Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 115/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-07-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, art. 61 par. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Honorata Łopianowska po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z.W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z.W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Z.W. [dalej zwana "Skarżącą"], reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. opisaną w komparycji niniejszego postanowienia.

Skarżąca wniosła jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nadmieniła, że wykonanie decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych dla niej do odwrócenia skutków w zakresie jej wydolności finansowej. Zdaniem Skarżącej, wysokość zaległości w sprawie może wpłynąć na uzasadnione przypuszczenie utraty płynności finansowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej "P.p.s.a."], przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zajścia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami [LEX nr 564208]. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość jej zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżąca nie uzasadniła należycie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ograniczyła się głównie do powtórzenia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Sąd mając na uwadze ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji nie może wydać postanowienia o ochronie tymczasowej nie mając żadnej konkretnej bazy informacji. We wniosku Skarżąca nie przedłożyła jakichkolwiek dowodów obrazujących jej sytuację materialną i uzasadniających celowość wydania wnioskowanego rozstrzygnięcia przez Sąd. Analiza takiego materiału przedstawionego w sprawie nie może dać pełnego obrazu sytuacji Skarżącej w kontekście przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Skarżąca nie przedstawiła także żadnych dokumentów ani danych w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy, zakończonym prawomocnym zarządzeniem starszego referendarza sądowego z dnia 7 czerwca 2018 r. o pozostawieniu wniosku Skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Należy również wskazać, że uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt: I OZ 737/14). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt: II GZ 684/13).

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia