Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1543/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Hasła tematyczne: Służba celna
Skarżony organ: Szef Służby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 223 ust. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 168 poz 1323
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spraw.) Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędzia WSA Adam Lipiński Protokolant Paweł Wyszyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2011 r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stopień służbowy - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Szef Służby Celnej decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] listopada 2009 r. – akt mianowania R. L. na stopień służbowy aspiranta celnego w korpusie aspirantów Służby Celnej.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Szef Służby Celnej podniósł, iż w dniu [...] listopada 2009 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] działając na podstawie art. 223 ust. 1 i 4 oraz art. 115 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323), mianował R. L. z dniem 30 listopada 2009 r. na stopień służbowy aspiranta celnego w korpusie aspirantów Służby Celnej.

Pismem z dnia 10 grudnia 2009 r. funkcjonariusz odwołał się od ww. aktu mianowania. Zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego oraz materialnego stanowiącego podstawę wydania kwestionowanego aktu mianowania, odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez mianowanie odwołującego na stopień podkomisarza celnego w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji oraz wskazanie, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy wziąć pod uwagę dyspozycję art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] Szef Służby Celnej stwierdził niedopuszczalność wniesionego przez stronę odwołania od aktu mianowania z dnia [...] listopada 2009 r.

Wyrokiem z dnia 9 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1276/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę R. L. i uchylił zaskarżone ww. postanowienie wskazując, iż akt mianowania ma charakter rozstrzygnięcia, od którego przysługuje odwołanie, a od decyzji wydanej w wyniku jego rozpatrzenia, przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania strony Szef Służby Celnej rozstrzygnięciem z dnia [...] maja 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżony akt mianowania w zakresie określenia funkcjonariuszowi korpusu Służby Celnej.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż obowiązek nadania nowego stopnia służbowego funkcjonariuszom Służby Celnej w terminie do dnia 30 listopada 2009 r. wynikał z przepisu art. 223 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej stanowiącego, że w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie ustawy kierownik urzędu dokona mianowań funkcjonariuszy na stopnie służbowe. Regulacja ta była wyrazem wpływu nowej ustawy o Służbie Celnej w zakresie stopnia służbowego na stosunek służbowy funkcjonariusza celnego powstały pod rządami dotychczasowej ustawy. Mechanizm przypisywania funkcjonariuszom stopni w poszczególnych korpusach, uregulowany został w art. 223 ust. 2-6 ustawy. W świetle ww. przepisów zadaniem organu było umieścić danego funkcjonariusza w odpowiednim korpusie, precyzyjnie wskazanym w ustawie, w zależności od dotychczasowego stopnia lub zajmowanego stanowiska bądź pełnionych obowiązków.

R. L. w odwołaniu z dnia 10 grudnia 2009 r. domagał się mianowania na stopień podkomisarza celnego w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej na podstawie art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy. Badając zasadność mianowania R. L. na stopień w korpusie aspirantów Służby Celnej, Szef Służby Celnej doszedł do przekonania, że w jego przypadku przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy nie mógł mieć zastosowania. Powołany przepis dotyczy bowiem funkcjonariusza, który spełniał wskazane w nim wymogi w okresie bezpośrednio poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej tj. na dzień 30 października 2009 r. Z dokumentów znajdujących się w aktach osobowych wynika zaś jednoznacznie, że w dacie tej R. L. zajmował stanowisko inspektora celnego i posiadał stopień służbowy starszego dyspozytora celnego. Stanowisko inspektora celnego nie zostało natomiast zaliczone do kategorii stanowisk kierowniczych, o których mowa w art. 17 ust. 1 i ust. 13 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej. Mając na względzie przepisy powołanego artykułu, mianowanie do korpusu oficerów młodszych Służby Celnej, o którym mowa w art. 223 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. dotyczyło wyłącznie funkcjonariuszy zajmujących bądź wyższe stanowiska kierownicze, bądź stanowisko: kierownika zmiany, referatu, oddziału oraz naczelnika wydziału w izbie celnej. Również posiadany przez odwołującego stopień służbowy starszego dyspozytora celnego, nie upoważniał do określenia stopnia w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. Wobec powyższego obowiązkiem Dyrektora Izby Celnej w [...] było mianowanie odwołującego na stopień w korpusie aspirantów Służby Celnej, zgodnie z dyspozycją art. 223 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej.

Organ odwoławczy podkreślił, iż nie kwestionuje faktu zajmowania w przeszłości przez odwołującego stanowiska związanego z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników. Z akt osobowych R. L. wynika bowiem, iż okresie od dnia 31 lipca 2007 r. pełnił obowiązki zastępcy naczelnika, od dnia 1 grudnia 2007 r. pełnił obowiązki Naczelnika Wydziału Zwalczania Przestępczości, natomiast z dniem 1 lipca 2008 r. został powołany na stanowisko Naczelnika Wydziału Zwalczania Przestępczości. Został jednak z niego odwołany z dniem 19 sierpnia 2008 r. Z kolei przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej mianowanie na stopień służbowy ww. korpusie uzależnił od zajmowania, bezpośrednio przed dniem wejścia w życie ustawy stanowiska związanego z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników lub pełnienia obowiązków na tym stanowisku. W zaistniałej sytuacji mając na uwadze, że w wskazanym okresie odwołujący zajmował stanowisko inspektora celnego i posiadał stopień starszego dyspozytora celnego, przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy nie mógł mieć zastosowania.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji podniósł, iż użyty w przepisie art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy zwrot "przed dniem wejścia w życie ustawy" nie powinien być rozumiany jako dowolny okres poprzedzający jej wejście w życie. Przepis art. 223 ustawy umiejscowiony został w rozdziale 14 zatytułowanym "Przepisy przejściowe". Umiejscowienie ww. przepisu w tym, a nie innym rozdziale oznacza, że jest to przepis regulujący wyłącznie takie sytuacje, które mogą pojawiać się na tle wprowadzania w życie nowych uregulowań. Powyższe znajduje potwierdzenie w zasadach techniki prawodawczej. Skoro bowiem przepis art. 223 ustawy został zamieszczony w przepisach przejściowych, a w analizowanej ustawie wprowadzono nowy katalog stopni służbowych o częściowo zmienionej nomenklaturze i ich gradację, oznacza to, iż ustawodawca tym przepisem dostosował stan zastany do gradacji stopni służbowych wprowadzonych nową ustawą o Służbie Celnej. Nie chodziło bowiem w tym przypadku o odniesienie się do sytuacji mającej miejsce kilka lat wcześniej, gdyż oznaczałoby to nie dostosowanie, czy transponowanie stopni na zasadzie równoważności, lecz w istocie awansowanie. Tymczasem mianowanie na stopień służbowy na podstawie art. 223 ustawy generalnie miało na celu mianowanie na stopień odpowiadający dotychczasowej pozycji w hierarchii katalogu stopni służbowych, a tylko w ściśle określonych przypadkach, wskazanych w art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy stanowiło awans. Na takie rozumienie wyrażenia "przed dniem wejścia w życie ustawy" wskazuje wykładnia językowa, jak też systemowa i celowościowa.

Z tych względów Szef Służby Celnej nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania. Stwierdzenie przez organ odwoławczy zgodności skarżonej decyzji z prawem obligowało organ II instancji do utrzymania jej, w omawianym zakresie w mocy.

Decyzja Szefa Służby Celnej z dnia [...] maja 2011 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez R. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżając wymienioną decyzję w całości strona podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, poprzez jego niezastosowanie przy rozstrzyganiu sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez:

1) naruszenie art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, poprzez działanie organu wbrew zasadzie demokratycznego państwa prawnego, a także zasadzie działania organu państwa na podstawie i w granicach prawa oraz art. 6 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie przepisu art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej;

2) naruszenie przepisu art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez wydanie decyzji bez niezbędnego wyjaśnienia stanu faktycznego w postaci zajmowanego przez skarżącego stanowiska związanego z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników,

3) naruszenie przepisu art. 138 § 1 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia nieprzewidzianego w tym przepisie i rozstrzygnięcie sprawy tylko w zakresie korpusu nie rozstrzygając w zakresie stopnia funkcjonariusza celnego.

Z uwagi na powyższe uchybienia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uchylenie decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi funkcjonariusz podniósł, iż w niniejszej sprawie mianowanie skarżącego zostało dokonane niezgodne z obowiązującymi przepisami, czym naruszono sferę prawną funkcjonariusza Służby Celnej. W ocenie strony, sformułowanie zawarte w przepisie art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej – "przed dniem wejścia w życie ustawy" – powinno być rozumiane zgodnie z wykładnią językową, jako dowolny okres poprzedzający wejście w życie ustawy. Skarżący w okresie od dnia 31 lica 2007 r. do dnia 19 sierpnia 2008 r. bez wątpienia zajmował stanowiska związane z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników. W związku z tym, że powyższa okoliczność miała miejsce przed dniem 31 października 2009 r., tj. przed datą wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, mianowanie odwołującego się na stopień w korpusie oficerów młodszych było obligatoryjne. Ponadto Szef Służby Celnej wydając zaskarżoną decyzję rozstrzygną sprawę w zakresie określenia korpusu, nie wypowiedział się natomiast co do stopnia służbowego funkcjonariusza celnego. Zdaniem skarżącego, organ odwoławczy nie może ograniczyć się w sentencji wyłącznie do korpusu, skoro decyzja Dyrektora Izby Celnej dotyczy dwóch elementów, tj. korpusu i stopnia służbowego. W świetle powyższych zarzutów należy stwierdzić, iż akt mianowania wydany przez Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] listopada 2009 r. oraz postępowanie odwoławcze w przedmiocie rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, dotknięte są uchybieniami o charakterze proceduralnym oraz materialno – prawnym, a to z kolei uzasadnia konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę Szef Służby Celnej wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów należy stwierdzić, iż skarga R. L. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Szefa Służby Celnej nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.

W sprawie niniejszej postawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 223 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323), zgodnie z którym funkcjonariuszowi celnemu, który przed dniem wejścia w życie ustawy pełnił służbę w stopniu młodszego aspiranta celnego, starszego dyspozytora celnego albo dyspozytora celnego określa się stopień w korpusie aspirantów Służby Celnej.

Nie jest sporne pomiędzy stronami, iż skarżący w dniu wejścia w życie nowej ustawy pragmatycznej (31 października 2009 r.), pełnił służbę na stanowisku inspektora celnego i posiadał stopień służbowy dyspozytora celnego. Mając na względzie przepis art. 223 ust. 1 powołanej ustawy, kierownik urzędu był obowiązany w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie ustawy dokonać mianowania skarżącego na nowy stopień służbowy we właściwym korpusie wskazanym w ust. 2-6 powołanego artykułu. Dla funkcjonariusza pełniącego służbę w stopniu starszego dyspozytora celnego w nowej pragmatyce służbowej przyporządkowano korpus aspirantów Służby Celnej. Ustawodawca nie pozostawił w tym przypadku jakiegokolwiek luzu decyzyjnego. Wobec tego Dyrektor Izby Celnej w [...] nie mógł określić skarżącemu stopnia służbowego w innym korpusie niż korpus aspirantów Służby Celnej. Zatem nie ma racji skarżący domagając się mianowania na stopień służbowy w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej, albowiem bezpośrednio przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, bezsprzecznie nie pełnił on służby w stopniu w stopniu aspiranta celnego, starszego aspiranta celnego albo podkomisarza celnego lub zajmował stanowisko, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, bądź pełnił obowiązki na tym stanowisku oraz pełnił służbę w służbie stałej w stopniu innym niż wymieniony w pkt 1 i w ust. 2. Wprawdzie skarżący zajmował w okresie od dnia 31 lipca 2007 r. do dnia 19 sierpnia 2008 r. stanowiska, które wiązały się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników w rozumieniu art. 17 ust. 13 dawnej ustawy pragmatycznej, ale nie miało to miejsca przed dniem wejścia wżycie nowej pragmatyki służbowej.

Zwrócić uwagę należy, iż przepis art. 223 nowej ustawy pragmatycznej, należy do przepisów przejściowych, dostosowawczych, którego zadaniem jest umiejscowienie funkcjonariuszy Służby Cywilnej w nowej strukturze organizacyjnej Służby Celnej poprzez przeniesienie ich ze starego reżimu organizacyjnego do nowopowstałych korpusów Służby Celnej. Powyższą tezę potwierdza uzasadnienie do projektu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r., w którym czytamy, cyt.: "Przepisy przejściowe ustawy przewidują płynną i transparentną zmianę dotychczasowych stosunków służbowych funkcjonariuszy celnych w stosunki kreowane niniejszą ustawą, (...) - Sejm RP VI kadencji, Nr druku: 1492. W świetle powyższych rozważań nie można zaakceptować poglądu skarżącego, iż akt mianowania z dnia [...] listopada 2009 r. został wydany z naruszeniem gwarancji konstytucyjnych czy też przepisów prawa materialnego, a w szczególność art. 223 ust. 4 nowej ustawy pragmatycznej, który stanowił podstawę rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej stanowi, że funkcjonariuszowi celnemu, który przed dniem wejścia w życie ustawy zajmował stanowisko, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, bądź pełnił obowiązki na tym stanowisku oraz pełnił służbę w służbie stałej w stopniu innym, niż wymieniony w pkt 1 i w ust. 2, określa się stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. Użytego w tym przepisie zwrotu "przed dniem wejścia w życie ustawy zajmował stanowisko" należy poddać wykładni językowej. Wspomniany zwrot może oznaczać zarówno moment bezpośrednio poprzedzający wejście w życie ustawy, jak też dowolny okres przed wejściem w życie tej ustawy. W przypadku, gdy wykładnia językowa nie jest jednoznaczna, należy odwołać się do reguł wykładni systemowej oraz celowościowej, które służą rozstrzyganiu zaistniałych wątpliwości, oraz pozwala uzasadnić wybór między różnymi możliwościami interpretacji językowej danego zwrotu czy przepisu. Zgodnie z zasadą wykładni systemowej nie można przepisów prawa interpretować w sposób prowadzący do ich sprzeczności z innymi przepisami, a przy wykładni przepisów należy brać pod uwagę ich miejsce w systematyce wewnętrznej aktu normatywnego.

Stopnie służbowe funkcjonariuszy celnych, określone w art. 8 ust. 1 poprzedniej ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, zostały w tych przepisach przyporządkowane do określonych korpusów. Przypisanie do określonych korpusów nie jest uzależnione od okresu służby, posiadanych kompetencji i doświadczenia, lecz jedynie od stopnia, który mieli "przed dniem wejścia w życie ustawy". Celem tej regulacji nie było awansowanie funkcjonariuszy z uwzględnieniem dotychczasowego przebiegu służby, lecz tylko płynne przeniesienie ich w zakres nowej regulacji prawnej. Dokonując wykładni przepisów należy brać pod uwagę ich miejsce w systematyce wewnętrznej aktu normatywnego. Zawarty w art. 223 ust. 2 - 6 zwrot "przed dniem wejścia w życie ustawy" należy interpretować w taki sam sposób w odniesieniu do wszystkich przepisów przejściowych, w których został użyty w tym artykule. Dlatego zwrot "przed dniem wejścia w życie ustawy" należy interpretować jako odnoszący się do momentu bezpośrednio poprzedzającego wejście w życie ustawy. Bowiem przyjęcie, że chodzi w nim o dowolny okres przed wejściem w życie tej ustawy, prowadziłoby do uznaniowości w zakresie przyporządkowania funkcjonariuszy do określonych korpusów, w zależności od tego, jaki okres służby danego funkcjonariusza, poprzedzający wejście w życie ustawy, kierownik urzędu wziąłby pod uwagę.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego nierozpatrzenia przez organ odwoławczy całości sprawy należy przywołać tezę uchwały Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2010 r., sygn. akt II PZP 5/10, które to stanowisko zostało w pełni zaakceptowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż od aktu mianowania wydanego na podstawie art. 223 ustawy o Służbie Celnej przez kierownika urzędu celnego funkcjonariuszowi przysługuje, na zasadach przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, odwołanie do organu celnego wyższego stopnia, w tym przypadku do Szefa Służby Celnej. Jednakże tylko w zakresie określenia korpusu Służby Celnej, gdyż tych kwestii ustawodawca nie pozostawił uznaniu administracyjnemu kierownika urzędu (art. 223 ust. 2-6 ustawy). Odnośnie natomiast mianowania na stopień służbowy w ramach danego korpusu funkcjonariuszowi nie przysługuje roszczenie, gdyż te kwestie dotyczące relacji między przełożonym i podwładnym, należą do wewnętrznej sfery działania Służby Celnej i pozostawione zostały uznaniu kierownika urzędu (art. 223 ust. 7 ustawy). Mając powyższe na uwadze nie można zaakceptować poglądu strony skarżącej, iż organ odwoławczy nie poddał kontroli instancyjnej aktu mianowania skarżącego w części dotyczącej określenia stopnia służbowego i w sentencji decyzji nie zawarł rozstrzygnięcia w tym zakresie. Skoro bowiem ustalenie funkcjonariuszowi stopnia służbowego nie jest decyzji administracyjną, organ II instancji prawidłowo rozstrzygną kwestię określenia skarżącemu korpusu Służby Cywilnej, albowiem tylko ten element jest załatwiany w formie decyzji w rozumieniu art. 104 k.p.a.

Dostrzec także należy, iż sam akt mianowania z dnia [...] listopada 2009 r. w zakresie określenia funkcjonariuszowi korpusu Służby Cywilnej, oceniany przez pryzmat wymogów stawianych decyzji administracyjnej, jest decyzją ułomną. Wynika to z faktu, że w dacie orzekania organ Służby Celnej przyjmował, iż przedmiotowy akt mianowania nie był decyzją administracyjną, lecz aktem wewnętrznym wynikającym z podległości służbowej, co w dacie orzekania potwierdzała przyjęta przez sądy administracyjne linia orzecznicza. Dopiero powołana uchwała Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2010 r., zmieniła praktykę orzeczniczą. Trzeba jednak podkreślić, iż postępowanie odwoławcze charakteryzuje się tym, że nie ogranicza się ono do kontroli decyzji organu I instancji lecz organ odwoławczy jest obowiązany ponownie sprawę rozpoznać i rozstrzygnąć. Oznacza to, że przed wydaniem decyzji organ drugiej instancji przeprowadza postępowanie wyjaśniające zmierzające do ustalenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz do zbadania zasadności żądań i zarzutów podniesionych w odwołaniu. Decyzja organu II instancji jest decyzją reformatoryjną, co oznacza, iż mniej istotne uchybienia organu I instancji mogą zostać naprawione w postępowaniu odwoławczym przez organ II instancji, bez konieczności uchylania decyzji zawierającej prawidłowe rozstrzygnięcie. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Szef Służby Celnej poddał wydany przez Dyrektora Izby Celnej w [...] akt mianowania kontroli instancyjnej w takim zakresie, w jakim było to dopuszczalne w trybie przepisów k.p.a., a więc w zakresie określenia korpusu i w tym zakresie, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, w toku postępowania przed organem odwoławczym nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Organ zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.), ocenił zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 80 k.p.a.), a także uzasadnił swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a.

W tym stanie rzeczy wnioski i zarzuty skargi należało uznać za niezasadne.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.