Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 589/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 25 , art. 26 ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: Par. par. 1, 12, 13, 28
journal: Dz.U. 2002 nr 37 poz 349
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI z dnia 18 marca 2002 r. w sprawie wypadków, w których  nazwom i tekstom w języku polskim mogą towarzyszyć wersje w przekładzie na język obcy.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie WSA Maria Zawadzka WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2014 r. sprawy ze skargi S. S. na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej [ ] z dnia 17 lutego 2014 r. nr [ ] w przedmiocie ustalenia zdolności do służby w Policji skargę oddala.


UZASADNIENIE

Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, na skutek skierowania Komendanta Wojewódzkiego Policji, po przeprowadzeniu badania lekarskiego S. S. - kandydata do służby w Policji, w dniu [...] 2013 r. wydała orzeczenie Nr : [...], stwierdzając, że ww. kandydat jest niezdolny do służby w Policji ze względu na rozpoznane u niego: 1. Sytuacyjne reakcje dezadaptacyjne nieznacznie upośledzające zdolności przystosowawcze - § 69 pkt 1 "N", oraz 2. nieprawidłową glikemię na czczo - § 56 pkt 5 "N". Stopień zdolności do służby ustalony został na podstawie przepisów Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz.U. z 1991 r Nr 79 poz. 349 ze zm.).

S. S. odwołał się od powyższego orzeczenia, wnosząc o jego zmianę. Nie zgodził się z oceną komisji i zarzucił, że jest zdrowy psychicznie i fizycznie. Podał, że jest kierowcą z ponad 6-cio letnim doświadczeniem i rokrocznie jest poddawany licznym badaniom oceniającym stan jego zdrowia, oraz badaniom psychotechnicznym, których wyniki do tej pory są pozytywne. Nadto w okresie od listopada 2006 r. do lipca 2007 r. odbywał zasadniczą służbę wojskową, posiada kategorię "A", co świadczy o tym, że ocena Komisji nie odpowiada rzeczywistości. Zakwestionował także wynik świadczący o glikemii, z uwagi na upływ czasu od ostatniego posiłku do poboru materiału.

Okręgowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w dniu 17 lutego 2014 r. wydała orzeczenie znak: [...], którym uchyliła orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia [...] 2013r. i orzekła, że S. S. jest niezdolny do służby w Policji ze względu na rozpoznane reakcje dezadaptacyjne upośledzające sprawność ustroju - § 69 pkt. 1 N. Komisja wskazała, że stopień zdolności do służby ustalono na podstawie Dz.U. nr 146 z dnia 2 listopada 1995 r. poz. 712.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych wniósł S. S., zarzucając naruszenie :

- art. 7, 8, 11 i 77 § 1 k.p.a., polegające na nieuwzględnieniu słusznego interesu strony w postępowaniu, poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, polegający na braku ustalenia wszystkich okoliczności sprawy oraz na niewystarczającym wyjaśnieniu zasadności przesłanek podjętego rozstrzygnięcia

- art. 11 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., polegające na sporządzeniu uzasadnienia orzeczenia organu II instancji niezgodne z wymogami ww. przepisu,

- § 13 ust. pkt 5 i ust. 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9.07.1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych poprzez brak obligatoryjnych elementów, które powinno zawierać orzeczenie, w tym m.in. powołanie błędnej podstawy prawnej tj. - Dz. U. nr 146/95, poz. 712 z dnia 2.11.1995 zamiast ww. rozporządzenia oraz brak określenia stopnia zdolności do służby zgodnie z terminologią ustaloną w rozporządzeniu;

- § 23 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9.07.1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych polegające na braku sporządzeniu przez organ szczegółowego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz poprzedzającego go orzeczenia organu l instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ppsa), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "b") oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. "c" ppsa). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Kontrola sądowa zaskarżonego orzeczenia doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. 2011.287.1687) stanowi, że służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Zgodnie z ust. 2 art. 25, przyjęcie kandydata do służby w Policji następuje po przeprowadzeniu postępowania kwalifikacyjnego mającego na celu ustalenie, czy kandydat spełnia warunki przyjęcia do służby w Policji, oraz określenie jego predyspozycji do pełnienia tej służby. Postępowanie kwalifikacyjne, z zastrzeżeniem ust. 3, składa się z następujących etapów:

1) złożenie podania o przyjęcie do służby, kwestionariusza osobowego kandydata

do służby, a także dokumentów stwierdzających wymagane wykształcenie i

kwalifikacje zawodowe oraz zawierających dane o uprzednim zatrudnieniu;

test wiedzy;

test sprawności fizycznej;

test psychologiczny;

przeprowadzenie rozmowy kwalifikacyjnej;

ustalenie zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Policji;

7) sprawdzenie w ewidencjach, rejestrach i kartotekach prawdziwości danych

zawartych w kwestionariuszu osobowym kandydata do służby;

8) przeprowadzenie postępowania sprawdzającego określonego w przepisach o

ochronie informacji niejawnych.

Postępowanie kwalifikacyjne zarządza i prowadzi Komendant Główny Policji albo komendant wojewódzki (Stołeczny) Policji (art. 25 ust. 4 ustawy). Stosownie do regulacji wynikającej z art. 26 ust. 1 ustawy o Policji, zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. W oparciu o delegacją ustawową zawartą w ust. 2, upoważniającą ministra właściwego do spraw wewnętrznych, do określenia w drodze rozporządzenia zasad oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby, a także trybu orzekania o tej zdolności oraz właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich w tych sprawach, wydane zostało przez Ministra Spraw Wewnętrznych rozporządzenie z dnia 9 Iipca1991r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 ze zm.), dalej rozporządzenie. Akt ten szczegółowo reguluje tryb postępowania komisji lekarskich, tryb odwoławczy od ich orzeczeń, oraz zasady orzekania o zdolności do służby. Na podstawie § 1 ust. 1 pkt. 1) lit. a) rozporządzenia, Komisje lekarskie podległe Ministrowi Spraw Wewnętrznych, zwane dalej "komisjami lekarskimi", oceniają na podstawie badań lekarskich zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby w stosunku do kandydatów do służby w Policji. Przepisy rozporządzenia zawierają także regulacje dotyczące wpływu określonych schorzeń na zdolność do wykonywania służby. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych są organami administracji publicznej. Ich orzeczenia w przedmiocie zdolności do służby stanowią władcze rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2009 r., sygn. akt l OSK 354/09, LEX nr 586410 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt l OSK 93/10, LEX nr 595620). Od ostatecznych orzeczeń komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji, w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia konkretnej osoby na potrzeby ustalenia zdolności do służby i kategorii zdolności do służby, przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Sąd w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę stoi na stanowisku, że w postępowaniu orzeczniczym prowadzonym w sprawie stwierdzenia zdolności do pełnienia służby stosuje się procedurę ustanowioną w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r., a nie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt l OSK 93/10, LEX nr 595620). Zaskarżone orzeczenie zostało wydane na podstawie rozporządzenia wydanego w wyniku wykonania delegacji ustawowej, a więc w postępowaniu uregulowanym w przepisach prawa mających moc powszechnie obowiązującą. Uznać zatem należy, że tryb postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych jest trybem odrębnym od trybu uregulowanego przepisami k.p.a. Ma on swój autonomiczny byt prawny i jak już wyżej wskazano, znajduje swoje umocowanie w delegacji ustawowej. Wskazać nadto należy, że ani przepisy omawianego rozporządzenia, ani też przepisy ustawy o Policji nie odsyłają do stosowania przepisów k.p.a. w tego rodzaju sprawach.

Skarżący został skierowany do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej przy Zarządzie Służby Zdrowia MSWiA przez Komendanta Wojewódzkiego Policji, w celu stwierdzenia zdolności do służby w Policji (§ 6 ust. 2 pkt. 1) rozporządzenia). Należy zatem przytoczyć treść regulacji zawartej w § 10 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia, zgodnie z którą stopień zdolności kandydatów do służby, o których mowa w § 1 ust. 1 pkt. 1 lit. a)-e), ustala się przez zaliczenie osoby kandydata do jednej z następujących kategorii:

* kategoria "Z" - zdolny , co oznacza, że stan zdrowia badanego nie budzi żadnych

zastrzeżeń albo że stwierdzone schorzenia lub ułomności fizyczne albo psychiczne

nie stanowią przeszkody do pełnienia służby,

* kategoria "N" - niezdolny, co oznacza, że stwierdzone u badanego schorzenia lub

ułomności fizyczne albo psychiczne uniemożliwiają pełnienie służby.

Ust. 2 i 3 § 10 rozporządzenia zawierają regulacje dotyczące oceny stopnia zdolności kandydatów do szczególnych formacji Policji (pododdziałów antyterrorystycznych Policji oraz policjantów pełniących służbę w tych pododdziałach, oraz kandydatów do służby na stanowiska kierownicze i specjalistyczne, do szkół i ośrodków szkolenia oraz w stosunku do osób już pełniących służbę. Regulacje te nie dotyczą zatem osoby skarżącego. Oceny stanu zdrowia kandydatów nie dotyczy także § 11 rozporządzenia, co wynika z jego wyraźnego brzmienia, iż stopień zdolności do służby, z zastrzeżeniem § 10 ustala się przez zaliczenie osoby badanej do jednej z wymienionych w pkt. 1, 2 i 3 kategorii.

Należy zatem stwierdzić, że sposób oceny stopnia zdolności osoby kandydującej do służby w Policji poddany został kompletnej regulacji wynikającej z treści § 10 rozporządzenia - kandydat taki może być albo zdolny do pełnienia służby - kat "Z", albo do jej pełnienia niezdolny - kat. "N", a w przypadku kandydowania do jednostek lub na stanowiska wymienione w ust. 2 i 3 tego przepisu - orzeczenie powinno zawierać wskazane tam elementy. Regulacja zawarta w § 10 ust. 1 pkt. 2 nie przewiduje wiec dokonywania przez Komisie oceny w jakikolwiek sposób stopniujący zdolność do pełnienia służby. Określenia zawarte w ust. 2 i 3 powiązane są wyłącznie z rodzajem służby a nie ze stopniem zdolności kandydata.

W rozpoznawanej sprawie, w orzeczeniach zarówno Wojewódzkiej jak i Okręgowej Komisji Lekarskiej stwierdzono, że skarżący będąc kandydatem do służby w Policji jest niezdolny do jej pełnienia.

W myśl § 12 ust. 1 rozporządzenia orzeczenie o stanie zdrowia i stopniu zdolności do służby komisje lekarskie wydają na podstawie wykazu chorób i ułomności, stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia (zwanego dalej wykazem), po wszechstronnym zbadaniu przez członków komisji, z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych, w tym badań psychiatrycznych, psychologicznych i dodatkowych, a gdy zachodzi potrzeba - po przeprowadzeniu obserwacji szpitalnej w zakładzie służby zdrowia resortu spraw wewnętrznych, zakładzie służby zdrowia podległemu Ministrowi Obrony Narodowej lub zakładzie społecznym służby zdrowia. Wzór orzeczenia stanowi załącznik do rozporządzenia. Treść tego przepisu jest rozwinięciem regulacji zawartej w § 1 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którą ocena zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia służby odbywa się na podstawie badań lekarskich.

Zgodnie z § 28 ust. 2 rozporządzenia okręgowa komisja lekarska wydaje orzeczenie po zapoznaniu się ze wszystkimi dokumentami w sprawie, a w razie potrzeby również po zleceniu przeprowadzenia dodatkowych badań lekarskich lub po dostarczeniu na żądanie komisji dodatkowych dokumentów.

W niniejszej sprawie Okręgowa Komisja Lekarska wydała zaskarżone orzeczenie w oparciu o zebraną w sprawie dokumentację medyczną. Rozpoznane u skarżącego w orzeczeniach komisji lekarskich obu instancji schorzenie określone w § 69 pkt 1 załącznika dawało podstawę do uznania skarżącego za niezdolnego do służby. Wydając takie orzeczenie Komisja oparła się na wynikach badań wykonanych także na etapie postępowania przed Okręgową Komisją Lekarską. Wynika z tego, że Komisja uznała za zasadne zlecenie przeprowadzenia dodatkowych badań (§ 28 ust. 2 rozporządzenia). Ich wyniki z daty 11. 02. 2014 r. znajdują się aktach postępowania (k. 7). Skarżący zarzuca w skardze, że jest poddawany cyklicznie licznym obowiązkowym badaniom lekarskim oceniającym stan jego zdrowia, także neurologicznym oraz psychotechnicznym i od 6 lat nie stwierdzono u niego żadnych nieprawidłowości na tle psychicznym. Odnosząc się do tego zarzutu stwierdzić należy, że podstawą wydawania orzeczeń przez Komisje Lekarskie są wyłącznie wyniki badań kandydatów uzyskane w toku postępowania orzeczniczego . Natomiast sąd administracyjny nie posiada kompetencji do dokonywania kontroli metod przeprowadzonych badań i ich wyników. Nie można także podzielić zarzutów skargi dotyczących braku określenia przez Komisję stopnia zdolności skarżącego do służby, tj. naruszenia § 13 ust. 1 pkt. 5 i ust. 2 rozporządzenia. Na uzasadnienie tego zarzutu skarga przytacza argumenty, które nie mają oparcia w przepisach mających zastosowanie w sprawie. Skarżący bowiem uważa, iż wobec stwierdzenia jego niezdolności do służby, Komisja winna była określić stopień zdolności do służby, celem wyjaśnienia, czy chodzi o całkowitą niezdolność. Jak już wyżej wskazano -brak podstaw w obowiązującej regulacji, aby Komisja określała stopień przydatności kandydata do służby w policji, czy też - czego chciałby skarżący - "stopień niezdolności" do tej służby. Skoro ocena stopnia zdolności kandydata do służby w Policji sprowadza się do zaliczenia osoby badanej do kategorii "Z" lub kategorii "N" (oraz ewentualnie do określenia zdolności do szczególnych rodzajów służby - § 10 ust. 2 i 3 ), to oczywiste jest, że do orzeczenia o zdolności kandydata nie odnosi się regulacja zawarta w § 13 ust. 1. Zwrócić należy uwagę, że określenie "całkowicie niezdolny do służby" jest równoznaczne z zaliczeniem osoby do kategorii "D" - o czym mowa w § 11 rozporządzenia. Przepis ten nie dotyczy jednak kandydatów do służby w Policji, ani kandydatów do innych służb wymienionych w § 1 ust. 1 pkt. 1 lit. a) - e) rozporządzenia. Istotnie, sformułowanie zawarte w § 10 ust. 1 : "stopień zdolności kandydatów do służby" może być mylące, czego dowodzi stanowisko skarżącego wyrażone w skardze. Jednak ów "stopień zdolności", w odniesieniu do kandydatów do służby to właśnie zaliczenie osoby kandydata do określonej kategorii : "Z" lub "N". Brak podstaw prawnych do stopniowania zdolności (czy też niezdolności) kandydatów do służb, o których mowa w § 1 rozporządzenia wynika także i z tej okoliczności, iż negatywne orzeczenie Komisji dotyczące skarżącego nie zamyka ostatecznie drogi do ubiegania się o służbę w Policji. Jak bowiem wynika z § 44 ust. 1 pkt. 1 lit. b) Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 18 kwietnia 2012 r. (Dz.U. 2012.432), w przypadku odstąpienia od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego z powodu uzyskania przez kandydata do służby negatywnego wyniku z ustalenia (m.in.) zdolności fizycznej i psychicznej, może on ponownie przystąpić do postępowania kwalifikacyjnego nie wcześniej, niż po upływie 12 miesięcy odo dnia odstąpienia od jej przeprowadzenia. Zachodzi więc tylko i wyłącznie ograniczenie czasowe w ponownym ubieganiu się o przyjęcie do służby w Policji. Nie ma więc racji skarżący twierdząc (niekonsekwentnie z uwagi na wcześniejszy zarzut skargi), iż zaskarżone orzeczenie stwierdza jego całkowitą niezdolność do służby i dlatego powinno być szczegółowo uzasadnione. Natomiast § 13 ust. 2 nakazuje wymienić wszystkie schorzenia, na które cierpi kandydat. Skoro zaskarżone orzeczenie nie wymienia innych schorzeń poza określonym § 69 pkt. 1 załącznika, oznacza to, że skarżący na inne schorzenia nie cierpi. Z tych przyczyn zaskarżone orzeczenie nie narusza także § 13 ust. 2 rozporządzenia. Orzeczenie to odpowiada prawu - wydane zostało w sposób zgodny z procedurą przewidzianą w rozporządzeniu, skarżący miał możliwość odwołania się i przedstawienia swojego stanowiska. Dokumentacja lekarska zawiera wyniki wykonanych badań. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 1 i 3 kpa, należy wskazać, że zgodnie z przepisem § 23 rozporządzenia, szczegółowego uzasadnienia wymagają orzeczenia komisji lekarskich ustalające trwałą niezdolność do służby, trwałą niezdolność do służby na zajmowanym stanowisku, istnienie lub nieistnienie związku schorzeń i ułomności ze służbą, związek śmierci ze służbą i trwały uszczerbek na zdrowiu spowodowany wypadkiem w służbie lub chorobami określonymi w odrębnych przepisach. Zaskarżone orzeczenie dotyczy zdolności kandydata do pełnienia służby, a wiec nie należy do żadnej z kategorii orzeczeń wymagających szczegółowego uzasadnienia. Jego treść, oraz przebieg postępowania orzeczniczego, a przede wszystkim schorzenie kwalifikujące skarżącego jako niezdolnego do służby pozwalają uznać, że mimo braku szczegółowego uzasadnienia orzeczenie to odpowiada prawu. Zachowanie trybu postępowania określonego w obowiązującym rozporządzeniu nie pozwala także na postawienie mu zarzutu arbitralności. Zasadnym będzie w tym miejscu przytoczenie stanowiska Trybunału Konstytucyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 8 października 2002 r. K 36/00, w którym Trybunał orzekł m.in., o zgodności § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych z art. art. 26 ust. 2 i art. 40 ustawy o Policji, oraz o braku niezgodności tego przepisu z art. 31 ust. 3 Konstytucji. W uzasadnieniu wyroku TK stwierdził, że rozporządzenie MSW z dnia 9 lipca 1991 r. w sposób wyczerpujący określa warunki oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby, a także tryb orzekania o tej zdolności oraz właściwość i tryb postępowania komisji lekarskich w tych sprawach. Jednym z etapów postępowania kwalifikacyjnego jest skierowanie kandydata do właściwej komisji lekarskiej podległej MSWiA, w celu ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby w formacjach uzbrojonych. Kandydaci muszą się wykazać szczególnymi predyspozycjami do służby w takiej formacji a określenie kryteriów oraz dokonywanie oceny warunków psychofizycznych niezbędnych do pełnienia służby w Policji nie stanowi materii prawnej, lecz jest przedmiotem wiedzy specjalistycznej. Art. 60 Konstytucji, wymagający takich samych zasad dostępu do służby publicznej dla wszystkich obywateli posiadających pełnię praw publicznych, nie odbiera władzy publicznej możliwości ustalenia szczegółowych warunków dostępu do konkretnej służby, ze względu na jej rodzaj i istotę. Rozporządzenie, na podstawie którego wydano kwestionowane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie wydane zostało w zgodzie z delegacją ustawową wynikającą z art. 26 ust. 2 ustawy o Policji. Nie mogą zatem odnieść rezultatu zarzuty skargi podnoszące fakt poddawania skarżącego corocznym badaniom w związku z wykonywaniem zawodu kierowcy. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego powołania w zaskarżonym orzeczeniu błędnej podstawy prawnej - tj. wskazania jako podstawy przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 2 listopada 1995 r. zmieniającego rozporządzenie z dnia 9 lipca 1991 r. zauważyć należy, iż zgodnie z ugruntowanym poglądem doktryny i orzecznictwa, wada ta nie stanowi o zaistnieniu którejkolwiek z podstaw wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego, wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a. Nie stanowi ona bowiem o wydaniu decyzji bez podstawy prawnej, skoro w istocie podstawa tak istnieje, a tylko powołana została wadliwie (por. np. Cz. Martysz, Komentarz do art. 107 kpa, stan prawny 1.08.2010. Komentarz LEX).

Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.