Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 213/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 7 c pkt 3, art. 7e ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1999 nr 101 poz 1178
law: Ustawa z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak (spr.) Sędziowie WSA Tadeusz Wołek WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 grudnia 2011r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia z urzędu z ewidencji działalności gospodarczej skargę oddala


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2011r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 104 kpa w związku z art. 7e ust. 1 pkt 2 oraz art. 7c pkt 3 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. nr 101, poz.1178 ze zm.), wykreślił z urzędu z ewidencji działalności gospodarczej wpis dokonany w dniu 4 listopada 2010r. pod nr ewid. [...] dotyczący działalności gospodarczej rozpoczętej w dniu 10 listopada 2010r. przez E. S.

W uzasadnieniu organ I instancji podał, że 21 marca 2011r. do Urzędu Miasta wpłynął odpis prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego Wydział III Karny z dnia 9 grudnia 2010r. sygn. akt [...] celem wykonania pkt XVI wyroku dotyczącego środka karnego w postaci zakazu zajmowania stanowisk związanych z wystawianiem dokumentów w obrocie gospodarczym na okres czterech lat. Organ podał też, że 24 marca 2011r. zwrócono się do Wydziału Wykonywania Orzeczeń Karnych Sądu Okręgowego o wyjaśnienie, czy przez tak sformułowany zakaz należy rozumieć całkowity zakaz wykonywania (prowadzenia) działalności gospodarczej. W odpowiedzi Sąd Okręgowy Wydział III Karny w dniu 22 lipca 2011r. wydał postanowienie w przedmiocie rozstrzygnięcia wątpliwości co do wykonania wyroku z dnia 9 grudnia 2010r., z którego wynika, że orzeczony w pkt XVI środek karny należy rozumieć zgodnie z wskazanym w wyroku literalnym brzmieniem, jako "zakaz zajmowania stanowisk związanych z wystawianiem dokumentów w obrocie gospodarczym". W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że ,,intencją prokuratora wnoszącego akt oskarżenia wraz z wnioskiem w trybie art. 335 kpk było w istocie uniemożliwienie skazanemu E. S. wystawiania dokumentów w szeroko rozumianym obrocie gospodarczym". W dalszej części uzasadnienia wskazano, że na tak orzeczony środek karny zdecydowano się, chcąc uniemożliwić dalsze wykorzystywanie obrotu gospodarczego do popełniania kolejnych przestępstw związanych z wystawianiem nieprawdziwych dokumentów. Jednocześnie podkreślono, że na orzeczenie tego środka karnego skazany wyraził zgodę. W ocenie organu I instancji treść wyroku oraz postanowienia wyjaśniającego w świetle przepisów powołanych jako podstawę decyzji uprawniały do wykreślenia przedmiotowego wpisu z ewidencji działalności gospodarczej.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł E. S. zarzucając, że nie orzeczono wobec niego zakazu wykonywania określonej w zgłoszeniu działalności gospodarczej. Orzeczono jedynie zakaz zajmowania stanowisk związanych z wystawianiem dokumentów w obrocie gospodarczym. Z tych też powodów odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. Do odwołania załączony został również wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 21 grudnia 2011r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 7e pkt 2 w związku art. 7c pkt 3 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej, art. 66 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. nr 173, poz. 1808 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że środek karny orzeczony w pkt XVI wyroku Sądu Okręgowego miał uniemożliwić E. S. wystawianie dokumentów w szeroko rozumianym obrocie gospodarczym. Ponadto nie jest możliwe enumeratywne wymienienie rodzajów działalności gospodarczej, które wiążą się z koniecznością wystawiania dokumentów w szeroko rozumianym obrocie gospodarczym. Dlatego zdaniem Kolegium, orzeczony środek karny w postaci zakazu zajmowania stanowisk związanych z wystawianiem dokumentów w obrocie gospodarczym na okres czterech lat, obejmuje tym samym zakaz prowadzenia działalności gospodarczej. Prowadzenie działalności gospodarczej nie jest bowiem możliwe bez wystawiania dokumentów w obrocie gospodarczym. Tym samym zaistniały podstawy do wydania przez Prezydenta Miasta, przesłanego mu celem wykonania orzeczonego w pkt XVI wyroku środka karnego przez Sąd Okręgowy Wydział III Karny", decyzji o wykreśleniu na podstawie art. 7e pkt 2 w zw. art. 7c pkt 3 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej, decyzji o wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta Miasta wpisu dokonanego 4 listopada 2010r. pod numerem [...].

Skargę na decyzję SKO wniósł E. S., domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji oraz wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucił, że wyrok karny, na który powoływały się organy nie mógł stanowić podstawy do wykreślenia wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, ponieważ orzeczony w stosunku do skarżącego środek karny dotyczył jedynie zakazu zajmowania stanowisk związanych z wystawianiem dokumentów w obrocie gospodarczym, a nie prowadzenia działalności gospodarczej objętej zgłoszeniem. Dlatego też zdaniem skarżącego, organy naruszyły przepisy ustawy Prawo działalności gospodarczej, błędnie odczytując art. 7c pkt 3 tej ustawy.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 21 marca 2012r. odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) ppsa), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) ppsa). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 ppsa), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Dokonana przez sąd kontrola zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem powyższych reguł prowadzi do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy art. 7e pkt. 2 w związku z art. 7c pkt. 3 Ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalnosci gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.), dalej ustawa p.d.g. obowiązujące do dnia 31 grudnia 2011r. (art. 66 pkt. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej). Zgodnie z art. 7e ust. 1 pkt. 2 p.d.g. wpis do ewidencji działaloności gospodarczej podlega wykreśleniu, jeżeli po dokonaniu wpisu wystąpią okoliczności, o których mowa w art. 7c pkt. 1 i 3. Z kolei zgodnie z art. 7c pkt. 3 ustawy p.d.g., organ ewidencyjny wydaje decyzję o odmowie wpisu, jeżeli prawomocnie orzeczono zakaz wykonywania określonej w zgłoszeniu dzialalności gospodarczej przez przedsiebiorcę.

Powyższa regulacja tworzy normę z której wynika, że wpis do ewidencji dzialalności gospodarczej podlega wykreśleniu w przypadku, gdy prawomocnie orzeczono zakaz wykonywania określonej w zgłoszeniu działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest wynikające ze skargi, jak i prezentowane w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją stanowisko skarżącego polegające na twierdzeniu, iż orzeczony wyrokiem Sądu Okręgowego Wydział III Karny z dnia 9 grudnia 2010r. sygn. akt [...] środek karny w postaci zakazu zajmowania stanowisk związanych z wystawianiem dokumentów w obrocie gospodarczym nie stanowił dla organów podstawy wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej wpisu dokonanego w dniu 4 listopada 2010r. pod nr ewid. [...], ponieważ nie orzeczono wobec skarżącego zakazu prowadzenia działalności gospodarczej.

Zdaniem sądu pogląd ten nie może zasługiwać na aprobatę. Skutków orzeczonego wobec skarżącego środka karnego nie sposób postrzegać mając na uwadze tylko i wyłącznie użycie przez Sąd Okręgowy określenia "stanowisko", w oderwaniu od kompletnej treści pkt. XVI wyroku. Wobec skarżącego został orzeczony zakaz zajmowania stanowisk związanych z wystawianiem dokumentów w obrocie gospodarczym. Użycie przez sąd określenia "stanowiska związane z wystawianiem dokumentów w obrocie gospodarczym" oznacza, że skarżącemu zabroniono przez okres orzeczony w wyroku wykonywania wszelkiego rodzaju zajęć, z którymi łączy się wystawianie dokumentów w obrocie gospodarczym. Czynność taka tj. "wystawianie dokumentów w obrocie gospodarczym" może łączyć się tak z wykonywaniem działalności gospodarczej na własny rachunek, jak i ze świadczeniem pracy na rzecz pracodawcy, jak również z wykonywaniem działalności, czy pełnieniem funkcji w strukturach podmiotów działających w zróżnicowanych formach prawnych - uczestników obrotu gospodarczego. Należy zgodzić się ze stanowiskiem SKO, że nie jest możliwe enumeratywne wyliczenie rodzajów działalności gospodarczej wiążących się z koniecznością wystawiania dokumentów w szeroko rozumianym obrocie gospodarczym. Nie jest bowiem możliwe prowadzenie działalności gospodarczej bez wystawiania dokumentów w obrocie gospodarczym. Jak już wskazano wyżej wystawianie dokumentów w obrocie gospodarczym wiąże się nie tylko z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z treści postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 22. 07. 2011r. [...] wynika, że Sąd ten uznał, iż orzeczenie wobec skarżącego zakazu zajmowania stanowisk związanych z wystawianiem dokumentów w obrocie gospodarczym obejmuje tym samym zakaz prowadzenia wszelkiej działalności związanej z wystawianiem dokumentów i tym samym także zakaz prowadzenia działalności gospodarczej. Skoro skarżący nie może wystawiać dokumentów w obrocie gospodarczym w ogóle, a prowadzenie działalności gospodarczej nie jest możliwe bez wystawiania dokumentów w obrocie gospodarczym to nie jest możliwe prowadzenie przez skarżącego działalności gospodarczej. Nie może ulegać wątpliwości, że z wpisem do ewidencji działalności gospodarczej dokonanym przez Prezydenta Miasta w dniu 4 listopada 2010r., nr ewid. [...] wiązało się prowadzenie przez skarżącego działalności gospodarczej w określonym tam przedmiocie (k.1 akt adm), a więc tym samym wystawianie dokumentów w obrocie gospodarczym. Skoro tak, to zasadnie organy uznały, że zachodzą okoliczności przewidziane w przepisie art. 7e ust. 1 pkt.2 w zw. z art. 7c pkt. 3 Ustawy z dnia 19. 11. 1999r. Prawo działalności gospodarczej, tj. zaistniały podstawy do wykreślenia tego wpisu. Brak więc podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa obligującym sąd do uwzględnienia skargi.

Przepis art. 151 p.p.s.a. stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji.