Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1493/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: par. 5
journal: Dz.U. 2011 nr 68 poz 360
law: Rozporządzenie Ministra Finanów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich  przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług
article: art. 14c par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Bącal (sprawozdawca), Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Barbara Wasilewska, Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 10 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Po 148/13 w sprawie ze skargi P. [...] spółka jawna na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 13 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz P. [...] spółka jawna kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Po 148/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie ze skargi P. spółka jawna (dalej powoływanej jako "Spółka") uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów (organu upoważnionego - Dyrektora Izby Skarbowej w P.) z dnia 13 listopada 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

W dniu 13 sierpnia 2012 r. został złożony przez Spółkę wniosek o udzielenie interpretacji, z opisie którego wnioskodawca podał, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie organizacji imprez sportowych oraz występów artystycznych. Zainteresowany przygotowuje się do realizacji koncertu wraz z inną spółką jako współorganizatorem. Jednakże to wnioskodawca posiada wyłączność na organizację koncertu danego artysty w Polsce i samodzielnie, osobno podpisuje kontrakt z artystą, tym samym odpowiada za wszelkie rozliczenia finansowe. Wszelkie działania dotyczące organizacji koncertu realizowane będą pod jednym hasłem promocyjnym i marką uwzględniającą nazwy sygnatariuszy umowy. Spółka, która współorganizuje z zainteresowanym koncert na podstawie umowy zobowiązana jest do partycypacji w kosztach wynagrodzenia artystki oraz w kosztach produkcji koncertu.

Wnioskodawca jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku VAT. Zainteresowany natomiast nie jest podmiotem prawa publicznego lub innym podmiotem uznanym na podstawie odrębnych przepisów za instytucję o charakterze kulturalnym lub wpisanym do rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora, będącego podmiotem tworzącym instytucję kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej.

W piśmie z dnia 22 października 2012 r., stanowiącym uzupełnienie do wniosku wnioskodawca wskazał, że obowiązki współorganizatora to współpraca w zakresie produkcji i promocji koncertu, w zakresie pozyskiwania sponsorów, udostępnienie stadionu oraz obsługa parkingów. Współorganizator ma pełne prawo do wszelkich ustaleń i podejmowania wspólnych decyzji.

W zamian za wnoszony wkład w postaci pieniężnej zainteresowany nie świadczył żadnych usług na rzecz współorganizatora wnoszącego wkład. Działania realizowane przez strony w ramach wspólnej organizacji koncertu nie stanowią realizacji jakichkolwiek usług na rzecz drugiej strony, a wkłady finansowe, o których mowa, nie stanowią zapłaty za jakiekolwiek usługi lub działania. Kwoty stanowią jedynie wkład finansowy do wspólnej inicjatywy, jaką jest organizacja koncertu.

W związku z powyższym zadano pytanie: czy wnioskodawca może udokumentować przekazanie wkładu pieniężnego współorganizatora na rzecz zainteresowanego na podstawie noty obciążeniowej, a nie fakturą VAT?

Zdaniem wnioskodawcy brak jest świadczenia, które miałoby stanowić podstawę do uznania, że zainteresowany realizuje na rzecz współorganizatora koncertu usługę. W konsekwencji, zasilenie finansowe wnioskodawcy należy uznać za czynność techniczną (podobnie jak zasilenie wkładem kapitału zainteresowanego), z którą nie da się połączyć jakiegokolwiek świadczenia zwrotnego (ekwiwalentnego). W szczególności, świadczeniem takim nie jest uregulowanie przez wnioskodawcę należności wobec artystki, gdyż działania te nie są realizowane na rzecz uczestników umowy, lecz z ich inicjatywy i w ich imieniu - zainteresowany realizuje wspólne działania powierzone przez uczestników umowy, które (gdyby nie zawarto umowy), każdy z uczestników mógłby realizować samodzielnie. W związku z powyższym nie ma konieczności wystawiania faktury VAT w celu udokumentowania wzajemnych rozliczeń pomiędzy stronami umowy.

W wydanej w dniu 13 listopada 2012 r. interpretacji Minister Finansów uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W opinii organu istnienie świadczenia wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę pozwala uznać czynności podejmowane przez zainteresowanego w ramach zawartej umowy o współorganizacji koncertu za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm,), dalej powoływanej jako "ustawa o VAT", podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych. Zatem, otrzymanie przez wnioskodawcę wkładu pieniężnego od współorganizatora koncertu winno być dokonane w oparciu o fakturę VAT, spełniającą wymogi, o których mowa w § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 68, poz. 360).

Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa skarżąca Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, pismem z dnia 14 stycznia 2013 r. złożyła skargę. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie:

1) prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie do relacji opisanej we wniosku o interpretację art. 8 ust. 1 ustawy o VAT;

2) prawa procesowego - art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 14h w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej powoływanej jako "O.p.".

W związku z powyższymi zarzutami Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji, rozpoznanie sprawy także pod nieobecność strony, oraz zasądzenie od Ministra Finansów na rzecz skarżącej zwrotu kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał skargę za zasadną.

Sąd pierwszej instancji powołał brzmienie przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, po czym stwierdził, że na aprobatę zasługuje utrwalone już w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, zgodnie z którym przy ustalaniu na gruncie art. 8 ust. 1 ustawy o VAT – jako przedmiotu opodatkowania – świadczenia usług o złożonym charakterze, jakie stanowią umowy o współpracy (kooperacyjne), należy uwzględniać podstawowy cel wynikający z takich porozumień gospodarczych, a nie dokonywać wyodrębniania na potrzeby podatkowe w sposób oderwany od ich sensu gospodarczego poszczególnych czynności służących realizacji tego celu (w tym miejscu WSA przywołał wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2008 r., o sygn. akt I FSK 1788/07, z dnia 09 października 2008 r. o sygn. akt I FSK 291/08, z dnia 29 lutego 2012 o sygn. akt I FSK 562/11 - dostępne na stronach internetowych http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W uzasadnieniach wskazanych powyżej wyroków podkreślono, że celem kooperacji (współpracy, współdziałania) jest uzyskanie przez skoordynowane i wspólne działania partnerów rezultatu o korzystnym dla nich wymiarze ekonomicznym. Działań takich nie można do celów podatku od towarów i usług oceniać jednostkowo, lecz z uwzględnieniem ich charakteru jako działania złożonego i wspólnego, tworzącego w aspekcie gospodarczym jedną całość.

Tymczasem, jak wynika ze złożonego w rozpatrywanej sprawie wniosku – skarżąca Spółka przygotowuje koncert gwiazdy we współpracy z inną Spółką, jako współorganizatorem, na podstawie umowy o współpracy. Wnioskodawca podał, że opisana forma współpracy, w ramach której sygnatariusze umowy umawiają się, że prowadzić będą działania razem oznacza, że organizacja koncertu przybiera formę umowy o wspólne przedsięwzięcie, kooperację, czy formę swoistego konsorcjum, w którym wszyscy uczestnicy zgadzają się na współdziałanie w celu realizacji zgodnych i spójnych celów, przy uznaniu wiodącej roli jednego z nich. Co istotne, nie można powiedzieć, że w ramach uzgodnionych działań którykolwiek z uczestników porozumienia realizuje usługi na rzecz innych uczestników - działania te podejmowane są wspólnie, w imieniu wszystkich sygnatariuszy, jednakże, z uwagi na przyjęte na mocy porozumienia ustalenia, ich wykonanie, czy też zlecanie podmiotom zewnętrznym, powierzono jednemu z uczestników. Strony dały jednoznaczny wyraz swej woli podkreślając zamiar kooperacji i wspólnej realizacji celu gospodarczego, jakim ma być organizacja koncertu. Brak jest zatem świadczenia, które miałoby stanowić podstawę do uznania, że zainteresowany realizuje na rzecz współorganizatora koncertu usługę.

Skoro w przedstawionym przez skarżącą stanie faktycznym nie dochodzi do czynności podlegających opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług, to w konsekwencji czynność ta nie powinna być dokumentowana fakturą VAT lecz innym dokumentem księgowym. Z art. 106 ust. 1 ustawy o VAT wynika bowiem, że faktura VAT służy jedynie do dokumentowania transakcji objętych przepisami ustawy.

W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z czynnością, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w związku z czym trafne okazały się zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, tj. art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.

Nadto zdaniem Sądu na uwzględnienie zasługuje zarzut naruszenia art. 14c § 1 i § 2 O.p.., nie jest dopuszczalne, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, aby organ podatkowy, uznając stanowisko Spółki za nieprawidłowe, nie dokonał wnikliwej, wyczerpującej i jednoznacznej analizy przedstawionego we wniosku problemu, a ograniczył się jedynie do fragmentu stanu faktycznego. Interpretacji powinna być na tyle jasna i konkretna, aby podatnik mógł się do niej zastosować. Niezbędne jest zatem, aby z interpretacji wynikała wyraźna odpowiedź na zadane przez podatnika pytanie, jasno zaprezentowane było stanowisko organu, poparte czytelnym dla adresata uzasadnieniem prawnym tego stanowiska.

Powyższy wyrok został w całości zaskarżony skargą kasacyjną Ministra Finansów, który orzeczeniu WSA zarzucił:

Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazuję naruszenie przepisów:

1) prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) - "p.p.s.a.", poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z:

* art. 8 ust. 1 ustawy o VAT poprzez niezasadne przyjęcie, że w przedstawionym stanie faktycznym brak jest świadczenia, które stanowi podstawę do uznania, że zainteresowany realizuje na rzecz współorganizatora koncertu usługę,

art. 8 ust. 1 ustawy o VAT oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 68, poz. 360), poprzez niezasadne przyjęcie, że w przedstawionym stanie,

* faktycznym istnienie świadczenia otrzymanego przez świadczącego usługę nie pozwala uznać czynności podejmowanych przez Zainteresowanego w ramach zawartej umowy o współorganizacji koncertu za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych, a co za tym idzie, nie powstaje obowiązek udokumentowania przekazania wkładu pieniężnego współorganizatora na rzecz Zainteresowanego na podstawie faktury VAT,

§ 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. poprzez niezasadne uznanie, że w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca nie ma obowiązku udokumentowania przekazania wkładu pieniężnego współorganizatora na rzecz Zainteresowanego na podstawie faktury VAT, bowiem wystarczający będzie inny dokument księgowy.

2) postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj.: art.146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 14c § 1 i § 2 O.p. poprzez uchylenie zaskarżonej interpretacji i błędne przyjęcie, że organ nie udzielił w wydanym akcie wyraźnej odpowiedzi na zadane pytanie.

Mając powyższe na uwadze, organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu oraz o zasądzenie na rzecz organu podatkowego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna organu nie zasługuje na uwzględnienie.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy Spółka może dokumentować przekazanie wkładu pieniężnego współorganizatora koncertu na rzecz tejże Spółki notą obciążeniową, a nie fakturą VAT.

W opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego rację w niniejszej sprawie należy przyznać Spółce, zdaniem której brak jest świadczenia, które miałoby stanowić podstawę do uznania, że zainteresowany realizuje na rzecz współorganizatora koncertu usługę, w związku z czym czynność taka nie powinna być dokumentowana fakturą VAT.

Podobnie jak to uczynił Sąd pierwszej instancji, należy powołać orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego uznające, że przy ustalaniu na gruncie art. 8 ust. 1 ustawy o VAT jako przedmiotu opodatkowania – świadczenia usług o złożonym charakterze, jakie stanowią umowy o współpracy (kooperacyjne lub konsorcjalne), należy uwzględniać podstawowy cel wynikający z takich porozumień gospodarczych, a nie dokonywać wyodrębniania na potrzeby podatkowe w sposób oderwany od ich sensu gospodarczego poszczególnych czynności służących realizacji tego celu. Przytoczyć należy orzeczenia NSA: z dnia 12 czerwca 2013 r., sygn. akt I FSK 1128/12, z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. akt I FSK 1012/13, z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. akt I FSK 1108/13, z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt I FSK 526/11, z dnia 23 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK 1788/07, z dnia 9 października 2008 r., sygn. akt I FSK 291/08, z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt I FSK 1288/13 (orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Naczelny Sąd Administracyjny w tym składzie w pełni podziela zaprezentowaną tam argumentację.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług, przy czym – na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o VAT – przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, a na podstawie art. 8 ust. 1 tej ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w jej art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumieć należy każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów rozumieniu art. 7.

Na tle przedstawionej sprawy, za w pełni uzasadnione należy uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji, który przyjął, że nie miało miejsca świadczenie usług, w związku z czym nie ma konieczności wystawiania faktury VAT w celu udokumentowania wzajemnych rozliczeń pomiędzy stronami umowy.

W przytoczonych wyżej uzasadnieniach wyroków NSA podkreślał, że celem kooperacji (współpracy, współdziałania) jest uzyskanie przez skoordynowane i wspólne działania partnerów rezultatu o korzystnym dla nich wymiarze ekonomicznym. Działań takich nie można do celów podatku od towarów i usług oceniać jednostkowo, lecz z uwzględnieniem ich charakteru jako działania złożonego i wspólnego, tworzącego w aspekcie gospodarczym jedną całość.

Jak wynika ze złożonego w rozpatrywanej sprawie wniosku - skarżąca przygotowuje koncert gwiazdy we współpracy z inną Spółką, jako współorganizatorem, na podstawie umowy o współpracy. Wnioskodawca podał, że opisana forma współpracy, w ramach której sygnatariusze umowy umawiają się, że prowadzić będą działania razem oznacza, że organizacja koncertu przybiera formę umowy o wspólne przedsięwzięcie, kooperację, czy formę swoistego konsorcjum, w którym wszyscy uczestnicy zgadzają się na współdziałanie w celu realizacji zgodnych i spójnych celów, przy uznaniu wiodącej roli jednego z nich. Nie można powiedzieć, że w ramach uzgodnionych działań którykolwiek z uczestników porozumienia realizuje usługi na rzecz innych uczestników - działania te podejmowane są wspólnie, w imieniu wszystkich sygnatariuszy, jednakże z uwagi na przyjęte na mocy porozumienia ustalenia, ich wykonanie, czy też zlecanie podmiotom zewnętrznym, powierzono jednemu z uczestników. Strony dały jednoznaczny wyraz swej woli, podkreślając zamiar kooperacji i wspólnej realizacji celu gospodarczego, jakim ma być organizacja koncertu. Jak zatem słusznie przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, brak jest tu świadczenia, które mogłoby stanowić podstawę do uznania, że zainteresowany realizuje na rzecz współorganizatora koncertu usługę. Skoro zaś w przedstawionym przez skarżącą stanie faktycznym nie dochodzi do czynności podlegających opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług, to w konsekwencji czynność ta nie powinna być dokumentowana fakturą VAT, lecz innym dokumentem księgowym. Z art. 106 ust. 1 ustawy o VAT wynika bowiem, że faktura VAT służy jedynie do dokumentowania transakcji objętych przepisami ustawy.

W związku z powyższym za niesłuszne należy uznać podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 8 ust. 1 ustawy o VAT oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. Nie jest bowiem tak, że otrzymanie przez Spółkę wkładu pieniężnego od współorganizatora koncertu powinno być dokonane w oparciu o fakturę VAT spełniającą wymogi, o których mowa w § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 68, poz. 360).

Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że dychotomiczny podział na gruncie ustawy o VAT na świadczenie usług i dostawę towarów nie oznacza, że wypełnia on wszelkie przejawy aktywności podmiotów gospodarczych, a każdy przepływ środków finansowych, odbywający się w ramach relacji pomiędzy podatnikami VAT, musi być przyporządkowany świadczeniu usług lub dostawie towarów.

Nie można bowiem przyjąć, że świadczeniem usług jest każda czynność czy zdarzenie, którego efektem jest odpłatne przysporzenie jednej ze stron na skutek działania bądź zaniechania innej strony. Z powyższych uregulowań ustawy o VAT wynika bowiem, że usługą jest każde, co do zasady, odpłatne świadczenie, które nie jest dostawą towarów i które przejawia się tym, że świadczeniobiorca (będący konsumentem danej usługi) odnosi z niego, choćby nawet potencjalną korzyść. W szeregu orzeczeń (np. C-498/99, publ. LEX nr 83900, C-16/93, publ. LEX nr 83886, C-89/81, publ. www.curia.europa.eu, czy C-154/80, publ. www.curia.europa.eu), istotnych z punktu widzenia spornej w tej sprawie kwestii Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wyraził pogląd, że za świadczenie usług za wynagrodzeniem, a więc czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w których:

1. istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne,

2. wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,

3. istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi,

4. odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem,

5. istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.

Tymczasem takich elementów, typowych dla świadczenia usług za wynagrodzeniem nie można dostrzec w ramach wewnętrznych rozliczeń pomiędzy Spółką a inną spółką jako współorganizatorem koncertu. Spółka wyraźnie zaznaczyła wszak, że wpłacane kwoty stanowią jedynie wkład finansowy do wspólnej inicjatywy, jaką jest organizacja koncertu. Błędne, a wręcz zbyt daleko idące, jest zatem kładzenie przez organ nacisku, na fakt, iż, w jego opinii "wolą stron zawartej umowy jest wzajemne świadczenie – Skarżąca promuje siebie, ale i zarazem partnera, z którym nawiązała współpracę. Zatem podejmowane działania mają charakter świadczenia ekwiwalentnego, którego wartość stanowi wysokość poniesionych kosztów" (str. 12 skargi kasacyjnej).

Nadto na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art.146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 14c § 1 i §2 O.p. poprzez uchylenie zaskarżonej interpretacji i błędne, w opinii kasatora, przyjęcie, że organ nie udzielił w wydanym akcie wyraźnej odpowiedzi na zadane pytanie.

Jak bowiem zostało już w sprawie wskazane, nie budzi wątpliwości, że uzasadnienie prawne interpretacji indywidualnej ma istotne znaczenie w przypadku negatywnej oceny stanowiska strony. W takiej bowiem sytuacji konieczne jest przedstawienie w interpretacji stanowiska, które według organu jest prawidłowe oraz dokonanie wykładni przepisów prawa podatkowego, które będzie wyczerpująco uzasadniało pod względem prawnym to stanowisko, negując tym samym zdanie podatnika. W opinii NSA zasadnie Sąd pierwszej instancji podzielił zdanie Spółki, iż organ podatkowy uznając stanowisko Spółki za nieprawidłowe nie dokonał wystarczająco wnikliwej, wyczerpującej i jednoznacznej analizy przedstawionego we wniosku problemu, a ograniczył się jedynie do fragmentu stanu faktycznego. Interpretacja powinna być na tyle jasna i konkretna, aby podatnik mógł się do niej zastosować. Tymczasem uzasadnienie wydanej w sprawie interpretacji należy uznać nie tylko za lakoniczne, ale za nieprzekonywujące, zaś podniesiony przez Ministra Finansów argument, iż "działania dotyczące organizacji koncertu realizowane będą pod jednym hasłem promocyjnym i marką uwzględniającą nazwy sygnatariuszy umowy", to jeszcze zbyt mało, aby przyjąć, że Spółka "dokonuje na rzecz współorganizatora koncertu określonej treści świadczeń, których jest on beneficjentem" (k. 19 akt administracyjnych), a do tego w zasadzie sprowadza się zaprezentowana w interpretacji argumentacja organu. Zdaniem Sądu słusznie podnosi Spółka, co zostało zaaprobowane przez WSA, że organ przedstawił niepełne uzasadnienie swojego stanowiska, w szczególności nie przedstawił wyczerpującej analizy relacji łączących strony przedmiotowej czynności prawnej, nie rozpatrzył wnikliwie sygnalizowanych we wniosku o interpretację relacji zachodzących między współorganizatorami, co w konsekwencji doprowadziło do dokonania błędnej oceny stanu faktycznego oraz uznania, że między stronami zachodzą wzajemne świadczenia o charakterze ekwiwalentnym.

Mając na uwadze przedstawioną wyżej argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawierała uzasadnionych podstaw i podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 ww. ustawy.