Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 914/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Dnia 26 września 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 26 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2800/17 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. W. i J. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 23 kwietnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2800/17, odrzucił skargę J. W. i J. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2017 r., którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2017 r. o umorzeniu wszczętego na wniosek skarżących postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 2008 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz zwrócił skarżącym uiszczony wpis sądowy. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że powodem odrzucenia skargi było nieuzupełnienie, w terminie 7 dni, jej braków formalnych poprzez nienadesłanie dwóch odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych.

W zażaleniu na to postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., § 33 ust. 1 i 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. – Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Stwierdziła, że nie została skutecznie zobowiązana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie dwóch jej odpisów, gdyż przesyłka doręczona skarżącej w dniu 9 lutego 2018 r. nie zawierała wezwania do przedłożenia odpisów, a jedynie zarządzenie o konieczności uzupełnienia braku fiskalnego skargi. W ocenie skarżącej, okolicznością potwierdzającą fakt doręczenia wezwania nie może być adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, gdyż "potwierdzenie to jest podpisywane w urzędzie pocztowym przed wydaniem przesyłki, w związku z czym adresat nie ma możliwości sprawdzenia, czy wymienione w potwierdzeniu dokumenty faktycznie znajdują się w przesyłce". Skarżąca stwierdziła również, że "nieprzejrzystym i pozbawionym wewnętrznej logiki" jest wzywanie skarżącej w pierwszej kolejności do podpisania skargi, a następnie – po uzupełnieniu tego braku formalnego – do nadesłania dwóch jej odpisów oraz do uiszczenia wpisu sądowego. W ocenie skarżącej, strona powinna być jednorazowo wzywana do usunięcia wszystkich braków pisma.

W związku z powyższym wniesiono o uchylenie postanowienia Sądu pierwszej instancji w części dotyczącej odrzucenia skargi.

Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw.

Z akt sprawy wynika, że pismem z 25 stycznia 2018 r. wezwano skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez nadesłanie dwóch egzemplarzy jej odpisów. Nadto wezwano skarżących do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w wysokości 200 zł. Wezwania zostały wysłane na adres do doręczeń skarżących i doręczone w dniu 9 lutego 2018 r. (dowód: k. 32 i 33 akt sądowych) wraz z pouczeniem, że nieuzupełnienie braków skargi w terminie 7 dni od otrzymania pism spowoduje odrzucenie skargi. W terminie 7 dni uiszczono wpis sądowy w wysokości 200 zł. Mimo upływu ustawowego terminu nie nadesłano jednak dwóch egzemplarzy skargi. Zatem Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że nieuzupełnienie braku formalnego skargi, pomimo wystosowanych do skarżących wezwań, uzasadniało jej odrzucenie stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302).

Odnosząc się do zarzutu zażalenia, jakoby skarżąca nie otrzymała wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi, gdyż w korespondencji sądowej nadesłanej w dniu 9 lutego 2018 r., której otrzymania skarżąca nie zaprzecza, pisma takiego nie było, wyjaśnić należy, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty potwierdzające fakt otrzymania spornego zarządzenia przez każdego ze skarżących podpisane przez pełnomocnika pocztowego. Tymi dokumentami są zwrotne potwierdzenia odbioru, z których wynika zawartość obu przesyłek (k. 32 i 33 akt sądowych), co również nie jest kwestionowane. W orzecznictwie przyjmuje się, że podpis odbiorcy na druku odbioru przesyłki pocztowej jest potwierdzeniem okoliczności faktycznego jej otrzymania i prowadzi do domniemania prawidłowego doręczenia zawartych w niej dokumentów opisanych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru stanowi dokument urzędowy potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych na potwierdzeniu odbioru pism. W tym zakresie poświadczenie odbioru ma walor dokumentu urzędowego, który korzysta z domniemania zgodności z prawdą.

Nawet gdyby przyjąć, że w określonym przypadku, niezależnie od powodów takiego stanu rzeczy, odebrane przesyłki posiadały zawartość inną aniżeli wskazane w formularzu potwierdzenia odbioru, to osoba, do której taka niekompletna przesyłka została skierowana, powinna podjąć odpowiednie czynności w celu doprowadzenia do prawidłowego doręczenia jej przesyłki sądowej. Skarżąca, która jak sama twierdzi za prawidłową praktykę uznaje jednorazowe wzywanie do uzupełnienia wszystkich braków formalnych i fiskalnych pism, mająca rozeznanie odnośnie do praktyki sądowej związanej z doręczaniem kilku pism procesowych jedną przesyłką, powinna mieć świadomość możliwych problemów, jakie taka forma korespondencji może rodzić. Niezachowanie reguł należytej staranności przez odbiorcę przesyłki nie daje podstaw do niepopartego dowodami stwierdzenia, że odebrany dokument procesowy jest pozbawiony swej prawnej skuteczności.

Oceniając zarzut zażalenia odnoszący się do naruszenia przepisu art. 45 Konstytucji RP, to Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że mając na uwadze dobro prawem chronione, jakim jest prawo do sądu, stronie należy umożliwić uzupełnienie braków formalnych skargi. Jeżeli jednak z takiej możliwości strona nie skorzystała w sposób odpowiedni, to ponosi konsekwencje procesowe swego zaniedbania. Każde nieuzupełnienie właściwie zdiagnozowanych istotnych braków formalnych skargi skutkuje jej odrzuceniem (por. postanowienia NSA z 29 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 2319/11 i z 12 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 69/15). Co więcej, ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewiduje również możliwość przywrócenia terminu do dokonania uchybionej czynności. Należy też zauważyć, że ciężar nałożony na stronę postępowania przed sądem administracyjnym w postaci obowiązku przedłożenia dwóch odpisów skargi nie jest nadmierny. W tych okolicznościach nie sposób uznać, iż w sprawie doszło do naruszenia wskazanego przepisu Konstytucji RP.

W tym stanie sprawy wniesione zażalenie, jako niezasadne, podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.