Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 576/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1, art. 249a, art. 252 par. 1, art. 255
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia: 1. umorzyć postępowanie w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych; 2. odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.


UZASADNIENIE

T. K. w piśmie z dnia 26 stycznia 2017 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.

W złożonym na urzędowym formularzu wniosku z dnia 15 marca 2017 r. skarżąca zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

Ponieważ oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dołączone do niego dokumenty były niewystarczające do oceny rzeczywistych możliwości płatniczych skarżącej, w piśmie z dnia 18 kwietnia 2017 r. wezwano stronę do złożenia w terminie 21 dni dokumentów źródłowych oraz dodatkowych oświadczeń, to jest: a) wyciągów z posiadanych przez skarżącą i przez jej męża rachunków bankowych; b) oświadczenia w sprawie zatrudnienia i dochodów męża oraz zaświadczenia z właściwego urzędu pracy w sprawie jego statusu, jako osoby bezrobotnej; c) kopii decyzji w sprawie podatku od nieruchomości/podatku rolnego/podatku leśnego za 2017 rok; d) zaświadczenia w sprawie płatności wypłacanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa; e) zaświadczenia o sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej wydanego przez upoważnionego pracownika jednostki organizacyjnej gminy realizującej zadania pomocy społecznej; f) oświadczenia w sprawie wydatków w gospodarstwie domowym.

Opisane wezwanie doręczono skarżącej w dniu 20 kwietnia 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się na karcie nr 34 akt sprawy).

T. K. w wyznaczonym terminie nie złożyła do akt sprawy żadnego z żądanych dokumentów źródłowych i oświadczeń.

W dniu 24 kwietnia 2017 r. wniosła natomiast pismo z dnia 23 kwietnia 2017 r., w którym poinformowała, że rezygnuje z prośby o zwolnienie od kosztów sądowych i wysyła ksero opłaty w wysokości 400 zł. Stwierdziła, że przebywa obecnie na leczeniu sanatoryjnym i nie ma możliwości, ani zdrowia do uzupełnienia i nadesłania żądanych dodatkowo oświadczeń i dokumentów.

Na karcie nr 38 akt sprawy znajduje się potwierdzenie uiszczenia przez skarżącą wpisu od skargi w wysokości 400 zł.

Mając powyższe na uwadze, należało zaważyć, co następuje.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku o zwolnienie od kosztów sadowych, należy wskazać, że zgodnie z art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej powoływanej jako ppsa, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.

T. K. w piśmie z dnia 23 kwietnia 2017 r. jednoznacznie oświadczyła, że rezygnuje z ubiegania się o zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżąca cofnęła więc wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

W związku z powyższym, na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało umorzyć postępowanie w tym zakresie.

Odnosząc się natomiast do wniosku o ustanowienie adwokata, należy wskazać, że zgodnie z art. 246 § 1 ppsa prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Stosownie natomiast do treści art. 252 § 1 ppsa osoba fizyczna, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy, jest zobowiązana do złożenia oświadczenia dotyczącego jej stanu majątkowego oraz podania dokładnych danych o stanie rodzinnym.

Z kolei art. 255 ppsa stanowi, iż jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest zobowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Dopiero po otrzymaniu i zapoznaniu się z treścią takich dokumentów możliwe jest wydanie prawidłowego orzeczenia w tym zakresie.

T. K., pomimo wezwania w piśmie z dnia 18 kwietnia 2017 r. do złożenia w terminie 21 dni dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń potwierdzających jej stan rodzinny, majątkowy i możliwości płatnicze - nie wykonała nałożonego na nią zobowiązania.

Trzeba przy tym podkreślić, że brak jest podstaw do prowadzenia z urzędu postępowania w sprawie sytuacji majątkowej wnioskodawczyni, jeżeli ona sama uchyla się od złożenia niezbędnych do oceny tej sytuacji dokumentów. Stronie wyznaczono długi - dwudziestojednodniowy – termin do wykonania wezwania. Mimo to nie podjęła ona nawet próby zadośćuczynienia nałożonemu obowiązkowi, cofając wniosek w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i stwierdzając, że ze względu na leczenie sanatoryjne nie ma możliwości i zdrowia, aby uzupełnić wniosek. Skarżąca nie wystąpiła o przedłużenie wyznaczonego terminu. Nie złożyła do akt sprawy żadnego z żądanych dokumentów i oświadczeń, chociaż od doręczenia wezwania upłynęły już prawie cztery tygodnie.

Odstępując od złożenia wymaganych dokumentów T. K. nie usunęła więc wątpliwości, jakie budzi oświadczenie zawarte w złożonym przez nią wniosku o przyznanie prawa pomocy. Tym samym uniemożliwiła dokonanie oceny jej rzeczywistej sytuacji finansowej.

W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.

Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, postanowiono jak w punkcie drugim.