Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1784/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Urszula Wilk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. Sp. z o. o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 144/18 w sprawie ze skargi W. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 25 maja 2018 r., sygn. VI SA/Wa 144/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiodła W. Sp. z o.o. z siedzibą w W., zaskarżając go w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i zaskarżonej decyzji, przekazanie sprawy Urzędowi Patentowemu RP do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 2 ust. 1 i 2 z 11 września 2015 r. o zmianie ustawy Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2015 r., poz. 1515), poprzez zaaprobowanie przez WSA w Warszawie wydania decyzji Urzędu Patentowego RP z 19 kwietnia 2017 r. "nieobowiązujących przepisach" art. 131 ust. 1 pkt 1, art, 131 ust. 1 pkt 2, art. 131 ust. 2 pkt 1, art. 132 ust. 1 pkt 2 i art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 776; dalej: p.w.p.) w sytuacji, gdy przepisy te utraciły moc obowiązującą przed datą wydania decyzji, zaś przepisy intertemporalne nakazywały stosowanie przepisów p.w.p. w wersji znowelizowanej, co wbrew twierdzeniu Sądu pierwszej instancji obligowało Sąd do stwierdzenia jej nieważności w całości, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa;

2. art. 145 § 1 pkt lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. – w brzmieniu przed nowelizacją z 11 września 2015 r. (względnie w zależności od ustaleń w zakresie prawidłowego stanu prawnego normy zawartej w przepisie art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" nie prowadzi do naruszenia praw osobistych lub majątkowych skarżącej kasacyjnie;

3. art. 145 § 1 pkt lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 131 ust. 1 pkt 2 p.w.p. – w brzmieniu przed nowelizacją z 11 września 2015 r. (względnie w zależności od ustaleń w zakresie prawidłowego stanu prawnego normy zawartej w przepisie art. 1291 ust. 1 pkt 7 p.w.p.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że korzystanie z wprowadzającego w błąd podobnego znaku towarowego jest zgodne z dobrymi obyczajami;

4. art. 145 § 1 pkt lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p.- w brzmieniu przed nowelizacją z 11 września 2015 r. (względnie w zależności od ustaleń w zakresie prawidłowego stanu prawnego normy zawartej w przepisie art. 1291 ust. 1 pkt 6 p.w.p. w zw. z art. 165 ust. 2 p.w.p.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że wniosek o udzielenie prawa ochronnego nie został zgłoszony w złej wierze pomimo, że wnioskodawca utracił prawo wynikające z licencji, a zatem zdawał sobie sprawę, z faktu, że prawo to jest zastrzeżone na rzecz innego podmiotu i akceptował ten fakt korzystając z licencji;

5. art. 145 § 1 pkt lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 132 ust. 1 pkt 2 p.w.p. – w brzmieniu przed nowelizacją z 11 września 2015 r. (względnie w zależności od ustaleń w zakresie prawidłowego stanu prawnego normy zawartej w przepisie art. 1321 ust. 1 pkt 3 p.w.p.), poprzez błędne zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że znak towarowy "[...]" nie był powszechnie znany przed datą rejestracji spornego znaku "[...]";

6. art. 145 § 1 pkt lit. a) p.p.s.a. w zw. z art, 132 ust, 2 pkt 2 p.w.p. – w brzmieniu przed nowelizacją z 11 września 2015 r, (względnie w zależności od ustaleń w zakresie prawidłowego stanu prawnego normy zawartej w przepisie art. 1321 ust. 1 pkt 5 p.w.p.), poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że znaki "[...]" [...] oraz "[...]" [...] nie są do siebie podobne i nie zachodzi poważne ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd,

na podstawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p,p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

7. art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez dowolną ocenę dowodów i wadliwe, niezgodne z prawdą materialną ustalenia stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji przyjęcie, że sporny znak nie narusza praw osobistych i majątkowych do nazwy i wizerunku skarżącej oraz uznanie, iż wnioskodawca nie sprostał wykazaniu, aby sporny znak naruszał jego prawa osobiste, czy majątkowe, w tym do jego nazwy i wizerunku, pomimo, że wynika to z porównania przedmiotowych znaków towarowych;

8. art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez swobodną ocenę dowodów i ustalenie, że udzielenie prawa ochronnego na znak "[...]" o numerze [...] nie nastąpiło w okolicznościach, które byłyby sprzeczne z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami, podczas gdy złożenie wniosku o prawo ochronne po utracie prawa licencji, jednoznacznie wskazuje na naruszenie dobrych obyczajów i próbę uzyskania prawa do znaku wbrew podmiotowi uprawnionemu;

9. art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez swobodną ocenę dowodów i ustalenie, że zgłoszenie znaku spornego nie nastąpiło w złej wierze, podczas gdy uprawniony wiedział o używaniu znaku przez skarżącego kasacyjnie, korzystał z licencji i nieuczciwie dokonał zgłoszenia znaku towarowego, naruszając zasady uczciwej konkurencji;

10. art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez swobodną ocenę dowodów i ustalenie, że sporne znaki towarowe "[...]" [...] oraz "[...]" [...] nie są do siebie podobne i nie istnieje ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, co do pochodzenia towarów nimi oznaczonych oraz ustalenie, że znak towarowy "[...]" nie został zarejestrowany z pierwszeństwem i nie jest powszechnie znany, podczas gdy dokonanie prawidłowej analizy znaków, jednoznacznie wskazuje na podobieństwo ww. znaków oraz, pierwszeństwo i powszechną znajomość znaku skarżącego kasacyjnie, a także na możliwość wprowadzenia w błąd;

11. art. 153 p,p.s.a., poprzez błędne ustalenie, że Urząd Patentowy RP jest związany wyrokiem sądu administracyjnego, w zakresie w jakim nie obejmuje to jedynie konieczności wzięcia pod uwagę istnienia prawa ochronnego na znak towarowy słowny "[...]".

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie tych zarzutów.

Urząd Patentowy RP nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II Izby Gospodarczej NSA z dnia 21 marca 2022 r. o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił zatem od przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku Sądu pierwszej instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym skardze kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie.

Przedmiotem zaskarżenia skargą kasacyjną jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którym oddalono skargę na decyzję Urzędu Patentowego RP z [...] kwietnia 2017 r., którą to decyzją oddalony został wniosek W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" nr [...], udzielonego na rzecz B. Sp. z o.o. z siedzibą w L.

Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedzone było wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 października 2016 r. sygn. VI SA/Wa 1682/16, który poprzedzony był wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2016 r. sygn. II GSK 269/15.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest trafny zarzut postawiony w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej wskazujący na nieprawidłowe, zdaniem skarżącej kasacyjnie, zaaprobowanie przez Sąd pierwszej instancji, przyjęcia jako podstawy prawnej zaskarżonej decyzji nieobowiązujących przepisów art. 131 ust. 1 pkt 1, art, 131 ust. 1 pkt 2, art. 131 ust. 2 pkt 1, art. 132 ust. 1 pkt 2 i art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. w zw. z dyspozycją art. 2 ust. 1 i 2 z 11 września 2015 r. o zmianie ustawy Prawo własności przemysłowej.

Ustawą z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2015 r. poz. 1615) znowelizowano ustawę z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1410 oraz z 2015 r. poz. 1266 i 1505) m.in. uchylono art. 129, art.131 i art. 132 ustawy nowelizowanej.

Zgodnie z art. 2 ustawy nowelizującej do postępowań o udzielenie prawa ochronnego na znaki towarowe oraz postępowań toczących się na skutek wniesienia sprzeciwu wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe (ust. 1), w postępowaniach o unieważnienie i stwierdzenie wygaśnięcia praw ochronnych dotyczących znaków towarowych zgłoszonych na podstawie przepisów dotychczasowych, wszczętych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, nie jest wymagane wykazanie interesu prawnego (ust. 2).

Ustęp pierwszy przywołanego przepisu dotyczy postepowań o udzielenie prawa ochronnego na znaki towarowe oraz postępowań toczących się na skutek wniesienia sprzeciwu wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, zatem w sposób oczywisty nie ma zastosowania w sprawie, w której rozpoznawany był wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy.

Z kolei ustęp drugi art. 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej, istotnie dotyczy postępowań o unieważnienie i stwierdzenie wygaśnięcia praw ochronnych dotyczących znaków towarowych zgłoszonych na podstawie przepisów obowiązujących przed nowelizacją, jednak po pierwsze wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej – co nie miało miejsca w rozpatrywanej sprawie (postępowanie wszczęte było przed 15 kwietnia 2016 r.), a po drugie reguluje jedynie kwestię wykazania interesu prawnego.

Odnosząc się do omawianego zarzutu zauważyć należy, że zgodnie z art. 315 ust. 3 p.w.p. ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia wynalazku, wzoru użytkowego, znaku towarowego albo topografii układów scalonych w Urzędzie Patentowym.

Wynikająca z tego przepisu zasada oceny spełnienia przez znak towarowy warunków udzielenia ochrony nie była zmieniana ustawą z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej.

Brzmienie art. 315 ust 3 p.w.p. nie zostało zatem ani uchylone, ani zmienione i stanowi zasadniczy punkt wyjścia dla określenia prawidłowej podstawy prawnej oceny ustawowych warunków wymaganych do uzyskania prawa ochronnego. Sporny znak towarowy został zgłoszony do ochrony w 2005 r. i sama skarżąca kasacyjnie jako podstawę żądania jego unieważnienia wskazała przepisy obowiązujące w dacie zgłoszenia do ochrony w tym art. 131 ust. 1 pkt 1, art, 131 ust. 1 pkt 2, art. 131 ust. 2 pkt 1, art. 132 ust. 1 pkt 2 i art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p.

Za utrwalone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego uznać należy stanowisko, że zakwestionowane ustawowe warunki do udzielenia patentu czy prawa ochronnego muszą być oceniane wedle przepisów obowiązujących w dacie zgłoszenia (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 16 marca 2006 r. sygn. II GSK 15/06, 19 stycznia 2010 r., sygn. II GSK 322/09; te i kolejne powoływane orzeczenia dostępne na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku z 14 października 2011 r. sygn. II GSK 1096/10 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w świetle treści art. 315 ust. 3 p.w.p. (a także zasad logiki) ocena prawidłowości udzielenia prawa ochronnego musi być dokonywana w oparciu o te przepisy prawa, które stosował organ udzielając prawa. Ponieważ zgłoszenie oceniane jest na podstawie przepisów obowiązujących w dacie jego dokonania, późniejsza ocena prawidłowości udzielenia prawa też musi być dokonana w oparciu o te same przepisy.

Zatem wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze art. 315 ust. 3 p.w.p., pozostaje na stanowisku, że ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa ochronnego, a zatem również przesłanki unieważnienia prawa ochronnego, należy oceniać według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia znaku towarowego do ochrony.

Na gruncie rozpatrywanej sprawy w dacie tej obowiązywały przepisy art. 131 ust. 1 pkt 1, art, 131 ust. 1 pkt 2, art. 131 ust. 2 pkt 1, art. 132 ust. 1 pkt 2 i art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji zaakceptował przyjęcie ich jako podstawy oceny żądania unieważnienia spornego znaku towarowego.

Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej opierają się na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. i obejmują zarzuty naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, jak i zarzuty naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie. W takiej sytuacji Sąd drugiej instancji w pierwszej kolejności rozpoznaje zarzuty naruszenia prawa procesowego, a dopiero w dalszej kolejności może odnieść się do zarzutu naruszenia prawa materialnego przez jego błędne zastosowanie. Zachowanie takiej kolejności rozpoznania zarzutów kasacyjnych jest podyktowane tym, że ocena sposobu stosowania prawa materialnego jest możliwa dopiero wtedy, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny sprawy nie został skutecznie zakwestionowany w postępowaniu kasacyjnym.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art.153 p.p.s.a wskazać należy, że zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wydając zaskarżoną decyzję Urząd Patentowy RP związany był zatem oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 października 2016 r. sygn. VI SA/Wa 1682/16, zaś kontrola zaskarżonej decyzji winna obejmować kwestę prawidłowego uwzględnienia tej oceny i wskazań. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że stanowisko Sądu pierwszej instancji, co do braku naruszenia art. 153 p.p.s.a nie zostało skutecznie podważone w skardze kasacyjnej. Sąd pierwszej instancji zasadnie wskazał, że Urząd Patentowy RP odniósł się do faktu posiadania przez uczestnika postepowania prawa podmiotowego do znaku towarowego "[...]" [...] oraz dokonał interpretacji art. 165 ust. 1 pkt 1 p.w.p. na gruncie przedmiotowej sprawy, mając na uwadze ocenę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartą w wyroku z 26 października 2016 r., zgodnie z którą zarówno stan prawny, jak i faktyczny nie zostały wyjaśnione przez organ w dostatecznym stopniu. Zauważyć należy, że jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, naruszenia tego przepisu skarżąca kasacyjnie upatruje w wydaniu przez Urząd Patentowy RP rozstrzygnięcia odmiennego od rozstrzygnięcia wydanego uprzednio mimo, że kwestie wskazane w wyroku WSA poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji ostatecznie okazały się nie mieć istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, co samo przez się nie usprawiedliwia zarzutu naruszenia art.153 p.p.s.a.

Pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postepowania obejmują naruszenie art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. zauważyć jednak należy, że tylko zarzut postawiony w punkcie 7 petitum skargi kasacyjnej zarzuca dowolną ocenę dowodów, pozostałe zarzuty naruszenia tych przepisów zarzucają naruszenie art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez swobodną ocenę dowodów.

Zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Przepis art. 80 k.p.a. nie wyznacza organowi administracji publicznej merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego, co skłania doktrynę i orzecznictwo do wniosku, że przepis ten statuuje właśnie zasadę swobodnej oceny dowodów, której zaprzeczeniem jest ocena dowolna. Zasada ta polega na tym, "by organ przy ustalaniu prawdy na podstawie materiału dowodowego nie był skrępowany żadnymi przepisami co do wartości poszczególnych rodzajów dowodów i mógł swobodnie, tj. zgodnie z własną oceną wyników postępowania dowodowego (wyjaśniającego) w danej sprawie ustalić stan faktyczny" (E. Iserzon [w:] Komentarz, 1970, s. 155). Wykraczające poza zakres swobodnej oceny dowodów są ustalenia dowolne, które oparte są np. na niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym materialne dowodowym albowiem zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.).

W tym miejscu przypomnieć należy przywołaną na wstępie rozważań zasadę związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia wskazane w tym środku zaskarżenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Skarga kasacyjna jest bowiem sformalizowanym środkiem prawnym, obwarowanym m.in. przymusem sporządzenia jej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a.), który opiera się na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany jest granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi w niej zarzutami. Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Pamiętać także należy, że uzasadnienie skargi kasacyjnej ma za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej czy odniesienie się do nich w sposób wybiórczy i ogólnikowy skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez Sąd pierwszej instancji. Wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, prawidłowe (tzn. jasne i niebudzące wątpliwości) sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że zarzut jest usprawiedliwiony.

W związku z powyższym nie mogą zostać uznane za usprawiedliwione zarzuty wadliwego przeprowadzenia przez Sąd pierwszej instancji kontroli legalności zaskarżonej decyzji poprzez zaaprobowanie ustaleń organu dokonanych w sposób swobodny, bowiem taką właśnie ocenę przewidział ustawodawca w art. 80 k.p.a., zatem nie może ona naruszać zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz zasad postepowania dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) zwłaszcza, że uzasadnienie tych zarzutów sprowadza się do polemiki z zaaprobowaną przez Sad pierwszej instancji oceną materiału dowodowego i poczynionymi na jej podstawie ustaleniami faktycznymi.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez dowolną ocenę dowodów i wadliwe, niezgodne z prawdą materialną ustalenia stanu faktycznego sprawy.

Również ten zarzut sprowadza się do polemiki z zaaprobowaną przez Sad pierwszej instancji oceną materiału dowodowego i poczynionymi na jej podstawie ustaleniami faktycznymi w zakresie przyjęcia, że sporny znak nie narusza praw osobistych i majątkowych do nazwy i wizerunku skarżącej oraz uznania, iż skarżąca nie wykazała, aby sporny znak naruszał jej prawa osobiste, czy majątkowe, w tym do jej nazwy i wizerunku. Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie zaaprobował ustalenia Urzędu Patentowego RP jako niewykraczające poza granice swobodnej oceny dowodów wskazując, że uczestnikowi postępowania od wielu lat przysługiwało prawo do oznaczenia B. Zgromadzone w sprawie dokumenty potwierdzają długotrwałe i niezależne od skarżącej posługiwanie się oznaczeniem "[...]", choćby przez funkcjonowanie uczestnika postępowania w ramach Zjednoczenia W. Słowo "[...]" z nazwą w. jest ściśle związane od 1950 r. i od tamtej pory nieprzerwanie używane. Nie zmienia tego umowa licencyjna zawarta 1 lipca 1994 r. między skarżącą i uczestnikiem postępowania na używanie znaku [...], gdyż prawo to wygasło 7 listopada 2000 r., a uczestnik postępowania powołuje się na prawo do zarejestrowanego znaku B. z pierwszeństwem od 15 marca 1994 r. Podkreślić należy, że skarżąca oraz uczestnik postępowania - jako "W." z siedzibą odpowiednio w W. i w L. - były podmiotami współpracującymi ze sobą w ramach Zjednoczenia S. powołanego w 1950 r. Ich działalność jako przedsiębiorstw państwowych trwała 40 lat, a po likwidacji Zjednoczenia każde z nich przyjęło do swej nazwy oznaczenie [...]. Zatem w dacie zgłoszenia znaku spornego (10 października 2005 r.) oba podmioty posługiwały się w swoich nazwach słowem "[...]" (uczestnik postępowania funkcjonował wówczas jako B. Sp. z o.o. z siedzibą w L.).

Wobec nieskuteczności zarzutów naruszenia zaskarżonym wyrokiem wskazanych wyżej przepisów postepowania, nieuzasadniony jest też powiązany z nimi zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Przepis ten jest tzw. przepisem wynikowy i reguluje sposób rozstrzygnięcia. Bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania, zarzut jego naruszenia nie może być trafny.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego postawionych w punktach 2 – 6 petitum skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności zauważyć należy, że zarzuty te skonstruowane zostały w sposób alternatywny. Skarżąca kasacyjnie zarzuca bowiem naruszenie przepisów p.w.p. w brzmieniu przed nowelizacją, "względnie w zależności od ustaleń w zakresie prawidłowego stanu prawnego" norm zawartych w ustawie znowelizowanej. Takie sformułowanie zarzutów skargi kasacyjnej stanowi jej istotną wadę konstrukcyjną, bowiem w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, przytoczenie podstaw kasacyjnych wymaga wskazania konkretnych przepisów naruszonych przez Sąd. Sąd drugiej instancji, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

Kwestia prawa właściwego dla oceny prawidłowości udzielenia spornego prawa ochronnego została wyjaśniona przy ocenie zarzutu postawionego w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej, natomiast wobec uznania za nieusprawiedliwione zarzutów naruszenia przepisów postepowania, za chybione i niemogące wywołać zamierzonego skutku należy uznać również pozostałe zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, iż zarzuty te (niezależnie od ich wady konstrukcyjnej) w całości bazują na założeniu, że w sprawie doszło do naruszeń procesowych w zakresie prawidłowości oceny materiału dowodowego i związanych z tym ustaleń faktycznych, co skutkowało niewłaściwym zastosowaniem przepisów prawa materialnego. Podkreślić zatem należy, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżąca uznaje za prawidłowy. Istotą tych zarzutów jest twierdzenie strony skarżącej, że do naruszeń przepisów postępowania doszło, a zatem przepisy prawa materialnego zostały zastosowane nieprawidłowo. Tak sformułowane zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego wynikają z zarzutów procesowych (są uzależnione od ich skuteczności). Jako, że zarzuty procesowe okazały się chybione, niezasadne są także zarzuty naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.