Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 11/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6343 Świadczenia pieniężne z tytuły pracy przymusowej
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Poznań, dnia 24 czerwca 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 czerwca 2005r. sprawy ze skargi J.K. na: l) bezczynność Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w przedmiocie niewydania decyzji 2) przewlekłość postępowania w sprawie o przyznanie świadczenia pieniężnego postanawia odrzucić skargę /-/ M. Dybowski


UZASADNIENIE

J. K. w dniu [...] kwietnia 2005r. wniósł skargę na bezczynność Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych oraz na przewlekłość postępowania w sprawie. Z treści skargi wynika, że skarżący w 1998r. wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa do świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej na terenach okupowanych przez III Rzeszę. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzjami z dnia [...]. nr [...]i z dnia [...]. nr [...]odmówił przyznania przedmiotowego świadczenia. W wyniku złożenia wniosku o zmianę decyzji, organ ten w dniu [...]. wydał decyzję nr [...]uchylającą własne decyzje z dnia [...]. nr [...]i z dnia [...]nr [...], i przyznającą uprawnienie do świadczenia pieniężnego z tytułu deportacji do pracy przymusowej w okresie od października 1943r. do marca 1945r. (łącznie 18 miesięcy) i odmówił przyznania uprawnienia do świadczenia za kwiecień i maj 1945r.

Z powyższego wynika, że J. K. wniósł skargę na bezczynność Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w sprawie o przyznanie prawa do świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej na terenach okupowanych przez III Rzeszę już po wydaniu decyzji ostatecznej w tej sprawie przez właściwy organ.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153/02/1270, zm. 162/04/1692 - dalej upsa) wnoszenie skarg na bezczynność organów administracji jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy nie wydają one rozstrzygnięć w postępowaniu administracyjnym w sprawach szczegółowo wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy. Ponadto z art. 149 upsa wynika, że istota skargi na bezczynność polega na tym, że sąd, uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W sprawie niniejszej Sąd nie ma jednak takiej możliwości, gdyż nastąpiło już wydanie decyzji ostatecznej w sprawie objętej zakresem skargi na bezczynność.

W świetle powyższego za niedopuszczalną uznać należy skargę na bezczynność Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w sprawie o przyznanie prawa do świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej na terenach okupowanych przez III Rzeszę już po wydaniu decyzji ostatecznej w tej sprawie przez ten organ. Sprawa na żadnym etapie dotychczas nie zawisła przed sądem administracyjnym, zatem nie znajdzie zastosowania ustawa z 17 czerwca 2004r. o skardze na naruszenie prawo strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 i 2 ; Dz. U. 179/04/1843).

Ewentualne powództwo o odszkodowanie za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykazywaniu władzy publicznej przeciwko Skarbowi Państwa, Skarżący może wytoczyć przed właściwym Sądem powszechnym (art. 77 ust. 1 i art. 177 in princ. Konstytucji RP z 2.4.1997 - Dz. U. 78/97/483 sprost. 28/01/319 i art. 417 § 1 kc i art. 2 § 1 kpc). Nie zachodziła potrzeba odrzucenia skargi na decyzję z dnia [...]., bowiem J. K. nie zakwestionował owej decyzji.

Z tego względu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 upsa, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.

I-I M. Dybowski