Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 761/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 33 § 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 153, art. 170, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 62 § 4
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Dnia 19 stycznia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Cezary Koziński, Asesor WSA Grzegorz Potiopa, , po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 27 lipca 2022 r. nr SKO.4101.6.22 w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej podatku od nieruchomości prowadzonej w oparciu o tytuł wykonawczy 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza na rzecz skarżącego G. A. od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu kwotę 100 (sto) złotych tytułem kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 27 lipca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Sieradza z 5 lipca 2021 r. oddalające zarzuty zgłoszone w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej wobec G. A. (dalej: "skarżący").

Z przedstawionego przez organ odwoławczy stanu faktycznego sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście (dalej: "NUS") prowadzi wobec skarżącego administracyjne postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 25 czerwca 2021 r. nr [...], wystawionego przez Prezydenta Miasta Sieradza, obejmującego zaległości w podatku od nieruchomości (I i II rata) za 2021 r. w łącznej kwocie 621,00 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wskazało następnie, że w dniu 15 marca 2021 r. na konto Urzędu Miasta Sieradza (na indywidulany rachunek podatnika) wpłynęła kwota 314,00 zł z opisem tytułu operacji: "podatek od nieruchomości, 1 rata G. A., nieruchomość (...)". Ponieważ na dzień dokonania wpłaty, tj. 15 marca 2021 r. na koncie skarżącego figurowały zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za lata wcześniejsze, wpłata ta została zaksięgowana – zgodnie z dyspozycją art. 62 § 1 i 1a Ordynacji podatkowej – na poczet zaległości o najwcześniejszym terminie płatności, tj. IV ratę podatku od nieruchomości za 2016 r. i I ratę tego podatku za 2019 r. z kosztami doręczonego upomnienia.

Po dokonaniu w dniu 12 lipca 2021 r. następnej wpłaty skarżącego, w kwocie 307,00 zł, Prezydent Miasta Sieradza (jako wierzyciel) poinformował NUS o zmniejszeniu egzekwowanej kwoty zaległości objętej tytułem wykonawczym z dnia 25 czerwca 2021 r.

W piśmie z dnia 12 lipca 2021 r. skarżący wniósł zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej, podnosząc nieistnienie dochodzonego obowiązku pieniężnego. Postanowieniem z dnia 5 lipca 2021 r. Prezydent Miasta Sieradza oddalił zarzuty zgłoszone w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej i to rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy przez SKO w Sieradzu postanowieniem z 11 października 2021 r.

Organ odwoławczy w postanowieniu z 5 lipca 2021 r. przytoczył treść art. 33 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm. – dalej: "u.p.e.a.") i wskazał, że zarzut skarżącego należy zakwalifikować jako wygaśnięcie obowiązku (art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a.). Powyższe uzasadnił tym, że nie istnieje obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości za I i II kwartał 2021 r. bowiem skarżący uregulował wskazane raty podatku na rachunek bankowy wierzyciela w dniach 15 marca i 12 lipca 2021 r.

Następnie organ odwoławczy przytoczył treść art. 62 § 1, 1a i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm. – dalej: "o.p.") uznając, że Prezydent Miasta Sieradza zasadnie zaliczył wpłaty z dnia 15 marca i 12 lipca 2021 r. na zaległości z tytułu podatku od nieruchomości, gdyż w przypadku kiedy na podatniku ciążą zobowiązania, których termin płatności upłynął, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez podatnika podatku. Zatem skoro w tytułach przelewu skarżący wskazał podatek, którego dotyczy zapłata (podatek od nieruchomości), to organ zasadnie zaliczył wpłaty na poczet tego podatku o najwcześniejszym terminie płatności.

W konkluzji SKO w Sieradzu uznało rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta Sieradza za prawidłowe.

Na powyższe rozstrzygnięcie strona złożyła skargę do sądu administracyjnego. Wyrokiem z 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Łd 1/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżone postanowienie i zasądził na rzecz skarżącego od SKO w Sieradzu kwotę 100 złotych tytułem kosztów sądowych.

W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał, że w ponownym prowadzonym postępowaniu odwoławczym, organ stosując się do treści art. 7, 8, 9, 77 § 1 i 80 k.p.a. i działając na ich podstawie wyda stosowne rozstrzygnięcie, poprzedziwszy je zwróceniem się do Prezydenta Miasta Sieradzu o uzupełnienie akt administracyjnych poprzez poinformowanie, czy w sprawie rozstrzyganej z uwzględnieniem art. 62 § 1 o.p. sporządzono postanowienie zgodnie z treścią art. 62 § 4 o.p., ewentualnie o wskazanie z jakich przyczyn go nie sporządzono (art. 62 § 4a o.p.) i przesłanie stosownych dokumentów.

W trakcie ponownie przeprowadzonego postępowania, pismem z 15 lipca 2022 r., SKO w Sieradzu zwróciło się do Prezydenta Miasta Sieradza o stosowne informacje, zgodnie z dyspozycją zawartą w uzasadnieniu wyroku WSA w Łodzi z 19 stycznia 2023 r.

Pismem z 20 lipca 2022 r. Prezydent Miasta Sieradza poinformował SKO, że nie zostało wydane postanowienie o zarachowaniu w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę oraz kosztów upomnienia. Z kolei w piśmie uzupełniającym z 27 lipca 2022 r. Prezydent Miasta Sieradza wskazał, że w sprawie nie zaistniała żadna z przyczyn zawartych w art. 62 § 4a Ordynacji podatkowej, a na dzień sporządzenia pisma na koncie skarżącego nie figurują zaległości z tytułu podatku od nieruchomości.

Postanowieniem z 27 lipca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta Sieradza z 5 sierpnia 2021 r.

W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy, podobnie jak w postanowieniu z 5 lipca 2021 r., przytoczył treść art. 33 § 2 u.p.e.a. i wskazał, że zarzut skarżącego należy zakwalifikować jako wygaśnięcie obowiązku z art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a., bowiem G. A. pozostaje w przekonaniu, iż dokonując wpłat w dniach 15 marca i 12 lipca 2021 r. uregulował należności obejmujące I i II kwartał 2021 r., zgodnie ze wskazaniami zawartymi w treści tytułów przelewów.

Następnie organ odwoławczy przytoczył treść art. 62 § 1, 1a i 2 o.p. uznając, że Prezydent Miasta Sieradza zasadnie zaliczył wpłaty z dnia 15 marca i 12 lipca 2021 r. na zaległości z tytułu podatku od nieruchomości, gdyż w przypadku kiedy na podatniku ciążą zobowiązania, których termin płatności upłynął, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez podatnika podatku. Zatem skoro w tytułach przelewu skarżący wskazał podatek, którego dotyczy zapłata (podatek od nieruchomości), a jednocześnie posiadał inne wcześniejsze zobowiązania z tego tytułu, to organ zasadnie zaliczył jego wpłaty na poczet wskazanego podatku o najwcześniejszym terminie płatności.

W konkluzji SKO w Sieradzu uznało rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta Sieradza za prawidłowe.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi G. A. wniósł o zmianę ww. postanowienia z dnia 27 lipca 2022 r. poprzez jego uchylenie w całości, zarzucając w sprawie naruszenie:

- normy wynikającej z treści art. 33 § 2 pkt 1, 5 i 6c u.p.e.a., poprzez niedopuszczalne przyjęcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, że istnieje obowiązek dotyczący zapłaty podatku od nieruchomości w kwocie 621,00 złotych;

- normy wynikającej z treści art. 451 § 1 Kodeksu cywilnego, poprzez nierefleksyjne przyjęcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, że nie wchodzi w rachubę zaliczenie wpłat z tytułu podatku od nieruchomości za I i II kwartał 2021 roku przez skarżącego, z jego wyrażoną wolą i żądaniem na rzecz Urzędu Miasta Sieradza, tylko przyjęcie i zaksięgowanie ich według własnego uznania w sposób niedopuszczalny, niezgodny z zasadami rachunkowości w okolicznościach przedmiotowej sprawy;

- normy wynikającej z treści art. 7 w związku z art. 8 k.p.a., poprzez nierefleksyjne przyjęcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, że zajęte stanowisko treścią wydanego postanowienia z dnia 11 października 2021 roku jest zgodne w zakresie z zasadami praworządności oraz zaufaniem i interesem społecznym skarżącego do organu administracji samorządowej w Sieradzu;

- normy wynikającej z treści art. 77 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a., poprzez nierefleksyjne przyjęcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, że materiał dowodowy skarżącego w postaci dokonanych przelewów bankowych z tytułu podatku od nieruchomość na rzecz Miasta Sieradza nie stanowi żadnego znaczenia dowodowego odnośnie nie istnienia zobowiązania skarżącego w przedmiotowej sprawie;

- normy wynikającej z treści art. 126 § 1 k.p.a. w związku z art. 78 § 1 k.c. w zw. z art. 126 § 1 pkt 6 k.p.c. w zw. z art. 217 § 1 ust. 1 o.p., poprzez żenujące, kompromitujące przyjęcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, w szczególności że: (1) wydane postanowienie z 5 sierpnia 2021 r. w imieniu Prezydenta Miasta Sieradza w sprawie o sygnaturze akt [...] roku nie wadliwie podpisane z jego upoważnienia przez Skarbnika Miasta J. K., ponieważ spełnia wymagania dotyczącego ważności i poprawności w zakresie złożonego podpisu pod jego merytoryczną treścią w przedmiotowej sprawie; (2) pierwotna decyzja o wymiarze podatku od nieruchomości oraz decyzja z dnia 8 września 2021 roku dotycząca zmian w jego wymiarze spełnia wymogi właściwe w zakresie poprawności złożonych podpisów pod ich treścią merytoryczno-prawną dla jej obowiązywania wobec skarżącego; (3) wydane postanowienie z 11 października 2021 roku w sprawie o sygnaturze akt K.O.4101.2.21 spełnia wymogi prawne odnośnie właściwie złożonych przez skład orzekający pod treścią sentencji i uzasadnienie w zakresie ich poprawności i ważności dotyczącej jego obowiązywania wobec skarżącego w tej sprawie;

- normy wynikającej z treści art. 187 o.p., przez nierozważenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, niewłaściwe ocenienie materiału dowodowego w postaci dokonanych przelewów na podatek od nieruchomości przez skarżącego w okolicznościach przedmiotowej sprawy;

- normy wynikającej z treści art. 124 k.p.a. w związku z art. 107 k.p.a. w związku z art. 217b § 1 ust. 1 o.p. w związku z art. 78 § 1 k.c., poprzez przyjęcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że: (1) niepodpisanie sentencji wydanego postanowienia z 5 sierpnia 2021 roku przez Skarbnika Miasta w osobie J. K. oraz wadliwe podpisanie uzasadnienia nie ma znaczenia dla ważności i poprawności wydanego orzeczenia wobec podatnika i nie uchybia to w zakresie obowiązującego prawa; (2) niepodpisanie właściwe sentencji oraz uzasadnienia wydanego postanowienia z dnia 11 października 2021 roku przez skład orzekający Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu, zgodnie z wymaganiami w tej materii obowiązującymi przepisami w postępowaniu administracyjnym i cywilnym powoduje sytuację, że nie wywołuje ono żadnych formalno-prawnych i merytorycznych skutków prawnych wobec skarżącego w okolicznościach niniejszej sprawy;

- normy wynikającej z treści art. 62 § 1 w związku z § 1a o.p., poprzez dokonanie i wykładni i interpretacji powołanego przepisu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu w interesie prawnym urzędującego Prezydenta Miasta Sieradza w sposób urągający w odniesieniu do stanu rzeczywistości i faktów oraz jego merytorycznej interpretacji oraz dokonanej wykładni tego przepisu przez sądowe orzecznictwo administracyjne w sposób żenujący na niekorzyść wobec skarżącego w sposób niedopuszczalny;

- normy wynikającej z treści art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez ich niezastosowanie i nieuchylenie spornego wadliwego tytułu wykonawczego z dnia 25 czerwca 2021 roku wystawionego bezprawnie przez Prezydenta Miasta Sieradza;

- normy wynikającej z treści art 33 § 1 w związku z § 2 pkt 1, 5 i 6 a i b, poprzez zaakceptowanie prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze strony Urzędu Skarbowego w Łodzi zgodnie z żądaniem wierzyciela, w sytuacji kiedy tytuł wykonawczy o numerze [...] nie spełniał wymogów stawianych w art. 27 § 1 pkt 7 u.p.e.a. wobec skarżącego;

- normy wynikającej z art 124 § 1 k.p.a. w związku z art. 324 § 3 k.p.c. w związku z art. 330 § 1 k.p.c. oraz art. 244 k.p.c., poprzez przyjęcie przez SKO w Sieradzu, że wydane przez nie postanowienie z dnia 11 października 2021 roku w składzie trzyosobowym oraz postanowienie z dnia 5 sierpnia 2021 roku Prezydenta Miasta Sieradza wydane o numerze WF-P.3116.154.2021 są obowiązujące i istniejące w sensie prawno-procesowym wobec skarżącego;

- normy wynikającej z przepisu art. 21 w zw. z art. 21 ust. 1 i 2 i art 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, poprzez niedopuszczalne przyjęcie przez SKO w Sieradzu, że dokonana wpłata za pomocą środków pieniężnych na zobowiązanie podatkowe dotyczące podatku od nieruchomości nie jest własnością materialną skarżącego, który nie może nią dysponować dobrowolnie na co ma być należność zaliczona, co powodu naruszenie powołanych norm konstytucyjnych w sposób niedopuszczalny w okolicznościach przedmiotowej sprawy;

- normy wynikającej z treści art. 62 § 4a o.p. poprzez niewydanie stosownego postanowienia przez organ podatkowy w osobie Prezydenta Miasta Sieradza na okoliczność zaliczenia wpłaty w wysokości 314,00 złotych na poczet zaległości podatkowych na które służyłoby w zaistniałej sytuacji zażalenie a następnie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez skarżącego w przedmiotowej sprawie;

- normy wynikającej z treści art. 62 § 1 o.p. poprzez niewykazanie przez organ podatkowy w osobie Prezydenta Miasta Sieradza czy postanowienie na okoliczność zaliczenia wpłat przez skarżącego na poczet zaległości podatkowych było wydane w celu jego zaskarżenia przez podatnika w niniejszej sprawie;

- normy wynikającej z treści art. 62 § 4 o.p. w zw. z art. 6 k.c. poprzez nieudowodnienie istnienia zobowiązania podlegającego postępowaniu egzekucyjnemu w administracji z powodu niewydania postanowienia w zakresie zaliczenia wpłat na poczet zaległości podatkowych podatnika odnośnie odsetek ustawowych i kosztów upomnienia, co stanowi naruszenie wynikające z art. 120 o.p. w zw. z art. 7 k.p.a. w sposób niedopuszczalny wobec skarżącego na okoliczność przedmiotowej sprawy;

- normy wynikającej z treści art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 62 § 4 o.p. poprzez brak wydania postanowienia na okoliczność zaliczenia wpłaty z 15 marca 2021 r. w wysokości 314 zł, co stanowi ewidentne naruszenie prawa do jego zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i sprawiedliwego procesu z powodu działania organu podatkowego w osobie Prezydenta Miasta Sieradza wobec skarżącego w sposób niedopuszczalny w okolicznościach przedmiotowej sprawy;

- normy wynikającej z treści art. 61a § 1 k.p.a. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wobec tej samej sprawy wobec skarżącego prawomocnie zakończonej wydanym wyrokiem w dniu 13 kwietnia 2022 roku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie o sygnaturze akt I SA/ŁD 1/22, który nie zastał zaskarżony w zakreślonym terminie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Na wstępie należy wyjaśnić, iż niniejszą sprawę rozpoznano w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Natomiast w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a.:

1. nieistnienie obowiązku;

2. określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

3. błąd co do zobowiązanego;

4. brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

5. wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;

6. brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Z kolei zgodnie z art. 59 § 1 pkt 1 o.p. zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek zapłaty.

Stosownie do art. 34 § 2 u.p.e.a. wierzyciel wydaje postanowienie, w którym:

1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej;

2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej:

a) w całości,

b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut;

3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli:

a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym,

b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.

Natomiast stosownie do art. 170 p.p.s.a. Sąd ponownie rozpatrujący niniejszą sprawę jest związany prawomocnym orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 13 kwietnia 2022 r. zapadłym w sprawie o sygn. I SA/Łd 1/22.

W świetle powyższego rolą Sądu obecnie kontrolującego zaskarżone postanowienie jest weryfikacja, czy organ w pełni zastosował się do zaleceń i wskazań wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o sygn. I SA/Łd 1/22 i doszedł do przekonania, że organ nie zastosował się do nich w pełni.

Jak wynika z akt sprawy, wykonując jedno z zaleceń Sądu, organ odwoławczy uzyskał od wierzyciela informację, że po wpłacie skarżącego z 15 marca 2021 r. nie zostało wydane postanowienie o zarachowaniu w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę oraz kosztów upomnienia zgodnie z dyspozycją art. 62 § 4 o.p., co było w rozpatrywanej sprawie obligatoryjne. Ponadto wierzyciel nie udzielił odpowiedzi na pytanie o przyczynę takiego stanu rzeczy.

Wobec tak ustalonych okoliczności, tj. dokonanej przez skarżącego wpłaty podatku oraz niewydaniu przez wierzyciela postanowienia w trybie art. 62 § 4 o.p. nie budzi wątpliwości, że skarżący miał prawo pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że zaległość z tytułu podatku od nieruchomości za 2021 r. w ogóle nie powstała. Co więcej, z uwagi na niewydanie wskazanego wyżej postanowienia w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet konkretnych zaległości podatkowych, strona została pozbawiona prawa do złożenia zażalenia na to postanowienie i w ten sposób nie mogła przed wszczęciem egzekucji dowieść wygaśnięcia obowiązku. W niniejszej sprawie okazało się to istotne o tyle, że podlegające egzekucji zadłużenie ma charakter sporny, a skarżący przedłożył dowód uiszczenia raty podatku wynikającej z decyzji, a następnie podlegającej egzekucji. Postanowienie organu podatkowego o zaliczeniu, jakkolwiek potwierdza okoliczności tego zaliczenia jedynie w sposób deklaratoryjny, to niewątpliwie ma charakter aktu administracyjnego w indywidualnej sprawie. Co przy tym szczególnie istotne dopiero formalne postanowienie o zaliczeniu, jako indywidualny akt administracyjny, wskazuje - z uwzględnieniem ściśle w tym przedmiocie określonych w Ordynacji podatkowej reguł, w jakim zakresie doszło do poboru z wpłaty kwoty zaliczonej na poczet innego zobowiązania lub innego okresu rozliczeniowego tego samego zobowiązania skarżącego, skutkującego jego wygaśnięciem. Podmiot zobowiązany może wówczas kwestionować wydane przez organ postanowienie, podważając przyjęte przez organ zasady jej zaliczenia na zaległe lub bieżące zobowiązania podatkowe (wyrok NSA z 5 lipca 2018 r., I FSK 1285/16). Tym samym, wobec niewydania wskazanego postanowienia i niewątpliwie spornej kwestii dot. tego jakiego zobowiązania ma dotyczyć dokonana wpłata, organ był zobligowany, zgodnie z zaleceniem Sądu zawartym w uzasadnieniu wyroku z 13 kwietnia 2022 r., I SA/Łd 1/22, uwzględnić zarzuty strony i wydać postanowienie na podstawie art. 34 § 2 pkt 2 u.p.e.a., czego jednak nie uczynił. Konsekwencją stwierdzenia natomiast, że obowiązek wygasł jest brak podstaw do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w tym zakresie wobec skarżącego. Wobec powyższego należy zgodzić się ze skarżącym, że organ odwoławczy nie wykonał w całości zaleceń Sądu zawartych w wyroku z 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Łd 1/22.

Należy uznać, że zaskarżone postanowienie w istocie nie różni się od uchylonego przez WSA postanowienia z 11 października 2021 r., w sposób, który pozwoliłby przyjąć, iż spełnia wymogi art. 153 p.p.s.a. Wobec powyższego zdaniem Sądu, organ odwoławczy wydając zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie nie wypełnił zaleceń zawartych w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku WSA z 13 kwietnia 2022 r., czym naruszył przywoływany przepis art. 153 p.p.s.a., a co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy, będąc z jednej strony związany oceną i wskazaniami WSA zawartymi w wyroku z 13 kwietnia 2022 r., a ponadto stwierdzając, że organ, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania nie wykonał zaleceń płynących z tego wyroku, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 153 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu postanowienia będącego przedmiotem skargi.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę zajętego przez Sąd stanowiska, które sprowadza się do konieczności uwzględnienia wskazań, co dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Łd 1/22, jak i w niniejszym wyroku.

O kosztach postępowania, stanowiących zwrot wpisu od skargi, orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

db