Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 681/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2008 nr 170 poz 1051
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 listopada 2010 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności na rok 2008 w pomniejszonej wysokości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] nr [...] Dyrektor Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Oddział Regionalny w S. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] nr [...] przyznającą B.G. na 2008 rok płatność z tytułu jednolitej płatności obszarowej w wysokości [...] wynikającej z pomniejszenia wnioskowanej kwoty o [...] i płatność z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości [...] wynikającej z pomniejszenia wnioskowanej kwoty o [...] oraz nakazującą B.G. podjęcie działań zmierzających do usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w kontroli na miejscu w zakresie spełniania norm.

Z ustalonego przez organ odwoławczy stanu faktycznego wynika, że 15 maja 2009 r. do organu I instancji wpłynął wniosek B.G. o przyznanie płatności na 2008 rok, w którym zadeklarowano:

- do jednolitej płatności obszarowej (JPO) – działki rolne o łącznej powierzchni 123,31 ha,

- do uzupełniającej płatności obszarowej (UPO) – działki rolne o łącznej powierzchni 101,71 ha.

W związku z zadeklarowaniem kilku działek deklarowanych przez B.G. do płatności na 2008 rok również przez innego producenta – E.K. ( też do płatności na 2008 rok), organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające odnoszące się m.in. do siedmiu działek położnych

w gminie [...], w obrębie ewidencyjnym [...] (działki nr [...]).

B.G. powołał się na zawartą z E.K. w dniu

10 stycznia 2001 r. umowę dzierżawy na okres 10 lat, jednak postępowanie wyjaśniające (wyjaśnienia producentów, przesłuchania producentów w charakterze strony w celu ustalenia kto jest faktycznym posiadaczem spornych działek ewidencyjnych nr [...], kontrola na miejscu

w gospodarstwie B.G. przeprowadzona w dniu 18 września 2008 r. metodą foto, wyrok sądowy odnoszący się do umowy dzierżawy przedmiotowych działek), doprowadziło organ I instancji do ustalenia, że w roku 2008 użytkownikiem (posiadaczem) spornych działek był E.K. W związku z powyższym wykluczono w/w działki z płatności na rzecz B.G..

Powyższe ustalenia stały się podstawą do wydania przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. w dniu [...] decyzji nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w pomniejszonej wysokości. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że zarówno jednolita, jak i uzupełniająca płatność obszarowa, zostały pomniejszone ze względu na procentową różnicę między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku (JPO - 123,31 ha, UPO - 101,71 ha), a powierzchnią stwierdzoną (JPO - 107,11 ha, UPO - 85,28 ha) wynoszącą w obu przypadkach powyżej 3 %, lecz nie przekraczającej 20 %. Powierzchnia stwierdzona wynika z wykluczenia z płatności działek ewidencyjnych nr [...] (dz. rolne H/Hl, I/Il, K/Kl, L/Ll, P/Pl o łącznej powierzchni deklarowanej 15,52 ha) - co do których stwierdzono brak posiadania ze strony wnioskodawcy, oraz stwierdzenie, w wyniku kontroli na miejscu, powierzchni mniejszej od deklarowanej o 0,68 ha dla JPO i 0,91 ha dla UPO, co dało łączną powierzchnię wykluczoną z płatności: JPO - 16,20 ha, UPO - 16,43 ha.

W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie płatności zgodnej z wnioskiem, ewentualnie

o uchylenie przedmiotowej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucono decyzji naruszenie art. 7 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r.

o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego jak również naruszenie prawa procesowego, tj. art. 80 kpa poprzez błędną ocenę materiału dowodowego w postaci dokumentów oraz wyjaśnień strony i uznanie, że E.K. był faktycznym posiadaczem działek nr [...] w roku 2008,

w szczególności na dzień 31 maja 2008 r.

W uzasadnieniu odwołania wskazano, że B.G. nie tylko posiadał tytuł prawny do tychże nieruchomości, ale był również posiadaczem zależnym spornych nieruchomości, gdyż to on, przynajmniej do lipca 2008 r., władał przedmiotowymi gruntami i cały ten czas utrzymywał je w dobrej kulturze rolnej, doglądał uprawy oraz zamierzał dokonać zbioru, a dopiero po 2 lipca 2008 r. okazało się to niemożliwe.

Zdaniem odwołującego się, incydentalne – jednorazowe wejście E.K. na grunt przed dniem 31 maja 2008 r., a przy tym bezprawne wkroczenie na grunt w dniu 25 maja 2008 r. i próba zniszczenia uprawianych przez B.G. roślin, nie może być uznane za całkowite przejęcie posiadania i prowadzenie jakichkolwiek zabiegów ( związanych z uprawą ziemi) przez inną osobę.

Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR rozpoznając sprawę na skutek odwołania przywołał w uzasadnieniu decyzji przepis art. 7 ust 1 pkt 2 i 2a ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2007 r. nr 170, poz. 1051 ze zm.), zgodnie z którym rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa na będące w jego posiadaniu

w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 143b ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia

nr 1782/2003, jeżeli wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności oraz jeżeli przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony. Powyższe oznacza, jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji,

że decyzje administracyjne dotyczące przyznania bądź odmowy przyznania płatności bezpośrednich mogą być podejmowane po uprzednim ustaleniu, czy producent rolny jest, czy nie jest, posiadaczem gruntów rolnych zgłoszonych we wniosku. Spełnienie kryterium posiadania gruntów rolnych jest jednym z podstawowych kryteriów ubiegania się o płatności bezpośrednie.

Organ odwoławczy powołał się w również na przepis art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U.

z 2004r. Nr 10, poz. 76 ze zm.), który definiuje pojęcie "producenta rolnego" jako osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej, będącą posiadaczem gospodarstwa rolnego.

Przywołując w dalszej części regulację kodeksu cywilnego i poglądy doktryny odnoszące się do pojęcia "posiadanie", wskazano dalej, że zgodnie z przepisem

art. art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, ciężar udowodnienia faktu spoczywa

na osobie, która z niego wywodzi skutki prawne, co oznacza, że w niniejszym postępowaniu w/w obowiązek ciąży na B.G.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w odniesieniu do działki nr [...] organ

I instancji prawidłowo wskazał, że z uwagi na fakt niezadeklarowania tej działki

do płatności przez innych producentów, zasadnym było przyznanie płatności B.G.

Wskazano dalej, że B.G. w żaden sposób nie uprawdopodobnił zarówno przed organem I, jak i II instancji, że to on był posiadaczem działek ewidencyjnych nr [...] na dzień 31 maja 2008 r., co do których ubiegał się o płatności również inny producent.

Wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie wynika, iż wnioskowany obszar był użytkowany przez B.G. przynajmniej do dnia 10 maja 2008 roku, na co sam wskazał

w protokole z przesłuchania sporządzonego w dniu 29 października 2009 roku.

Jak podnosił B.G. w trakcie prowadzonego postępowania dowodowego, po przeoraniu (zniszczeniu) gruntów przez drugiego Producenta, w dniu 25 maja 2008 roku (czego potwierdzeniem są materiały dowodowe w postaci dokumentacji fotograficznej przedłożone przez drugą stronę konfliktu), sądził on, że po "odbiciu" roślin będzie można zebrać plony, a jednocześnie nie wykonywał on żadnych zabiegów po 10 maja 2008 roku. Powyższe okoliczności wskazują, zdaniem organu odwoławczego, że B.G. do dnia 10 maja 2008 roku był faktycznym posiadaczem gruntu – w tym jak podnosi w treści odwołania, spełniając dwa elementy posiadania, czyli element fizyczny i psychiczny. Organ II instancji wskazując, że celem ustalenia posiadacza jest spełnienie oby tych warunków jednocześnie, stwierdził następnie, że z dniem "przeorania" (gruberowania, kultywatorowania) gruntów w dniu 24 maja 2008 roku przez innego Producenta, B.G. utracił element fizyczny posiadania, mając jedynie przeświadczenie (element psychiczny), że w dalszym ciągu, z uwagi na fakt,

iż "roślinność odbiła" jest posiadaczem gruntu, zaś po dniu 02 lipca 2008 roku utracił również "element psychiczny". Wskazano nadto, że od momentu "zniszczenia" upraw wnioskodawca w żaden sposób nie starał się przywrócić posiadania fizycznego, oczekując jedynie na ewentualne "odbicie" czy też "zazielenienie" się pola, co potwierdzili świadkowie wskazani przez samego B.G. Sam fakt "odbicia" zasiewów, nie jest podstawą do stwierdzenia, iż to właśnie B.G. był posiadaczem zależnym spornych działek. Nie można w ocenie organu II instancji, zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że działanie innego Producenta uznał za incydentalne, ze względu na fakt, iż, jak sam zeznał w dniu 15 grudnia 2009 roku jego pracownik A.C., został poinformowany przez drugą stronę konfliktu, by "dalej uprawiali bo on i tak zaorze". Powyższe oznacza, zdaniem Dyrektora ARiMR, że B.G. miał świadomość, iż jego zasiewy zostaną zniszczone, co wyklucza możliwość uznania przeorania za incydentalne. Druga strona konfliktu, jak zeznała w trakcie prowadzonego postępowania dowodowego, dążyła do utrzymania gruntu w czarnym ugorze, czego potwierdzeniem są wykonane zabiegi na spornych działkach tj. gruberowanie w dniu 24 maja 2008 roku,

a następnie po "odbiciu" roślinności wykonanie kolejnego zabiegu tj. 02 lipca 2008 roku. Jak wynika z akt sprawy, po tych czynnościach spółka polsko-niemiecka (nie podano nazwy) dokonała zasiewu spornych gruntów na zlecenie tego Producenta. Przedstawione przez B.G. materiały dowodowe w postaci dokumentacji zdjęciowej wykonanej w dniu 02 lipca 2009 roku, poświadczają jedynie przeprowadzenie kolejnego zabiegu przez drugiego Producenta, nie są w ocenie organu II instancji dowodem w sprawie wskazującym na użytkowanie przez B.G. na dzień 31 maja 2008 r. spornych gruntów. Podkreślono nadto,

że ewentualne posiadanie gruntu rolnego w złej wierze pozostaje bez wpływu

na uprawnienie do otrzymania pomocy w postaci dopłat.

Organ odwoławczy wskazał, że wnioskodawca wiedząc o "zniszczeniu" upraw - ich przeoraniu oraz braku możliwości zebrania plonu, jak również nie dokonując

od dnia 25 maja 2008 roku na spornych działkach żadnych zabiegów, mógł dokonać wycofania części wniosku zgodnie z art. 22 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE)

nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. - bez konsekwencji w postaci sankcji finansowych za wykryte nieprawidłowości w toku czynności kontrolnych. Niedopełnienie powyższych zobowiązań, oraz czynności związanych z możliwością wycofania wniosku przez B.G. (pierwsze powiadomienie o nieprawidłowościach we wniosku nastąpiło dnia pismem z 14.08.2008 r., które skutecznie doręczono 18.08.2008 r.) mimo wiedzy Strony o zdezaktualizowaniu się wniosku, spowodowało zasadne nałożenie stosownych sankcji, a co za tym idzie, brak możliwości zastosowania przepisów art. 68 rozporządzenia Komisji (WE)

Nr 769/2004 ze względu na fakt poinformowania już wnioskodawcy

o nieprawidłowościach we wniosku.

Organ odwoławczy nie podzielił poglądu odwołującego się, jakoby w wyroku Sądu Rejonowego w Koszalinie sygn. Akt. VIII C 407/08 rozstrzygano i rozstrzygnięto spór dotyczący posiadania gruntów. Wskazano, ze rozstrzygnięcie Sądu nie opierało się o przepisy art. 336 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), a jedynie miało na celu ustalenie ważności umowy dzierżawy, która została de facto bezskutecznie wypowiedziana, tak więc dokument ten nie jest

w sprawie istotnym dowodem mający wpływ na wskazanie osoby uprawnionej

do przyznania płatności w myśl przepisów art. 7 ustawy z 26 stycznia 2007 r.

o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2007 r.

Nr 170, poz. 1051 ze zm.). Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził, że analiza zgromadzonego materiału dowodowego nie wskazuje na zasadność roszczenia Strony, zawartego w treści odwołania. Postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie pozwoliło na stwierdzenie, że B.G. posiadał tytuł prawny do rolniczego użytkowania gruntów, zlokalizowanych na spornych działkach ewidencyjnych oraz nie był ich faktycznym użytkownikiem na dzień 31 maja 2008 r., nie spełniając tym samym warunków do przyznania płatności bezpośrednich do tych gruntów na rok 2008.

Biorąc powyższe pod uwagę organ II instancji uznał, że prawidłowo organ i instancji wykluczył z wniosku Pana B.G. działki ewidencyjne nr [...] (dz. rolne H/Hl, I/Il, K/Kl, L/Ll, P/Pl) zadeklarowane we wniosku do płatności JPO – o powierzchni15,52 ha i do płatności UPO – powierzchni 15,52 ha, pomniejszając tym samym powierzchnię uprawnioną do płatności

i nakładając stosowne sankcje.

Odnosząc się co do powierzchni pozostałych działek rolnych tj. pomniejszenie ich łącznej powierzchni dla płatności JPO o 0,68 ha i UPO o 0,91 ha organ II instancji stwierdził, iż powierzchnia ta wyliczona została w oparciu o stwierdzone nieprawidłowości w wyniku kontroli na miejscu.

Organ odwoławczy stwierdził, że wiarygodnym dokumentem w sprawie jest protokół z kontroli oraz jego wyniki i dodał, że w wyniku zastosowania kompensacji powierzchni deklarowanych i stwierdzonych na działkach rolnych zadeklarowanych przez Pana B.G. (prócz działek rolnych H/Hl, I/Il, K/Kl, L/Ll, P/Pl, które wykluczone zostały z płatności), prawidłowo stwierdzono przedeklarowanie powierzchni dla JPO o powierzchnię 0,68 ha oraz UPO o powierzchnię 0,91 ha.

Powyższe oznacza, że prawidłowo z płatności ONW wykluczono łącznie powierzchnię 16,20 ha.

Organ odwoławczy podzielił także stwierdzenie organu pierwszej instancji odnośnie działki rolnej G jak i dokumentacji fotograficznej, który stwierdził brak koszenia i zasadność zastosowania kodu nieprawidłowości DR14 powołując się na przepis § 1 ust. 1 pkt. 2) Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia

12 marca.2007 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. Nr 46, poz. 306 z późn. zm.), zgodnie z którym warunkiem uznania działek rolnych za spełniające wymagania dobrej kultury rolnej, jest przeprowadzenie na nich koszenia okrywy roślinnej i jej usunięcie, co najmniej raz w roku w terminie do dnia 31 lipca. Podczas przeprowadzonej kontroli na działce rolnej G -trawy nie były wykoszone.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji orzekając w sprawie prawidłowo przyjął i odniósł się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wydając decyzje o przyznaniu Panu B.G. jednolitej i uzupełniającej płatności obszarowej na rok 2008 w pomniejszonej wysokości wskazując, że zastosowane sankcje są wynikiem ustalenia nieprawidłowości w deklaracji działek rolnych. W konsekwencji organ drugiej instancji uznał za bezzasadne twierdzenie skarżącego o naruszeniu art. 80 KPA.

W kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze na wyżej opisaną decyzję, skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia lub uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego w myśl norm przepisanych, zarzucił naruszenie:

- prawa materialnego, t.j. art. 336 kodeksu cywilnego w związku z art. 7 ust. 1 i ust. 6 ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w związku z art. 143b ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, poprzez błędne zastosowanie ,

- prawa procesowego, t.j. art. 80 Kpa poprzez błędną ocenę materiału dowodowego w postaci dokumentów oraz wyjaśnień stron, brak oceny dowodów w postaci zeznań świadków i uznanie, że to E.K. był faktycznym posiadaczem działek gruntu nr [...] w roku 2008, a w szczególności na dzień 31 maja 2008 r., w sytuacji, gdy wyjaśnienia stron, zeznania świadków, zdjęcia na nośniku CD oraz dokumenty zebrane w sprawie, jednoznacznie wskazują na to, że to skarżący B.G. był w tym czasie posiadaczem faktycznym wskazanych gruntów.

W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację przedstawianą już w toku postępowania na etapie postępowania przed organami obu instancji dotyczącą kwestii posiadania spornych działek.

Skarżący wskazał m.in. na to, że to właśnie on, a nie E.K. zdecydował jakie rośliny będą uprawiane na spornych gruntach, dokonał odpowiednich zabiegów agrotechnicznych i utrzymywał te grunty w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Wskazano, że skarżący nie zebrał plonów tylko dlatego, że E.K. wraz z synem najpierw częściowo zniszczyli zasiew wykonany przez skarżącego, a następnie zniszczyli już kiełkujące uprawy, które ostały się w wyniku nieudolnej próby zniszczenia całego zasiewu. Skarżący podkreślił ponownie, że incydentalne - jednorazowe wejście na grunt przed dniem 31 maja 2008 r., a przy tym bezprawne wkroczenie na przedmiotowe grunty

w dniu 25 maja 2008 r. przez E.K. i próba zniszczenia uprawianych przez skarżącego roślin, które mimo zaorania wzeszły i skarżący w dalszym ciągu żył w przeświadczeniu, że zbierze plony, nie może być uznane za całkowite przejęcie posiadania i prowadzenie jakichkolwiek zabiegów przez inną osobę. Skarżący odwołał się przy tym na zeznania świadków zgromadzone w sprawie.

W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, Dyrektor ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Stosownie do treści art. 7 ust 1 pkt 2 i 2a ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r.

o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2007 r. Nr 170, poz. 1051 ze zm.) dalej - ustawa o płatnościach, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa na będące w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 143b ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1782/2003, jeżeli wszystkie grunty rolne .są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności oraz przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy w którym został złożony.

Jak wynika z powyższego kwestią kluczową dla przyznania bądź odmowy przyznania płatności jest fakt posiadania w dniu 31 maja roku w którym został złożony wniosek

o przyznanie tej płatności gruntów rolnych.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia czy skarżący był posiadaczem na dzień 31 maja 2008r. działek ewidencyjnych nr [...] co do których o płatności ubiegał się również inny producent.

Przypomnieć trzeba zatem, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach,

z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej,

o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 ust. 2 tej ustawy, w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów oraz wsparcia specjalnego organ administracji publicznej stoi na straży praworządności, jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych

i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania i zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział

w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. W myśl jej art. 3 ust. 3, strony oraz inne osoby uczestniczące

w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skarżącego, organ administracji

w sposób wyczerpujący i zgodny z regułami wynikającymi z art. 3 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy, który miał w sprawie zastosowanie oraz art. 80 k.p.a. rozpatrzył cały materiał dowodowy istotny dla rozstrzygnięcia sprawy wszczętej jego wnioskiem, co znalazło wyraz w uzasadnieniu decyzji sporządzonym bez naruszenia art. 107 § 3 k.p.a.

Zgodzić się trzeba z organem, iż B.G. w żaden sposób nie uprawdopodobnił przed organem I jak i II instancji, iż to on był posiadaczem na dzień 31 maja 2008 roku działek ewidencyjnych nr [...].

Z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie wynika iż działki te były w posiadaniu skarżącego do dnia 10 maja 2008 roku. Jak sam wskazał

w protokole z przesłuchania sporządzonego w dniu 29 października 2009 roku, po bezprawnym przeoraniu (zniszczeniu) przez właściciela działki, w dniu 24 maja 2008 roku sądził, że rośliny będzie można zebrać. Nie wykonywał żadnych zabiegów po

10 maja 2008 roku.

W ocenie Sądu prawidłowo organ przyjął, iż B.G. do dnia 10 maja 2008 roku był faktycznym posiadaczem gruntu. Z dniem "przeorania" (gruberowania, kultywatorowania) w dniu 24 maja 2008 r przez innego Producenta ( właściciela działki) B.G. utracił element fizyczny posiadania. Nigdy później posiadania nie przywrócił. Wbrew zarzutom skargi wejście na grunt przez jej właściciela jakkolwiek bezprawne – skarżący posiadał tytuł prawny do działek nie miało charakteru incydentalnego. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego skarżący w żaden sposób nie starał się przywrócić posiadania spornych gruntów natomiast w dniu 2 lipca 2008r. jej właściciel przeorał ją ponownie.

W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, iż na dzień 31 maja 2008r. B.G. nie był posiadaczem spornych działek.

Końcowo Sąd wskazuje, że kontrola sądowa zaskarżonych aktów nie jest dokonywana z punktu widzenia słuszności lub celowości, lecz w aspekcie

ich legalności. Jak już wyżej wywiedziono, stosując powyższe kryterium kontroli Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 powołanej

na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - ją oddalił.