Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1352/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-22 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3, § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA – Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] kwietnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny; postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z 28 maja 2012 r. A. S.(zwany dalej: skarżącym), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] kwietnia 2012 r. W skardze zawarł m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, iż przedmiotowe rozstrzygnięcie nie jest wynikiem merytorycznego rozpoznania kwestii zasadności udzielenia ochrony międzynarodowej w Polsce, nie orzeka się w nim o wydaleniu z terytorium RP, to niewstrzymanie jego wykonania doprowadzi w konsekwencji do powrotu na grunt – prawomocnej już decyzji – wydanej w poprzednim postępowaniu, dotyczącym jego osoby, a orzekającej taki środek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 j.t.), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarga dotyczy decyzji z [...] kwietnia 2012 r. utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2012 r. umarzającą postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wobec stwierdzenia, iż wniosek jest niedopuszczalny.

Zauważyć należy, że przesłanką niezbędną przyznania ochrony tymczasowej jest możliwość wykonania aktu, którego dotyczy wniosek. Wstrzymanie wykonania jest bowiem bezprzedmiotowe, gdy decyzja nie podlega w ogóle wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania.

Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147).

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie nakłada na stronę skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. W związku z tym brak jest przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jej wykonania.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o odmowie nadania statusu uchodźcy oraz stwierdzeniu braku przesłanek do udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydaleniu z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany w RP. Następnie skarżący wystąpił z kolejnym wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy. Zaskarżoną decyzją Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, z uwagi na to, że kolejny wniosek skarżącego jest niedopuszczalny, ponieważ oparty jest na tych samych podstawach, co poprzedni wniosek. Należy wyjaśnić, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji złożenie kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy nie powoduje tych samych skutków prawnych co złożenie pierwszego wniosku o przyznanie statusu uchodźcy. W przypadku, gdy wnioskodawca złożył kolejny wniosek nie stosuje się przepisów art. 33 ust.1 pkt 3 oraz ust. 3 pkt. 2 i 3 ustawy, zgodnie z którymi w toku postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy nie wydaje się decyzji zobowiązującej do opuszczenia terytorium RP, ani decyzji o wydaleniu, a wszczęcie postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy powoduje z mocy prawa wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia cudzoziemcowi decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy (art. 33 ust. 4 ustawy). Oznacza to, że w przypadku złożenia kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy nie jest przewidziana specjalna ochrona przed wydaleniem, tak jak w przypadku złożenia pierwszego wniosku o przyznanie statusu uchodźcy. Tym samym wstrzymanie wykonania decyzji o umorzeniu postępowania w przedmiocie nadania statusu uchodźcy z uwagi na to, że skarżący złożył kolejny wniosek, który zawiera te same podstawy co pierwszy wniosek o nadanie statusu uchodźcy nie jest uzasadnione (vide postanowienia NSA z 1 kwietnia 2010r. sygn.akt II OZ 118/10, niepubl.). Tym samym brak jest powodów do uznania za słuszne stanowiska skarżącego.

Z wyżej wymienionych względów Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia