Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 244/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6250 Rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 54 par. 2, art. 55 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 6, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S.A. z siedzibą w W. na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w przedmiocie przekazania do sądu skargi E. S.A. z siedzibą w W. na pismo Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] listopada 2010 r. [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o rozszerzenie koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić E. SA z siedziba w W. kwotę 100 złotych (słownie sto złotych) uiszczonych tytułem wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 20 października 2011 r. E. S.A. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w przedmiocie przekazania do sądu skargi E. S.A. z siedzibą w W. na pismo Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] listopada 2010 r. [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o rozszerzenie koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego.

Skarga E. S.A. z siedzibą w W. na pismo Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] listopada

2010 r. [...] zostało przesłane przez organ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 15 kwietnia 2011 r. wraz z odpowiedzią na skargę oraz kompletem akt administracyjnych i

zarejestrowana pod sygn. akt VI SA/Wa 835/11. Postanowieniem z dnia 14 listopada 2011 r. odrzucono omawiana skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., skarga na bezczynność organu administracji publicznej dopuszczalna jest tylko w sprawach, o których mowa w art. 3 § 2

pkt 1 - 4a p.p.s.a., a także w sprawach przewidzianych w przepisach ustaw szczególnych (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Do sądu administracyjnego można zatem zaskarżyć - jeżeli ustawa szczególna nie stanowi inaczej - tylko taką bezczynność organu, która dotyczy: wydania decyzji administracyjnej (art. 3 §

2 pkt 1 p.p.s.a.), postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 2.p.s.a.), postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 3.p.s.a.), podjęcia innych niż określone w pkt

1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a) oraz wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a). Oznacza to, że sąd administracyjny jest właściwy do orzekania w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej tylko w takich przypadkach, kiedy organ, pomimo ciążącego na nim obowiązku wynikającego z ustawy, nie podejmuje w ustawowo określonym terminie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W ramach skargi na bezczynność kontroli sądów administracyjnych podlega więc tylko takie zaniechanie organu, które dotyczy podejmowanych przez organ, z mocy ustawowego upoważnienia, działań w sferze uprawnień i obowiązków administracyjnoprawnych podmiotu.

W ocenie Sądu żadna z form działalności organów, wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a, nie jest czynność polegająca na przekazaniu do sądu wniesionej przez stronę skargi. Nie jest ona bowiem działaniem organu w indywidualnej sprawie wynikającej ze stosunku administracyjnoprawnego, podjętym w formie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. Dlatego też

nie może ona podlegać zaskarżeniu do sądu w ramach skargi na

bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

Obowiązek organu administracji publicznej przekazania sądowi skargi określony został w art. 54 § 2 p.p.s.a. Po myśli tego przepisu organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, przekazuje skargę, wnoszoną za jego pośrednictwem, sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Stosownie do tego dostrzec trzeba, iż obowiązek organu określony w art. 54 § 2 p.p.s.a. powstaje na skutek wniesienia skargi, która wszczyna postępowanie

sądowoadministracyjne. Obowiązek przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią jest zatem czynnością podejmowaną przez organ w ramach powstałego, w efekcie złożenia skargi, stosunku procesowego, która to czynność podejmowana jest w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Instytucja procesowa dająca możliwość dokonania przez sąd kontroli prawidłowości i terminowości wykonania przez organ obowiązku określonego

w art. 54 § 2 p.p.s.a., gwarantującego nadanie biegu sprawie sądowoadministracyjnej, a jednocześnie służąca zdyscyplinowaniu organu w jego wykonaniu, uregulowana została w art. 55 § 1 p.p.s.a. Jak stanowi powołany przepis, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Tak więc skutecznym środkiem procesowym, przeciwdziałającym zaniechaniu wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 p.p.s.a, przysługującym skarżącemu, jest wniosek o wymierzenie organowi grzywny. Jedynie w

ramach tego wniosku ustawodawca przewidział bowiem sądową kontrolę prawidłowości i terminowości wykonania przez organ obowiązków związanych z przekazaniem skargi do sądu.

Jak wynika z treści art. 55 § 1 p.p.s.a oraz charakteru określonej w nim instytucji, istotną jej cechą jest treść żądania. W świetle sformułowania "(...) sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (...)" należy bowiem przyjąć, iż w zakresie zarzutu uchybienia przez organ obowiązkom z art. 54 § 2 p.p.s.a, skarżący może żądać od sądu administracyjnego wyłącznie wymierzenia grzywny. Grzywna ta jest środkiem dyscyplinującym organ w wykonaniu obowiązku, wymierzanym przez sąd w przypadku stwierdzenia, iż obowiązki, w tym powinność przekazania skargi do sądu w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia, zostały naruszone. Żądanie jej wymierzenia stanowi zatem istotę i postać środka procesowego z art. 55 § 1 p.p.s.a. Przyjąć tym samym należy, iż stanowi ono istotny wymóg formalny dopuszczalności dokonania przez sąd oceny w omawianym zakresie.

Pismo strony skarżącej z dnia 19 października 2011 r., na podstawie którego wszczęte zostało niniejsze postępowanie, nie zawierało żądania ukarania organu grzywną, a jedynie zarzut dotyczący bezczynności organu w przekazaniu do Sądu jego skargi. Stosownie do tego stwierdzić trzeba, że skoro skarżący nie wniósł o ukaranie organu grzywną, niedopuszczalne było dokonanie przez Sąd kontroli wykonania przez organ czynności przekazania skargi w ustawowym terminie. Jednocześnie, wobec tego, iż przepisy prawa nie przewidują środka zaskarżenia w postaci skargi na bezczynność organu w wykonaniu obowiązków z art. 54 § 2, wniesioną skargę, uznać należało za niedopuszczalną.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 232 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.