu na stopień nauczyciela dyplomowanego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. K. domagała się uchylenia powyższych decyzji, zarzucając, iż organ przy wydawaniu zaskarżonych decyzji nie wykonał właściwie swoich uprawnień nadzorczych w stosunku do komisji kwalifikacyjnej, do czego miał uprawnienia zgodnie z art. 9h ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy – Karta Nauczyciela. Zdaniem skarżącej, komisja kwalifikacyjna w swoim postępowaniu zmierzającym do dokonania oceny jej dorobku zawodowego dopuściła się szeregu uchybień, co miało wpływ na wynik głosowania.

Kolejnym uchybieniem organu jest powołanie na przewodniczącego komisji kwalifikacyjnej wizytatora danego regionu, co jest sprzeczne z postanowieniami "Procedur organizacyjnych postępowań egzaminacyjnych i kwalifikacyjnych dla nauczycieli szkół i placówek artystycznych", obowiązujących od 1 stycznia 2003 r.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w odpowiedzi na skargę, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej.

Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Rozpatrując skargę p. J. K. pod tym kątem, Sąd uznał, że jej skarga zasługuje na uwzględnienie.

Warunkiem nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego w myśl art. 9 ust. 1 ustawy – Karta Nauczyciela w związku z § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 3 sierpnia 2000 r. – w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego poprzez nauczycieli, jest spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 i 3 tej ustawy jest odbycie stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego nauczyciela za okres stażu oraz uzyskanie akceptacji komisji kwalifikacyjnej. Podkreślić przy tym należy, że organ podejmujący decyzję w sprawie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego związany jest stanowiskiem komisji w sprawie udzielenia bądź nieudzielania nauczycielowi akceptacji. Nauczycielowi, który nie spełnia powyższych warunków organ sprawujący nadzór pedagogiczny odmawia nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego w drodze decyzji administracyjnej, ze wskazaniem warunków, których nauczyciel nie spełnia (art. 9b ust. 6 w zw. z art. 9b ust. 1 i ust. 4 pkt 3 ustawy – Karta Nauczyciela).

Sąd badając legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, uprawniony jest do oceny poprawności zastosowania określonych wyżej norm prawa materialnego do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, a przede wszystkim do oceny przebiegu czynności postępowania kwalifikacyjnego pod kątem zgodności z przepisami powołanego rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 3 sierpnia 2000 r., wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 9g ust. 10 – Karty Nauczyciela. Z powołanego przepisu jednoznacznie wynika, iż wymienione rozporządzenie reguluje między innymi tryb działania komisji kwalifikacyjnej. Sąd zobowiązany jest zatem ocenić, czy organ orzekający trafnie uznał, że protokół z przebiegu prac komisji kwalifikacyjnej spełnia warunki określone w § 11 ust. 2 i § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej.

Z przepisów tych wynika, że każdy z członków komisji ma obowiązek ocenić spełnienie przez nauczyciela wymagań niezbędnych do uzyskania stopnia awansu w skali od 0 do 10 punktów. W protokole pracy komisji zawarte jest stwierdzenie, że po zsumowaniu punktów przyznanych przez poszczególnych członków minimalna liczba punktów umożliwiająca uzyskanie akceptacji komisji na stopień nauczyciela dyplomowanego wynosiła [...] punkty. Do protokołu dołączono karty ocen.

Ocena ta jest oczywiście wiążąca dla organu wydającego decyzję.

Nie mniej jednak, ocena ta powinna być uzasadniona poprzez wskazanie powodów, które przyczyniły się do jej wydania, z uwzględnieniem wymagań kwalifikacyjnych na stopień nauczyciela dyplomowanego, określonych w § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 3 sierpnia 2000 r. Ocena ta powinna znaleźć się również w uzasadnieniu decyzji, zwłaszcza odmownej, bowiem jej adresat tylko poprzez odwołanie może zakwestionować brak należytej i pełniej oceny, co jest wadą postępowania kwalifikacyjnego.

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, stanowisko organu, jakoby komisja kwalifikacyjna dokonała rzeczowej analizy dokumentacji i jej oceny, nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Otóż uzasadnienie oceny punktowej ograniczone zostało do bardzo krótkiej ogólnikowej oceny przedstawionej przez skarżącą dokumentacji, sprowadzającej się do lakonicznego zdania: "Kandydatka nie spełniła wymagań rozporządzenia, zwłaszcza w odniesieniu do § 5 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz 3 (abc). Odpowiedzi na postawione kwestie w rozporządzeniu świadczyły o niezrozumieniu wymagań postawionych przed kandydatką".

Wprawdzie w protokole komisja informuje, że "szczegółowe uzasadnienia uzyskanej liczby punktów zawierają karty indywidualnej oceny punktowej, stanowiące załącznik nr 1 do protokołu", jednak lektura tych dokumentów również nie pozwala na ustalenie jakie były przyczyny tak niskiej punktacji. Otóż uzasadnienie w "kartach indywidualnej oceny punktowej każdego z członków komisji" ograniczone zostało do bardzo krótkiej ogólnikowej oceny przedstawionej przez skarżącą dokumentacji, mimo że na każdej z tych kart umieszczona jest uwaga, że "w przypadku niskiej oceny dokumentacji członek komisji kwalifikacyjnej jest obowiązany wskazać wymagania, które przez niego zostały słabo ocenione oraz szczegółowo uzasadnić przyczyny oceny".

Podkreślić należy ponadto, że protokół z posiedzenia komisji kwalifikacyjnej sporządzony został niestarannie, szereg pozycji w protokole wypełniono pismem odręcznym, trudnym w wielu przypadkach do odczytania.

Z treści protokołu nie wynika również, czy w składzie komisji zapewniono udział ekspertów zgodnie z warunkami określonymi w § 10 powołanego rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej, a więc, czy w pracach tej komisji brali udział eksperci o specjalności zawodowej odpowiadającej typowi i rodzajowi szkoły, w której skarżąca jest zatrudniona oraz jej specjalności zawodowej.

Pominięcie tych, jakże istotnych, kwestii świadczy bezspornie, że organ nie spełnił należycie swojego obowiązku wynikającego z art. 9h powołanej ustawy – Karta Nauczyciela, nadzoru nad czynnościami postępowania kwalifikacyjnego komisji kwalifikacyjnej i nie zakwestionował wad tego postępowania.

Z przytoczonych wyżej powodów, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1a oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.