Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 375/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2012-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 136 poz 969
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r, o podatku rolnym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędzia WSA Anna Wójcik (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Maria Żymańczyk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 lutego 2012 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2010 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 2 lutego 2010 r. Wójt Gminy D ustalił podatnikowi Z. M. łączne zobowiązanie pieniężne za 2010 r. w kwocie 249 zł, przyjmując do opodatkowania podatkiem rolnym użytki rolne o powierzchni 0,0675 ha (2,19 ha fizycznych). Podatkiem od nieruchomości objęto budynek mieszkalny o pow. 106 m kw., grunty pozostałe o pow. 1.400 m kw. Grunty stanowiące drogi nie zostały opodatkowane.

Wskutek wniesionego od tej decyzji odwołania, w którym podatnik zakwestionował "ubytek" o 9,4703 ha powierzchni gruntów przyjętych za podstawę opodatkowania w 2010 r. w stosunku do powierzchni przyjętej w 2009 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło tę decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wskazując na konieczność wyjaśnienia okoliczności dotyczących wprowadzenia zmian do ewidencji gruntów w zakresie wielkości gruntów, w stosunku do których przysługuje podatnikowi tytuł prawny. Z akt sprawy wynikało bowiem, że należące wcześniej do Z. M. działki nr [...], [...], [...] i [...] o łącznej pow. 9,4703 ha zostały w 2010 r. ujawnione w ewidencji jako należące do E. i P. małżonków W.,. Kolegium wskazało na konieczność ustalenia, czy włączone do akt postanowienie Sądu Rejonowego w O. - I Wydział Cywilny z [...] sygn. akt [...] o przysądzeniu prawa własności nieruchomości składającej się z działek o numerach [...], [...], [...]km1 i [...] km2 o łącznej powierzchni 9,4703 ha, położonych w miejscowości L. w obrębie Gminy D.O., należącej dotychczas do dłużnika Z. M. na rzecz licytanta P. W. stało się prawomocne, albowiem w myśl art. 999 § 1 kodeksu postępowania cywilnego tylko prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności przenosi własność na nabywcę i jest tytułem do ujawnienia na rzecz nabywcy prawa własności w katastrze nieruchomości oraz przez wpis w księdze wieczystej lub przez złożenie dokumentu do zbioru dokumentów, jak też jest tytułem egzekucyjnym do wprowadzenia nabywcy w posiadanie nieruchomości. Wyjaśnienie tytułu własności do spornych działek było w ocenie Kolegium konieczne z uwagi na brzmienie art. 6a ust. 2 i ust. 3 ustawy z 15.11.1984r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006r. nr 136, poz. 969 ze zm.) – dalej jako: [u.p.r.]. Zwrócono też uwagę, że w dacie wydania spornej decyzji (2.02.2010 r.) organ I instancji nie był w posiadaniu zawiadomienia o zmianie danych w ewidencji gruntów, gdyż takie zostało wydane dopiero dnia 25.02.2010 r., a ponadto nie wyjaśnił przyczyn odstąpienia od opodatkowania dróg a zwłaszcza tego, czy zostały spełnione warunki określone w art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613) – dalej jako: [u.p.o.l.], tj. czy przedmiotowe grunty stanowią drogi publiczne.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania i po uzupełnieniu postępowania dowodowego Wójt Gminy D. decyzją z dnia 4 kwietnia 2011 r. ustalił Z. M. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2010 r. w kwocie 249,00 zł ze wskazaniem, że podatek rolny wymierzono od 0,0675 ha stanowiących podstawę opodatkowania (2,19 ha fizycznych) i wyniósł on 6,00 zł, natomiast podatek od nieruchomości wyniósł 243,00 zł, w tym od budynku mieszkalnego o pow. 106 m2 – 61,48 zł i od gruntów pozostałych o pow. 1 400 m2 – 182,00 zł. Nie opodatkowano gruntu o pow. 100 m2 stanowiącego drogę.

Również od tej decyzji podatnik wniósł odwołanie, zarzucając w nim niedostateczne wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy i naruszenie art. 104 i art. 138 § 2 k.p.a., co doprowadziło do bezpodstawnego opodatkowania tylko za obszar 2,19 ha, a nie za cały grunt należący do podatnika. Zarzucił, że w toku ponownego postępowania wskazywał na nieprawomocność postanowień wydawanych we wszystkich sprawach wieczystoksięgowych, których przedmiotem są należące do niego grunty. Zarzucił ponadto, że na moment ustalania podatku to on był ich faktycznym i prawnym właścicielem, przez co podatek powinien obejmować całość nieruchomości.

W wyniku rozpatrzenia tego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia 29 lipca 2011 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, nie podzielając żadnego z zarzutów odwołania.

W uzasadnieniu wskazało na znajdujące się w aktach sprawy zawiadomienie o zmianach danych w ewidencji gruntów i budynków z dnia 25.02.2010 r. (wpływ do Urzędu Gminy D. dnia 11.03.2010 r.) potwierdzające, że Z. M. pozostaje obecnie właścicielem działek nr [...] i nr [...] o łącznej pow. 2,34 ha stanowiących: użytki rolne (PsIV; RV; S-RV; RVI), drogi (0,01 ha) i tereny mieszkaniowe (0,14 ha). W wyniku wprowadzonych zmian należące wcześniej do Z. M. działki nr [...], [...], [...] i [...] o łącznej pow. 9,4703 ha zostały ujawnione jako należące do E. i P. W. Takie dane wynikają też z księgi wieczystej [...]. W aktach znajduje się nadto postanowienie Sądu Rejonowego w O. - I Wydział Cywilny z dnia [...] sygn. akt [...] o przysądzeniu prawa własności nieruchomości stanowiącej grunty rolne, składającej się z działek o numerach [...], [...], [...] km.1 i [...] km.2 o łącznej powierzchni 9,4703 ha, położonych w miejscowości L. w obrębie Gminy D. O., należącej do dłużnika Z. M. na rzecz licytanta P. W. i E. W., z nałożeniem na dłużnika Z. M. obowiązku wydania w/w nieruchomości nabywcy. Postanowienie to uprawomocniło się dnia 17.07.2009 r., co wynika z zawartej na nim adnotacji. Z tych względów Kolegium uznało za bezzasadny zarzut o nieprawomocności w/w postanowienia i ponownie przywołało treść art. 999 § 1 k.p.c., zgodnie z którym prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności przenosi własność na nabywcę i jest tytułem do ujawnienia na rzecz nabywcy prawa własności w katastrze nieruchomości oraz przez wpis w księdze wieczystej lub przez złożenie dokumentu do zbioru dokumentów, a także jest tytułem egzekucyjnym do wprowadzenia nabywcy w posiadanie nieruchomości. Tym samym kwestia własności spornych (odłączonych) działek gruntu została w ocenie Kolegium rozstrzygnięta prawidłowo.

Mając na względzie powołane dokumenty, w tym w/w postanowienie Sądu Rejonowego w O. i dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, które zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne są wiążące dla wymiaru podatków, Kolegium uznało za prawidłowe rozstrzygnięcie organu I instancji. W zakresie dotyczącym podatku od nieruchomości (grunty oznaczone jako tereny mieszkaniowe B o pow. 0,14 ha oraz drogi - o pow. 0,01 ha, tereny mieszkaniowe jako niestanowiące użytków rolnych (art. 2 ust.2 u.p.o.l.) zostały objęte podatkiem od nieruchomości jako grunty pozostałe, od opodatkowania dróg (pow. 100 m2) odstąpiono ze względu na treść § 1 pkt 4 uchwały nr [...] Rady Gminy D. z [...]. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości (Dziennik Urzędowy Województwa Opolskiego z 2006 r. nr 91, poz.2671) przywołanej w podstawie prawnej decyzji. Natomiast budynki mieszkalne o pow. 106 m2 zostały opodatkowane zgodnie z informacją w sprawie podatku od nieruchomości złożoną w dniu 5.12.2008 r. (art. 21 § 5 Ordynacji podatkowej). W zakresie podatku rolnego wskazano na grunty stanowiące użytki rolne o pow. 2,19 ha fizyczne, z czego do opodatkowania przyjęto 0,0675 ha przeliczeniowych (pastwiska trwałe o pow. 0,09 ha x 0,75 wskaźnik przeliczeniowy), po wyłączeniu pozostałych użytków rolnych sklasyfikowanych jako klasy V i VI, które podlegają zwolnieniu z podatku rolnego stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r. Za bezzasadny uznano zarzut o niezastosowaniu się przez organ I instancji do stanowiska Kolegium wyrażonego w poprzedniej decyzji z dnia 10.09.2010 r., gdyż w toku ponownie przeprowadzonego postępowania organ ten ustalił datę prawomocności postanowienia Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] r. o przysądzeniu własności, a włączona do akt informacja uproszczona z dnia 20.04.2011r. wskazywała, że dane w ewidencji zostały zaktualizowane zgodnie z zawiadomieniem z dnia 25.02.2010r. W kwestii dróg, jakkolwiek organ I instancji istotnie nie uzasadnił podjętego w tym zakresie rozstrzygnięcia, to powołał prawidłową podstawę prawną.

W ocenie organu odwoławczego w sprawie został zebrany materiał dowodowy wystarczający do jej rozstrzygnięcia.

W skardze wniesionej na tę decyzję skarżący, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego, a to art. 3 u.p.r. poprzez błędne jego zastosowanie, które doprowadziło do niewłaściwego określenia osoby podatnika, 2) niewyjaśnienie aktualnego stanu prawnego i faktycznego nieruchomości stanowiących działki oznaczone numerami[...], [...], [...], i [...]o łącznej powierzchni 9,4703 ha w gminie D. wskutek bezpodstawnego przyjęcia, że nie stanowią one własności skarżącego, 3) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 77 w związku z art. 144 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nierozpatrzenie podniesionych w odwołaniu zarzutów, oraz niewyjaśnienie na żadnym etapie postępowania prawomocności orzeczenia referendarza sądowego o odłączeniu działek od KW nr[...].

Uzasadniając zarzuty skarżący wskazał, że istotę sporu stanowi całkowita nietrafność ustaleń organów podatkowych, co do władztwa skarżącego odnośnie działek położonych w D., oznaczonych numerami[...], [...], [...] i [...]. Wynika ona przede wszystkim z pominięcia podnoszonego przez skarżącego zarzutu o zawisłości przed Sądem Rejonowym w O. VI Wydział Ksiąg Wieczystych sprawy odwoławczej od orzeczenia o dokonaniu zmiany w księdze wieczystej – odłączeniu części nieruchomości obejmującej sporne działki. Mianowicie na orzeczenie referendarza sądowego w tym przedmiocie skarżący wniósł skargę, która wskutek braku opłaty została odrzucona postanowieniem z dnia 30.03.2010 r. Zażalenie na to postanowienie zostało wprawdzie odrzucone postanowieniem Sądu Rejonowego w O. z dnia [...]r., jednakże wskutek zażalenia skarżącego zostało ono uchylone przez Sąd Okręgowy w O. postanowieniem z dnia [...]r. sygn. akt[...]. Pomimo tego sąd wieczystoksięgowy do chwili obecnej ani nie przywrócił terminu do wniesienia skargi na orzeczenie referendarza o odłączeniu spornych działek z księgi wieczystej[...], ani nie przekazał zażalenia do rozpoznania sądowi okręgowemu.

W ocenie skarżącego powyższe okoliczności dowodzą nieprawomocności w/w orzeczenia referendarza, co wywiera ten skutek, że nie sposób przyjąć, aby inna osoba, niż skarżący, była właścicielem spornej nieruchomości.

Jednakże nawet odmienna ocena prawna zaistniałej sytuacji (a więc przyjęcie, że grunt zmienił właściciela) nie może prowadzić do nieopodatkowania skarżącego, gdyż zgodnie z art. 3 ust. 2 u.p.r. podatnikiem jest posiadacz samoistny nieruchomości. Skarżący wyjaśnił, że już w piśmie z dnia 14.03.2011 r. wskazywał, iż aktualny stan jego nieruchomości nie uległ zmianie w stosunku do roku 2009 r., gdzie opodatkowany był cały obszar ponad 11 ha., a zatem to właśnie ta powierzchnia winna stać się podstawą opodatkowania również w 2010 r. Na żadnym etapie postępowania nie zakwestionowano zasadności opodatkowania w 2009 r. mimo ustaleń organu, że już od sierpnia 2009 r. stan prawny uległ zmianie (prawomocność postanowienia o przysądzeniu własności).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutu o pominięciu kwestii toczących się postępowań przed sądem wieczystoksięgowym stwierdziło, że podstawą rozstrzygnięcia było prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności, nie zaś orzeczenia referendarza dotyczące zmiany treści ksiąg wieczystych. Natomiast w stosunku do osoby dłużnika, który został pozbawiony prawa własności nieruchomości w wyniku licytacji, nie można przyjmować, aby miał on przymiot posiadacza samoistnego w rozumieniu art. 336 k.c. ("jak właściciel"), nawet gdyby nadal władał przedmiotową nieruchomością.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona i dlatego podlega oddaleniu.

Stosownie do art. 145 § 1 plkt 1 lit. a)-c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej jako: [p.p.s.a.], sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto sąd stwierdza nieważność zaskarżonego aktu w przypadku wystąpienia przesłanek do takiego rozstrzygnięcia opisanych w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych ustawach (pkt 2).

Zatem tylko stwierdzenie jednej z wymienionych wyżej przesłanek obliguje sąd administracyjny do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego aktu. W przeciwnym przypadku skarga podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).

Mając na względzie przedstawione kryteria kontroli, dokonywanej przy tym niezależnie od zarzutów i wniosków skargi oraz powołanej w niej podstawy prawnej (art. 134 § 1 p.p.s.a.) należy zdaniem Sądu stwierdzić, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie jest dotknięte żadnym w wyżej wymienionych uchybień, przez co brak było podstaw do uwzględnienia skargi.

Istotę sporu w kontrolowanej sprawie stanowi kwestia, czy przedmiotem opodatkowania skarżącego podatkiem rolnym były tylko działki gruntu oznaczone numerami [...] i [...] o łącznej powierzchni 2,34 ha stanowiące użytki rolne, na co wskazywały zapisy w ewidencji gruntów i budynków ujawnione organowi podatkowemu w zawiadomieniu Starosty O. z dnia [...]r. o zmianie danych w ewidencji, jak twierdziły organy, czy też zakresem przedmiotowym opodatkowania tym podatkiem winny być także objęte działki oznaczone numerami[...], [...], [...] i [...], jak twierdził skarżący wskazując na niezakończone prawomocnie postępowanie przed sądem wieczystoksięgowym dotyczące wpisu prawa własności tych działek na rzecz licytanta. P. W., jak też na fakt ich posiadania w dacie dokonywania wymiaru podatku na 2010 r.

W ramach tak zarysowanej kwestii spornej należy w ocenie Sądu przyznać rację organom podatkowym, które wydały kwestionowane decyzje w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny, wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia. Między stronami nie były sporne ustalenia w zakresie dotyczącym podatku od nieruchomości i w ocenie Sądu znajdują one potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Wbrew zarzutom skargi taki sam walor mają także ustalenia faktyczne odnoszące się do opodatkowania podatkiem rolnym, gdyż zbędne było – czego domagał się skarżący – dokonywanie ustaleń w zakresie prawomocności orzeczenia referendarza o odłączeniu czterech działek gruntu z księgi wieczystej skarżącego w kontekście przepisów podatkowych normujących opodatkowanie podatkiem rolnym oraz znaczenia danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatków. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.r. w brzmieniu obowiązującym w 2010 r., podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące m.in: (pkt 1) właścicielami gruntów, z zastrzeżeniem ust. 2, lub posiadaczami samoistnymi gruntów (pkt 2). W ust. 2 art. 3 wskazano, że jeżeli grunty znajdują się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego ciąży na posiadaczu samoistnym. Przytoczona regulacja oznacza, że obowiązek podatkowy ciąży na właścicielu gruntu; jeśli jednak wobec tego samego gruntu występują dwa podmioty, tj. właściciel i posiadacz samoistny, ustawodawca podatnikiem podatku rolnego czyni posiadacza samoistnego. Wymaga zatem rozważenia, jakie okoliczności mają rozstrzygać o przypisaniu statusu podatnika danej osobie w odniesieniu do konkretnych gruntów.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17.05.1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r. nr 240, poz. 2027 ze zm.) – dalej jako: [p.g.k.], podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń (...) stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w tej ewidencji stanowią zatem podstawę ustalenia przez organ podatkowy osoby właściciela lub samoistnego posiadacza nieruchomości w odniesieniu do konkretnych gruntów, co z kolei jest podstawą do ustalenia podmiotu, na którym spoczywa obowiązek podatkowy w podatku rolnym (art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 2 u.p.r.). Jak podkreśla się w piśmiennictwie, w przypadku, gdy w ewidencji tej wpisany jest tylko właściciel nieruchomości, podatek winien obciążać jego, nawet wówczas, gdy grunt znajduje się w faktycznym władaniu posiadacza samoistnego (por. L. Etel, glosa do uchwały Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6.09.1995, W 20/94, FK 2008/6/24).

Z powołanego art. 21 ust. 1 p.g.k. wynika zatem, że podstawą wymierzenia podatku są dane zawarte w ewidencji gruntów o charakterze przedmiotowym (klasyfikacja gruntu, jego powierzchnia), ale także podmiotowym, albowiem brzmienie wskazanego przepisu nie daje podstaw do podziału tych danych na posiadające wiążący bądź niewiążący charakter. Skoro ewidencja jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych m.in. w postępowaniach podatkowych i od tej reguły nie przewidziano żadnych wyjątków, to przy ustalaniu wysokości zobowiązania w podatku rolnym (także od nieruchomości) organy nie mogą zastosować innej podstawy wymiaru niż wynikająca z ewidencji. Ewidencja gruntów jest dla organu podatkowego urzędowym i wiążącym źródłem informacji o osobie właściciela/posiadacza samoistnego oraz o samej nieruchomości. Stanowisko powyższe jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych i skład orzekający w tej sprawie w pełni je aprobuje (por. wyroki: NSA z dnia 7.02.2006 r. II FSK 1332/05 i z dnia 25.11.2010 r. II FSK 1291/09, z dnia 12.11.2010 r. II FSK 1312/10, z dnia 13.10.2010 r. I SA/Gd 495/10 i II FSK 372/07, z dnia 10.03.2011 r. III SA/Po 636/09, z dnia ), podobnie jak pogląd, iż dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p., przez co stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Natomiast o dokonaniu zmian w tej ewidencji oraz o terminie ich wprowadzenia decyduje właściwy miejscowo starosta jako organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków (art. 22 p.g.k.), a zatem domaganie się tych działań od organu podatkowego jest bezpodstawne. Dokonywanie zmian w ewidencji nie należy do kompetencji organów podatkowych, które w żadnym razie nie są uprawnione do podejmowania tego typu działań (por. wyrok z dnia 10.09.2008 r. I SA/Łd 490/08). Jeśli podatnik kwestionuje dane ujawnione w ewidencji, powinien wszcząć procedurę ich zmiany we właściwym organie, tj. przed starostą (por. wyrok z dnia 20.10.2009 r. I SA/Wr 1150/09).

Odnosząc powyższe spostrzeżenia do kontrolowanej sprawy należy stwierdzić, że organy podatkowe dokonując wymiaru podatku rolnego prawidłowo wzięły pod uwagę dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, mając na względzie przesądzające dla wymiaru podatku znaczenie tej ewidencji. Z zawiadomienia o zmianach organu prowadzącego ewidencję (Starosty O.) z dnia [...]r. wynikało jednoznacznie, że w odniesieniu do spornych czterech działek oznaczonych numerami [...], [...], [...]km.1 i [...]km. 2 jako właściciele zostali ujawnieni małżonkowie W. Z kolei z prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w O. z dnia [...]r. wynikało, iż własność tych działek w ramach licytacyjnego nabycia w toku egzekucji z nieruchomości została przysądzona licytantowi P. W., a takie prawomocne postanowienie z mocy powołanego art. 999 § 1 k.p.c. przeniosło własność na nabywcę, a także stało się podstawą do ujawnienia nabywcy w katastrze nieruchomości oraz w księdze wieczystej. Rolę katastru nieruchomości spełnia w chwili obecnej ewidencja gruntów i dlatego ujawnione w ich na powyższej podstawie dane organy prawidłowo uznały za wiążące. Wynikająca z art. 194 § 1 O.p. moc wiążąca tych danych nie została przez skarżącego w toku postępowania skutecznie podważona, stosownie do art. 194 § 3 O.p. Słusznie w tym zakresie Kolegium oceniło, że postępowanie wieczystoksięgowe w zakresie wpisów w księdze wieczystej skarżącego samo w sobie nie podważa prawomocności postanowienia o przysądzeniu własności, jak też mocy dowodowej danych zawartych w ewidencji.

Tym samym eksponowany przez skarżącego fakt prowadzenia postępowania wieczystoksięgowego w związku z jego skargą na orzeczenie referendarza o dokonanej zmianie treści wpisu w księdze wieczystej nie ma w tym przypadku znaczenia i powoduje, że podniesiony w skardze naruszenia przepisów postępowania, a to art. 77 i art. 144 k.p.a., które nie były zresztą w sprawie stosowane z uwagi na zastosowanie w niej przepisów Ordynacji podatkowej, nie może być uznany za skuteczny. Wbrew zarzutom skargi nie doszło do niepełnych ustaleń faktycznych w zakresie określenia podmiotu, któremu przysługuje tytuł prawny do spornych czterech działek gruntu, gdyż zebrany materiał dowodowy dawał wystarczającą podstawę do dokonania wymiaru podatku rolnego na podstawie niepodważonych skutecznie danych zawartych w ewidencji gruntów. Nie byłoby zresztą rzeczą organu podatkowego badać prawomocności wpisów w księdze wieczystej, skoro to na podstawie informacji sądu wieczystoksięgowego wprowadzono zmiany w ewidencji gruntów i budynków.

Za bezzasadny należy również uznać zarzut o nieuwzględnieniu przez organy faktu samoistnego posiadania przez podatnika w 2010 r. całą nieruchomością, a więc również spornymi działkami gruntu, co zdaniem skarżącego miało doprowadzić do naruszenia art. 3 ust. 2 u.p.r. Skarżący uzasadniał go faktem, iż organy pominęły jego wypowiedź zawartą w piśmie z dnia 14.03.2011 r. skierowanym do Wójta Gminy D. co do tego, iż aktualny stan jego nieruchomości nie uległ zmianie. Jednakże zwrócić należy uwagę, iż twierdzenie to zostało wyraźnie i jednoznacznie powiązane z wywodami o toczącym się postępowaniu wieczystoksiegowym przed Sądem Rejonowym w O. odnośnie nieruchomości, co do których skarżący figuruje jako właściciel. Również w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący jednoznacznie wywodził o przysługującym mu nadal prawie własności z uwagi na nieprawomocność wszelkich innych postanowień, których przedmiotem są grunty położone w D. Zatem w postępowaniu administracyjnym skarżący swoje stanowisko opierał na twierdzeniu o toczącym się postępowaniu wieczystoksięgowym w zakresie nieprawidłowego – w jego ocenie – orzeczenia referendarza o zmianach w treści księgi wieczystej, a zatem wskazywał na nieprawidłowość ustaleń o nieprzysługiwaniu mu własności spornych działek. Twierdzenia te w sposób jednoznaczny nawiązywały zatem do uprawnień właścicielskich skarżącego, nie zaś do faktu posiadania, przez co organy nie były obowiązane do badania również i tej kwestii, mając na względzie moc wiążącą danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku.

Jeśli skarżący kwestionuje dane zawarte w ewidencji, najpierw winien wystąpić o ich korektę w trybie przewidzianym w przepisach ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Dopiero w razie uzyskania pozytywnego dlań wyniku może wystąpić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30.05.2011 r. I SA/Wr 111/11, LEX nr 921462). Natomiast w postępowaniu takim jak przedmiotowe, a więc z zakresu wymiaru podatków, ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 p.g.k., nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w sprawie podatkowej, gdyż akty lub czynności z zakresu prowadzenia tej ewidencji nie należą do kompetencji organów podatkowych (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2011 r. II FSK 259/10, LEX nr 795524).

Nie dopatrując się zatem w zaskarżonym rozstrzygnięciu wad opisanych w art. 145 § 1 pkt 1 lit.a)-c) p.p.s.a. ani też w pkt 2 tego przepisu Sąd na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił.