Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 714/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 70 § 1, § 6 pkt 1, § 7 pkt 1; art. 194 § 1, art. 200a
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 4 pkt 13 i 17, art. 37 ust. 1, art. 91 ust. 1, art. 92, art. 96, art. 203 ust. 1 i 3, art. 213, art. 221
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
article: art. 7 ust. 1, art. 19 ust. 7
journal: Dz.U. 2016 poz 710
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia WSA Ewa Ibrom, , Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Bałaban, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 21 lutego 2017 r. sprawy ze skargi P. I. C. S.A. z siedzibą w O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do sądu decyzją z dnia [...] marca 2016 r., znak [...], Dyrektor Izby Celnej w [...], po rozpatrzeniu odwołania P. S.A. z siedzibą w [...] (dalej jako: skarżąca lub Spółka), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], w sprawie określenia kwoty długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług.

Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:

W dniu 29 lipca 2010 r. w Oddziale Celnym w [...] objęto procedurą tranzytu wg zgłoszenia celnego MRN [...] towar w postaci części i akcesoriów do systemów alarmowych samochodowych w ilości 14.292 szt. o masie brutto 12.047 kg. Organ celny przyjął powyższe zgłoszenie, a następnie zwolnił towar do procedury bez przeprowadzenia kontroli. W urzędzie wyjścia założono jedną plombę celną [...] na zarejestrowany na Ukrainie środek przewozowy o nr rej. [...] /[...]. Towar powinien zostać dostarczony do deklarowanego urzędu celnego przeznaczenia tj. Oddziału Celnego w [...] w terminie do dnia 7 sierpnia 2010 r. Jako odbiorcę towaru, w polu 8 wskazano [...] z [...] na Ukrainie, jako nadawcę firmę "[...] " K., z [...]. Głównym zobowiązanym była [...] S.A. Z zapisów w zgłoszeniu ("uznano za zgodnie") wynika, że towar został zwolniony do procedury bez przeprowadzenia kontroli.

W dniu 1 sierpnia 2010 r. dokument tranzytowy MRN [...] został przedstawiony w Oddziale Celnym w [...] przez kierowcę pojazdu o ww. nr rejestracyjnym, V., celem potwierdzenia wyprowadzenia towaru na Ukrainę.

Z zapisów w systemie NCTS w Oddziale Celnym w [...] wynika, że nie przeprowadzano rewizji celnej towarów. Z wynikiem kontroli: "uznano za zgodne", dokonano zamknięcia w systemie NCTS procedury tranzytu dnia 1 sierpnia 2010 r., a następnie zezwolono na wyjazd pojazdu na Ukrainę. Nie odnotowano w tym dniu wpisów o przeprowadzonej rewizji ww. pojazdu.

W dniu 1 sierpnia 2010 r. w Oddziale Celnym w [...] wraz z ww. środkiem przewozowym przedstawiono w sumie 67 zgłoszeń celnych, w tym będące przedmiotem niniejszej sprawy. Z analizy organów celnych wynika znacząca różnica (blisko 12 ton) w łącznej masie towarów objętych ww. zgłoszeniami, które powinny znajdować się na ww. środku przewozowym w momencie przekraczania granicy, a masą ładunku ustaloną w wyniku ważenia przy wjeździe na Ukrainę w dniu 1 sierpnia 2010 r.

Uzyskane przez organ celny w ramach pomocy prawnej od ukraińskich władz celnych dokumenty wskazują, że na ww. pojeździe, który w dniu 1 sierpnia 2010 r. wjechał na Ukrainę, nie stwierdzono towarów objętych procedurą tranzytu MRN [...] z dnia 29 lipca 2010 r., ani też towarów objętych pozostałymi zgłoszeniami przedstawionymi w dniu 1 sierpnia 2010 r. w OC w [...], które rzekomo znajdowały się na środku przewozowym o nr rej. [...] /[...]. Z przekazanych dokumentów wynika, że jedynym towarem wwiezionym na Ukrainę w dniu 1 sierpnia 2010 r. na ww. środku przewozowym były bloczki komórkowe o masie brutto 21.250 kg zakupione w firmie [...] (faktura VAT z dnia 30 lipca 2010 r.) przez obywatela Ukrainy O.. W umowie przewozu bloczków na Ukrainę wskazano jako przewoźnika przedsiębiorcę A..

W toku postępowania ustalono, że w dniu 23 lipca 2010 r. w Oddziale Celnym w [...] objęty został procedurą tranzytu według MRN [...] towar w postaci obuwia w ilości 180 kartonów (4320 par) o masie brutto 2945 kg znajdujący się na ww. środku przewozowym. Nienaruszalność towaru zabezpieczono zamknięciem celnym Nr [...]. Następnie w dniu 29 lipca 2010 r. w Oddziale Celnym w [...], na tym samym środku przewozowym objęto procedurą tranzytu towar w postaci części i akcesoriów do samochodowych systemów alarmowych, wg zgłoszenia MRN [...] o masie 12047 kg, nakładając zamkniecie celne Nr [...]. Ww. zgłoszenie w urzędzie objęcia (OC w [...]) obsłużone zostało bez weryfikacji. Nie ustalono czy podczas obejmowania towaru procedurą w dniu 29 lipca 2010 r. na środku przewozowym znajdował się towar objęty w dniu 23 lipca 2010 r. procedurą tranzytu w Oddziale Celnym w [...] oraz zamknięcie celne [...].

Ponadto ustalono, że w dniu 30 lipca 2010 r. na ten sam środek transportu w Zakładzie Grupy [...] w [...] załadowano bloczki budowlane w ilości 544 szt. i masie 21.250 kg zakupione przez obywatela Ukrainy O.. Osobą upoważnioną do odbioru towaru był kierowca V..

W związku z ww. ustaleniami, które wskazywały, że procedura tranzytu została zakończona niezgodnie z przepisami prawa, Naczelnik Urzędu Celnego w [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. wszczął z urzędu wobec głównego zobowiązanego w ww. procedurze tranzytu, tj. skarżącej Spółki, postępowanie celne i podatkowe w sprawie uregulowania sytuacji prawnej towaru objętego tą procedurą oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług od tego towaru.

W dniu 28 maja 2015 r. Urząd Celny w [...] wszczął dochodzenie w sprawie usunięcia spod dozoru celnego towaru objętego procedurą tranzytu według ww. dokumentów oraz w sprawie usunięcia zamknięć celnych ze środka transportu [...] /[...].

Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], skierowaną do skarżącej Spółki, Naczelnik Urzędu Celnego w [...] stwierdził powstanie w dniu 30 lipca 2010 r. długu celnego w przywozie w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru objętego procedurą tranzytu według MRN [...] z 29 lipca 2010 r., określił kwotę wynikającą z tego długu i powiadomił dłużnika o zaksięgowaniu określonej decyzją kwoty cła oraz określił kwotę podatku od towarów i usług należną z tytułu importu ww. towaru.

W wyniku odwołania Spółki, decyzją z dnia [...] października 2015 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w [...] uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, w związku z koniecznością przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia pełnego kręgu dłużników.

Postanowieniem z [...] listopada 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] wszczął z urzędu postępowanie celne i podatkowe w odniesieniu do towaru objętego ww. zgłoszeniem celnym z 29 lipca 2010 r. wobec przewoźnika A. oraz kierowcy V..

W dniu 8 grudnia 2015 r. Referat Dochodzeniowo Śledczy Urzędu Celnego w [...] przekazał prawomocne postanowienie z dnia [...] sierpnia 2015 r. o umorzeniu dochodzenia o przestępstwo skarbowe polegające na zerwaniu zamknięć celnych nr [...] i [...].

Decyzją z [...] stycznia 2016 r. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] stwierdził powstanie długu celnego w przywozie na dzień 30 lipca 2010 r., określił kwotę wynikającą z długu celnego, odstępując od jej księgowania i pobrania, oraz kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 208.873 zł należną z tytułu importu towaru objętego sporną procedurą tranzytu. Decyzja została skierowana do dłużników solidarnych, za których organ celny uznał: skarżącą Spółkę, A. oraz V..

W odwołaniu od decyzji Spółka zarzuciła wadliwe pominięcie jej pełnomocnika przy doręczaniu postanowień i decyzji w sprawie; niewyjaśnienie istotnych okoliczności stanu faktycznego; bezpodstawne zastosowanie przedłużonego terminu powiadomienia dłużnika celnego o kwocie długu celnego; niepełne określenie kręgu dłużników celnych.

Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] marca 2016 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że aby operacja tranzytu została zakończona, towary objęte procedurą i odpowiednie dokumenty muszą być przedstawione w urzędzie przeznaczenia.

Pomimo istnienia rozbieżności dotyczących okoliczności odprawy celnej przedmiotowego pojazdu w dniu 1 sierpnia 2010 r. w Oddziale Celnym w [...], na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ stwierdził, że rewizja ww. środka przewozowego w urzędzie przeznaczenia nie była przeprowadzona. Nie miało też miejsca sprawdzenie zamknięć celnych zapewniających tożsamość towaru. W przeciwnym wypadku usunięcie zamknięcia celnego [...], na co wskazują okoliczności sprawy (kolejny załadunek towaru na pojazd), oraz braki towarów, na które wskazuje wynik ważenia, nie mogłyby zostać niezauważone.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej dowody zgromadzone w sprawie jednoznacznie wskazują, że towar objęty zgłoszeniem tranzytowym MRN [...] został usunięty spod dozoru celnego. Ewentualne nieprawidłowości w zakresie wykonania obowiązków służbowych funkcjonariuszy celnych nie mają wpływu na ocenę, że doszło do usunięcia towaru spod dozoru celnego i wydanie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie można ustalić, czy przed załadunkiem towaru z procedury będącej przedmiotem niniejszej sprawy na środku transportu znajdował się też inny towar, czy też został on wyładowany. Można natomiast stwierdzić, że jeżeli towar objęty procedurą tranzytu MRN [...] z dnia 23 lipca 2010 r. zabezpieczony był zamknięciem celnym [...], to przed załadunkiem kolejnego towaru w dniu 29 lipca 2010 r. objętego procedurą tranzytu w niniejszej sprawie, zamknięcie to zostało zerwane. Ponadto w dniu 30 lipca 2010 r. na ten sam środek transportu załadowano w Zakładzie Grupy [...] 544 szt. bloczków budowlanych o masie 21250 kg. Powyższe wskazuje także na zerwanie zamknięcia celnego [...].

Oznacza to, że towar objęty procedurą tranzytu MRN [...] z dnia 29.07.2010 r. bez wiedzy i zgody organu celnego został rozładowany z pojazdu o nr rej. [...] /[...], a środki służące zachowaniu tożsamości towaru (zamknięcia celne) usunięte.

Przedstawione okoliczności w powiązaniu z informacją od ukraińskiej administracji celnej o wwozie ww. środkiem transportu w dniu 1 sierpnia 2010 r. na teren Ukrainy bloczków betonowych i braku towaru objętego ww. procedurą celną, dodatkowo mając na uwadze stwierdzoną w dniu odprawy celnej w Oddziale Celnym w [...] masę towaru faktycznie znajdującego się na przedstawionym organowi celnemu pojeździe, która wskazuje na brak towaru z przedstawionych organowi celnemu zgłoszeń, pozwalają na stwierdzenie, że przepisy regulujące procedurę tranzytu zostały naruszone. Nastąpiło bowiem niedochowanie środków zastosowanych przez organ celny w celu zapewnienia tożsamości towaru, tj. usunięcie zamknięć celnych oraz usunięcie towaru ze środka transportu, którym był przewożony. W konsekwencji towar objęty ww. procedurą celną nie został przedstawiony w urzędzie przeznaczenia, a zamknięcie operacji nastąpiło poprzez wprowadzenie organu celnego w błąd.

W opisanych okolicznościach sprawy nie można zgodzić się z poglądem strony o prawidłowym przebiegu procedury tranzytu i należytym jej zamknięciu, gdyż towary objęte procedurą tranzytu nie zostały w dniu 1 sierpnia 2010 r. przedstawione organowi celnemu (przedstawione zostały jedynie dokumenty dotyczące tych towarów). Zgromadzone przez organ celny dowody świadczą o usunięciu towaru spod dozoru celnego na obszarze celnym Wspólnoty i nie przedstawieniu go w dniu 1 sierpnia 2010 r. w urzędzie przeznaczenia, a nie po zakończeniu procedury tranzytu i opuszczeniu przez pojazd Oddziału Celnego w [...].

Nieprzedstawienie w wyznaczonym terminie w urzędzie przeznaczenia towarów w nienaruszonym stanie z zastosowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów, a także brak dowodów przedstawienia organom celnym przedmiotowego towaru wobec stwierdzonych w sprawie okoliczności, jest równoznaczny z usunięciem towaru spod dozoru celnego. Konsekwencją usunięcia towaru spod dozoru celnego jest powstanie długu celnego, z chwilą usunięcia towaru spod dozoru celnego.

Odpowiedzialność skarżącej Spółki wynika z racji jej występowania w charakterze głównego zobowiązanego, który był zobowiązany do przedstawienia w wyznaczonym terminie w urzędzie celnym przeznaczenia towarów w nienaruszonym stanie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów oraz do przestrzegania przepisów procedury tranzytu wspólnotowego. Odpowiedzialność zatem tego podmiotu za dług celny w procedurze tranzytu jest bezwarunkowa, obiektywna (z mocy samego prawa).

Będący w przedmiotowej sprawie przewoźnikiem A. z Ukrainy nie wykonał obowiązków określonych przepisach prawa celnego, nie przedstawił w urzędzie przeznaczenia towarów w nienaruszonym stanie w wyznaczonym terminie. Po rozpoczęciu operacji tranzytowej przewoźnik na tym samym pojeździe podjął do przewozu ładunek w D.. Z uwagi na masę i objętość towaru, podjęcie ładunku z Zakładu [...] nie było możliwe bez wcześniejszego zerwania zamknięć celnych i wyładowania towaru objętego procedurą tranzytu. Kierowcą środka przewozowego, na który załadowany został towar objęty procedurą celną nie zakończoną zgodnie z przepisami był V., który niewątpliwie posiadał wiedzę zarówno o trasie przejazdu pojazdu, jak i o załadunkach na terenie Polski. Zatem osoba ta wiedziała, że przewozi towary w ramach procedury tranzytu (pod dozorem celnym) i należy je przedstawić w urzędzie celnym przeznaczenia w nienaruszonym stanie. Uczestnicząc tym samym w usunięciu towaru spod dozoru celnego stała się dłużnikiem powstałego długu celnego.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej w badanej sprawie były podstawy do zastosowania dłuższego, 5-letniego terminu powiadomienia dłużnika celnego (art. 221 ust. 4 WKC w zw. z art. 56 ustawy – Prawo celne), z uwagi na to, że dług celny powstał na skutek czynu podlegającego wszczęciu postępowania karnego. Świadczy o tym wszczęte przez organ celny dochodzenie w sprawie usunięcia zamknięć celnych ze środka przewozowego, na który został załadowany towar objęty procedurą tranzytu oraz w sprawie usunięcia towaru spod dozoru celnego. Jednakże dług celny w niniejszej sprawie powstał w dniu 30 lipca 2010 r. zatem pięcioletni termin upłynął z dniem 30 lipca 2015 r. Nie było zatem możliwe powiadomienie dłużników o zaksięgowaniu kwoty ustalonego długu celnego.

Konsekwencją powstania długu celnego jest powstanie obowiązku podatkowego w myśl przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zarzucając naruszenie:

- art. 123 § 1, art. 165 § 4, art. 200 § 1, art. 211 w zw. z art. 145 § 2 w zw. z art. 235 ustawy - Ordynacja podatkowa, wyrażające się w pozbawieniu pełnomocnika skarżącej możliwości jej reprezentowania w sprawie; w ocenie skarżącej jej pełnomocnikowi nie doręczono ani postanowienia o wszczęciu postępowania z dnia 2 listopada 2015 r., ani decyzji z dnia 18 stycznia 2016 r.;

- art. 121 §1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191, art. 200a § 1 pkt 1, art. 210 §1 pkt 5 i 6, § 4, art. 229 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne, wyrażające się w braku podjęcia przez organy celne, wszelkich niezbędnych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, w tym przede wszystkim nieprzeprowadzenia w toku postępowania rozprawy wobec bezwzględnej potrzeby wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprany przy udziale świadków, w drodze oględzin, jak również sprecyzowania argumentacji prawnej prezentowanej przez stronę w toku postępowania, i w konsekwencji nie zgromadzenia w sposób wszechstronny i wyczerpujący dowodów; ponadto, w tym samym kontekście skarżąca zarzuciła naruszenie art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej wskutek tego, że organy nie dały wiary dokumentom urzędowym sporządzonym przez Oddział Celny [...] oraz wydały decyzje w oparciu o niekompletny i sprzeczny wewnętrznie materiał dowodowy; w ocenie skarżącej organy celne dokonały wadliwej oceny co do okoliczności związanych z rzekomym usunięciem spod dozoru celnego towarów objętych sporną procedurą tranzytu, co skutkowało bezzasadnym określeniem kwot długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług;

- art. 221 ust. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego - poprzez jego niezastosowanie i art. 221 ust. 4 WKC, polegającą na bezpodstawnym zastosowaniu tego przepisu w następstwie powzięcia przez organ mylnego przekonania, że dług celny powstał na skutek czynu podlegającego, w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego, w sytuacji w której to dotychczas zebrany materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie nie upoważnia do takiego stwierdzenia jak również do uznania, iż ziściły się wszystkie inne przesłanki upoważniające organ do zastosowania cyt. wyżej przepisu prawa.

- art. 96 ust. 1 i 2 oraz art. 203 ust. 3 WKC poprzez ich niewłaściwą wykładnię, polegającą na niepełnym i tym samym błędnym określeniu przez organ kręgu dłużników w niniejszym postępowaniu, co bezpośrednio wynika również z wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego, a w konsekwencji uznaniu, iż dłużnikiem długu celnego są jedynie podmioty wskazane w decyzji; błąd organu polegał na niewezwaniu do udziału w sprawie pozostałych dłużników z tytułu powstałego długu celnego objętego przedmiotem niniejszego postępowania.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...].

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami prawnymi skutkującymi koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności.

Zaskarżoną do sądu decyzją z [...] marca 2016 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2016 r., którą Naczelnik Urzędu Celnego w [...] stwierdził powstanie w dniu 30 lipca 2010 r. długu celnego w przywozie, określił niezaksięgowaną kwotę wynikającą z długu celnego, odstąpił od księgowania i pobrania od dłużnika kwoty należności celnych oraz określił kwotę podatku od towarów i usług należną z tytułu importu towarów.

Istota sporu prawnego w badanej sprawie sprowadza się do dwóch kwestii: po pierwsze – czy doszło do usunięcia towaru spod dozoru celnego w związku z nieprawidłowym przeprowadzeniem operacji tranzytu; po drugie – czy prawidłowo ustalono krąg dłużników celnych i czy prawidłowo uznano za jednego z nich skarżącą Spółkę.

Na wstępie należy przypomnieć, że procedura tranzytu zewnętrznego pozwala na przemieszczanie z jednego do drugiego miejsca znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty: a) towarów niewspólnotowych, niepodlegających w tym czasie należnościom celnym przywozowym i innym opłatom ani środkom polityki handlowej; b) towarów wspólnotowych, w przypadkach i na warunkach określonych zgodnie z procedurą Komitetu, w celu uniknięcia sytuacji, w których produkty objęte środkami lub korzystające ze środków w wywozie mogłyby unikać tych środków lub korzystać z nich bez uzasadnienia (art. 91 ust. 1 WKC).

Objęcie procedurą tranzytu dokonywane jest na podstawie zgłoszenia celnego, które zgodnie z art. 4 pkt 17 WKC oznacza czynność, przez którą osoba wyraża, w wymaganej formie i w określony sposób, zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną.

Z art. 92 WKC wynika, że procedura tranzytu zewnętrznego zostaje zakończona, a obowiązki zobowiązanego spełnione, gdy towary objęte tą procedurą i właściwe dokumenty zostaną przedstawione, zgodnie z przepisami tej procedury, w urzędzie celnym przeznaczenia (ust. 1). Organy celne zamykają procedurę tranzytu zewnętrznego, jeżeli są w stanie stwierdzić, na podstawie porównania danych dostępnych w urzędzie wyjścia i danych dostępnych w urzędzie przeznaczenia, że procedura została w prawidłowy sposób zakończona (ust. 2).

Jeśli chodzi o rozkład obowiązków związanych z procedurą tranzytu Wspólnotowy Kodeks Celny przyjmuje zasadę, że to główny zobowiązany jest osobą uprawnioną do korzystania z procedury wspólnotowego tranzytu zewnętrznego, a zarazem jest on odpowiedzialny za: a) przedstawienie w wyznaczonym terminie w urzędzie celnym przeznaczenia towarów w nienaruszonym stanie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów; b) przestrzeganie przepisów procedury tranzytu wspólnotowego (art. 96 ust. 1 WKC). Nie naruszając jednakże obowiązków głównego zobowiązanego, osoba przewożąca towary lub ich odbiorca, który przyjmuje towary, wiedząc o tym, że są one objęte procedurą tranzytu wspólnotowego, jest również zobowiązany do przedstawienia ich w nienaruszonym stanie w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów (art. 96 ust. 2 WKC).

W niniejszej sprawie, zgodnie z danymi zawartymi w zgłoszeniu celnym MRN [...], jako głównego zobowiązanego wskazano skarżącą Spółkę. Na skarżącej spoczywał zatem obowiązek przedstawienia towarów w nienaruszonym stanie w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów oraz przestrzegania przepisów procedury tranzytu wspólnotowego, zgodnie z przywołanym art. 96 ust. 1 WKC.

W procedurze tranzytu obowiązuje również zasada poddania dozorowi celnemu towarów, od chwili ich wprowadzenia na obszar Wspólnoty (art. 37 ust. 1 WKC). Mogą one podlegać kontroli celnej zgodnie z obowiązującymi przepisami. Pozostają pod dozorem celnym tak długo, jak jest to niezbędne do określenia ich statusu celnego, a w przypadku towarów niewspólnotowych i bez uszczerbku dla art. 82 ust. 1 WKC, aż do zmiany ich statusu celnego, bądź wprowadzenia do wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego albo ich powrotnego wywozu, bądź zniszczenia, zgodnie z art. 182 WKC.

Pod pojęciem dozoru celnego mieszczą się zgodnie z art. 4 pkt 13 WKC wszelkie działania podejmowane przez organ celny w celu zapewnienia przestrzegania przepisów prawa celnego oraz innych przepisów mających zastosowanie do towarów przywożonych na polski obszar celny lub z niego wywożonych. Usunięcie spod dozoru celnego oznacza utratę możliwości wykonywania przez organy wobec towarów przywożonych na polski obszar celny lub z niego wywożonych, wszelkich czynności o charakterze materialno-technicznym lub prawnym wynikających z norm prawa celnego lub innych przepisów znajdujących zastosowanie do tych towarów.

Zgodnie z art. 203 ust. 1 WKC usunięcie towaru spod dozoru celnego powoduje powstanie w przywozie długu celnego, którego dłużnikami w świetle z art. 203 ust. 3 WKC są:

- osoba, która usunęła towar spod dozoru celnego,

- osoby, które uczestniczyły w tym usunięciu, i które jednocześnie wiedziały lub powinny były wiedzieć, że towar zostaje usunięty spod dozoru celnego,

- osoby, które nabyły lub posiadały towar, i które w chwili jego nabycia lub wejścia w jego posiadanie wiedziały bądź powinny były wiedzieć, że jest to towar usunięty spod dozoru celnego, i

- odpowiednio osoba zobowiązana do wykonania obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru lub wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar ten został objęty.

Decydujące dla prawidłowej realizacji procedury tranzytu zewnętrznego jest przedstawienie w urzędzie celnym przeznaczenia towarów objętych tą procedurą oraz właściwych dokumentów.

Jak już wcześniej wskazano, na podstawie art. 92 ust. 1 WKC warunkiem zakończenia procedury tranzytu (a nie tylko jej zamknięcia w oparciu o art. 92 ust. 2 WKC) jest stwierdzenie tożsamości towaru w punkcie wyjścia i w punkcie przeznaczenia. Tym samym nieprzedstawienie w wyznaczonym terminie w urzędzie celnym przeznaczenia towarów w nienaruszonym stanie z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów jest równoznaczne z usunięciem towaru spod dozoru celnego.

Trafnie organy celne uznały, że tego rodzaju sytuacja miała miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy. Zebrany materiał dowodowy wskazuje, że pomimo formalnego zamknięcia procedury w systemie NCTS, nie zostały spełnione wymogi prawidłowego zakończenia tej procedury. W dniu 1 sierpnia 2010 r. w Oddziale Celnym w [...] nie przedstawiono bowiem towaru objętego tranzytem zewnętrznym, to jest części i akcesoriów do samochodowych systemów alarmowych w ilości 14.292 sztuki o łącznej masie 12.047 kg, załadowanych na ukraiński środek przewozowy o nr rej. [...] /[...]. Jak ustalił organ, przedmiotowe zgłoszenie tranzytowe, wraz z 67 innymi zgłoszeniami, zostało przedstawione 1 sierpnia 2010 r. w Oddziale Celnym w [...], jednakże z ustaleń poczynionych w oparciu o dokumenty przekazane przez ukraińskie władze celne, jedynym towarem wywiezionym w tym dniu na ww. środku transportowym były bloczki betonowe, zakupione i załadowane w spółce [...] w miejscowości [...] w dniu 30 lipca 2010 r.

O prawidłowości zakończenia procedury tranzytu nie przesądza okoliczność dokonania przez organ celny w dniu 1 sierpnia 2010 r. zamknięcia procedury tranzytu zewnętrznego w systemie NCTS. Jak wyjaśniono w dokumencie Komisji Europejskiej Dyrekcji Generalnej do spraw Podatków i Unii Celnej z dnia 1 lipca 2009 r., TAXBUD/2019/2008, tj. Podręczniku tranzytowym, komunikat zamknięcia ma wyłącznie charakter informacyjny i nie mający mocy prawnej, a fakt zamknięcia procedury tranzytowej, w sposób domyślny lub formalny, nie narusza praw i obowiązków właściwego organu w zakresie ścigania głównego zobowiązanego, jeżeli w późniejszym terminie okaże się, że procedura rzeczywiście nie zakończyła się i nie powinna była zostać zamknięta lub wykryto nieprawidłowości dotyczące konkretnych procedur tranzytowych na późniejszym etapie. Prawidłowo zatem organy celne przyjęły, że otrzymanie komunikatów w systemie NCTS, niepoprzedzone rewizją celną miało wyłącznie charakter informacyjny, nieposiadający mocy prawnej i podlegający weryfikacji w postępowaniu kontrolnym w wypadku, gdy w późniejszym czasie okazało się, że do wysłania komunikatów doszło na podstawie nieprawdziwych informacji.

W okolicznościach sprawy funkcjonariusze celni nie dokonali faktycznego sprawdzenia tożsamości towaru. W konsekwencji zgłoszenie celne do procedury tranzytu MRN [...] zostało przyjęte i obsłużone bez rewizji. Natomiast w Ukraińskim Urzędzie Celnym w [...] dokonano odprawy celnej importowej przywiezionych przedmiotowym bloczków ściennych betonowych, a nie towaru objętego procedurą tranzytu. Z dokumentów przekazanych przez ukraińskie władze celne wynika jednoznacznie, że jedynym towarem wwiezionym w dniu 1 sierpnia 2010 r. na Ukrainę wymienionym środkiem transportu były bloczki ścienne betonowe. Trzeba przy tym podkreślić, że dokumenty sporządzone przez ukraińską administrację celną, przekazane w ramach pomocy, która udzielana jest na podstawie Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy o współpracy i pomocy wzajemnej w sprawach celnych, mają charakter dokumentów urzędowych w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Wymienione dokumenty stanowią zatem dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Natomiast z dokumentów tych wynika, iż na przejściu granicznym po stronie ukraińskiej przeprowadzona została rewizja celna, w trakcie której stwierdzono towar zgodny ze zgłoszeniem po stronie ukraińskiej, to jest wyłącznie bloczki betonowe. W tej sytuacji nie miała istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia okoliczność czy zamknięcia celne umieszczone były bezpośrednio na towarze objętym procedurą tranzytu czy na środku przewozowym, na co słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wśród dokumentów przekazanych przez ukraińską administrację celną znajdują się także dokumenty prywatne, jak np. faktury wystawione w spółce [...]. Widniejące na nich urzędowe adnotacje pochodzące od ukraińskich organów celnych mają moc dowodową określoną w art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie treść zgromadzonych dowodów w ich całokształcie uzasadnia dokonanie ustaleń faktycznych przedstawionych w zaskarżonej decyzji. Ustalenia te pozostają w logicznym związku z materiałem dowodowym sprawy.

Trafnie organy celne rozstrzygające w niniejszej sprawie zwróciły uwagę, że okoliczności wynikające z dokumentów przekazanych przez ukraińską administrację celną znajdują potwierdzenie także w wynikach pomiaru masy pojazdu na przejściu granicznym w [...], gdyż na przedmiotowym środku przewozowym nr rej. [...] /[...] faktycznie znajdował się ładunek o masie 20.790 kg, to jest o 11.909 kg mniejszej niż to wynikało z przedstawionych dokumentów. W tym zakresie istotna jest również ustalona w oparciu o dokumenty pochodzące ze spółki [...] okoliczność dokonania w dniu 30 lipca 2010 r. załadunku na wymieniony pojazd zakupionych w spółce [...] bloczków betonu komórkowego o masie 21.250 kg, a zatem zbieżnej z masą ładunku stwierdzoną w urzędzie celnym przeznaczenia.

Powołane okoliczności podważają prawidłowość przebiegu operacji tranzytu, w związku z czym zapisy w systemie NCTS nie mogły być samodzielnym dowodem na zakończenie procedury.

Jak podniesiono wyżej, materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu wskazuje, że objęta procedurą tranzytu przesyłka została usunięta spod dozoru celnego. Mimo wezwania, skarżąca nie przedstawiła też żadnych dowodów alternatywnych w rozumieniu art. 366 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE.L.1993.253.1 ze zm.), z których wynikałaby okoliczność przeciwna.

W ocenie Sądu powołany przez organ materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do dokonania ustaleń w sprawie. Wymaga podkreślenia, że wyrażona w art. 122 Ordynacji podatkowej zasada prawdy obiektywnej, nakładająca na organ administracji obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie oznacza, że organ jest obowiązany do nieograniczonego poszukiwania dowodów.

Niezasadny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania w zakresie zasad postępowania dowodowego, w tym zarzut nieprzeprowadzenia w toku postępowania rozprawy.

W myśl art. 200a § 1 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy przeprowadzi w toku postępowania rozprawę: z urzędu - jeżeli zachodzi potrzeba wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin, lub sprecyzowania argumentacji prawnej prezentowanej przez stronę w toku postępowania albo na wniosek strony. Przy tym w myśl § 2 tego artykułu strona we wniosku o przeprowadzenie rozprawy uzasadnia potrzebę przeprowadzenia rozprawy, wskazuje jakie okoliczności sprawy powinny być wyjaśnione i jakie czynności powinny być dokonane na rozprawie. Opisanego wymogu nie spełniał natomiast wniosek skarżącej zawarty w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. We wniosku przytoczono treść art. 200a § 1 Ordynacji podatkowej, jednakże nie sprecyzowano jakie konkretnie okoliczności miałyby zostać wyjaśnione w toku rozprawy. W związku z tym nieprzeprowadzenie rozprawy nie może być uznane za mogące mieć wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, zwłaszcza iż istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności stanu faktycznego sprawy zostały wyjaśnione w wyniku przeprowadzonego wcześniej postępowania dowodowego.

Nieskuteczny jest zarzut dotyczący zakresu podmiotowego zaskarżonej decyzji i negatywnego wpływu tego zakresu na prawidłowość decyzji wydanej jedynie w stosunku do skarżącej, a także na sytuację skarżącej w zakresie ewentualnych roszczeń regresowych wobec innych podmiotów, którym również można byłoby przypisać status dłużników długu celnego.

Nie budzi wątpliwości, że w świetle art. 203 ust. 3 tiret 4 WKC w związku z art. 96 ust. 1 WKC skarżąca Spółka jako główny zobowiązany jest dłużnikiem długu celnego powstałego na skutek usunięcia towaru spod dozoru celnego.

Należy zauważyć, że zgodnie z przepisem art. 213 WKC jeżeli w odniesieniu do tego samego długu celnego występuje kilku dłużników, są oni solidarnie zobowiązani do pokrycia tego długu. Na tle przepisu art. 213 WKC w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym organ celny wszczynając z urzędu postępowanie w sprawie dotyczącej procedury wspólnotowego tranzytu zewnętrznego obowiązany jest wezwać do udziału w postępowaniu wszystkich dłużników, którzy nie wykonali obowiązków wynikających ze stosowania tej procedury (art. 96 WKC) oraz osoby odpowiedzialne za powstanie długu celnego w sytuacjach określonych w art. 203 ust. 3 WKC (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2014 r., I GSK 1405/12, LEX nr 1501704). W orzecznictwie prezentowany jest jednak również pogląd przeciwny. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko i argumentację wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2014 r., I GSK 1245/12 (LEX nr 1501695), iż przepis art. 213 WKC wprowadził solidarność dłużników tylko w fazie pokrycia długu celnego, nie wprowadzając konieczności udziału wszystkich dłużników w jednym postępowaniu jako współuczestników koniecznych (por. również wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2014 r., I GSK 1361/12 oraz I GSK 1272/12). Trzeba podkreślić, że takie stanowisko znajduje potwierdzenie także w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który w uzasadnieniu wyroku wydanego w dniu 7 maja 2015 r., sygn. akt II CNP 57/14, (LEX nr 1767090) wskazał, iż solidarna odpowiedzialność wynikająca z art. 213 WKC oznacza, że organ celny w drodze decyzji ma prawo według swego uznania obciążyć kwotą wynikającą z długu celnego dłużników określonych w art. 203 WKC, a jeżeli zgodnie z treścią stosunku prawnego istniejącego między dłużnikami solidarnymi z art. 213 WKC nie są wyłączone roszczenia regresowe między nimi, w wypadku gdy jeden z nich usunął spod dozoru celnego towar, przez to, że nie dostarczył go do urzędu celnego przeznaczenia, a tym samym spowodował dług celny, dłużnikowi solidarnemu, który został zmuszony do zapłaty tego długu może przysługiwać roszczenie regresowe w pełnej wysokości.

W tej sytuacji nie można oceniać w kategoriach naruszenia prawa skierowania decyzji przez organy celne do skarżącej Spółki jako głównego zobowiązanego oraz ukraińskiego przedsiębiorcy będącego przewoźnikiem – A. (jako osoby zobowiązanej do wykonania obowiązków wynikających z ze stosowania procedury tranzytu) i kierowcy – V. (jako osoby, która uczestniczyła w tym usunięciu, i która jednocześnie wiedziała lub powinna była wiedzieć, że towar zostaje usunięty spod dozoru celnego).

Odnosząc się do zarzutów dotyczących nieprzeprowadzenia postępowania względem innych jeszcze osób wskazać również należy, że powstanie długu celnego może być wynikiem działania celowego, efektem niedbalstwa lub niedochowania należytej staranności. Istotne w tym przypadku jest to, że określone obowiązki związane z procedurą tranzytu nie są wykonane. W związku z tym usunięcie towaru spod dozoru celnego ma charakter obiektywny, co nie oznacza, iż w świetle art. 203 WKC organ celny ma obowiązek ustalenia wszystkich osób, które faktycznie usunęły towar spod dozoru celnego, uczestniczyły w tym usunięciu, nabyły taki towar lub posiadają go. Takie rozumienie obowiązku po stronie organu oznaczałoby, że organ dysponując danymi na temat ustalonych dłużników, nie mógłby wydać decyzji i orzekać tylko dlatego, że krąg dłużników może być szerszy. Tego rodzaju stanowisko nie znajduje uzasadnienia normatywnego, mając także na względzie przewidziane terminy przedawnienia powiadomienia dłużników o kwocie długu celnego.

Wbrew zarzutowi podniesionemu w skardze w okolicznościach sprawy organy zasadnie przyjęły istnienie podstaw do stosowania pięcioletniego terminu na powiadomienie dłużnika o należności celnej. Przepis art. 221 ust. 1 WKC ustanawia obowiązek organu niezwłocznego, to jest bezpośrednio po dokonaniu zaksięgowania, powiadomienia dłużnika należności celnej o kwocie tejże należności. Zasadą wynikającą z art. 221 ust. 3 WKC jest przy tym, że powiadomienie nie może nastąpić po upływie trzech lat, licząc od dnia powstania długu celnego, a bieg tego terminu zostaje zawieszony z chwilą złożenia odwołania w rozumieniu art. 243 WKC na czas trwania procedury odwoławczej. Wyjątek od powyższej zasady przewiduje jednak przepis art. 221 ust. 4 WKC. Z ostatnio powołanego przepisu wynika mianowicie, że jeżeli dług celny powstał na skutek czynu podlegającego, w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego, dłużnika można powiadomić o kwocie długu celnego na warunkach przewidzianych w obowiązujących przepisach, po upływie terminu trzech lat. Dopełnieniem tej regulacji na gruncie prawa krajowego jest przepis art. 56 Prawa celnego stanowiący, że w przypadku, o którym mowa w art. 221 ust. 4 WKC, powiadomienie dłużnika o kwocie należności nie może nastąpić po upływie 5 lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Art. 221 ust. 3 zdanie drugie WKC stosuje się odpowiednio.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie przyjęcie dłuższego niż 3 lata terminu powiadomienia dłużników celnych o kwocie powstałej należności celnej było w pełni uzasadnione.

W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości UE i polskich sądów administracyjnych zostało ugruntowane stanowisko, zgodnie z którym to organy celne są zobowiązane do stwierdzenia, czy istnieje związek pomiędzy powstaniem długu celnego, a popełnieniem czynu podlegającego postępowaniu karnemu, z zastrzeżeniem, że ustalenia takie są czynione wyłącznie na użytek postępowania zmierzającego do ustalenia należności celnych i w żaden sposób nie wpływają na ewentualną ocenę prawnokarną czynu, dokonywaną już przez właściwe w tych sprawach organy ścigania i sądy. Przesłanka czynu podlegającego, w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego nie wymaga przy tym istnienia ani wyroku skazującego, ani nawet wszczęcia postępowania karnego, lecz jedynie popełnienia czynu, który podlega postępowaniu sądowemu w sprawach karnych (por. wyrok ETS - obecnie TSUE z dnia 18 grudnia 2007 r.; C-62/06, Fazenda Pública - Director Geral das Alfândegas p. ZF Zefeser - Importaçăo e Exportaçăo de Produtos Alimentares Lda, LEX nr 354391; wyroki WSA w Lublinie z dnia 28 października 2009 r. III SA/Lu 233/09 oraz III SA/Lu 252/09).

Tym samym istotnym jest, by czyn, który spowodował powstanie długu celnego, był w momencie popełnienia zagrożony przez obowiązującą ustawę sankcją karną, niezależnie od tego czy postępowanie karne zostało formalnie wszczęte i zakończone. Samo zagrożenie popełnionego czynu sankcją karną skutkuje wydłużeniem terminu i to niezależnie czy czyn ten wyczerpuje znamiona przestępstwa karnego, czy też przestępstwa karnego skarbowego.

Powołanie w sprawie przez organy celne art. 221 ust. 4 WKC znajduje podstawy w fakcie, że w okolicznościach sprawy powstanie długu celnego było następstwem usunięcia towaru spod dozoru celnego oraz usunięcia zamknięć celnych ze środka przewozowego, które to czyny stanowią przestępstwa karne skarbowe (art. 90 § 1 i 2 Kodeksu karnego skarbowego). Ponadto postępowanie karnoskarbowe dotyczące tej sprawy zostało wszczęte postanowieniem z dnia 28 maja 2015 r.

Pomimo podstaw do zastosowania dłuższego terminu powiadomienia dłużników celnych, termin ten upłynął z dniem 30 lipca 2015 r. Powiadomienie dłużników nie było zatem już możliwe, dlatego organy celne zasadnie odstąpiły od zaksięgowania kwoty należności celnych (art. 55 pkt 2 Prawa celnego, obecnie uchylony, ale obowiązujący jeszcze w dacie wydawania decyzji przez organy obydwu instancji).

W ocenie Sądu prawidłowe jest również stanowisko organów celnych, że w sprawie zachodziły podstawy do określenia kwoty podatku od towarów i usług. Zgodnie z przepisem art. 19 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (aktualnie: Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2010 r. obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 8 i 9. Dług celny w badanej sprawie powstał w dniu 30 lipca 2010 r., zatem w kwestiach związanych z obowiązkiem i zobowiązaniem podatkowym należało stosować przepisy ówcześnie obowiązujące (art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw; Dz.U. z 2013 r., poz. 35 ze zm.). W stanie faktycznym sprawy zobowiązanie podatkowe powstało z dniem 30 lipca 2010 r.

Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Następstwem przedawnienia zobowiązania podatkowego jest jego wygaśnięcie na mocy art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej. Procesowym skutkiem przedawnienia zobowiązania podatkowego jest bezprzedmiotowość postępowania podatkowego i wydanie decyzji o umorzeniu tego postępowania, stosownie do przepisu art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. Przy tym zgodnie z utrwalonym już w orzecznictwie stanowiskiem, zobowiązanie podatkowe przedawnia się jeżeli termin przewidziany w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej upłynął przed wydaniem decyzji organu odwoławczego (por. uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2003 r., FPS 8/03).

W badanej sprawie organy prawidłowo przyjęły, że zachodzi podstawa do zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Bieg terminu przedawnienia po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe (art. 70 § 7 pkt 1 Ordynacji podatkowej).

Tego rodzaju sytuacja miała miejsce w kontrolowanym postępowaniu, w związku ze wszczęciem w dniu 28 maja 2015 r. dochodzenia w sprawie o przestępstwa skarbowe polegające na usunięciu towaru objętego analizowanym postępowaniem spod dozoru celnego oraz na usunięciu zamknięć celnych ze środka transportowego, którym towar objęty procedurą tranzytu był przewożony. Postępowanie zostało umorzone 28 sierpnia 2015 r. W świetle powołanych wyżej przepisów art. 70 § 6 pkt 1 oraz art. 70 § 7 pkt 1 Ordynacji podatkowej zasadnie organ stwierdził, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego był zawieszony w okresie od dnia 28 maja 2015 r. do dnia 28 sierpnia 2015 r. i rozpoczął dalszy bieg od dnia 29 sierpnia 2015 r.

Przy uwzględnieniu zatem okresu zawieszenia biegu terminu przedawnienia, termin ten upływał w dniu 31 marca 2016 r. Decyzja organu odwoławczego została wydana 24 marca 2016 r., a więc przed upływem terminu przedawnienia (zob. uchwałę NSA z 6 października 2003 r., FPS 8/03, ONSA 2004/1/7: "Zobowiązanie podatkowe przedawnia się, jeżeli termin przewidziany w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej upłynął przed wydaniem decyzji organu odwoławczego").

W ocenie Sądu bezpodstawny jest zarzut naruszenia zasady udziału strony w postępowaniu wskutek pozbawienia udziału w przedmiotowym postępowaniu pełnomocnika skarżącej.

Jak prawidłowo wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z treścią pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącą w dniu 15 lipca 2015 r. adwokatowi H., pełnomocnictwo obejmowało umocowanie do występowania w imieniu skarżącej Spółki w sprawie dotyczącej odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...]. Treść pełnomocnictwa nie pozostawiała wątpliwości, że jego zakres obejmował wyłącznie postępowanie dotyczące odwołania od wskazanej w pełnomocnictwie decyzji organu pierwszej instancji. W świetle takiej treści pełnomocnictwa organ nie miał podstaw do traktowania pełnomocnika jako umocowanego do działania w toku całej sprawy. Takiej oceny nie podważa zaakcentowana w skardze okoliczność posłużenia się w pełnomocnictwie określeniem "w sprawie", którego nie można odczytywać odrębnie od całej treści pełnomocnictwa. Ta zaś wskazuje, że pełnomocnictwo było ograniczone do sprawy dotyczącej odwołania od konkretnej decyzji. Trafnie zatem organ przyjął, że umocowanie pełnomocnika, przy takim jego zakresie, zakończyło się z momentem wydania przez organ odwoławczy (Dyrektora Izby Celnej w [...]) decyzji z dnia [...] października 2015 r. uchylającej decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z [...] lipca 2015 r. i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).