Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 988/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6342 Przyznanie uprawnień kombatanckich oraz przyznanie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 1 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 217/08 odmawiające H. B. przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi H. B. na decyzję Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. postanawia oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 24 lipca

2008 r. odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowienia niekończące postępowanie w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Podano, że złożony w niniejszej sprawie ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy należy traktować jako wniosek o zmianę wcześniej wydanego, prawomocnego już postanowienia, zażalenie na które zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny oddalone. Sąd stwierdził jednocześnie, że okoliczności przedmiotowej sprawy, po wniesieniu nowego wniosku, nie uległy zmianie, ponieważ skarga wniesiona w niniejszej sprawie nadal jest oczywiście bezzasadna oraz że stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Jak podano, skarżąca w niniejszej sprawie pomimo wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi nie uzupełniła tych braków w wyznaczonym terminie, co powoduje, iż zachodzi określona w art. 58 § 1 p.p.s.a. pkt 3 podstawa do jej odrzucenia a to oznacza oczywistą bezzasadność skargi. Ten fakt natomiast w zakresie oceny zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy skutkuje odmową jego uwzględnienia.

H. B. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie i wniosła o zwolnienie jej od ,,wszelkich opłat" w przedmiotowej sprawie oraz o wyznaczenie terminu rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowienia niekończące postępowanie w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Prawidłowo Sąd I instancji stwierdził, że okoliczności przedmiotowej sprawy, po wniesieniu nowego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie uległy zmianie, ponieważ skarga wniesiona w niniejszej sprawie nadal jest oczywiście bezzasadna. Stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2004, str. 321, wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2003 r. sygn. akt 745/02, niepubl.). Z analizy akt przedmiotowej sprawy wynika, iż w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi, jednakże w zakreślonym terminie wskazanych braków nie uzupełniła. Podać należy, że w myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie podlega odrzuceniu. Fakt pojawienia się podstawy do odrzucenia skargi, przesądza o jej oczywistej bezzasadności. Skoro zatem skarga w niniejszej sprawie jest oczywiście bezzasadna to okoliczność ta uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 p.p.s.a. Z tego względu zaskarżonemu postanowieniu WSA nie można postawić zarzutu naruszenia prawa.

Odnosząc się do wniosku zażalenia o wyznaczenie terminu rozprawy wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie rozpoznaje na posiedzeniu niejawnym.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.