Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2826/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: ART. 72 PAR. 1 UST. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: ART. 60 PKT 7 - 8, ART. 67
journal: Dz.U. 2013 poz 885
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Wójcik, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2017 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: SKO w W., Kolegium, organ II instancji, organ odwoławczy) z [...] sierpnia 2016 r., znak: [...] wydana na podstawie art. 127 § 2 i art. 17 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 778 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 1 i 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 1659 ze zm.) w związku z art. 39 ust. 5 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1591 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania K. D. (dalej: wnioskodawca, skarżący), reprezentowanego przez r. pr. E. P., od decyzji Starosty L. (dalej: organ I instancji) Nr [...] z [...] kwietnia 2016 r., znak [...], orzekającej o odmowie zwrotu nadpłaty dla K. D., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...], w wysokości [...] zł z tytułu opłat geodezyjnych naliczonych w 2010 r. na postawie zarządzenia Starosty L. nr [...] z [...] listopada 2009 r. w sprawie ustalenia opłat za sprzedaż kopii map i innych dokumentów z [...] Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w L., w tym także sporządzanych na nośnikach informacji zgodnie z załącznikiem.

W decyzji z [...] sierpnia 2016 r. SKO w W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Stan sprawy przestawiał się następująco:

K. D., reprezentowany przez r. pr. E. P., we wniosku z [...] grudnia 2015 r. wystąpił do organu I instancji o zwrot nadpłaty w wysokości [...] zł z tytułu nienależnie uiszczonych w 2010 r. opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne wskazując, że ich naliczenie i pobranie nastąpiło na podstawie zarządzenia Starosty L. nr [...] z [...] listopada 2009 r., którego nieważność stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z uwagi na brak podstawy prawnej jego wydania (wyrok w sprawie sygn. IV SA/Wa 2376/13 z 18 grudnia 2013 r.).

W związku z powyższym pobrana kwota znajduje się w posiadaniu Starosty L. bez tytułu prawnego i powinna być zwrócona jako nadpłata.

Organ I instancji w decyzji Nr [...] z [...] kwietnia 2016 r., znak [...], orzekł o odmowie zwrotu ww. nadpłaty.

Od powyższej decyzji odwołanie w piśmie z [...] maja 2016 r. złożył K. D., reprezentowany przez r. pr. E. P. W uzasadnieniu odwołania skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 72 § 1 ust. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja Podatkowa (tekst. jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. dalej: o.p.) w zw. z art. 60 pkt 7 i 8 oraz art. 67 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. 2013 r., poz. 885 ze zm., dalej: u.f.p.), poprzez błędne uznanie, że opłaty geodezyjne uiszczone przez skarżącego w 2010 r. na podstawie ww. zarządzenia Starosty L., prawomocnie uznanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie za nieważne, nie stanowią nadpłaty, która winna zostać zwrócona, a także

-art. 10 § 1 k.p.a., poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w sprawie i możliwości wypowiedzenia się odnośnie zebranego materiału dowodowego i zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji.

W uzasadnieniu odwołania wskazano, że nakładanie na skarżącego, będącego wykonawcą prac geodezyjnych, jakichkolwiek obowiązków o charakterze publicznoprawnym na podstawie cenników stosowanych w [...] Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w L. było bezprawne. Z taką oceną prawną zgodził się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając sporne zarządzenia za nieważne. Podstawy prawnej nakładania ww. opłat, w ocenie skarżącego, nie sposób też znaleźć w żadnym z powoływanych przez organ I instancji przepisów prawa. Ani art. 40 ust. 3b i 3c, art. 40 ust. 5 pkt 1 lit. b), ani art. 41b ust. 2 ww. ustawy nie przyznaje staroście, jako organowi administracji geodezyjnej i kartograficznej, uprawnienia do nakładania i pobierania od wykonawców prac geodezyjnych dodatkowych opłat geodezyjnych. Skarżący zakwestionował również zasadność stanowiska wyrażonego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 grudnia 2013 r., sygn. I OSK 707/13.

W odwołaniu podniesiono także, że uznanie niekonstytucyjności przepisu zawierającego delegację do wydania rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne (na podstawie wyroku TK z 25 czerwca 2013 r., sygn. K 30/12), powoduje utratę mocy obowiązującej przepisu prawnego, który ją konstytuuje.

Wnioskodawca podniósł także, że nie sposób twierdzić, że wskutek uznania, że opłaty dodatkowe są nadpłatą, skarżący zostanie bezpodstawnie wzbogacony o wartość nieodpłatnie uzyskanych kopii materiałów geodezyjnych.

W decyzji z [...] sierpnia 2016 r. SKO w W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu ww. decyzji organ wskazał, że zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma rozstrzygnięcie, czy istniał przepis prawa nakładający obowiązek wniesienia opłaty przez skarżących, czy też, jak wskazuje odwołujący, powyższe opłaty pobrane zostały bez podstawy prawnej. W ocenie Kolegium, w okresie wskazanym we wniosku skarżącego, istniał ustawowy obowiązek uiszczania opłat za udostępnianie dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Stanowisko takie potwierdza orzecznictwo. Organ II instancji odniósł się także do zarzutów odwołania wskazując, że stwierdzenie nieważności zarządzenia Starosty L. nr [...] z [...] listopada 2009 r. w sprawie ustalenia opłat za udostępniane dokumenty nie uzasadnia przyjęcie, że opłaty pobrane zostały bez podstawy prawnej, a tym samym stanowią nadpłatę, która winna podlegać zwrotowi. Według organu II instancji, zarządzenie to nie stanowiło bezpośredniej podstawy pobrania objętych wnioskiem o zwrot opłat.

W skardze skarżący reprezentowany przez r. pr. E. P. zaskarżył w całości decyzję SKO w W. z [...] sierpnia 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty L. z [...] kwietnia 2016 r., odmawiającą zwrotu nadpłaty w wysokości [...] zł powstałej z tytułu nienależnie uiszczonych opłat geodezyjnych, naliczonych względem skarżącego w 2010 r. na podstawie zarządzenia Starosty L. nr [...] z [...] listopada 2009 r. w sprawie ustalenia opłat za sprzedaż kopii map i innych dokumentów z [...] Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w L., w tym także sporządzonych na nośnikach informacji.

Zaskarżonej decyzji SKO w W. zarzucono naruszenie:

- art. 72 § 1 pkt 1 o.p., w zw. z art. 60 pkt 7 i 8 oraz art. 67 u.f.p., w zw. z art. 40 ust. 3b i art. 40 ust. 3c ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm., dalej: p.g.k.), w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., poprzez błędne uznanie, że opłaty geodezyjne uiszczone przez skarżącego w 2010 r. na podstawie ww. zarządzenia Starosty L., prawomocnie uznanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie za nieważne, nie stanowią nadpłaty, która winna zostać zwrócona,

- art. 138 § 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, a w miejsce tego zastosowanie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i w konsekwencji utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji z [...] kwietnia 2016 r., podczas gdy Kolegium winne było uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W związku z wyżej przedstawionymi zarzutami naruszenia prawa wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również o uchylenie na podstawie art. 135 p.p.s.a. w całości poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nr [...] z [...] kwietnia 2016 r. Nadto, wniesiono o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego przez r. pr. oraz wydatku na opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że poza opłatą naliczaną na podstawie ww. przepisów wykonawczych wykonawcy prac geodezyjnych zgłaszający się do Ośrodka, w tym także skarżący, obligowani byli do uiszczania tzw. dodatkowych opłat geodezyjnych. Opłaty dodatkowe były pobierane na podstawie obowiązujących "cenników" m. in. za sporządzanie kopii materiałów geodezyjnych, aktualizację mapy zasadniczej oraz inne czynności z tym związane. W okresie relewantnym dla sprawy obowiązek uiszczania opłat dodatkowych wynikał z zarządzenia nr [...] Starosty L. z [...] listopada 2009 r. w sprawie ustalenia opłat za sprzedaż kopii map i innych dokumentów z [...] Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w L., w tym także sporządzanych na nośnikach informacji.

Według skarżącego, uiszczone dodatkowe opłaty geodezyjne stanowią nadpłatę, przez co winny zostać zwrócone, bowiem znajdują się one w posiadaniu Starosty L. bez podstawy prawnej. Nakładanie na skarżącego, będącego wykonawcą prac geodezyjnych, jakichkolwiek obowiązków o charakterze publicznoprawnym na podstawie cenników stosowanych w [...] Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w L. było bezprawne. Zdaniem skarżącego, z taką oceną prawną zgodził się również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając sporne zarządzenie za nieważne.

Według skarżącego, żaden z powoływanych tak przez Starostę L., jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. przepisów prawa nie mógł stanowić podstawy do pobierania spornych opłat. Żaden z nich nie zawiera bowiem w swej treści delegacji upoważniającej Starostę L. do wydania aktów prawnych, na podstawie których opłaty te były pobierane. Zdaniem skarżącego, podstawy tej nie mogły stanowić ani powołany art. 40 ust. 3c (a wcześniej art. 40 ust. 3b), ani art. 41 b ust. 2 (a wcześniej art. 41 ust. 3a) p.g.k., ani §10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 17 maja 1999 r. w sprawie określenia rodzajów materiałów stanowiących państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, sposobu i trybu ich gromadzenia i wyłączania z zasobu oraz udostępniania zasobu (Dz. U. z 1999 r. Nr 49, poz. 493), ani tym bardziej pkt 9.12 postanowień dodatkowych Załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 19 lutego 2004 r. Według skarżącego to, że ustawodawca wskazuje na to, że korzystanie z zasobu geodezyjnego i kartograficznego jest odpłatne oraz, że pewne rodzaje przychodów będą stanowić przychody powiatowego funduszu celowego, nie czyni spornych opłat należnymi. Skarżący uważa, że podstawy prawnej nakładania ww. opłat nie sposób też znaleźć w żadnym z powoływanych przez Starostę L., a następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.), polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpatrywania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa.

W ocenie Sądu, organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów k.p.a. oraz ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja Podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej: o.p.), przepisów ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 885 ze zm., dalej: u.f.p.) w zw. z przepisami ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 520 ze zm., dalej: p.g.k.) w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2010 r. do 11 lipca 2014 r.

Działania organów obu instancji nie naruszały zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. Z art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Sąd nie stwierdził naruszenia art. 8 k.p.a.

W niniejszej sprawie stosownie do regulacji art. 11 k.p.a. organy administracji wyjaśniły także stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji decyzji bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia zasady wynikającej z art. 11 k.p.a.

W ocenie Sądu, uzasadnienia decyzji organu I i II instancji są skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 k.p.a.), a także objaśniają tok myślenia prowadzący do zastosowania powołanych w decyzjach organu I i II instancji przepisów, które doprowadziły do wydania orzeczenia utrzymującego w mocy decyzję organu I instancji, w której odmówiono zwrotu nadpłaty dla K. D., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] w wysokości [...] zł z tytułu opłat geodezyjnych naliczonych w 2010 r. na podstawie zarządzenia Starosty L. nr [...] z [...] listopada 2009 r. w sprawie ustalenia opłat za sprzedaż kopii map i innych dokumentów z [...] Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w L., w tym także sporządzanych na nośnikach informacji zgodnie z załącznikiem. Według Sądu, organy obu instancji dokonały niewadliwej analizy zebranego materiału dowodowego, który w ocenie Sądu jest prawidłowo zebrany i kompletny, a wnioski jakie z niego wysnute były logicznie uzasadnione i nie noszą cech dowolności.

Materiał dowodowy oraz postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I i II instancji są zgodne z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Organy administracji orzekające w niniejszej sprawie podjęły czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Organy orzekające w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a także oceniły na podstawie całokształtu materiału dowodowego udowodnienie danych okoliczności. Według Sądu, uzasadnienia kontrolowanych decyzji stanowią uzewnętrznioną motywację podjętych w nich rozstrzygnięć. W uzasadnieniach tych decyzji znalazło się bowiem ustalenie, jakie normy obowiązują w związku z wydaniem przez organ odwoławczy decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, który działając na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 2 i art. 67 u.f.p. oraz art. 72 § 1 pkt 1 i art. 75 § 1 o.p. w związku z wnioskiem z 31 grudnia 2015 r. K. D. reprezentowanego przez r. pr. E. P., odmówił zwrotu nadpłaty.

W przedmiotowej sprawie Kolegium w decyzji z [...] sierpnia 2016 r. ustosunkowało się także do twierdzeń skarżącego zawartych w odwołaniu, a także przeprowadziło kontrolę instancyjną działania, które podjął organ I instancji wydając decyzję z [...] kwietnia 2016 r. Ustalenia te znajdują bowiem swój wyraz w decyzji odwoławczej Kolegium z [...] sierpnia 2016 r.

Przechodząc do oceny zarzutów skargi wskazać należy w pierwszej kolejności, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a w miejsce tego zastosowanie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Kolegium wydając decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Starosty L. z [...] kwietnia 2016 r. prawidłowo stwierdziło, że decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem. W niniejszej sprawie organ odwoławczy ocenił bowiem prawidłowość zaskarżonej decyzji organu I instancji pod kątem nie tylko ustaleń faktycznych, tj. podstawy faktycznej rozstrzygnięcia o odmowie zwrotu nadpłaty dla skarżącego, ale też pod kątem zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Z tych powodów w ocenie Sądu, organ odwoławczy nie naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymując w mocy decyzję organu I instancji. Należy ponadto stwierdzić, że dokonana przez organ odwoławczy ocena sprawy jest zbieżna ze stanowiskiem organu I instancji.

W drugiej kolejności wskazać należy, że Sąd nie podziela zarzutu naruszenia przez organy orzekające w niniejszej sprawie art. 72 § 1 ust. 1 o.p., w zw. z art. 60 pkt 7 i 8 oraz art. 67 u.f.p. w zw. z art. 40 ust. 3b i art. 40 ust. 3c p.g.k., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., poprzez błędne uznanie, że opłaty geodezyjne uiszczone przez skarżącego w 2010 r. na podstawie ww. zarządzenia Starosty L., prawomocnie uznanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie za nieważne, nie stanowią nadpłaty, która winna zostać zwrócona.

Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu wskazać należy, że zgodnie z art. 71 § 1 pkt 1 o.p., za nadpłatę uważa się kwotę: nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku (opłaty). Według art. 3 pkt 3 lit. c, o.p., przez podatek rozumie się również c) opłaty oraz niepodatkowe należności budżetowe. Podatek nadpłacony to podatek zapłacony w kwocie wyższej niż należna. Natomiast podatek zapłacony nienależnie to kwota uiszczona przez podatnika w sytuacji, gdy nie było ustawowego obowiązku jej zapłacenia albo obowiązek ten istniał, ale wygasł. W obu przypadkach świadczenie podatnika dokonane na rzecz wierzyciela podatkowego przewyższa to, czego wymaga od niego przepis prawa. Ta nadwyżka świadczenia ponad świadczenie obowiązkowe jest nadpłatą. Wskazane wyżej zasady, na podstawie art. 67 u.f.p., mają zastosowanie do środków publicznych stanowiących niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym, w rozumieniu art. 60 u.f.p.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, według którego "instytucja nadpłaty podatkowej nie jest jedynym istniejącym w systemie prawa polskiego instrumentem służącym uzyskaniu przez podatnika zaspokojenia przysługujących mu roszczeń, które wynikają ze stwierdzenia wadliwości podstawy prawnej zapłaconego podatku. Celem i istotą roszczenia o zwrot nadpłaty nie jest, jak to już wskazano powyżej, pokrycie wszelkiego uszczerbku spowodowanego zapłatą nienależnego podatku, lecz wyłącznie restytucja straty w majątku podatnika wywołanej bezpośrednio zapłatą takiego podatku. Jeżeli zaś do straty takiej nie doszło - np. na skutek przerzucenia kosztów opodatkowania na podmioty trzecie - to istniałoby poważne ryzyko, że uwzględnienie roszczenia o zwrot nadpłaty prowadziłoby do nieuzasadnionego przysporzenia po stronie podatnika kosztem majątku publicznego. Jeżeli natomiast w konkretnej sytuacji po stronie podatnika wystąpił inny uszczerbek (majątkowy bądź niemajątkowy), pozostający w adekwatnym związku przyczynowym z wadliwością podstawy opodatkowania, to uszczerbek taki może podlegać kompensacji, aczkolwiek nie w postępowaniu podatkowym prowadzonym w trybie art. 72 i nast. Ordynacji podatkowej, lecz w sądowym postępowaniu odszkodowawczym, toczącym się na podstawie art. 417 i nast. K.c." (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2011 r., sygn. IGPS 1/11).

Należy zwrócić uwagę, że skarżący we wniosku z [...] grudnia 2015 r. wystąpił do Starosty L. o zwrot nadpłaty z tytułu nienależnie uiszczonych opłat geodezyjnych (bez nazwania jej jako "opłata dodatkowa"). W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że w związku z pracami geodezyjnymi wykonywanymi na terenie Powatu L. Starosta L. obciążał wnioskodawcę w 2010 r. opłatami geodezyjnymi, a podstawą do naliczenia tych opłat stanowiło zarządzenie nr [...] Starosty L. z [...] listopada 2009 r. w sprawie ustalenia opłat za sprzedaż kopii map i innych dokumentów z [...] Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w L. w tym także sporządzanych na nośnikach informacji. We wniosku z [...] grudnia 2015 r. kwestionuje zatem zasadność pobranych opłat, domagając się zwrotu nadpłaty. Do wniosku wnioskodawca dołączył dokument nazwany "Wykaz błędnie naliczonych i pobranych kwot z faktur Starostwa Powiatowego w L. – rok 2009". W nazwie tego wykazu nie ma również informacji, że obejmuje on "opłaty dodatkowe".

W piśmie z [...] lutego 2016 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku skarżący reprezentowany przez r. pr. E. P. wskazuje, że domaga się w niniejszym postępowaniu zwrotu nadpłaty, a za pomocą przedłożonego zestawienia numerów faktur wystawionych na rzecz wnioskodawcy, skarżący dokumentuje okoliczność obciążenia go dodatkowymi opłatami geodezyjnymi.

W odwołaniu z [...] maja 2016 r. skarżący wyjaśnił, że poza opłatą naliczaną na podstawie przepisów wykonawczych, wykonawcy prac geodezyjnych zgłaszający się do Ośrodka, w tym także skarżący, obligowani byli do uiszczenia tzw. dodatkowych opłat geodezyjnych. Opłaty dodatkowe były pobierane na podstawie obowiązujących "cenników" m.in. za sporządzanie kopii materiałów geodezyjnych, aktualizację mapy zasadniczej oraz inne czynności z tym związane.

W skardze skarżący wskazuje również, że poza opłatą naliczaną na podstawie przepisów wykonawczych, wykonawcy prac geodezyjnych zgłaszający się do Ośrodka, w tym także skarżący, obligowani był do uiszczania tzw. dodatkowych opłat geodezyjnych. Opłaty dodatkowe były pobierane na podstawie obowiązujących "cenników" m. in. za sporządzanie kopii materiałów geodezyjnych, aktualizację mapy zasadniczej oraz inne czynności z tym związane. Według skarżącego, w okresie relewantnym dla sprawy obowiązek uiszczania opłat dodatkowych wynikał z zarządzenia nr [...] Starosty L. z [...] listopada 2009 r.

Okoliczność obciążenia wykonawcy, w tym i skarżącego, opłatą rozporządzeniową oraz dodatkową opłatą geodezyjną do dnia [...] lipca 2014 r., każdorazowo dokumentowana była przy pomocy faktury VAT wystawianej przez Starostwo Powiatowe w L.

Skarżący podnosi, że w 2010 r. uiścił na rzecz Starosty L. łącznie [...] zł tytułem dodatkowych opłat geodezyjnych. Obciążenie skarżącego dodatkowymi opłatami geodezyjnymi w ww. kwocie zostało udokumentowane przy pomocy kilkudziesięciu faktur VAT. Na potrzeby niniejszego postępowania skarżący sporządził zestawienie, w którym szczegółowo przedstawił dane dotyczące wszystkich faktur dokumentujących okoliczność obciążenia ich opłatami dodatkowymi w Ośrodku w L. w 2010 r. (w zestawieniu wyraźnie wskazał również na to, które z pozycji uwzględnionych na fakturze stanowią dodatkowe opłaty geodezyjne).

Powyższe zestawienie zostało dołączone do wniosku z [...] grudnia 2015 r. o zwrot dodatkowych opłat geodezyjnych, nienależnie pobranych przez Starostę L. w 2010 r.

Odnosząc się do zasadniczego zarzutu niniejszej skargi opisanego i uzasadnionego wyżej, wskazać należy, że na gruncie przepisów o.p. nie istnieje możliwość zwrotu nadpłaty, która prowadziłaby do wzbogacenia podmiotu, który żąda jej zwrotu. Jeśli podmiot ten uniknął poniesienia ciężaru ekonomicznego opłaty, to jego wniosek o zwrot nadpłaty nie jest prawnie skuteczny. Kwestie ciężaru ekonomicznego opłaty pozostają w gestii oceny organu rozpoznającego wniosek o zwrot nadpłaty, w tym również w zakresie przedstawionych mu do oceny materiałów dowodowych obejmujących faktury VAT.

Organy orzekające w niniejszej sprawie, nie miały podstaw by stwierdzić, że skarżący uiścił opłaty za sprzedaż kopii map i innych dokumentów z [...] Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w L., w tym także sporządzanych na nośnikach informacji, a kwota faktycznie przez niego uiszczona była wyższa od kwoty należnej, tj. wynikającej z prawidłowo skonkretyzowanej wysokości opłaty. Skarżący nie wykazał, że opłaty pieniężne zapłacone zostały w kwocie wyższej niż wymagana przez obowiązujące przepisy ustawowe regulujące sprzedaż kopii map i innych dokumentów z [...] Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w L., w tym także sporządzanych na nośnikach informacji. Wskazać należy bowiem, że nadpłata powstaje w wynika prostego porównania kwoty należnej z zapłaconą.

Art. 72 § 1 o.p. na gruncie niniejszej sprawy należy rozumieć w ten sposób, że nie jest nadpłatą kwota opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne poniesione przez skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...], gdyż skarżący, który ją uiścili nie poniósł z tego tytułu bezpośredniego uszczerbku majątkowego.

W tym miejscu należy wyjaśnić zasadniczy cel instytucji prawnej nadpłaty w prawie podatkowym. Nadpłata jako świadczenie pieniężne wpływa na uszczuplenie dochodów gospodarstw domowych, a w przypadku przedsiębiorców powoduje zmniejszenie wartości najbardziej płynnych składników ich majątków, których niedobór w krańcowych przypadkach prowadzi do upadłości, a w każdym razie osłabia ich pozycję konkurencyjną.

Instytucja prawna nadpłaty ma zatem ograniczać negatywne skutki jej powstania, bowiem ustawodawca mocą przepisów art. 77 § 1 o.p. nakazał organom podatkowym dokonywać jej zwrotu.

Uznanie, że dopuszczalny jest zwrot nadpłaty skarżącemu, który w okolicznościach niniejszej sprawy nie poniósł zubożenia na skutek zapłaty opłaty, bowiem koszt opłaty odzyskał przez wliczenie jej w cenę usług geodezyjno-kartograficznych obejmujących m. in. sporządzanie: map do celów projektowych, aktualizacji map, przygotowywanie map prawnych, wykonywanie pomiarów realizacyjnych, pomiarów sytuacyjno-wysokościowych, inwentaryzacji, oraz uzgodnienia projektów, prowadziłoby do naruszenia norm konstytucyjnych. Na gruncie Konstytucji RP brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla przyznania osobie, która poniosła opłatę za czynności geodezyjne i kartograficzne, które nie służyłoby pokryciu uszczerbku w jej dobrach spowodowanego zapłatą takiej opłaty.

Ze stanowiska skarżącego przedstawionego: we wniosku o zwrot nadpłaty, w odwołaniu oraz w skardze wynika, że faktury VAT odzwierciedlały faktycznie wykonane usługi. Należy wskazać, że zarówno organy orzekające jak i skarżący twierdzą, że przedmiotowe usługi zostały wykonane, co do tej okoliczności nie ma rożbieżności pomiędzy twierdzeniami skarżącego i organów. Zestawienie faktur VAT przedstawione przez skarżącego ma związek z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Faktury potwierdzające uiszczenie opłat dodatkowych uprawniały skarżącego do uznania wykazanych w nich wydatków za koszt uzyskania przychodu.

Opłata godezyjna charakteryzuje się cechami podobnymi do podatku, z tym że w przeciwieństwie do podatków, jest świadczeniem ekwiwalentnym. Opłata, podobnie jak podatek, jest świadczeniem pieniężnym, ogólnym, bezzwrotnym, przymusowym. Cechą charakterystyczną odróżniającą opłatę od podatku jest jej odpłatność. Podatek jest świadczeniem nieodpłatnym, tzn. że w zamian za opłatę podmiot ją uiszczający ma prawo żądać usługi, towaru lub działania ze strony organu administracji. Opłaty pobierane są bowiem w związku z wyraźnie wskazanymi usługami i czynnościami organów administracji, dokonywanymi w interesie konkretnych podmiotów. Stanowią zatem swoistą zapłatę za uzyskanie zindywidualizowanego świadczenia oferowanego przez podmiot prawa publicznego. W klasycznej postaci opłaty odznaczają się pełną ekwiwalentnością. Opłaty publiczne pobierane są zawsze w związku z określonym, konkretnym działaniem organów państwa (samorządu terytorialnego). Jeżeli opłata pobierana jest w wysokości usługi - może zawierać pewne cechy ceny.

Zgodnie z obowiązującą w zakresie stanowienia danin publicznych będących opłatą "zasadą pokrycia kosztów", opłata powinna pokrywać koszty, jakie poniósł organ administracji przy wykonywaniu świadczenia objętego opłatą.

Konsekwencją zwrotu uiszczonych "opłat dodatkowych" nie może być doprowadzenie do wzbogacenia po stronie skarżącego. Jeżeli świadczenie zostało spełnione na podstawie obowiązującego przepisu prawa, który to przepis okazał się następnie z takich czy innych przyczyn wadliwy (zarządzenie Starosty L., prawomocnie zostało uznane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie za nieważne), to jest nadpłatą w rozumieniu art. 72 i n. o.p. - o ile zapłata opłat dodatkowych bezpośrednio doprowadziła do powstania uszczerbku w majątku skarżącego.

Sąd nie podziela poglądu skarżącego, według którego żaden z powołanych przez organ I instancji, a zaakceptowanych przez SKO w W. przepisów prawa nie mógł stanowić podstawy do pobrania spornych opłat. Przyjęcie jednak stanowiska skarżącego oznaczałoby, że wbrew zasadzie odpłatności organ I instancji powinien bezpłatnie udostępniać kopie map i innych dokumentów z [...] Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w L. w okresie objętym wnioskiem o zwrot nadpłaty.

W niniejszej sprawie osią sporu jest ustalenie czy istniał przepis prawa nakładający obowiązek wniesienia opłaty przez skarżącego, czy też, jak podnosi skarżący, powyższe opłaty dodatkowe pobrane zostały bez podstawy prawnej. W okresie, w którym pobrano opłaty objęte wnioskiem skarżącego z [...] grudnia 2015 r. o zwrot nadpłaty z tytułu nienależnie uiszczonych opłat geodezyjnych, obowiązywały: art. 40 ust. 3c p.g.k, a do 6 czerwca 2010 r. art. 40 ust. 3b p.g.k. (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 240 poz. 2027 ze zm.), które przewidywały odpłatność za udostępnianie danych, informacji, wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego, jak również za czynności związane z udostępnianiem tych informacji. Art. 40 ust. 3b p.g.k. został uchylony przez art. 23 pkt 13 lit. a) ustawy z 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej (Dz. U. z 2010 r. Nr 76 poz. 489) z dniem 7 czerwca 2010 r. Art. 40 ust. 3c p.g.k. został dodany przez art. 23 pkt 13 lit. b) ustawy z 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej (Dz. U. z 2010 r. Nr 76. Poz. 489) z dniem 7 czerwca 2010 r.

Zagadnienie dotyczące zasady odpłatności za udostępnianie i eksploatację zasobu geodezyjnego i kartograficznego, także w zakresie sporządzania kopii i aktualizacji treści mapy zasadniczej była przedmiotem wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych przywołanych w decyzji Kolegium.

Na podstawie art. 40 ust. 3c p.g.k., jak i wcześniej obowiązującego art. 40 ust. 3b p.g.k., zasadą było odpłatne udostępnianie danych informacji, wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego, jak również wykonywanie czynności związanych z udostępnianiem tych informacji. W piśmiennictwie wyrażono pogląd, według którego "Przepis art. 40 ust. 3c p.g.k. nakazuje odpłatne udostępnianie danych i informacji zgromadzonych w bazach danych poszczególnych zasobów, tworzących państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, o ile owa odpłatność nie została wyłączona na mocy odrębnych przepisów. Chodzi tu zaś o odpłatność zarówno za samo udostępnianie danych i informacji, jak i odpłatność za wykonywanie czynności związanych udostępnianiem tych informacji, opracowań i materiałów (zgromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym) oraz sporządzaniem wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego. W ust. 3c wskazano przy tym zbiory danych przestrzennych infrastruktury informacji przestrzennej, o których mowa w art. 4 ust. 1a p.g.k., oraz bazy danych obiektów topograficznych, do których odnosi się art. 4 ust. 1b p.g.k. (bazy te prowadzone są w systemie teleinformatycznym), jak i standardowe opracowania kartograficzne, określone w art. 4 ust. 1e p.g.k. Ponadto, odpłatność udostępniania danych i informacji obejmuje również - jak wynika z ust. 3c – inne materiały państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego".

Wskazane powyżej bazy danych, jak opracowania kartograficzne, mają charakter przykładowy, zaś udostępnienie danych i informacji zgromadzonych w poszczególnych zasobach, jak i podejmowanie czynności związanych z takim udostępnianiem oraz wspomniane wcześniej sporządzenie wyrysów i wypisów zawsze cechuje się odpłatnością, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej (zob. M. Krzymiński, J. Maćkowiak, Komentarz do art. 40. [w:] : Prawo geodezyjne i kartograficzne. Komentarz [on line]. LEX 2013).

W ocenie Sądu, zasada odpłatności znajdowała zastosowanie zarówno w przypadku wykonywania czynności związanych z udostępnianiem informacji opracowań i materiałów zgromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym oraz wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego, a więc w stosunku do podmiotów posiadających uprawnienia zawodowe do wykonywania samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii, które w ramach posiadanych uprawnień podejmują się wykonywania określonych czynności i prac, jak i w stosunku do innych podmiotów, które w ramach informacji chciały uzyskać na własne potrzeby stosowne dane, wyrysy, wypisy z zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Koszty związane ze sporządzeniem kopii udostępnionych dokumentów z zasobu geodezyjnego i kartograficznego stanowiące w istocie zapłatę za rzeczywiście poniesione koszty ich sporządzenia w formie papierowej albo elektronicznej.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono także pogląd, według którego "Zgodnie z art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym są dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw. W niniejszej sprawie dochodami takimi są właśnie opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne, których obowiązek uiszczenia wynika wprost z przepisów prawa, tj. z art. 40 ust. 3c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.), stanowiącego, że udostępnianie danych i informacji zgromadzonych w bazach danych, o których mowa w art. 4 ust. 1a i 1b, standardowych opracowań kartograficznych, o których mowa w art. 4 ust. 1e, oraz innych materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a także wykonywanie czynności związanych z udostępnianiem tych informacji, opracowań i materiałów zgromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym oraz wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego jest odpłatne (...)" (zob. postanowienie Naczelnego Sądu administracyjnego z 24 września 2013 r., sygn. I OSK 2104/13).

Według Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy, nie można zgodzić się z głównym zarzutem skargi, że brak było w przepisach powszechnie obowiązujących podstawy prawnej do pobierania opłat za czynności związane z udostępnianiem materiałów i informacji z zasobu geodezyjnego.

Sąd nie podziela poglądu skarżącego, że stwierdzenie nieważności zarządzenia Starosty L. nr [...] z [...] listopada 2009 r. w sprawie ustalenia opłat za sprzedaż kopii map i innych dokumentów z [...] Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w L., w tym także sporządzanych na nośnikach informacji, "wprost" uzasadnia akceptację stanowiska skarżącego, że opłaty pobrane zostały bez podstawy prawnej, a tym samym stanowią nadpłatę, która winna podlegać zwrotowi. Należy podkreślić, że zarządzenie to nie stanowiło bezpośredniej podstawy pobrania objętych wnioskiem o zwrot opłat. Zdaniem skarżącego, oprócz czynności wskazanych w p.g.k., Starosta L. pobierał opłaty dodatkowe. Wyjaśnić jednocześnie należy, że opłaty dodatkowe obejmowały zwrot kosztów za dodatkowe czynności techniczne, a także za wykonanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego i objęte były również zasadą odpłatności. Dodatkowe czynności techniczne, a także wykonanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego należy odróżnić od czynności, za które opłaty zostały ustalone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 19 lutego 2004r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji a także za wykonanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego.

Zdaniem Sądu, w okresie objętym wnioskiem skarżącego z [...] grudnia 2015 r. o zwrot nadpłaty istniała podstawa materialnoprawna w aktach powszechnie obowiązujących uprawniających Starostę L. do pobierania opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne. Stwierdzenie nieważności zarządzenia Starosty L. nr [...] z [...] listopada 2009 r., nie może uzasadniać "automatycznie" uznania pobranych opłat jako nadpłaty w rozumieniu powołanego art. 72 § 1 o.p. Starosta L. pobierając opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne dokonywał czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących obowiązków skarżących (w rozumieniu art. 3 § 2 ust. 4 p.p.s.a.), w postaci wystawiania faktur i zobowiązywania skarżących do uiszczania opłat za udostępnianie materiały. Do dnia podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 czerwca 2014 r. sygn. I OPS 1/14 istniały rozbieżności w orzecznictwie co do formy konkretyzacji obowiązku uiszczenia opłaty za dokumenty i informacje z zasobu, skoro ani p.g.k., ani rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 37, poz. 333 ze zm.), nie określały wprost, w jakim trybie i w jakiej formie ustalana jest wysokość opłaty za te czynności. Nie kwestionowana była jednak zasada odpłatności za udostępniane dokumenty i informacje z zasobu.

Zmiana linii orzeczniczej nie uzasadnia zarzutu, że opłaty pobrane przed podjęciem ww. uchwały były pobrane bez podstawy prawnej. Uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 czerwca 2014 r., sygn. I OPS 1/14 przesądziła, że od dnia 1 stycznia 2011 r. starosta ustalał wysokość opłaty za udostępnienie danych i informacji z powiatowego zasobu geodezyjnego w drodze decyzji administracyjnej.

W niniejszej sprawie obowiązek uiszczenia opłat wynikał zatem z przepisu prawa rangi ustawowej i nie przestał istnieć w związku ze stwierdzeniem nieważności zarządzenia Starosty L. z [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie ceny za wydawanie kopii map i innych dokumentów z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Oznacza to, że nałożenie opłaty geodezyjnej stanowiło czynnością dotyczącą obowiązku wynikającego z powszechnie obowiązujących przepisów prawa, a wystawione faktury dołączone do wniosku skarżącego z [...] grudnia 2015 r. o zwrot nadpłaty z tytułu nienależnie uiszczonych opłat geodezyjnych stanowiły jedynie potwierdzenie tego obowiązku. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie kwestionowane jest także stanowisko, że opłaty te stanowią należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym tzw. daniny publiczne, w rozumieniu art. 217 Konstytucji RP (por. też wyrok TK z 25 czerwca 2013 r., sygn. akt K 30/12). Podstawę materialnoprawną do żądania uiszczenia opłaty w niniejszej sprawie wywieść należy z art. 40 ust. 3 c, a od 6 czerwca 2010 r. z art. 40 ust. 3b p.g.k. (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 240 poz. 2027 ze zm.), które przewidywały odpłatność za udostępnianie danych, informacji, wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego, jak również za czynności związane z udostępnianiem tych informacji.

Uprawnienie starosty do ustalenia zasad pokrywania kosztów sporządzania kopii materiałów geodezyjnych i kartograficznych na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów p.g.k. potwierdził także Sąd Najwyższy w wyroku z 20 listopada 2015 r., sygn. I CSK 939/14. Zdaniem Sądu Najwyższego, "Zarówno na podstawie przepisu art. 40 ust. 3c p.g.k., jak i wcześniej obowiązującego art. 40 ust. 3b p.g.k., zasadą jest odpłatne udostępnianie danych informacji, wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego, jak również wykonywanie czynności związanych z udostępnianiem tych informacji". Wyrok ten dotyczył opłat pobranych przez Starostę L.

W ocenie Sądu, stwierdzenie nieważności zarządzenia Starosty L. nr [...] z [...] listopada 2009 r. nie może uzasadniać uznania pobranych opłat jako nadpłaty w rozumieniu powołanego art. 72 § 1 o.p.

Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja podjęta została z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, a przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji znalazły jednoznaczny wyraz w jej uzasadnieniu, co pozostaje w zgodzie z obowiązkami organu wymienionymi w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., skarga nie mogła zostać uwzględniona, a Sąd orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji.