Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 585/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2016-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 47a ust. 5 art. 47a ust. 1 pkt 1 , art. 6must. 1, art. 2 ust. 1 pkt 4,
journal: Dz.U. 2016 poz 250
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2016 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [..] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K.(Kolegium) uchyliło decyzję Burmistrza Miasta

i Gminy C. z [...] r. nr. [...], określającą M.K. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od miesiąca stycznia 2014 r. w kwocie 72,00 zł rocznie oraz adres nieruchomości, na której powstają odpady komunalne - C., ul. M. 3

i orzekło o określeniu M. K. wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od miesiąca stycznia 2014 r. w kwocie 72,00 zł rocznie

z nieruchomości, na której powstają odpady komunalne, położonej w C.,

ul. M. 3.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że sprawy związane

z gospodarką odpadami regulują przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r.

o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jednolity Dz.U.2016, poz. 250 zwanej dalej "ustawą") i powołał treść stosownych przepisów regulujących obowiązki właścicieli i gminy w zakresie ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi tj.: art. 6c ust. 1 i 2, art. 6i pkt 1, art. 6m ust. 1, art. 2 ust. 1 pkt 4,

art. 6n ust. 1 i art. 6o.

Stosownie do obowiązku wynikającego z art. 6m ustawy, M.K.

w dniach 03.02.2014 r., 05.01.2015 r. i 15.01.2016 r., złożył deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w których wskazał osoby z nim zamieszkujące oraz pozostałych współwłaścicieli, a także oznaczył numerem 7 nieruchomość położoną przy ul. M. w C.. Ponadto, w deklaracji wybrał metodę jednoczesnego prowadzenia selektywnej zbiórki odpadów oraz odpadów biodegradowalnych w kompostowniku i zagospodarowania ich we własnym zakresie. Organ pierwszej instancji ustalił, że deklaracja zawiera błędny numer nieruchomości, na której powstają odpady komunalne oraz błędnie wskazano te same osoby zamieszkujące z każdym ze współwłaścicieli. Ustalenie to wypełniło przesłankę uzasadnionych wątpliwości, co do danych zawartych w deklaracji,

o których mowa w art. 6o ustawy, wobec czego Burmistrz Miasta i Gminy C. wydał decyzję z dnia 10.05.2016 r., określając stronie kwotę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Kolegium stwierdziło, że opłata ta została wyliczona prawidłowo, jako iloczyn ilości osób zamieszkujących nieruchomość i stawki opłaty miesięcznej, stosownie do § 1 uchwały nr XXVI/228/2012 Rady Miejskiej w C. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki takiej opłaty. Wskazując na zapisy ww. uchwały organ odwoławczy przedstawił sposób wyliczenia opłaty za gospodarowanie. Kolegium ponadto stwierdziło, że w zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji ustalił adres nieruchomości, wykraczając poza zakres niniejszego postępowania, w związku z czym zreformowano zaskarżone rozstrzygnięcie. Końcowo, organ odwoławczy wyjaśnił, że kwestia dotycząca sporu w zakresie numeru nieruchomości nie jest przedmiotem niniejszej sprawy.

Na powyższą decyzję, M.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Zaskarżonej decyzji zarzucił łamanie przepisów rozdziału 3 i 3a ustawy, poprzez akceptację kierowania przez organ pierwszej instancji decyzji, na adres niezgodny z zapisami w księdze wieczystej. Podkreślił, że dokumenty załączone do sprawy potwierdzają, że jest on współwłaścicielem nieruchomości położonej w C. przy ulicy M. 7 i tam powstają odpady komunalne obciążające go pokryciem kosztów. Zaznaczył, że na budynku widnieje numer 7, a burmistrz nie przedstawił dokumentu, który stwierdzałby zmianę numeracji nieruchomości zgodnie z obowiązującym prawem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty jak w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2016.1066) i art. 134 § 1 ustawy

z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(j.t. Dz.U.2016.718), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym – co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie

w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe.

Organ prawidłowo powołał podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia,

tj. przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W ich świetle gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (art. 6c ust. 1 ustawy ). Z kolei właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6h ustawy). W związku z powyższym właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi

w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych

(art. 6m ust. 1 ustawy ). Przez właściciela nieruchomości rozumie się przy tym także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością (art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy). Istotne przy tym jest, że podmioty zobowiązane do uiszczenia opłaty nie mają swobody kształtowania treści stosunku prawnego, w szczególności wysokości opłaty, ewentualnego jej obniżenia lub odstąpienia od niej oraz terminu zapłaty. Elementy te określa bowiem ustawa oraz akt prawa miejscowego w zakresie wskazanym w ustawie (art. 6k i art. 6l ustawy). W niniejszej sprawie aktem tym jest uchwała Rady Miejskiej w C.

z 28 grudnia 2012 r. nr XXVI/228/12 w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki takiej opłaty ("uchwała"). Stosownie do treści art. 6 o ust.1 ustawy, w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa,

w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, M.K., stosownie do obowiązku wynikającego z art. 6m ustawy złożył deklarację, w której oznaczył numerem 7 nieruchomość położoną przy ul. M. w C.u. Na podstawie operatu nazewnictwa placów i ulic oraz numeracji porządkowej nieruchomości dla gminy C. prowadzonego przez Urząd Miasta i Gminy

w C. organ ustalił, że deklaracja zawiera błędny numer nieruchomości, na której powstają odpady komunalne. Nadto w deklaracji błędnie wskazano te same osoby zamieszkujące z każdym ze współwłaścicieli. Ustalenia te wypełniły przesłankę uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji,

o których mowa w art. 6o ustawy, wobec czego Burmistrz Miasta i Gminy C. wydał decyzję, w której określił skarżącemu kwotę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wysokość tej opłaty została określona przez organ prawidłowo, na podstawie uchwały. W uchwale Rada Miejska w C. określiła bowiem metodę ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jako iloczyn osób zamieszkujących daną nieruchomość i stawki tej opłaty ustalonej w § 2. Również prawidłowo, przy uwzględnieniu danych zawartych w deklaracji, organ przyjął stawkę 6 zł. Stosownie bowiem do § 2 ust. 3 uchwały stawka, w przypadku jednoczesnego prowadzenia selektywnej zbiórki odpadów oraz gromadzenia odpadów biodegradowalnych w kompostowniku i zagospodarowania ich we własnym zakresie, wynosi 6 zł miesięcznie.

Ustalenia w zakresie samego obowiązku ponoszenia przedmiotowej opłaty oraz jej wysokości nie były kwestionowane przez skarżącego. Skarżący zakwestionował natomiast decyzję, w zakresie numeru porządkowego nieruchomości położonej przy ul. M. w C.. Zdaniem strony w decyzji powinien być wpisany numer 7 nieruchomości, a nie 3.

W tym miejscu wymaga wyjaśnienia, że stosownie do art. 47a ust. 5 art. 47a ust. 1 pkt 1 ustawy z 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2015 r.

nr 520), dalej ,,ustawy p.g.k.", ustalanie numerów porządkowych oraz zakładanie

i prowadzenie ewidencji miejscowości, ulic i adresów należy do zadań gminy. Zgodnie z art. 47a ust. 4 pkt 5 lit. a tej ustawy, ewidencja miejscowości, ulic

i adresów zawiera numery porządkowe budynków mieszkalnych oraz innych budynków przeznaczonych do stałego lub czasowego przebywania ludzi. Co jednak istotne, art. 47a w ustępie 5 stanowi, że to wójt (burmistrz, prezydent miasta) ustala numery porządkowe, o których mowa w ust. 4 pkt 5 lit. a, z urzędu lub na wniosek zainteresowanych i zawiadamia o tych ustaleniach właścicieli nieruchomości lub inne podmioty uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków, które tymi nieruchomościami władają. To oznacza, że w przypadku sprzeczności między numerem nieruchomości wskazanym w deklaracji a numerem, jaki wynika z operatu nazewnictwa placów i ulic oraz numeracji porządkowej nieruchomości dla Gminy C. prowadzonego przez Urząd Miasta i Gminy w C, wiążący jest dla organu numer wynikający z tego drugiego źródła. Wpisany tam numer ustalony został przez kompetentny do tego organ władzy publicznej. Ustawa p.g.k. nie pozwala mieszkańcom określać we własnym zakresie numeru porządkowego. Stanowi ona jednoznacznie, że do ustalania tej kwestii uprawniony jest burmistrz. Jego ustalenia znajdują odzwierciedlenie w ewidencji, a z niej stosowną informację pobrał organ, określając skarżącemu opłatę.

Dodatkowo wyjaśnienia wymaga, że z treści art. 47a ust. 5 p.g.k. wynika ponadto, że dopuszczalny jest wniosek o zmianę numeru porządkowego, a przed rozstrzygnięciem w tej sprawie organ winien dokonać analizy przedstawionych przez wnioskujących danych i dokumentów. Z całą stanowczością jednak należy podkreślić, że nie służy temu postępowanie w sprawie określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Sąd badając prawidłowość decyzji w tym zakresie władny jest jedynie ocenić, czy prawidłowo organ ustalił numer nieruchomości korzystając w tym zakresie ze stosownej ewidencji. Tak też Sąd uczynił. Poza zakresem sprawy pozostają natomiast kwestie dotyczące sporu pomiędzy mieszkańcami nieruchomości, a organami w zakresie numeru nieruchomości, co trafnie zauważyło Kolegium. Z powyższych względów organ odwoławczy stosownie uznał, że organ pierwszej instancji nie był uprawniony do ustalenia numeru nieruchomości w niniejszym postępowaniu.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę.