Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 193/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-04-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym
Powołane przepisy: article: art. 247
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk – Meder po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w sprawie z Jego skargi na Starostę S. w przedmiocie zwrotu za szkolenie zapłacone z własnych środków postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

W dniu 2 lutego 2018 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Szczecinie skarga D. R., złożona drogą elektroniczną.

D. R. zarządzeniem Sędziego z dnia 27 lutego 2018 r. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez:

- podpisanie, złożonej w Sądzie skargi, bądź nadesłanie podpisanego własnoręcznie odpisu skargi;

- wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności oraz oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy, w szczególności czy przedmiot skargi stanowi pismo

z dnia 30 stycznia 2018 r. Przewodniczącego Rady Powiatu w S., czy też z dnia 2 stycznia 2017 r. Przewodniczącego Komisji Rewizyjnej Rady Powiatu w S.

- w terminie 7 dni, od dnia otrzymania niniejszego wezwania pod rygorem odrzucenia skargi stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.". Ponadto skarżący został pouczony o treści art. 3 powołanej ustawy.

Przesyłka sądowa zawierająca odpis wskazanego zarządzenia została osobiście odebrana przez skarżącego w dniu 6 marca 2018 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 29).

Dnia 12 marca 2018 r. wpłynął do Sądu, złożony drogą elektroniczną na urzędowym formularzu PPF, wniosek skarżącego z 9 marca 2018 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie z kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika procesowego z urzędu. Taki sam wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, złożony drogą elektroniczną na urzędowym formularzu PPF opatrzony datą 9 marca 2018 r., wpłynął do Sądu kolejno dnia: 16 marca 2018 r., 20 marca 2018 r. oraz 26 marca 2018 r. W złożonym formularzu w rubryce 3.4 odnoszącej się do wskazania nazwy organu wnioskodawca podał: "Starostwo Powiatowe w S.", zaś w rubryce 3.5 dotyczącej wskazania czego sprawa dotyczy podał: "zwrotu za szkolenie zapłacone z własnych środków".

Zarządzeniem z dnia 16 marca 2018 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez własnoręczne podpisanie złożonego w Sądzie wniosku, bądź nadesłanie własnoręcznie podpisanego wniosku w terminie 7 dni, od dnia otrzymania niniejszego wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania stosownie do art. 257 ustawy p.p.s.a.

Przesyłka sądowa zawierająca odpis wskazanego zarządzenia została osobiście odebrana przez skarżącego w dniu 22 marca 2018 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 81).

W dniu 27 marca 2018 r. skarżący nadał w urzędzie pocztowym własnoręcznie podpisany wniosek o przyznanie prawa pomocy z dnia 9 marca 2018 r. złożony na urzędowym formularzu PPF.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 247 ustawy p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (postanowienie NSA z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt I OZ 918/09 – publ. Lex nr 573308). Stosownie do unormowania art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.

W niniejszej sprawie przesyłka sądowa zawierająca wezwanie skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi została osobiście odebrana przez skarżącego dnia 6 marca 2018 r., zatem siedmiodniowy termin do wykonania wezwania Sądu upłynął z dniem 13 marca 2018 r., który to dzień nie był sobotą, ani dniem wolnym od pracy.

Skarżący w terminie wyznaczonym do wykonania wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej sprecyzowanie oraz podpisanie złożonej skargi, bądź nadesłanie podpisanego własnoręcznie odpisu skargi nie wykonał w całości zobowiązania Sądu, bowiem nie podpisał złożonej drogą elektroniczną skargi.

W świetle cytowanego powyżej art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. okoliczność ta kwalifikuje skargę do odrzucenia, gdyż skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi (por. uchwałę 7 Sędziów NSA z dnia 18 grudnia 2013 r., I OPS 13/13 – publ. na stronie www.nsa.gov.pl). Tym samym do oceny wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy zastosowanie będzie miał art. 247 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OZ 413/06 – Lex nr 299475 czy postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. akt I OZ 481/10 – Lex nr 621860).

Wobec powyższego, działając na podstawie art. 247 p.p.s.a. należało odmówić przyznania prawa pomocy.