Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 37/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i b, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 2017 poz 1785
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Jacek Kaute, sędzia WSA Beata Sobocha-Holc, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi W.K. i T.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym na 2018 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniach 25 kwietnia 2018 r. do 23 maja 2018 r. przeprowadzono kontrolę podatkową u T.K. Przedmiotem kontroli było ustalenie stanu własności, posiadania oraz podstaw opodatkowania gruntów, budynków i budowli podatkiem od nieruchomości za okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 marca 2018 roku. Kontrola dotyczyła m.in. nieruchomości położonej przy ul. [...], dz. ew. nr [...] z obr. [...], będącej przedmiotem współwłasności T.K. i W.K. Ustalenia kontroli stanowiły podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2018.

Decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., Prezydent W. (dalej: "Prezydent" lub "organ I instancji") ustalił w stosunku do W. i T.K. (dalej: "skarżący") wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2018 w kwocie 29.168,00 zł., za nieruchomość położoną na terenie W., Dzielnica [...], przy ul. [...].

Do opodatkowania przyjęto: działka ew. nr [...]: podatek od nieruchomości: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 701 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 330 m2, budynki mieszkalne o powierzchni 187,89 m2, podatek rolny - użytki rolne zabudowane B-RIVb - pow. 0,0701 ha fiz., 0,05608 ha przel. (podstawa opodatkowania); działka ew. nr [...]: podatek od nieruchomości: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 1.391,00 m2, podatek rolny - grunty orne RV - 0,4303 ha fiz., 0,0000 ha przel.; działka ew. nr [...]: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 2.093,00 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 435,00 m2, budynki pozostałe o powierzchni 938,91 m2, budowle o wartości 12.058,00 zł., podatek rolny - grunty ome RV - 0,3825 ha fiz., 0,0000 ha przel.

Skarżący wnieśli odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, że w decyzji wpisano złą numerację działek, są bowiem właścicielami działki nr [...]. Dodatkowo podnieśli, że obiekty magazynowe nie są pełnowartościowymi obiektami, gdyż do obiektów nie ma dojazdu dla samochodów ciężarowych, co powoduje, że nie można ich też wynająć za rynkową cenę. Gmina nie potrafi utrzymać w należytym stanie oznakowania drogi, droga jest też notorycznie blokowana przez okolicznych mieszkańców, co powinno mieć wpływ na naliczanie podatku.

Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: "Kolegium" lub "Organ II instancji") uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i ustaliło w stosunku do skarżących wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2018 w kwocie 25.259,00 zł., za nieruchomość położoną na terenie W., Dzielnica [...], przy ul. [...].

W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z dnia 12 stycznia 1991 r. w brzmieniu obowiązującym w roku 2018 (Dz.U. z 2017 r. poz. 1785, zwana dalej u.p.o.l.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W myśl art. 3 ust. 1 ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3, posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, użytkownikami wieczystymi gruntów, posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

Kolegium podkreśliło, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy, poprzez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Zgodnie z art. 1a ust. 2a u.p.o.l. do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, ze zm.), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.

Grunty, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d u.p.o.l. to: grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych, grunty niezabudowane objęte obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. poz. 1777), i położone na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego.

Przedmiotem opodatkowania była nieruchomość położona w W. przy ul. [...], będącej przedmiotem współwłasności skarżących.

Decyzja dotyczyła ustalenia zobowiązania w stosunku do osób fizycznych, przedmiotowa nieruchomość była wykorzystywana w sposób mieszany, tj. w budynku o funkcji mieszkalnej stwierdzono wyposażenie potwierdzające funkcję mieszkalną, oraz na działalność gospodarczą.

W piśmie z dnia 15 maja 2018 r., skarżący poinformował, że: "(...) działka [...] była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej przez firmę P. sp. z o. o. w 20% od dnia 01.01.2013 r. do 31.03.2018 r. i przez firmę P. sp. j. od 01.01.2015 r. w 30%". "Działki [...] i [...] w całym okresie objętym kontrolą były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej przez firmę A. w 30%".

Jak wynika z ustaleń organu I instancji dokonanych na podstawie przedłożonych przez skarżących dokumentów, tj. projektów budowlanych budynków i inwentaryzacji, na działce:

1. ewid. nr [...] znajdowały się następujące budynki: budynek mieszkalny o pow. użytkowej - 187,89 nr (w kartotece budynków wykazana jest tylko powierzchnia zabudowy - 113,00 m2) oraz budynek o funkcji - produkcyjny, usługowy, gospodarczy dla rolnictwa o pow. użytkowej - 480,37 nr (w kartotece budynków wykazana jest tylko powierzchnia zabudowy 542,00 m2);

2. ewid. nr [...]: budynek o funkcji - produkcyjny, usługowy, gospodarczy dla rolnictwa o pow. użytkowej 70,00 m2 (w kartotece budynków wykazana jest tylko powierzchnia zabudowy — 109,00 m2); budynek o funkcji - produkcyjny, usługowy, gospodarczy dla rolnictwa o pow. użytkowej; 252,00 m2 (w kartotece budynków wykazana jest tylko powierzchnia zabudowy - 263,00 m2); budynek o funkcji - produkcyjny, usługowy, gospodarczy dla rolnictwa o pow. użytkowej; 848,54 m2 (w kartotece budynków wykazana jest tylko powierzchnia zabudowy - 901,00 m2) oraz łącznik - budynek - o pow. użytkowej - 53,00 m2.

Odnośnie nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], co do roku podatkowego objętego decyzją, zostały zawarte następujące umowy, potwierdzające prowadzenie na terenie nieruchomości działalności gospodarczej:

- z dnia 1 stycznia 2017 r. - umowa zawarta przez Skarżącego z G.B. – A. - umowa najmu pomieszczenia magazynowego o powierzchni 250 m2;

- umowy najmu pomieszczenia magazynowego z dnia 1 lipca 2017 r. zawarta przez Skarżącego z P. sp. j. powierzchnia 180 m2,

- z dnia 1 lipca 2017 r., skarżący zawarli umowę użyczenia P. sp. z o.o. dotyczącą pomieszczenia o pow. 20 m2,

- z dnia 1 lipca 2017 r., umowa zawarta przez skarżącą z T. sp. z o.o. - umowa najmu pomieszczenia biurowego o powierzchni 60 m2, umowa zawarta na czas nieokreślony.

Organ ustalił także, że żaden z budynków o funkcji - produkcyjny, usługowy, gospodarczy dla rolnictwa, nie służyły do działalności rolniczej, jak także nie były zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej.

W decyzji organu I instancji wskazano, że budynek oznaczony w załączniku graficznym do protokołu oględzin - nr 2 i 5 związany jest z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Jak wynika z treści decyzji, organ I instancji, co do budynków opodatkował:

1. na działce ew. nr [...]: budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 330 m2 ;budynki mieszkalne o powierzchni 187,89 m2.

2. na działce ew. nr [...]: budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 435,00 m2; budynki pozostałe o powierzchni 938,91 m2.

Jak wynika z kartoteki budynków, ogólna powierzchnia budynków to 1.703,91 m2, do opodatkowania przyjęto 1.703,91 m2.

Z treści decyzji, oraz z akt sprawy wynika, że łączna powierzchnia budynków wynajmowana przez podatników to 510 m2. Prezydent do opodatkowania przyjął powierzchnie - łącznie 765 m2.

W piśmie z dnia 8 czerwca 2018 r. wyjaśniono, że umowa z dnia 1 października 2016 r. zawarta z P. sp. j. dotycząca powierzchni 255 m2, obowiązywała do dnia 30 czerwca 2017 r. Od dnia 1 lipca 2017 r., jak również w okresie prowadzonej kontroli podatkowej przedmiotem umowy najmu z P. sp. j. było pomieszczenie magazynowe o powierzchni 180 m2. Organ I instancji zawyżył zatem wysokość zobowiązania podatkowego w zakresie powierzchni 255 m2, jako związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Ponadto, jak wynika z ustaleń Prezydenta, na działce ew. nr [...] oraz na działce [...] znajdują się budynki o łącznej pow. 1.223,54 m2, organ I instancji przyjął do opodatkowania łącznie powierzchnię 1.373,91 m2. Powyższe błędy nie wpływają na prawidłowość opodatkowania budynków, których łączna powierzchnia ujęta jako budynki pozostałe, jest prawidłowa.

Kolegium stwierdziło, że niezasadny jest zarzut dotyczący błędu w oznaczeniu działek, bowiem z pisma Biura Geodezji i Katastru z dnia 12 lutego 2019 r., wynikało, że aktualne działki ew. nr [...] i [...] zostały wydzielone z działki ew. nr [...] z obr. [...] podczas przeprowadzonej w 2009 r. modernizacji ewidencji gruntów.

Z zaświadczenia Prezydenta z dnia 4 stycznia 2019 r., wynika, że na dzień 01 stycznia 2018 w informatycznej bazie ewidencji gruntów i budynków, ujawnione były następujące wpisy, dla działki: nr [...] - użytki rolne zabudowane Br-RlVb - pow. 0.1402 ha; nr [...] - grunty rolne RV 0.4303 ha, grunty rolne zabudowane B-RV- pow. 0.1391 ha; nr [...] - grunty orne RV 0.4415 ha, użytki rolne zabudowane B-RV - pow. 0.1503 ha.

Zgodnie z oświadczeniem skrzących, złożonym do protokołu kontroli, działka ew. nr [...] była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej przez P. sp. z o. o. w 20% i przez firmę P. sp. j. w 30 %, natomiast działka nr [...] i [...] w 30% zajęta była na prowadzenie działalności gospodarczej prowadzonej przez firmę A.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2017r. poz. 1892) opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.

Zgodnie z treścią art. 2 ust. 2 u.p.o.l. opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne i lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Mając na względzie oświadczenie skarżących, działka nr [...] została opodatkowana: 701 m2 jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz 701 m2 podatkiem rolnym.

Co do działek [...] i [...] o łącznej powierzchni 11.612,00 m2, w ocenie Kolegium organ I instancji w sposób prawidłowy opodatkował je zgodnie z oświadczeniem podatnika tj. w 30% jako związane z działalnością gospodarczą przyjmując powierzchnię 3.483,60 m2 jako związaną z działalnością gospodarczą tj.: nr [...]: grunty rolne RV 0.4303 ha - opodatkowane podatkiem rolnym, grunty rolne zabudowane B-RV - pow. 0.1391 ha - jako związane z działalnością gospodarczą, nr [...] - grunty orne RV 0,3825 ha - opodatkowane podatkiem rolnym, użytki rolne zabudowane B-RV - pow. 0.1503 ha oraz powierzchnia 590 m2 - gruntów ornych RV - jako związane z działalnością gospodarczą (łącznie powierzchnia ujęta w decyzji - 2.093,00 m2.

W toku postępowania kontrolnego Prezydent stwierdził, że na nieruchomości znajdują się budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wartość budowli ustalono na podstawie oświadczenia skarżących. W odpowiedzi na wezwanie organu I instancji, skarżący podali, że budowle nie zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych.

W myśl art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego.

Łączna wartość budowli przyjęta do opodatkowania zgodnie z oświadczeniem skrzących, niekwestionowanym przez organ I instancji wyniosła - 12.058,00 zł.

W ocenie Kolegium mając na względzie ujęcie w zaskarżonej decyzji powierzchni 255 m2 jako powierzchni związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, zamiast ujęcie tej powierzchni jako budynki pozostałe, należało zaskarżoną decyzję uchylić i orzec co do istoty sprawy, w ten sposób, że ustalić wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2018 za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], 25.259,23 zł. - po zaokrągleniu -25.259,00 zł.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego złego stanu drogi dojazdowej do nieruchomości i zaniedbań Miasta w tym zakresie, Kolegium wyjaśniło, że podatek od nieruchomości oraz podatek rolny są podatkami majątkowymi, a ich pobór zależny jest od faktu posiadania nieruchomości, z powyższego względu zły stan drogi dojazdowej do nieruchomości nie może mieć żadnego wpływu na wysokość zobowiązania podatkowego.

Skarżący wywiedli od tej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zaskarżyli ją w całości. Wnieśli o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze nie wskazano przepisów prawa, które miałyby być naruszone przez organy podatkowe.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Tytułem wstępu wyjaśnić należy, że sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.) – dalej: "uCovid-19". Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W okolicznościach niniejszej sprawy należy potwierdzić wypełnienie się powyższych warunków, akcentując istotne zagrożenie zakażeniem wirusem SARS-CoV-2.

Przepis art. 15zzs4 ust. 3 uCovid-19 należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej: "p.p.s.a.").

W tym miejscu Sąd zauważa, że prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia.

Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m. in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie uprawnienia przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Uwzględnić przy tym należy brak możliwości przeprowadzania dowodów w sprawie sądowoadministracyjnej (z wyjątkiem ograniczonej dopuszczalności dowodu z dokumentów – art. 106 § 3 p.p.s.a). Jednocześnie podkreślić należy, że dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. Ten standard ochrony praw stron i uczestników został zachowany albowiem stosowne zarządzenie o rozpoznaniu sprawy w trybie art. 15zzs4 uCOVID-19 zostało wydane przez Przewodniczącego, zaś strony postępowania zostały powiadomione o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzenie niejawne i miały możliwość złożenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia dodatkowego żądania, wniosków lub wyjaśnień.

Odnośnie kwestii możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej z jednoczesnym bezpośrednim przekazem dźwięku i obrazu zgodnie z art. 15zzs4 ust. 2 i 3 uCovid-19 wyjaśnić należy, że przeprowadzenie takiej rozprawy nie jest możliwe, gdyż tut. Sąd nie dysponuje odpowiednim zapleczem technicznym umożliwiającym przeprowadzenie rozprawy w formie "on line".

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 o.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy.

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Sąd rozpoznając skargę korzysta ze wszystkich dowodów zebranych w toku postępowania administracyjnego, gdyż rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.).

Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji w świetle wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu, albowiem zaskarżony akt odpowiada prawu, zaś zarzuty skargi są bezpodstawne.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zarzuty sformułowane w skardze odnoszą się w istocie rzeczy do konstrukcji podatku od nieruchomości, która w ocenie Skarżących jest wadliwa, ponieważ nie uwzględnia wartości rynkowej nieruchomości oraz nie uwzględnia niższej od rynkowej wysokości czynszu za wynajem pomieszczeń.

Zarzuty te nie mogą odnieść skutku w postaci uwzględnienia skargi.

Podatek od nieruchomości swoją konstrukcją odwołuje się do regulacji prawnej występującej w niektórych państwach dawnego bloku wschodniego. Podstawę opodatkowania nie stanowi tu wartość, ale powierzchnia. Z kolei w państwach zachodnich rozwinął się system oparty na wartości nieruchomości ustalonej i wynikającej z katastru nieruchomości. System katastralny nie jest systemem jednolitym i w wielu państwach występują różne jego warianty. Podstawą opodatkowania może być np. rzeczywista wartość nieruchomości, ale także jej wartość czynszowa. W wielu państwach istotne znaczenie ma również przeznaczenie nieruchomości na konkretny cel, ale również wiek nieruchomości budynkowej.

Stwierdzenia zawarte w skardze, dotyczące nieuwzględnienia wartości rynkowej nieruchomości oraz nieuwzględnienia niższej od rynkowej wysokości czynszu za wynajem pomieszczeń, należy zatem ocenić jako postulaty pod adresem ustawodawcy, a nie jako zarzuty naruszenia obowiązującego prawa.

Okoliczności podnoszone w skardze, przy założeniu, że istnieją, bez wątpienia mają negatywny wpływ na wartość nieruchomości. Słusznie jednak zostało wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO, że nie mogą one mieć żadnego wpływu na wysokość zobowiązania podatkowego. Podstawą ustalenia podatku są przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz uchwała Rady m. st. Warszawy z 19 października 2017 r. w sprawie określania wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2018r. (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 9653). Podkreślić należy, że ani przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ani ww. uchwała nie przewidują obniżenia podatku. Natomiast organy podatkowe wydające decyzje w niniejszej sprawie nie były uprawnione do obniżenia podatku z przyczyn podnoszonych przez skarżących, gdyż działałyby niezgodnie z powołanymi przepisami (zarówno ustawy, jak i uchwały Rady m. st. Warszawy).

W ocenie Sądu, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie ma podstaw do zakwestionowania wydanych w sprawie decyzji.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie niniejszej), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1) grunty;

2) budynki lub ich części;

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Zgodnie z treścią art. 2 ust. 2 ww. ustawy, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Przepis art. 5 ww. ustawy przewiduje podwyższoną stawkę podatku od nieruchomości dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków (art. 5 ust. 1 pkt 1) lit a) ustawy) oraz dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 2) lit. b) ustawy).

Natomiast w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3) ww. ustawy, użyte w ustawie określenia grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oznaczają grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że skarżący są właścicielami nieruchomości stanowiącej działki ewidencyjne nr [...], [...] i [...] z obrębu [...]. Ze znajdujących się w aktach sprawy zaświadczeń wystawionych w oparciu o dane z ewidencji gruntów i budynków wynika, że w ewidencji tej – w roku 2013 działka nr [...] była sklasyfikowana jako zabudowane użytki rolne, zaś działki nr [...] i [...] były sklasyfikowane jako grunty orne i grunty rolne – zabudowane.

Należy zauważyć, że sam fakt oraz zakres wykorzystywania części nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej w 2018 roku pozostawał poza sporem w niniejszej sprawie. Okoliczności te zostały potwierdzone przez samych skarżących w piśmie z 15 maja 2018 r. Niesporna jest również okoliczność istnienia (również w 2018 roku) na nieruchomości budowli związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. W sprawie niniejszej nie jest również sporna powierzchnia budynku mieszkalnego, znajdującego się na nieruchomości skarżących.

Wydane w sprawie sporne decyzje uwzględniają zarówno powierzchnię budynków, jak – odpowiednią – wskazaną przez skarżącego powierzchnię gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej przez kontrahentów skarżących. Podwyższoną stawką przewidzianą dla gruntów zajętych na działalność gospodarczą została opodatkowana tylko taka cześć działek, która stanowi 30% ich powierzchni. Powierzchnia gruntu opodatkowana stawką dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej odpowiada wskazanemu przez skarżących stopniowi wykorzystania nieruchomości w ten sposób. Pozostała część nieruchomości – sklasyfikowanych w ewidencji jako użytki rolne – została opodatkowana podatkiem rolnym. W tym zakresie – opodatkowania podatkiem rolnym - wydane w sprawie decyzje nie kwestionowane w toku postępowania w sprawie. Ich prawidłowość ( w tym zakresie) nie budzi również wątpliwości Sądu.

Zdaniem Sądu, w sprawie niniejszej nie ma również podstaw do zakwestionowania prawidłowości opodatkowania budowli.

Poza sporem pozostaje w niniejszej sprawie również powierzchnia budynków mieszkalnych. Powierzchnia 187,89 m2 przyjęta w zaskarżonej decyzji została wskazana przez skarżących w powoływanym już piśmie z 15 maja 2018 roku, podpisanym przez T.K. Zatem także w zakresie opodatkowania budynków mieszkalnych prawidłowość spornych decyzji organów podatkowych nie budzi wątpliwości.

Ponieważ zatem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, skarga – jako bezzasadna – podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji wyroku.