Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1856/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 121, art. 122
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 89 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 43
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym.
article: art. 56 ust. 1 pkt 12
journal: Dz.U. 2017 poz 220
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Sędzia WSA - Matylda Arnold – Rogiewicz (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant sekr. sąd. - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2017 r. sprawy ze skargi U. M. i P. spółki jawnej z siedzibą w T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie (obecnie: Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie) z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym: oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi złożonej przez U. spółkę jawną z siedzibą w T. (dalej: "Skarżąca", "Spółka" lub "Podatnik") jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w Warszawie (dalej: "Dyrektor IC", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. (dalej: "Naczelnik UC" lub "organ I instancji") z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za okres rozliczeniowy sierpień 2014 r.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

[...] Wojewódzki Inspektorat Inspekcji Handlowej w W. przy piśmie z dnia [...] października 2014 r. przekazał Naczelnikowi UC protokoły kontroli nr [...] przeprowadzonej w dniach [...] sierpnia 2014 r., [...] września 2014 r. w zakresie jakości paliwa, na stacji LPG w miejscowości M. przy ul. [...], należącej do Skarżącej. W toku przeprowadzonej kontroli, inspektorzy reprezentujący Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej pobrali do badań z partii liczącej 7080 litrów próbki oleju napędowego V.: próbkę w ilości 4,85 litra z odmierzacza oleju napędowego V. na losowo wybranym stanowisku nr 6 połączonym ze zbiornikiem podziemnym oleju napędowego V. i próbkę kontrolną w ilości 4,85 litra. Wielkość partii paliwa ustalono na podstawie wydruku z systemu pomiarowego. Stanu licznika sumującego nie ustalono z przyczyn technicznych. Wyżej wymieniona próbka została przekazana do akredytowanego, niezależnego laboratorium Instytutu Nafty i Gazu - Państwowego Instytutu Badawczego w K.

Badania laboratoryjne przeprowadzone przez ten podmiot (sprawozdanie z badań nr [...]) wykazały, że oferowany w dniu kontroli tj. [...] sierpnia 2014 r. olej napędowy nie spełniał wymagań jakościowych określonych w obowiązującym w dniu kontroli § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 9 grudnia 2008 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1058, dalej: "rozporządzenie jakościowe") z uwagi na zaniżony parametr - odporność na utlenianie mierzony w godzinach, który wyniósł 1,4 h przy wymaganych jakościowych minimum 20 h oraz zawyżony parametr - odporność na utlenianie mierzony w gramach, który wyniósł powyżej 50 g/m3 przy wymaganiach jakościowych maksymalnie 25 g/m3.

Podatnik nie złożył wniosku, aby pobrana w dniu [...] sierpnia 2014 r. próbka kontrolna została poddana ponownemu badaniu.

Naczelnik UC decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za okres rozliczeniowy sierpień 2014 r. w wysokości 12.900,00 zł z tytułu posiadania wyrobów akcyzowych - oleju napędowego, który nie spełnia wymagań jakościowych.

W uzasadnieniu decyzji Naczelnik UC stwierdził, w oparciu o wyniki badań laboratoryjnych przeprowadzonych przez laboratorium Instytutu Nafty i Gazu – Państwowego Instytutu Badawczego w K., że pobrana w dniu [...] sierpnia 2014 r. do badania próbka oleju napędowego nie spełniała wymagań jakościowych określonych w § 1 pkt 2 rozporządzenia jakościowego, z uwagi na: podwyższoną odporność na utlenianie wynoszącą powyżej 50 g/m3, a powinna wynosić (z uwzględnieniem tolerancji) maksymalnie 32,9 g/m3, obniżoną odporność na utlenianie wynoszącą 1,4 h, a powinna wynosić (z uwzględnieniem tolerancji) min. 17,5 h. Zatem Podatnik posiadał w swojej stacji paliw partię 7080 litrów przeznaczonego do sprzedaży oleju napędowego, który nie spełniał określonych przepisami prawa wymagań jakościowych dla paliw ciekłych. Dalej Naczelnik UC wskazał, iż paliwo ciekłe o parametrach stwierdzonych w wyniku badań próbek pobranych przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w W. nie mogło być przedmiotem legalnego obrotu na terenie Rzeczpospolitej Polskiej, bowiem ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1928 ze zm., dalej: "ustawa o jakości paliw") zakazuje wyraźnie transportowania, magazynowania, wprowadzania do obrotu oraz gromadzenia w stacjach zakładowych paliw ciekłych niespełniających wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 9 grudnia 2008 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych (art. 7 ust. 1 ustawy). Skoro więc zbadane paliwo nie mogło być przedmiotem legalnego obrotu na terenie kraju, to nie została od tego paliwa zapłacona akcyza w należnej wysokości.

Kontrolujący ustalili stan oleju napędowego V. na stacji paliw należącej do Podatnika na dzień [...] sierpnia 2014 r. w ilości 7080 litrów. Z uwagi na powyższe, organ podatkowy pierwszej instancji uznał, że w dniu [...] sierpnia 2014 r. z mocy prawa powstał obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym z tytułu posiadania przez Podatnika poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy wyrobu akcyzowego 7080 litrów oleju napędowego o kodzie CN 2710 19 41, od którego nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, a w wyniku postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został opłacony. Wobec powyższego Naczelnik UC określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w wysokości 12.900,00 zł przyjmując za podstawę opodatkowania 7080 litrów oleju napędowego oraz stawkę podatku akcyzowego w wysokości 1.822,00 zł/10001.

Spółka reprezentowana przez pełnomocnika wniosła odwołanie od decyzji Naczelnika UC, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania w sprawie.

Dyrektor IC postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. poinformował Podatnika o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, złożenia wyjaśnień i wniesienia uwag.

W piśmie z dnia 14 marca 2016 r. Podatnik wskazał, że z oświadczenia podmiotu, od którego została nabyta przedmiotowa partia paliwa, to jest P. S.A. z dnia [...] marca 2016 r. (które zostało załączone do pisma) wynika, że od oleju napędowego znajdującego się na stacji Spółki w dniu [...] sierpnia 2014 r. została zadeklarowana i uiszczona akcyza w odpowiedniej wysokości. Tak więc zdaniem Spółki, ponowne nałożenie akcyzy przez Naczelnika UC na tę samą partię oleju napędowego było niezgodne z art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2017 r. poz. 43 ze zm., dalej: "u.p.a."). Zdaniem Spółki paliwo dostarczone przez P. S.A. jest tym samym paliwem, które zostało przebadane na stacji, zaś ewentualna zmiana jednego parlamentu nie powoduje, że względem tego paliwa powstaje obowiązek podatkowy u Spółki.

Podatnik wskazał również, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 8 ust. 2 pkt 3 u.p.a. Zadaniem Spółki Naczelnik UC nie podjął żadnych czynności mających na celu określenie źródła pochodzenia partii oleju napędowego będącego przedmiotem postępowania oraz ustalenia przyczyn, które spowodowały, że parametr odporności na utlenianie nie był zgodny z wymogami rozporządzenia jakościowego.

Dyrektor IC po rozpatrzeniu odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 4 u.p.a., w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, przedmiotem opodatkowania akcyzą jest również nabycie lub posiadanie wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości a w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony.

Obowiązek podatkowy z tytułu nabycia łub posiadania wyrobów akcyzowych, o których mowa w art. 8 ust. 2 pkt 4 u.p.a. powstaje z dniem nabycia lub wejścia w posiadanie tych wyrobów (art. 10 ust. 10 u.p.a.). Jeżeli nie można określić dnia, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu czynności lub stanu faktycznego podlegających opodatkowaniu akcyzą, za datę jego powstania uznaje się dzień, w którym uprawniony organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej stwierdził dokonanie danej czynności lub istnienie danego stanu faktycznego - art. 12 u.p.a.

Stosownie do brzmienia art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.a. podatnikiem akcyzy jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą lub wobec której zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą, w tym podmiot nabywający lub posiadający wyroby akcyzowe znajdujące się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od wyrobów tych nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości a w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony.

Z treści protokołu kontroli [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej nr [...] z dnia [...] września 2014 r. wynika, że inspektorzy zapoznali Podatnika z wynikami badań zawartymi w sprawozdaniu z badań nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. dotyczących próbki oleju napędowego V. pobranego w dniu [...] sierpnia 2014 r. oraz pouczyli o treści art. 7 ust. 1 pkt 1 oraz art. 31 ust. 1 ustawy o jakości paliw oraz o tym, że kontrolowany przedsiębiorca może złożyć wniosek na piśmie do Wojewódzkiego inspektora Inspekcji Handlowej o przebadanie próbki kontrolnej oleju napędowego pobranego do badań laboratoryjnych w dniu [...] sierpnia 2014 r.

Przesłuchana w dniu 10 września 2014 r. w charakterze świadka Pani M.D. zeznała że w sierpniu 2014 r. wszystkie dostawy paliw na stację były przyjęte z Bazy Paliw Terminal nr 101 w M. należącego do P. S.A. Przy każdej dostawie otrzymywała świadectwo jakości informujące, że paliwo spełnia wymagane parametry jakościowe. Stacja ponadto posiada elektroniczny system pomiaru ilości paliwa połączony on-line z centralą P. S.A.

Pismem z dnia 12 marca 2015 r. Podatnik poinformował, że Spółka prowadzi działalność franczyzową z P. na podstawie umowy nr [...] w miejscu wykonywania umowy: [...]. Zgodnie z zapisami umowy Podatnik jest jedynie dystrybutorem produktów paliwowych dostarczanych wyłącznie i pod rygorem kary przez P. S.A. Transport produktów dokonywany jest przez "O." S.A. Nadzór nad stacją przez franczyzodawcę prowadzony jest poprzez system informatyczno-pomiarowy łączem satelitarnym. Dostawca zapewnia, że produkty paliwowe są najwyższej jakości i spełniają wymagania jakościowe przewidziane polskimi normami. W celu zapewnienia należytej staranności i skuteczności działań zmierzających do sprawdzenia jakości dostarczanego paliwa każdorazowo dostarczane są przez dostawcę dokumenty dostawy z atestem oraz świadectwem jakości. Dowody wydania/atesty oraz przypisane do nich świadectwa jakości dotyczą każdej z dostaw wraz z dostawą poprzedzającą pobranie próbki przez Państwową Inspekcję Handlową zapewniały odbiorcę o należytej jakości paliwa.

Pismem z dnia 14 maja 2015 r. P. S.A. poinformował, że zgodnie z obowiązującą pomiędzy nim a Podatnikiem umową franczyzy na stacji paliw objętej umową franczyzobiorca zobowiązany jest dokonywać zakupów paliw wyłącznie od P. S.A. lub od podmiotów przez niego wskazanych (podmiotem wskazanym jest "O." Sp. z o.o. w zakresie obowiązku zakupu paliwa LPG). Zgodnie z umową franczyzy transport paliw do przedmiotowej stacji paliw zapewnia franczyzobiorca w związku z tym wszelkie czynności i decyzje w tym zakresie leżą po jego stronie. P. S.A. dokonuje kontroli jakości paliw sprzedawanych na stacjach franczyzowych. Zarówno zaplombowanie cysterny, jak i monitorowanie trasy jej przejazdu pozostaje w gestii franczyzobiorcy, jako organizatora transportu. Dodatkowo poinformowano, że w okresie od stycznia 2014 r. do kwietnia 2015 r. nie stwierdzono na ww. stacji naruszeń umowy w zakresie bilansowania się paliw.

W ocenie Dyrektora IC zebrany materiał dowodowy wskazuje, że Podatnik przyjmował na stację paliw wyłącznie paliwo zakupione od P. S.A. Świadczą o tym m.in. pozostałe parametry paliw oraz fakt, że dostawca paliwa nie stwierdził nieprawidłowości w zakresie stanu magazynowego paliw. Nie zmienia to jednak faktu, że paliwo oferowane na stacji paliw należącej do Podatnika nie spełniało norm jakościowych w zakresie odporności na utlenianie. Podatnik po przyjęciu dostaw paliwa nie dokonał poboru próbek do analizy, tak więc godził się z tym, że w przypadku gdy dostarczone do niego paliwo nie spełnia wymogów jakościowych, powstanie po jego stronie stan faktyczny skutkujący powstaniem obowiązku zapłaty akcyzy wg stawki przewidzianej dla olejów napędowych w art. 89 ust. 1 pkt 14 u.p.a.

Stosownie bowiem do art. 89 ust. 1 pkt 6 u.p.a. stawka akcyzy na wyroby energetyczne dla olejów napędowych o kodzie CN 2710 19 41 oraz wyrobów powstałych ze zmieszania tych olejów z biokomponentami, spełniających wymagania jakościowe określone w odrębnych przepisach wynosi 1.196,00 zł/1000 litrów, natomiast dla pozostałych paliw silnikowych (czyli niespełniających wymagań jakościowych) - 1.822,00 zł/1000 litrów (art. 89 ust. 1 pkt 14 u.p.a.).

W ocenie Dyrektora IC Spółka posiadała olej napędowy, który nie spełniał wymagań jakościowych, tak więc podatek akcyzowy zapłacony za powyższe paliwo na poprzednim etapie obrotu nie został zapłacony w należnej wysokości.

Zgodnie z art. 25 ust. 3 ustawy o jakości paliw wyniki badań pobranych próbek stosuje się do jakości całej partii paliwa znajdującego się w zbiorniku, z którego pobrano próbki. Wielkość partii oleju napędowego, z którego pobrano próbki w trakcie dokonywania kontroli wynosiła 7080 litów i ustalona została przez kontrolujących z udziałem pracownika Podatnika, który nie wnosił w tym zakresie żadnych uwag.

W związku z powyższym określono wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za okres rozliczeniowy sierpień 2014 r. w następujący sposób:

- podstawa opodatkowania 7.080 litrów,

- stawka podatku akcyzowego 1.822,00 zł/1000 litrów,

- zobowiązanie w podatku akcyzowym 12.900,00 zł.

Jednocześnie, biorąc pod uwagę zasadę jednokrotności opodatkowania, uwzględniono z urzędu kwotę podatku akcyzowego, która powinna być zawarta w tych wyrobach wynoszącą 1.196,00 zł za 1000 litrów w stosunku oleju napędowego nabytego z legalnego źródła:

- odliczenie akcyzy zawartej w cenie zakupu 8.467,68 zł

(7080 x 1196,00 zł/1000 1)

- podatek akcyzowy do zapłaty 4.432,00 zł.

W związku z tym w ocenie Dyrektora IC w ramach rachunku podatkowego zobowiązanie podatkowe za sierpień 2014 r. wynosi 4.432,00 zł.

Na powyższą decyzję Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia w całości, jak również uchylenia poprzedzającej ją decyzji Naczelnika UC.

Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie

1) art. 187 w związku z art. 121 i art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm., dalej: "ordynacja" lub "O.p."), poprzez niewzięcie pod uwagę przy wydawaniu rozstrzygnięcia w sprawie całego materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych;

2) art. 89 ust. 1 pkt 6 i 14 u.p.a. w związku z art. 2 ust. 3 dyrektywy Rady Nr 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. U. UE. L z 2003 r. nr 283, poz. 51; dalej: "dyrektywa nr 2003/96/WE") poprzez uznanie, że olej napędowy niespełniający wymogów jakościowych w zakresie odporności na utlenianie podlega opodatkowaniu akcyzą według stawki 1.822,00 zł/1000 litrów;

3) art. 8 ust. 2 pkt 4 u.p.a. oraz art. 25 ust. 3, art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o jakości paliw poprzez ich zastosowanie w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IC wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie pełnomocnik Skarżącej oświadczył, że przygotował pismo zawierające trzy pytania prejudycjalne, istotne według niego w sprawie:

1) Czy nakładanie wyższej stawki akcyzy niż stawka właściwa dla oleju napędowego (kod CN 2710 19 41) na olej napędowy, który nie spełnia parametru jakościowego jest zgodne z postanowieniami dyrektywy Rady nr 2003/96/, w szczególności z art. 5 tiret 1 w związku / art. 26 ust. 1 dopuszczających zróżnicowanie stawki akcyzy, gdy zróżnicowanie stawki jest bezpośrednio powiązane z jakością produktu?

2) Czy zgodne z przepisami dyrektywy Rady nr 2003/96/WE jest stosowanie w celu opodatkowania akcyzą oleju napędowego (kod CN 2710 19 41) nie spełniającego parametru jakościowego stawki podatkowej właściwej dla tzw. pozostałych paliw silnikowych określonej w art. 89 ust. 1 pkt 14 u.p.a.?

3. Czy zasada proporcjonalności wynikająca z art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej sprzeciwia się nakładaniu na podmiot prowadzący stację paliw obowiązku zapłaty akcyzy według podwyższonej stawki z tytułu stwierdzenia posiadania przez niego oleju napędowego niespełniającego wymogu jakościowego, mimo że:

a) w toku postępowania podatkowego organy podatkowe nie wykazały, iż do przedmiotowej nieprawidłowości doszło z przyczyn leżących po stronie właściciela stacji paliw,

b) w związku ze stwierdzeniem przedmiotowego naruszenia nałożono na niego kary pieniężne za naruszenie koncesji na obrót paliwami ciekłymi w trybie przepisów z zakresu prawa energetycznego oraz obciążono kosztami przeprowadzenia badań próbki paliw w trybie przepisów z zakresu monitorowania i kontrolowania jakości paliw?

Sąd na rozprawie w dniu 19 lipca 2017 r. postanowił oddalić wniosek o skierowanie pytań prejudycjalnych do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, ze zm.) sądy administracyjne kontrolują legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").

Rozpatrując sprawę, w wyżej zakreślonych granicach, Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa krajowego ani unijnego. Sąd podzielił też i uznał za niewadliwe ustalenia organu odwoławczego w zakresie stanu faktycznego. Znajdują one potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym, a Sąd przyjął je za podstawę dalszych rozważań.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 187 w związku z art. 121 i art. 122 O.p.

Stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie został ustalony prawidłowo, przy uwzględnieniu wszystkich dowodów zebranych w toku postępowania. Ustaleń faktycznych dokonano w wyniku przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego. Oceniając postępowanie organów należy wskazać, że naczelną zasadą postępowania jest zasada prawdy obiektywnej określona w art. 122 Ordynacji podatkowej, której rozwinięciem jest przepis art. 187 § 1 tej ustawy. Zgodnie z powyższą zasadą organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, w tym zobowiązane są zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ponadto oceniając zgromadzony materiał dowodowy organy podatkowe muszą kierować się regułami zapisanymi w art. 191 Ordynacji podatkowej.

Jednakże - co wymaga podkreślenia - obowiązek poszukiwania dowodów przez organy podatkowe nie jest obowiązkiem nieograniczonym. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że ustalenie pewnych faktów, zwłaszcza tych, o których wie wyłącznie podatnik, pozostaje poza zakresem możliwości organu. Jeżeli podatnik kwestionuje jakiś dowód, to na podatniku ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji (wyrok WSA w Warszawie z 26 lutego 2004 r. III SA 1452/02, ten i kolejne powołane orzeczenia dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nakaz zebrania przez organ podatkowy w sposób wyczerpujący materiału dowodowego nie oznacza, że organ podatkowy ma obowiązek zastąpić podatnika w dokumentowaniu (wyrok NSA z 28 sierpnia 2001 r. SA/Bk 1298/00).

W tym miejscu należy podkreślić, że Skarżąca nie złożyła wniosku o badanie próbki kontrolnej paliwa.

Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom Skarżącej, proces decyzyjny organu spełnia powyższe wymagania. Na potwierdzenie, że przedmiotowy olej napędowy nie spełnia wymagań jakościowych wskazanych w rozporządzeniu jakościowym, organy podatkowe obu instancji przedstawiły w uzasadnieniach swoich decyzji szereg ustaleń i argumentów. Wskazały na konkretne środki i źródła dowodowe oraz kryteria, jakimi się kierowały dokonując oceny dowodów.

O tym, że zakwestionowane paliwo nie spełnia wymagań jakościowych wskazanych w rozporządzeniu jakościowym świadczą przede wszystkim wyniki badania laboratoryjnego próbek tego paliwa, przeprowadzonego przez laboratorium Instytutu Nafty i Gazu – Państwowego Instytutu Badawczego w K., które zostały przedstawione w sprawozdaniu nr [...]. Z przeprowadzonych badań wynika, że przedmiotowy olej nie spełnia wymagań jakościowych w zakresie odporności na utlenianie (zarówno mierzonej w godzinach, jak i mierzonej w gramach). Wyniki tego badania nie zostały w sposób skuteczny podważone przez Spółkę.

Z przekazanego przez Wojewódzki Inspektorat Inspekcji Handlowej w W. protokołu kontroli nr [...] wynika, że próbki pobrano zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z 1 września 2009 r. w sprawie sposobu pobierania próbek paliw ciekłych i biopaliw ciekłych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1035). Obecny podczas kontroli pracownik Skarżącego nie zgłaszał ponadto w tym zakresie uwag i zastrzeżeń. Wpływu na treść rozstrzygnięcia nie ma również polemika Skarżącej dotycząca przyczyn zaistnienia zbyt niskiej odporności na utlenianie. Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że rolą i funkcją postępowania podatkowego nie jest badanie zasadności i celowości stosowania określonych parametrów przy badaniu jakości paliwa. Kwestie te regulują stosowne przepisy, które w związku treścią art. 120 O.p. organy podatkowe zobowiązane są stosować. Nie ulega wątpliwości, że w świetle przepisów rozporządzenia jakościowego parametr ten obowiązuje i jest wymagany.

Zdaniem Sądu ocena, jakiej dokonał organ w powyższym zakresie, nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzysta z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p. W konsekwencji organ prawidłowo stwierdził, że od zakwestionowanego paliwa nie zapłacono podatku akcyzowego w należytej wysokości, tj. według stawki jak dla pozostałych paliw silnikowych, zastosowanie której to stawki nie jest uzależnione od spełnienia określonych wymagań jakościowych.

Na marginesie stwierdzić należy, że przedmiotem i celem postępowania prowadzonego przez organy nie było ustalenie przyczyny niespełnienia przez sprzedawane paliwo wymagań jakościowych, ale ocena skutku podatkowego ustalonego faktu w kontekście wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego.

Przedmiot rozpoznawanej sprawy dotyczy prawidłowości określenia Skarżącej zobowiązania w podatku akcyzowym za sierpień 2014 r. z tytułu posiadania 7080 litrów paliwa (oleju napędowego), niespełniającego kryterium w zakresie wymagań jakościowych dla paliwa o kodzie CN 2710 19 41. Kwestia stanowiąca przedmiot sprawy stanowi konsekwencję sporu w zakresie stawki opodatkowania. Zdaniem organu bowiem do opodatkowania przedmiotowego oleju należało zastosować stawkę jak "dla pozostałych paliw silnikowych", tj. stawkę, o której mowa w art. 89 ust. ust. 1 pkt 14 u.p.a. (1822,00 zł od 1000 litrów), ponieważ zakwestionowany olej nie spełniał wymagań jakościowych, o których mowa w rozporządzeniu jakościowym. Z kolei według Skarżącej w sprawie należało zastosować stawkę z art. 89 ust. 1 pkt 6 u.p.a. (1196,00 zł za 1000 litrów), ponieważ przedmiotowy olej to olej napędowy o kodzie CN 2710 19 41 i tak też był wykorzystywany (zaoferowany do sprzedaży).

Sąd stwierdził, że stanowisko organu jest prawidłowe.

Jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organ prawidłowo powołał m.in. art. 8 ust. 2 pkt 4 u.p.a., zgodnie z którym przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie lub posiadanie wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należytej wysokości, a w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony. Z kolei do wyrobów akcyzowych zaliczane są m.in. wyroby energetyczne (art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.a.). Podkreślić należy, że przepisy art. 8 ust. 2 pkt 4 i ust. 6 u.p.a. mówią wprost o akcyzie w należnej wysokości. Regulacje te dotyczą zatem także tych przypadków, gdy podatek akcyzowy został wprawdzie zapłacony na poprzednim etapie obrotu, ale w kwocie niższej od należnej.

Do wyrobów energetycznych zalicza się zaś wyroby określone kodami nomenklatury scalonej: CN 2701, 2702 oraz od 2704 do 2715. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 u.p.a., do celów poboru akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, ze zm.).

Stosownie do art. 89 ust. 1 pkt 6 u.p.a. stawka akcyzy na wyroby energetyczne dla olejów napędowych o kodzie 2710 19 41 oraz wyrobów powstałych ze zmieszania tych olejów z biokomponentami, spełniających wymagania jakościowe określone w odrębnych przepisach wynosiła w 2014 r. 1196,00 zł/1000 litrów. Stawka akcyzy na wyroby energetyczne dla pozostałych paliw silnikowych wynosiła zaś w 2014 r. 1822,00 zł/1000 litów (art. 89 ust. 1 pkt 14 u.p.a.).

W niniejszej sprawie organ nie kwestionował, że przedmiotowe paliwo było olejem napędowym, który został zakupiony przez Podatnika od P. S.A. jako spełniający kryteria paliwa objętego kodem nomenklatury scalonej CN 2710 19 41. Badania pobranej próbki wykazały jednak, że paliwo to nie spełnia wymagań jakościowych wskazanych w rozporządzeniu jakościowym z uwagi na nieprawidłowości w zakresie jednego z parametrów (odporności na utlenianie). Nie składając wniosku o przeprowadzenie badania pobranej próbki kontrolnej Podatnik nie zakwestionował jakości tego paliwa ani ustaleń kontrolujących w tym zakresie. Okoliczność ta jest istotna w świetle treści powołanych regulacji, tj. art. 89 ust. 1 pkt 6 u.p.a. Z regulacji tej bowiem wynika, że stawka 1196,00 zł/1000 litrów ma wprawdzie zastosowanie do olejów napędowych o kodzie CN 2710 19 41, ale jest tak tylko w odniesieniu do paliw spełniających wymagania jakościowe określone w odrębnych przepisach. W niniejszej sprawie wskazane wymagania jakościowe określają właśnie przepisy rozporządzenia jakościowego, na które powołuje się organ stosując dla zakwestionowanej ilości paliwa wyższą stawkę podatkową.

Nie ma racji Skarżąca twierdząc, że wymagania jakościowe określone rozporządzeniem jakościowym pozostają bez wpływu na stawkę akcyzy na wyroby energetyczne, o których mowa w art. 89 ust. 1 u.p.a., w tym w punkcie 6 tego przepisu.

Przede wszystkim należy wskazać, że rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 9 grudnia 2008 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych, które określa wymagania jakościowe dla paliw ciekłych, zostało wydane na podstawie art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2008 r. o jakości paliw. Przepisy rozporządzenia wdrożyły postanowienia art. 3 i 4 dyrektywy 98/710/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. odnoszącej się do jakości benzyny i olejów napędowych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 93/12/EWG (Dz.Urz.WE.L.350 z 28.12.1998 r., str. 58 ze zm.; Dz.Urz.UE polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 23, str. 182 ze zm.). Nie może zatem budzić wątpliwości, że przepisy wykonawcze zawarte w rozporządzeniu jakościowym są przepisami odrębnymi, które określają wymagania jakościowe dla paliw ciekłych, w tym dla olejów napędowych i to do nich ustawodawca odsyła w art. 89 ust. 1 pkt 6 u.p.a. Tym samym mają one zastosowanie do stawek akcyzy.

Powołując się na art. 3 ust. 2 dyrektywy Rady nr 2003/96/WE Skarżąca podnosi, że skoro organy podatkowe uznały, iż paliwo będące przedmiotem niniejszego postępowania nie jest olejem napędowym (opodatkowanym akcyzą według stawki określonej w art. 89 ust. 1 pkt 6 u.p.a.), to należy je uznać za wyrób, dla którego "dyrektywa nie określa poziomu opodatkowania" w rozumieniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach połączonych C 43/13 i C 44/13 z dnia 3 kwietnia 2014 r.

Sąd stoi na stanowisku, że olej napędowy, który nie spełnia norm jakościowych nie może być uznany - jak chce tego Skarżąca - za paliwo równoważne (zamienne) dla oleju napędowego o kodzie CN 2710 19 41.

Zgodnie z art. 2 ust. 3 dyrektywy Rady nr 2003/96/WE w przypadku przeznaczenia do wykorzystania, oferowania na sprzedaż lub wykorzystywania jako paliwo silnikowe lub paliwo do ogrzewania, produkty energetyczne inne niż te, których poziom opodatkowania został określony w niniejszej dyrektywie, podlegają podatkowi zgodnie z wykorzystaniem, według stawki przyjętej dla równoważnego paliwa do ogrzewania lub paliwa silnikowego. Należy mieć na względzie, że dla oleju napędowego o kodzie CN 2710 19 41 dyrektywa ta określiła poziom opodatkowania (załącznik I). Jednocześnie w sprawie nie jest kwestionowane, że będące przedmiotem opodatkowania paliwo było olejem napędowym, który został zakupiony przez Skarżącą od P. S.A. jako spełniający kryteria paliwa objętego kodem nomenklatury scalonej CN 2710 19 41. Kodu tego nie utraciło, mimo iż nie spełnia wymagań jakościowych wskazanych w rozporządzeniu jakościowym z uwagi na nieprawidłowości w zakresie jednego z parametrów (odporności na utlenianie). Sama Spółka wskazuje w skardze, że zmiana parametru odporności na utlenianie nie wpływa na kod CN oleju napędowego, stąd paliwo będące przedmiotem postępowania nawet mimo niższej odporności na utlenianie należy kwalifikować do kodu CN 2710 19 41, tj. właściwego dla oleju napędowego. Skoro więc olej napędowy CN 2710 19 41 ma określony dyrektywą poziom opodatkowania, to nie ma możliwości ustalania stawki jego opodatkowania z wykorzystaniem stawki przyjętej dla równoważnego paliwa. Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do art. 89 ust. 1 pkt 6 u.p.a. stawka akcyzy na wyroby energetyczne dla olejów napędowych o kodzie 2710 19 41 dotyczy wyrobów spełniających wymagania jakościowe określone w odrębnych przepisach. Wobec ich niespełnienia przez przedmiotowe paliwo należało je opodatkować stawką ustaloną w art. 89 ust. 1 pkt 14 u.p.a. dla pozostałych paliw silnikowych.

Skarżąca stoi na stanowisku, że dokonanie w przedmiotowej sprawie przez organy podatkowe zróżnicowania stawki akcyzy względem oleju napędowego niespełniającego parametru odporności na utlenianie jest niezgodne z dyrektywą Rady nr 2003/96/WE ze względu na fakt, iż dyrektywa dopuszcza różnicowanie stawek akcyzy w związku z jakością produktu jedynie w razie uprzedniego poinformowania przez państwo członkowskie o tym fakcie Komisji Europejskiej, gdyż art. 26 ust. 1 dyrektywy wprowadza obowiązek notyfikacji Komisji Europejskiej planowanego przez państwo członkowskie zróżnicowania stawek akcyzy dla wyrobów akcyzowych ze względu na ich jakość. Skarżąca podnosi, że według jej najlepszej wiedzy Polska nie dokonała notyfikacji żadnych przepisów, które zezwalałyby na zróżnicowanie stawek akcyzy dla oleju napędowego niespełniającego wymogów jakościowych w zakresie odporności na utlenianie, a w szczególności Polska nie dokonała takiej notyfikacji w toku prac legislacyjnych nad ustawą z dnia 26 listopada 2010 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. Nr 238, poz. 1578), która wprowadziła do ustawy o podatku akcyzowym aktualne brzmienie art. 89 ust. 1 pkt 6, które zdaniem organów podatkowych uzależnia zastosowania względem oleju napędowego stawki akcyzy w wysokości 1.196 zł/1000 litrów od spełniania wymogów jakościowych przewidzianych w rozporządzeniu jakościowym.

Tymczasem w uzasadnienia projektu ww. ustawy o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej (dostępnego na stronie internetowej: http://orka.sejm.gov.pl/Druki6ka.nsf/wgdruku/3430) wynika, że przewidziany tym projektem blok zmian związany z akcyzą od paliw silnikowych wynika z faktu, iż pismem z dnia 18 września 2009 r. nr K(2009)7140 Komisja Europejska poinformowała władze polskie o podjęciu pozytywnej decyzji w sprawie programu pomocowego Pomoc państwa N 57/2008 – Polska, Pomoc operacyjna w zakresie biopaliw.

Nie jest także trafiony zarzut Skarżącej dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności poprzez nałożenie na nią obowiązku zapłaty akcyzy według podwyższonej stawki z tytułu stwierdzenia posiadania przez nią oleju napędowego niespełniającego wymogu jakościowego, mimo że w toku postępowania podatkowego organy podatkowe nie wykazały, iż do przedmiotowej nieprawidłowości doszło z przyczyn leżących po stronie właściciela stacji paliw, oraz że w związku ze stwierdzeniem przedmiotowego naruszenia nałożono na nią kary pieniężne za naruszenie koncesji na obrót paliwami ciekłymi w trybie przepisów z zakresu prawa energetycznego oraz obciążono kosztami przeprowadzenia badań próbki paliw w trybie przepisów z zakresu monitorowania i kontrolowania jakości paliw.

Konieczność uiszczenia podatku akcyzowego według obowiązującej stawki nie jest karą, lecz stosowaniem obowiązującego prawa. Nie można tego traktować jako sankcji pieniężnej nałożonej obok kary pieniężnej wymierzonej przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki za naruszenie warunków koncesji na obrót paliwami ciekłymi (OPC) zgodnie z art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 220 ze zm.) i obowiązku uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań próbki przeznaczonej do badań przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o z dnia 25 sierpnia 2006 r. o jakości paliw. Nadmienić należy, że co do zasady, koszty przeprowadzonych badań finansowane są z budżetu państwa, za wyjątkiem sytuacji, gdy przeprowadzone badanie wykaże, że paliwo nie spełnia wymagań jakościowych określonych w ustawie. Wprowadzając taki mechanizm finansowania badań jakości paliw ustawodawca jednocześnie zagwarantował kontrolowanemu prawo weryfikacji wyniku badania próbki podstawowej przez domaganie się przeprowadzenia badania próbki kontrolnej. Uprawnienie to wynika z art. 22 ust. 2 omawianej ustawy. Jeżeli badanie próbki kontrolnej nie wykaże naruszeń wymagań jakościowych, uznaje się, że badane paliwo spełnia te wymagania (art. 24 ust. 3 ustawy o jakości paliw).

Tymczasem Skarżąca nie zakwestionowała ustaleń kontrolujących dotyczących kontroli przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2014 r. i nie wniosła o przeprowadzenie badania próbki kontrolnej. Nie zleciła także badania jakości nabytego paliwa, tym samym biorąc na siebie ryzyko konieczności uiszczenia podatku akcyzowego liczonego według wyższej stawki w przypadku, gdyby paliwo to nie spełniało wymagań jakościowych. Z tego powodu nie jest też zasadny podnoszony przez Skarżącą argument o tym, że organy nie wykazały, iż do naruszenia parametrów jakościowych oleju napędowego doszło z przyczyn leżących po stronie właściciela stacji paliw.

Bez znaczenia w świetle norm art. 89 ust. 1 pkt 6 i 14 u.p.a. są przyczyny obniżenia odporności oleju na utlenianie, gdyż opodatkowanie podatkiem akcyzowym nie jest uzależnione od przyczyn obniżenia tego parametru. Przyczyny te są obojętne dla wysokości opodatkowania wyrobu akcyzowego. Ustawodawca w załączniku nr 2 do rozporządzenia jakościowego odwołuje się wyłącznie do niespełnienia warunków jakościowych przez wyrób, niezależnie od przyczyn tego stanu rzeczy. Natomiast powoływane przez Skarżącą orzeczenia sądowe, w których sądy nakazały badanie przyczyn zmiany parametrów fizykochemicznych oleju napędowego zapadły w innym stanie faktycznym niż zaistniały w tej sprawie i wobec tego nie mogą one - pomijając ich podjęcie w określonej indywidualnej sprawie - mieć żadnego znaczenia w tej sprawie. Przykładowo powołany wyrok WSA w Szczecinie z dnia 9 września 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 695/15 zapadł w sprawie, w której źródło pochodzenia paliwa było nieznane, a organy zakwestionowały pochodzenie paliwa wyłącznie na podstawie rozbieżności co do zaniżonej temperatury zapłonu. Sąd w tym wyroku uznał, iż nie mogły stanowić wystarczającej przesłanki do stwierdzenia braku legalności pochodzenia paliwa właściwości fizykochemiczne, postępowanie dowodowe w zakresie ustalenia źródła pochodzenia paliwa nie może zostać ograniczone do badania laboratoryjnego pobranych, po czasie dostawy, próbek paliwa. Również wyrok NSA z dnia 24 maja 2016 r. sygn. akt I GSK 1570/14 dotyczy paliwa pochodzącego z nieujawnionego źródła, a powodem uchylenia decyzji podatkowych - jak wynika z uzasadnienia tegoż wyroku - była okoliczność nieustalenia przez organy przyczyn rozbieżności między wynikami badań laboratoryjnych dotyczących temperatury zapłonu u dostawcy a pobranymi próbkami, zaś przedmiotem ustaleń była okoliczność, czy olej został zmieszany z benzyną czy też nie, jak i rozbieżności między wydrukami z monitoringu a prowadzoną dokumentacją dostaw, stanów ilościowych i rozchodów. W niniejszej sprawie takich rozbieżności nie było, a pochodzenie oleju nie było kwestionowane przez organ, nie było też rozbieżnych wyników badań laboratoryjnych, co z kolei uzasadniałoby czynienie dalszych ustaleń, w tym co do przyczyn owych rozbieżności. W niniejszej sprawie organy nie kwestionowały jakości paliwa dostarczonego przez P., jak i tego że był to jedyny dostawa paliwa. Skarżąca też nie kwestionowała jakości paliwa dostarczonego przez P. Żaden z tych wyroków nie zapadł w sprawie nawet o zbliżonym stanie faktycznym do niniejszej sprawy. Z kolei kwestionowanie przyjętego przez ustawodawcę dodatkowego parametru w postaci odporności na utlenianie oraz metody badania tego parametru, zdaniem skarżącego budzącej duże kontrowersje w branży paliwowej, nie jest uprawnione na etapie stosowania normy prawnej. Zarzuty tego rodzaju mogą być kierowane wyłącznie pod adresem ustawodawcy z postulatem de lege ferenda, tj. zmiany obecnej regulacji prawnej. Natomiast wynikający z art. 120 o.p., jak i art. 2 Konstytucji wymóg przestrzegania prawa przez organy państwa sprzeciwia się pominięciu normy prawnej z uwagi na przekonanie o jej wadliwości czy kontrowersyjności w branży paliwowej. Krytyka branży paliwowej F. nie jest wystarczająca, by skutecznie zakwestionować poczynione przez organ ustalenia.

Sąd uznał, że brak jest podstaw do wystąpienia do TSUE z pytaniami prejudycjalnymi przedstawionymi przez Skarżącą, a wskazane sporne kwestie nie budzą wątpliwości.

Przesłanki dopuszczalności pytania prawnego do TSUE zostały określone w art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej TFUE). Są one następujące: pytanie musi dotyczyć wykładni lub/i ważności przepisów prawa wspólnotowego, kwestia wykładni lub/i obowiązywania prawa wspólnotowego została podniesiona przed sądem lub trybunałem państwa członkowskiego oraz rozstrzygnięcie tej kwestii jest niezbędne do wydania przez sąd lub trybunał orzeczenia. Z użytego w art. 267 TF UE pojęcia "niezbędne" należy wnioskować, że ostatnio wymieniona przesłanka nie zachodzi w sytuacjach, gdy odpowiedź na pytanie prawne w żaden sposób nie wpłynie na wynik sprawy lub gdy wykładnia prawa wspólnotowego nie ma odniesienia do istoty sprawy lub przedmiotu skargi.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 czerwca 2013 r. o sygn. akt II GSK 1131/11: "Nie jest zatem tak, że wskazanie wątpliwości przez stronę obliguje sąd ostatniej instancji do zadania pytania prejudycjalnego, bowiem ostateczna ocena, czy rozstrzygnięcie o pytaniu prejudycjalnym jest niezbędne do wydania wyroku należy do sądu krajowego. Wyklucza to wiążący skutek wniosku stron o zadanie pytania prejudycjalnego. To sąd krajowy, prowadzący postępowanie, samodzielnie podejmuje decyzję, czy orzeczenie dotyczące ważności lub wykładni prawa unijnego jest niezbędne dla rozstrzygnięcia sporu głównego."

Mając powyższe na uwadze Sąd odmówił uwzględnienia wniosku Skarżącej.

Podsumowując stwierdzić należy, że podczas rozpatrywania niniejszej sprawy Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazywanych w skardze przepisów postępowania. Organy zebrały bowiem potrzebny dla rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy i wyczerpująco go rozpatrzyły. Dokonały wszechstronnej jego oceny. Wobec dokonanych ustaleń uprawnione stały się twierdzenia Dyrektora IC, że wobec Skarżącej istniał obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym z tytułu posiadania w sierpniu 2014 r. oleju napędowego, od którego nie została zapłacona należna akcyza. W kontekście całej sprawy nie budzi również wątpliwości Sądu, że organ dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego oraz właściwie je zastosował. Wobec nie wywiązania się przez Skarżącą z obowiązku rozliczenia podatku akcyzowego z tytułu posiadania w sierpniu 2014 r. oleju napędowego, od którego nie została zapłacona akcyza w należytej wysokości organ prawidłowo, na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, określił skarżącemu należne zobowiązanie w podatku akcyzowym za sierpień 2014 r.

Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.