Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 266/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2007-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6305 Zwrot należności celnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska (spr.) Sędzia WSA Mirella Ławniczak As. sąd. Szymon Widłak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2007 r. przy udziale sprawy ze skargi B. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego I uchyla zaskarżoną decyzję, II zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego kwotę [...] złote tytułem zwrotu kosztów postępowania, III stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/Sz. Widłak /-/B. Sokołowska /-/M. Ławniczak


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego decyzją nr [...] z dnia [...] - wydaną na podstawie art. 207 i 180 Ordynacji podatkowej, art. 64, 65 § 4 pkt. 2 lit. b i c w zw. z art. 70, art. 209, art. 262 Kodeksu celnego oraz § 5 i § 14 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 02 sierpnia 2001 r. w sprawie wypadków, w których zgłoszenie celne może być unieważnione po zwolnieniu towarów, szczegółowego trybu postępowania organu celnego przy przeprowadzaniu rewizji celnej, pobieraniu próbek towarów, weryfikacji lub przy unieważnianiu zgłoszeń celnych oraz zwalnianiu towarów (Dz. U. Nr 84, poz. 914) - uznał za nieprawidłowe zgłoszenie celne nr [...] z dnia [...] w części dotyczącej wartości celnej towaru (bielizna damska) oraz kwoty długu celnego.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, iż po przyjęciu powyższego zgłoszenia celnego oddano próbki importowanego towaru do zbadania do Centrum Badań i Ekspertyz Towaroznawczych AE w celu ustalenia jego wartości celnej. Po przeprowadzeniu ekspertyzy ustalono, iż ceny sprowadzonej bielizny damskiej (biustonoszy, majtek i kompletów bielizny) podane w fakturze nr [...] z [...] dołączonej do przedmiotowego zgłoszenia były zaniżone w stosunku do jej rzeczywistej wartości, co ustalono m. in. przez ich porównanie z cenami bielizny importowanej z obszaru Dalekiego Wschodu oraz wartością produktów tego typu podawaną w innych zgłoszeniach celnych.

Wartość celną towaru określono przy tym na podstawie metody "ostatniej szansy", określonej w art. 29 Kodeksu celnego m. in. z powodu braku materiału dowodowego dotyczącego cen towarów podobnych lub identycznych sprzedanych i wprowadzonych na polski obszar celny w tym samym lub zbliżonym czasie co przedmiotowa bielizna. Organ celny I instancji pomniejszył cenę wykazaną w ekspertyzie dla każdego rodzaju produktu o 70 % marży oraz 60 % cła.

W odwołaniu od tej decyzji Przedsiębiorstwo A [...] B. S. wniósł o jej uchylenie w całości, podnosząc zarzut naruszenia art. 23 Kodeksu celnego (poprzez zakwestionowanie ceny towaru podanej na fakturze), art. 29 Kodeksu celnego poprzez nieuzasadnione przyjęcie metody "ostatniej szansy" oraz art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej. Zdaniem odwołującego organ celny niezasadnie zakwestionował ceny podane na przedmiotowej fakturze. Odnosząc się do ekspertyzy biegłego podniesiono natomiast, iż nie podano w niej w ogóle bliższych danych o towarze z którym porównywano pobrane próbki, a ustalone na podstawie danych z supermarketów, hurtowni i targowisk ceny były w istocie cenami detalicznymi, zawierającymi dodatkowe elementy (m. in. prowizje pośredników) zawyżającymi wartość. Kolejną nieprawidłowością było też arbitralne ustalenie wysokości marży na poziomie 70 %.

Decyzją nr [...] dnia [...] Dyrektor Izby Celnej - na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 262 Kodeksu celnego i art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623 z 2004 r.) - utrzymał decyzję organu celnego I instancji w mocy, podzielając poczynione przez niego ustalenia faktyczne i rozważania prawne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. S. wniósł o uchylenie powyższego orzeczenia, zarzucając naruszenie prawa materialnego (art. 23 § 1 i § 7 oraz art. 29 § 1 Kodeksu celnego) i prawa procesowego (art. 180 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego). Skarżący podniósł argumenty zawarte wcześniej w odwołaniu. Zarzucił m.in. wydanie ekspertyzy cenowej w oparciu o subiektywne przesłanki i nierzetelnie zgromadzone dowody.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko przytoczone w uzasadnieniu swojej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył , co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, albowiem w ocenie Sądu organy celne obu instancji naruszyły w toku przedmiotowego postępowania celnego zasadę dążenia do prawdy obiektywnej - wyrażoną w art. 122 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego - w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z treścią art. 85 § 1 Kodeksu celnego należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Wartością celną towaru jest zasadniczo wartość transakcyjna - cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny (art. 23 § 1 Kodeksu celnego), ustalana, o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i 31 ustawy. Organ celny nie może jednak przyjąć wartości transakcyjnej towaru za jego wartość celną, jeżeli z uzasadnionych przyczyn zakwestionował on wiarygodność i dokładność informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej, które należy dołączyć do zgłoszenia celnego, albo gdy nie zostaną one przedstawione przez zgłaszającego (art. 23 § 7 ustawy). Dokumenty takie stają się niewiarygodne w sytuacji, gdy podana w nich cena transakcyjna w oczywisty sposób budzi wątpliwości, albowiem nie odzwierciedla rzeczywistej wartości towaru (ze względu na duże prawdopodobieństwo zaniżenia lub zawyżenia kwoty transakcji). Tylko bowiem rzeczywista wartość towaru może stanowić o jego wartości celnej.

W rozpoznawanej sprawie organ celny zakwestionował wiarygodność ceny transakcyjnej importowanej bielizny damskiej, podanej w fakturze zakupu uznając, że jest ona zaniżona w stosunku do rzeczywistej wartości handlowej.

Przepis art. 23 § 7 Kodeksu celnego pozwala kwestionować wiarygodność dokumentów przedstawionych przez osobę dokonującą obrotu towarowego z zagranicą, w tym wynikającą z nich cenę transakcyjną. Powody odmowy przyjęcia wartości transakcyjnej wskazane w § 7 muszą mieć jednak charakter uzasadniony oraz dotyczyć wiarygodności ( materialnej lub formalnej ) i dokładności informacji lub dokumentów, służących do określenia wartości celnej, względnie polegać na braku dokumentów, które należy dołączyć do zgłoszenia celnego. Ustawodawca nie upoważnił organów celnych do dowolnego odrzucania wartości transakcyjnej. W opinii nr 2.1 Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej do Porozumienia w sprawie stosowania Artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r. (wyjaśnienia dotyczące wartości celnej, załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999r., Dz. U. 1999, nr 80, poz. 908) stwierdzono, że sam fakt, iż jakaś cena jest niższa od aktualnych cen rynkowych na identyczne towary nie stanowi wystarczającego powodu, aby ją odrzucić z punktu widzenia art. 1, z zastrzeżeniem jednak art. 17 Porozumienia, a mianowicie, że organy celne uprawnione są do "satysfakcjonującego je upewnienia się o prawdziwości i dokładności jakiegokolwiek oświadczenia, dokumentu czy deklaracji, przedłożonych dla celów wartości celnej".

Niewiarygodność ceny transakcyjnej, uzasadniająca jej odrzucenie na podstawie art. 23 § 7 Kodeksu celnego wystąpi wówczas, gdy okaże się, że była ono rażąco niska. Stwierdzenie, że cena była rażąco nisko zakłada jej porównanie z innymi cenami, ale te inne ceny nie mogą być ustalone dowolnie. Weryfikacja wysokości cen powinna uwzględniać metody ustalania wartości celnej przewidziane w Kodeksie celnym i z zachowaniem kolejności określonej w przepisach.

Z uzasadnienia decyzji organów celnych wynikało, ze zastosowanie art. 23 § 7 Kodeksu celnego było uzasadnione tym, że cena bielizny damskiej podana w fakturze sprzedaży była znacznie niższa w stosunku do jej rzeczywistej wartości. Ustaleń takich dokonano na podstawie ekspertyzy przeprowadzonej przez Centrum Badań i Ekspertyz Towaroznawczych Akademii Ekonomicznej. Organy celne wskazały, że opinię tę wydano w związku z ustaleniem wartości celnej towaru na podstawie art. 29 Kodeksu celnego, tzw. "metodą ostatniej szansy". Skarżący zakwestionował zarówno zasadność odrzucenia ceny transakcyjnej, jak również samą wartość dowodową opinii (wycena bielizny dokonana na zlecenie Urzędu Celnego wraz z aneksami) przyjętej przez organy administracji publicznej. Zarzuty te, zdaniem Sądu, są uzasadnione.

Wynikający z art. 24 Kodeksu celnego obowiązek zachowania kolejności w stosowaniu metod (1. wartość transakcyjna, 2. wartość transakcyjna identycznych towarów, 3. wartość transakcyjna podobnych towarów, 4. cena jednostkowa towarów przywożonych, bądź identycznych lub podobnych sprzedawanych na polskim obszarze celnym w największych zbliżonych ilościach, 5. wartość kalkulowana, 6. "metoda ostatniej szansy" określona w art. 29 Kodeksu celnego, polegająca na ustalaniu wartości celnej na podstawie danych dostępnych na polskim obszarze celnym, z zastosowaniem środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r. oraz Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r.) zobowiązuje organy celne do wykazania nie tylko braku możliwości przyjęcia wartości transakcyjnej, ale i braku możliwości zastosowania metod ustalania wartości celnych, które poprzedzają metodę w oparciu, o którą ostatecznie ustalono wartość celną towaru.

Wynika z tego, że jeżeli wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie wartości transakcyjnej, to wybór innej metody ustalenia wartości celnej nie jest dowolny. Eliminowanie kolejnych metod ustalania wartości celnej celem zastosowania metody "ostatniej szansy" wymaga wykazania konkretnych i uzasadnionych przyczyn braku możliwości ich zastosowania.

W ocenie Sądu wykazano jedynie niemożność zastosowania metod zawartych w art. 25-26 Kodeksu celnego, wskazując na brak materiału dowodowego dotyczącego cen towarów identycznych lub podobnych. Organ celny I instancji wystąpił w toku prowadzonego postępowania do innych urzędów celnych z prośbą o przysłanie materiałów o charakterze porównawczym, uzyskując dokumenty SAD dotyczące materiałów podobnych. Nie skorzystano z nich jednak z uwagi na niedostateczny opis towaru oraz jego ilość, odbiegającą znacząco od ilości importowanej bielizny objętej przedmiotowym zgłoszeniem celnym.

Natomiast jeżeli chodzi o metody określone w art. 27 i 28 Kodeksu celnego, organ celny I instancji wyjaśnił tylko, że ze względu na konieczność porównań organoleptycznych oraz brak odpowiednich danych dotyczących m. in. kosztów lub wartości materiałów, produkcji, czy kwoty zysku skorzystanie z tych metod jest niemożliwe.

Przyczyny tej niemożności należało jednak szeroko omówić w uzasadnieniu decyzji tak, aby poddawały się one kontroli instancyjnej i sądowej ( art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej ), albowiem w innym przypadku organy celne zawsze mogłyby omijać ustaloną przepisami kolejność postępowania po oznajmieniu, iż brak było stosownych dowodów.

W przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził jedynie, iż skorzystanie z metody określonej w art. 27 Kodeksu celnego nie było możliwe w przypadku importu odzieży z uwagi na konieczność dokonywania porównań organoleptycznych. Organ I instancji podał, że nie zastosowano również metody określonej w art. 28 Kodeksu celnego z powodu braku danych dotyczących kosztów lub wartości materiałów i produkcji bądź innych procesów zastosowanych przy wytworzeniu przywożonych towarów, także kwoty zysku i kosztów ogólnych równych kwocie zwyczajowo wliczonej w cenę sprzedaży towarów tego samego gatunku lub rodzaju jak te, dla których ustalona jest wartość celna.

W piśmie z dnia [...] - przekazującym odwołanie od decyzji z dnia [...] (i zażalenie na postanowienie z [...] o obciążeniu strony kosztami postępowania) Naczelnik Urzędu Celnego wskazał między innymi, że przesłanką podjęcia działań weryfikacyjnych była przede wszystkim bardzo niska cena sprowadzonego towaru w stosunku do jego rzeczywistej wartości ustalonej na podstawie posiadanego przez organ celny wykazu cen importowanej odzieży pochodzącej z krajów Dalekiego Wschodu stosowanych w transakcjach kupna -sprzedaży w handlu hurtowym. Wypowiedzenie się przez organ I instancji co do przedstawionych zarzutów stanowi składnik materiału dowodowego i podlega ocenie organu II instancji (por. miedzy innymi uzasadnienie uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 27 maja 2002r. sygn. akt FPS 3/02, ONSA 2003, z 1, poz 6).

Organ celny II instancji jednak tylko ogólnikowo powtórzył sformułowania zawarte w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego i dodatkowo stwierdził, że prawidłowo zostały wykluczone wcześniejsze metody ustalania wartości celnej towaru i zastosowano metodę "ostatniej szansy". Według Sądu te stwierdzenia nie mogą zastąpić wykazania braku możliwości przyjęcia ceny transakcyjnej i zastosowania metod poprzedzających metodę "ostatniej szansy".

W tych okolicznościach należało uznać, że zastosowanie metody "ostatniej szansy" (art. 29 Kodeksu celnego) nastąpiło bez odpowiedniego rozważenia i wyjaśnienia możliwości ustalenia wartości celnej towaru w oparciu o jej wartość transakcyjną oraz o metody wskazane w artykułach poprzedzających, a w szczególności w art. 28 Kodeksu celnego, których niezastosowanie nie zostało w należyty sposób uzasadnione, co stanowi naruszenie art. 24 Kodeksu celnego.

Istotne znaczenie w rozpatrywanej sprawie ma także aktywne współdziałanie organów celnych ze stroną postępowania, albowiem niezależnie od organów celnych danymi niezbędnymi do ustalenia wartości celnej może (a nawet powinien) dysponować importer towaru. Z akt postępowania przed organami celnymi wynika, że poza pobraniem próbki importowanego towaru (k. 41-42 akt), nawet nie przesłuchano importera na okoliczności istotne dla określenia wartości celnej towaru, jak również całkowicie zignorowano wynikającą z faktury z dnia [...] i oświadczenia skarżącego z [...] (k. 57-58 akt) informację, iż przedmiotowa odzież jest gorszego gatunku, albowiem jest to bielizna niemarkowa, pochodząca z tzw. stoku (końcówek linii produkcyjnych). Cena bielizny nie mogła być wysoka, chociażby ze względu na tani surowiec zużyty do jej produkcji.

Również w toku postępowania odwoławczego nie podjęto próby innego - niż za pomocą spornej ekspertyzy biegłego - ustalenia wartości celnej towaru, chociażby poprzez przeprowadzenie dowodu z zeznań strony, która może dysponować informacjami umożliwiającymi ustalenie wartości celnej na podstawie innej metody, zwłaszcza gdy importerem jest podmiot prowadzący działalność gospodarczą, który z reguły dysponuje wiedzą i doświadczeniem handlowym w odniesieniu do towarów stanowiących przedmiot importu.

Należy tutaj wyraźnie podkreślić, że organy celne mogą dokonywać ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przy pomocy każdego środka dowodowego, który może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczny z prawem. Zobowiązane są zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej). To organ celny ma obowiązek udowodnić każdą okoliczność prawotwórczą i wyczerpująco ustalić stan faktyczny i prawny sprawy. Następnie zgromadzony, zgodnie z wyrażoną w art. 122 Ordynacji podatkowej zasadą prawdy obiektywnej, materiał dowodowy ocenić, ustalając na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 Ordynacji podatkowej). Zasada swobodnej oceny dowodów nie oznacza, że organ celny może dokonać oceny dowolnej. Ocena ta winna bowiem odnosić się do całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, wskazywać którym dowodom dano wiarę, jaką okoliczność udowodniono i dlaczego odmówiono wiarygodności innym twierdzeniom i dowodom. Trzeba też wyjaśnić przyczyny nieprzeprowadzenia dowodów zawnioskowanych, poprzez wskazanie, że dana okoliczność została udowodniona innymi dowodami. Jednocześnie ocena ta winna odpowiadać regułom logicznego rozumowania. Brak nawet inicjatywy dowodowej strony nie zwalnia organu administracji od dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej. Nie zobowiązano na przykład skarżącego do przedłożenia oświadczenia eksportera na okoliczność gatunku i innych istotnych cech bielizny stanowiącej przedmiot zgłoszenia celnego z dnia [...] co umożliwiłoby ocenę wiarygodności twierdzeń w tym temacie samego importera.

Ponadto organy celne naruszyły art. 197 Ordynacji podatkowej, albowiem powołały biegłego bez zachowania stosownej procedury. Powołanie biegłego nastąpiło w drodze pisemnego zlecenia, a nie w formie przewidzianej prawem tj. w formie postanowienia. Należy także wskazać, iż zgodnie z art. 190 Ordynacji podatkowej strona powinna być powiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z biegłego oraz ma prawo brać udział w przeprowadzeniu tego dowodu, może zadawać pytania oraz składać wyjaśnienia. Jeżeli zaś strona wniosła zastrzeżenia do treści opinii biegłego, to obowiązkiem organu celnego jest doprowadzenie do takiej sytuacji, w której można zadawać pytania biegłemu i żądać od niego wyjaśnień (patrz: wyrok NSA z dnia 189 stycznia 1990r., SA/Gd 1115/89, POP 1993, nr 4, poz. 67). W aktach rozpoznawanej sprawy nie ma natomiast pisma informującego stronę o terminie i miejscu przeprowadzenia tego dowodu.

Wątpliwości Sądu budzi ponadto sam sposób wyceny spornej bielizny damskiej dokonanej przez Centrum Badań i Ekspertyz Towaroznawczych Akademii Ekonomicznej. W ekspertyzie wykonanej w dniu [...] opisano pobrane próbki bielizny (majtki, biustonosze, komplety bielizny damskiej) podając ich ceny hurtowe netto, pochodzące z poznańskich hurtowni i targowisk - k. 45 i 46 akt administracyjnych. W aneksie do opinii z dnia [...] biegły podał, iż bielizna przyjęta do wyceny została porównana z towarami o podobnej charakterystyce, pochodzącymi z Chin, Wietnamu oraz "innych państw z tego obszaru" - k. 53 akt. W dokumencie tym biegły zaproponował ponadto obniżenie ceny badanego kompletu bielizny damskiej (pozycja 6 wyceny) o 20 % ze względu na "niestaranne wykończenie wyrobu". Wynika stąd, iż sam biegły w trakcie przeprowadzanej analizy towaru stwierdził, iż część badanych produktów jest gorszej jakości, wobec czego ich wartość winna być obniżona w stosunku do odzieży o standardowej jakości. Kolejne aneksy nie dotyczyły bezpośrednio zmian ustalonych cen produktów (k. 72, 78 i 84 akt). Zmiany cen niektórych towarów - poprzez obniżenie ich dolnej granicy - zasugerowano natomiast w piśmie Centrum Badań i Ekspertyz Towaroznawczych Akademii Ekonomicznej z dnia [...]. Dane pochodzące z tego dokumentu stanowiły ostatecznie podstawę do obliczenia wartości importowanej bielizny ( zob. uzasadnienie decyzji I instancji - k. 90 - 91 akt ).

Zdaniem Sądu powyższa opinia, jako zbyt lakoniczna i niejednoznaczna nie mogła stanowić podstawy do precyzyjnego określenia wartości celnej importowanego towaru, a jej wykorzystanie przez organy celne w niniejszym postępowaniu oznaczało naruszenie przepisu art. 122 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego, wprowadzającego nakaz dążenia do prawdy obiektywnej poprzez dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Przede wszystkim podnieść należy, iż w przedmiotowej ekspertyzie nie wskazano praktycznie w ogóle, z jakim konkretnie towarem (jakiego pochodzenia, marki itd.) porównywano badaną odzież - ogólna informacja o pochodzeniu towaru z Chin, Wietnamu i innych państw tego obszaru była bowiem z oczywistych powodów niewystarczająca. Nie podano też z jakich elementów składały się ceny poszczególnych rzeczy, czy zawierały prowizje pośredników w obrocie towarem, koszty składowania, bonifikaty różnego typu itd.

Z powyższych względów przedmiotowa wycena biegłego towaroznawcy nie spełniała kryteriów określonych w art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego, gdyż nie dostarczyła ona w istocie wyczerpujących danych, niezbędnych do prawidłowego określenia rzeczywistej wartości celnej towaru.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ celny winien zatem uwzględnić powyższe uwagi, aby wyczerpująco wyjaśnić istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności nie naruszając przepisów prawa materialnego i procesowego.

Dopiero bowiem prawidłowo przeprowadzone postępowanie pozwoli w sposób nie budzący wątpliwości ustalić, czy cena transakcyjna była rażąco niska. Jednocześnie należy w tym miejscu przypomnieć, że jeżeli ponownie rozpoznając sprawę organy celne dojdą do przekonania i właściwie uzasadnią konieczność zastosowania metody "ostatniej szansy", to wówczas powinny mieć na względzie uwagi interpretacyjne do artykułu 7 Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu, z których wynika, że wartość celna ustalona powyższą metodą winna być w możliwie największym stopniu oparta na pozostałych metodach ustalania wartości celnej, które powinny być stosowane z rozsądną elastycznością. W ramach tej elastyczności rezygnacja z pewnych wymagań wymaga natomiast w każdym przypadku indywidualnego i wnikliwego rozważenia i nie może cechować jej arbitralność (patrz uzasadnienie wyroku NSA z dnia 28 kwietnia 1999 r. sygn. akt I SA/ Łd 1549/97 - NSA 2/2000 poz. 75).

Z powodu wydania zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z naruszeniem przepisów postępowania (art. 122, 187 § 1, 197 § 1 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego oraz art. 23 § 7 i 24 - 29 Kodeksu celnego), które mogło mieć istotny wpływ na jego wynik, Sąd orzekł o jej uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 litera c ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

O kosztach postanowiono w myśl art. 200, a o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 152 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

/-/Sz. Widłak /-/B. Sokołowska /-/M. Ławniczak