Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 621/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 121, 122, 187, 188, 191, 210 § 4 i art. 70 § 1 i 4 O.p.
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik Sędziowie Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Protokolant Starszy asystent sędziego Agnieszka Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2017r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej

w B. określił skarżącemu, prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą P.H.U. O.-M. M. K. G. 13 [...] wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie

[...] zł.

Wyrokiem z [...] grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Bd 761/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2013 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora UKS.

Naczelny Sąd Administracyjny w W., uwzględniając skargę kasacyjną strony – wyrokiem z dnia 25 maja 2016 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 1094/14 uchylił na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. zaskarżony wyrok i przekazał sprawę tut. Sądowi do ponownego rozpoznania. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 13 września 2016 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Bd 406/16 uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2013 r.

W wykonaniu ww. wyroku Dyrektor Izby Administracji Skarbowej

w B. – decyzją z dnia [...] marca 2017 r. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie [...]zł.

W uzasadnieniu organ podał, że zobowiązanie podatkowe za 2007 r. nie uległo przedawnieniu. Wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, w ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym, uznał za prawidłowe ustalenia organów podatkowych w kwestii współpracy skarżącego z firmami: P. H. Z. W. W. R. oraz T. Sp. z o. o. z siedzibą

w W.. Jak wynika z ustaleń Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. skarżący nieprawidłowo zaliczył w koszty prowadzenia działalności gospodarczej kwoty wynikające z faktur wystawione przez wskazanych kontrahentów, a mające dokumentować zakupy oleju napędowego.

W decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. przedstawiono szczegółowy wykaz zakwestionowanych faktur. Wynika z nich, iż w 2007 r. nabył olej napędowy od firmy W. W. R. na łączną kwotę [...]zł,

zaś od firmy T. Sp. z o. o. na łączną kwotę [...]zł. Analiza okoliczności związanych z przeprowadzonymi transakcjami handlowymi pomiędzy skarżącym

a wskazanymi podmiotami wykazała, że przedmiotowe faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji zakupu oleju napędowego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że właściwe udokumentowanie wydatków traktowanych jako koszty podatkowe, stanowi wymóg normatywny. Jako podatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, skarżący jest zobowiązany

do przestrzegania wszystkich regulacji prawa materialnego determinujących prawidłowe rozliczenie tego podatku. Odnosi się to nie tylko do przepisów ustaw podatkowych, lecz także do przepisów normujących szczegółowy zakres obowiązków związanych

z prowadzeniem ksiąg podatkowych oraz wymogów, które winny one spełniać, aby

w świetle prawa stanowiły instrument służący ustaleniu wysokości zobowiązania podatkowego.

W ocenie organu nie można uznać za prawidłowe faktur VAT, które wykazują zdarzenie gospodarcze sprzecznie z ich treścią i przebiegiem. Zakwestionowane faktury wystawione przez wymienionych wystawców nie spełniają kryteriów dokumentów źródłowych podlegających ujęciu w księgach rachunkowych, ani uwzględnieniu przy ustalaniu wyniku finansowego firmy za 2007 r. Dyrektor wyraził stanowisko, iż w odniesieniu do reguł podatkowych ustanowionych ustawą

o podatku dochodowym od osób fizycznych, wydatki wynikające z zakwestionowanych faktur VAT nie stanowią podstawy do obciążenia kosztów uzyskania przychodów pozarolniczej działalności gospodarczej prowadzonej w ramach P.H.U. O.-M. M. K.. Brak jest tym samym podstaw do zakwalifikowania kwoty zakupów netto

w wysokości [...] zł, do kosztów uzyskania przychodów firmy za 2007 r.

Przeprowadzone przez organ kontroli skarbowej wielozakresowe postępowanie dowodowe wykazało, że przedsiębiorcy: P.H.Z. W. W. R. oraz T. Sp. z o. o. z siedzibą w W. w rzeczywistości nie byli kontrahentami skarżącego, zaś nieustalone podmioty funkcjonujące w warunkach szarej strefy wystawiły tzw. "puste" faktury VAT mające legalizować nieujawnione źródło pochodzenia takiego towaru.

Transakcje udokumentowane zakwestionowanymi fakturami VAT, w których jako wystawca widnieje firma P.H.Z. W. W. R. były przedmiotem czynności sprawdzających przeprowadzonych przez Urząd Kontroli Skarbowej

w G.. W ich toku ustalono, iż zaksięgowane przez skarżącego faktury VAT mają inną szatę graficzną i inną numerację niż faktury wystawione przez ten podmiot,

a ponadto wskazany w tych fakturach nabywca paliwa, tj. P.H.U. O.-M. M. K. nie jest znany właścicielowi firmy W. R.. Z zeznań tego świadka wynikało, iż w styczniu 2007 r. nie dokonywał zakupów oleju napędowego do dalszej odsprzedaży, nie jest mu znana firma O.-M. M. K., ani nie dokonał sprzedaży oleju napędowego na rzecz firmy skarżącego. Odnosząc się do okazanych faktur VAT, W. R. zeznał, że pieczątka jego firmy jest stara, a szata graficzna faktur nigdy nie była przez niego stosowana. Ponadto świadek zeznał, iż zafakturowane należności płatnicze nigdy nie wpłynęły na używane przez świadka konto. Okoliczność ta została poparta informacjami uzyskanymi przez organ kontroli skarbowej od Naczelnika Urzędu Skarbowego w K., iż wspomniany przedsiębiorca zgłosił w organie podatkowym rachunek bankowy związany

z prowadzoną działalnością gospodarczą inny niż rachunek wskazany na spornych fakturach VAT jako właściwy dla wpłat należności.

Zatem w ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy wyklucza, aby P.H.Z. W. W. R. w dniach [...] i [...] stycznia 2007 r. sprzedał skarżącemu olej napędowy i otrzymał zapłatę z tego tytułu.

Weryfikacja transakcji udokumentowanych fakturami, w których jako dostawca figuruje T. Sp. z o. o. z siedzibą w W. ujawniła natomiast, że Spółka

ta została rozwiązana z dniem [...] maja 2006 r. i otwarto jej likwidację. Ponadto w dniu [...] kwietnia 2007 r. wszyscy udziałowcy tej Spółki, tj.: M. W., S. T., M. T. i M. G. dokonali sprzedaży całości swych udziałów na rzecz K. K., któremu przekazali całość dokumentacji Spółki za 2007 r. oraz za lata 2002-2006.

Przesłuchany w charakterze świadka K. K. zeznał, że to księgowy Spółki zorganizował zbycie udziałów przez dotychczasowych udziałowców Spółki na rzecz tego świadka oraz dokonał zapłaty za nabyte udziały. Wymieniony księgowy wynajął dla Spółki T. biura w G. i podawał się za Prezesa Spółki. K. K. zeznał też, że założył konto bankowe dla Spółki, do tego konta upoważnił Panów Pogodę i Żaka, od których czterokrotnie otrzymał kwotę [...]zł przez okres ok. do dwóch lat, kiedy to wskazany księgowy formalnie odkupił od świadka udziały w tej Spółce. K. K. zeznał, że Spółka T. nie posiadała jakiegokolwiek majątku umożliwiającego obrót paliwami ciekłymi, np. bazy magazynowej, zbiorników, cysterny do przewozu paliw, zapasów paliwa. Ponadto świadek ten nie miał wiedzy, aby Spółka dokonywała w 2007 r. zakupów oleju napędowego do dalszej odsprzedaży, nie znał firmy P.H.U. O.-M. M. K., ani wcześniej nie widział okazanych przez organ podatkowy faktur VAT wystawionych

w okresie czerwiec-wrzesień 2007 r. przez Spółkę T. na rzecz firmy skarżącego.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej materiał dowodowy odnoszący się do firmy T. Sp. z o. o. z siedzibą w W. pozwala na wskazanie,

że spółka ta funkcjonowała w obrocie gospodarczym jedynie formalnie, nie prowadząc rzeczywistej działalności handlowej. Ponadto organ podkreślił, że W. R. nie był dostawcą skarżącego.

Dyrektor wskazał, że zabrany w sprawie materiał dowodowy wyklucza,

iż transakcje zakupu oleju napędowego, udokumentowane zakwestionowanymi

w decyzji organu pierwszej instancji fakturami VAT, wystawionymi przez firmy W.

i T. faktycznie miały miejsce.

Kwestią, która w ocenie Sądu, co wynika z powyższego wyroku tut. Sądu wymagała dokonania dalszych ustaleń była współpraca skarżącego z firmą O. Sp. z o. o. z siedzibą w G.. Dyrektor UKS wskazał w decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r., że w 2007 r. skarżący dokonał zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o łączną kwotę [...]zł, wynikającą z faktur wystawionych przez tę firmę. Przedmiotowe faktury z dnia [...] kwietnia 2007 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2007 r. dokumentują zakup przez skarżącego oleju napędowego.

Analizując ponownie kwestę współpracy skarżącego z firmą O. organ wskazał, że postępowanie w zakresie określenia podatku za poszczególne miesiące 2007 r. w podatku od towarów i usług, zakończyło się wydaniem przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. uchylającej decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2015 r. określającej

w podatku od towarów i usług wysokość zobowiązania podatkowego za miesiące: styczeń, kwiecień, od czerwca do października 2007 r. i wysokość kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za listopad i grudzień 2007 r. oraz umarzającej postępowanie w sprawie.

W obrocie prawnym pozostały natomiast prawomocne decyzje Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...] lutego 2011 r. wydane wobec O. Sp. z o. o.,

z których wynika, iż spółka ta prowadziła w 2007 r. działalność gospodarczą polegającą na obrocie paliwami. W decyzjach tych wskazano, że spółka z uwagi na brak bazy magazynowej sprzedawała olej opałowy bezpośrednio po jego zakupie.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nie znajduje więc potwierdzenia zawarte w zaskarżonej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. stwierdzenie, że spółka O. nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej, a jedynie ją pozorowała. W z związku z tym przyjąć należy, że faktury

z dnia [...] i [...] kwietnia 2007 r. dokumentują rzeczywiste transakcje gospodarcze i kwoty z nich wynikające stanowią koszty uzyskania przychodów w łącznej wysokości

[...] zł. Stwierdzenie, że firma O. prowadziła działalność gospodarczą ma również kluczowe znaczenie przy ocenie wystawionych przez skarżącego dla spółki O. faktur z dnia [...] września 2007 r. na kwotę [...]zł oraz z dnia [...] września 2007 r. na kwotę [...]zł z tytułu świadczenia usług transportowych.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, związany oceną prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia

13 września 2016 r. sygn. akt I SA/Bd 406/16 oraz po przeanalizowaniu stanu faktycznego ustalonego decyzjami Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł., stoi na stanowisku, że faktury te dokumentują rzeczywiste zdarzenia gospodarcze i prawidłowo zostały przez skarżącego zaliczone do przychodów podlegających opodatkowaniu.

W związku z tym wskazać należy, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej

w B. przy określaniu zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. niesłusznie obniżył przychody, w stosunku do tych wykazanych przez skarżącego w zeznaniu podatkowym o łączną kwotę [...]zł.

W związku z tym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odstąpił od przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka M. K., gdyż zgodnie z art. 188 O.p., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba, że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących przepisów proceduralnych wskazać jeszcze raz należy, że organ pierwszej instancji prawidłowo postanowieniem z dnia

[...] kwietnia 2013 r. odmówił przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków z uwagi na to, że skarżący nie wskazał, aby zawnioskowane osoby posiadały wiedzę

o okolicznościach istotnych dla prowadzonego postępowania, a także,

że w postanowieniu tym prawidłowo ustosunkował się do możliwości przeprowadzenia postępowania w zakresie żądanej informacji dotyczącej firm O. oraz T.. Wskazane stanowisko zgodne jest z poglądami wyrażonymi w przedmiotowej sprawie zarówno przez Naczelny Sąd Administracyjny, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Bydgoszczy.

W skardze do tut. Sądu skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej

w B., zarzucając naruszenie:

a) art. 121, 122, 187 O.p. poprzez prowadzenie postępowania dowodowego

z naruszeniem zasad opisywanych w tym normach i w konsekwencji tego przyjęcie,

że skarżący nie dokonywał transakcji z W. R. oraz T. Sp. z o.o., kiedy to z przeprowadzonych dowodów nie można było wysnuć takiego wniosku,

b) art. 188 O.p. poprzez oddalenie wniosków dowodowych mimo tego, że te w zakresie w jakim nie wypowiadał się co do nich Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, zmierzały do ustalenia istotnych okoliczności w niniejszej sprawie,

c) art. 191 O.p. poprzez przyjęcie, że fakt niedokonywania transakcji z W. R. oraz T. Sp. z o.o. został udowodniony,

d) art. 210 § 4 O.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji z naruszeniem normy tego przepisu.

e) art. 70 § 1 w zw. z art. 70 § 4 O.p. poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego mimo tego, że w ocenie skarżącego takie przedawnienie nastąpiło, a tym samym zaszły podstawy do umorzenia prowadzonego postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

I. Skarga jest nieuzasadniona.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego

z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 dalej: "p.p.s.a."), wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanych zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

II. Zasadniczy spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy organy podatkowe prawidłowo uznały, iż nie było transakcji zakupów oleju napędowego pomiędzy skarżącym a dwiema firmami, tj. firmą P. H. Z. W. W. R. z K. na kwotę [...]zł oraz od firmy T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na kwotę [...]zł.

W konsekwencji, czy organy zasadnie uznały, że ww. kwoty należało wyłączyć

z kosztów działalności gospodarczej strony w roku 2007. W opinii organów

z obszernego materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że obie firmy wystawiły na rzecz skarżącego faktury, które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji gospodarczych.

Podkreślić należy, że powyższa teza organów została w pełni zaakceptowana zarówno przez tut. Sąd, jak i przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 25 maja 2016r. w sprawie o sygn. akt II FSK 1094/14 stwierdził, że:

"NSA podzielił pogląd Sądu pierwszej instancji dotyczący prawidłowości przeprowadzonego postępowania dowodowego oraz prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie dotyczącym firmy T.

sp. z o.o. oraz P. H. Z. W. W. R. z K.." Dalej NSA wskazał, że: "zaprezentowane przez WSA w przypadku tych firm rozważania na stronie 21 – 22 uzasadnienia są prawidłowe, logiczne, nie zostały podważone we wniesionej skardze kasacyjnej, która w tym zakresie powtarza argumentację zawartą w skardze do WSA, do której WSA się ustosunkował."

To zdaniem Sądu oznacza, że ta kwestia została już przesądzona przez Sąd kasacyjny, a zatem zarzuty ponownie podnoszone przez stronę na etapie niniejszej skargi nie zasługują na uznanie.

NSA w ww. wyroku zaakcentował również, że: "dokładnej analizy i oceny wymaga wyjaśnienie wpływu decyzji wydanej w stosunku do spółki O.

w przedmiocie jej zobowiązań celnych, na prowadzone wobec skarżącego obecnie postępowanie w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007r." Dalej NSA wskazał, że: "to zagadnienie należy wiązać z zarzutami naruszenia art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p. i kwestionowanymi, wadliwymi zdaniem strony ustaleniami organów dotyczącymi firmy O., że podmiot ten został stworzony formalnie, po to by nadać pozór legalności dostaw paliw i nie mógł prowadzić działalności gospodarczej ponieważ nie miał bazy magazynowej, środków transportu, pracowników.

NSA zwrócił uwagę na fakt, że Naczelnik Urzędu Celnego w Ł. wydał decyzje wobec tej spółki w zakresie zobowiązania w podatku akcyzowym w związku z obrotem olejem opałowym w okresie od marca do września 2007 r. NSA podał,

że w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przedłożono kopie wyciągu tych decyzji, w których w podsumowaniu stwierdzono (dla przykładu decyzja dotycząca marca 2007 r. – k.114 akt sądowych), że podatnik, czyli spółka O., sprzedała olej opałowy, ilość sprzedanego oleju jest równa ilości zakupionego, gdyż zakupiony olej był w całości sprzedany, spółka nie posiadała zbiorników magazynowych "zatem można przyjąć, że sprzedaż oleju następowała bezpośrednio po jego zakupie bez konieczności dysponowania zbiornikami magazynowymi". Ustalenia faktyczne dotyczyły w tym przypadku tych samych, istotnych elementów stanu faktycznego, "możliwości rzeczywistej sprzedaży paliw przez spółkę O.".

W związku z powyższym NSA uznał, że ten fakt wpłynął negatywnie na ocenę organów, że zaliczone przez skarżącego do kosztów prowadzonej działalności faktury otrzymane od firmy O. nie potwierdzają rzeczywistej sprzedaży.

NSA podkreślił, że zabrakło w sprawie wyjaśnienia co do możliwości prowadzenia działalności gospodarczej przez ww. firmę. NSA zauważył, że w sytuacji, gdy w dwóch postępowaniach ustalenia organów w tym zakresie prowadzą do krańcowo odmiennych wniosków, brak odniesienia się do tych różnic i ewentualnego wyjaśnienia przyczyn, dla których różnice te nie mają znaczenia dla sprawy, trudno uznać, że ustalenia faktyczne i ich ocena dokonana przez organ w odniesieniu do tego dostawcy skarżącego jest wyczerpująca i potwierdza stanowisko organów

o funkcjonowaniu tego podmiotu w obrocie gospodarczym jedynie formalnie, który nie prowadził rzeczywistej działalności gospodarczej.

Reasumując NSA wskazał, że organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy wyjaśni, czy O. był podmiotem fikcyjnym w zakresie obrotu olejem napędowym, czy jednak prowadził działalność w tym zakresie zwłaszcza, że to ustalenie ma wpływ na ocenę wystawionych przez skarżącego dla tego podmiotu faktur z dnia [...] września 2007r. na kwotę [...]zł oraz dnia [...] września 2007r. na kwotę [...]zł

(łącznie [...] zł), z tytułu świadczenia usług transportowych, a zakwestionowanych przez organy. W szczególności z zebranego materiału dowodowego wynika, że wiedzę dotyczącą wykonywania rzeczywistych przewozów może posiadać M. K., zatrudniony w tym czasie u skarżącego jako kierowca. Oddalenie wniosku o jego przesłuchanie na podstawie art.188 O.p., ze stwierdzeniem, że badane okoliczności na które ma być świadek przesłuchany zostały wystarczająco stwierdzone innymi dowodami, nie było prawidłowe i mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

NSA nie zgodził się w tym zakresie z twierdzeniami organu, że okoliczność fikcyjności O. została dowiedziona innymi dowodami, skoro nie dopuścił do przeprowadzenia przeciwdowodu, który ma znaczenie dla rozstrzygnięcia i mógł mieć istotne znaczenie działające na korzyść strony.

Po ww. wyroku NSA tut. Sąd ponownie rozpoznawał niniejszą sprawę, mając na uwadze ww. wskazania sądu kasacyjnego – co do wyjaśnienia kwestii fikcyjności firmy O.. Sąd podkreślił, że powstałe wątpliwości budził przede wszystkim fakt, że dwa organy podatkowe z Ł. i B. doszły do sprzecznych ustaleń, co do fikcyjności tego podmiotu gospodarczego. Zatem organ odwoławczy miał obowiązek wyjaśnienia tej kwestii.

Jak wynika z akt sprawy, organ odwoławczy spełnił te wskazówki sądów. Podkreślenia wymaga to, że rozpoznając ponownie sprawę organ był związany oceną prawną zawartą w ww. wyroku tut. Sądu i organ ten po przeanalizowaniu stanu faktycznego ustalonego decyzjami Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł., stanął na stanowisku, że zakwestionowane wcześniej faktury z dnia [...] i [...] kwietnia 2007 r. dokumentują rzeczywiste transakcje gospodarcze i kwoty z nich wynikające stanowią koszty uzyskania przychodów w łącznej wysokości [...] zł i prawidłowo zostały przez skarżącego zaliczone do przychodów podlegających opodatkowaniu.

W konsekwencji organ ten uznał, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej

w B. przy określaniu zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. niesłusznie obniżył przychody, w stosunku do tych wykazanych przez skarżącego w zeznaniu podatkowym o łączną kwotę [...]zł,

a wynikających z faktur: z dnia [...] września 2007 r. na kwotę [...]zł oraz z dnia

[...] września 2007 r. na kwotę [...]zł z tytułu świadczenia usług transportowych.

Zdaniem Sadu, skoro organ uznał, że zakwestionowane transakcje pomiędzy skarżącym a O. miały miejsce to zasadnie organ ten, odstąpił od przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka M. K., gdyż nie było już potrzeby przeprowadzania tego dowodu.

Jak wynika z treści skargi skarżący zarzuca organom przede wszystkim to,

że jego zdaniem doszło już do przedawnienia, a nadto w rozpoznawanej sprawie organy dopuściły się naruszenie procedury (art. 121, 122, 187, 188, 191 210 § 4 O.p.).

W tej sytuacji obowiązkiem Sądu jest rozważenie przede wszystkim tych kwestii. Taki sposób postępowania przyjęto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym uznaje się m.in., że dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego (tak np. wyroki z 9 marca 2005 r., sygn. akt FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120 i z 25 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 397/07, LEX nr 468936).

Poczynając od najdalej idącego zarzutu tj. przedawnienia zobowiązania, należy zgodzić się z organem, że zarzut ten nie zasługuje na uznanie, gdyż w dniu

[...] listopada 2013 r. nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego strony

w banko [...]., o którym podatnik został powiadomiony (vide t.3, k- 18).

Odnosząc się do naruszenia zasad postępowania należy wskazać, że w opinii Sądu nie doszło do naruszenia zasad wskazanych w skardze. Organy wyjaśniły stan faktyczny sprawy, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.), zebrały materiał dowodowy w stopniu wystarczającym do rozstrzygnięcia (art. 187 § 1 O.p.).

i na jego podstawie dokonały analizy i wyprowadziły wnioski, które są spójne i logiczne

i mają bowiem odzwierciedlenie w materiale dowodowym. Swobodnej ocenie dowodów art. 191 O.p.).nie można zarzucić dowolności. Zgodnie bowiem z art. 191 O.p., organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że należy opierać się na całym materiale, dokonywać oceny znaczenia i wartości dowodów dla przedmiotu postępowania, przy czym dowody należy oceniać nie tylko z osobna, ale we wzajemnej łączności. Oceny dowodów należy dokonywać w świetle zasad życiowego doświadczenia i zgodnie z prawidłami logiki (J. Borkowski, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2011,

s. 237).Reasumując, w ocenie Sądu, zarzuty skarżącego co do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego należy uznać za nieuzasadnione.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 cyt. ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.

E. Kruppik-Świetlicka Z. Pietrasik H. Adamczewska-Wasilewicz