Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 186/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2015-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21
journal: Dz.U. 2013 poz 173
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant starszy asystent sędziego Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2015 r. sprawy ze skargi N. C. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 186/15

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. przez N. C. - skarżącą jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w T. z dnia [...].01.2015 r. Nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), dalej powoływane w skrócie jako "kpa", art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 ze zm.), § 11 § 18 ust.1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361), oraz art. 16 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25, z 28.01.2011, str. 8) w związku z art. 57 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 2.12.2009 r., str. 65 ze zm.), utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w I. z dnia [...].10.2014r., Nr [...] przyznającą płatność rolnośrodowiskową w pomniejszonej wysokości.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano na dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, z którego wynika, że:

W dniu 6.05.2013 r. do Biura Powiatowego ARiMR w I. wpłynął wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013 N. C. We wniosku tym producentka rolna deklarowała realizację pakietu 2 - rolnictwo ekologiczne w wariancie 2.10 uprawy sadownicze i jagodowe (w okresie przestawiania) na powierzchni 28,43 ha użytków rolnych. W dniu 22.07.2013 r. w gospodarstwie rolnym skarżącej została przeprowadzona kontrola na miejscu w zakresie programu rolnośrodowiskowego. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono zawyżenie powierzchni na działkach rolnych A i B. Powierzchnia deklarowana działki rolnej A wynosiła 21,80 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona 21,23 ha. W wyniku weryfikacji raportu, w dniu 13.08.2013 r. powierzchnia ta została zmieniona na 21,20 ha. W przypadku działki rolnej B, powierzchnia deklarowana wynosiła 2,79 ha, powierzchnia stwierdzona wyniosła 2,52 ha. Ponadto w stosunku do działki rolnej A zastosowano kod nieprawidłowości DR50, oznaczający iż granice uprawy wykraczają poza granice działki referencyjnej zadeklarowanej we wniosku. Kopia raportu z czynności kontrolnych została przekazana producentowi w dniu kontroli, natomiast oryginał raportu został przekazany do Biura Powiatowego ARiMR w I. celem odniesienia wyników w nim zawartych do toczącego się postępowania. Strona nie wniosła odwołania od wyników ww. kontroli. W dniu 3.09.2013 r. skarżącej została wysłana przesyłką poleconą kopia raportu po poprawkach. Po przeprowadzeniu wymaganych kontroli, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w I. w dniu [...].12.2013 r. wydał decyzję Nr [...], na mocy której przyznał skarżącej płatności rolnośrodowiskowe w pomniejszonej wysokości.

W dniu 10.03.2014 r. do Biura Powiatowego ARiMR w I. wpłynęło odwołanie N. C. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR. Odwołująca wskazała, iż powierzchnia ujęta w zaskarżonej decyzji jako powierzchnia udowodniona dla działki rolnej A nie zgadza się z powierzchnią stwierdzoną przez BKM. Ponadto N. C. podniosła, iż pomiary działek zostały wykonane niedbale, wbrew przebiegowi granic działek i wbrew granicom znajdujących się na nich upraw. W szczególności dla działki rolnej B pomiar został wykonany w znacznej odległości od granicy sąsiednich działek jak i od granicy z rowem. W ocenie skarżącej nie uwzględniono linii przebiegu działki, pozostawiając znaczne jej obszary poza pomiarem, pomimo tego iż uprawa na tej działce dochodzi bezpośrednio do granicy działek sąsiednich jak też do granicy samego rowu. Podobnie w przypadku działki rolnej A. N. C. wskazała także w odwołaniu na nieprawidłowe w jej ocenie zastosowanie tolerancji pomiaru dla działek rolnych A i B oraz fakt zgłoszenia do dopłat powierzchni wynikających z rejestru gruntów oraz z załącznika przekazywanego przez ARiMR.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, w dniu [...].07.2014 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego wydał decyzję Nr [...] o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Powodem uchylenia były stwierdzone nieprawidłowości polegające na nie uwzględnieniu wszystkich dowodów w sprawie, w szczególności nie rozpatrzeniu błędu DR50 zapisanego w protokole z kontroli na miejscu dla działki rolnej A.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w dniu [...].10.2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w I. wydał decyzję Nr [...] o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości. W przedmiotowej decyzji przyjęto dla działki rolnej A powierzchnię kwalifikującą się do płatności 21,02 ha a dla działki rolnej B 2,52 ha.

W dniu 14.11.2014 r. skarżąca złożyła odwołanie od przedmiotowej decyzji, wskazując iż została ona oparta na błędnych ustaleniach faktycznych, tj. błędnych pomiarach oraz ich analizie. W szczególności skarżąca podniosła, iż ujęte w decyzji powierzchnie jako powierzchnie udowodnione nie zgadzają się z powierzchniami stwierdzonymi w protokole BKM i zostały zaniżone. I tak działka 36/3 o powierzchni stwierdzonej przez BKM – 21,23 ha, ma w decyzji – 21,20 ha bez wyjaśnienia przyczyn obniżenia powierzchni kwalifikowanej gruntów. W ocenie skarżącej, pomiary BKM zostały wykonane niedbale, wbrew przebiegowi granic działek i wbrew granicom znajdujących się na nich upraw. Nieprawidłowy pomiar dotyczył działek rolnych A i B, które wbrew twierdzeniom kontrolujących były obsadzone w całości drzewkami. Ponadto skarżąca zarzuciła nieuwzględnienie tolerancji pomiaru i sprzeczność ustalonej powierzchni z ewidencją PEG.

Zaskarżoną, powołaną na wstępie decyzją z dnia [...].01.2015 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T., po rozpatrzeniu odwołania N. C., utrzymał w mocy decyzję wydaną przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w I. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 11 rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 lutego 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361 ze zm.) płatność rolnośrodowiskowa jest przyznawana do:

1) działek rolnych - w przypadku pakietów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 1 -6 i 8;

2) krów, klaczy, loch lub owiec matek ras wymienionych w ust. 4 załącznika nr 4 do rozporządzenia, objętych programem ochrony zasobów genetycznych - w przypadku pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 7;

3) miedz śródpolnych - w przypadku pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 9.

Zgodnie z § 18 ust. 1 w/w rozporządzenia wysokość płatności rolnośrodowiskowej w danym roku ustala się jako iloczyn stawek płatności za:

1) hektar gruntu i powierzchni działek rolnych lub

2) sztukę zwierzęcia i liczby krów, klaczy, loch i owiec matek, lub

3) metr bieżący miedzy śródpolnej i długość tej miedzy

- po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności.

Przyznanie wnioskowanych płatności uzależnione jest od spełnienia ww. warunków oraz od pozytywnego wyniku kontroli, której każdorazowo poddawany jest wniosek obszarowy, a która została przewidziana przepisami prawa unijnego. Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w I. została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Następnie wyjaśnił, że w niniejszej sprawie N. C. ubiegała się o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej w ramach pakietu 2 rolnictwo ekologiczne, w wariancie 2.10 uprawy sadownicze i jagodowe (w okresie przestawiania) do powierzchni 28,43 ha. W dniu 22.07.2013 r. w gospodarstwie rolnym strony została przeprowadzona kontrola na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni. W myśl art. 26 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 123/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009 r., str. 1 ze zm.), kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przewidziane w niniejszym rozporządzeniu przeprowadza się tak, aby skutecznie zweryfikować zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie wymogów i norm istotnych dla wzajemnej zgodności. Kontrola ta miała zbadać kwalifikowalność gospodarstwa do płatności przez kontrolę powierzchni działek rolnych i sposobu ich rolniczego wykorzystania. Kontrola została przeprowadzona metodą inspekcji terenowej, za pomocą odbiornika GPS Trimble GeoXM. Jako bezzasadny uznano więc zarzut skarżącej o "... ręcznym pomiarze", gdyż pomiar wykonany w czasie kontroli był właśnie przeprowadzony metodami geodezyjnymi. Podkreślono także, iż wszystkie urządzenia, które inspektorzy terenowi wykorzystują do pomiaru i ustalenia powierzchni uprawnionej do płatności przechodzą testy dokładności w celu ustalenia szerokości strefy buforowej. Organ odwoławczy po analizie raportu stwierdził, że kontrola gospodarstwa rolnego N. C. została przeprowadzona w sposób prawidłowy, zgodnie z obowiązującymi procedurami, wszystkie nieprawidłowości zostały utrwalone w dokumentacji, a wyniki odzwierciedlają stan faktyczny istniejący w dniu kontroli. W szczególności wskazano, iż wyniki kontroli były dwukrotnie weryfikowane, m.in. w związku z prowadzonym postępowaniem odwoławczym w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowych. W wyniku weryfikacji dokumentacji pokontrolnej (raportu, szkiców, fotografii) Kierownik Biura Kontroli na miejscu podtrzymał dotychczasowe ustalenia, zawarte w raporcie. Podczas kontroli inspektorzy terenowi dokonali pomiaru deklarowanej uprawy na działce A i B zgodnie z zasadami kontroli działek deklarowanych do płatności obszarowych jako sady. Do pomiaru włączono powierzchnie zewnętrznych pasów brzeżnych i technicznych pasów manewrowych utrzymanych w dobrej kulturze rolnej, niezachwaszczonych i nieporośniętych krzewami. Pomiaru dokonano starannie, dokładnie obchodząc i mierząc deklarowane uprawy oraz dokonując wyłączeń powierzchni nieuprawnionych do płatności.

Odnosząc się do poszczególnych działek, dla których stwierdzono nieprawidłowości wskazano, że na działce rolnej A ustalono przebieg granicy uprawy zadeklarowanej we wniosku, wyłączając z pomiaru tereny nieużytkowane rolniczo, porośnięte przez roślinność krzaczasto-drzewiastą, chwasty dwuletnie i wieloletnie oraz roślinność bujnie rosnącą przy licznych rowach na działce. Na granicy z działkami ewidencyjnymi 54/2 i 36/4 zlokalizowano natomiast obszar, którego inspektorzy nie włączyli do pomiaru nie tylko ze względu na nie wykoszenie i brak dobrej kultury rolnej, ale przede wszystkim dlatego, że nie stwierdzono w tym miejscu drzewek owocowych. Podkreślono, że stwierdzone nieprawidłowości zostały udokumentowane na fotografiach, a pomiar został odzwierciedlony na obrazie ortofotomapy. Co do zmniejszenia powierzchni działki rolnej A w zaskarżonej decyzji w stosunku do ustalonej przez BKM, organ wyjaśnił, że wynikało to z zastosowanego dla tej działki kodu nieprawidłowości DR 50, który oznacza iż uprawa stwierdzona na danej działce rolnej wykracza poza granice działki referencyjnej zadeklarowanej we wniosku. W przypadku działki rolnej A powierzchnia zmierzona (i stwierdzona) wyniosły 21,20 ha, jednakże na podstawie odniesienia pomiaru do aktualnych granic ewidencyjnych stwierdzono, iż w granicach deklarowanej we wniosku działki ewidencyjnej 36/3 leży powierzchnia kwalifikująca się do płatności wynosząca 21,02 ha. W przypadku działki rolnej B, jej powierzchnia została ustalona po granicach uprawy, w granicach działki ewidencyjnej 33/7. Na styku z działką ewidencyjną 35/1 i 33/15 zastosowano zasadę wliczania zewnętrznego pasa brzeżnego. Na granicy z działką ewidencyjną 33/15 nie wliczono do powierzchni terenu poza pasem technicznym, porośniętego chwastami wieloletnimi i dwuletnimi, na których nie ma drzewek sadowniczych deklarowanych we wniosku w ramach grupy upraw JPO/sad. Do pomiaru nie zostały również wliczone zakrzaczenia przy rowie.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej pominięcia tolerancji powierzchni w określeniu powierzchni kwalifikującej się do płatności, organ wyjaśnił, że tolerancja pomiaru w żadnym wypadku nie jest wliczana do powierzchni stwierdzonej, stanowi natomiast margines błędu, w ramach którego ustala się powierzchnię działki rolnej. W raporcie z kontroli podana jest powierzchnia rzeczywiście zmierzona w wyniku pomiaru, oraz powierzchnia stwierdzona, a także tolerancja pomiaru. W przypadku gdy różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną a powierzchnią rzeczywiście zmierzoną mieści się w granicach tolerancji, jako powierzchnię stwierdzoną można przyjąć powierzchnię zadeklarowaną. Natomiast wskazana wartość tolerancji, nie może być doliczona do powierzchni zmierzonej.

W ocenie Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR zebrany w sprawie materiał dowodowy w całości potwierdza ustalenia zawarte w decyzji organu I instancji. W wyniku powtórnej weryfikacji dokumentacji pokontrolnej nie znaleziono podstaw do zakwestionowania ustaleń dokonanych w postępowaniu przed organem I instancji.

Jako bezzasadne organ odwoławczy uznał także powoływanie się przez skarżącą na zgodność zadeklarowanych powierzchni z rejestrem gruntów oraz powierzchnią wynikającą z załącznika przesyłanego przez ARiMR. Organ wyjaśnił, że wypis z rejestru gruntów, jak też wyrys z mapy ewidencyjnej nie stanowią dowodu potwierdzającego powierzchnię działek rolnych, gdyż nie obrazują powierzchni faktycznie użytkowanej w danym roku przez rolnika, a jedynie pokazują powierzchnie, na których mogą, ale nie muszą znajdować się działki rolne. Pojęcie działki ewidencyjnej różni się zasadniczo od pojęcia działki rolnej, z tego głównie powodu, że jest ona wyznaczana i rejestrowana wyłącznie dla celów ewidencji gruntów i budynków, a więc dla celów rejestrowych i obejmuje różnego rodzaju użytki gruntowe, w tym rolne. Tak wyznaczony obszar gruntu nie pokrywa się znaczeniowo z decydującą dla celów płatności powierzchnią działki rolnej rozumianej, jako zwarty obszar gruntu, na którym jeden rolnik prowadzi jedną grupę upraw. Nie można skutecznie wywodzić z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej w oparciu o przepisy prawa geodezyjnego i kartograficznego, powierzchni działek rolnych, które jako zupełnie inna kategoria pojęciowa, nie są odnotowywane w takiej dokumentacji ewidencyjnej. Podobnie nie można utożsamiać powierzchni działki rolnej w danym roku z powierzchnią PEG, zawartą w karcie informacyjnej przekazywanej producentowi rolnemu wraz z formularzem wniosku spersonalizowanego. Powierzchnia PEG oznacza maksymalną powierzchnię ewidencyjno-gospodarczą możliwą do użytkowania na danej działce ewidencyjnej. W przedmiotowej sprawie powierzchnia użytkowana w roku 2013 była natomiast zweryfikowana przez kontrolę na miejscu, przeprowadzona metodą weryfikacji terenowej.

Organ odwoławczy wyjaśnił także kwestie dotyczące nakładania sankcji. Wskazał, że zgodnie z art. 16 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha, ale nie więcej niż 20% powierzchni stwierdzonej, wówczas kwota jaka ma być przyznana zostaje pomniejszona w danym roku o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę powierzchni działek. W przypadku skarżącej wyliczenie procentowej różnicy w powierzchni działek zgłoszonych we wniosku do płatności rolnośrodowiskowej - wariant 2.10 i stwierdzonych w czasie kontroli wyniosło 3,84 % stwierdzonej powierzchni. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w I. musiał zastosować sankcje wynikające przywołanego przepisu jako, że obowiązujące normy prawa mają charakter imperatywny. W przedmiotowej sprawie różnica między powierzchnią zadeklarowaną a ustaloną dla płatności rolnośrodowiskowej - wariant 2.10 została obliczona w następujący sposób: powierzchnia zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności wynosiła 28,43 ha; powierzchnia uprawniona do otrzymania płatności, co do której wniosek został rozpatrzony wynosiła 27,38 ha. Różnica pomiędzy tymi powierzchniami: 28,43 ha - 27,38 ha = 1,05 ha, co stanowi 3,84 % powierzchni określonej jako prawidłowo wskazanej do otrzymania płatności {co wynika z różnicy pomiędzy powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną podzielone przez powierzchnię uprawnioną do otrzymania płatności: (28,43 ha-27,38 ha)/27,38 ha * 100 %}.

Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w T. rozpatrując jeszcze raz zebrany w sprawie materiał dowodowy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo rozstrzygnął o przyznaniu skarżącej płatności rolnośrodowiskowych również w części niezaskarżonej. Końcowo przytoczył treść art. 21 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r., poz. 173) i wyjaśnił zasady postępowania obowiązujące w postępowaniu w sprawach o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych, podkreślając różnice w stosunku do zasad obowiązujących w kpa.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca wniosła o uchylenie obu decyzji jako wydanych z obrazą przepisów, na które organ wydający te decyzje się powołuje. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w wyniku przeprowadzonej kontroli na miejscu stwierdzono:

- powierzchnia działki oznaczonej symbolem A ,we wniosku o płatność zadeklarowana jako powierzchnia 21,80 ha, miała wynosić wg pracowników ARiMR przeprowadzających pomiary 21,23 ha, przy tolerancji błędu urządzeń pomiarowych 0,43 ha. Do obliczenia powierzchni winna zatem być przyjęta powierzchnia stwierdzona z uwzględnieniem tolerancji błędu tj. powierzchnia 21,66 ha. W decyzji Kierownika OT ARiMR przyjęto z niewiadomych przyczyn powierzchnie 21,02 ha, a więc powierzchnię mniejszą nawet niż ta zmierzona przez pracowników agencji.

- powierzchnia działki oznaczonej literą B we wniosku o płatność zadeklarowana jako powierzchnia 2,79 ha, miała wynosić wg pracowników ARiMR przeprowadzających pomiary 2,52 ha, przy tolerancji błędu pomiaru 0,12 ha. Do obliczenia powierzchni powinna zatem być przyjęta powierzchnia stwierdzona z uwzględnieniem tolerancji błędu tj. powierzchnia 2,64 ha. W decyzji Kierownika OT ARiMR przyjęto jednak z niewiadomych przyczyn powierzchnię 2,52 ha.

Nadto w protokole z kontroli dokonano czterech wyłączeń z powierzchni działki A, całkowicie pomijając fakt, iż wyłączenia nr 1 i nr 2 opisane w protokole kontroli to składowane na polu pryzmy obornika o łącznej powierzchni 0,27 ha a wyłączenie nr 4 stanowi małe oczko wodne. W myśl przepisów o dopłatach wyłączenia te nie powinny być więc dokonane. Już tylko z wyżej opisanych powodów, zdaniem skarżącej, decyzje ARiMR winny zostać uchylone, gdyż nie nastąpiło zawyżenie o ponad 3 % powierzchni deklarowanej we wniosku w stosunku do powierzchni stwierdzonej w wyniku kontroli.

Skarżąca wskazała także na dalsze błędy popełnione jej zdaniem przez kontrolujących i organy wydające decyzje:

1. Zastosowanie kodu DR50 wynikające z niezrozumienia ze strony kontrolujących zasad programu rolnośrodowiskowego. Wyjaśniła, że na działkach tych realizowany jest program rolnictwo ekologiczne - pakiet rolnośrodowiskowy uprawy sadownicze i jagodowe. Pakiet ten wymaga minimalnej obsady drzewek owocowych - w przypadku jabłoni minimum 125 sztuk na hektar. Co daje rozstaw drzewek w rzędach po 10 metrów a w szeregach co 8 metrów. W żadnym miejscu działki uprawy tych drzewek nie wychodziły zdaniem skarżącej poza granice działki. Czym innym jest bowiem prowadzenie produkcji rolno środowiskowej w granicach działki a czym innych jest wykonanie zabiegów oczyszczających działkę z chwastów w ramach jej granic jak i też obrzeży nie należących do działki, tj. burty rowów, pobocza drogowe, miedze śródpolne. Podkreśliła, że we wniosku o płatność wyraźnie określone zostały granice uprawy, granice działki i powierzchnię o jaką wnoszona jest płatność.

Z zaznaczonego natomiast na rysunku nr 2 zamieszczonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przebiegu pomiaru wynikają zdaniem skarżącej dwa niezbite fakty:

- po pierwsze działka nr 35/1 należy do innego rolnika, który też realizuje program rolnośrodowiskowy - uprawy sadownicze i jagodowe i też prowadzi ekologiczną plantacje jabłoni. Praktycznie brak jest formalnej granicy pomiędzy działką 35/1 a działką A (działka 36/3). Tak więc te dwie plantacje stykają się bezpośrednio ze sobą. W chwili kontroli, w miejscu gdzie te działki stykają się, działki były wykoszone i utrzymane w dobrej kulturze rolnej. Brak było na ich styku (na całej długości styku) jakichkolwiek zakrzaczeń, zadrzewień czy też chwastów. Obie te uprawy prowadzone były i są nadal prowadzone każda w granicach swojej działki, nie wiadomo więc skąd zastosowanie kodu DR 50.

- po drugie przebieg pomiarów na granicy działek 35/1 i 36/3-działka oznaczona jako A ewidentnie wykazuje, że pomiary te zostały wykonane w sposób dalece niedokładny i błędny. Pomiary te bowiem nachodzą na siebie, zamiast przebiegać do siebie równolegle i stykać się na całej długości. Świadczy to o tym, że pozostałe pomiary dokonano także niestarannie, skoro na prostej granicy działek, pozbawionej jakichkolwiek zakrzaczeń i będącej całkowicie wykoszonej dokonano takich błędów. Całkowicie niezrozumiałe jest w związku z tym wyłączenie z dopłat powierzchni o obszarze 0,14 ha na styku tych działek - kod DR50 nie ma tu także zastosowania.

2. Błędne ustalenie o nie wykoszeniu chwastów i braku drzewek owocowych na granicy działki A z granicami działek 54/2 i 36/4, nie występują tam bowiem, "liczne rowy", lecz jeden rów zbiorczy i są tam drzewka owocowe trzyletnie, w odpowiednim rozstawie. Prawdą jest natomiast, że część z obszaru wyłączonego, ale nie tak duża jak opisana w protokole, nie była wykoszona z chwastów, ale to w związku z usytuowaniem tam drugiego oczka wodnego, podlegającego zaliczeniu do dopłat, wokół którego w wyniku nadmiernych opadów powstały tereny bagienne.

3. Popełnienie takich samych błędów, jak powyżej w odniesieniu do działki ewidencyjnej 33/7 (działka rolna B).

4. Błędny sposób obliczenia powierzchni działki polegający na nie wliczaniu tolerancji pomiaru do powierzchni stwierdzonej.

Skarżąca końcowo podniosła, że w wyniku pomiarów dokonanych przez organy ARiMR, powierzchnia niezgodności była o wiele mniejsza. Zgłoszono do dopłat powierzchnię 28,43 ha, a stwierdzono w wyniku kontroli na miejscu powierzchnię 27,59 ha i to bez uwzględnienia tolerancji błędu pomiaru a więc przekroczenie nie wyniosło powyżej 3 %, tak więc zastosowanie wszystkich przepisów o sankcjach jest jej zdaniem bezzasadne.

Skarżąca stwierdziła, że część pomiarów została dokonana błędnie, a część niestarannie, nadto część wyłączeń została dokonana bezzasadnie. Podkreśliła, że nie uwzględnienie w pomiarach tolerancji błędu urządzeń pomiarowych jest w ogóle niedopuszczalne. Z tych też względów wniosła o uchylenie obu decyzji, wskazując błędnie na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego z dnia [...].08.2014 r. i utrzymaną nią w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w I. z dnia [...] lutego 2014 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego jako wydanych z obrazą przepisów, na które organ wydający te decyzje się powołuje.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 ppsa sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji według powyższych reguł, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej uchylenia albo stwierdzenia nieważności.

Jak bezspornie wynika z akt sprawy, skarżąca realizując zobowiązanie rolnośrodowiskowe, wystąpiła w roku 2013 z wnioskiem, deklarując określone działki do płatności rolnośrodowiskowej w ramach pakietu 2 - rolnictwo ekologiczne, wariant 2.10 - uprawy sadownicze i jagodowe, w okresie przestawiania, na powierzchni 28,43 ha użytków rolnych. Zaskarżoną decyzją, utrzymującą w mocy decyzje organu pierwszej instancji, przyznano skrzącej płatność rolnośrodowiskową w pomniejszonej wysokości.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie przyznania przedmiotowej płatności bezpośredniej na rok 2013, jak trafnie wskazały organy administracyjne, jest rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361; ze zm.), zwane dalej "rozporządzeniem", wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 29 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. 2013 r. poz. 173.), powoływanej dalej jako "ustawa".

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt. 1-4 tego rozporządzenia, płatność rolnośrodowiskowa jest udzielana rolnikowi, w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, zwanemu dalej "rolnikiem" jeżeli:

1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej " numerem identyfikacyjnym ";

2) łączna powierzchnia posiadanych przez niego działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, zwanych dalej "działkami rolnymi", wynosi co najmniej 1 ha;

3) realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.), zwane dalej "zobowiązaniem rolnośrodowiskowym", obejmujące wymogi wykraczające ponad podstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej;

4) spełnia warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu.

W przypadku, tak jak w niniejszej sprawie – pakietu 10 – płatność rolnośrodowiskowa jest przyznawana do działek rolnych (§ 11 rozporządzenia). Natomiast wysokość płatności rolnośrodowiskowej w danym roku ustala się jako iloczyn stawek płatności za hektar gruntu i powierzchni działek rolnych, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności (§ 18 ust. 1 rozporządzenia). Przy ustalaniu wysokości płatności rolnośrodowiskowej przysługującej do działek rolnych uwzględnia się powierzchnię tych działek, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (§ 18 ust. 3 rozporządzenia).

Wskazać należy także, że postępowanie w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowych wszczynane jest na żądanie strony, która składa wniosek o przyznanie tej płatności (art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu obszarów wiejskich). Pomoc jest przyznawana na wniosek osoby i jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy. Wystąpienie z wnioskiem obliguje organ do przeprowadzenia kontroli wniosku i zawartych w nim informacji m.in. poprzez przeprowadzenie kontroli administracyjnych i kontroli na miejscu. Zgodnie z art. 26 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przeprowadza się w taki sposób, aby skutecznie sprawdzić zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie istotnych wymogów i norm wzajemnej zgodności. Z każdej kontroli przeprowadzonej na miejscu sporządza się sprawozdanie, według przewidzianych wymogów (art. 32 ust. 1 rozporządzenia). W świetle powyższego stwierdzić należy, że organ prowadzący postępowanie z wniosku rolnika o przyznanie płatności, w trakcie postępowania wyjaśniającego ma możliwość weryfikacji deklaracji zawartych we wniosku, jak i ustaleń systemowych, poprzez wykorzystanie wszelkich, zgodnych z prawem narzędzi, w tym kontroli na miejscu, która to najpełniej jest w stanie oddać rzeczywisty obraz danych zadeklarowanych we wniosku. Odnotować też trzeba, że zgodnie z art. 54 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, z kontroli na miejscu sporządza się sprawozdanie, przy czym informacje o wszelkich stwierdzonych niezgodnościach są rolnikowi przedkładane. Z kolei, z przepisu art. 31 ust. 6 ustawy wynika, że z czynności kontrolnych sporządza się raport zgodnie z art. 32 i art. 54 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 1122/2009. W przypadku natomiast, gdy rolnik nie zgadza się z ustaleniami zawartymi w raporcie, może on zgłosić umotywowane zastrzeżenia na piśmie, co do ustaleń w nim zawartych, dyrektorowi oddziału regionalnego Agencji, w terminie 14 dni od dnia doręczenia raportu (ust. 7).

Kontrola przeprowadzona w gospodarstwie rolnym skarżącej w dniach od 18 do 22 lipca 2013 r., o której pełnomocnik skarżącej - jej ojciec został uprzedzony, a przy której obecna była skarżąca, służyła zbadaniu kwalifikalności gospodarstwa do płatności przez kontrolę powierzchni działek rolnych i sposobu ich rolniczego wykorzystania. Jej efektem było ustalenie różnic pomiędzy powierzchnią działek rolnych A (nr ewid. 36/3) i B (nr ewid. 33/7) deklarowaną przez skarżącą we wniosku do płatności (odpowiednio: 21,80 ha i 2,79 ha), a zmierzoną przez kontrolujących (odpowiednio: 21,20 ha i 2,52 ha), która to nieprawidłowość opisana została w formularzu kontroli działek rolnych kodem pokontrolnym DR 13+. Poza tym kontrolujący przypisali do działki A kody: DR 50, DR 51, DR 52, DR 53, a do działki B kod DR 52 (vide: formularz k- 20 akt administracyjnych). Kody te oznaczają: DR 50 – granice uprawy wykraczają poza granice działki (referencyjnej) zadeklarowanej we wniosku, DR 51 – stwierdzono obszar tymczasowo niekwalifikujący się do płatności, DR 52 – stwierdzono powiększenie zasięgu pola zagospodarowania, DR 53 – stwierdzono zmniejszenie zasięgu pola zagospodarowania, DR 13+ - zadeklarowana powierzchnia całkowita działki rolnej jest większa od powierzchni całkowitej stwierdzonej. Odnośnie zastosowania spornego według skarżącej kodu DR 50 w stosunku do działki A to, jak wynika z akt sprawy został on naniesiony w formularzu kontroli przez inspektorów terenowych realizujących kontrolę, a skarżąca z tym, jak i z innymi ustaleniami została zapoznana w ten sposób, że raport z kontroli został do niej wysłany w dniu 3.09.2013 r. (vide: kserokopia karty z dziennika nadawczego). Skarżąca nie wniosła żadnych uwag do protokołu kontroli. Skutkiem przypisania tego kodu było zmniejszenie powierzchni działki rolnej A w decyzji organu I instancji w stosunku do zapisu w protokole, ponieważ odniesiono pomiary wykonane w czasie kontroli na miejscu do aktualnych granic ewidencyjnych wynikających z załącznika 3.18 (k-44 akt administracyjnych). Stwierdzono wtedy, że w granicach deklarowanej we wniosku działki ewidencyjnej 36/3 znajduje się powierzchnia kwalifikująca się do płatności wynosząca tylko 21,02 ha i tą wielkość przyjęto w decyzji.

Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd doszedł do przekonania, że ustalenia skutkujące zastosowaniem wszystkich powyżej wymienionych kodów nieprawidłowości zostały przez organ prawidłowo i czytelnie udokumentowane zdjęciami fotograficznymi, szkicami z weryfikacji terenowej (zebranymi na dołączonej do akt sprawy płycie CD), oraz zapisami w protokole i obrazem ortofotomapy, a także wyjaśnione zwłaszcza w uzasadnieniu decyzji organu II instancji. Istotne jest także to, że wbrew zarzutom skarżącej o rzekomo "ręcznym pomiarze", kontrole przeprowadzono przy użyciu odbiornika GPS Trimbl GeoXM posiadającego certyfikat ważny do dnia 31.12.2013 r., metodami geodezyjnymi, co wynika z oświadczenia znajdującego się w protokole kontroli (k–16 akt administracyjnych). Skarżąca na żadnym etapie postępowania przed organami administracyjnymi nie przedstawiła dowodów podważających ustalenia poczynione przez organy, ani też takich, które potwierdziłyby słuszność jej twierdzeń co do prawidłowo zadeklarowanych we wniosku o płatności powierzchni działek rolnych.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy (cyt. na wstępie), z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Z ustępu 2 wynika zaś, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: stoi na straży praworządności (pkt 1); jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (pkt 2); udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania (pkt 3); zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się (pkt 4). Natomiast w ustępie 3 prawodawca postanowił, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Stanowiąc w art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, ustawodawca zdecydował się na odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w części drugiej art. 7 kpa. W postępowaniu w sprawie przyznania płatności to nie organ administracji publicznej, a posiadacz gruntów ma przedstawić wszystkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Jest to zatem oparcie postępowania dowodowego w znacznym stopniu na dowodach przedstawionych przez stronę w toku postępowania, a tym samym przeniesienie ciężaru dowodowego na osobę, która z określonego faktu wywodzi skutki prawne (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 88/11, LEX nr 1148355). W postępowaniu w sprawie przyznania płatności nastąpiło odejście od zasady prawdy obiektywnej, co powinno wpłynąć w praktyce na uaktywnienie stron tego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 680/11, LEX nr 1216694). W postępowaniu, o którym mowa w przepisie art. 21 ustawy organ nie ma obowiązku aktywnego poszukiwania dowodu. To na stronie oraz innych osobach uczestniczących w tym postępowaniu ciąży obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (por. wyrok NSA z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1075/10, LEX nr 1070205). Organy obu instancji rozpoznając sprawę, nie mogły nie uwzględnić szczególnych regulacji wynikających z art. 21 omawianej ustawy, m.in. ze względu na zasadę praworządności (art. 6 kpa), która statuuje obowiązek organów administracji publicznej działania zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, inaczej mówiąc na podstawie i w granicach prawa. Nie mogły zatem pominąć treści przepisu art. 21 ust. 3 ustawy, który jak wyżej wskazano na stronę nakłada obowiązek przedstawienia dowodów i dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Na niej spoczywa ciężar udowodnienia faktu bowiem to ona wywodzi z niego korzystne dla siebie skutki prawne. Pominięcie tego unormowania przez organy administracji publicznej podczas prowadzonego postępowania skutkowałoby naruszeniem zasady praworządności. Reasumując ciężar prezentacji dowodu w postępowaniu dotyczącym płatności spoczywa na osobie występującej o przyznanie płatności – na stronie postępowania.

Ponieważ w rozpatrywanej sprawie skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających słuszność jej zarzutów, prawidłowo organy administracji zdecydowały o podjęciu rozstrzygnięć w oparciu o dokonane przez siebie, rzetelnie udokumentowane ustalenia. Wskazać należy, że ustalenia te skutkowały koniecznością przyznania zmniejszonej kwoty płatności na rok 2013 w stosunku do wnioskowanej przez skarżącą o 5.670 zł. Zmniejszenia płatności dokonano na podstawie art. 16 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, zgodnie z którym, w przypadku gdy obszar zadeklarowany we wniosku o płatność jest większy niż zatwierdzony, pomoc oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego pomniejszonego o podwójną różnicę, którą stwierdzono, jeżeli różnica ta przekracza albo 3% albo 2 ha, ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru. W przypadku skarżącej procentowa różnica w powierzchni działek zgłoszonych we wniosku o płatności rolnośrodowiskowe - wariant 2.10 i stwierdzonych w czasie kontroli wyniosła 3,84% stwierdzonej powierzchni. Wielkość tą obliczono w następujący sposób: powierzchnia zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności wynosiła 28,43 ha, powierzchnia uprawniona do otrzymania płatności, co do której wniosek został rozpatrzony wynosiła 27,38 ha. Różnica pomiędzy tymi powierzchniami: 28,43 ha - 27,38 ha = 1,05 ha, a to stanowi 3,84 % powierzchni określonej jako prawidłowo wskazanej do otrzymania płatności. W związku z tym płatność została naliczona do powierzchni 25,28 ha, którą to z kolei wielkość uzyskano odejmując od 27,38 ha (powierzchnia stwierdzona) 2,10 ha (tj. 1,05 ha x 2). Podstawa prawna oraz sposób obliczenia kwoty zmniejszenia zostały przez organy przedstawione w uzasadnieniach decyzji. Skarżąca tego nie kwestionowała.

Uznając zatem, że poczynione przez organy ustalenia faktyczne i prawne, a także przeprowadzone obliczenia są prawidłowe, stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi wskazać należy, że kwestia tolerancji błędu wyjaśniona jest w art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 65, z późn. zm.), zgodnie z którym powierzchnię działek rolnych określa się za pomocą dowolnych środków zapewniających jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne. Tolerancja pomiaru zaś jest określona przy uwzględnieniu 1,5-metrowej strefy buforowej wokół działki rolnej, a maksymalna tolerancja odnośnie do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1,0 ha. Praktycznie sprowadza się to do przeprowadzenia działania matematycznego – pomnożenia obwodu każdej działki rolnej i szerokości strefy buforowej, które to wielkości wynikają z formularza kontroli. Uzyskana w wyniku tego działania wielkość stanowi tolerancję pomiaru dla poszczególnych działek i także, tak jak w niniejszej sprawie jest uwidoczniona w formularzu kontroli. Sposób uwzględnienia tolerancji błędu jest taki, jak przedstawił to organ w odpowiedzi na skargę. Nie jest ona wliczana każdorazowo do powierzchni stwierdzonej przez organ, jak chciałaby tego skarżąca. W przypadku, gdy różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną a powierzchnią rzeczywiście zmierzoną mieści się w granicach błędu, jako powierzchnię stwierdzoną organ przyjmuje powierzchnię zadeklarowaną. Tak stało się w przypadku działek rolnych C+D. Natomiast w sytuacji, gdy różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną przez wnioskującego o płatność a stwierdzoną przez organ jest większa niż tolerancja błędu to organ, będąc pewny prawidłowości swoich pomiarów, powinien przyjąć że działka rolna ma powierzchnię wielkości zmierzonej w toku kontroli. Podważyć to mogłaby tylko strona przedstawiając dowody potwierdzające prawidłową wielkość powierzchni zadeklarowanych przez siebie we wniosku. Ponieważ w tej sprawie tak się nie stało, organy prawidłowo nie wliczyły do powierzchni stwierdzonych w efekcie kontroli tolerancji błędu. Powyższy sposób uwzględniania tolerancji błędu jest zgodny z przywołanymi przepisami prawa i niewątpliwie odpowiada zasadom logiki. Natomiast metoda obliczania powierzchni działek zaprezentowana przez skarżącą w odwołaniu i w skardze, jako nie mająca oparcia w obowiązujących przepisach prawa nie zasługiwała na uwzględnienie.

Co do nie uwzględnienia przez organy powierzchni dwóch pryzm obornika i małego oczka wodnego mieszczących się rzekomo na działce A, to wskazać należy, że kwestia ta została podniesiona dopiero w skardze i nie przedstawiono żadnych dowodów, które by to potwierdzały. Organy nie mogły więc zbadać tego zarzutu w toku postępowania administracyjnego. Niemniej jednak podkreślić należy, że przedstawiona przez organ dokumentacja fotograficzna nie potwierdza istnienia pryzm obornika, ani oczka wodnego na działce A.

Wszystkie pozostałe uwagi odnoszące się do stanu działek rolnych – według skarżącej – innego, niż ten stwierdzony w toku kontroli, jak na przykład nie wychodzenie upraw poza granice działki, dobra kultura rolna na styku działek ewidencyjnych 35/1 i 36/3 oraz do niestaranności i niedokładności pomiarów, podobnie jak powyżej omówione charakteryzują się tym, że nie zostały przedstawione w formie pisemnych zastrzeżeń do protokołu kontroli, w przewidzianym przepisami prawa (cyt. powyżej), 14 – dniowym terminie liczonym od dnia doręczenia protokołu wnioskodawcy i jako takie, ze względu na szczególne zasady obowiązujące w postępowaniu dotyczącym płatności, wynikające z art. 21 ust. 1 – 3 ustawy, o których była mowa wcześniej, także nie mogą być uwzględnione.

Również zarzut pogorszenia wbrew zasadzie wynikającej z art. 139 kpa sytuacji skarżącej decyzją organu II instancji, zawarty w piśmie procesowym z dnia 18.04.2015r. nie może odnieść zamierzonego przez skarżącą skutku. Zgodnie bowiem z art. 139 kpa organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem oceny Sądu była natomiast decyzja organu II instancji wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, a więc nie zmieniająca sytuacji skarżącej w stosunku do tego co orzeczono w decyzji organu I instancji. Jedynie któraś z decyzji zmieniających decyzję organu I instancji, wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, mogłaby być rozpatrywana jako wydana na niekorzyść skarżącej, a z taką sytuacją nie mamy do czynienia.

Mając na uwadze wszystkie powyżej przedstawione okoliczności faktyczne i prawne, uznając że zaskarżona decyzja, ani poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają obowiązujących przepisów prawa w sposób skutkujący koniecznością ich uchylenia albo stwierdzenia nieważności, orzeczono na podstawie art. 151 ppsa o oddaleniu skargi.