Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1097/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6290 Reforma rolna
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Grzegorz Antas Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 7 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi ze skargi W. K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie W. K. od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2014 r. sygn. I SA/Wa 1097/13 oddalającego skargę skarżący W. K. wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

W złożonym wniosku skarżący wskazał na swoją trudną sytuację materialną uniemożliwiającą uiszczenie kosztów sądowych w sprawie. Skarżący wyjaśnił, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, utrzymując się z wynagrodzenia za pracę w wysokości [...] zł ([...] zł netto). W związku z ciążącym na skarżącym obowiązkiem alimentacyjnym wynikającym z wyroku orzekającego rozwód wnioskodawca z otrzymywanego wynagrodzenia pokrywa koszty utrzymania [...] alimentowanych małoletnich dzieci w łącznej wysokości [...] zł. Skarżący, według złożonego oświadczenia, nie posiada oszczędności, jak też przedstawiających wartość majątkową ruchomości. Po poniesieniu niezbędnych wydatków związanych z opłaceniem kosztów przejazdów do miejsca wykonywania pracy w dyspozycji skarżącego pozostają środki niewystarczające, jak podał, do pełnego pokrycia kosztów niezbędnego utrzymania.

Do wniosku skarżący dołączył kopię zaświadczenia o wysokości otrzymywanego wynagrodzenia oraz kopię wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] października 2012 r. sygn. [...] potwierdzającego spoczywający na skarżącym obowiązek alimentacyjny i określającego jego wysokość.

Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje:

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Dokonana w kontekście treści powołanego przepisu analiza stanu majątkowego i sytuacji życiowej skarżącego prowadzi do wniosku, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego przez skarżącego żądania. Ze złożonych przez stronę oświadczeń, których rzetelność nie budzi uzasadnionych wątpliwości, wynika, że składający wniosek nie posiada środków pieniężnych ani zasobów finansowych na bazie zgromadzonego majątku, które mogłyby posłużyć do sfinansowania kosztów udziału w toczącym się postępowaniu sądowym. Do obciążających skarżącego kosztów koniecznego utrzymania w rozumieniu art. 246 § 1 p.p.s.a. zaliczyć należy koszty wynikające z obowiązku alimentacji małoletnich dzieci, w odniesieniu do których skarżący wykonuje władzę rodzicielską. Uwzględniając ww. zobowiązanie, jak też wskazany w złożonym oświadczeniu koszt dojazdów do miejsca zatrudnienia powiększony o inne przeciętne wydatki obciążające gospodarstwo domowe składające się z jednej osoby pracującej, uznać należało, że składający wniosek wykazał w niniejszej sprawie niemożność pokrycia kosztów sądowych we własnym zakresie.

W tych warunkach, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.