Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1226/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2009-03-04 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w części
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 4 marca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień, lipiec i sierpień 2000 roku postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 9 października 2008 r. skarżący M. U. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W złożonym w dniu 27 października 2008 r. oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną oraz z córką, nie ma stałych dochodów miesięcznych, jego żona nie pracuje, a ponadto pozostaje z nią w małżeńskiej rozdzielności majątkowej. M. U. podał też, iż posiada oszczędności w kwocie 720 zł.

Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2008 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Od powyższego postanowienie M. U. wniósł sprzeciw.

Ponieważ oświadczenia złożone we wniosku o przyznanie prawa pomocy okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżących, zarządzeniem z dnia 14 stycznia 2009 r. wnioskodawca został wezwany, w trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; w skrócie p.p.s.a.), do złożenia dodatkowych informacji odnoszących się do wykazywanej we wniosku sytuacji majątkowej i osobistej poprzez nadesłanie: dokumentu potwierdzającego istnienie rozdzielności majątkowej pomiędzy skarżącym a jego żoną, zaświadczenia z właściwego urzędu skarbowego o wysokości dochodu osiągniętego przez skarżącego i jego żonę w 2006 i 2007 r., ze wskazaniem źródeł przychodu, wyciągów z posiadanych przez skarżącego i jego żonę rachunków i ewentualnych lokat bankowych za ostatnie 3 miesiące, a także przez wskazanie bieżących źródeł utrzymania i tytułu prawnego do nieruchomości podanej jako adres zamieszkania oraz udokumentowanie wysokości miesięcznych wydatków eksploatacyjnych.

W dniu 27 stycznia 2009 r. skarżący wpłacił należny wpis sądowy od skargi, natomiast w piśmie z dnia 3 lutego 2009 r. oświadczył, że cofa złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy, gdyż nie jest w stanie przedstawić wszystkich żądanych przez sąd dokumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Przyznanie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym stanowi wyjątek od ustanowionej w art. 199 p.p.s.a. zasady ponoszenia przez stronę kosztów tego postępowania, związanych ze swoim udziałem w sprawie. Zgodnie zaś z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zapis ten oznacza, iż ciężar udowodnienia przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na wnioskodawcy.

W analizowanym przypadku, wezwanie do złożenia dodatkowych wyjaśnień odnoszących się do wykazywanej przez wnioskodawcę na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) sytuacji majątkowej skutkowało uiszczeniem przez stronę wpisu sądowego oraz cofnięciem wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zatem mając na względzie fakt uregulowania należności sądowej oraz treść pisma skarżącego z dnia 3 lutego 2009 r., a także to, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera przepisu, który pozwalałaby umorzyć postępowanie w sytuacji cofnięcia wniosku o przyznanie prawa pomocy należało przyjąć, iż skarżący nie wykazał przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie objętym wnioskiem, co z kolei uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

JZ