Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 226/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 lit c, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 8, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie asesor WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] września 2006 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 3661 (trzy tysiące sześćset sześćdziesiąt jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2004 roku, wydaną z upoważnienia Prezydenta [...] W. przez Dyrektora ds. Ekonomiczno – Finansowych Zarządu Dróg Miejskich w W. firma G. sp. z o.o. uzyskała zezwolenie na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rej. [...] i umieszczenie w nim reklamy o łącznej powierzchni reklamowej 32,00 m2 w terminie od dnia 24 października 2004 roku do dnia 23 października 2005 roku.

Pismem z dnia 20 października 2005 roku, które wpłynęło do Zarządu Dróg Miejskich w dniu 30 listopada 2005 roku spółka zwróciła się o wydanie kolejnego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...] w W.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 roku NR [...] organ nałożył na stronę karę w wysokości 41.440 złotych z tytułu zajmowania omawianego pasa drogi bez zezwolenia w ciągu 37 dni.

Na skutek odwołania spółki od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lipca 2006 roku, Nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

Powyższe rozstrzygnięcie spowodowane zostało faktem, iż w dacie wydawania przedmiotowej decyzji nie było osoby upoważnionej do działania w imieniu Prezydenta [...] W., w szczególności do wydawania w jego imieniu decyzji administracyjnych.

W dniu 11 sierpnia 2006 roku osoba pełniąca funkcję Prezydenta [...] W. wydała nowe upoważnienie Nr [...] do zarządzania drogami krajowymi (z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych) wojewódzkimi i powiatowymi, w tym do wydania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji decyzją z dnia [...] września 2006 roku Nr [...] nałożył na G. sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 41.440 złotych za zajmowanie pasa drogowego bez zezwolenia w okresie od 24 października 2005 roku do dnia 29 listopada 2005 roku.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że strona po wygaśnięciu zezwolenia w dniu 23 października 2005 roku, wniosek o wydanie ponownego zezwolenia złożyła w dniu 30 listopada 2005 roku, a więc przez okres 37 dni zajmowała pas drogowy bez zezwolenia.

Ustalona w decyzji kara została wyliczona na podstawie art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2004 roku, Nr 204 poz. 2086 z późn. zm.) w związku z Uchwałą Nr [...] Rady [...] W. z dnia [...] marca 2005 roku zmieniającą uchwałę NR [...] r. Rady [...] W. z dnia [...] maja 2004 roku w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...] W. z dnia 27 maja 2004 roku w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...] W. z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych [...], zgodnie z którym za umieszczenie reklamy w pasie drogowym bez zezwolenia zarządu drogi, zarządca drogi wymierza w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną w wysokości dziesięciokrotnej opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4-6.

Opłata za jeden dzień umieszczania tablicy reklamowej na drodze krajowej naliczana na podstawie ww. Uchwały wynosi 3,50 zł/m2 powierzchni reklamowej.

Mając na uwadze, że reklama zajmowała pas drogowy przez 37 dni a powierzchnia reklamy wynosiła 32,00 m2, opłata stanowiąca podstawę do wyliczenia kary ustalona została w wysokości 4 144,00 zł jako iloczyn dni zajęcia pasa drogowego pod nośnik reklamowy i dziennej opłaty w wysokości 3,50 zł/ m² powierzchni reklamy.

Zgodnie z art. 40 ust. 12 ww. ustawy ustalono wysokość kary pieniężnej na 41. 440 zł jako dziesięćkroć opłaty wyliczonej powyżej.

Od decyzji z dnia [...] września 2006 roku strona złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., zarzucając jej 1) wydanie w oparciu o całkowicie błędną ocenę stanu faktycznego sprawy, 2) naruszenie prawa materialnego i procesowego, w szczególności: a) art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku k.p.a. b) art. 36 ustawy o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 71, poz. 838).

Podnosząc powyższe zarzuty spółka wniosła o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości ewentualnie

2) uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu odwołania spółka podniosła, że w niniejszej sprawie organ w żaden sposób nie wykazał, na podstawie jakich dowodów czy ustaleń wydał ww. decyzję, ograniczając się jedynie do wskazania, iż powodem wydania decyzji był fakt wygaśnięcia w dniu 23 października 2005 roku poprzedniego zezwolenia i złożenia przez spółkę w dniu 29 listopada 2005 roku wniosku o wydanie zezwolenia na zajmowanie pasa drogowego przez kolejny okres czasu. Tymczasem w związku z licznymi uszkodzeniami przedmiotowej reklamy, spowodowanymi tak niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi, jak i aktami wandalizmu w dniu 21 października 2005 roku doszło do demontażu reklamy przez specjalistyczną firmę usługową. Reklama ta została ponownie zainstalowana w dniu 20 listopada 2005 roku. W tym stanie rzeczy doszło do zajęcia pasa drogowego bez wymaganej zgody, ale tylko w okresie od dnia 20 listopada 2005 roku.

Na poparcie swoich twierdzeń spółka złożyła oświadczenie firmy, która dokonała demontażu i montażu reklamy w ww. okresie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2007 roku, Nr [...] na podstawie art.. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu II instancji reklama powinna być zdemontowana najpóźniej do dnia 23 października 2005 roku, zaś począwszy od dnia 24 października 2005 roku fragment pasa drogowego ul. [...] w rej. ulicy [...] w W. zajmowany był przez stronę bez uprzedniego uzyskania zezwolenia właściwego zarządcy drogi na takie zajęcie, wymaganego przez art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. W tym stanie rzeczy do tego dnia zarządca uprawniony był do ustalenia i pobierania kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego.

W świetle powyższych rozważań, zdaniem Kolegium, brak jest podstaw do uznania, iż fakt ewentualnego demontażu reklamy przez specjalistyczną firmę usługową na okres czasowy z przyczyn wynikających z warunków atmosferycznych zwalnia spółkę z obowiązku posiadania zezwolenia na korzystanie z pasa drogowego poprzez utrzymanie na tym pasie nośnika reklamowego.

Na decyzję z dnia [...] listopada 2007 roku G. sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej:

naruszenie prawa, mającego istotny wpływ na wynik postępowania, w szczególności:

– art. 7,8, 77, 78 § 1, 79 § 1 i art. 107 k.p.a.

- art. 40 ust. 12 w związku z art. 40 ust. 4-6 ustawy o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 71 poz. 838)

Wskazując na powyższe zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na rzecz spółki zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi spółka powtórzyła swoje argumenty, podnoszone w odwołaniu. Podtrzymywała zarzut niewyjaśnienia przez organy orzekające w niniejszej sprawie stanu faktycznego w sprawie, wskutek czego doszło do naruszenia prawa materialnego tj. art. 40 ust. 12 w zw. z art. 40 ust. 4-6 ustawy o drogach publicznych.

Spółka podkreśliła, że w dniu 21 października 2005 roku doszło do demontażu nie tylko samej reklamy, ale do demontażu całego urządzenia reklamowego, które w tym czasie poddane było remontowi. Po zakończeniu którego zostało zamontowane ponownie w dniu 20 listopada 2006 roku, tak więc doszło do zajęcia pasa drogowego bez wymaganej zgody, ale tylko w okresie od dnia 20 listopada 2005 roku do dnia 29 listopada 2005 roku.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podnosząc argumenty, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Wymaga podkreślenia, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co znajduje wyraz w art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.).

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] września 2006 roku zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Należy zgodzić się ze skarżącą spółką, iż organy obu instancji niedość wnikliwie przeprowadziły postępowanie dowodowe w sprawie, dopuszczając się do naruszenia wskazanych w skardze przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

Trafnie skarga podnosi, iż organy nakładając na spółkę karę pieniężną kierowały się faktem wygaśnięcia w dniu 23 października 2005 roku decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego w okresie od dnia 14 października 2004 roku do dnia 23 października 2005 roku i złożenia przez skarżącą w dniu 29 listopada 2005 roku wniosku o przedłużenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przez kolejny okres czasu. Organy przyjęły domniemanie, że reklama przez cały okres po wygaśnięciu poprzedniego zezwolenia do czasu złożenia wniosku o nowe zezwolenie znajdowała się w pasie drogowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odnosiło się do zarzutów podniesionych w odwołaniu a zwłaszcza do oświadczenia podmiotu wykonującego remont reklamy.

W tym stanie rzeczy doszło do naruszenia art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. które skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji.

W dalszym toku postępowania organ ponownie zgromadzi materiał dowodowy i rozważy, czy zasługują na wiarę twierdzenia skarżącego, iż w dniu 21 października 2005 roku doszło do demontażu nie tylko tablicy reklamowej ale całego urządzenia reklamowego, które ponownie zostało zamontowane w dniu 20 listopada 2006 roku. Ustalenie powyższego skutkowałoby nałożeniem kary pieniężnej jedynie za okres od 20 listopada 2005 roku do dnia 29 listopada 2005 roku.

Wobec stwierdzonych braków w postępowaniu dowodowym przedwczesne jest rozważenie zarzutów skargi w zakresie naruszenia prawa materialnego.

Z tych wszystkich względów Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c art. 152, 200 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.