Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 662/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 8 ust.1, art. 11 ust.2, art. 39
journal: Dz.U. 2009 nr 175 poz 1362
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 21 października 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2011 roku sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie kosztów zużycia gazu i energii elektrycznej oraz zakupu leków 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz adwokat J. H.-K. prowadzącej Kancelarię Adwokacką przy ul. [...] w Ł. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, zawierającą należny podatek od towarów i usług, według obowiązującej stawki przewidzianej dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071), po rozpatrzeniu odwołania M. W. od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r. Nr [...] o odmowie przyznania świadczenia w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie kosztów zużycia gazu, energii elektrycznej i zakup leków, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium przypomniało, iż postępowanie wszczęto na wniosek M. W. z dnia [...]r. o udzielenie pomocy w formie zasiłku stałego od grudnia i zasiłku celowego na zakup żywności i pokrycie kosztów zużycia gazu, energii elektrycznej, zakup leków. W celu ustalenia sytuacji rodzinnej i materialnej wnioskodawcy, w szczególności wyjaśnienia miejsca zamieszkania i prowadzenia wspólnie gospodarstwa domowego z inną osobą, organ dwukrotnie wzywał stronę do uzupełnienia materiału dowodowego, jednakże bezskutecznie. Złożone zostały wyłącznie faktura za zużycie gazu i energii oraz kserokopia recepty. W dniu 12 stycznia 2011r. przeprowadzono wywiad środowiskowy i wówczas wnioskodawca oświadczył, iż od października 2010 roku prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z K. S. Ponieważ z urzędu organ ustalił, iż ubiegając się o przyznanie dodatku mieszkaniowego wnioskodawca deklarował trzy osoby wspólnie prowadzące gospodarstwo domowe, wezwał K. S. i M. R. do złożenia wyjaśnień. Wezwania pozostawiono bez odpowiedzi. Jednocześnie wobec ustalenia, iż w aktach administracyjnych brak zwrotnego potwierdzenia odbioru pism wzywających do złożenia dodatkowych wyjaśnień, postępowanie przedłużono o kolejny miesiąc, o czym powiadomiono stronę. Natomiast z dostarczonego do urzędu oświadczenia K.S. wynikało, iż nie posiada źródeł utrzymania i nie jest zarejestrowany w urzędzie pracy.

Decyzją z dnia [...]r. Prezydent Miasta B. odmówił M.W. przyznania zasiłku celowego na pokrycie kosztów zużycia gazu, energii elektrycznej i zakup leków. Wyjaśnił, iż prawo do tegoż świadczenia przysługuje w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie kosztów zakupu żywności, leków. Jak ustalono wnioskodawca w okresie od lipca 2010 roku do grudnia 2010 roku miał przyznany dodatek mieszkaniowy w wysokości 126,60 zł miesięcznie. Sytuacja strony uległa zmianie od listopada 2010 roku, w związku z przyznaniem od dnia 5 października 2010r. do dnia 6 stycznia 2011r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych, z dniem 7 stycznia 2011r. nastąpiła utrata prawa do zasiłku z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. W dniu 9 listopada 2010r. na konto wnioskodawcy przelany został zasiłek dla bezrobotnych za październik 2010r. w wysokości 593,90 zł, kolejne wpłaty nastąpiły za listopad w wysokości 645,31 zł , grudzień – 645,31 zł, oraz za 6 dni stycznia w wysokości 137,80 zł. Organ wywiódł, iż w listopadzie źródłem dochodu strony był dodatek mieszkaniowy, zasiłek dla bezrobotnych oraz zasiłek okresowy, zamykające się w kwocie 927,35zł. Organ podkreślił, iż w toku postępowania strona nie współdziałała z pracownikami urzędu, która to okoliczność powoduje, iż stan faktyczny został ustalony na podstawie tych dokumentów i oświadczeń, które udało się pozyskać. W następstwie nie ustalono ile osób wspólnie ze stroną prowadzi gospodarstwo domowe i jakie są ich dochody.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji M. W. przedstawił swoją sytuację zdrowotną i materialną. Podkreślił, iż jest osobą niepełnosprawną o umiarkowanym stopniu niepełnoprawności, cierpi na schorzenie onkologiczne więc sytuacja K. S. nie powinna mieć wpływu na przyznanie zasiłku. Nadto oświadczył, że nie ma statusu osoby bezrobotnej, składek na ubezpieczenie społeczne oraz że nie będzie podpisywał żadnych wywiadów, gdyż były fałszowane. Zwrócił uwagę, powołując się na judykaturę, iż brak efektywnej współpracy z niektórymi świadczeniobiorcami, zwłaszcza osobami niepełnosprawnymi dotkniętymi chorobą psychiczną i nowotworową, nawet jeżeli wykazują postawę roszczeniową należy oceniać bardzo ostrożnie, w każdej konkretnej sprawie indywidualnie podchodząc do problemu.

Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wskazując na zasadność utrzymanego w mocy rozstrzygnięcia Kolegium powtórzyło ustalony w sprawie stan faktyczny. Wskazało, iż z uwagi na brak współdziałania wnioskodawcy (m.in. pozostawianie bez odpowiedzi wezwań dotyczących wyjaśnienia stanu rodzinnego i majątkowego) organ I instancji nie był w stanie ustalić liczy osób wspólnie prowadzących gospodarstwo domowe i wysokości ich dochodów. Niemniej jednak w listopadzie 2010 roku dochód strony wyniósł 927,35 zł i kwota ta przekracza kryterium dochodowe, o jakim mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Kolegium wyjaśniło, iż zasiłek celowy stosownie do art. 39 w/w ustawy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby, niemniej jednak obligatoryjną przesłanką jest uzyskanie dochodu niższego od kryterium dochodowego. Ustalony dla potrzeb sprawy dochód samej strony już przekracza kryterium dochodowe, niemniej wobec braku współdziałania z pracownikami urzędu nie było możliwe ustalenie ile rzeczywiście osób prowadzi z wnioskodawcą wspólne gospodarstwo domowe, a skoro tak to nie było dopuszczalne podzielenie dochodu strony przez dwie osoby. W konsekwencji zasadnie organ I instancji odmówił przyznania pomocy, ze wskazaniem na art. 11 ustawy o pomocy społecznej, który przewiduje negatywne konsekwencje uchylania się przez wnioskodawców od należytego traktowania instytucji pomocy społecznej. W ust. 2 art. 11 w/w ustawy przewidziano, iż brak współdziałania osoby w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zwarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub nieuzasadniona odmowa podjęcia lub przerwanie szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, wykonywania prac interwencyjnych, robót publicznych lub prac społecznie użytecznych, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Organ odwoławczy wskazał na wszystkie czynności podjęte przez organ I instancji celem wyjaśnienia sytuacji rodzinnej i majątkowej. Na bezskuteczność wszystkich wezwań i trudności w komunikacji w trakcie wywiadu środowiskowego. Zwrócił uwagę, iż strona nie podejmowała w toku postępowania działań mających na celu wyjaśnienia sytuacji osobistej i dochodowej, w której się znajduje, żądane przez organ dokumenty dostarcza wybiórczo a proszony o złożenie wyjaśnień, podaje niepełne informacje lub nie podaje ich wcale. Kolegium podało, iż konsekwencją biernej postawy wnioskodawcy jest brak możliwości zebrania materiału dowodowego, w oparciu o który mógłby stwierdzić, czy strona zasługuje na przyznanie świadczenia z pomocy społecznej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. W. powtórzył argumenty odwołania. Skupił się na wykazaniu, iż stan zdrowia jest wynikiem złego traktowania przez pracowników MOPS, nadto nie dysponuje żadnym źródeł dochodu, a wydatki na leczenie rosną. Zakwestionował prawidłowość wywodu organu jakoby nie współpracował z pracownikami, gdyż to pracownicy utrudniają mu korzystanie z pomocy Państwa i bezpodstawnie odmawiają pomocy osobie schorowanej, której sytuację rodzinną i materialną należy oceniać poprzez pryzmat stanu psychicznego, w jakim się znajduje wobec nieuleczalnej choroby nowotworowej, z którą musi walczyć. Dodał, iż nie rozumie czemu K. S. miałby składać jakiekolwiek wyjaśnienia, skoro nie korzysta z pomocy społecznej, tym bardziej, iż w dniu 17 stycznia 2011r. złożył zaświadczenie, iż nie ma źródeł dochodu i nie jest zarejestrowany w urzędzie pracy oraz, że prowadzi wspólnie ze skarżącym gospodarstwo domowe. W ocenie strony organ popełnił błąd wyliczając dochód, gdyż nie podzielił go na 2 osoby, a powinien był tak uczynić, wówczas kryterium nie zostałoby przekroczone.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.).

Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd stwierdził, że zaskarżona jak również poprzedzająca ją decyzja nie zostały wydane z naruszeniem prawa obligującym Sąd do wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

Przypomnieć wypada, iż przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]r., utrzymująca w mocy decyzję prezydenta Miasta B. z dnia [...]r. o odmowie przyznania M.W. zasiłku celowego na pokrycie kosztów zużycia gazu, energii elektrycznej i zakup leków.

Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego organ zasadnie rozstrzygnął o odmowie przyznania wnioskowanej pomocy. W ocenie Sądu, analiza akt administracyjnych sprawy nie pozostawia wątpliwości co do prawidłowości zaskarżonej decyzji.

Jak słusznie wskazywał organ zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. W szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (art. 39 ust. 1 i ust. 2 ustawy o pomocy społecznej). Z punktu widzenia niniejszej sprawy pamiętać należy, iż omawiany zasiłek celowy jest kolejnym świadczeniem zależnym od kryterium dochodowego określonego w art. 8 ust. 1 cytowanej ustawy. Kryterium jest rożne w zależności od ustalenia czy wnioskodawca sam prowadzi gospodarstwo domowe, czy wspólnie z innymi osobami. Jeżeli bowiem strona zdeklaruje, iż nie prowadzi indywidualnie gospodarstwa domowego to konieczne jest podanie organowi ilości osób, z którymi takie gospodarstwo prowadzi i dochodów tych osób. Dochód osoby w rodzinie stanowi bowiem sumę dochodów wszystkich osób prowadzących wspólnie gospodarstwo domowe. A skoro tak, to nie budzi wątpliwości, iż konieczne jest ustalenie rzeczywistej sytuacji rodzinnej i majątkowej wnioskodawcy, zarówno w toku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego (art. 106 ust. 4 w/w ustawy), jak również w ramach dodatkowych wezwań do złożenia wyjaśnień niezbędnych do prawidłowej oceny wniosku.

W świetle przywołanej regulacji prawnej nie budzi wątpliwości, iż koniecznym było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. Nie zasługuje tym samym na podzielenie stanowisko skarżącego, iż nie jest konieczne wyjaśnienie sytuacji materialnej K. S., jak również sytuacji skarżącego, gdyż nie uległa zmianie. Jak wynika z akt sam skarżący, w dniu 12 stycznia 2011r. w toku wywiadu środowiskowego oświadczył, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z K. S.m od października 2010 roku. Koniecznym stało się w tej sytuacji ustalenie dochodu uzyskiwanego przez Pana S., tym bardziej, że skarżący oświadczył, iż K. S. pracuje dorywczo i uzyskuje z tego tytułu określone dochody. Nie sposób zatem odmówić prawidłowości w działaniu organu, który podejmował wszelkie dopuszczalne prawem czynności celem ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Również nie bez powodu organ podejmował kroki celem ustalenia, czy faktycznie skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wyłącznie z K. S. A to z uwagi na powziętą z urzędu informację, iż dla potrzeb wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego deklarował, iż prowadzi gospodarstwo domowe z dwiema innymi osobami. Niekonsekwencja w poszczególnych wnioskach skarżącego prowadzi do konieczności aktualizacji jego sytuacji rodzinnej i majątkowej. Wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego, w którym deklarował większą ilość osób, z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, złożony został w dniu [...]r., zatem prawie miesiąc po złożeniu wniosku o zasiłek celowy. A wywiad środowiskowy został przeprowadzony w dniu 12 stycznia 2011r. i wówczas oświadczył, iż prowadzi gospodarstwo domowe z K. S. od października 2010 roku. Reasumując, w ocenie Sądu żadne z działań wyjaśniających podjętych przez organ, wbrew stanowisku skarżącego, nie było zbędne.

Sąd stwierdza równocześnie, iż w pełni zasadne było rozstrzygnięcie o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku celowego z uwagi na brak współdziałania strony z pracownikiem socjalnym, jak stanowi przywołany powyżej art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Jak wskazuje zgromadzona dla potrzeb postępowania dokumentacja, wobec niewystarczających dla oceny wniosku dokumentów złożonych z samym wnioskiem oraz rozbieżności w składanych oświadczeniach, skarżący został dwukrotnie wezwany do ich wyjaśnienia. Niemniej jednak każde pozostawił bez odpowiedzi. W toku samego wywiadu nie wyrażał chęci współpracy, odpowiadając zdawkowo lub całkowicie odmawiając odpowiedzi. Taka postawa skarżącego jest o tyle dziwna, iż sam podkreśla swoją trudną sytuację materialną i ciężki stan zdrowia. W interesie strony winno być zatem wywiązanie się ze wszystkich wezwań, złożenie całej niezbędnej dokumentacji. A z pewnością konsekwencja w treści oświadczeń składanych dla potrzeb instytucji pomocowych. Jak już zostało to wskazane, w wywiadzie z dnia 12 stycznia 2011r. skarżący deklarował jedną osobę z którą prowadzi wspólne gospodarstwo domowe dodając, iż stan ten trwa od października 2010 roku, by jednocześnie we wniosku z [...] roku wskazać większa liczbę osób. Fakt, iż skarżący jest stałym klientem organu pomocowego, również nie zwalnia strony ze składania każdorazowo wyjaśnień w sprawie. Każdy nowy wniosek prowadzi do wszczęcia nowego postępowania, w ramach którego owszem, organ dysponuje pełną dokumentacją dotycząca wszystkich postępowań z wniosków strony, ale obowiązany jest każdorazowo sprawdzić, czy sytuacja strony nie ulegała zmianie, stąd każdorazowo przeprowadzany wywiad środowiskowy, aktualizacja danych w nim zawartych i konieczności podejmowania nowych czynności wyjaśniających. Wywieść z powyższego należy, iż strona składająca kolejny nowy wniosek winna liczyć się z koniecznością ponownego, nowego złożenia wyjaśnień, odpowiednich deklaracji i oświadczeń. Wrodzone dążenie jednostki do polepszenia swojej sytuacji bytowej powoduje, iż nie sposób przyjąć, że stan rodzinny i materialny nie ulega zmianie. Ze swojej strony organ podjął starania o uzyskanie informacji od stosownych instytucji, zebrał dane posiadane z urzędu, wystosował odpowiednie wezwania do K. S. i M.R. Niezbędne dane starał się uzyskać w ramach wywiadu środowiskowego, który jednak, z uwagi na postawę strony, nie dał wymiernych efektów. Obowiązek współdziałania osoby z organem pomocowym dotyczy również sporządzenia wywiadu środowiskowego lub aktualizacji i powinien on polegać na udzieleniu organowi niezbędnych informacji, wskazywaniu i precyzowaniu zgłaszanych potrzeb. Wykształcone na tle art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej stanowisko judykatury nie pozostawia wątpliwości, iż brak aktywności ze strony wnioskodawcy uprawnia organ do powstrzymania się od udzielenia świadczenia. Uniemożliwienie organowi prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy przez określenie liczby osób w rodzinie w postaci odmowy spotkania z pracownikiem socjalnym, czy też odmowy przedłożenia określonych dokumentów - zaświadczenia o kontynuacji nauki wnuczki wnioskodawcy i zaświadczenia o jej stanie zdrowia jest jedną z postaci braku współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązaniu trudnej sytuacji życiowej (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2009r., I OSK 554/09, niepubl., dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 588795; wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2009r., I OSK 1456/08, dostępny Lex nr 563279).

W świetle powyższego nie sposób odmówić prawidłowości zaskarżonej decyzji, która wydana została po analizie uzyskanych materiałów dowodowych, niewątpliwie również z uwzględnieniem sytuacji zdrowotnej skarżącego. Zarówno organy administracji, jak i Sąd orzekający w niniejszej sprawie, nie kwestionuje, iż sytuacja życiowa, w szczególności stan zdrowia strony jest bardzo trudna. I owszem obowiązek współdziałania musi być, i był w niniejszej sprawie, interpretowany z uwzględnieniem zasad i celów pomocy społecznej, z dostosowaniem do konkretnej sytuacji. Przejawem takiego podejścia organu było chociażby przedłużenie postępowania pierwszoinstancyjnego o miesiąc, wobec ustalenia, iż w aktach administracyjnych brak jest zwrotnego potwierdzenia odbioru pism wzywających do złożenia dodatkowych wyjaśnień. Lektura akt wskazuje, iż w toku wszystkich czynności organ miał na uwadze obiektywnie trudną sytuację życiową skarżącego. Nie może jednakże strona oczekiwać, aby organ rozstrzygnął o przyznaniu pomocy społecznej wyłącznie z uwagi na jej stan zdrowotny, rodzinny i majątkowy. Pominąwszy wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, którego elementem składowym jest ustalenie dochodu skarżącego i osób, które wspólnie z nim prowadzą gospodarstwo domowe, w szczególności w przypadku form pomocy, których przyznanie jest zależne od spełnienia kryterium dochodowego. Pamiętać również trzeba cel jakiemu przyświeca instytucja pomocy społecznej. Pomoc społeczna jest bowiem instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Oznacza to, iż uprawnienia wynikające z przepisów ustawy o pomocy społecznej mają charakter subsydiarny, czyli uzupełniają środki, możliwości i uprawnienia własne osoby objętej systemem świadczeń z pomocy społecznej. Zatem osoba wnioskująca o przyznanie pomocy zobligowana jest w pierwszej kolejności do przezwyciężania we własnym zakresie swych problemów, a dopiero gdy nie jest w stanie tego dokonać, pomoc społeczna może być przyznana (wyrok WSA z dnia 7 października 2010r., II SA/Ol 734/10, dostępny Lex nr 754052).

Reasumując, w ocenie Sądu, w tym stanie faktycznym i prawnym sprawy stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa a przedstawiona przez organ argumentacja i wykładnia zastosowanych przepisów w pełni zasługują na uwzględnienie. Podnoszone w skardze zastrzeżenia strony nie stanowią naruszenia prawa materialnego, ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjny orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163 poz. 1348 ze zm.).

ar