Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 957/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1 i par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. K. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Warszawie skład orzekający w [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie związku choroby ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

I. K. pismem z dnia 17 kwietnia 216 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w części dotyczącej pozostawania schorzenia w związku z pełnieniem służby w szczególnych warunkach lub właściwościami służby, wnosząc o:

- uchylenie przedmiotowego orzeczenia i uznanie, że stwierdzone schorzenia zostały rozpoznane i rozpoczęto ich leczenie przed wejściem w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 czerwca 2014 r. w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biura Ochrony Rządu, tj. przed dniem 1 lipca 2014 r., a więc pozostają w związku ze służbą, bowiem figurują w obowiązującym wcześniej rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 września 2005 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej,

- nakazanie wypłaty wstrzymanych 20% zasiłku chorobowego,

- dopuszczenia dowodów w postaci historii choroby oraz leczenia psychologicznego i psychiatrycznego,

- zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że na orzeczenia w zakresie ustalenia związku chorób ze służbą nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Kwestią zasadniczą w rozpoznawanej sprawie jest ocena, czy niniejsza skarga mieści się w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego. Sądy administracyjne sprawują kontrolę w zakresie zgodności z prawem decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ustawy).

W rozpoznawanej sprawie skarżąca przedmiotem skargi uczyniła orzeczenie komisji lekarskiej w części kwalifikującej schorzenie, od którego uzależniona jest wysokość należnego stronie świadczenia w wysokości 100% lub 80%, jako pozostającego, czy też nie pozostającego w związku z pełnieniem służby w szczególnych warunkach lub właściwościach służby wywołujących chorobę.

Tryb postępowania komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych określa ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz.1822).

Z przepisów tej ustawy wynika, że komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych ustalają zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby, jak również orzekają m.in. o stopniu uszczerbku na zdrowiu spowodowanym wypadkiem lub chorobami pozostającymi w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby; związku schorzeń i ułomności ze służbą; inwalidztwa i związku tego inwalidztwa ze służbą.

Orzeczenia komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych można podzielić na dwie odrębne grupy. Pierwsza z nich związana jest z ustalaniem przez komisję zdolności do służby. Oceniany jest więc stan zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonej kategorii zdolności do służby w celu przyjęcia do niej, dalszego jej pełnienia, czy zwolnienia ze służby. Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby, przeniesienia funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe, czy zwolnienie go ze służby. Orzeczenia te stanowią podstawę do wydania przez właściwe organy decyzji administracyjnej, na mocy której osoba jest przyjmowana do służby, przeniesiona na inne stanowisko służbowe, czy z niej zwalniana (por. art. 26 ust. 1, art. 38 ust. 2 pkt 1, art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że komisje lekarskie, działające w sprawach funkcjonariuszy czy kandydatów do służb mundurowych, są organami administracji publicznej i swe rozstrzygnięcia podejmują w formie decyzji administracyjnych, nazwanych orzeczeniami. Orzeczenia te podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 1/00 opubl. ONSA 2001/2/47).

Drugą grupę orzeczeń wydawanych przez omawiane komisje stanowią orzeczenia, które ustalają schorzenia funkcjonariusza oraz ich związek ze służbą do celów odszkodowawczych lub rentowych, albo zaopatrzenia emerytalnego, przysługujących na podstawie innych ustaw niż ustawa o Policji. Orzeczenia z tej grupy poddawane są kontroli sądów powszechnych w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach rentowych, emerytalnych czy odszkodowawczych. Orzeczenia te mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do właściwości sądu administracyjnego (por. uchwałę NSA z dnia 19 stycznia 1998 r. sygn. akt OPS 8/97, wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 93/10, wyrok NSA z dnia 29 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 667/08, wyrok NSA z 22 lipca 2010 r., sygn. I OSK 220/10 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zatem w niniejszej sprawie skarżąca zaskarżyła orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych skład orzekający w [...] z dnia [...] marca 2016 r. w części dotyczącej ustalenia związku schorzeń z pełnieniem służby w szczególnych warunkach lub właściwościach służby wywołujących chorobę, to jak wskazano wyżej, w tym zakresie skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.