Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SO/Wa 1/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Inne
Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny -art.55 ustawy PoPSA
Powołane przepisy: article: art. 54 par 2, art 54 par 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 21 pkt 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA - Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku D. P. o wymierzenie grzywny Krajowej Radzie Biegłych Rewidentów za nieprzekazanie skargi z dnia 27 października 2011 r., odpowiedzi na skargę i akt w sprawie ze skargi D. P. na bezczynność Krajowej Rady Biegłych Rewidentów w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 3 października 2011 r. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej postanawia 1. wymierzyć Krajowej Radzie Biegłych Rewidentów grzywnę w wysokości 2.000 zł (dwa tysiące złotych), 2. zasądzić na rzecz D. P. od Krajowej Rady Biegłych Rewidentów kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 12 grudnia 2011 r. D. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie Krajowej Radzie Biegłych Rewidentów grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 31 października 2011 r. złożył, za pośrednictwem Krajowej Rady Biegłych Rewidentów, skargę opatrzoną datą

27 października 2011 r. na bezczynność tego podmiotu w zakresie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 3 października 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej. Zarzucił,

że skarga ta nie została przekazana do Sądu w terminie określonym w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny pełnomocnik organu wniósł

o jego oddalenie.

W uzasadnieniu podał, że skarga z dnia 27 października 2011 r. wpłynęła do organu w dniu 31 października 2011 r. Wskazano, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej złożony został przez wnioskodawcę za pośrednictwem poczty elektronicznej. Organ wezwał D. P. pismem z dnia 19 października 2011 r. do usunięcia braków formalnych. Skarżący złożył skargę z dnia 27 października 2011 r. na bezczynność Krajowej Rady Biegłych Rewidentów w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Pismem z dnia [...] listopada 2011 r. Prezes Krajowej Rady Biegłych Rewidentów poinformował wnioskodawcę, że uwzględnia

w całości skargę z dnia 27 października 2011 r. Wskazał jednocześnie,

że żądane dokumenty nie stanowią informacji publicznej.

W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny pełnomocnik organu podał,

że organ może – wobec treści art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zamiast przekazania skargi sądowi skorzystać z nadzwyczajnych uprawnień autorewizyjnych przewidzianych w powołanym przepisie. Pełnomocnik wskazał, że Krajowa Rada Biegłych Rewidentów założyła, że uwzględnienie skargi

i załatwienie wniosku spowodowało bezprzedmiotowość postępowania sądowego.

W ocenie organu, taka forma załatwienia sprawy jest wystarczająca i adekwatna do żądań strony. Pełnomocnik organu wniósł o uwzględnienie, przy rozpatrywaniu sprawy, charakteru i pobudek działań skarżącego, który od lipca 2011 r. każdego tygodnia składa około 7-10 wniosków o udostępnienie informacji publicznej, żądając wszelkich możliwych informacji od organów samorządu biegłych rewidentów oraz występując ze skargami w przypadku, gdy odpowiedź nie jest dla niego satysfakcjonująca.

Skarga z dnia 27 października 2011 r. przekazana została do Sądu wraz

ze skargą z dnia 12 grudnia 2011 r., odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w dniu

27 grudnia 2011 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej). Sprawa prowadzona jest w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie pod sygn. akt II SAB/Wa 492/11.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Wniosek o wymierzenie Krajowej Radzie Biegłych Rewidentów grzywny

za nieprzekazanie w terminie skargi, odpowiedzi i akt sprawy podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania

są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy

i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 P.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 55 § 1 powołanej ustawy, w razie niezastosowania

się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 P.p.s.a.).

Przewidziany w art. 54 § 2 P.p.s.a. obowiązek przekazania sądowi skargi, akt sprawy i odpowiedzi na skargę ma charakter bezwzględny. Wskazania wymaga przy tym, że w sprawie niniejszej, w odniesieniu do terminu, w którym powinno nastąpić przekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę zastosowanie znajduje przepis szczególny, tj. art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198). Przedmiotem skargi

z dnia 27 października 2011 r. była bowiem bezczynność Krajowej Rady Biegłych Rewidentów w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Zgodnie z powołanym przepisem przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje

w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Ustawodawca postanowił zatem,

że w przypadku spraw dotyczących informacji publicznej podmiot, do którego wpłynęła skarga skierowana do sądu administracyjnego, obowiązany jest przekazać ją wraz

z aktami sprawy i odpowiedzią w terminie 15 dni od dnia jej otrzymania.

Skarga D. P. wpłynęła do organu w dniu 31 października 2011 r. Termin przekazania tej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz z odpowiedzią i aktami sprawy upłynął w dniu 15 listopada 2011 r. (art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Skarga przekazana została do Sądu dopiero na skutek złożenia przez skarżącego kolejnej skargi z dnia 12 grudnia 2011 r., w której wniósł m.in. o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie poprzedniej skargi

na bezczynność organu.

Skarga z dnia 27 października 2011 r. przekazana została przez organ do Sądu wraz ze skargą z dnia 12 grudnia 2011 r., odpowiedzią i aktami sprawy w dniu

27 grudnia 2011 r., a zatem 42 dni po upływie ustawowego terminu.

Odnosząc się do argumentów organu zawartych w odpowiedzi na wniosek

o wymierzenie grzywny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazuje,

że obowiązki organu, do którego wpłynęła skarga skierowana do sądu administracyjnego, określone zostały w art. 54 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie można zgodzić się z pełnomocnikiem organu, że w sytuacji uwzględnienia skargi, organ nie jest obowiązany do przekazania Sądowi skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy.

Zgodnie z art. 54 § 3 P.p.s.a., organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.

Ocena, czy istotnie nastąpiło uwzględnienie skargi przez organ należy do sądu administracyjnego. Podkreślenia wymaga nadto, że sprawy z zakresu dostępu

do informacji publicznej nie stanowią typowych spraw administracyjnych,

a postępowanie regulujące ten dostęp nie jest prowadzone co do zasady na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Stwierdzenie zatem, czy skarga

na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w zakresie dostępu

do informacji publicznej rzeczywiście została przez organ uwzględniona nie polega

na ustaleniu jedynie, czy organ dokonał jakiejkolwiek czynności. Istotą skargi

na bezczynność w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest bowiem uzyskanie dostępu do informacji publicznej. Podkreślenia wymaga przy tym, że ustawodawca wymaga, w zdaniu drugim art. 54 § 3 P.p.s.a., aby uwzględniając skargę organ stwierdził, czy jego bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Z tych względów brak jest podstaw, aby twierdzić, że skarga na bezczynność, którą organ uznał za uwzględnioną w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a., nie podlega przekazaniu do sądu administracyjnego zgodnie z art. 54 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W przypadku niedopełnienia wskazanego obowiązku, działanie organu w zakresie skorzystania z procedury określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a., w przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, pozostawałoby poza jakąkolwiek kontrolą.

W ocenie Sądu, podane przez organ przyczyny opóźnienia, tj. zarówno argumenty dotyczące zastosowania przepisu art. 54 § 3 P.p.s.a., jak i ilość wniosków składanych przez stronę w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie uzasadniają oddalenia wniosku o wymierzenie grzywny. Sformułowanie zawarte

w art. 55 § 1 P.p.s.a. nakazuje przyjąć, że grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco - restrykcyjny. Na przyjęcie tylko dyscyplinującego charakteru grzywny wskazanej w art. 55 § 1 P.p.s.a. nie pozwala dyspozycja tego przepisu w zestawieniu z art. 54 § 2 P.p.s.a. Zawarte w art. 55 § 1 P.p.s.a. stwierdzenie "w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd (...) może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (...)" oznacza, że wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a." w terminie przewidzianym w tym przepisie. Jednakże "sąd (...) może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny, oznacza, że podejmując rozstrzygnięcie w tej kwestii sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków,

o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi

i właśnie to, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (tak: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi - Komentarz, Warszawa 2005, s. 259).

Biorąc powyższe pod uwagę, w związku z nienadesłaniem w ustawowym terminie przez Krajową Radę Biegłych Rewidentów do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi z dnia 27 października 2011 r. wraz z aktami

i odpowiedzią (sygn. akt II SAB/Wa 492/11), Sąd stwierdził, że zaszła podstawa do wymierzenia organowi grzywny. Wymierzając grzywnę w wysokości 2.000 zł Sąd wziął pod uwagę argumenty strony oraz okres przekroczenia ustawowego terminu.

Przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w roku poprzednim wyniosło, zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 lutego 2011 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia

miesięcznego w gospodarce narodowej w 2010 r. i w drugim półroczu 2010 r. (M.P. Nr 15, poz. 156) 2.822,66 zł (art. 154 § 6 P.p.s.a.).

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 54 § 2 P.p.s.a. i art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wymierzył grzywnę w wysokości 2.000 zł (dwa tysiące złotych).

O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a.