Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 120/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2017-02-14 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Przyznano pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: par. 14 ust. 2 pkt 1  lit. a i pkt 2 lit. a w zw z par. 6 pkt 4, par. 2 ust. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 490
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez  Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika z urzędu – radcy prawnego A. P. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu w sprawie ze skargi Ł. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 9 grudnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za maj 2011 r. postanawia: przyznać pełnomocnikowi skarżącego radcy prawnemu A. P. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 1107,00 zł (słownie: jeden tysiąc sto siedem złotych 00/100), zawierającą podatek od towarów i usług w wysokości 207,00 zł (słownie: dwieście siedem złotych 00/100).


UZASADNIENIE

W dniu 10.01.2014 r. (data wpływu do organu) Ł. W. (dalej jako: skarżący, strona) wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 9.12.2013 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za maj 2011 r. w wysokości 7336 zł

Wyrokiem z dnia 26.08.2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu.

Pismem z dnia 25.09.2014 r. skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, wskazując, że dotychczas reprezentujący go radca prawny A. P. wypowiedział mu pełnomocnictwo.

Postanowieniem z dnia 19.01.2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu przyznał skarżącemu prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej.

Okręgowa Izba Radców Prawnych w Opolu wyznaczyła pełnomocnikiem w niniejszej sprawie radcę prawnego A. P., o czym poinformowano Sąd pismem z dnia 27.01.2015 r.

W wyniku powyższego radca prawny A. P. sporządził i wniósł w dniu 5.02.2015 r. skargę kasacyjną oraz stawił się na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, który wyrokiem z dnia 6.09.2016 r. sygn. akt I GSK 688/15 oddalił skargę kasacyjną.

Radca prawny A. P. we wniesionej skardze kasacyjnej jak i w piśmie z dnia 13.09.2016 r. zawarł wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu (obejmującej sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed NSA), oświadczając zarazem, że na jego rzecz nie dokonano w tym względzie żadnych opłat.

Postanowieniem z dnia 16.01.2017 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu przyznał pełnomocnikowi skarżącego od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, kwotę 738 zł, zawierającą podatek od towarów i usług w wysokości 138 zł.

W sprzeciwie od powyższego postanowienia ustanowiony radca prawny zarzucił, że referendarz sądowy przyznał mu wynagrodzenie w wysokości 50 % stawki minimalnej, podczas gdy z uwagi na udział pełnomocnika w rozprawie przed NSA, przysługiwało mu wynagrodzenie w wysokości 75% stawki minimalnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270).- /dalej p.p.s.a/ (w brzmieniu obowiązującym do 14 sierpnia 2015 r., mającym zastosowanie do spraw wszczętych do tego dnia, a więc również do sprawy niniejszej, stosownie do art. 2 ustawy z dnia 9.04.2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), w razie wniesienia sprzeciwu, jeżeli nie został on odrzucony, postanowienie przeciwko któremu został wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Skuteczne wniesienie sprzeciwu spowodowało zatem usunięcie z obrotu prawnego postanowienia referendarza sądowego z dnia 16.01.2017 r. Pod względem skutków prawnych jest ono traktowane jako nieistniejące.

Stosowanie do art. 250 p.p.s.a. wyznaczony radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Wobec tego, iż postępowanie w drugiej instancji (na tym etapie skarżący korzystał z pełnomocnika z urzędu) zostało wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805), to – stosownie do jego § 22 – należne radcy prawnemu wynagrodzenie za udział w postępowaniu przez sądem drugiej instancji ustalić należało w oparciu o przepisy dotychczasowe, tj. przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.; zwane dalej rozporządzeniem).

Ustalając koszty pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu na etapie postępowania kasacyjnego, Sąd wziął pod uwagę okoliczność, że radca prawny A. P. sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wyroku sądu I instancji, oraz brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Jak wynika z akt sprawy, w ocenie NSA zakres umocowania ustanowionego pełnomocnika z urzędu obejmował również uczestnictwo w rozprawie przed sądem kasacyjnym o czym świadczy zawiadomienie go jako pełnomocnika strony o terminie rozprawy i jego uczestnictwo w tej rozprawie.

Okoliczności te uzasadniają przyznanie radcy prawnemu wynagrodzenia w łącznej kwocie 1107 zł. W myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a powołanego rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 6 tego rozporządzenia. Wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie wyniosła 7.336 zł, a stosownie do § 6 pkt 4 rozporządzenia, stawka minimalna przy wartości przedmiotu sprawy w przedziale 5.000 zł – 10.000 zł, wynosi 1.200 zł. Natomiast zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stawka ta wynosi - 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, nie mniej niż 120 zł. W myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.

Zatem za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym opłata wyniosła 900 zł (1200 zł x 75% = 900 zł). Opłata ta została podwyższona o stawkę podatku od towarów i usług w kwocie 207 zł (900 zł x 23% = 207 zł) w myśl § 2 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia. Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.).

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 250 p.p.s.a., § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. a w związku z § 6 pkt 4, § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, orzekł jak w postanowieniu