Wyrok NSA, sygn. akt III SA 3334/99
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2001-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 631  Wytwarzanie i obrót bronią i materiałami wybuchowymi
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 5
journal: Dz.U. 1961 nr 6 poz. 43
law: Ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych.
Teza: Decyzja w przedmiocie wydania pozwolenia na broń nie jest decyzją o charakterze uznaniowym /jak to niejednokrotnie błędnie wywodzą organy policyjne/ lecz jest tzw. decyzją związaną.

TEZY

Decyzja w przedmiocie wydania pozwolenia na broń nie jest decyzją o charakterze uznaniowym /jak to niejednokrotnie błędnie wywodzą organy policyjne/ lecz jest tzw. decyzją związaną.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Zbigniewa B. na decyzję Komendanta Głównego Policji w przedmiocie odmowy pozwolenia na broń sportową - uchylono zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia 8 listopada 1999 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta S. Policji z dnia 11 sierpnia 1999 r. w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń sportową dla Zbigniewa B.

Komendant Główny podzielił ustalenia faktyczne i argumentację prawną organu I instancji co do tego, że wnioskodawca może wykorzystywać broń sportową Ligi Obrony Kraju podczas szkolenia młodzieży z przedmiotu przysposobienia obronnego, a to oznacza, iż posiadanie prywatnej broni sportowej nie jest niezbędne dla skarżącego.

Komendant Główny nie uznał za istotną argumentację strony, że wnioskodawca w przeszłości posiadał pozwolenie na broń sportową wydane przez władze wojskowe.

W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Zbigniew B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc zarzut jej niezgodności z prawem.

Zdaniem skarżącego doszło do naruszenia art. 5 ust. 1 oraz art. 7 ust. 1 ustawy o broni (...) poprzez błędną i nielogiczną interpretację przepisów tej ustawy.

Skarżący wywodził, iż organy policyjne po raz trzeci odmawiają żądania wnioskodawcy mimo wydanych w sprawie dwóch orzeczeń Sądu administracyjnego, co świadczy o lekceważeniu wyroków sądowych.

Zbigniew B. w skardze zawarł także żądanie zasądzenia od "pozwanego" odszkodowania w kwocie 6.696 zł z tytułu poniesionych kosztów treningów strzeleckich wykonywanych z użyciem broni myśliwskiej zamiast broni sportowej.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Na wstępie stwierdzić należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 grudnia 1998 r. - (...) uchylił decyzję ostateczną Komendanta Głównego Policji z dnia 26 listopada 1997 r. w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń sportową.

Komendant Główny miał zatem obowiązek ponownego wykonania swoich powinności w charakterze organu odwoławczego.

Tę rolę tenże organ spełnił w ten sposób, że decyzją (...) /bez daty/ uchylił decyzję Komendanta S. Policji z dnia 16 lutego 1996 r. i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia stwierdzając, iż nie wyjaśniono dotąd ważnych kwestii, a przede wszystkim nie zaciągnięto opinii z resortu edukacji, czy prywatna broń sportowa może być wykorzystywana na zajęciach z tzw. przysposobienia obronnego młodzieży.

W toku ponownego postępowania Komendant S. Policji pismem z dnia 15 lipca 1999 r. został poinformowany przez dyrektora Biura M. Zarządu Okręgowego LOK., że Zbigniew B. jest zatrudniony w Biurze jako instruktor ds. spraw organizacyjno-statutowych ZO LOK P. P. zajmując się szkoleniem obronnym prowadzonym przez LOK. W tymże piśmie stwierdzono, że Zbigniewowi B. przyznano uprawnienia instruktora sportowego w dniu 24 lutego 1997 r. po uprzednim otrzymaniu pozytywnej opinii Policji.

Stwierdzono również, iż LOK gwarantuje własną broń dla potrzeb służbowych. Komendant S. Policji uzyskał także stanowisko Biura Spraw Obronnych Ministerstwa Edukacji Narodowej wyrażone w piśmie z 16 lipca 1999 r., w którym przytoczone zostały okoliczności w jakich odbywa się nauka strzelania z broni sportowej w szkołach ponadpodstawowych.

Z treści powyższych pism organy policyjne wywiodły stanowisko, iż wnioskodawca nie musi posiadać prywatnej broni sportowej, albowiem takową broń gwarantuje jemu jego pracodawca lub szkoła, w której prowadzi zajęcia z przysposobienia obronnego.

Komendant Główny Policji w swej decyzji wywodził, że skarżący potrzebę posiadania pozwolenia na broń sportową motywował koniecznością szkolenia młodzieży z przysposobienia obronnego i jedynie pod tym kątem prowadzono postępowanie administracyjne.

Stanowisko tego organu nie odpowiada stanowi faktycznemu sprawy, albowiem we wniosku z dnia 8 grudnia 1994 r. (...) skarżący konieczność posiadania broni sportowej motywował także potrzebą wykonywania treningów strzeleckich.

Zawężenie granic żądania strony przez organ odwoławczy doprowadziło do tego, iż skupiono się jedynie na kwestii rodzaju wykonywanego zajęcia służbowego zamiast badać kwestię wydania pozwolenia na broń dla celów prywatnych.

W zaskarżonej decyzji całkowitym milczeniem pominięta została okoliczność, iż skarżący uzyskał uprawnienia instruktora strzelectwa sportowego.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 października 2000 r. - III SA 2854/99 wyraził pogląd, że instruktor sportu strzeleckiego w klubie sportowym lub w stowarzyszeniu strzeleckim nabywa prawo do uzyskania pozwolenia na broń sportową.

Powyższe stanowisko zostało utrwalone w późniejszych orzeczeniach Sądu.

Jeśli zatem okaże się iż Zbigniew B. uzyskał uprawnienia instruktora Sportu strzeleckiego, to organ policyjny będzie zobowiązany udzielić jemu pozwolenia na broń sportową niezależnie od tego czy nadal zajmuje się on nauczaniem młodzieży z przedmiotów związanych z przysposobieniem obronnym.

Przypomnieć w tym miejscu należy, iż decyzja w przedmiocie wydania pozwolenia na broń nie jest decyzją o charakterze uznaniowym /jak to niejednokrotnie błędnie wywodzą organy policyjne/ lecz jest tzw. decyzją związaną, czemu wielokrotnie Sąd dawał wyraz w swoim orzecznictwie.

W rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia przepisów art. 7-8, art. 75, art. 77, art. 80 Kpa, a zatem skarga podlegała uwzględnieniu na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. O kosztach sądowych orzeczono po myśli art. 55 ust. 1 tej ustawy.

Sąd administracyjny nie jest organem trzeciej instancji, wydaje orzeczenia o charakterze kasacyjnym. Toteż Sąd nie mógł zajmować się żądaniem skargi dotyczącym zasądzenia odszkodowania od organu policyjnego.