Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1250/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.3 § 1, art.141 § 4, art.153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz NSA Anna Łukaszewska-Macioch (spr.) Protokolant specjalista Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1709/10 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 23 czerwca 2010 r. nr BP-M-431-89-1/10 w przedmiocie odmowy wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1709/10 oddalił skargę M. S. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 23 czerwca 2010 r. nr BP-M-431-89-1/10 odmawiającą wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujący stan faktyczny sprawy:

Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia 9 marca 2009 r. nr BP–ZM-431-26-1/09, po rozpatrzeniu odwołania M. S. od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we Wrocławiu z dnia 12 grudnia 2008 r. nr OReg-ZM-431-98-4/08 odmawiającej wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu nr (...) przy ul. (...) w O., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że lokal mieszkalny nr (...) przy ulicy (...) w O. został przydzielony S. L. - emerytowi wojskowemu w dniu 28 grudnia 1984 r. decyzją o przydziale osobnej kwatery stałej nr 28/84 wydaną przez Komendanta Garnizonu Opole. W dniu 26 marca 2008 r. S. L. zmarł, a w dniu 28 października 2008 r. wnuczka S. L. M. S. złożyła wniosek o przyznanie prawa zamieszkiwania w ww. lokalu mieszkalnym na podstawie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.), do czasu ukończenia studiów, tj. co najmniej do dnia 30 września 2012 r. podając, że jest zameldowana w lokalu już od września 2007 r. i zamieszkiwała wspólnie z dziadkiem opiekując się nim. Podkreślała, że z chwilą przeprowadzki z O., gdzie mieszkała z rodzicami, do O. i podjęcia studiów na Uniwersytecie Opolskim, przedmiotowe mieszkanie stało się jej centrum życiowym i jego utrata uniemożliwia ukończenie studiów. Wskazywała na okoliczność przeznaczenia już w 2000 r. przedmiotowego lokalu do wykupu i czynionych przez dziadka staraniach wykupu tego lokalu, przy wsparciu finansowym jej rodziców i przy obietnicy dziadka przekazania jej tego lokalu po śmierci. Ponieważ ojciec jej poważnie zachorował w październiku 2007 r. do wykupu nie doszło, zaś pieniądze przeznaczone na wykup lokalu zostały zużyte na leczenie ojca. W dniu 26 marca 2008 r. jej dziadek nagle zmarł. Zaznaczyła, że wydanie decyzji odmownej skutkowałoby pozbawieniem jej jedynego miejsca zamieszkania, ponieważ z uwagi na trudną sytuację materialną i uwzględniając aktualne stawki rynkowe czynszów, nie może sobie pozwolić na wynajęcie pokoju, czy mieszkania. Środków tych rodzice jej obecnie nie posiadają.

Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM we Wrocławiu decyzją z dnia 12 grudnia 2008 r. odmówił wydania M. S. decyzji o prawie zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu mieszkalnym, wskazując na przeznaczenie lokalu na zakwaterowanie żołnierzy służby stałej i niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe żołnierzy zawodowych.

Od decyzji organu pierwszej instancji M. S. złożyła odwołanie.

Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji i wskazał w uzasadnieniu decyzji na szczególny charakter art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP polegający na tym, że decyzję w takiej sprawie można wydać tylko w sytuacji wyjątkowej. Chodzi o takie okoliczności, jak ciężka choroba, kalectwo, brak jakichkolwiek środków finansowych, szczególnie trudna sytuacja życiowa, a takie sytuacje, w ocenie organu, w rozpatrywanej sprawie nie występują. Za sytuację wyjątkową nie może być uznany brak uprawnienia skarżącej do innego lokalu, czy też zbieg okoliczności uniemożliwiający skorzystanie z przysługującego uprawnienia i wykupienia mieszkania na własność.

Decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej M. S. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który skargę uwzględnił i wyrokiem z dnia 14 października 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 730/09 uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że z treści uzasadnienia decyzji nie wynika, na podstawie jakich dowodów Prezes WAM ustalił zaistniały w niniejszej sprawie stan faktyczny. Za trafny Sąd uznał także podniesiony w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP przez to, że organ ustosunkował się do każdej z osobna okoliczności nie bacząc, że dla właściwej oceny sytuacji, w jakiej znalazła się skarżąca, należy wszystkie te okoliczności, badać nie z osobna, ale łącznie jako całościowe zagadnienie. Jedynie całościowe spojrzenie na zaistniałą sytuację pozwoli organowi na wypracowanie prawidłowej decyzji w sprawie.

Sąd wskazał także, iż organ nie odniósł się do kwestii przeznaczenia przedmiotowego lokalu do wykupu już w 2000 r.; nie zbadał także, czy rzeczywiście dziadek skarżącej zamierzał takiego wykupu dokonać i czy miał mu w tym pomóc finansowo ojciec skarżącej. Organ nie zbadał także, dlaczego do wykupu lokalu przez dziadka skarżącej nie doszło.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we Wrocławiu decyzją z dnia 21 kwietnia 2010 r. nr OXM1-431-38-16/10 ponownie odmówił wydania M. S. decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr (...) przy ulicy S. w O.. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że za sytuację wyjątkową nie może być uznany brak uprawnień wnioskodawczyni do innego lokalu mieszkalnego, czy też zbieg okoliczności uniemożliwiający skorzystanie z przysługującego uprawnienia do wykupu zajmowanego lokalu, tj. choroba ojca i późniejszy zgon dziadka. Organ ustalił, że sprzedaż lokali w budynku przy ulicy S. w O. rozpoczęła się w 2000 r. S. L. otrzymał propozycję wykupu przedmiotowego lokalu, jednak wniosek taki nie wpłynął i nie została dokonana wpłata tytułem pokrycia kosztów przygotowania lokalu do sprzedaży. W związku z tym procedura sprzedaży lokalu nie została rozpoczęta. Organ podkreślił, że brak możliwości zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie nie stanowi przesłanki do uznania sytuacji M. S. za wyjątkową, a ponadto jako studentka może się ubiegać o zakwaterowanie w domu studenckim.

Od powyższej decyzji M. S. odwołała się, zarzucając decyzji naruszenie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, a także naruszenie art. 7, art. 8 oraz art. 107 K.p.a. Ponadto zarzuciła, że organ pierwszej instancji nie zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2009 r.

Decyzją z dnia 23 czerwca 2010 r. nr BP-M-431-89-1/10 Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ zaznaczył, że przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP nakładają na Wojskową Agencję Mieszkaniową obowiązek zaspokajania potrzeb mieszkaniowych żołnierzy zawodowych. Wyjątek od stanowi art. 29 ustawy, na podstawie którego w sytuacji wyjątkowej dyrektor oddziału regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, za zgodą Ministra Obrony Narodowej, może wydać decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, na czas oznaczony, osobie innej niż żołnierz służby stałej. W świetle tego przepisu organ administracji rozstrzyga w ramach uznania administracyjnego w granicach obowiązującego prawa. Organ podkreślił, że sytuacja wyjątkowa to taka, jak: ciężka choroba, kalectwo, szczególnie trudna sytuacja życiowa, brak jakichkolwiek środków finansowych na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie, a takie okoliczności w przedmiotowej sprawie nie występują. Do okoliczności takich nie należą brak własnego lokalu, fakt zamieszkiwania w lokalu celem opieki nad chorym dziadkiem, czy brak środków na zakup własnego lokalu. Również taką okolicznością nie jest fakt niewykupienia lokalu.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. S. wniosła o uchylenie decyzji wydanych w obu instancjach zarzucając naruszenie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. Podkreśliła, że organ nie wykonał wytycznych wskazanych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2009 r. a decyzja nie zawierała rzetelnych i wnikliwych ustaleń faktycznych.

W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji oraz argumenty zawarte w jej uzasadnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Sąd podkreślił, że rozstrzygnięcie podejmowane na podstawie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP jest oparte na uznaniu administracyjnym. W takich sprawach zakres sądowej kontroli sprowadza się do oceny zgodności z prawem decyzji i poprzedzającego ją postępowania administracyjnego; nie dopuszcza natomiast ingerowania w kwestie celowości i słuszności rozstrzygnięć wojskowych organów mieszkaniowych. podstawowym warunkiem zezwolenia jest zaistnienie "sytuacji wyjątkowej". Choć ustawodawca nie zdefiniował tego pojęcia i nie wskazał kryteriów, jakimi należy się kierować przy interpretowaniu jego znaczenia, to zdaniem Sądu, wyjątkowości sytuacji należy upatrywać w takich stanach, czy zdarzeniach, które w sposób oczywisty odbiegają od typowych, dość powszechnie występujących. Dlatego w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że decyzja o prawie zamieszkiwania w lokalu pozostającym w dyspozycji WAM może być wydana osobie, która z uwagi na wyjątkowe okoliczności, takie jak ciężka choroba, kalectwo, brak jakichkolwiek środków finansowych, szczególnie trudna sytuacja życiowa, znaczne zasługi zmarłego żołnierza uprawnionego do lokalu, wymaga swoistej opieki organu Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w postaci zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych.

W ocenie Sądu, w takim aspekcie organ należycie przeanalizował sytuację życiową skarżącej i trafnie uznał, że nie można jej zakwalifikować do wyjątkowej. Brak dostatecznych środków na zakup własnego mieszkania, studia, opieka nad zmarłym dziadkiem oraz okoliczność, że mieszkanie zostało przewidziane do wykupu, nie przesądzają o wyjątkowości sytuacji skarżącej, gdyż jest to zjawisko dość powszechne. O wyjątkowości sytuacji nie może decydować fakt, że skarżąca opiekowała się dziadkiem i w chwili obecnej dba o mieszkanie. Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom M. S., organ zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przeprowadził postępowanie wyjaśniające dotyczące wykupu przedmiotowego lokalu. Lokal został przeznaczony do wykupu w 2000 r. Nigdy nie został złożony wniosek o wykup lokalu mieszkalnego oraz nie zostały wpłacone środki finansowe dla przygotowania przeprowadzenia tej operacji. Wprawdzie skarżąca twierdzi, że do wykupu nie doszło w związku z ciężką chorobą jej ojca w 2007 r. i jego śmiercią oraz śmiercią dziadka w 2008 r., jednak jak wyżej wspomniano, od 2000 r. w aktach administracyjnych nie ma żadnego śladu, który potwierdzałby zamiar wykupienia lokalu. Niezależnie od tych okoliczności instytucja przyznania prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nie może być traktowana wyłącznie w kategoriach socjalnych. Jako studentka M. S. może starać się o miejsce w akademiku, natomiast zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych osób i rodzin o niskich dochodach należy do samorządu terytorialnego i nie ma jakichkolwiek podstaw do przerzucania takich obowiązków na organy WAM. Zadaniem Wojskowej Agencji Mieszkaniowej jest przede wszystkim zabezpieczenie aktualnych i przewidywanych potrzeb mieszkaniowych żołnierzy w służbie stałej.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. S., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła skargę kasacyjną, w której zarzuciła:

1) naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.), dalej "P.u.s.a." w związku z art. 3 § 2 pkt 1, art. 135, art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 136 K.p.a. przez oddalenie skargi na skutek przyjęcia błędnej podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, którą organy te ustaliły nie przeprowadzając należycie postępowania dowodowego a także bez wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie, choć niepełnego, materiału dowodowego i jego właściwej oceny; nienależycie, niezgodnie z zasadą prawdy materialnej ustalony stan faktyczny stał się tym samym podstawą zaskarżonego orzeczenia sądowego;

b) art. 1 § 2 P.u.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 1, art. 135, art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. przez oddalenie skargi, w sytuacji gdy obowiązkiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego było stwierdzenie naruszenia przez Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej przy wydaniu decyzji z dnia 23 czerwca 2010 r. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem decyzja ta - wydana w ramach uznania administracyjnego - nie zawiera rzetelnych i wnikliwych ustaleń faktycznych, co do zasady nie wskazuje faktów, które organ uznał za udowodnione ani dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

c) art. 1 § 2 P.u.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 1, art. 135, art. 151 i art. 145 § 1 punkt 1 lit. c w zw. z art. 153 P.p.s.a. albowiem Sąd nie dostrzegł, że organy prowadzące postępowanie administracyjne nie zastosowały się do wiążącej je, w myśl art. 153 P.p.s.a. oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania w sprawie wyrażonych we wcześniej wydanym w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2009 r. (sygn. akt II SA/Wa 730/09), co powinno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji Prezesa WAM z dnia 23 czerwca 2010 r.

Wskazując na te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz przyznanie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w postępowaniu przed organami administracji publicznej doszło do uchybienia zarówno przepisom postępowania wyjaśniającego jak i prawa materialnego, które uszły uwadze Sądu, który nie wykonał prawidłowo obowiązku kontroli legalności zaskarżonej decyzji.

W ocenie skarżącej decyzja Prezesa WAM z dnia 23 czerwca 2010 r., wydana w ramach uznania administracyjnego, powinna być poprzedzona szczególnie starannie przeprowadzonym postępowaniem i dowodowym oraz dogłębną i kompleksową analizą ustalonego stanu faktycznego, umożliwiającą dokonanie prawidłowej subsumcji. Mimo to, zaskarżony akt nie zawiera rzetelnych i wnikliwych ustaleń faktycznych, przy czym stosownie do art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Tymczasem z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, na podstawie jakich dowodów organ ustalił zaistniały w niniejszej sprawie stan faktyczny. Jedynie w przypadku jednego elementu stanu faktycznego organ wskazał dowód, na którym się oparł - dotyczy to nie złożenia przez S. L. wniosku o wykup przedmiotowego lokalu, co Prezes WAM wraz z organem pierwszej instancji ustalił na podstawie znajdujących się w aktach sprawy niewypełnionych formularzy dotyczących wykupu. W tym stanie rzeczy już tylko z tego względu zaskarżona decyzja powinna zostać wyeliminowana przez Sąd pierwszej instancji z obrotu prawnego, albowiem została wydana z naruszeniem art. 107 § 3 K.p.a. a także z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.) zgodnie z którą organ podejmuje wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, uzupełnionej o podstawowe reguły postępowania dowodowego, w szczególności art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. które obligują organ do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz do dokonania na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceny, czy dana okoliczność została udowodniona. Nie wiadomo, na podstawie jakich dowodów organy postępowania administracyjnego ustaliły, że Uniwersytet Opolski, którego skarżąca jest studentką, dysponuje ok. 1800 miejscami w domach studenckich oraz że wysokość opłaty za jedno takie miejsce kształtuje się w wysokości od 300 złotych miesięcznie. Abstrahując od wadliwości przeprowadzonego w tym zakresie postępowania wyjaśniającego skarżąca wskazała, że nie może ubiegać się o miejsce w domu studenckim z uwagi na fakt, że stale zamieszkuje i jest zameldowana w Opolu, tj. w miejscowości stanowiącej siedzibę jej uczelni. Mimo to z okoliczności tej organy administracyjne nie wyprowadziły oczywistego wniosku o braku możliwości ubiegania się przez skarżącą o zakwaterowanie w akademiku.

Ze wskazanych wyżej przyczyn decyzja narusza również zasadę wyrażoną w art. 8 K.p.a. albowiem wadliwie skonstruowane uzasadnienie aktu administracyjnego nie służy pogłębianiu zaufania obywateli do organów państwa oraz pogłębiania świadomości i kultury prawnej obywateli.

Naruszenie przez organy powołanych przepisów procedury administracyjnej powinno zostać dostrzeżone przez Sąd pierwszej instancji z uwagi na okoliczność, że uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy i winny skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Tymczasem ww. błędy uszły uwadze Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wobec czego nie wykonał on obowiązku zbadania legalności decyzji sformułowanego w art. 1 § 2 P.u.s.a. oraz w art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. i nie zastosował przewidzianego przepisami prawa środka w celu usunięcia prawa (art. 135 P.p.s.a.), tylko oddalił skargę (art. 151 P.p.s.a.), zamiast ją uwzględnić i uchylić zaskarżoną decyzję w całości z uwagi na naruszenie przez organy administracji przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Jednocześnie przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji za organami postępowania administracyjnego błędnej, a przede wszystkim niemożliwej do zrekonstruowania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, narusza art. 141 § 4 P.p.s.a. Wskazany w tym przepisie obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, lecz także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Niezakwestionowanie wadliwie przyjętych przez organy administracji publicznej ustaleń faktycznych i uznanie ich za prawidłowe oznacza naruszenie przez Sąd art. 141 § 4 P.p.s.a. Nadto nie wiadomo, na jakiej podstawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął, że obok dziadka zmarł również ojciec skarżącej, skoro nie wynika to ani z zebranego w sprawie materiału dowodowego, ani z twierdzeń strony. Potwierdza to nienależyte i pobieżne wykonanie przez Sąd obowiązku kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego.

Niezależnie od powyższego skarżąca wskazała na wadliwość poczynionych przez Prezesa WAM i przyjętych bez zastrzeżeń przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustaleń faktycznych, polegających na uznaniu za udowodnione, że dziadek skarżącej faktycznie nie nosił się z zamiarem nabycia spornego lokalu mieszkalnego. Wnioskowanie jedynie w oparciu o brak wniosku S. L. o nabycie lokalu i niedokonanie wpłaty na pokrycie kosztów przygotowania lokalu do sprzedaży, bez przeprowadzenia innych dowodów narusza art. 7, art. 77 § l i art. 80 K.p.a. Jak już wielokrotnie zostało podnoszone w niniejszej sprawie, z uwagi na stan zdrowia i złą sytuację materialną dziadek skarżącej nie był w stanie samodzielnie skorzystać z oferty WAM, gdyż nie było go stać na samodzielne wykupienie lokalu bez wsparcia najbliższych, natomiast skarżąca mogła przeprowadzić się do Opola dopiero po ukończeniu szkoły średniej tj. w 2007 r. Przez ten czas gromadzone były środki. Podejmując starania o wykup udano się do Oddziału Terenowego WAM w Opolu, celem zasięgnięcia informacji na temat procedury i warunków wykupu mieszkania. Niestety, rodzice skarżącej nie zdążyli podjąć dalszych kroków, albowiem na początku października 2007 r. ojciec skarżącej ciężko zachorował (dwa zawały serca) i musiał być hospitalizowany, a zaoszczędzone środki finansowe zostały spożytkowane na potrzeby związane z procesem jego leczenia i rehabilitacji. W marcu 2008 r. nagle zmarł dziadek skarżącej, tym samym skarżąca straciła możliwość wykupienia lokalu mieszkalnego. Powyższe okoliczności potwierdzają zamiar wykupienia lokalu mieszkalnego przez S. L. i tłumaczą brak wniosku S. L. o nabycie lokalu i brak wpłaty na pokrycie kosztów przygotowania lokalu mieszkalnego do sprzedaży. Z tego względu zupełnie niezrozumiałym jest odmówienie wiarygodności twierdzeniom strony i oparcie się jedynie na pustych formularzach dotyczących wykupu.

Poprzez nienależyte i niepełne przeprowadzenie postępowania dowodowego celem ustalenia ww. okoliczności faktycznej organy administracyjne nie zastosowały się do wiążącej je w myśl art. 153 P.p.s.a. oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania w sprawie wyrażonych we wcześniej wydanym w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2009 r. (sygn. akt II Sa/Wa 730/09), który zalecił zbadanie tej okoliczności zgodnie z obowiązującymi regułami postępowania dowodowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Podstawę skargi kasacyjnej stanowią zarzuty odnoszące się do naruszeń przepisów postępowania, sformułowane w postaci złożonych powiązań przepisów procesowych, rozwiniętych w niezmiernie rozbudowanym wywodzie uzasadnienia skargi kasacyjnej, które w sumie sprowadzają się do zarzucenia Sądowi pierwszej instancji:

- nieprawidłowego przeprowadzenia sądowej kontroli zaskarżonej decyzji przez niedostrzeżenie uchybień procesowych popełnionych w postępowaniu administracyjnym, a polegających na braku rzetelnych i wnikliwych ustaleń faktycznych oraz wadliwym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji,

- niezastosowania się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania organów WAM zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2009 r. sygn. akt II Sa/Wa 730/09

- przyjęcia niepełnych i nieprawidłowych ustaleń co do stanu faktycznego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Odnosząc się do tak skonstruowanej podstawy skargi kasacyjnej należy uwzględnić, iż w sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca Sądowi pierwszej instancji wadliwie dokonaną kontrolę zaskarżonej decyzji wskutek niedostrzeżenia naruszeń procesowych w postępowaniu administracyjnym, w pierwszej kolejności należy ocenić, czy rzeczywiście miały miejsce wytknięte w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Od ewentualnego potwierdzenia takich uchybień zależeć będzie dopiero ustalenie, czy wskutek ich niedostrzeżenia przez Sąd pierwszej instancji doszło do naruszenia art. 1 § 2 P.u.s.a., art. 3 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

Oceniając pod tym kątem zarzuty przytoczone w skardze kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do ich uwzględnienia. Przede wszystkim należy stwierdzić, że zarzucając brak wnikliwych i rzetelnych ustaleń faktycznych, skutkujący uchybieniem zasadom postępowania określonym w art. 7 i 77 § 1 K.p.a., pełnomocnik strony skarżącej nie wyjaśnia w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jakie to istotne w sprawie okoliczności faktyczne zostały pominięte w toku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organy WAM i dlaczego mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzutu nie popartego konkretną argumentacją nie sposób poddać ocenie co do jego zasadności.

Nie można się zgodzić z twierdzeniem pełnomocnika, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji uchybia art. 107 § 3 K.p.a., gdyż z jego treści nie wynika podstawa faktyczna podjętej przez organ decyzji. Okoliczności faktyczne ustalone przez organy prowadzące postępowanie i opisane w uzasadnieniu decyzji w pełni wyczerpują wymagania art. 77 § 1 K.p.a.; w aktach sprawy został zgromadzony materiał dokumentacyjny niezbędny do podjęcia przez właściwy organ WAM decyzji w przedmiocie wniosku M. S. Został on wyczerpująco przedstawiony w uzasadnieniu wydanych w tej sprawie decyzji z powołaniem się na stosowne dowody. W szczególności organy orzekające, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 153 P.p.s.a., wyjaśniły dostatecznie okoliczności związane z niedoszłym do skutku wykupem lokalu mieszkalnego przez S. L., co zalecił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 października 2009 r. W sprawie tej zarówno organy orzekające WAM, jak i Sąd pierwszej instancji nie kwestionowały przedstawionych przez skarżącą okoliczności związanych z chorobą jej ojca, a skutkujących pogorszeniem sytuacji materialnej rodziców skarżącej, co uniemożliwiło wykup lokalu mieszkalnego. Nie było więc uzasadnionej potrzeby uzupełnienia materiału dowodowego poprzez przeprowadzenie na tę okoliczność dowodu z zeznań rodziców skarżącej, którą to potrzebę dostrzega autor skargi kasacyjnej. Należy nadto podkreślić, iż oceną z punktu widzenia przesłanki wyjątkowości sytuacji wymaganej przepisem art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP organy objęły - tak jak wskazywał Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 14 października 2009 r. - całokształt okoliczności sprawy, a nie tylko poszczególne jej elementy. Wyklucza to zarzut naruszenia art. 153 P.p.s.a.

Nie jest zgodne z prawdą, że zarówno Sąd jak i organy orzekające w sprawie ograniczyły podstawę faktyczną rozstrzygnięcia tylko do kwestii niezrealizowania przez S. L. wykupu mieszkania. Trzeba stwierdzić, iż - jak wynika z uzasadnienia decyzji wydanej zarówno w pierwszej jak i w drugiej instancji - orzekając o braku wyjątkowego charakteru sprawy organy administracyjne wzięły pod uwagę wszystkie istotne dla jej rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne. Wzięto bowiem pod uwagę także sytuację osobistą i rodzinną wnioskodawczyni, choć Sąd pierwszej instancji błędnie wskazał, że zbieg tragicznych dla niej wydarzeń objął także śmierć jej ojca. Mimo niewątpliwej niezręczności tego stwierdzenia, nie można jednak - jak to czyni skarga kasacyjna - wyprowadzić ogólnego wniosku, że Sąd pierwszej instancji orzekał w niniejszej sprawie przy braku rzetelnie ustalonej podstawy faktycznej.

Nie można również zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 7 K.p.a. Organy WAM rozpoznające wniosek skarżącej analizowały sprawę zarówno pod kątem interesu społecznego wskazując na przeznaczenie lokali pozostających w zasobach WAM na zaspokojenie w pierwszej kolejności potrzeb mieszkaniowych żołnierzy zawodowych, jak i pod kątem słusznego interesu strony ubiegającej się o przyznanie prawa do zamieszkiwania w takim lokalu na zasadzie określonej w art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP.

W przedstawionej sytuacji zarzuty dotyczące naruszeń procesowych w postępowaniu administracyjnym należało uznać za bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, przyjął zatem prawidłowo ustalony stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie i oceniał rozstrzygnięcie organu pod względem zgodności z prawem, tj. zgodnie z art. 1 § 2 P.u.s.a. i art. 3 § 1 P.p.s.a. Wynik przeprowadzonej przez Sąd kontroli nie dawał podstaw do zastosowania środka przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

W świetle powyższych wywodów zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej nie znajdują uzasadnienia.

Dodać należy, iż - wobec treści art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - nawet trafny zarzut naruszenia przepisów postępowania może być skuteczny jedynie wówczas, gdy zostanie uprawdopodobnione, że zarzucane naruszenie mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przekonującego wywodu, który by prowadził do wykazania, że gdyby nie zarzucane uchybienia procesowe, zapadłby wyrok innej treści, w skardze kasacyjnej brak. To, że strona - odmiennie niż organy WAM oraz Sąd pierwszej instancji - upatrywała wyjątkowość swojej sytuacji w uniemożliwiających wykup lokalu okolicznościach związanych z chorobą ojca i śmiercią dziadka, nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.