Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2575/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 154, 156
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2016 r. sprawy ze skargi K. S.A. z siedzibą w T. na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenie nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 2575/15

UZASADNIENIE

Główny Lekarz Weterynarii decyzją z dnia [...] czerwca 2015r. po rozpatrzeniu odwołania K. Spółka Akcyjna utrzymał w mocy decyzję [...]Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...]marca 2015 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. nr [...] z dnia [...] marca 2015 r.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w wyniku dokonania następujących ustaleń.

W dniu [...] lutego 2015 r. pracownik upoważniony przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w K., w ramach kontroli prawidłowości działań właścicielskich z obszaru nadzoru właścicielskiego w Zakładzie Produkcyjnym w K., WNI [...], należącym do podmiotu K. Spółka Akcyjna, pobrał próbki od produktu łosoś norweski plastry (wędzony na zimno) M. 150 g, do badań laboratoryjnych potwierdzających zgodność z kryterium bezpieczeństwa żywności - Listeria monocytogenes nieobecne w 25 g.

W dniu [...] lutego 2015 r. do Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w K. wpłynęło sprawozdanie z ww. badań nr[...], sporządzone przez Zakład Higieny Weterynaryjnej w S. Oddział w K., zgodnie z którym odnotowano obecność drobnoustroju chorobotwórczego Listeria monocytogenes w 1 z 5 próbek w produkcie gotowym łosoś norweski w plastrach (łosoś wędzony na zimno) M. 150g.

Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w K. wstrzymał produkcję grupy produktów wędzonych na zimno, według deklaracji producenta będących żywnością gotową do spożycia, produkowaną w Zakładzie Produkcyjnym w K., WNI [...], należącym do podmiotu K. Spółka Akcyjna, do czasu przedstawienia prawidłowych wyników badan produktów z partii próbnej i nakazał wycofanie produktu uznanego za żywność niebezpieczną z rynku, które to działanie stanowi realizację obowiązku, ciążącego na podmiocie działającym na rynku spożywczym, stosownie do art. 19 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 z dnia 28 stycznia 2002 ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. L. 31 z 01/02/2002 ze zm.) w zakresie wycofania produktu z rynku. Powiatowy Lekarz Weterynarii w K., z uwagi na uchybienia zagrażające zdrowiu lub życiu ludzkiemu, w oparciu o art. 77 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. 2015, poz. 594) nadał ww. decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. strona poinformowała Powiatowego Lekarza Weterynarii w K., że po otrzymaniu ww. decyzji wdrożyła wycofanie z rynku produktu uznanego za żywność niebezpieczną. W tym samym piśmie strona poinformowała, że wycofanie dotyczy wyrobów o numerze partii [...], w których użyto kwestionowanej partii [...]. Ponadto wstrzymano produkcję grupy produktów wędzonych na zimno. Następnie pismem z dnia [...] lutego 2015 r. strona wniosła do Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. o zatwierdzenie stosowania kryterium mikrobiologicznego dla Listerii monocytogenes w produktach wędzonych na zimno produkowanych w zakładzie w K. na etapie wyjście z zakładu w limicie ilościowym < 10jtg/g. Decyzją nr[...] z dnia [...]marca 20 1 5 r., na podstawie m. in. art. 154 kpa oraz wniosku strony z dnia [...] lutego 2015 r. o uchyleniu decyzji w całości, Powiatowy Lekarz Weterynarii w K. uchylił w całości decyzję własną nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. W oparciu o art. 107 § 4 kpa organ odstąpił od uzasadnienia rozstrzygnięcia decyzji.

W wyniku postępowania wyjaśniającego w ramach systemu wczesnego ostrzegania o żywności niebezpiecznej RASFF, pismem z dnia [...]marca 2015 r. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii wszczął z urzędu postępowanie administracyjne mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. W przedmiotowym postępowaniu na podstawie art. 10 § 2 kpa [...]i Wojewódzki Lekarz Weterynarii odstąpił od zasady zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu, uzasadniając to tym, że załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na poważne zagrożenie bezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego. Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Zachodniopomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. jako wydanej bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa. Postanowieniem z dnia [...] marca 2015r. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii, działając z urzędu na podstawie art. 113 § 1 i § 3 w związku z art. 126 kpa sprostował oczywistą omyłkę zawartą w ww. decyzji z dnia 11 marca 2015 r., dotyczącą treści pouczenia. Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r., [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii działając z urzędu na podstawie art. 108 § 2 kpa nadał rygor natychmiastowej wykonalności swojej decyzji z dnia [...] marca 2015 r. W dniu [...] marca 2015 r, strona wniosła zażalenie na postanowienie z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności oraz pismem z dnia [...] marca 2015 r. złożyła odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...]marca 2015 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podniósł, że jako podstawę prawną swojej decyzji Nr [...] z dnia [...] marca 2015 r., Powiatowy Lekarz Weterynarii w K. podał m.in. art. 154 kpa. Jednocześnie, jak wynika z uzasadnienia ww. decyzji organ na podstawie art. 107 § 4 kpa odstąpił od uzasadnienia, gdyż w całości uwzględniała ona żądanie strony. Organ wskazał, że przepis art. 154 § 1 Kpa, stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Przedmiotem postępowania wszczętego w trybie nadzwyczajnym w celu zmiany lub uchylenia decyzji w trybie powołanego przepisu jest zatem ustalenie istnienia przesłanek wzruszenia decyzji ostatecznej. Według organu odwoławczego, jak wynika z orzecznictwa, do decyzji ostatecznych, o których mowa w art. 154 § 1 Kpa, nie należą decyzje nakładające na stronę obowiązek, bowiem nawet te decyzje są decyzjami, na mocy których pewne osoby nabywają prawo do wykonania tylko obowiązków wskazanych w decyzji, a nie innych, a zatem są to decyzje, na mocy których strona nabyła prawo. W związku z powyższym, w pierwszej kolejności organ zauważył, że skorzystanie przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. z instytucji zawartej w art. 154 kpa było błędne. W ocenie Głównego Lekarza Weterynarii, strona na mocy decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nabyła obowiązki, jakimi było nałożenie na nią nakazu wstrzymania produkcji grupy produktów wędzonych na zimno i nakazu wycofania produktów uznanych za żywność niebezpieczną z rynku, które to działanie stanowiło realizację obowiązku, ciążącego na podmiocie działającym na rynku spożywczym. Jednakże niezależnie od powyższego, organ uznał, że niedopuszczalne było przyjęcie art. 154 § 1 Kpa jako podstawy prawnej decyzji uchylającej decyzję nieostateczną. Omawiany tryb uchylenia lub zmiany decyzji własnej przez organ administracji publicznej dotyczyć może wyłącznie decyzji ostatecznych i służy wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji ostatecznej, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa. W dniu wydawania przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. decyzji nr [...] uchylającej decyzję nr [....] z dnia [...] lutego 2015 r., tj. w dniu [...]marca 2015 r., decyzja uchylana nic była ostateczna. Decyzja nr 4[...] Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. została wydana w dniu [...] lutego 2015 r., tego samego dnia została doręczona stronie, a więc termin na złożenie ewentualnego odwołania przez stronę upływał w dniu [...]marca 2015 r. Od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. stronic służyło odwołanie, a zatem decyzji tej nie można było uznać za decyzję ostateczną. Uchylenie decyzji w nadzwyczajnym trybie poprzez zastosowanie art. 154 Kpa w stosunku do decyzji nieostatecznej stanowi rażące naruszenie prawa i przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa dochodzi, gdy rozstrzygnięcie sprawy jest w oczywisty sposób sprzeczne z wyraźnym i niebudzącym wątpliwościami przepisem i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owe rozstrzygnięcie nic może być akceptowane jako wydane prze organ praworządnego państwa (wyr. NSA w Warszawie, 21 października 1992 r., sygn. akt: V SA 86/92; uchwała NSA z 21 kwietnia 2008 r., I OPS 2/08). Pomimo że w ocenie Głównego Lekarza Weterynarii, niespełnienie ww. przesłanki jest wystarczającą okolicznością skutkującą stwierdzeniem nieważności decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. nr [...] z dnia [...]marca 2015 r., organ dokonał dalszej analizy pod kątem zbadania kolejnych przesłanek wynikających z art. 154 Kpa, jakimi są interes społeczny lub słuszny interes strony. Organ zgodził, się ze stanowiskiem [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, że wydanie decyzji nr [...] dało w konsekwencji możliwość ponownego wprowadzenia przez stronę do obrotu żywności niebezpiecznej, co leży w sprzeczności ze słusznym interesem społecznym. Produkt, o nazwie "łosoś norweski plastry wędzone na zimno M. 150g jest żywnością gotową do spożycia, w której możliwy jest wzrost Listeria monocytogenes. Powyższe potwierdza sprawozdanie nr [...] z przeprowadzonych badań urzędowych, wystawione przez Zakład Higieny Weterynaryjnej w . Oddział w K., zgodnie z którym odnotowano obecność drobnoustroju chorobotwórczego w 1 z 5 próbek w produkcie gotowym łosoś norweski w plastrach (łosoś wędzony na zimno) M. 150g. Podkreślenia wymaga fakt, że strona na etapie pobierania przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. próbek do badania nie kwestionowała jego kwalifikacji zgodnie z pkt 1.2 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr [...], ani w konsekwencji wyników tych badań. Po otrzymaniu dodatnich urzędowych wyników badań, wskazujących na obecność czynnika chorobotwórczego żywność ta została uznana za niebezpieczną i objęta została procedurą wycofania z rynku. Biorąc powyższe pod uwagę, należało zdaniem organu uznać, iż ponowne wprowadzenie tego produktu do obrotu stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa zdrowia i życia ludzkiego. Organ odwoławczy podzielił stanowisko [...]Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, że uchylenie decyzji nr 42/2015 nie stało w zgodzie ze słusznym interesem strony, ani ze słusznym interesem społecznym, co stanowi rażące naruszenie prawa, a więc jedną z przesłanek nieważności decyzji wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Odnosząc się do zarzutu strony, że "organ I instancji, w toku postępowania nie zwrócił uwagi, iż tak naprawdę stwierdza nieważność decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w K., która uchyla z obrotu prawnego decyzję całkowicie wadliwą z prawnego punktu widzenia, a za taką należy uznać decyzję nr [...]", Główny Lekarz Weterynarii zauważył, że w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że kwalifikowane wady decyzji wymienione w art. 145 § 1 i art. 156 § 1 nie mogą stanowić podstawy zastosowania przepisu art 154 Kpa, bowiem winny być usunięte w trybie stwierdzenia nieważności decyzji lub wznowienia postępowania. Podniesienie przez [...]Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii zarzutu, że w przedmiotowej sprawie rażące naruszenie prawa przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w K., polegało na tym, że w decyzji nr [...]organ uwzględniał w podstawie wydania decyzji pismo strony z dnia [...] lutego 2015 r. zawierające wniosek o uchylenie decyzji nr [...] w całości, które to pismo nie znajdowało się w aktach sprawy, nie zasługiwało zdaniem organu na poparcie. W ocenie organu istnienie wniosku strony o uchylenie decyzji [...] jest kwestią sporną. Załączony przez stronę w odwołaniu z dnia [...]marca 2015 r dokument opatrzony co prawda inną datą, tj. [...] lutego 2015 r. i stanowiący rzekomy wniosek strony o uchylenie decyzji nr [...] oraz dokument mający świadczyć o wysłaniu drogą elektroniczną przez stronę takiego wniosku, nie znalazły potwierdzenia w aktach sprawy, w szczególności w wyjaśnieniach złożonych przez organ I instancji oraz Powiatowego Lekarza Weterynarii w K.. Niemniej jednak, organ zauważył, że postępowanie w sprawie zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej może być wszczęte na żądanie strony albo z urzędu. W związku z czym, to czy wniosek znajduje się w aktach postępowania, czy też nie, nie ma istotnego znaczenia w sprawie. Wniosek strony o uchylenie decyzji nie jest determinującą przesłanką do wszczęcia lub nie postępowania mającego na celu uchylenie wydanej decyzji, a już na pewno do wydania w przedmiotowym postępowaniu rozstrzygnięcia. Organ może zmienić lub uchylić decyzję ostateczną na podstawie art. 154 Kpa, wówczas gdy spełnione zostały łącznie wymienione w tym przepisie przesłanki. Organ odwoławczy stwierdził, że [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii, w związku ze złożeniem przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. niekompletnej dokumentacji akt sprawy, pismem z dnia [...] marca 2015 r. wezwał ten organ do osobistego przedstawienia w dniu [...] marca 2015 r. całej dokumentacji w sprawie. Powiatowy Lekarz Weterynarii w K. dostarczył ww. dokumentację we wskazanym dniu. W związku z czym, należy uznać że [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii rozpatrzył cały materiał dowodowy i nie można mu zarzucić naruszenia art. 7 w związku z art. 8 i art. 77 kpa. Odnosząc się zarzutu naruszenia przez [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii art. 10 § 1 i art. 81 kpa, organ odwoławczy zauważył, że decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. nr [...] z dnia [...]lutego 2015 r. miała na celu uniemożliwienie wprowadzenia do obrotu żywności zakażonej Listerią, która zagraża bezpieczeństwu zdrowia i życia ludzi. Natomiast decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. nr [...] z dnia [...]marca 2015, uchylająca w całości decyzję z [...] lutego 2015 r. dała stronie możliwość ponownego wprowadzenia do obrotu żywności niebezpiecznej. Potwierdzeniem wystąpienia Listeria monocytogenes w badanym produkcie było ww. sprawozdanie z badań. Słusznie zauważył [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii, że przedstawione przez stronę raporty analityczne z badań próbki produktu łosoś wędzony na zimno, zostały przeprowadzone na produkcie wyprodukowanym w dniu 1[...]lutego 2015 r., a więc w dniu wydania przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. decyzji [.., tak więc nie mogły one stanowić podstawy uchylenia decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w K., ponieważ nie stanowiły wyników badań partii próbnej produktu, w stosunku do której organ rozstrzygał w decyzji [...]. Jednocześnie, w opinii [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii istniało zagrożenie, potwierdzone znajdującym się w aktach sprawy pismem strony (z dnia [...] marca 2015 r., wysłanym do Powiatowego Lekarza Weterynarii w K.) o zamiarze skierowania produktów uznanych jako niebezpieczne do ponownej dystrybucji, iż pozostawienie w obrocie decyzji nr [...], stwarzałoby realne zagrożenie dla bezpieczeństwa żywności i w sposób realny nie budziło wątpliwości, iż zagraża to co najmniej zdrowiu ludzkiemu. Dodatkowo należy wspomnieć, że strona po otrzymaniu decyzji nr [...] r rozpoczęła wycofywanie produktów, i wówczas nie budziło jej wątpliwości, iż wycofywany przez nią towar jest produktem niebezpiecznym. W związku z powyższym, [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii wszczął nadzwyczajny tryb postępowania administracyjnego celem wyeliminowania z porządku prawnego decyzji wadliwej i jednocześnie zasadnie ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego skorzystał z możliwości przyznanej mu w art. 10 § 2 Kpa, o czym skutecznie poinformował stronę. W aktach sprawy utrwalona jest również adnotacja podająca przyczyny odstąpienia od czynnego udziału strony w postępowaniu, mianowicie w ocenie [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii istniało zagrożenie zdrowia ludzkiego stworzone przez produkt, w którym stwierdzono obecność Listeria. W związku z powyższym, należy stwierdzić, że Zachodniopomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii nie naruszył w tym zakresie przepisów odnoszących się do odstąpienia od czynnego udziału strony i wypowiedzenia się jej w każdym stadium postępowania.

Główny Lekarz Weterynarii rozpatrując przedmiotową sprawę w trybie odwoławczym, dokonał również z urzędu oceny ww. decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. z punktu widzenia innych naruszeń wymienionych w art. 156 § 1 kpa, mogących skutkować stwierdzeniem jej nieważności i w tym zakresie uznał, że naruszenia takie w przedmiotowej sprawie nic zachodzą.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła K. Spółka Akcyjna z siedzibą w [...]. zarzucając zaskarżonej decyzji:

1. naruszenie art. 10 § 1, art. 11 i art. 81 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, w ten sposób, że w toku postępowania organ nie zapewnił stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przede wszystkim przed wydaniem decyzji nie umożliwił stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów;

2. naruszenie art. 7 w związku z art. 8 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, w ten sposób, że w toku postępowania organ nie oparł swojej decyzji na całości materiału dowodowego, który winien być zgromadzony w sprawie;

3. naruszenie art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w taki sposób, że Główny Lekarz Weterynarii wydał skarżoną decyzję pomimo, że w sprawie strona nie otrzymała do dnia dzisiejszego ani postanowienia w przedmiocie jej wniosku o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji, ani w przedmiocie jej zażalenia na postanowienie [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności (czyli w dwóch sprawach incydentalnych, które powinny być rozstrzygnięte przed wydaniem decyzji Głównego Lekarza Weterynarii);

4. naruszenie art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, przez złamanie zasady dwuinstancyjności postępowania w taki sposób, że [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii wydał decyzję z dnia [...] marca 2015 r. o charakterze "nieważnościowym" pod wpływem kontroli zakładu skarżącego w K., co więcej przeprowadzonej w 2014 r., co podtrzymał swoim rozstrzygnięciem Główny Lekarz Weterynarii;

5. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, iż decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. nr [...] z dnia [...]marca 2015 r. została wydana bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa.

Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji i zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ II instancji, wydając skarżoną decyzję, odstąpił od fundamentalnej zasady prawa administracyjnego jaką jest zasada czynnego udziału strony w postępowaniu, w szczególności nie zapewnił stronie możliwości wypowiedzenia się, co do materiałów zebranych w przedmiotowej sprawie. Przedmiotowa decyzja została wydana [...] czerwca 2015 r., a zatem w dniu, w którym skarżący zgodnie z zawiadomieniem Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] czerwca 2015r. (odebranym [...] czerwca 2015 r.) miał jeszcze możliwość wnoszenia wniosków dowodowych oraz wyrażania swojego stanowiska w sprawie. Strona mogła również ww. stanowisko nadać na poczcie z zachowaniem przedmiotowej daty. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest pouczenie strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia, a także wstrzymania się od wydania decyzji do czasu (określonego wyznaczonym stronie terminem) złożenia powyższego oświadczenia. Uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu narusza jej podstawowe prawa. Tym bardziej, jeżeli w sprawie weźmie się pod uwagę okoliczność, iż po kwerendzie dokumentacji, w piśmie z dnia [...]czerwca 2015 r. strona podniosła przed Głównym Lekarzem Weterynarii okoliczność, iż akta postępowanie nie zawierają najważniejszych dla sprawy dokumentów. Konsekwencją zaistniałej sytuacji jest fakt, iż uchylenie określonego w art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego warunku uznania okoliczności faktycznej za udowodnioną w postaci możliwości strony wypowiedzenia się, co do przeprowadzanych dowodów zasadniczo naruszyło prawa strony. Takie zachowanie organu narusza również ogólne zasady postępowania wyrażone w art. 8 oraz art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego (zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie oraz zasada informowania stron i pozostałych uczestników postępowania). Skarżąca zauważyła, iż również w postępowaniu przed [...] Wojewódzkim Lekarzem Weterynarii została pozbawiona możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Pismem z dnia [...] marca 2015 roku, skierowanym do Powiatowego Lekarza Weterynarii w K., strona wyraźnie wskazała, iż wszystkie partie produktu zakwestionowane przez organ Inspekcji Weterynaryjnej zostały wycofane ze sklepów "[...]" i są należycie zabezpieczone. W aktach sprawy znajduje się cały szereg dokumentów, w tym pismo sporządzone przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] marca 2015 r., które wpłynęło do Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. w dniu [...] marca 2015 r., a z których wynika, iż w sprawie nie występowało żadne zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi. Powyższe niewątpliwie świadczy o braku rzetelności w działaniu organów administracji, przejawiającym się w niesprawiedliwym i krzywdzącym prowadzeniu postępowania, którego wynik jest niezwykle ważny ze względu na interes strony.

Skarżąca stwierdziła, iż organ I instancji, niesłusznie w piśmie z dnia [...] marca 2015 r. kierowanym do Głównego Lekarza Weterynarii wskazuje na pismo własne z dnia [...] marca 2015 r., albowiem przedmiotowe pismo:

- nie zawiera wezwania do organu niższej instancji o przekazanie całości akt postępowania w sprawie w której wydania została decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii w . nr [...] z dnia [...] marca 2015 r.

- nie zawiera wezwania do organu niższej instancji o przekazanie całości akt postępowania w oryginale, a jedynie o dokumentację potwierdzoną za zgodność z oryginałem;

- nie odnosi się do wszczętego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. nr [...] z dnia [...]marca 2015 r. lecz do powiadomienia alarmowego RASFF oraz postępowania wyjaśniającego prowadzonego w związku z tym powiadomieniem.

W sprawie pisma z dnia [...] marca 2015 r., skarżąca wskazała, iż w piśmie tym wezwano Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. do przedłożenia "pisma przewodniego stanowiącego opis stanu faktycznego. W aktach postępowania brak jest jednak takiego pisma "przewodniego" sporządzonego przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w K.. Z pismem tym strona nie mogła zatem zapoznać się w ramach dostępu do akt postępowania. W jej ocenie już organ I, jak i II instancji działał na podstawie pośpiesznie zgromadzonych i wybiórczo wybranych dokumentów, w związku z czym dokonał błędnych ustaleń odnośnie stanu faktycznego sprawy. W szczególności w aktach postępowania "zgromadzonych" przez organy administracji znajduje się tylko notatka z dnia [...] lutego 2015 r. sporządzona przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w K.. Pod notatką brak jest jakiegokolwiek załącznika (w tym z datą [...] lutego 2015 r. lub wcześniejszą), pomimo, iż z jej treści bezsprzecznie wynika, iż takie załączniki powinny być do niej załączone. Co ciekawe w aktach postępowania zgromadzonych przez organ I instancji znajdują się aż dwa pisma strony z dnia [...] lutego 2015 r., w których strona wyraźnie powołuje się na pismo z dnia [...] lutego 2015 r. Pomimo go organ I instancji bezzasadnie uznał, iż posiada "całe" czy też kompletne akta postępowania. Tymczasem strona w odwołaniu od decyzji organu I instancji wskazywała między innymi, że wniosek o uchylenie decyzji nr [...] nosił datę [...] lutego 2015 r. Pismo zostało (doręczone Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii osobiście na spotkaniu w dniu [...] lutego 2015 r. oraz zostało przesłane pocztą elektroniczną dnia [...] lutego 2015 r. godz. 15.16: wydruki z zrzutu ekranu z komputera służbowego p. B.K. wskazujący na wysłanie ww. wniosku dnia [...] lutego 2015 r. wraz z załącznikiem; wydruk z napisanego pliku poczty wraz z "sumą kontrolną wielkości załączników weryfikującą poprawność pliku). Powyższe potwierdza również oświadczenie Powiatowego Lekarza Weterynarii K. - lek. wet. H.B., w którym wskazał - " (...) przedsiębiorca wręczył mi pismo datowane na dzień [...] lutego 2015 r., w którym wnosił o uchylenie w całości decyzji [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Główny Lekarz Weterynarii nie ma zatem racji twierdząc, Iż istnienie wniosku o uchylenie decyzji [...] jest rzeczą sporną. Ponownie skarżący podkreśla, iż pismo strony zawierające wniosek o uchylenie decyzji nr [...] zostało sporządzone dnia [...] lutego 2015 roku (a nie [...]lutego 2015 roku). [...] lutego 2015 r. strona skierowała natomiast do organu pismo, w którym wniosła o zatwierdzenie stosowania kryterium mikrobiologicznego dla Listerii monocytogenes w produktach wędzonych na zimno produkowanych w zakładzie w K. na etapie wyjście z zakładu: Limit ilościowy 10jtk/g. W aktach postępowania "zgromadzonych" przez organ I instancji brak jest też całego szeregu innych dokumentów wniesionych przez stronę do Powiatowego Lekarza Weterynarii w K., przed datą [...] marca 2015 r., na które powołuje się strona w swoim odwołaniu od decyzji organu I instancji. O pośpiesznym zgromadzeniu kilku wybiórczo wybranych dokumentów, na podstawie których organ I instancji dokonał błędnych ustaleń odnośnie stanu faktycznego sprawy, a czego nie zauważył organ II instancji, świadczy również sposób sporządzenia przez ten organ metryki sprawy. W metryce tej nie ma wzmianki o wezwaniu Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. o przekazanie całości akt postępowania w oryginale w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w . nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. Co więcej, w "tytule sprawy", sporządzona i przesłana przez organ I instancji metryka, wskazuje na inną sprawę administracyjną a mianowicie na sprawę "odwołania od decyzji PLW w K.« nr [...] w sprawie nałożenia kary pieniężnej". W związku z tym w sprawie powstaje pytanie do akt jakiego postępowania administracyjnego sporządzona została ww. metryka? Główny Lekarz Weterynarii wydał skarżoną decyzję pomimo, że w sprawie strona nie otrzymała do dnia dzisiejszego ani postanowienia w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji wniesionego pismem z dnia [...]marca 2015 r. będącym odwołaniem od decyzji [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...]marca 2015 r. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. nr [...] z dnia [...]marca 2015 r.), ani w przedmiocie zażalenia na postanowienie [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności (wniesionym pismem z dnia [...] marca 2015 r.) - czyli w dwóch sprawach incydentalnych, które powinny być rozstrzygnięte przed wydaniem decyzji Głównego Lekarza Weterynarii. Powyższe niewątpliwie stanowi istotne naruszenie zasady praworządności działania organów administracji publicznej, które pozostawiły wnioski strony bez rozpoznania, mimo, że ich rozstrzygnięcie mogło mieć istotne znaczenie na wynik sprawy, w szczególności w kwestii uznania istnienia bądź nieistnienia zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi, które bezsprzecznie (acz błędnie) przyjął organ I, jak i II instancji. Z zasady wyrażonej w art. 8 wynika bowiem przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Nie można przeto mówić o sprawiedliwości postępowania, jeżeli pomijane są jego istotne komponenty jakimi są postępowania incydentalne, których rozpatrzenie bez wątpienia ma wpływ na dalszy bieg postępowania głównego. W przedmiotowej sprawie, na zasadzie analogii, można zwróć uwagę na następujące orzecznictwo, gdzie wyraźnie wskazano, iż nierozpoznanie sprawy incydentalnej w przytoczonych przykładach wniosku o zawieszenie postępowania przez organ I instancji i II instancji stanowi naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do pisma organu I instancji z dnia [...] marca 2015 r. skarżąca wskazała, iż nie jest możliwym aby, przy wydaniu decyzji o stwierdzeniu nieważności innego aktu administracyjnego, organ administracji publicznej, mógł "uwzględnić" wyniki kontroli (w tym jak może domniemać strona - wewnętrznej Głównego Lekarza Weterynarii w Powiatowym Inspektoracie Weterynarii w K.) i to przeprowadzonych w roku 2014, czyli na kilkanaście miesięcy przed wydaniem decyzji administracyjnej Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. nr [...] z dnia [...]marca 2015 r., tym bardziej, że w aktach postępowania brak jest jakichkolwiek dokumentów urzędowych odnoszących się do ww. kontroli. Powyższe można zakwalifikować bezsprzecznie jako złamanie przez organ administracji zasady dwuinstancyjności postępowania, w szczególności biorąc pod uwagę fakt, iż [...]i Wojewódzki Lekarz Weterynarii jednoznacznie wskazuje, iż wydał przedmiotową decyzję pod wpływem kontroli Głównego Inspektoratu Weterynarii. Co więcej, organ II instancji wydając swoją decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r. "nie zauważył", iż decyzja [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii narusza art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, iż decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii w K nr [...] z dnia [..]marca 2015 r. została wydana bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa. Tym samym Główny Lekarz Weterynarii, nie zauważył jej oczywistej wadliwości, a poprzez instytucję utrzymania decyzji w mocy również naruszył ww. przepisy. Stosownie do art. 135 p.p.s.a. sąd administracyjny powinien z urzędu rozważyć, czy nie zachodzą podstawy do zastosowania tego przepisu i w konsekwencji podjęcie odpowiednich środków w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy. Podsumowując skarżąca wskazała, iż Główny Lekarz Weterynarii w ogóle nie miał podstaw do utrzymania skarżonej decyzji w mocy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie i wskazując, że zarówno wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] marca 2015r., jak też zażalenie na postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności zostały rozpoznane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W ocenie sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja Głównego Lekarza Weterynarii oraz utrzymana nią w mocy decyzja Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii nie naruszają przepisów prawa w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy.

Organ nadzoru prawidłowo przeprowadził postępowanie i słusznie ocenił oraz wywiódł, że zachodzi przesłanka nakazująca uznać, że decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...] marca 2015r. o uchyleniu decyzji własnej z dnia [...] lutego 2015r. została dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a.

Kontroli Sądu poddana została decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej stanowi odstępstwo od zasady stabilności prawomocnych orzeczeń. Istotą postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie, czy nie zachodzi jedna z przesłanek wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Katalog przesłanek warunkujących stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej zakreśla ramy powierzonej sądowi kontroli legalności decyzji wydanej przez organ odwoławczy w postępowaniu nadzwyczajnym.

Niewątpliwie stwierdzenie nieważności jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych i może mieć miejsce tylko wówczas, gdy decyzja w sposób oczywisty dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W orzecznictwie podkreśla się, że wykładnia tego przepisu nie może być wykładnią rozszerzająca. W odniesieniu do wady wymienionej w § 1 pkt 2 tego przepisu, nie można utożsamiać pojęcia rażącego naruszenia prawa z każdym naruszeniem przepisów, lecz obrazą oczywistą i niewątpliwie istotną dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy.

Prawidłowo uznał organ odwoławczy, że taka właśnie sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie, gdyż wydana przez Powiatowego Lekarza Weterynarii na podstawie art. 154 § 1 K.p.a. decyzja z dnia [...] marca 2015r. uchyliła nieostateczną decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2015r.

Stosownie do treści art. 154 K.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Identycznie, także według art. 155 K.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.

Treść wskazanych przepisów nie budzi wątpliwości co do tego, że ten nadzwyczajny tryb uchylenia lub zmiany decyzji dotyczy wyłącznie decyzji ostatecznej, a więc takiej od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji. Uchylenie decyzji, która nie ma statusu ostateczności narusza więc w sposób rażący przepisy regulujące tryb nadzwyczajny zmiany lub uchylenia decyzji tj. art. 154 i 155 K.p.a., godząc w sposób oczywisty w ustalony porządek prawny.

Decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. z dnia [...] lutego 2015r. została doręczona stronie w dniu wydania, a więc jak prawidłowo ustalił organ odwoławczy termin do złożenia odwołania od tej decyzji upływał dopiero w dniu[...] marca 2015r., a zatem niewątpliwie decyzja ta w dacie wydania decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w dniu [...] marca 2015r. w przedmiocie jej uchylenia, nie była decyzją ostateczną.

Zdaniem sądu słuszna jest dokonana przez organ odwoławczy ocena, iż uwzględnienie przez Powiatowego Lekarza Weterynarii art. 154 K.p.a. jako podstawy prawnej wydanej decyzji z dnia[...] marca 2015r. było błędne, gdyż mimo, że decyzja z dnia [...] lutego 2015r. nakładała na stronę obowiązek, w istocie należało ją zakwalifikować jako decyzję na podstawie której strona nabywała prawo. Nabycie prawa w takiej sytuacji wiąże się z nabyciem uprawnienia do wykonania przez stronę obowiązków tylko w zakresie wskazanym w decyzji, a nie w znaczeniu ogólnym i bezterminowym.

Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego co do tego, że wydanie przez Powiatowego Lekarza Weterynarii decyzji z dnia [...] marca 2015r. uchylającej nieostateczną decyzję z dnia [...] lutego 2015r. było wystarczającą przesłanką obligującą do stwierdzenia nieważności decyzji wobec rażącego naruszenia przepisu prawa.

Należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że w sytuacji, gdy podstawą wydanej w dniu [...] marca 2015r. decyzji był art. 154 K.p.a., brak w aktach sprawy wniosku strony o jej uchylenie stanowiącego przesłankę wydania decyzji, nie miał istotnego znaczenia, wobec możliwości wydania decyzji z urzędu przez organ .

Należy wskazać, że w materiale dowodowym sprawy brak jest wniosku strony z dnia [...] lutego 2015r. o uchylenie decyzji z dnia [...] lutego 2015r. na którego istnieje powołuje się skarżąca. Zarówno w odwołaniu, jak też w piśmie z dnia [...] czerwca 2015r. skarżąca powołała się na wniosek z dnia [...] lutego 2015r. i dowód przesłania tego pisma pocztą elektroniczną na adres elektroniczny Powiatowego Lekarza Weterynarii H. B.. Do skargi dołączyła również oświadczenie złożone przez H. B. złożone w nieokreślonym dniu, wskazujące na to, że otrzymał od skarżącej podczas spotkania w dniu [...]lutego 2015r. pisemny wniosek z dnia [...] lutego 2015r. o uchylenie decyzji. W ocenie sądu zarówno oświadczenie H. B.a, jak też twierdzenie strony o złożeniu wniosku w trakcie spotkania w dniu [...] lutego 2015r. są niewiarygodne. Wskazuje na to zarówno treść pisma z [...] lutego 2015r. z którego wynika, że spotkanie poprzedzało sporządzenie wniosku oraz notatka sporządzona po spotkaniu w dniu [...] lutego 2015r. przez H. B.. W notatce jednak nie wymieniono wniosku. Prawdopodobnie więc plik z tego rodzaju stanowiskiem strony został wysłany po spotkaniu, jak wynika z dołączonego do odwołania wydruku z wysłanej przez stronę poczty elektronicznej. Jednak z wyjaśnień Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. z dnia [...] maja 2015r. wynika, że tego rodzaju wniosek nie został dołączony do akt sprawy, jak też że strona po spotkaniu w dniu [...] marca 2015r., w celu udokumentowania faktu złożenia tego rodzaju wniosku, w istocie przekazała potwierdzenie przesłania o godz. 15.16 w dniu[...] lutego 2015r. pliku tekstowego z tak sformułowanym wnioskiem, jednak nie podpisanym przez stronę (k. 393, 392 i 390 akt admin.). Najprawdopodobniej więc złożony w tej formie, dotknięty brakami wniosek nie został dołączony do akt sprawy, a organ wydając decyzję w dniu [...] lutego 2015r. pomylił pismo z dnia [...] lutego 2015r. (k.386 akt admin.) z intencją strony wyrażoną w dotkniętym brakami piśmie z dnia [...] lutego 2015r.

Okoliczność ta, a więc nieprawidłowego działania organu związanego z przyjęciem wniosku nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, podobnie jak inne braki w zakresie materiałów złożonych przez stronę, m.in stanowiska strony w sprawie stosowania kryterium mikrobiologicznego, w toku postępowania przed wydaniem decyzji z dnia [...] lutego 2015r. W aktach sprawy znajdował się wystarczający materiał dowodowy do rozstrzygnięcia sprawy, w tym potwierdzenie doręczenia decyzji z dnia [...] lutego 2015r. oraz sprawozdania i raporty analityczne, które stanowiły podstawę wydania decyzji z dnia [...] lutego 2015r.

Organ pierwszej instancji oceniając brak przesłanek do wydania decyzji o uchyleniu decyzji z dnia [...] lutego 2015r. nieprawidłowo ocenił, że w związku z tym decyzja ta wydana została bez podstawy prawnej. Stanowisko to nie było prawidłowe, gdyż brak podstawy prawnej oznacza brak w porządku prawnym przepisu na podstawie którego organ mógł wydać rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie, nie zaś wydanie decyzji z naruszeniem obowiązującego przepisu. Słusznie zatem organ odwoławczy ocenił, że decyzja z dnia [...] lutego 2015r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, nie zaś także bez podstawy prawnej. W ocenie sądu organ odwoławczy słusznie ocenił, że wydanie decyzji z dnia [...] marca 2015r. uchylającej decyzję rozstrzygającą m.in. o zakazie wprowadzania do obrotu żywności uznanej za niebezpieczną, w sytuacji gdy przedstawione przez stronę wyniki analiz nie dotyczyły badań partii próbnej produktu, o której organ rozstrzygał w uchylonej decyzji było niewątpliwie sprzeczne z interesem społecznym, a tym samym stanowiło rażące naruszenie prawa.

Na podstawie decyzji z dnia [...] marca 2015r. strona uzyskała faktycznie możliwość wprowadzenia do obrotu żywności uznanej za niebezpieczną dla zdrowia i życia ludzkiego, czego organ wydający decyzję nie dostrzegł. Taki zamiar strony potwierdza pismo z dnia [...] marca 2015r. skierowane do Powiatowego Lekarza Weterynarii w K., w którym wezwała organ do zajęcia jednoznacznego stanowiska dotyczącego przedmiotowego produktu, którego termin przydatności do spożycia miał dopiero wkrótce minąć i który zamierzała skierować do dystrybucji. Z kolei o tym, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w K. nie zmienił stanowiska co do trwającego zagrożenia związanego z ewentualnym wprowadzeniem produktu do obrotu świadczy pismo skierowane do strony w dniu[...] marca 2015r., a więc już po wydaniu decyzji z dnia [...] marca 2015r. w którym organ wnioskował o przedłożenie dokumentacji potwierdzającej podjęcie działań skutkujących wycofaniem produktu z rynku.

Nie może być więc wątpliwości co do tego, że organ pierwszej instancji nie naruszył przepisów postępowania gwarantujących stronie czynny udział w tym postępowaniu odstępując na podstawie art. 10 § 2 K.p.a. od tej zasady ze względu na niecierpiącą zwłoki konieczność załatwienia sprawy wynikającą z istnienia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzkiego. Strona została o tym odstępstwie powiadomiona w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, a przyczyny odstąpienia od zasady zostały utrwalone w aktach sprawy w postaci adnotacji na odwrocie zawiadomienia o wszczęciu postępowania. W ocenie sądu doszło do naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. w postępowaniu przed organem odwoławczym, gdyż organ wydał decyzję w ostatnim dniu terminu wyznaczonego stronie do ewentualnego ustosunkowania się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Jednak naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Należy wskazać, że w dniu 16 czerwca 2015r. strona zapoznała się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Wydanie decyzji przez organ odwoławczy w ostatnim dniu terminu wyznaczonego stronie faktycznie nie pozbawiło strony uprawnień wynikających z zasady czynnego udziału w postępowaniu. Świadczy o tym okoliczność, że strona sama zrezygnowała z możliwości zajęcia stanowiska w wyznaczonym terminie, składając pismo dopiero w dniu [...] czerwca 2015r., a więc dzień po upływie wyznaczonego jej 7 dniowego terminu. Stanowisko strony nie różniło się istotnie od wcześniejszych jej wypowiedzi w toku postępowania.

Nierozpoznanie zażalenia na postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia [...] marca 2015r. stwierdzającej nieważność decyzji z dnia [...] marca 2015r. oraz nierozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy i nie mogło wstrzymywać jej rozpoznania. Niesłuszny jest również zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności w przeprowadzonym postępowaniu z uwagi na treść pisma przewodniego z dnia [...] marca 2015r. kierowanego przez organ pierwszej instancji do organu odwoławczego, w którym wskazano, że przy rozpoznawaniu sprawy wzięto pod uwagę występujące już wcześniej nieprawidłowości w zakładzie skarżącej w K.. Otóż informacje zawarte w piśmie przewodnim nie stanowiły w przedmiotowej sprawie podstawy wydania decyzji. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie stanowił wystarczającą podstawę do wydania decyzji, nie występowała więc potrzeba nawiązania do wcześniejszych okoliczności niezwiązanych z wydaniem decyzji z dnia [...] lutego 2015r. i [...] marca 2015r. Uzasadnienie decyzji na takie okoliczności nie wskazuje. Żadnego wpływu na wynik sprawy nie miały wskazywane przez skarżącą nieprawidłowości jak brak pisma przewodniego dołączonego do przekazanych materiałów zgromadzonych w sprawie czy błędny opis w metryce sprawy.

W ocenie sądu organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję. Wobec dokonanej oceny prawnej zamiast tego przepisu powinien zastosować art. 138 § 1 pkt 2, a więc uchylić zaskarżoną decyzję i jednocześnie orzec co do istoty, stwierdzając nieważność decyzji z dnia [...] marca 2015r. Byłoby to uzasadnione tym, że organ odwoławczy nie zgodził się ze stwierdzeniem nieważności decyzji przez organ pierwszej instancji ze względu na wydanie decyzji bez podstawy prawnej. Skoro w sentencji decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji wskazano nieprawidłową podstawę stwierdzenia nieważności, a więc zarówno rażące naruszenie prawa, jak też brak podstawy prawnej, w tej sytuacji zasadna byłaby swoista zmiana decyzji, której organ odwoławczy mógł dokonać stosując właśnie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Jednak naruszenie to nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, gdyż organ odwoławczy ocenił, że rozstrzygnięcie o stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia [...] marca 2015r. było prawidłowe, choć tylko z uwagi na jedną z przesłanek określonych w art. 156 § pkt 2, a więc rażące naruszenie prawa. Rozstrzygnięcie wydane w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 byłoby w istocie tożsame co do meritum z rozstrzygnięciem poddanym kontroli sądu.

Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.