Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 395/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Protokolant Kinga Czernis, po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi G. i Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie ustalenie lokalizacji celu publicznego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 30 września 2004 r. Prezydent Miasta ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego – budowę kanalizacji sanitarnej w ulicy B. wraz z nawierzchnią drogową w osiedlu J.-W. w G.

W uzasadnieniu wskazał, iż inwestycja jest planowana na terenie, na którym brak planu miejscowego. Decyzja została przygotowana w trybie art. 52 i 53 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku ze spełnieniem warunków określonych w powołanych przepisach. W toku postępowania G. i Z. S. wnieśli uwagi do ustalenia lokalizacji inwestycji dotyczące działek nr ewid. 86/1 i 68/2, gdyż przedmiotowa inwestycja obejmuje ten teren (wydzielone poszerzenie pasa drogowego), jednak prawa do terenu dla inwestycji będą rozpatrywane na etapie udzielenia pozwolenia na budowę, nie zaś na obecnym etapie postępowania.

Załącznikiem do decyzji jest część graficzna- mapa w skali 1: 500.

W odwołaniu od powyższej decyzji małżonkowie G. i Z. S. wskazali, że decyzja o ustaleniu lokalizacji powinna określać linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Mapa stanowi integralną część decyzji i powinna być im doręczona wraz z decyzją, jednak owej mapy nie otrzymali. Ponadto wskazali, że nie wyrażają zgody na planowanie inwestycji, która naruszy ich własność w warunkach nie uchwalonego planu miejscowego z uwagi na szkody, które mogą być ich udziałem. Zwrócili uwagę na fakt, iż w decyzji organu pierwszej instancji jest błąd w oznaczeniu działki - zamiast numeru 68/1 wpisano numer działki 86/1. Wnieśli o uzupełnienie decyzji poprzez określenie granic terenu objętego inwestycją, doręczenie im mapy zasadniczej oraz podanie gabarytów projektowanego obiektu budowlanego i określenie parametrów technicznych.

Postanowieniem z dnia 3 listopada 2004 r. Prezydent Miasta sprostował błąd pisarski w uzasadnieniu własnej decyzji z dnia 30 września 2004 r. w numeracji działek w ten sposób, że w miejsce numeru działek 86/1 i 68/2 wpisał odpowiednio numery działek 68/1 i 68/2.

Ponadto przy piśmie przewodnim z dnia 3 listopada 2004 r. doręczono skarżącym mapę stanowiącą załącznik graficzny do decyzji Prezydenta Miasta z dnia 30 września 2004r. : G. S. w dniu 12 listopada 2004 r. , a Z. S. w dniu 16 listopada 2004 r.

Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 14 marca 2005 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, powołując się na treść art. 50 ust. 1 oraz art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, że inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, przy czym nie można odmówić lokalizacji inwestycji, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Jeżeli zatem są spełnione przesłanki, o których mowa w powołanych przepisach, organ administracji nie może odmówić inwestorowi ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Następnie organ podniósł, że wprawdzie organ pierwszej instancji nie doręczył stronom mapy, to jednak brak ten został sanowany i mapa została stronom doręczona. Stwierdzić zatem trzeba, że od daty doręczenia mapy do czasu rozpoznania odwołania strony dysponowały wystarczającym okresem czasu, aby wnieść dodatkowe zarzuty, czego jednak nie uczyniły. Odnosząc się do wniosku małżonków S. zawartych w odwołaniu "o podanie gabarytów projektowanego obiektu budowlanego i określenie parametrów technicznych" organ podniósł, iż postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie obejmuje tych kwestii. W postępowaniu tym materia ta nie podlega badaniu, bowiem stanowi ona przedmiot postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest pierwszym etapem w czynnościach administracyjnych zmierzających do realizacji inwestycji, wytycza w sposób ogólny podstawowe kierunki planowanej inwestycji (ma charakter przygotowawczy), podlegające konkretyzacji (w tym w zakresie ochrony interesów osób trzecich) na etapie postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę. Stanowi ona promesę otwierającą drogę do uzyskania – po spełnieniu określonych w niej warunków oraz warunków określonych przepisami prawa budowlanego – pozwolenia na budowę. Organ wskazał, że ogólny charakter decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wynika m.in. z treści art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że decyzja taka określa rodzaj inwestycji, a więc nie konkretną, ściśle sprecyzowaną inwestycję, nadto zaskarżona decyzja w pkt 5 zawiera zapis, że warunki zajęcia terenu na czas prowadzenia robót budowlanych należy uzgodnić z właścicielami i zarządcami terenu.

Na powyższą decyzję skargę wnieśli G. i Z. S., wskazując, że nie wyrażają zgody na lokalizację inwestycji, jeżeli ma być ona zlokalizowana w granicach działek 68/1 i 68/2 oraz że złożyli w Urzędzie Miejskim stosowne zastrzeżenie, a mimo to organ planując inwestycję nie wziął pod uwagę owego zastrzeżenia i nie rozpatrywał alternatywnej możliwości lokalizacji inwestycji, tak by "ominąć" ich działki. Ponadto organ "zapomniał" doręczyć im mapę stanowiącą integralną część decyzji, a zatem decyzja obciążona została błędem formalnym, a jego naprawa po wniesieniu odwołania nie pozbawia decyzji tegoż błędu. Skarżący podnieśli, że pismo przewodnie dotyczące przesłania mapy nie zawierało żadnego pouczenia, a zatem wbrew twierdzeniom organu odwoławczego nie mieli wiedzy co do możliwości wniesienia zarzutów.

W konkluzji skarżący wskazali, iż domagają się ustalenia takiej lokalizacji inwestycji, aby nie naruszała granic ich działki.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty przywołane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

W niniejszej sprawie, wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie, na którym planowano inwestycję, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje zgodnie z dyspozycją art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wobec treści powołanego przepisu prawidłowo organ pierwszej instancji wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Przepis art. 54 powołanej ustawy konkretyzuje trzy elementy, które są przedmiotem rozstrzygnięcia i muszą się znaleźć w treści decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wynika z nich, że decyzja składa się z części opisowej i graficznej.

Po pierwsze omawiana decyzja powinna określać rodzaj inwestycji – należy wskazać jaki typ zamierzenia inwestycyjnego obejmuje ustalenie warunków i zasad zagospodarowania (art. 54 pkt 1). Po drugie należy w części graficznej oznaczyć linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali (art. 54 pkt 3). Po trzecie ustawodawca wylicza elementy składające się na istotę rozstrzygnięcia podejmowanego w formie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. I tak ustawodawca precyzuje, że w decyzji określa się warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu, wynikające z przepisów odrębnych w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, jak również ustalenia w zakresie infrastruktury technicznej i wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich

( art. 54 pkt 2). Ustawodawca zatem wyliczył w cytowanym przepisie elementy składające się na istotę rozstrzygnięcia podejmowanego w formie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stwierdzić należy, że decyzja organu pierwszej instancji zawiera wszystkie formalne wymogi o jakich stanowi art. 54 cytowanej ustawy, a które organ winien uwzględnić redagując ostateczny kształt decyzji. Prawidłowo również organ odwoławczy wskazał, iż kwestia "gabarytów projektowanego obiektu budowlanego oraz określenie charakterystycznych parametrów technicznych" może być szczegółowo badana w innym postępowaniu – o wydanie pozwolenia na budowę. Ustawodawca sprecyzował bowiem jakie elementy powinna zawierać decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, zaś podanie w treści owej decyzji "gabarytów projektowanego obiektu budowlanego przedstawionego w formie graficznej i opisowej, jak również określenie charakterystycznych parametrów technicznych", nie mieści się w dyspozycji art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podkreślić należy, że celem omawianej decyzji jest stwierdzenie dopuszczalności zamierzenia oraz ustalenie warunków i zasad jego realizacji. Innymi słowy, decyzja ta wytycza ogólne podstawowe kierunki projektowanej inwestycji budowlanej, podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom, przewidzianym w prawie budowlanym.

Podkreślić trzeba również, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie rodzi prawa do terenu ani nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Wiąże natomiast organ wydający pozwolenie na budowę. Decyzja ta ma charakter promesy, przyrzeka, że ustalone w decyzji warunki zabudowy przesądzą o treści kolejnej decyzji – pozwoleniu na budowę. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie determinuje jednak wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Postępowanie lokalizacyjne jest odrębnym postępowaniem administracyjnym od postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Zakres ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich jest różny w obu postępowaniach, a ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu lokalizacyjnym nie może być oceniana tak jak w kolejnym postępowaniu inwestycyjnym, to jest właśnie postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę. Nieuwzględnienie "zastrzeżeń" skarżących dotyczących lokalizacji inwestycji na działkach będących ich własnością nie jest wadą zaskarżonej decyzji, a konkretne określenia usytuowania obiektu są częścią postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Skarżący będą zatem mogli domagać się ochrony swych praw w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę, o ile zostanie ono wszczęte.

Odnosząc się do zarzutów skarżących w przedmiocie niedoręczenia im mapy stanowiącej integralną część decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji wskazać trzeba, iż uchybienie to zostało "naprawione" na etapie postępowania odwoławczego i załącznik graficzny został stronom doręczony – odpowiednio w dniach 12 listopada i 16 listopada 2004 r. Wbrew twierdzeniom skarżących to "spóźnione" doręczenie nie miało wpływu na wynik sprawy. Po otrzymaniu załącznika skarżący nie sprecyzowali żadnych innych zarzutów do treści decyzji ( załącznika) . Również twierdzenie skarżących, że nie zostali pouczeni o takiej możliwości nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem mimo iż dysponowali oni załącznikiem graficznym oraz znali treść zaskarżonej decyzji, nie zawarli żadnych zarzutów merytorycznych co do treści owego załącznika także w wywiedzionej do Sądu skardze.

Błędne oznaczenie jednej z działek zostało sprostowane postanowieniem z dnia 3 listopada 2004 r.

Zatem wobec stwierdzenia, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek warunkujących uchylenie zaskarżonej decyzji, ani żadna z przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji należało, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec jak w sentencji wyroku.