Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3040/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 53 ust. 1
journal: Dz.U. 1991 nr 91 poz 408
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej.
article: art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (sprawozdawca), sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2014 r. sprawy ze skargi S. w P. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Burmistrz P. decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. określił S. w P. (dalej jako "Skarżący" lub "S.") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2012 r. w kwocie 309.852 zł, na które składały się: podatek od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w kwocie 56.330,95 zł (71.305 m2 x 0,79 zł); podatek od budynków lub ich części związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń w wysokości 113.698,08 zł (26.319 m2 x 4,32 zł); podatek od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w kwocie 2.533,67 zł (130,40 m2 x 19,43 zł) oraz podatek od budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, od wartości 6.684.468,53 zł x 2% co stanowiło kwotę 137.289,37 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że protokołami zdawczo-odbiorczymi z dnia 30 grudnia 2003 r. i z dnia 15 czerwca 2005 r. zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 91, poz. 408 ze zm.) Powiat P. przekazał S. w P. w nieodpłatne użytkowanie zabudowaną nieruchomość położoną w P. przy ul. [...] o obszarze 7,1305 ha na czas nieokreślony. Ponadto według zawiadomienia o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w P. z dnia 31 stycznia 2007 r. wskazana nieruchomość jest własnością Powiatu P. czyli organu założycielskiego S. w P..

W ocenie organu w świetle art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, stanowisko Skarżącej, że grunt o powierzchni 0,1600 ha pełni funkcję drogi publicznej, nie znajduje potwierdzenia w danych, pochodzących z ewidencji gruntów i nie może być uwzględnione przy ustalaniu podatku od nieruchomości. Burmistrz wskazał, iż z odpowiedzi udzielonej przez Starostę p. wynikało, że jest to droga wewnętrzna, która nie została zaliczona do żadnej kategorii drogi publicznej. Tym samym omawiany grunt nie spełnia wymogu wynikającego z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej zwana "u.p.o.l."), iż podatkowi od nieruchomości nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Tym samym - według organu podatkowego - powierzchnia wymieniona w protokole zdawczo-odbiorczym winna być wykazana w deklaracji na podatek od nieruchomości.

W dalszej części organ pierwszej instancji za błędne uznał zakwalifikowanie przez Skarżącego gruntu o pow. 69.705 m2 jako "grunt pozostały". W przekonaniu organu, pomimo iż do zakładów opieki zdrowotnej nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo o działalności gospodarczej, nie znaczy to, że działalność tych zakładów nie może być utożsamiana z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż prowadzą one działalność usługową w zakresie świadczenia usług medycznych w celach zarobkowych i na własny rachunek.

W ocenie Burmistrza, skoro nowelizacja ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, która weszła w życie 1 stycznia 2011 r. nie przyniosła żadnych zmian w zakresie opodatkowania gruntów i budowli, związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, tym samym nie są one traktowane w sposób uprzywilejowany i są opodatkowane najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości.

Organ ponadto stanął na stanowisku, że grunt o łącznej powierzchni 71.305 m2 wchodzi w skład środka trwałego, ujętego w ewidencji środków trwałych prowadzonej przez Skarżącego w 2012 r. W związku z tym za zasadne uznał dokonanie jego kwalifikacji i opodatkowanie według stawek, przyjętych dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W rezultacie powyższego ww. grunt został opodatkowany podatkiem od nieruchomości od kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l.

Burmistrz nadmienił jednocześnie, że budynek o pow. 26.319 m2 opodatkowano według stawek preferencyjnych, określonych w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l., dla budynków związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmiot udzielający świadczeń leczniczych. Natomiast część powierzchni budynku tj. 130,40 m2 wykazana przez Skarżącego, związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, na którą składa się bar o pow. 82,60 m2, sklepik z odzieżą o pow. 11,40 m2, sklepik z gazetami i artykułami chemicznymi o pow. 11,40 m2 oraz sklep medyczny o pow. 25 m2 została opodatkowana według stawek przewidzianych dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej według wyliczenia 130,40 m2 x 19,43 zł co dało kwotę 2.533,67 zł.

Odnosząc się do kolejnego ze składników podatku od nieruchomości, który stanowiły budowle organ podniósł, że ich wartość ustalono na podstawie ewidencji środków trwałych prowadzonej w 2012 r. dla nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], w której wykazano: sieć kablową niskiego napięcia o wartości 435.735,66 zł, sieć kanalizacji deszczowej o wartości 504.921,21 zł, sieć kanalizacji sanitarnej o wartości 168.300,41 zł, sieć telekomunikacyjną o wartości 149.896 zł, sieć gazów medycznych o wartości 22.757,68 zł, sieć sygnalizacyjną o wartości 21.781,49 zł, sieć CO o wartości 640.546,31 zł, sieć wodociągową o wartości 216.325,58 zł, sieć zewnętrzną CO o wartości 215.794,41 zł, studnię głębinową o wartości 25.378,10 zł, oświetlenie terenu o wartości 295.157,76 zł, drogi, parkingi i chodniki o wartości 3.059.897,39 zł, ogrodzenie o wartości 871.442,75 zł oraz pole wzlotów o wartości 236.533,78 zł. Powyższe budowle opodatkowano zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Skarżący złożył odwołanie od opisanej wyżej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości. Zakwestionował jej część, dotyczącą określenia podatku od gruntów oraz wartości budowli. Jednocześnie zaznaczył, że organ pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji użył podobnych argumentów co w poprzednich decyzjach z dnia [...] lipca 2012 r. oraz [...] grudnia 2012 r i nie rozstrzygnął wszystkich spornych kwestii związanych ze stanem prawnym, którego interpretacja ma decydujące znaczenie na treść zaskarżonej decyzji.

S. zaznaczył, że niesłusznie został przez organ podatkowy potraktowany jako posiadacz nieruchomości, będących przedmiotem opodatkowania. W jego ocenie w Uchwale nr XVI/101/2011 Rady Miasta w P. z dnia 24 listopada 2011 r. w sprawie określania wysokości stawek podatku od nieruchomości i wprowadzania zwolnień od tego podatku, Miasto P. nie miało prawa ustanowić podatku od budowli i zarazem zaniechać określenia stawki podatku od budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Skarżący uznał, że nie będąc jednostką budżetową, nie jest posiadaczem nieruchomości w rozumieniu art. 336 Kodeksu cywilnego, ponieważ nie włada nieruchomością we własnym imieniu i na własny rachunek, nie jest też użytkownikiem wieczystym gruntów. W związku z powyższym stanął na stanowisku, że nie jest podmiotem podatku od nieruchomości, wskazanym w art. 3 ust. 1 pkt. 4 i ust. 2 u.p.o.l.

W przekonaniu Skarżącego, grunty i budowle, przekazane [...] zakładowi [...] co najwyżej stanowią przedmiot dzierżawy, czyli stosunku prawnego określonego w art. 338 Kodeksu cywilnego. W jego ocenie odmiennie można by rozważać ocenę składników przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości nabytych lub wybudowanych już przez S. w P.. Skarżący podkreślił też, że organ podatkowy w tym zakresie nie poczynił żadnych ustaleń.

Skarżący dodał, że w Uchwale Rady Miasta w P. nr XVI/101/2011 z dnia 24 listopada 2011 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości i wprowadzenia zwolnień od tego podatku, uchwalono jedynie wysokość podatku od budowli, nie określając stawki podatku od budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W jego przekonaniu wskazana w decyzji wartość budowli obejmuje wartość wszystkich obiektów, a nie tylko wartość tych obiektów, które służą do prowadzenia działalności gospodarczej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. (dalej: "SKO") decyzją z dnia [...] października 2013 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy odniósł się do stwierdzenia Skarżącego, iż w obecnym stanie prawnym żaden przepis prawa nie przyznaje [...] zakładom [...] osobowości prawnej, nie czyni tego także ustawa z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, w związku z czym nie jest podmiotem podatku od nieruchomości na podstawi art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l.

SKO stwierdziło, że S. protokołami zdawczo-odbiorczymi z dnia 30 grudnia 2003 r. i następnie z dnia 15 czerwca 2005 r. otrzymał w nieodpłatne użytkowanie na czas nieokreślony mienie Powiatu P., w skład którego weszła zabudowana nieruchomość o pow. 7,1305 ha, położona w P. przy ul. [...]. Organ zaznaczył jednocześnie, że nieruchomości te zostały przekazane przez organ założycielski na podstawie art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej, który stanowił, że [...] zakład [...] gospodaruje samodzielnie przekazanymi w nieodpłatne użytkowanie nieruchomościami i majątkiem Skarbu Państwa lub komunalnym oraz majątkiem własnym (otrzymanym i zakupionym). Zdaniem organu odwoławczego, art. 53 nieobowiązującej już ustawy o zakładach opieki zdrowotnej ma swój odpowiednik w art. 54 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. Nr 112, poz. 654 ze zm).

SKO w związku z powyższym podkreśliło, że na tej podstawie prawnej podmiot tworzący Powiat P. przekazał Skarżącemu nieruchomości w użytkowanie. Potwierdzenie tego faktu stanowi wydana na podstawie delegacji art. 54 ust. 2 i 3 ww. ustawy Uchwała nr XII/127/2011 Rady Powiatu P. z dnia 15 grudnia 2011 r. w sprawie określenia zasad zbywania, oddania w dzierżawę, najem, użytkowanie oraz użyczenie aktywów trwałych S. w P.. Tym samym organ zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 336 K.c. posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny).

W związku z powyższym organ odwoławczy stanął na stanowisku, że przekazanie składników majątku, co do których własność przysługuje Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego w nieodpłatne użytkowanie [...] zakładom [...] na podstawie art. 53 ust. 1 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, a aktualnie art. 54 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej, powoduje przejście obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości na S. jako posiadacza zależnego. Jednocześnie zdaniem SKO ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie różnicuje opodatkowania nieruchomości w zależności od posiadanego tytułu prawnego do nieruchomości, gdyż takie same zasady opodatkowania nieruchomości dotyczą zarówno posiadaczy zależnych, jak i właścicieli.

W dalszej części uzasadnienia organ drugiej instancji przeanalizował postanowienia § 22 Statutu S., zgodnie z którym prowadzi on gospodarkę finansową w formie jednostki samodzielnej, pokrywającej z posiadanych środków i uzyskiwanych przychodów koszty działalności i zobowiązania na zasadach określonych ustawami: o działalności leczniczej, o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, o rachunkowości, o statystyce państwowej, ordynacji podatkowej oraz przepisach wykonawczych do ww. ustaw i innych obowiązujących przepisów, na podstawie planu finansowego przyjętego przez Dyrektora Zespołu Zakładów, zaopiniowanego przez Radę Społeczną. SKO nie zgodziło się ze stanowiskiem Skarżącego, że jest on jednostką budżetową, która działa w imieniu i na rzecz jednostki samorządu terytorialnego, a więc nie może być uznany za posiadacza nieruchomości. Jednocześnie SKO zaznaczyło, że Powiat P. Uchwałą Rady Powiatu P. z dnia 22 czerwca 2012 r. postanowił, że S. w P. będzie działał w formie [...]. Ponadto zwróciło także uwagę na fakt, że w aktach sprawy znajdują się umowy najmu, zawarte przez Dyrektora S. w P., w których określona jest odpłatność na rzecz Skarżącego, a nie na rzecz Powiatu P.. Zdaniem organu podobnie funkcjonuje parking na gruncie, którego posiadaczem jest S. w P. i na rzecz którego pobierane są opłaty.

SKO - odnosząc się do zarzutów Skarżącego dotyczących jego statusu prawnego - zwróciło uwagę na zapis § 38 Statutu S., zgodnie z którym Skarżący uzyskał osobowość prawną zgodnie z Postanowieniem Sądu Rejonowego w O. [...] Wydział [...] z dnia [...].XII.1998 r. nr [...] i zgodnie z Zarządzeniem Wojewody O. nr [...] z dnia [...].08.1998 r. zmienione Zarządzeniem nr [...] z dnia [...].XII.1998 r. przekształcono S. w P.. Decyzją Wojewody M. z dnia [...].11.2000 r. przekształcono S. w P..

W ocenie organu odwoławczego utrata mocy obowiązującej z dniem 1 lipca 2011 r. ustawy o zakładach opieki zdrowotnej nie oznacza utraty osobowości prawnej przez te S., które w świetle ustawy miały przyznaną tę osobowość. Jego zdaniem ustawodawca nie przewidział wykreślenia tych podmiotów z KRS z dniem wejścia w życie nowej ustawy o działalności leczniczej, lecz przewidział modyfikacje w ustawie o Krajowym Rejestrze Sądowym, m.in. przez zmianę nazwy rejestru, do którego są one wpisywane.

Reasumując, SKO za niezasadne uznało zarzuty, dotyczące wysokości opodatkowania gruntu i budowli, gdyż w jego przekonaniu zostały one opodatkowane zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Ponadto za nieuzasadniony uznało zarzut dotyczący nieprawidłowego opodatkowania budowli, gdyż ich wysokość wykazana przez Skarżącego w deklaracji, jak i określona w zaskarżonej decyzji, jest taka sama.

Skarżący pismem z dnia 8 listopada 2013 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji, a także zwrot kosztów postępowania. Zarzucił jej naruszenie:

- prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w ten sposób, że organ administracji publicznej dokonał błędnej wykładni art. 3 ust. 1 pkt. 4 u.p.o.l. uznając Skarżącego jako obowiązanego do uiszczenia podatku od nieruchomości, której nie posiada,

- art. 33 k.c. w ten sposób, że uznano Skarżącego jako osobę prawną nie wskazując jednocześnie podstawy prawnej takiego statusu,

- art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wydając decyzję na podstawie aktu prawa miejscowego, w którym nie określono wysokości podatku od budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej,

- przepisów postępowania tj. art. 77 § 1 k.p.a. w ten sposób, że organ administracji publicznej nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego pomijając istotne dla postępowania kwestie związane ze stanem prawnym opodatkowanej nieruchomości.

W uzasadnieniu skargi Skarżący powtórzył argumentację, którą posłużył się w odwołaniu, złożonym od decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie zaprezentowane wcześniej stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

I. W pierwszej kolejności należało rozważyć zarzut braku podstaw do obciążenia skarżącego podatkiem od nieruchomości. Skarżący wywodził, że jest dzierżawcą, więc nie ma podstaw do obciążania go tym podatkiem

Rozpoznanie powyższego zarzutu wymaga analizy przepisu art. 3 u. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (w brzmieniu obowiązującym w roku 2012), Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;

2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;

3) użytkownikami wieczystymi gruntów;

4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

Bez wątpienia S. jest posiadaczem nieruchomości, stanowiących własność Skarbu Państwa, a posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem. Dla uznania zobowiązania skarżącego do opłacania podatku nie ma znaczenia fakt, że umowa ta nie została potwierdzona pisemnie, ani nie została zawarta w formie aktu notarialnego. Umowa pomiędzy skarżącym a Powiatem P. została potwierdzona protokołami zdawczo-odbiorczymi z dnia 30 grudnia 2003 r. i z dnia 15 czerwca 2005 r. zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 91, poz. 408 ze zm.). Powiat P. przekazał S. w P. w nieodpłatne użytkowanie zabudowaną nieruchomość położoną w P. przy ul. [...] o obszarze 7,1305 ha na czas nieokreślony.

W polskim prawie cywilnym obowiązuje zasada swobody umów, dotycząca także formy ich zawierania. Wyjątki muszą być przewidziane w ustawie, i dotyczą głównie przeniesienia własności nieruchomości, które musi zostać dokonane w formie aktu notarialnego. Umowa, łącząca skarżącego z P., nadal obowiązuje, skarżący nadal jest posiadaczem nieruchomości i posiadanie to wykonuje np. poprzez dokonywanie na własny rachunek wynajmu powierzchni, oddanych mu w posiadanie.

Bezzasadny jest zatem zarzut braku tytułu prawnego do nieruchomości, o którym wspomina skarżący w skardze i w pismach, złożonych do akt sprawy. Tytułem prawnym skarżącego do nieruchomości jest umowa, potwierdzona protokołem zdawczo- odbiorczym, do dziś obowiązująca i wywołująca skutek w postaci samodzielnego władania nieruchomością przez skarżącego. Dowodem tego władania (stanowiącego element posiadania) jest choćby wspomniane wyżej zawieranie przez skarżącego umów najmu lokali, znajdujących się w budynku, oddanym mu do posiadania, jak i pobieranie opłat za parking i dysponowanie uzyskanym w ten sposób przychodem.

Zgodnie z art. 336 k.c., posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Skarżący jest zatem posiadaczem nieruchomości, którą włada na podstawie umowy, zawartej z Powiatem P..

W tej sytuacji nie budzi wątpliwości, że cytowany wyżej przepis art. 3 u. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, nakłada na skarżącego obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości.

II. Nie ma znaczenia dla rozstzygnięcia sprawy, czy skarżący posiada osobowość prawną. W aktach sprawy znajduje się odpis z KRS, z którego wynika, że S. jest wpisany do rejestru [...]. Brak jest jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, że nabywszy osobowość prawną z chwilą wpisu do KRS, skarżący utracił ją wskutek utraty mocy obowiązującej z dniem 1 lipca 2011 r. ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. Nie jest możliwa utrata osobowości prawnej z mocy samego prawa, gdyż w stosunku do skarżącej nie istnieje żaden przepis prawa, przewidujący taki skutek. W prawie polskim nie istnieje domniemanie ani posiadania osobowości prawnej, ani jej utraty wskutek zmiany przepisów prawa. Zatem na podstawie dokumentów, znajdujących się w aktach sprawy, Sąd nie znalazł podstaw do uznania prawidłowości twierdzenia skarżącego o braku osobowości prawnej.

Jak jednak nadmieniono wyżej, kwestia posiadania osobowości prawnej przez skarżącego nie ma znaczenia w sprawie niniejszej ze względu na fakt, że objęcie podatkiem od nieruchomości nie dotyczy wyłącznie osób prawnych, ale także osób fizycznych i jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej. Uznanie lub nie uznanie osobowości prawnej skarżącego przez organy, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności prawidłowości obciążenia go podatkiem od nieruchomości.

III. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi, jakoby przepisy nie przewidywały wysokości podatku od budowli, związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przepis paragrafu 1 ustęp 2 punkt 2) Uchwały nr XVI/101/2011 Rady Miejskiej w P. z dnia 24.11.2011 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości i wprowadzenia zwolnień od tego podatku wyraźnie wskazuje roczną stawkę podatku od nieruchomości, związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części, zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w wysokości 19,43 zł od 1m2 powierzchni użytkowej. W świetle regulacji w.w. uchwały, zarzuty skarżącego w kwestii zasadności oraz wysokości wymiaru podatku, powoływane już w postępowaniu przed organami, nie mogły zostać uznane za zasadne. W tym zakresie Sąd całkowicie podziela stanowisko organu I instancji (szczegółowo opisane w części wstępnej niniejszego uzasadnienia) co do zasadności oraz wysokości wyliczenia kwot podatku, podzielone przez organ II instancji.

IV. Sąd nie znalazł również podstaw do uznania za zasadny zarzut skarżącego co do naruszenia przepisów postępowania tj. art. 77 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu orzekającego w sprawie, organ administracji publicznej rozpatrzył cały materiał dowodowy w sposób wyczerpujący i nie pominął żadnych istotnych dla postępowania kwestii, w szczególności związanych ze stanem prawnym opodatkowanej nieruchomości. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na to, że postępowanie w sprawie było prowadzone zgodnie z zasadą prawdy, rzetelnie i w sposób nie budzący wątpliwości co do swej prawidłowości.

V. Sąd nie stwierdził żadnych innych naruszeń, które obligowałyby do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z porządku prawnego. Mając to na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.