Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 726/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2009-01-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Ewa Wojtyna po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2009 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku W. M. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2008r. znak: [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego w sprawie z jej skargi na tę decyzję - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Rzeszowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego

z dnia [...] sierpnia 2008r. znak: [...] utrzymującą

w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] lipca 2008r. Nr [...]. Ostatnie z rozstrzygnięć uchylało od dnia 15 sierpnia 2006r. własną decyzję z dnia [...] lipca 2006r. Nr [...], która przyznawała zasiłek pielęgnacyjny dla syna wnioskodawczyni W. M. – M. M. na okres od 1 lipca do 31 sierpnia 2006r. w wysokości 144 zł miesięcznie oraz na okres od 1 września 2006r. do 31 lipca 2007r. w wysokości 153 zł miesięcznie.

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez możliwość wydania przez organ I instancji decyzji o zwrocie nienależnego świadczenia w trybie art. 23a ust. 9 w zw. z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006r. Nr 139, poz. 992).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako P.p.s.a. wniesienie skargi nie wywołuje skutku suspensywności, co oznacza, iż wstrzymanie wykonania aktu objętego skargą może nastąpić jedynie na wniosek skarżącego w tym przedmiocie.

Okolicznością uzasadniającą orzeczenie zgodnie z takim wnioskiem jest istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Skoro zaś podstawą rozważania przez Sąd możliwości wstrzymania jest wyłącznie wniosek skarżącego to oznacza, że do wnioskodawcy należy wykazanie przesłanek wstrzymania wykonania przedmiotu zaskarżenia wymienionych w powołanym przepisie, do Sądu natomiast ich ocena i podjęcie rozstrzygnięcia.

Uzasadnienie wniosku powinno wskazywać konkretne okoliczności, na podstawie których Sąd będzie mógł wywieść, że udzielenie ochrony tymczasowej skarżącemu jest zasadne.

W ocenie Sądu, argumentacja przedstawiona przez skarżącą wymogów tych nie spełnia, co przesądza o niemożliwości pozytywnego ustosunkowania się do złożonego przez nią wniosku.

Przedmiotem tego wniosku jest wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza, która uchylała własne rozstrzygnięcie, przyznające dziecku wnioskodawczyni W. M. – M. M. zasiłek pielęgnacyjny.

W jego uzasadnieniu, skarżąca powołując się na zagrożenie, jakie dla niej stanowiłoby wykonanie kwestionowanej decyzji, wskazała na możliwość wydania przez organ decyzji o zwrocie nienależnego świadczenia w trybie art. 23a ust. 9

w zw. z art. 30 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Zdaniem Sądu, argument powyższy jest niewystarczający dla zastosowania

w wypadku skarżącej instytucji wstrzymania wykonania skarżonego aktu.

Zwrot pobranych świadczeń rodzinnych stanowi konsekwencję uznania ich za nienależne w rozumieniu art. 30 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

W przedmiotowej sprawie chodzi o zwrot świadczeń rodzinnych wypłaconych

w wypadku o którym mowa w art. 23a ust. 5 cytowanej ustawy tj. w sytuacji, gdy uchylona została decyzja przyznająca takie świadczenia z uwagi na ustalenie, iż osoba stała się uprawniona do świadczeń rodzinnych w innym państwie, w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Podjęcie rozstrzygnięcia w oparciu o wymieniony wyżej art. 30 ustawy

o świadczeniach rodzinnych, pociągałoby za sobą niewątpliwie konsekwencje finansowe dla skarżącej. Ubytek w majątku wyżej wymienionej nie musiałby jednak być równoznaczny z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków czy wyrządzeniem znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a.

Skarżąca nie wykazała natomiast, w ocenie Sądu, w sposób dostateczny, że w jej przypadku skutek taki mógłby wystąpić. Nie przedstawiła bowiem żadnych szczegółowych danych dotyczących rozmiarów zagrożenia związanego

z wykonaniem kwestionowanej decyzji. Skarżąca nie podała swojej aktualnej sytuacji materialnej, uniemożliwiając tym samym ocenę skutków związanych z zapłatą (dobrowolną bądź w trybie egzekucji) nienależnych świadczeń w razie orzeczenia obowiązku och zwrotu.

Dlatego też należno uznać, iż uzasadnienie jej wniosku, pomimo iż wskazuje na potencjalne skutki wykonania zaskarżonej decyzji, nie pozwala na stwierdzenie, czy zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Z wyłożonych wyżej względów orzeczono jak w sentencji, w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a..