Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 670/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 146 § 1 i art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 22 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie WSA Małgorzata Górecka WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi A na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżoną interpretację, II. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącej kwotę 457,- (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Spółka "A" Sp. z o.o. (obecnie "Y" sp. z .o.o.) , ul.[...], [...] wnioskiem z dnia 22 listopada 2012 r. wystąpiła do Prezydent Miasta K. o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od nieruchomości.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Spółka "A" Sp. z o.o. (obecnie "Y" sp. z .o.o.) , ul.[...], [...] jest właścicielem myjni bezdotykowych znajdujących się na terenie K., ul.[...] dzierżawionym od "Z". Obiekt myjni samochodowej posiada podpory, dach, ściany boczne i nie jest trwale związany z gruntem. Zgodnie z zapisami umowy łączącej stronę i "Z", po zakończeniu okresu dzierżawy spółka zobowiązana jest do demontażu dokonanych naniesień (myjni samochodowych) i przywrócenia terenu do stanu pierwotnego. Nakłady na myjnie zostały rozliczone na dwie odrębne pozycje środków trwałych:

- budowlę, stanowiącą konstrukcję myjni - zaliczone według KŚT do rodzaju 103,

- technikę myjni kontenerowej oraz urządzenia towarzyszące w postaci technologii myjni - zaliczone według KŚT rodzaju 449, 445, 291. Urządzenia myjni zapewniają dodatkową funkcjonalność zdatnego do użycia obiektu budowlanego.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.Czy zakwalifikowanie myjni do budowli jest prawidłowe?

2.Czy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegała część budowlana myjni, bez wyposażenia techniczno-technologicznego?

3.Kto będzie podatnikiem podatku od nieruchomości od obiektu myjni?

Zdaniem spółki, myjnie należące do podatnika należy zakwalifikować do budowli. Zgodnie z art. 2 ust.1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają obiekty budowlane, do których zaliczone są budynki i budowle. Definicja budowli zawarta w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych opiera się na pojęciu obiektu budowlanego w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane ( Dz. U. z 2011 r. nr 32 poz.159), która w art. 3 ust. 3 pod pojęciem budowli wymienia każdy obiekt budowlany, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury oraz części budowlane urządzeń technicznych, które z budowlą stanowią całość techniczno-użytkową. Budynek w rozumieniu ustawy Prawo budowlane art. 3 ust 2 musi posiadać fundamenty, dach i musi być trwale z gruntem związany a także musi posiadać przegrody budowlane w postaci pionowych ścian wydzielające go z przestrzeni. Myjnia samochodowa należąca do podatnika jest obiektem budowlanym, nie posiada cech budynku w rozumieniu Prawa budowlanego i dlatego zdaniem spółki należy ja uznać za budowlę w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Spółka stoi na stanowisku, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegała jedynie część budowlana myjni, gdyż zgodnie z treścią art. 1a ust.1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 3 ust.3 i ust. 9 prawa budowlanego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega budowla, czyli w tym przypadku części budowlane myjni, natomiast pozostałe elementy stanowiące jedynie wyposażenie techniczno-technologiczne i nie mieszczą się w definicji budowli ani urządzenia budowlanego, a wobec tego brak jest podstaw do ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Ponadto nakłady na myjnie zostały rozliczone na dwie odrębne pozycje środków trwałych.

Zdaniem spółki, podatnikiem podatku od nieruchomości jest spółka będąca właścicielem myjni. Stanowisko swoje spółka oparła na art. 48 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny, zgodnie, z którym wszystko, co zostaje trwale z gruntem połączone, staje się częścią składową nieruchomości gruntowej i własnością właściciela gruntu oraz art. 47 § 3 kodeksu cywilnego w myśl, którego przedmioty połączone z rzeczą (w naszym przypadku z gruntem) tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej części składowych Myjnia została wyodrębniona, jako odrębny od gruntu przedmiot własności i nie jest trwale związana z gruntem, dlatego też podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel budowli.

Prezydent Miasta K. , na podstawie art. 14 j. § 1 i 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, w dniu [...] stycznia 2013 r. wydał interpretację indywidualną r., nr [...], w której uznał za prawidłowe stanowisko podatnika zawarte w pytaniu pierwszym, zaś w zakresie dwóch pozostałych pytań za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu organ wskazał, że ma rację spółka, że myjnię samochodową należy uznać za budowlę w rozumieniu przepisów zawartych w art. 3 pkt 3 ustawy prawo budowlane.

Odnośnie pytania, czy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegała część budowlana myjni, bez wyposażenia techniczno-technologicznego, organ wyjaśnił, ze zawarta w prawie budowlanym definicja budowli wskazuje , że stanowi ona całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Nie znajduje uzasadnienia, w ocenie organu, rozdzielenie tej całości ( opisanej szczegółowo w projekcie budowlanym), stanowiącej budowlę, na poszczególne elementy. Te poszczególne elementy nie stanowią bowiem całości techniczno – użytkowej. W konsekwencji, dla celów opodatkowania, należy przyjąć, że wszystkie elementy tej budowli stanowią jedną całość, od wartości której winien być naliczany podatek.

Organ nie podzielił również stanowiska spółki, że podatnikiem podatku od nieruchomości jest spółka, będąca właścicielem myjni. W ocenie organu budowla wzniesiona przez dzierżawcę na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste stanowi własność wieczystego użytkownika. Myjnia, jako budowla trwale związana z gruntem wzniesiona na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste stanowi własność wieczystego użytkownika.

W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa spółka podtrzymała swoje stanowisko w sprawie.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Prezydent Miasta K. stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji indywidualnej.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu "Y" sp. z o.o. we W. zarzuciła organowi podatkowemu naruszenie art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 ust. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego błędną wykładnię, która miała wpływ na stanowisko zawarte a zaskarżonej interpretacji tj. poprzez błędne uznanie, że podatkiem od nieruchomości należy objąć część budowlaną myjni wraz z wyposażeniem techniczno-technologicznym, naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - w związku z art. 48 ustawy Kodeks cywilny, poprzez jego błędną wykładnię, która miała wpływ na stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji, tj. poprzez błędne uznanie, że podatnikiem podatku jest użytkownik wieczysty gruntu.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, przedstawione w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje :

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze.

Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega na tym, że organ wydający interpretację nie jest uprawniony do jakiegokolwiek ingerowania w stan faktyczny przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji. O ile zatem w ramach zwykłego postępowania podatkowego, prowadzonego na podstawie przepisów działu IV ustawy Ordynacja podatkowa, organ podatkowy obowiązany jest m.in. do ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych, rzeczywiście zaistniałych (art. 122 O. p.), o tyle zadanie organu interpretacyjnego zawężone jest do analizy okoliczności podanych we wniosku (wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2011 r., sygn. akt I FSK 897/10, LEX nr 976050). Organ nie może zatem sam rozszerzać, uzupełniać, ani doprecyzowywać stanu faktycznego przedstawionego we wniosku.

W przypadku uznania przez organ, że stan faktyczny przedstawiony we wniosku nie zawiera istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy, elementów, czyli, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3, zgodnie z art. 14h w zw. z art. art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, organ wzywa wnioskodawcę do usunięcia braków. Stosownie do art. 14 g § 1 Ordynacji podatkowej wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 pozostawia się bez rozpatrzenia.

W przedmiotowej sprawie wniosek Spółki nie zawiera wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego, umożliwiającego udzielenie odpowiedzi na wskazane we wniosku pytania. We wniosku o wydanie interpretacji Spółka bowiem w sposób bardzo ogólny wskazała, że obiekt myjni samochodowej posiada podpory, dach, ściany boczne i nie jest trwale związany z gruntem. Nakłady na myjnie zostały rozliczone na dwie odrębne pozycje środków trwałych:

- budowlę, stanowiącą konstrukcję myjni - zaliczone według KŚT do rodzaju 103,

- technikę myjni kontenerowej oraz urządzenia towarzyszące w postaci technologii myjni - zaliczone według KŚT rodzaju 449, 445, 291. Urządzenia myjni zapewniają dodatkową funkcjonalność zdatnego do użycia obiektu budowlanego.

Dopiero w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, a następnie w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spółka przedstawiła szczegółowy opis przedmiotu opodatkowania.

Natomiast Prezydent Miasta K. z naruszeniem art. 14b § 3 Ordynacji, bez wezwania Spółki do usunięcia braków wniosku, sam dokonał ustalenia stanu faktycznego, w oparciu, jak wynika z akt sprawy, o informację Urzędu Miejskiego w K., z powołaniem się na projekt budowlany myjni należącej do spółki. Organ ustalił, że myjnia, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym została zaprojektowana, jako wiata ( konstrukcja z dachem płaskim opartym na słupach) wraz z płyta najazdową i kontenerem technicznym, instalacjami wewnętrznymi i przyłączami. Myjnie zaprojektowano w konstrukcji stalowej słupowo – ryglowej zamocowanej w płycie fundamentowej żelbetowej za pomocą kotew. Organ wskazał na całość techniczno użytkową budowli wraz z instalacjami i urządzeniami szczegółowo opisaną w projekcie budowlanym.

Nie ulega wątpliwości, że wskazanych wyżej informacji brak we wniosku o wydanie interpretacji. Doszło więc do nieuprawnionej modyfikacji przedmiotu interpretacji i odniesienia jej do okoliczności, które nie były elementem przedstawionego stanu faktycznego, który, jak wskazano wyżej, wyznacza granice rozpoznania przez organ wydający interpretację.

Wskazane uchybienia proceduralne, które powodują konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej interpretacji, uniemożliwiają jednocześnie dokonanie kontroli w świetle podniesionych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni poczynione wyżej rozważania, które stanowią jednocześnie wskazania do dalszego postępowania.

Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 146 § 1 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł jak w sentencji.