Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1099/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2013-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: par. 3 ust. 2 załącznika nr 3
journal: Dz.U. 1997 nr 129 poz 844
law: Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant Krystyna Witt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi [...] Świecia na decyzję [...][...] Inspektora [...] w [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie zapewnienia pomieszczenia higieniczno - sanitarnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...][...] Inspektora [...] w [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ś. (PPIS) nakazał Burmistrzowi Ś. zapewnić właściwe pomieszczenie higieniczno- sanitarne dla pracownika obsługi ustępu publicznego (szatnia z wydzieloną jadalnią umożliwiającą higieniczne spożywanie posiłków) i określił, że obowiązek powyższy należy wykonać do dnia [...].

Uzasadniając swoją decyzję PPIS wskazał, że w wyniku przeprowadzonej w dniu [...] kontroli sanitarnej ustalono, iż w ustępie publicznym mieszczącym się przy [...] w Ś. należącym do Burmistrza Ś. brak jest właściwego pomieszczenia higieniczno - sanitarnego dla pracownika obsługi ustępu publicznego, co stanowi naruszenie art. 207 § 1 i 2 pkt 1, 2, 3, 6 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94; ze zm.), dalej powoływanej w skrócie: "kp" i § 111 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r., Nr 169, poz. 1650; z późn. zm.), dalej powoływane jako "rozporządzenie." PPIS podniósł także, że Komenda Powiatowa Straży Pożarnej w Ś., po przeprowadzonej lustracji oraz na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690) stwierdziła, że sporne pomieszczenie jest pomieszczeniem technicznym, przeznaczonym dla urządzeń i obsługi technicznej budynku i nie uważa się go jako pomieszczenie przeznaczone dla ludzi przez okres dłuższy niż 2 godziny w ciągu doby, a wykonywane w nim czynności mają charakter dorywczy, bądź praca w nim polega na krótkotrwałym przebywaniu, związanym z dozorem oraz konserwacją maszyn i urządzeń lub utrzymaniem czystości i porządku. Podano także, że w dniu [...] przedstawiciele Burmistrza przedstawili do wglądu, na życzenie PPIS graficzny projekt ustępu publicznego, który nie przewidywał zatrudnienia pracowników z uwagi na brak szatni z wydzieloną jadalnią umożliwiającą higieniczne spożywanie posiłków. W związku z tym, iż pomieszczenie, w którym w czasie kontroli przebywał pracownik było wykorzystywane niezgodnie z jego przeznaczeniem PPIS uznał, za w pełni uzasadnione wydanie powyższej decyzji.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył Burmistrz Ś., wnosząc o jej uchylenie w całości, ewentualnie o przekazanie sprawy organowi I instancji celem jej ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 207 § 1 i § 2 pkt 1, 2, 3 kp oraz § 111 rozporządzenia z dnia 26 września 1997 r. (cyt. na wstępie), polegające na nie sprecyzowaniu i nie wskazaniu przepisów, które konkretnie stanowią podstawę przyjęcia twierdzenia o rzekomych uchybieniach w toalecie publicznej,

2) naruszenie przepisów postępowania, a to:

a) art. 9 i 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071; ze zm.), dalej powoływanej w skrócie: "kpa", w zw. z art. 79 § 1 i 2 kpa poprzez niezawiadomienie o czynnościach podejmowanych przez przedstawicieli Państwowej Straży Pożarnej (PSP) i dostarczeniu odpisu pisma sporządzonego z czynności wykonywanych przez przedstawicieli PSP w Ś.,

b) art. 107 § 3 kpa przez nie sprecyzowanie, które konkretnie przepisy dotyczą rzekomych uchybień w toalecie publicznej, a także niejednoznaczność i brak oparcia o podstawę prawną prawidłowo uzasadnioną stwierdzonym stanem faktycznym,

c) nieprecyzyjne i lakoniczne określenie, dlaczego w stanie faktycznym sprawy, sporne pomieszczenie nie spełnia wymogów jakie stawia organ, skoro jak wykazało przeprowadzone postępowanie kontrolne, w pomieszczeniu znajdują się urządzenia instalowane w pomieszczeniach mieszkalnych nie zagrażające życiu ani zdrowiu osób z nich korzystających, a także w sytuacji gdy pracownik ma zapewnione miejsce będące szatnią i miejscem spożywania posiłków podczas 15 - minutowej przerwy.

W uzasadnieniu odwołania podkreślono, że pracownik ustępu publicznego korzysta z dwóch oddzielnych pomieszczeń: z tzw. pomieszczenia technicznego, w którym może w warunkach higienicznych spożyć śniadanie w czasie przysługującej jemu 15 – minutowej przerwy, a w drugim pomieszczeniu ma zapewnioną możliwość przebrania się i przechowywania w szafce odzieżowej swojego ubrania domowego. Ponadto wskazano, że pracownik zatrudniony w kontrolowanej toalecie ma w zakresie swoich obowiązków utrzymanie porządku i czystości we wszystkich pomieszczeniach toalety oraz na zewnątrz budynku oraz, że wynikające z zakresu obowiązków pracownika zadania do wykonania w ciągu dnia pracy nie pozwalają jemu na dłuższe przebywanie w spornym pomieszczeniu. Pobyt w pomieszczeniu technicznym nie stanowi więc zagrożenia dla pracownika ani dla żadnej innej osoby. Podkreślono także, że cały obiekt ustępu publicznego łącznie z pomieszczeniem technicznym został zbudowany zgodnie z projektem, który przewidywał zapewnienie bezpieczeństwa wszystkim przebywającym i korzystającym z pomieszczeń osobom. Projekt został pozytywnie zaopiniowany przez Państwową Inspekcję Sanitarną (PIS) i Państwową Straż Pożarną (PSP). Żaden z tych organów nie stwierdził zagrożenia dla przebywających tam osób a rzeczoznawca PIS nie zgłosił też "szczególnych wymagań sanitarnych" do projektu (§ 3 pkt 2 załącznika do rozporządzenia w sprawie ogólnych przepisów bhp).

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. (PWIS) decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że w projekcie toalety nie przewidziano pomieszczenia o jakim mowa w § 3 ust. 2 załącznika do rozporządzenia, więc bezspornie zatrudniony pracownik korzysta z pomieszczenia technicznego, w którym znajduje się gazowa instalacja grzewcza wraz z zaworami i licznikami. Warunki te, zdaniem organu w oczywisty sposób stanowią zagrożenie dla jego życia i zdrowia. Poza tym, odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że niepowiadomienie strony o czynnościach podejmowanych w toku postępowania w I instancji nie miało wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie, tym bardziej, że przedstawiciele Burmistrza mieli możliwość zapoznania się z całym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, będąc w dniu [...] w siedzibie Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Ś. Ponadto, zdaniem organu sentencja decyzji precyzyjnie określa, zgodnie z przywołanymi przepisami, iż nakaz dotyczy wyłącznie zapewnienia szatni z wydzieloną jadalnią, umożliwiającą pracownikowi higieniczne spożywanie posiłków. Natomiast argumenty, że podobne urządzenia techniczne instalowane są w mieszkaniach prywatnych, wskazuje – w ocenie organu – na nieznajomość zagadnień w zakresie bezpieczeństwa pracy, jakie powinien spełniać pracodawca wobec zatrudnionych pracowników.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie skarżący – Burmistrz Ś. zarzucił brak faktycznego i prawnego uzasadnienia decyzji, co dowodzi nierozpoznaniu sprawy przez organ. Przytaczając treść art. 107 § 3 kpa stwierdził, że uzasadnienie decyzji PWIS nie spełnia wymogów tego przepisu. Powtórzył ponadto zarzuty przedstawione w odwołaniu i zarzucił organowi II instancji, że nie odniósł się merytorycznie, prawnie i faktycznie do tych zarzutów w swojej decyzji. W związku z tym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji PWIS oraz poprzedzającej jej decyzji PPIS.

W uzasadnieniu skargi skarżący ponownie, tak jak w odwołaniu wyjaśnił, że pracownik szaletu miejskiego, zgodnie z § 3 pkt 2 załącznika nr 3 do zarządzenia, przywołanego jako podstawa prawna rozstrzygnięcia organu I instancji, ma zapewnione warunki zarówno do higienicznego przechowywania odzieży własnej, jak i do higienicznego spożywania posiłków – ma bowiem do dyspozycji dwa oddzielne pomieszczenia. Skarżący wskazał ponadto, że organ dowodzi, iż istnienie instalacji grzewczej, gazowej i wodnej wraz z zaworami i licznikami na pewno stanowi zagrożenie używając w protokole kontroli sformułowania: "co może stanowić zagrożenie bezpieczeństwa pracownika korzystającego z pomieszczenia, co stanowi naruszenie art. 207 kp", pomimo że przepisy tego artykułu w sposób jednoznaczny nie formułują tego zarzutu. Istotne jest, zdaniem skarżącego, że zastosowane w nowowybudowanym szalecie miejskim rozwiązania wynikają z odpowiedniego wykorzystania osiągnięć nauki i techniki, co sprawia, że hipotetyczne zagrożenia są zminimalizowane do niezbędnego minimum. Skarżący ponownie podkreślił, że podobne rozwiązania dotyczące sytuowania urządzeń grzewczych (pieców gazowych, instalacji gazowych) tego rodzaju, co w pomieszczeniu szaletu, mają zastosowanie w pomieszczeniach mieszkalnych i z takimi urządzeniami lokale mieszkalne dopuszczane są do eksploatacji. Wobec tego, zdaniem skarżącego nie można się dopatrzeć naruszenia art. 207 § 2 kp., który nakłada na pracodawcę obowiązek zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy przy odpowiednim wykorzystaniu osiągnięć nauki i techniki. Skarżący zwrócił także uwagę na to, że z dokumentacji kotła gazowego umieszczonego w pomieszczeniu technicznym wynika, że wyposażenie kotła z zamkniętą komorą spalania, w system powietrzno – spalinowy tzw. "turbo", umożliwia jego zainstalowanie w dowolnym pomieszczeniu. W przypadku nieprawidłowej pracy lub zatkania systemu powietrzno – spalinowego presostat wyłącza bowiem urządzenie. Reasumując, skarżący stwierdził, że z przytoczonych w protokole kontroli przepisów nie wynika, że pomieszczenie zajmowane obecnie jako pomieszczenie socjalne dla pracownika, nie spełnia wymogów określonych w art. 207 kp. oraz w § 111 rozporządzenia. Ocena braku spełnienia norm jest więc subiektywna i nie ma bezpośredniego odzwierciedlenia w przepisach prawa. Ponadto, zdaniem skarżącego z pisma Komendy Powiatowej Straży Pożarnej w Ś. (KPSP) z dnia [...], które posłużyło organowi jako dowód w sprawie, nie wynika że w rozpatrywanym pomieszczeniu pracownik nie może umieścić ubrań, ani zjeść posiłku. Nie jest też wiadomym na jakich faktach KPSP oparła swoją opinię, że pomieszczenia tego nie uważa się jako przeznaczonego na pobyt ludzi przez okres dłuższy niż 2 godziny w ciągu doby, a wykonywane w nim czynności mają charakter dorywczy, bądź praca w nim polega na krótkotrwałym przebywaniu, związanym z dozorem oraz konserwacją maszyn i urządzeń lub utrzymaniem czystości i porządku. Skarżący ponownie podniósł, że w pomieszczeniu technicznym, użytkowanym także jako socjalne pracownik nie powinien przebywać dłużej niż 2 godziny dziennie, włączając w to czas na spożycie posiłku oraz sprzątanie pomieszczenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z przedłożonych sądowi przez organy akt sprawy wynika, że w dniu [...] PPIS przeprowadził kontrolę ustępu publicznego w Ś., przy [...], którego właścicielem jest Gmina Ś. Zakresem kontroli objęto bieżący stan sanitarno – higieniczny obiektu. Jej efektem było stwierdzenie nieprawidłowości polegającej na braku właściwego pomieszczenia higieniczno – sanitarnego dla pracownika obsługi ustępu publicznego. Ustalono, że w w/w pomieszczeniu znajdują się instalacja grzewcza, gazowa i wodna wraz z zaworami i licznikami, co może stanowić zagrożenie bezpieczeństwa pracownika korzystającego z pomieszczenia, co stanowi naruszenie art. 207 kodeksu pracy ("kp") oraz § 111 ust. 1, załącznik nr 3 rozporządzenia (cyt. na wstępie) - protokół kontroli z dnia [...] (dokument nr 1 akt administracyjnych). Ponadto KPPSP w odpowiedzi na zapytanie PPIS z dnia [...] stwierdziła, że pomieszczenie o którym mowa w powyższym piśmie, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz.690), jest pomieszczeniem technicznym, przeznaczonym dla urządzeń i obsługi technicznej budynku i nie uważa się go jako przeznaczone na pobyt ludzi przez okres dłuższy niż 2 godziny w ciągu doby, a wykonywane w nim czynności mają charakter dorywczy, bądź praca w nim polega na krótkotrwałym przebywaniu związanym z dozorem oraz konserwacją maszyn i urządzeń lub utrzymaniem czystości i porządku (pismo z dnia [...] k-7 akt). PPIS ustalił również, na podstawie przedłożonego przez przedstawicieli Burmistrza projektu graficznego rozmieszczenia pomieszczeń ustępu publicznego przy ul. [...] w Ś., że nie przewidywał on zatrudnienia pracowników obsługi ustępu (brak szatni) – adnotacja służbowa k – 9 akt. Powyższe ustalenia były powodem wydania zaskarżonej decyzji PPIS z dnia [....], a także utrzymującej ją w mocy decyzji PWIS z dnia [...]. Jako podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia podano natomiast art. 207 § 1 i § 2 pkt 1, 2, 3, i 6 kp oraz § 111 rozporządzenia. Wskazać w związku z tym należy, że art. 207 kp stanowi, iż pracodawca ponosi odpowiedzialność za stan bezpieczeństwa i higieny pracy w zakładzie pracy. Na zakres odpowiedzialności pracodawcy nie wpływają obowiązki pracowników w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy oraz powierzenie wykonywania zadań służby bezpieczeństwa i higieny pracy specjalistom spoza zakładu pracy, o których mowa w art. 23711 § 2 (§ 1). Pracodawca jest obowiązany chronić zdrowie i życie pracowników przez zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy przy odpowiednim wykorzystaniu osiągnięć nauki i techniki. W szczególności pracodawca jest obowiązany:

- organizować pracę w sposób zapewniający bezpieczne i higieniczne warunki pracy,

-zapewniać przestrzeganie w zakładzie pracy przepisów oraz zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, wydawać polecenia usunięcia uchybień w tym zakresie oraz kontrolować wykonanie tych poleceń,

-reagować na potrzeby w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa i higieny pracy oraz dostosowywać środki podejmowane w celu doskonalenia istniejącego poziomu ochrony zdrowia i życia pracowników, biorąc pod uwagę zmieniające się warunki wykonywania pracy,

-zapewniać wykonanie nakazów, wystąpień, decyzji i zarządzeń wydawanych przez organy nadzoru nad warunkami pracy (§ 2 pkt 1, 2, 3 i 6).

Zgodnie zaś z § 111 rozporządzenia pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom pomieszczenia i urządzenia higienicznosanitarne, których rodzaj, ilość i wielkość powinny być dostosowane do liczby zatrudnionych pracowników, stosowanych technologii i rodzajów pracy oraz warunków, w jakich ta praca jest wykonywana (ust. 1). Wymagania dla pomieszczeń i urządzeń higienicznosanitarnych określa załącznik nr 3 do rozporządzenia (ust. 2). W załączniku tym, w Rozdziale 1, w przepisach ogólnych zapisano:

§ 1. 1. Pomieszczenia higienicznosanitarne powinny znajdować się w budynku, w którym odbywa się praca, albo w budynku połączonym z nim obudowanym przejściem, które w przypadku przechodzenia z ogrzewanych pomieszczeń pracy powinno być również ogrzewane. Wymóg ten nie dotyczy pomieszczeń higienicznosanitarnych, o których mowa w § 27 ust. 4 i § 44.

2. Pomieszczenia higienicznosanitarne powinny być usytuowane w sposób uniemożliwiający pracownikom korzystającym z nich przechodzenie przez pomieszczenia, w których stosowane są substancje trujące lub materiały zakaźne albo wykonywane są prace szczególnie brudzące, jeżeli nie pracują oni w kontakcie z tymi czynnikami.

3. Pomieszczenia higienicznosanitarne powinny być ogrzewane, oświetlone i wentylowane zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi i Polskimi Normami.

4. Wysokość pomieszczeń higienicznosanitarnych nie powinna być w świetle mniejsza niż 2,5 m. Dopuszcza się zmniejszenie wysokości pomieszczeń higienicznosanitarnych do 2,2 m w świetle - w przypadku usytuowania ich w suterenie, piwnicy lub na poddaszu.

§ 2. 1. Pracodawca jest obowiązany utrzymywać pomieszczenia higienicznosanitarne oraz znajdujące się w nich urządzenia w stanie zapewniającym bezpieczne i higieniczne korzystanie z nich przez pracowników.

2. Podłoga oraz ściany pomieszczeń higienicznosanitarnych powinny być tak wykonane, aby możliwe było łatwe utrzymanie czystości w tych pomieszczeniach. Ściany pomieszczeń do wysokości co najmniej 2 m powinny być pokryte materiałami gładkimi, nienasiąkliwymi i odpornymi na działanie wilgoci.

3. W pomieszczeniach umywalni i natrysków na podłogach wykonanych z materiałów o dużym przewodnictwie ciepła należy ułożyć w miejscach mycia się podkładki izolujące (podesty).

§ 3. 1. Szatnie, umywalnie, pomieszczenia z natryskami i ustępy powinny być urządzone oddzielnie dla kobiet i mężczyzn. Nie dotyczy to zakładu pracy, w którym jest zatrudnionych do dziesięciu pracowników na jednej zmianie - pod warunkiem zapewnienia możliwości osobnego korzystania przez kobiety i mężczyzn z tych pomieszczeń.

2. Pracodawca zatrudniający do dwudziestu pracowników powinien zapewnić im co najmniej ustępy i umywalki, a także warunki do higienicznego przechowywania odzieży własnej (domowej), roboczej i ochronnej oraz do higienicznego spożywania posiłków. Jeżeli w zakładzie pracy takiego pracodawcy nie występują czynniki szkodliwe dla zdrowia i prace brudzące lub nie występują szczególne wymagania sanitarne, miejsca do spożywania posiłków, przechowywania odzieży oraz umywalki mogą znajdować się w jednym pomieszczeniu.

§ 4. 1. Odzież powinna być przechowywana w szatniach lub odpowiednio w pomieszczeniach, o których mowa w § 3 ust. 2.

2. Pracownicy zatrudnieni w pomieszczeniach biurowych mogą przechowywać swoją odzież w przeznaczonych do tego miejscach w pomieszczeniach pracy.

§ 5. Pracodawca zatrudniający pracowników niepełnosprawnych powinien zapewnić dostosowanie urządzeń higienicznosanitarnych oraz dojść do nich - do potrzeb i możliwości tych pracowników wynikających ze zmniejszonej sprawności, zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że nakaz zapewnienia właściwego pomieszczenia higieniczno – sanitarnego dla pracownika obsługi szaletu miejskiego sformułowany przez PPIS w decyzji z dnia [...] i utrzymany w mocy decyzją PWIS z dnia [...] nie został dostatecznie uzasadniony poczynionymi przez organy ustaleniami faktycznymi. Z ustaleń tych przede wszystkim nie wynika to, że dotychczas wykorzystywane w celach higieniczno – sanitarnych pomieszczenie nie spełnia warunków, o jakich mowa w § 111 ust. 1 rozporządzenia i w załączniku nr 3 do tego rozporządzenia. Ustalenie, że w pomieszczeniu tym znajduje się instalacja grzewcza, gazowa i wodna wraz z zaworami i licznikami samo w sobie nie świadczy bowiem o istniejącym zagrożeniu bezpieczeństwa pracownika obsługi szaletu. Powszechnie wiadomo, że w pomieszczeniach przeznaczonych na stały pobyt ludzi instalowane są piece gazowe wielofunkcyjne wraz z instalacją grzewczą, gazową i wodną, zaworami i licznikami, oraz że pod warunkiem spełnienia odpowiednich norm bezpieczeństwa, nie stanowią one zagrożenia dla ludzi. Organy nie wykazały, że piec gazowy zamontowany w spornym pomieszczeniu jest tego rodzaju, że przebywanie w jego pobliżu stwarza zagrożenie dla ludzi. W protokole kontroli nie opisano jaki konkretnie piec jest zainstalowany w pomieszczeniu, jakie spełnia parametry, jakie ma zabezpieczenia, ani żadnych innych istotnych danych technicznych tego pieca, które pozwoliłyby zorientować się co do istnienia, lub nie zagrożeń dla bezpieczeństwa ludzi. Z protokołu kontroli wynika wręcz, że w jej trakcie nie oceniano żadnych dokumentów (pkt III.5.protokołu), oznacza to więc, że nie zapoznano się nawet z instrukcją obsługi tego pieca. Nic także nie wiadomo o instalacjach grzewczych, gazowych i wodnych przebiegających przez to pomieszczenie. Nie znane są ich parametry techniczne takie, jak: przekroje, wielkości zaworów, wysokość ciśnienia występującego w instalacjach, temperatura czynnika grzewczego na podstawie których można ocenić czy instalacje te rzeczywiście stanowią zagrożenie dla ludzi. Nie wyjaśniono też jakiego rodzaju zagrożenie stwarzają liczniki, ani jakie są to liczniki oraz czy w pomieszczeniu znajduje się zawór bezpieczeństwa, który potencjalnie mógłby stanowić zagrożenie bezpieczeństwa ludzi. Również KPPSP w piśmie z dnia [...] (cyt. powyżej), na które organy powoływały się w uzasadnieniach decyzji, nie zawarła takich informacji, które uzasadniałyby wydanie zaskarżonego nakazu. W szczególności nie uzasadnia go stwierdzenie, że w spornym pomieszczeniu ludzie mogą przebywać przez okres nie dłuższy niż 2 godziny w ciągu doby, skoro organy nie ustaliły przez jaki okres czasu pracownik szaletu faktycznie przebywa w tym pomieszczeniu, a skarżący konsekwentnie utrzymuje, że czas ten jest znacznie krótszy niż 2 godziny w ciągu doby (vide: odwołanie z dnia [...], skarga z dnia [...]). Ponadto stwierdzenie powyższe, jak wskazano to w piśmie jest efektem przeprowadzonej lustracji obiektu, czego jednak nie da się zweryfikować, ponieważ nie załączono protokołu tej lustracji do akt sprawy. W aktach nie ma też projektu graficznego rozmieszczenia pomieszczeń ustępu publicznego, na który powołują się organy uzasadniając swoje decyzje, pozostaje więc poza oceną sądu to, czy projekt ten rzeczywiście mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że organy administracji publicznej obu instancji rozpoznając niniejszą sprawę dopuściły się naruszenia szeregu przepisów postępowania administracyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszone przepisy to art. 7, 8, 9, 11, 15, 75, 77, 78, 80 oraz 107 § 3 kpa. Zgodnie z tymi przepisami organy administracji, w toku postępowania stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 kpa). Organy administracji obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli (art. 8 kpa). Ponadto organy administracji są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (art. 9 kpa). Ponadto prowadząc postępowanie dowodowe organy zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa). Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu organ powinien uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy (art. 78 § 1 kpa). Jako dowód powinien zaś dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 kpa). Ponadto organ administracji ocenia czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 kpa). Powyżej wymienione zasady postępowania mają zastosowanie także w postępowaniu II – instancyjnym. W związku z obowiązującą zasadą dwuinstancyjności (art. 15 kpa), każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Zgodnie zaś z przepisem art. 107 § 3 kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zgodzić należy się z zarzutem skargi, że uzasadnienia decyzji organów obu instancji nie spełniają wymogów tego przepisu ani w zakresie faktów, o czym była mowa powyżej, ani co do wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji. Oprócz wymienienia bowiem przepisów prawa nie wyjaśniono na czym polega ich naruszenie. Stwierdzenie przez organ II instancji, że istnienie w pomieszczeniu gazowej instalacji grzewczej wraz z zaworami i licznikami to są warunki w oczywisty sposób stanowiące zagrożenie dla życia i zdrowia pracownika (vide: str. 3 uzasadnienia zaskarżonej decyzji, u góry) i poprzedzenie tego treścią § 3 ust. 2 załącznika nr 3 do rozporządzenia nie wyjaśnia na czym polega naruszenie tego przepisu przez skarżącego.

W tym stanie rzeczy sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 tej ustawy (pkt 2 sentencji).

Wskazania co do dalszego postępowania organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy wynikają wprost z treści uzasadnienia wyroku.