Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 159/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargi
Oddalono skargi
Oddalono skargi

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Maciej Busz Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2016 r. sprawy ze skarg P.J., S.J., Z.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań oddala skargi


UZASADNIENIE

IV SA/Po 159/15

U Z A S A D N I E N I E

Wójt Gminy W. dnia [...] kwietnia 2014 r. wydał decyzję nr [...] ustalającą na wniosek G. o. z siedzibą w W. środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej składającej się z 15 turbin wiatrowych o łącznej mocy do 30 MW oraz infrastruktury towarzyszącej, realizowanego na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (obręb ewidencyjny B. G.) i działkach nr: [...], [...], [...] (obręb ewidencyjny D.).

W decyzji tej określono rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia stwierdzając, że planowane przedsięwzięcie polega na budowie 15 turbin wiatrowych o mocy nominalnej do 2 MW każda, wysokości wieży elektrowni nieprzekraczającej 100 m, średnicy wirnika do 120 m i maksymalnym poziomie mocy akustycznej pojedynczej turbiny nie wyższym niż 105,5 dB oraz infrastruktury towarzyszącej tj.: wewnętrznych dróg dojazdowych do elektrowni, tymczasowych dróg montażowych i placów montażowych, linii elektroenergetycznych średniego napięcia łączących elektrownie wiatrowe z miejscem przyłączenia do Krajowej Sieci Elektroenergetycznej (określone na późniejszym etapie, podczas uzyskiwania warunków przyłączenia do KSE) oraz sieci telekomunikacyjnej pozwalającej monitorować pracę turbin wiatrowych przez całą dobę.

Przedsięwzięcie będzie zrealizowane na działkach:

. EW 1 - działka nr [...], EW 2-działka nr [...], EW 3 - działka nr [...], EW 4 - działka nr [...] - obręb ewidencyjny D.,

. EW 5 - działka nr [...], EW 6 - działka nr [...], EW 7 - działka nr [...], EW 8 - działka nr [...], EW 9-działka nr [...], EW 10-działka nr [...], EW II - działka nr [...], EW 12-działka nr [...], EW 13 - działka nr [...], [...], EW 14 - działka nr [...], EW 15 - działka nr [...] – obręb ewidencyjny B. G..

Jednocześnie organ wskazał, że przedmiotowe przedsięwzięcie, realizowane będzie poza obszarami podlegającymi ochronie na podstawie ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz.U. z 2013 r. poz. 627, ze zm.).

Określając warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczegółowym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich organ zobowiązał inwestora do

2.1. Zaprojektowania zabezpieczenia środowiska gruntowo-wodnego, które w przypadku ewentualnego wycieku oleju transformatorowego umożliwia przechwycenie całej jego objętości.

2.2. Prowadzenie stałej kontroli stanu technicznego środków transportu i urządzeń wykorzystywanych w trakcie budowy, utrzymywanie je w pełnej sprawności celem zminimalizowania poziomu hałasu, zanieczyszczeń do powietrza, wycieków substancji ropopochodnych.

W pozostałych warunkach organ określił, że:

- Miejsce parkowania, tankowania oraz obsługi pojazdów i maszyn wykorzystywanych na etapie realizacji przedsięwzięcia zorganizować należy na terenie o szczelnym podłożu.

- W trakcie prowadzenia prac polegających na wykonaniu głębokich wykopów fundamentowych zabezpieczyć wykopy oraz prowadzić ich regularne inspekcje, pod kątem obecności drobnych ssaków, płazów lub gadów. W przypadku stwierdzenia ich obecności, przenieść je w odpowiednie dla danego gatunku miejsce.

- W trakcie prac przygotowawczych należy zdjąć wierzchnią warstwę gleby i odpowiednio składować do jej ponownego wykorzystania w celu rekultywacji placu budowy.

- Po zakończeniu prac budowlano-montażowych lub likwidacji inwestycji należy przywrócić pierwotny charakter terenu w kierunku rolniczego wykorzystania, przeprowadzić rekultywację miejsc, w których znajdowały się drogi dojazdowe oraz fundamenty elektrowni wiatrowych.

- Zapewnić właściwe gospodarowanie odpadami na etapie realizacji, eksploatacji i ewentualnej likwidacji, minimalizować ich ilość, zbierać je selektywnie w wydzielonych i przystosowanych miejscach, w warunkach zabezpieczających przed przedostaniem się do środowiska substancji szkodliwych oraz zapewnić ich sprawny odbiór, ponowne wykorzystanie lub unieszkodliwienie przez odbiorców odpadów posiadających stosowne decyzje administracyjne w tym zakresie.

- W fazie realizacji inwestycji zabezpieczyć zaplecze socjalne dla pracowników, łącznie z tymczasowymi sanitariatami, regularnie opróżnianymi przez uprawnione do tego podmioty gospodarcze posiadające stosowne zezwolenia.

- W celu ograniczenia czasowego pojawiającego się hałasu, wytwarzanego przez pojazdy i pracujące maszyny budowlane prace budowlane oraz transport materiałów budowlanych i sprzętu budowlanego powinny być prowadzone w porze dziennej tj. od godziny 6.00 do godziny 22.00. Nie dotyczy to tych prac, które wymagają pracy ciągłej przez kilkanaście godzin, np. wylewania fundamentów, czy transportu wielkogabarytowych elementów turbin wiatrowych.

- Skrzynie ładunkowe samochodów transportujących materiały sypkie, przykrywać plandekami. Utrzymywać w czystości wyjazd z terenu budowy i drogi utwardzone.

- Drzewa, w sąsiedztwie których prowadzone będą roboty, odpowiednio zabezpieczyć przed uszkodzeniami mechanicznymi.

- Prace związane z ewentualną wycinką drzew prowadzić w okresie od 1 do 14 marca oraz od 1 września do 14 listopada. Dopuszcza się wykonanie wycinki poza ww. terminami po stwierdzeniu przez specjalistę, że w miejscu prowadzenia prac nie występują gatunki zwierząt objętych ochroną lub po uzyskaniu zezwolenia właściwego organu na odstępstwa od zakazów obowiązujących w stosunku do zwierząt chronionych.

- Prowadzić stały monitoring pracy wszystkich urządzeń, mający na celu ograniczenie do minimum awarii urządzeń zainstalowanych w siłowniach wiatrowych. Obsługa serwisowa musi być prowadzona przez wykwalifikowane służby mające do tego uprawnienia.

- Zastosować jeden typ elektrowni, o tych samych parametrach i rozmiarach tj. o mocy nominalnej do 2 MW każda, wysokości wieży elektrowni nieprzekraczającej 100 m, średnicy wirnika do 120 m i maksymalnym poziomie mocy akustycznej pojedynczej turbiny nie wyższym niż 105,5 dB.

- Turbiny wiatrowe zlokalizować nie bliżej niż 200 m od granicy lasów i zadrzewień oraz cieków wodnych.

- Zainstalować nowe turbiny wiatrowe posiadające odpowiednie certyfikaty.

- W celu eliminacji zjawiska stroboskopowego, wieże i łopaty wirnika pokryć kolorem w matowych odcieniach szarości. Końcówki łopat pomalować zgodnie z wytycznymi dotyczącymi oznakowania przeszkód powietrznych, farbą eliminującą refleksy słoneczne.

- Nie stosować oświetlenia światłem białym. Stosować światło średniej intensywności o minimalnej wymaganej przepisami mocy oraz liczbie błysków na minutę.

- W przypadku ewentualnej katastrofy budowlanej w obrębie konstrukcji elektrowni, użytkownik zobowiązany jest do powiadomienia nadzoru budowlanego o tym zdarzeniu i podporządkować się decyzjom wydanym przez ten organ. Jednocześnie niezbędnym jest podjęcie działania dla wyjaśnienia przyczyn katastrofy i naprawienia wszelkich szkód powstałych w środowisku przyrodniczym oraz strat w uprawach oraz mieniu.

- Należy zapewnić dotrzymanie obowiązujących standardów akustycznych wynikających z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. Poz. 112).

- Stosować czasowe wyłączenie pięciu turbin wiatrowych przy prędkościach wiatru poniżej 6 m/s, zgodnie z zestawieniem zamieszczonym poniżej:

nr turbiny okres godziny

01-15.04 19.30-23.30

EW1

16-30.04 20.00-0.00

01-15.05 20.30-0.30

16-31.05 21.00-1.00

EW10, EW11 21-30.06 21.30-1.30

01-20.07 21.30-1.30

01-20.07 21.30-1.30

EW2, EW3

21-31.07 21.00-1.00

01-15.08 20.30-0.30

16-31.08 20.00-0.00

W wymaganiach dotyczących ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 1235, z późn. zm.) nakazano:

W dokumentacji służącej do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia na budowę należy uwzględnić następujące rozwiązania chroniące środowisko:

- Zaprojektować 15 turbin wiatrowych o mocy nominalnej do 2 MW każda, wysokości wieży elektrowni nieprzekraczającej 100 m, średnicy wirnika do 120 m i maksymalnym poziomie mocy akustycznej pojedynczej turbiny nie wyższym niż 105,5 dB.

- Elektrownie wiatrowe wyposażyć w system pełnego zabezpieczenia odgromowego, zabezpieczenia przed porażeniem prądem elektrycznym, zabezpieczenia antykorozyjne wieży i obudowy.

- Elektrownie wiatrowe wyposażyć w system elektroniczny, stabilizujący moc wyjściową generatora.

W przypadku zastosowania transformatorów olejowych pod stanowiskami transformatorów wykonać szczelnie zaizolowane misy olejów zdolne przejąć w całości olej transformatorowy w przypadku rozszczelnienia ich konstrukcji.

Dopuszczając etapowy charakter planowanej inwestycji organ nakazał zachować współrzędne posadowienia turbin w układzie współrzędnych [...] oraz zastosować metody redukujące poziom mocy akustycznej poszczególnych turbin w porze nocy do wskazanych poniżej wartości :

l.p oznaczenie

turbiny nr działki obręb współrzędna X współrzędna Y maksymalny poziom mocy akustycznej w porze nocy 1 EW1 [...] D. [...] 2 EW2 [...] D. [...] 3 EW3 [...] D. [...] 4 EW4 [...] D. [...] 5 EW5 [...] B. G. [...] 6 EW6 [...] [...] G. [...] 7 EW7 [...] [...] G. [...] 8 EW8 [...] [...] G. [...] 9 EW9 [...] [...] G. [...] 10 EW10 [...] [...] G. [...] 11 EW11 [...] [...] G. [...] 12 EW12 [...] [...] G. [...] 13 EW13 [...]

[...] [...] G. [...] 14 EW14 [...] [...] G. [...] 15 EW15 [...] [...] G. [...]

Jednocześnie organ stwierdził, że planowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii określonych w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 9 kwietnia 2002 r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo do zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz. U. z 2013 r. Poz. 1479) i nie zachodzi konieczność przeprowadzenia transgranicznej oceny oddziaływania na środowisko.

Również nie stwierdzono konieczności wykonania kompensacji przyrodniczej.

W pkt III decyzji nałożono obowiązek zapobiegania, ograniczenia oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i to:

— W terminie nie dłuższym niż dwa miesiące od uruchomienia inwestycji wykonać kontrolne pomiary poziomów hałasu na najbliższych terenach objętych ochroną akustyczną zgodnie z przepisami szczegółowymi w tym zakresie, przy warunkach, dla których występuje najbardziej niekorzystne oddziaływanie przedsięwzięcia na stan akustyczny środowiska. Na podstawie uzyskanych wyników niezwłocznie dokonać niezbędnej korekty nastaw turbin w taki sposób, aby eksploatacja inwestycji nie powodowała przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku określonych w przepisach szczegółowych. Poprawność dokonanych korekt potwierdzić niezwłocznie kolejnymi pomiarami poziomów hałasu. Wyniki przeprowadzonych pomiarów wraz z opisem dokonanych korekt przedstawić właściwemu organowi ochrony środowiska, Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w P. oraz Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w P., w terminie nie dłuższym niż dwa tygodnie po ich wykonaniu.

— Po dokonaniu ostatecznych korekt prowadzić okresowy monitoring hałasu na najbliższych terenach objętych ochroną akustyczną w okresie pięciu lat. Monitoring ten powinien obejmować pomiary hałasu wykonane nie mniej niż cztery razy do roku, po jednym pomiarze w każdej z pór roku, przy warunkach, przy których wpływ turbin na akustyczny stan jakości środowiska będzie największy, ze szczególnym uwzględnieniem sytuacji, w której grunt będzie zmrożony, zgodnie z przepisami szczegółowymi w tym zakresie. Wyniki przeprowadzonych pomiarów wraz z opisem dokonanych korekt przedstawiać właściwemu organowi ochrony środowiska, Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w P. oraz Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w P., w terminie nie dłuższym niż dwa tygodnie po ich wykonaniu.

— Przeprowadzić ornitologiczny i chiropterologiczny monitoring poinwestycyjny, obejmujący cykl roczny, który powinien być trzykrotnie powtarzany w ciągu 5 lat po oddaniu farmy wiatrowej do eksploatacji w następującym zakresie:

- ptaki występujące na obszarze objętym potencjalnym oddziaływaniem w okresie lęgowym – przedmiotem obserwacji powinny być przede wszystkim gatunki ujęte w załączniku I Dyrektywy Rady [...] oraz na wykazach C. Listy Zwierząt Ginących i Zagrożonych Wyginięciem w Polsce i Europie, a także ujęte w wykazie Polskiej C. Księgi Zwierząt, gatunki średnioliczne, nieliczne, bardzo nieliczne i skrajnie nieliczne (wg zobiektywizowanej skali zawartej w opracowaniu Tomiołojć L., Stawarczyk T. 2003 Awifauna Polski. Rozmieszczenie, liczebność i zmiany. W.: PTPP "pro Natura");

- ptaki migrujące w okresie ich wiosennych i jesiennych wędrówek oraz ptaki zimujące;

- nietoperze występujące na obszarze objętym potencjalnym oddziaływaniem w okresie rozrodu i migracji;

- śmiertelność ptaków i nietoperzy wraz z oceną skuteczności odnajdywania ofiar oraz szybkości ich zanikania z powierzchni.

— Zgromadzone wyniki monitoringu ornitologicznego i chiropterologicznego zinterpretować, oceniając wpływ inwestycji na populacje ptaków i nietoperzy i ewentualnie zaproponować stosowne działania ratunkowe lub kompensacyjne. Wyniki monitoringu ornitologicznego i chiropterologicznego wraz z interpretacją i oceną wpływu, a także propozycją działań minimalizujących przedstawić w formie pisemnej wraz z kopią na 'nośniku elektronicznym Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w P.. Raporty z wynikami prowadzonego monitoringu porealizacyjnego przedstawić w okresie do dwóch miesięcy po zakończeniu każdego z rocznych cykli monitoringowych.

Organ ponadto:

nie stwierdził konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, o którym mowa w art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, oraz nie nałożył na inwestora obowiązku ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie trąnsgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Nałożył jednak obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej z uwzględnieniem zapisów pkt III sentencji niniejszej decyzji, w terminie 5 lat od oddania farmy wiatrowej do eksploatacji, a w przypadku realizacji inwestycji etapami, każdorazowemu w terminie 5 lat od zakończenia poszczególnych etapów inwestycji.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że postępowanie toczyło się na wniosek przedsiębiorstwa G. E. P. Spółka z o.o. z siedzibą w W..

Wnioskodawca przedłożył kartę informacyjną przedsięwzięcia opracowaną przez firmę A. C. M. J. , ul. [...], [...], poświadczone przez organ kopie map ewidencyjnych z zaznaczonym przebiegiem granic terenu, którego wniosek dotyczy i miejscem realizacji przedsięwzięcia oraz wypis z ewidencji gruntów dla nieruchomości na której będzie realizowane przedsięwzięcie.

Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2, ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 1235, z późn. zm.) uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organem właściwym do wydania przedmiotowej decyzji dla przedsięwzięcia określonego we wniosku jest zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 4 wyżej wymienionej ustawy właściwy miejscowo wójt.

Z uwagi na liczbę stron postępowania, Wójt Gminy W. zgodnie z dyspozycją art. 74 ust. 3 cyt. wyżej ustawy, w związku z art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r., poz 267) poprzez obwieszczenie upublicznione na tablicach ogłoszeń Urzędu Gminy W., sołectwa B. G., sołectwa D. oraz Urzędu Miejskiego Ś. , a także na stronie internetowej Urzędu Gminy W. i w prasie lokalnej, zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Postępowanie zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy cyt. wyżej ustawy toczyło się z możliwością udziału społeczeństwa (informacja o złożonym wniosku i możliwości udziału w postępowaniu wywieszona została na tablicach ogłoszeń Urzędu Gminy W., sołectwa B. G., sołectwa D., Urzędu Miejskiego Ś. oraz Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Gminy W. i w prasie regionalnej). W określonym terminie 21 dni, żadna ze stron i nikt ze społeczeństwa nie złożył uwag i wniosków do prowadzonego postępowania.

Planowane przedsięwzięcie na podstawie § 3 ust. 1 pkt. 6 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz, 1397 ze zm.) zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko może być wymagany (instalacje wykorzystujące do wytwarzania energii elektrycznej energię wiatru inne niż wymienione w § 2 ust. 1. pkt 5 o całkowitej wysokości nie niższej niż 30 m).

W toku prowadzonego postępowania, na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, Wójt Gminy W. wystąpił pismem [...] z dnia 19 października 2012 r. do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. oraz pismem Nr B. [...] z dnia 19 października 2012 r. do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P., z prośbą o wydanie opinii co do potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby, co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. opinią sanitarną nr [...] z dnia 29 października 2012 r. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz określił zakres raportu o jego oddziaływaniu na środowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. postanowieniem nr [...] z dnia 13 listopada 2012 r. wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Obwieszczenie o wydanym postanowieniu przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. oraz opinia sanitarna Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L., zostały wywieszone na okres 14 dni na tablicach ogłoszeń Urzędu Gminy W., sołectwa B. G., sołectwa D. oraz Urzędu Miejskiego Ś..

Biorąc pod uwagę powyższe, Wójt Gminy W. postanowieniem Nr B. [...],[...].10.2012 z dnia [...] listopada 2012 r. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz określił, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko będzie swym zakresem obejmował informacje zawarte w art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zagadnienia zawarte w opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. oraz zagadnienia zawarte w opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. nr [...] [...] z dnia [...] października 2012 r. Obwieszczenie o wydaniu w/w postanowienia podano do publicznej wiadomości poprzez wywieszenie na tablicach ogłoszeń Urzędu Gminy W., sołectwa B. G., sołectwa D. oraz Urzędu Miejskiego Ś., a także zamieszczono w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Gminy W.. Po upływie 14 dni od dnia publicznego obwieszczenia w/w postanowienia, w zakreślonym terminie 7 dni żadna ze stron postępowania nie wniosła zażalenia.

W toku prowadzonego postępowania przeprowadzono oględziny terenów na których miała powstać planowana inwestycja, a wyniki tychże oględzin opisano szczegółowo w uzasadnieniu decyzji.

W dniu 9 maja 2013 r. do organu wpłynął wniosek Przedsiębiorstwa G. E. P. Sp. z o.o. dotyczący zmiany wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia w zakresie zmiany numerów działek ewidencyjnych na których planowane jest posadowienie dwóch turbin wiatrowych. Do wniosku dołączono zmienioną kartę informacyjną przedsięwzięcia wraz z pozostałymi wymaganymi załącznikami tj. poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej i wypis z rejestru gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. W zmienionej karcie informacyjnej przedsięwzięcia, teren, który obejmuje planowane przedsięwzięcie tj. działki o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (obręb [...] G.) zastąpiono działkami o numerach: [...], [...], [...] (obręb [...] G.).

Z tych powodów Wójt Gminy W. ponowił całe dotychczasowe postępowanie z zachowaniem wymogów art.79 ust.1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie...

W sprawie została wydana ponownie opinia Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. ([...].07.2013r.) i postanowienie Regionalnego Inspektora Ochrony Środowiska w P. ([...]07.2013r.)

Wójt Gminy W. postanowieniem Nr B. [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz określił, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko będzie swym zakresem obejmował informacje zawarte w art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zagadnienia zawarte w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nr [...] z dnia 5 lipca 2013 r. oraz zagadnienia zawarte w opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. Obwieszczenie o wydaniu w/w postanowienia podano do publicznej wiadomości poprzez wywieszenie na tablicach ogłoszeń Urzędu Gminy W., sołectwa B. G., sołectwa D. oraz Urzędu Miejskiego Ś., a także zamieszczono w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Gminy W.. Po upływie 14 dni od dnia publicznego obwieszczenia w/w postanowienia, w zakreślonym terminie 7 dni żadna ze stron postępowania nie wniosła zażalenia.

Po złożeniu 22 sierpnia 2013r. przez inwestora raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko organ ponownie uzyskał opinię Państwowego Powiatowego Inspektora w L. nr [...] z 22 października 2013 r., który zaopiniował warunki realizacji przedsięwzięcia pod względem wymagań sanitarno-higienicznych z zastrzeżeniami oraz postanowienie nr [...] KB z [...] stycznia 2014r. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P., który uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji.

W międzyczasie o dopuszczenie do udziału w postępowaniu wnieśli: F. K. K. w W. oraz Stowarzyszenie "Na Rzecz Rozwoju Gminy W.". Oba podmioty zostały dopuszczone do udziału w sprawie na prawach strony, przy czym Fundacja postanowieniem nr [...] z 3 kwietnia 2013r., natomiast Stowarzyszenie postanowieniem [...] z 8 listopada 2013r. Odnosząc się w bardzo obszernym uzasadnieniu do zastrzeżeń zgłoszonych przez Stowarzyszenie do raportu organ ostatecznie stwierdził, że: opracowany Raport o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej składającej się z 15 turbin wiatrowych o łącznej mocy do 30 MW oraz infrastruktury towarzyszącej, realizowanego na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (obręb ewidencyjny B. G.) i działkach nr: [...], [...], [...] (obręb ewidencyjny D. ), z załącznikami oraz jego uzupełnieniem, opracowany został zgodnie z art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w .ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 z późn.zm.), przy czym do decyzji jako załącznik wydano charakterystykę przedsięwzięcia.

Odwołanie od decyzji złożyli:

- Stowarzyszenie "Na Rzecz Rozwoju Gminy W."

- S. J.

- P. J.

- Z. D..

Odwołujący zarzucili decyzji pierwszoinstancyjnej:

1. Naruszenie art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm.) poprzez niezawarcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji konkretnych informacji o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie uwzględnione: uwagi i wnioski w związku z udziałem społeczeństwa, ustalenia zawarte w raporcie, uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz opinie PPIS.

2. Naruszenie przepisów procedury administracyjnej, a konkretnie art. 7, 8, 9, 11, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy poprzez zaniechanie dokonania własnych ustaleń faktycznych i prawnych, a także nieuwzględnienie zgłoszonych uwag dotyczących negatywnych skutków inwestycji.

3. i 4. Naruszenie przepisów procedury administracyjnej, art,107§ 3, art. 7, art.8, art. 11 k.p.a. z zw. z art. 75§ 1, 77 i 79§ 2 k.p.a. przez brak analizy oddziaływania infradźwięków na mieszkańców gminy oraz brak pełnej informacji o "zabezpieczeniu przedsięwzięcia przed oddziaływaniem infradźwięków".

5. Naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 66 ust 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez wydanie decyzji w oparciu o raport dotknięty istotnymi brakami m. in. niezawierający prawidłowej oceny poziomu emitowanych infradźwięków oraz oceny występowania efektu stroboskopowego.

6. Brak informacji, czy planowana inwestycja może spowodować efekt kumulacji hałasu z innymi inwestycjami na terenie gminy, budynkami oraz drogami.

7. Brak odniesienia do problemu możliwego spadku wartości nieruchomości znajdujących się w pobliżu farmy wiatrowej.

8. Brak analizy różnic współrzędnych 4 turbin wiatrowych (różnica między raportem a postanowieniem uzgadniającym z dnia 14 stycznia 2014 r.).

9. Niewyjaśnienie przyczyn różnic pomiędzy raportem a postanowieniem RDOŚ dotyczących odległości inwestycji od najbliższej zabudowy.

10. Naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez nieprawidłowe informowanie stron o czynnościach organu poprzedzających wydanie decyzji, a konkretnie nieprawidłowe ogłoszenie opinii sanitarnej oraz postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P..

11. Zbytnią ogólnikowość " Charakterystyki planowanego przedsięwzięcia".

Jednocześnie, na podstawie art. 142 k.p.a odwołujący zaskarżyli postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] stycznia 2014 r. pozytywnie uzgadniające warunki realizacji przedsięwzięcia, któremu zarzucono:

1. Naruszenie art. 66 ust.1 oraz art. 80 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez ich wadliwe zastosowanie i przeprowadzeniu postępowania dowodowego " polegającego na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy", co doprowadziło do błędnego wniosku, iż raport zawiera obligatoryjne elementy określone w ww. ustawie.

2. Naruszenie art. 77 ust. 5 ustawy z dnia 3 października 2008 r o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego niezastosowanie i niestwierdzenie konieczności ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko pomimo istnienia ku temu przesłanek wskazanych w art. 77 ust. 5 pkt 1 i 2 ww. ustawy.

3. Naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez nieprawidłowe poinformowanie o treści postanowienia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze przywołując przepisy ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz.U. z 2013 poz,1235 z późn.zm.) w szczególności art.59 ust.1, 61 ust.1 pkt 1, 71 i 72, 82 i 85 oraz § 3 ust.1 pkt 6 lit. "b" oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 nr 213, poz.1397) decyzją z dnia 31 grudnia 2014r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Kolegium podkreśliło, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie zakwalifikowane zostało jako mogące potencjalnie oddziaływać znacząco na środowisko, a przedstawiony przez inwestora raport zawiera wszystkie elementy o których mowa w Postanowieniu Wójta Gminy W. z dnia [...] sierpnia 2013r.

W uzasadnieniu decyzji SKO w L. odniosło się szczegółowo do zarzutów odwołania przedstawionych wyżej, jak i zarzutów odwołujących dotyczących samego raportu. SKO odniosło się również do zarzutów kierowanych pod adresem Postanowienia RDOŚ z [...] stycznia 2014r. stwierdzając, że jest ono prawidłowe, opiera się na należycie zgromadzonym materiale dowodowym. Jednocześnie SKO podkreśliło, że nie wydaje na skutek zaskarżenia odrębnego postanowienia, gdyż na postanowienie RDOŚ nie przysługuje zażalenie. Jednobrzmiące skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnieśli: Z. D., P. J., S. J. żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji w skargach zarzucono:

1. Naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77, art. 80, art. 107 §3 kpa w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niedokonanie własnych ustaleń faktycznych oraz prawnych, a także nieuwzględnienie zgłoszonych uwag. Organ II instancji ograniczył się jedynie do lakonicznych krótkich stwierdzeń, które odnosiły się do poszczególnych zarzutów podnoszonych przez skarżących. Organ nie wyjaśniał przy tym dlaczego przyjmował przedstawione stronie stanowisko, co uniemożliwia skarżącemu weryfikacje. Tym samym organ zaniechał wszechstronnego rozważenia zarzutów i wyjaśnienia czym kierował się przy ich rozpatrywaniu.

2. Naruszenie zasad dotyczących przeprowadzania dowodów w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 §3, art. 7, art. 8, art. 11 Kpa w zw. z art. 75 §1, art. 77 i art. 79 §2 Kpa poprzez brak analizy oddziaływania infradźwięków na mieszkańców gminy. Z uzasadnienia decyzji wynika jedynie, że elektrownie emitują infradźwięki na bardzo niskim poziomie, zdecydowanie poniżej wartości mogących wpływać niekorzystnie na zdrowie ludzkie. Według organu raport zawiera ocenę emitowanych infradźwięków, co nie jest prawdą. Z raportu ani dokumentów stanowiących załączniki nie wynika jakie konkretnie rozwiązanie technologiczne inwestor chce zastosować. Ponadto organ nie wyjaśnił na jakiej podstawie dał wiarę inwestorowi, który twierdzi, że infradźwięki nie będą wpływać niekorzystnie na zdrowie ludzkie. To, że brakuje precyzyjnych norm regulujących dopuszczalne poziomy infradźwięków nie zwalnia organu II instancji od weryfikacji tej kwestii i przeprowadzenia stosowych analiz przed wydaniem decyzji.

3. Organ w decyzji zupełnie nie odniósł się do problemu możliwego spadku wartości nieruchomości jaki powstanie na skutek obecności farmy wiatrowej w bliskim sąsiedztwie budynków na skutek zmienionego krajobrazu. Organ ograniczył się przy tym do tego, że zarzut strony nie został w żaden sposób udokumentowany. Tym samym organ naruszył art. 7 KPA, zgodnie z którym: "W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli" oraz art. 128 KPA zgodnie z którym: "Odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia".

4. Organ nie wyjaśnił należycie dlaczego przyjął, że nie doszło do naruszenia art. 10 § 1 kpa o treści: "Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań." Ograniczając się do stwierdzenia, że strony miały wielorakie możliwości (np. BIP, siedziba organu) zapoznania się z dokumentami w sprawie.

5. Organ ograniczył się do zbycia zarzutu skarżących określonego w pkt 11 odwołania wskazując, że zarzut nie był skonkretyzowany. Tym samym organ naruszył art. 7 KPA zgodnie z którym: "W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli" oraz art. 128 KPA zgodnie z którym: "Odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia".

Jeśli zdaniem organu zarzut nie był konkretny powinien wezwać stronę do jego skonkretyzowania, a skoro tego nie uczynił strona nie powinna ponosić tego konsekwencji.

Ponadto skarżący podtrzymywali zarzuty przedstawione w odwołaniu i wskazali, że zaskarżona decyzja posiada błędne uzasadnienie faktyczne i prawne co narusza art.107 K.P.A.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny

zważył, co następuje:

Skargi nie są zasadne.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art..57a.

W wyniku przeprowadzonej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie pierwszo instancyjne, Sąd doszedł do wniosku, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Na wstępie wskazać należy, że zasady i tryb postępowania w sprawach ocen oddziaływania na środowisko reguluje ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.) wraz z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.).

Z punktu widzenia art. 71 ust 2 pkt 2 oraz 59 ust. 1 w zw. z art. 63 ust 1 ustawy środowiskowej kluczowe znaczenie w sprawie miało ustalenie, do jakiej kategorii przedsięwzięć zalicza się inwestycja, albowiem dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest obligatoryjne. Jednocześnie realizacja planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy.

Zgodnie z art. 61 ust. 2 ustawy środowiskowej ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą część postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przeprowadza organ właściwy do wydania tej decyzji. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia.

Według art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy środowiskowej przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności:

- weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

- uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień,

- zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.

W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami, dostępność do złóż kopalin, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu (art. 62 ust. 1 ustawy środowiskowej).

Zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej, jeżeli wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedza ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji organ właściwy uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska oraz zasięga opinii właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Nadto, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej).

Na mocy art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.

Z powyższych regulacji oraz z dyspozycji przepisów art. 81 ustawy środowiskowej wynika, że ustawodawca określił precyzyjnie katalog okoliczności uzasadniających odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia. Wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach można odmówić jedynie w razie:

1. niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2),

2. odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej,

3. braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej),

4. gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 ustawy środowiskowej),

5. jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3 ustawy środowiskowej). (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2011 r. sygn. akt. II SA/Gd 312/11, LEX nr 898190).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w kontekście przytoczonych regulacji organy słusznie uznały, iż nie zaistniały warunki do odmowy zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.

Sąd stwierdza, że organy prawidłowo ustaliły okoliczności faktyczne sprawy. Organem właściwym do wydania decyzji środowiskowej był Wójt (art. 75 ust. 1 pkt 4). Wniosek o wydanie zaskarżonej decyzji spełniał wymogi określone w art. 74 ust. 1 ustawy środowiskowej. Organ prawidłowo ustalił, że przedsięwzięcie stanowiące przedmiot niniejszej sprawy, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 6 lit. "b" rozporządzenia środowiskowego, należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, wydano postanowienie (z 29.11.2012 r.) stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jednocześnie, w myśl ust. 4 tego przepisu, organ określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (dalej – raport). Nadmienić należy, że – zgodnie z art. 64 w zw. z art. 78 ustawy środowiskowej – postanowienie powyższe zostało wydane po zasięgnięciu przez organ opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (z [...].10.2012 i z [...].11.2012r.).

W związku z faktem, że dla terenu objętego planowaną inwestycją nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zachodziła w tej mierze negatywna przesłanka niezgodności przedsięwzięcia z planem.

W ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie procedując w zgodzie z art.80 ust.1 ustawy środowiskowej ustaliły środowiskowe uwarunkowania biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, opinią Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa, którego przebieg bardzo szczegółowo uzasadniono w zaskarżonej decyzji oraz ustalenia zawarte w Raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Zdaniem Sądu kontrolującego sprawę chybione są zarzuty zawarte w odwołaniu jak i w skardze dotyczące uchybień organów w przedmiocie staranności w procedowaniu naruszeń kodeksu postępowania administracyjnego, czy też przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

W przedmiotowej sprawie dwukrotnie wydawano postanowienie przez organ I instancji nakładające obowiązek przeprowadzeni9a oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz zobowiązywano inwestora do przedstawienia raportu (k.94 i k.377) z uwagi na zmianę działek, na których miała być realizowana inwestycja (k.270). Każde z tych postanowień poprzedzone było opinią Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (k.76, k.341) oraz postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (k.81, k.327).

Organy uzgadniające występowały do inwestora o uzupełnienie dokumentów czy też uzupełninie raportu (k.804, 810, 916), a przedłożone uzgodnienia są wyczerpujące i nie budzą zastrzeżeń odnośnie fachowości.

Chybionym jest zarzut braku analizy oddziaływania infradźwięków na zdrowie ludzkie. Należy podkreślić, że nie ma aktualnie norm dopuszczalnego natężenia infradźwięków w środowisku, a istnieją jedynie normy określające takie dopuszczalne natężenie w miejscu pracy (do 100 dB). Argumenty jakimi posługują się skarżący mają znamiona teorii i nie znajdują żadnego odzwierciedlenia w konkretnych przepisach prawa materialnego, natomiast stwierdzenie organów, że elektrownie emitują infradźwięki na bardzo niskim poziomie, zdecydowanie poniżej wartości mogących wpływać na zdrowie ludzkie należy uznać za prawidłowe. Stawianie zarzutu, że w sprawie brak jest w tym względzie analiz jest chybione, gdyż organ nie ma obowiązku powtarzania w decyzji całego raportu, a jedynie powołuje się na wnioski raportu. Natomiast całość raportu jest dla stron dostępna w siedzibie organu.

Oddziaływanie na klimat akustyczny zarówno w okresie montażu turbin wiatrowych (omówiono w rozdziale raportu oznaczonym nr [...] pkt 8.29) oraz funkcjonowania elektrowni w tym infradźwiękom (omówiono w pkt 8.39). Problem ten omówiono w raporcie na 17 stronach, analizując dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku i odnosząc się do rodzaju zabudowy w poszczególnych miejscowościach również w porach doby (noc, dzień) jak i pór roku.

W ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przeprowadzono ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w oparciu o zapisy Raportu przedłożonego przez inwestora, który to raport jest w swej istocie wysoko specjalistycznym opracowaniem autorstwa ekspertów z różnych dziedzin.

Należy zgodzić się, że co do zasady, raport ten jest jednym z elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Raport już w trakcie postępowania administracyjnego wchodzi w skład materiału dowodowego sprawy, jest dowodem z dokumentu i jak każdy inny dowód składany przez stronę, czy zgromadzony przez organ, podlega regułom postępowania dowodowego, w tym i swobodnej ocenie dowodów zgodnie z art. 80 Kpa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 15/07, LEX nr 362515).

Zdaniem Sądu, w weryfikowanym postępowaniu organy administracji, zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 Kpa i art. 77 § 1 Kpa, dokonały wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. Organy oceniły także, pozostając w zgodzie z art. 80 k.p.a., czy raport uwzględnia wszystkie ewentualne zagrożenia związane z realizacją przedmiotowego zamierzenia, aby następnie określić konkretne wymagania ochrony środowiska na etapie prac budowlanych. Należy przy tym mieć na względzie, że wszak nie wyklucza to późniejszej konkretyzacji wskazanych na tym etapie warunków pozwoleń budowlanych w kontekście odniesienia do konkretnego projektu budowlanego (por. także wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 października 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1428/06, dostępny w internecie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wyznacza bowiem jedynie środowiskowe ramy realizacji przedsięwzięcia.

W ocenie Sądu materiał dowodowy został zebrany w sprawie zgodnie z obowiązkiem ciążącym na organie, a polegającym na gromadzeniu wszelkich dowodów z urzędu. Zgromadzony materiał dowodowy ma charakter kompletny, a składa się na niego w szczególności Raport z uzupełnieniami.

Ustalając w decyzji warunki realizacji inwestycji uwzględniono wymagania ustanowione w uzgodnieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska i w opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz konkluzje będące wynikiem ustaleń poczynionych w toku całego postępowania. Postawa organów w niniejszej sprawie była aktywna. Organy obu instancji, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, weryfikowały raport, zmierzając do rzetelnego rozstrzygnięcia i ustalenia niezbędnych warunków środowiskowych realizacji inwestycji. Sąd nie dopatrzył się tego, by postępowanie organów nosiło cech stronniczości wobec inwestora i braku wnikliwości w ocenie proponowanych przez niego rozwiązań.

Żadna ze stron postępowania zajmująca stanowisko opozycyjne względem inwestora, w tym skarżący, nie zgłaszali wniosków dowodowych na poparcie swych twierdzeń ograniczając się jedynie do ciągłego powielania zarzutów i wątpliwości pod adresem raportu środowiskowego i inwestycji.

Natomiast zarówno organ I jak i II instancji odniosły się w decyzjach do przedstawionych w toku postępowania i odwołaniach zarzutów.

Sformułowane w odwołaniach i skargach cechuje niejednokrotnie ogólnikowość.

Żaden z oponentów Inwestora nie skorzystał z dostępnych środków dowodowych i narzędzi służących weryfikacji materiału dowodowego. Zgodnie zaś z art. 90 ust. 1 i 8 ustawy środowiskowej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko regionalny dyrektor ochrony środowiska wydaje postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, do którego nie stosuje się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 Kodeksu postępowania administracyjnego (zgodnie z tymi przepisami - art. 106 § 3 Kpa - organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska robi to w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie). W myśl natomiast art. 142 Kpa postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji.

Sąd podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2544/11, LEX nr 1138181, zgodnie z którym "1. Wydanie postanowienia w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia wiąże organ wydający decyzję w zakresie kwestii środowiskowych i praktycznie tę decyzję kształtuje. Konieczność uzasadnienia tego postanowienia podkreśla przy tym merytoryczny charakter takiego postanowienia, rozstrzygającego faktycznie sprawę, co do istoty. 2. Postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia jest niezaskarżalne z mocy art. 90 ust. 8 ustawy środowiskowej z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a co wynika z wyłączenia stosowania art. 106 § 5 k.p.a. Nie może to jednak oznaczać, że postanowienie to będzie w ogóle wyłączone z kontroli instancyjnej. Możliwość kwestionowania tego postanowienia będzie dostępna dla stron tego postępowania dopiero w odwołaniu od decyzji organu I instancji (art. 142 k.p.a.).". Z tego też względu brak dowodów podważających rzetelność i prawidłowość sporządzenia raportu przemawia na korzyść tego ostatniego. W szczególności ogólne niezadowolenie społeczności lokalnej z planowanej inwestycji, poparte nawet dużą ilością "podpisów" osób protestujących nie może mieć znaczenia decydującego w konfrontacji z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. W połączeniu z zapewnieniem społeczeństwu udziału w postępowaniu, odniesieniem się w decyzji do podniesionych w toku postępowania zarzutów i problemów, w sposób uporządkowany, przejrzysty i wyczerpujący musi skutkować wydaniem decyzji pozytywnej dla Inwestora.

Należy zatem uznać, że organy administracji obu instancji dokonały prawidłowej weryfikacji Raportu złożonego do akt przedmiotowej sprawy administracyjnej. Z faktu, iż oceniły go pozytywnie, przyjmując jako dowód przemawiający za określeniem uwarunkowań przyjętych w decyzji, nie można wyprowadzić wniosku, iż taka ocena narusza obowiązek wynikający z art. 80 Kpa. Raport, stanowiący podstawę przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, organy prawidłowo oceniły jako zgodny z zakresem wyznaczonym przez Wójta oraz odpowiadający w pełni wymogom art. 66 ustawy środowiskowej.

Analizując przedmiotowe postępowanie pod kątem udziału w nim społeczeństwa Sąd doszedł do przekonania, że organ I instancji wypełnił dyspozycję art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej, który nakłada na organ administracji przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązek zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Działając zgodnie z przepisem art. 33 ust. 1 oraz art. 38 ustawy środowiskowej organ administracji podawał do publicznej wiadomości informacje o wszystkich etapach postępowania, w tym o złożeniu wniosku inicjującego postępowanie, o możliwości składania pisemnych wniosków, uwag i zastrzeżeń w tej sprawie, o przystąpieniu do przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w oparciu o postanowienie Wójta, o możliwości wnoszenia uwag i wniosków do raportu oraz do jego uzupełnień.

W oparciu o dyspozycję art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej w związku z art. 49 k.p.a. o powyższych czynnościach organ administracji informował strony postępowania poprzez obwieszczenia umieszczane na tablicy w Urzędzie Gminy W., tablicach ogłoszeń UM Ś., sołectwa [...] G. i sołectwa D. oraz na stronie internetowej BIP Urzędu Gminy jak i w prasie.

W ocenie Sądu postępowanie z udziałem społeczeństwa przeprowadzone zostało prawidłowo. Dokonywano obwieszczeń o kolejnych fazach postępowania, także w związku z koniecznością uzupełnień raportu. Umożliwiono na każdym etapie postępowania zarówno stronom jak i społeczeństwu składanie wniosków i wyjaśnień. Sąd nie dopatrzył się braku staranności w działaniach inwestora w toku postępowania, od przedstawienia Karty informacyjnej przedsięwzięcia poprzez sporządzony raport i jego uzupełnienia. Biorący udział w postępowaniu przedstawiciele miejscowej społeczności mieli możliwość zapoznania się ze szczegółową charakterystyką przedsięwzięcia i jego wpływem na środowisko. Ich wątpliwości były wyjaśniane w toku postępowania, jak również szczegółowo w uzasadnieniu decyzji pierwszej instancji.

W ocenie Sądu nie doszło w postępowaniu do naruszenia uprawnień społeczności lokalnej do udziału w postępowaniu, i tym spełnione zostały warunki określone w art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy środowiskowej.

Sąd nie podzielił zarzutów skarżących o wadliwości ogłoszeń uzgodnień z RDOŚ oraz PPIS czy raportu. Jest oczywistym, że ogłoszenia o których mowa w art.85 ust.3 ustawy środowiskowej winny wskazywać, że określona czynność została wykonana, natomiast możliwość zapoznania się z całością dokumentu istnieje w siedzibie organu rozstrzygającego sprawę. W pewnych sytuacjach wywieszenie całości dokumentu na tablicy ogłoszeń z uwagi na jego obszerność jest wręcz niemożliwe. (Raport w niniejszej sprawie na 179 stron, tabele 133 strony a uzupełnienie raportu ma 46 stron). Również do ogłoszeń zastosowanych przez organ odwoławczy Sąd nie ma żadnych zastrzeżeń. Toteż zarzut naruszenia art.10 § 1 K.P.A. należy uznać za nieuzasadniony.

Chybiony jest również zarzut braku odniesienia się organów do problemu możliwego spadku wartości nieruchomości. Problem ten jest wyłącznie teoretyczny i nie stanowi istoty decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W ocenie Sądu zarzuty skarżących dotyczące naruszeń przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie są zasadne. Sąd kontrolując postępowanie takich naruszeń nie stwierdził, natomiast wykładnia przepisów przytoczonych w skargach wskazuje na postawy roszczeniowe skarżących i nadinterpretację zasad ogólnych K.P.A.

Kwestionowana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach spełnia wymogi przewidziane w przepisach - art. 82 ust. 1 ustawy środowiskowej, albowiem zawiera wszystkie elementy tam określone. Załącznikiem do decyzji jest charakterystyka przedsięwzięcia, która jest odzwierciedleniem Karty informacyjnej przedsięwzięcia (art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej), zawierającej podstawowe informacje o przedsięwzięciu. W decyzji określono szereg zabezpieczeń służących ochronie środowiska, ochronie przez nadmiernym hałasem, monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, które są zgodne z uzgodnieniami Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Uwzględniono również warunki określone w opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. W kontrolowanej decyzji zaniechano nałożenia obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko. Przy określaniu tego obowiązku organ administracji kierując się wynikającą z art. 6 ustawy środowiskowej Prawo ochrony środowiska zasadą przezorności obligującą do przewidzenia wszystkich skutków ingerencji w środowisko uznał, że ze względu na szczegółowy i jednoznaczny opis planowanej do zastosowania technologii oraz stosowanych środków mających na celu zmniejszenie uciążliwości dla środowiska, w związku z planowanym przedsięwzięciem, nie stwierdzono konieczności ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej, pod warunkiem jednak, że we wniosku o wydanie ww. decyzji nie zostaną dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w raporcie o oddziaływaniu na środowisko. Należy zgodzić się, że jeżeli już na samym początku realizacji przedsięwzięcia wszystkie jego skutki środowiskowe są znane i nie budzą wątpliwości, to w zasadzie nie ma podstaw do nakładania obowiązku ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Natomiast jeżeli planowane przedsięwzięcie należałoby do grupy tych, których wpływ na środowisko byłby trudny do przewidzenia lub na etapie prowadzenia postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia pojawiłyby się co do tego wątpliwości, to organ administracji wydając decyzję pozytywną, kierując się właśnie zasadą przezorności powinien nałożyć obowiązek ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (vide: Gruszecki K., Komentarz do art. 82 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, komentarz LEX/el. 2009). Obowiązku takiego, nie nakłada się natomiast "zapobiegawczo" (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2011 r. sygn. akt. II SA/Gd 312/11, LEX nr 898190). Stąd Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w opisanym zakresie. Organy trafnie uznały, że informacje zawarte w karcie informacyjnej oraz w Raporcie o oddziaływaniu na środowisko były wystarczające do określenia warunków i skutków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia dla środowiska.

Weryfikacji rzeczywistego oddziaływania zrealizowanego przedsięwzięcia na środowisko służyć ma instytucja analizy porealizacyjnej, o której mowa w art. 82 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej. Jak wynika z samej treści art. 83 ustawy środowiskowej, w analizie tej dokonuje się porównania ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w szczególności ustaleń dotyczących przewidywanego charakteru i zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz planowanych działań zapobiegawczych z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko i działaniami podjętymi dla jego ograniczenia. Z przepisu tego wynika zresztą również i to, że dla wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania nie jest konieczne, aby rzeczywiste, faktyczne oddziaływanie danego przedsięwzięcia na środowisko było z góry znane. W kwestionowanej decyzji nałożono na inwestora obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej z uwzględnieniem zapisów pkt III decyzji, w terminie 5 lat od oddania farmy wiatrowej do eksploatacji, a w przypadku realizacji inwestycji etapami, każdorazowemu w terminie 5 lat od zakończenia poszczególnych etapów inwestycji. Jak już wspomniano wyżej w pkt III decyzji nałożono na inwestora obowiązki zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Reasumując, w ocenie Sądu uzasadnienie kwestionowanej decyzji w pełni koresponduje z wymogami przepisu art. 85 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej oraz art. 107 § 3 k.p.a. Chronologicznie i sprawozdawczo opisano udział społeczeństwa w przeprowadzonym postępowaniu. Przedstawiono uwagi i wnioski zgłaszane przez przedstawicieli społeczeństwa oraz sposób ustosunkowania się do nich przez inwestora i organ. Organ dał w uzasadnieniu wyraz dokonanej analizie informacji zawartych w raporcie, uwzględnieniu stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego.

W opisanych okolicznościach, nie stwierdzając naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargi jako nieuzasadnione należało oddalić.

LS