Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 965/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8, art. 92b ust. 1 pkt 1, art. 92c ust. 1, art. 93 ust. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1 art. 34, art. 48
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 10 ust. 2 i 3, art. 12
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Dnia 16 marca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędziowie WSA Małgorzata Górecka WSA Mirella Ławniczak (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Zys-Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi K. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...]. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu drogowego zawiadomił K. W. o zamiarze wszczęcia kontroli w należącym do niej przedsiębiorstwie. W zawiadomieniu wskazano okres objęty kontrolą, określono też wykaz dokumentów, które należy przygotować na dzień rozpoczęcia kontroli. W toku postępowania przesłuchano K. W., pełnomocnika w przedsiębiorstwie K. W., pobrano zapisy z urządzeń rejestrujących i wykresówki, załączono dokumenty związane z licencją przedsiębiorcy, dowody rejestracyjne pojazdów, wykaz pojazdów, ewidencję czasu pracy, akta osobowe kierowców, wypis z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, wykazy osób zatrudnionych.

W dniu [...]. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję o nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł na przedsiębiorcę K. W. za naruszenia ustawy o transporcie drogowym: skrócenie dziennego czasu odpoczynku przez kierowcę P. C., przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy kierowców P. C. i M. G. Przedsiębiorcy zarzucono też nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi i wymierzono karę [...] zł. Zarzucono też nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji zmiany danych, o których mowa w art. 8 u.t.d w wymaganym terminie. Wskazano w uzasadnieniu, że analiza pobranych danych z tachografów cyfrowych wykazała, że pojazd o nr rejestracyjnym [...] poruszał się bez włożonej karty kierowcy i przebytej drogi. Naruszenia takie stwierdzono w [...] przypadkach. Odnośnie pojazdu o nr rejestr. [...] w [...] przypadkach. Odnośnie pojazdu o nr rejestr. [...] w [...] przypadkach. Organ wyjaśnił też, że przedsiębiorca wskazał jako istniejący do dyspozycji prawnej przedsiębiorcy pojazd marki [...] o nr rejestr. [...] zgłoszony do licencji wspólnotowej, ale zgodnie z załączoną do akt fakturą pojazd ten zbył w drodze sprzedaży w dniu [...]. Uzasadniono też i wyjaśniono wysokość wymierzonej kary pieniężnej jako następstwa sumy kar za poszczególne naruszenia.

Strona złożyła odwołanie od przedmiotowej decyzji. Odnośnie naruszenia związanego z czasem pracy kierowcy odwołująca podniosła, iż jest to następstwo nieprawidłowego operowania przełącznikiem grup czasowych i na tę okoliczność organ winien przesłuchać kierowcę w charakterze świadka. Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, organ wyjaśnił, że program [...] firmy I., którym dysponuje przedsiębiorca nie potwierdza zarzutów kontroli. Odnośnie naruszenia dotyczącego nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego poszczególnych wskazań, odwołującą zaznaczyła, że nie można stosować sankcji będącej następstwem naruszenia art. 15 ust.8 rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85, albowiem rozporządzenie to uchylono rozporządzeniem Rady (WE) nr 165/2014. Odnośnie naruszenia dotyczącego nie zgłoszenia organowi na piśmie danych, o których mowa w art. 8 ustawy o transporcie drogowym, K. W. wyjaśniła, że zgłoszenia takiego można dokonać również w postaci dokumentu elektronicznego. A ustawodawca nie przewiduje kary za niezłożenie dokumentu elektronicznego.

Decyzją z dnia [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W całości podzielił ustalenia faktyczne organu I instancji i ocenę prawną oraz odniósł się obszernie do wniesionego odwołania. Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu (l.p.5.2 załącznika Nr 3 do u.o.t.d) stwierdzono, że przedsiębiorstwa transportowe wydają kierowcom tylko wykresówki zgodne z homologowanym wzorem i odpowiednie do użycia i zainstalowania w pojeździe. W przypadku, gdy pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy, przedsiębiorstwo transportowe i kierowca zapewniają biorąc pod uwagę długość okresu pracy, by drukowanie danych z tachografu na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych mogło być prawidłowo przeprowadzone w razie kontroli. Ponadto przedsiębiorstwa transportowe wydają także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych pobranych z kart kierowcy oraz ich wydruki na papierze. W niniejszym postępowaniu strona nie okazała wydruku z tachografu cyfrowego bądź innego dokumentu wyjaśniającego przyczyny skrócenia odpoczynku. Wyjaśniła jedynie, że kierowca błędnie operował przełącznikiem grup czasowych, a w tym czasie odpoczywał, jednakże nie przedstawiła żadnego dokumentu potwierdzającego odpoczynek kierowcy.

Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy organ wskazał, że zapisy oryginalnej, nie uszkodzonej wykresówki jednoznacznie dowodzą prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy. Organ wyjaśnił też podstawę materialną nałożenia kary z tytułu nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Był nią w dacie kontroli i wydania decyzji przez organ I instancji przepis art. 15 ust.8 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85. Przepis ten został uchylony w dniu 2 marca 2016r. i z tą datą weszło w życie rozporządzenia (WE) nr 165/2014. Także ten akt zawiera zapisy w art. 32 ust.3 (podobnie jak w poprzedniej regulacji), że każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W konsekwencji oba akty zawierają regulację zakazują wyjmowania wykresówek i kart kierowców z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Organ uznał więc, że zarówno w dacie wystąpienia naruszenia, jak i wydania decyzji przez organy obu instancji istniała podstawa prawna sankcjonującą okazanie podczas kontroli wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy. Odnośnie naruszenia niezgłoszenia danych t.j. l.p 1.4 załącznika Nr 3 do ustawy o.t.d wskazano, że analiza materiału dowodowego jednoznacznie wykazała, że strona nie dokonała zmiany polegającej na zgłoszeniu sprzedaży samochodu marki [...], którego sprzedaży dokonała w trakcie obowiązywania licencji. Organ odniósł się również do wniosku strony o przesłuchanie kierowców, którzy naruszyli przepisy ustawy o transporcie drogowym, stwierdzając, że naruszenia przepisów o czasie pracy kierowców zostały stwierdzone w oparciu o dokumentację okazaną przez stronę w trakcie kontroli, strona nie okazała wydruków z tachografu bądź wykresówek zawierających opis zmiany czasu pracy, zgodnie z art. 12 rozporządzenia nr 561/2006.

Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze zarzuciła organom naruszenie przepisów proceduralnych tj. art. 6,7,77,80 i 107 § 3 Kpa, a także naruszenie przepisów art. 92b i 92c ustawy o transporcie drogowym poprzez ustalenie błędnej odpowiedzialności za naruszenia na które przewoźnik nie miał wpływu. W uzasadnieniu podniesiono, że w zakresie przewinień związanych z czasem pracy kierowców naruszono zasadę działania organów administracji publicznej w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej. Odnośnie naruszenia związanego z nieokazaniem wykresówek skarżący uznaje, że sama treść załącznika nie wskazuje, w jakiej formie mają być przedłożone dane podczas kontroli. Skarżący podniósł też, że nie ustalono, kto faktycznie prowadził pojazdy bez karty, co skutkowało uznaniem naruszenia określonego w pkt 6.2.1 zał. Nr 3 do ustawy u.t.d. W pozostałym zakresie podtrzymano zarzuty odwołania.

Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718; dalej p.p.s.a.), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości zarówno w ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i zastosowaniu do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona zaskarżonej decyzji argumentacja jest wyczerpująca.

W pierwszej kolejności Sąd odniesie się do zarzutów dotyczących czasu pracy kierowców, opisanych z pkt 5.3.1 i 5.3.2 oraz 5.2.1 i 5.2.2 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001r. – O transporcie drogowym (Dz. U. z 2013, poz.1414 ze zm.). Odnośnie skrócenia dziennego czasu odpoczynku kierowcy P. C. zarzut strony pod adresem organu opiera się na odmowie przesłuchania tego kierowcy na okoliczności związane z przyczynami skrócenia odpoczynku. Odnośnie przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu skarżący kwestionuje sam fakt ich zaistnienia, gdyż program, którym dysponuje i którego używa w przedsiębiorstwie nie potwierdza zaistnienia naruszeń. Przepisy rozdziału II rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135 /89, jak również uchylające rozporządzenie rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U.UE.L.2006.102.1) określa szczegółowe wymogi czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku. Naruszenie ustanowionych tam reguł skutkuje sankcjami opisanymi m.in. w pkt 5.3.1,5.3.2, 5.2.1 i 5.2.2. Natomiast odstępstwa od zawartych w rozdziale II (w art. 6 do 9) cyt. rozporządzenia wymogów związanych z czasem prowadzenia pojazdu przewiduje art. 12 rozporządzenia, który stanowi że kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju. Jednocześnie, kierowca zobowiązany jest wskazać powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Wykładnia tej regulacji prowadzi do stwierdzenia, że tylko wymienione w niej dokumenty zawierające stosowną adnotację są dowodami mogącymi potwierdzić odstępstwo. Tymczasem, jak wskazano w zaskarżonej decyzji, w odniesieniu do stwierdzonych w tym zakresie naruszeń brak było jakichkolwiek dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm wynikających z art. 6, art. 7 i art. 8 rozporządzenia nr 561/2006 r.

Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 stycznia 2014r., sygn. akt II GSK 1398/12: "skoro w art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 wyraźnie określono sposób dokumentowania odstępstw od czasu pracy kierowców, to posłużenie się przez organy w prowadzonym postępowaniu administracyjnym innymi środkami dowodowymi na te okoliczności, byłoby sprzeczne z obowiązującym prawem i naruszałoby dyspozycję art. 75 k.p.a." W świetle powyższego przesłuchanie kierowcy na okoliczność przyczyn powstałego naruszenia nie zmieni okoliczności faktycznej i obiektywnej, jaką jest skrócenie dziennego czasu odpoczynku i nie zastąpi skutecznie dowodu z dokumentów uzasadniających odstępstwo od reguł przestrzegania czasu pracy. Dowód z zeznań świadków mógłby uzupełnić lub wyjaśnić wątpliwości wynikające z treści dowodów źródłowych, ale taki środek dowodowy nie może ich zastąpić. Co istotne - skarżący w zasadzie nie kwestionował skrócenia czasu przerwy, ale nieuwzględnienie przez organy ich usprawiedliwienia na podstawie oświadczenia kierowcy. Ustalenia w tym zakresie i argumentacja przedstawiona przez organy, oparte zostały na materiale dowodowym w postaci kart pobrań zapisów z urządzeń rejestrujących, danych cyfrowych oraz zapisów na wykresówkach kierowców i w ocenie Sądu zasługują one na akceptację. Natomiast, co wskazano wyżej, nie zostały ujawnione dowody (w postaci wydruku z urządzenia rejestrującego z adnotacją kierowcy) uzasadniające odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Strona nie wskazała też, by wymagała tego od kierowcy i aby kontrolowała zgodność wykresówek z faktyczną aktywnością kierowcy. W zakresie przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu, strona poza kwestionowaniem ustaleń organu nie przedstawiła żadnego dowodu, który ustalenia te mógłby podważyć. Podobnie jak w zakresie naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Wbrew twierdzeniom skarżącego pomimo obowiązywania do dnia 2 marca 2016 roku rozporządzenia Nr 3821/85 nakładającego obowiązek stosowania wykresówek, identyczne uregulowanie zawiera rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 165 /2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 (Dz. Urz. UE L 2014.60.1) i ma ono bezpośrednie zastosowanie w niniejszej sprawie. Obowiązujący już w dacie wydania zaskarżonej decyzji art. 34 rozporządzenia Nr 165/2014, zawiera szczegółowe uregulowania dotyczące użytkowania kart kierowcy i wykresówek i również nakłada na kierowców obowiązek stosowania wykresówek w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd począwszy od przejęcia pojazdu. Stanowi on także, że nie wyjmuje się wykresówki z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Rozporządzenie to, jak stanowi art. 48 jest wiążące w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich, a więc normy tego rozporządzenia stanowią bezpośrednią podstawę prawną do podejmowania działań przez organy inspekcji transportu drogowego. Nieprzestrzeganie obowiązków wynikających z powyższych przepisów stanowi podstawę do nałożenia kary pieniężnej za naruszenia określone w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Kara za naruszenie określone w poz. lp 6.2.1 wynosi 5.000,- zł. W sprawie organy w sposób jednoznaczny wykazały, że w kieszeni tachografu nie umieszczono wykresówki. To spowodowało, że kierowca nie zarejestrował żadnej aktywności za pomocą urządzenia rejestrującego na wykresówce. Dopiero w skardze strona podniosła zarzut , iż organ winien był przesłuchać kierowców, którzy wykresówek tych nie używali. Podkreślić jednak należy, że do naruszenia doszło w ponad 60 przypadkach, przy czym w wielu z nich urządzenie pomiarowo - kontrolne w danym dniu w ogóle nie odnotowywało obecności kierowcy. Dla wyczerpania znamion tego naruszenia nie ma znaczenia który z kierowców nie rejestrował danych, ale fakt, że pomimo niewątpliwego faktu przemieszczania się pojazdu karta kierowcy nie była używana. Gdyby było, tak jak chce tego skarżąca, wówczas każdy osobny czyn każdego z kierowców musiałby być ukarany karą 5.000,-. Kara byłaby znacznie wyższa. Należy podkreślić, że skarżąca w skardze z jednej strony zarzuca organom nie ustalenie, który z kierowców nie rejestrował danych, z drugiej zaś podkreśla, że nie ponosi winy za działanie żadnego z kierowców. Stawia nawet dalej idący zarzut, że pojazdy zostały użyte bez wiedzy przedsiębiorcy. To świadczy wyłącznie o całkowitym braku nadzoru nad przedsiębiorstwem i zatrudnionymi pracownikami. W tym miejscu Sąd pragnie odnieść się do ewentualnego uwolnienia się przedsiębiorcy od naruszeń spowodowanych przez zatrudnionych kierowców. Przede wszystkim należy podkreślić, że z treści art. 92b ust. 1 pkt 1 u.t.d. wynika, że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przepisów rozporządzenia nr 561/2006 i rozporządzenia nr 3821/85. Przepis art. 92b u.t.d. może więc mieć zastosowanie tylko w sprawach, w których wykryto i stwierdzono naruszenie przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw i okresach odpoczynku, natomiast wbrew argumentacji skargi nie znajduje on zastosowania w sprawach związanych z użytkowaniem urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, dotyczy więc naruszeń opisanych w pkt 1 i 2 decyzji z dnia [...]. Sąd po analizie akt sprawy doszedł do przekonania, że podmiot wykonujący przewóz nie wykazał, by zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy. Z postanowień art. 93 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym wynika, że organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 92b ust. 1 lub art. 92c.

Z przywołanych uregulowań, które normują nakładanie kary pieniężnej na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem wynika generalnie, że nakładanie kary pieniężnej jest wyłączone, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. W takiej sytuacji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej.

Skarżąca nie wykazała, iż dołożyła wszelkich starań i zaangażowała środki, także finansowe w celu zapewnienia, aby jej kierowcy nie naruszali przepisów ustawy. Argumentacja taka nie może przecież opierać się wyłącznie na enigmatycznych zeznaniach jej pełnomocnika, który ponadto sam był kierowcą naruszającym przepisy ustawy o transporcie drogowym.

W przepisie art.93 ust.3 u.t.d chodzi o takie zdarzenia lub okoliczności, które nie są typowe i których przy dołożeniu należytej staranności przy prawidłowej organizacji pracy przedsiębiorstwa nie sposób przewidzieć. Przedsiębiorca prowadzący działalność w zakresie transportu drogowego ma możliwość i obowiązek przyjmowania optymalnych rozwiązań organizacyjnych, które zapewnią przestrzeganie przez osoby kierujące pojazdem przepisów o transporcie drogowym, w tym dotyczących czasu pracy kierowców. Wykonywanie czynności kierowania pojazdem z reguły odbywa się z wyłączeniem możliwości sprawowania bezpośredniej kontroli przez przedsiębiorcę. Nie oznacza to jednak, że jest on zwolniony od odpowiedzialności za ewentualne naruszenia. Zgodnie z postanowieniami art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE z 2006 r., Nr 102, s. 1), przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenie przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa nawet, jeżeli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim. Zatem wynikający z art. 10 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 obowiązek nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem czasu pracy kierowcy nie jest ograniczony do tych przypadków, kiedy możliwe jest sprawowanie bezpośredniej kontroli nad kierowcą.

Podkreślenia wymaga, że przedsiębiorca ma możliwość reagowania na działania osób, którymi posługuje się przy wykonywania transportu drogowego między innymi poprzez bieżącą kontrolę dokumentacji obrazującej czas pracy kierowcy, zwłaszcza w sytuacji, gdy kierowca dopuszcza się wielu przewinień w krótkim czasie, jak w przypadku P. C. Twierdzenie strony, że kierowca manipulował przełącznikiem nie usprawiedliwia braku nadzoru nad nim, skoro przewinienia są liczne i powtarzające się.

Przepis art. 92c ust 1 u.t.d. wskazuje na okoliczności o charakterze wyjątkowym i nadzwyczajnym, a więc sytuacje powstałe w warunkach niezależnych od przedsiębiorcy, np. klęska żywiołowa, katastrofy, czy wprowadzenia na danym obszarze stanów nadzwyczajnych. Nie stanowią takich okoliczności naruszenia wynikłe z działań kierowcy (II SA/Bd 663/16, Lex nr 2152074). Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy ponosi odpowiedzialność prowadzący je podmiot i to na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działania osób, którymi w wykonywaniu działalności się posługuje i to niezależnie od stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą. (wyrok NSA z dn. 18.10.2016r., sygn. II GSK 685/15, CBOiS).

Nie można przy tym wykluczyć, że w konkretnych przypadkach mimo dochowania przez przedsiębiorcę wszelkich aktów staranności dojdzie do naruszenia przepisów o transporcie drogowym. W takiej sytuacji przewoźnik powinien udowodnić, przedstawiając odpowiednie dowody, że mimo zachowania należytej staranności nie można było uniknąć zdarzenia lub okoliczności, z którymi prawo wiąże naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowy. W ocenie sądu funkcjonowanie wewnętrznej organizacji pracy, stosunki panujące w przedsiębiorstwie i postępowanie kierowców w zakresie czasu pracy nie są, co do zasady, przesłankami egzoneracyjnymi w rozumieniu art. 93 ust. 3 u.t.d. i obciążają przedsiębiorcę. W dyspozycji tego przepisu nie mieszczą się w szczególności sytuacje, które są wynikiem zachowania kierowcy, ale które bezpośrednio wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych w zakresie dyscyplinowania osób wykonujących na rzecz przedsiębiorcy usługi kierowania pojazdem. Także kwestia właściwego doboru pracowników (ryzyko osobowe) nie mieści się w zakresie regulacji zacytowanych przepisów. Rzeczą przedsiębiorcy jest właściwy dobór osób z nim współpracujących, tym bardziej, że to on odpowiada za naruszenia przez kierowców przepisów odnoszących się do reguł czasu pracy.

Należy też mieć na uwadze wielokrotność naruszeń norm czasu i nierejestrowania wskazań za pomocą urządzenia rejestrującego (w ponad 60 przypadkach). Z zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli wynika jednoznacznie, że strona miała co najmniej 7 dniowy termin na przygotowanie dokumentów i to konkretnie wskazanych. Tymi dokumentami były m.in. wykresówki z okresu objętego kontrolą, dane cyfrowe na kartach kierowców z kontrolowanego okresu, dane cyfrowe z tachografów cyfrowych z kontrolowanego okresu, dokumenty świadczące o nieprowadzeniu pojazdów wszystkich kierowców, karty ewidencji nieobecności. Już więc w tym momencie przedsiębiorca mógł i powinien sprawdzić, czy kierowca pracował, czy odpoczywał i jakimi dysponuje dokumentami na tę okoliczność. Zachowanie należytej staranności przedsiębiorcy było tym bardzie uzasadnione, że zaginęły wykresówki M.G. a był on kierowcą, któremu zarzucono również przekroczenie maksymalnego czasu pracy. Zaginęły także wykresówki K. W, który zgodnie z jego zeznaniami jest pełnomocnikiem przedsiębiorcy i jako pełnomocnik potwierdził, iż przedsiębiorstwo funkcjonuje prawidłowo, a kierowcy są kontrolowani na bieżąco pod kątem wykonywania zadań przewozowych.

Za prawidłowe Sąd uznaje stanowisko organu odnośnie niezgłoszenia na piśmie organowi, który udzieliło licencji zmiany danych, o których mowa w art. 8 u.t.d w wymaganym terminie. Z informacji z biura d.s Transportu Międzynarodowego z dnia [...] (karta 129 akt adm.) wynika, że samochód [...] o nr jest. [...] był objęty licencją. Jednocześnie z materiałów sprawy wynika, że samochód sprzedano [...], czyli w trakcie obowiązywania licencji. Strona uznając, że poinformować organ można także wersji elektronicznej nie wykazała, by informowała organ o zmianie danych w jakiejkolwiek formie. Ponadto wbrew jej twierdzeniom sankcja obejmuje każdy wypadek niepowiadomienia. Z przyczyn oczywistych sankcja dotyczy faktu niepowiadomienia i nie różnicuje zasadności sankcji od formy poinformowania organu. Byłoby niedopuszczalnym uznanie, że konsekwencją wyboru elektronicznej formy korespondencji jest ograniczenie nałożonych przez ustawodawcę obowiązków.

Strona w istocie nie wskazała w skardze, na czym polegać miało naruszenia art. 7,77, 80 i 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd dokonał oceny zebranego materiału dowodowego i uznał, że postępowanie administracyjne prowadzone było z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego i reguł gromadzenia materiału dowodowego i ich oceny. Organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły stan faktyczny, a ustalenia te znalazły pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji obu instancji. Sąd stwierdza, że ustalenia organów były wystarczającą podstawą do nałożenia na Spółkę kary z tytułu stwierdzonego naruszenia, a podniesione przez skarżącą zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego uznać należy za chybione.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.