Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 20/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Dorota Dąbek (spr.) Protokolant Monika Pilch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2007r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 23 listopada 2006r. nr [...] w przedmiocie zameldowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję organu pierwszej instancji, II. określa, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane, III. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz radcy prawnego M. K. - Kancelaria Adwokatów i Radców Prawnych "T. S., K. P., Z. C., J. G." ul. [...], [...] koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 240,- zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych), podwyższone o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązujące w dniu orzekania o tych opłatach, a nadto kwotę 17,-złotych (słownie: siedemnaście złotych) z tytułu pozostałych wydatków.


UZASADNIENIE

wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 maja 2007r.

Decyzją z dnia [...] października 2006 roku, znak: [...], Prezydent Miasta K., działając na zasadzie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 87, póz. 960 z 2001 roku z późniejszymi zmianami) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst: Dz. U. Nr 98, póz. 1071 z 2000 roku z późniejszymi zmianami), orzekł o zameldowaniu L. S.- K. w lokalu numer [...] położonym w budynku przy ul. [...] w K.

Na uzasadnienie swojej decyzji podał, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono bezspornie, że L. S.- K. od maja 2006r. zajmuje i przebywa w przedmiotowym mieszkaniu, co stanowi podstawę do zarejestrowania zameldowania.

W odwołaniu od tej decyzji S. K. zarzucił, że L. S.- K. nie mieszka w przedmiotowym lokalu, a jedynie przychodzi po odbiór awiz ze skrzynki pocztowej 1 lub 2 razy w tygodniu. Zarzuca, że nieprawdziwe są stwierdzenia zawarte w decyzji organu I instancji jakoby fakt zamieszkiwania potwierdzał Komisariat Policji oraz mieszkańcy bloku, albowiem mówili oni tylko, że tam bywa, ale nie że zamieszkuje. Zwrócił ponadto uwagę, że w toku postępowania złożył wniosek o przesłuchanie świadków - najbliższych sąsiadów, ale organ ten wniosek pominął.

Decyzją z dnia 23 listopada 2006r., znak: [...], Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 87, póz. 960 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez S. K., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy wskazał, że L. S. - K. podała do protokołu w dniu [...] lipca 2006r., że posiada swobodny dostęp do przedmiotowego mieszkania i w nim koncentruje swoje sprawy życiowe, natomiast faktowi temu zaprzecza S. K., który podnosi, ze przebywa ona w lokalu sporadycznie, co potwierdziła kontrola dyscypliny meldunkowej. Organ wskazał też, że podczas przesłuchania w UMK w dniu [...] sierpnia 2006r. obie strony postępowania zgodnie podały, że L. S.- K. wprowadziła się do lokalu w połowie maja 2006r., przeprowadziła remont, wniosła rzeczy osobiste i meble, a następnie w nim zamieszkała. Przeprowadzone w dniu [...] września 2006r. oględziny lokalu to potwierdziły. Organ podniósł też, że dal wiarę wyjaśnieniom L. S. - K., że pojawia się w lokalu późnym wieczorem i wychodzi wczesnym rankiem ze względu na charakter pracy zawodowej, dlatego też jest sporadycznie widywana przez sąsiadów.

Na powyższą decyzję skargę wywiódł S. K., który w skardze, jak i w piśmie uzupełniającym z dnia [...] maja 2007r. wniósł ojej uchylenie zarzucając naruszenie art. 7, art. 75 i art. 77 kpa w zw. z art. 107 §3 kpa oraz przepisu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r o ewidencji ludności i dowodach osobistych, poprzez wadliwe przeprowadzenia postępowania dowodowego polegające m.in. na bezzasadnym pominięciu dowodu z zeznań świadków sąsiadów skarżącego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia, ze spełnione zostały przesłanki konieczne do zameldowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W ocenie sądu wydane w niniejszej sprawie decyzje administracyjne naruszają prawo, a złożona skarga zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 77 kpa nakładającego na organ administracji obowiązek zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz art. 78 kpa nakazującego organowi uwzględnienie żądania strony przeprowadzenia dowodu, jeżeli jego przedmiotem jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Tymczasem w niniejszej sprawie pomimo wyraźnego wniosku skarżącego jeszcze na etapie postępowania administracyjnego przed organem I instancji (protokół rozprawy z dnia [...] sierpnia 2006r.) o przesłuchanie świadków M. F. i Pani B. , organ administracyjny tego dowodu nie przeprowadził, w ogóle się do tego wniosku dowodowego nie ustosunkowując ani w toku postępowania, ani też w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji administracyjnych. Takie działanie organu stanowi naruszenie przepisów postępowania bez wątpienia mogące mieć wpływ na wynik sprawy. Wnioskowani świadkowie są bowiem najbliższymi sąsiadami skarżącego, mogą więc oni posiadać wiarygodne informacje na temat zamieszkiwania w lokalu przez L. S.- K., a ów fakt zamieszkiwania jest przecież okolicznością mającą fundamentalne znaczenie dla sprawy. Należy też podkreślić, że wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu II instancji, fakt zamieszkiwania nie został bezspornie przez strony potwierdzony.

Z powyższym naruszeniem zasad postępowania administracyjnego łączy się też kolejna wada przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania to jest naruszenie przez organy art. 107 § 3 kpa. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie decyzji winno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Tymczasem w niniejszej sprawie organy tych wymogów nie spełniły. W zaskarżonej decyzji nie odniesiono się w ogóle do zarzutów odwołania, ograniczając się do ogólnego wskazania ustalonego stanu faktycznego. Lapidarne stwierdzenie, iż organ dał wiarę L. S.-K., iż z powodu charakteru pracy pojawia się w lokalu tylko wieczorem a wychodzi rano i dlatego jest sporadycznie widywana przez sąsiadów, nie może być uznane za wystarczające. Niewystarczające jest też uzasadnienie organu I instancji.

Mając powyższe na uwadze należy ocenić, że wydane w niniejszej sprawie decyzje zapadły bez należytego wyjaśnienia sprawy. Organy nie uzasadniły w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości przesłanek wynikających z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w tym okoliczności najistotniejszej dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy a mianowicie tego, czy L. S. - K. w tym lokalu zamieszkuje z zamiarem stałego przebywania.

Z powyższym naruszeniem zasad postępowania administracyjnego łączy się też kolejna wada przeprowadzonego postępowania, to jest naruszenie przez organ obowiązku pouczenia strony o prawie zapoznania się z aktami sprawy i złożenia końcowego oświadczenia. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądu administracyjnego (por. m.in. wyrok NSA z 5 kwietnia 2001r., II SA 1095/00, LEX nr 53441 oraz wyrok NSA z 17 lipca 2003r., SA/Bd 1271/03, ONSA 2004/2/83) brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie, uzasadnia wniosek, że organ naruszył obowiązek ustalony w art. 10 §1 kpa.

Stwierdzone przez Sąd uchybienia proceduralne, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 litera c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowią podstawę do uchylenia decyzji obu instancji.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracyjne winny w sposób prawidłowy i wyczerpujący przeprowadzić postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie rozstrzygnięcia, uwzględniając w tym zakresie zawarte powyżej wskazówki Sądu. W szczególności zaś winny ustosunkować się do złożonych przez skarżącego wniosków dowodowych oraz wyczerpująco ocenić przeprowadzone w toku postępowania dowody z precyzyjnym wskazaniem którym z tych dowodów dały wiarę, a którym odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej i dlaczego podjęły taką decyzję. Dopiero wydane w oparciu o takie postępowanie rozstrzygnięcie nie będzie obarczone wadami prawnymi.

O braku możliwości wykonania uchylonych decyzji orzeczono na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z §18 ust. 1 pkt 1 litera c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w urzędu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.