Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 347/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art.70 ust.4, art.70b ust.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity
article: par. 10 ust. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 113 poz 988
law: Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 18 października 2007 r. sprawy ze skargi B. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dofinansowania kosztów kształcenia w celu przygotowania zawodowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Wójta Gminy z dnia [...] nr [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej B. R. 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] nr [...] którą odmówiono B. R. przyznania dofinansowania kosztów kształcenia w celu przygotowania zawodowego młodocianego pracownika w okresie od 1 września 2004 r. do 31 sierpnia 2006 r.

Uzasadniając zaskarżoną decyzję organ wskazał m.in., że w myśl art. 70 b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określone w odrębnych przepisach.

W świetle § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz.U. nr 113, poz. 988 ze zm.).instruktor praktycznej nauki zawodu powinien posiadać, co najmniej tytuł mistrza zawodu, którego będzie nauczać /.../ i przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli /.../ lub ukończony kurs pedagogiczny, organizowany na podstawie odrębnych przepisów, którego program /.../ obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo ukończony przed dniem 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu.

Z akt sprawy wynika, iż zaświadczenie Cechu Rzemiosł Różnych nr 20/96 z 27 maja 1996 r., przedłożone przez odwołującą wraz z wnioskiem, nie potwierdza ukończenia kursu spełniającego wymogi stawiane nauczycielom praktycznej nauki zawodu przez § 10 ust. 4 ww. rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu. Przedłożony wraz z aktami dziennik kursu szkolenia z 1996 r. wskazuje, że przedmiotowy kurs obejmował: 20 godzin z psychologii, 20 godzin metodyki, 20 godzin pedagogiki oraz 18 godzin zajęć z zakresu przepisów i warunków kształcenia (a w tym 8 godzin warunków kształcenia w zakładzie rzemieślniczym oraz 10 godzin podstawowych przepisów bhp), a także 10 godzin zajęć praktycznych. W tej sytuacji ukończony przez odwołującą w 1996 r. kurs, mając na uwadze treść zaświadczenia nr 20/96 z dnia 27 maja 1996 r. nie spełnia wymogów, od których zależy przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

Okoliczności tej nie zmienia załączone do akt w toku postępowania zaświadczenie nr 20/96 z dnia 11 grudnia 2006 r. Powiatowego Cechu Rzemiosł i Przedsiębiorczości, w którym w sposób odmienny niż w dzienniku kursu ujęto przedmioty, jakie miały być przedmiotem nauki. Zaświadczenie wskazuje, że kurs miał obejmować: 20 godzin wybranych zagadnień z pedagogiki, 30 godzin metodyki praktycznego nauczania zawodu (w tym 10 godzin samokształcenia), 20 godzin wybranych zagadnień z psychologii, 10 godzin praktyki metodycznej, 8 godzin zajęć z warunków kształcenia w zakładzie rzemieślniczym i 10 godzin podstawowych przepisów bhp. Pismem z 15 grudnia 2006 r. Powiatowy Cech Rzemiosł i Przedsiębiorczości wyjaśnił, że należało wystawić nowe zaświadczenie, gdyż treść zaświadczenia nr 20/96 z 1996 r. nie uwzględniała 10 godzin metodyki, która odbyła się w formie samokształcenia czego nie ujęto w tym zaświadczeniu oraz mylnie nazwano zajęciami praktycznymi 10 godzin praktyki metodycznej.

W ocenie Kolegium powyższe wyjaśnienia nie mogły być uwzględnione. Bez względu bowiem na treść opisanych zaświadczeń z 1996 r. i z 2006 r. decydujące znaczenie w sprawie ma treść dziennika zajęć z kursu przeprowadzonego w 1996 r. Zawarte w nim zapisy (strona 3) przekonują, że nie można przyjąć, iż zajęcia kursu obejmowały łącznie 70 godzin z psychologii, pedagogiki i metodyki. Zapisy obejmują tylko 60 godzin, z czego 20 godzin to zajęcia z psychologii, 20 godzin metodyki o 20 godzin pedagogiki. Uwidocznione przy tym na stronie 17 dziennika 10 godzin samokształcenia nie odnosi się do zajęć z metodyki ujętej na stronie 3. Nie jest zatem wiarygodne ujęcie tych zajęć w ramach przedmiotu metodyki, co potwierdza, że kurs z 1996 nie spełniał przesłanek stawianych po wprowadzeniu w życie rozporządzenia z 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu. Ponadto, ujęcie na stronie 17 dziennika zajęć prowadzonych na kursie między 14 a 23 maja 1996 r. nie zawiera podpisu nauczyciela. Program szkolenia i jego realizacja kończy się na stronie 15, gdzie z datą zapisu na 23 maja 1996 r. wpisano informację o egzaminie planowanym na 27 maja 1996 r. Wskazana okoliczność przeczy realizacji 10 godzin samokształcenia ujętych na stronie 17 dziennika w ramach kursu. Dziennik nie odzwierciedla, poza ogólnym wskazaniem okresu (między 14 a 23 maja 1996 r.) prowadzenia zajęć określanych jako samokształcenie. Omawianych okoliczności nie zmienia we wskazanym kontekście rzekomo mylne ujęcie 10 godzin praktyki metodycznej, jako zajęcia praktyczne, Dziennik kursu wskazuje na przeprowadzenie 78 godzin zajęć, natomiast dodanie 10 godzin zajęć praktycznych oraz dodatkowych 10 godzin samokształcenia wskazywałoby na 98 godzin zajęć. Zdaniem Kolegium wyjaśnienia złożone w omawianym zakresie przez PCRiP są niewiarygodne i trudne do wytłumaczenia wyłącznie przez pryzmat omyłki. Treść dziennika szkolenia z 1996 r. nie zawiera żadnej wzmianki o mylnym ujęciu przedmiotowych godzin. Treść dziennika nie pozwalała na wystawienie zaświadczenia w treści ustalonej 11 grudnia 2006 r.

Powyższego nie zmienia załączony do akt aneks nr 20/96 wystawiony przez PCRiP w dniu 15 maja 2004 r. do zaświadczenia o ukończeniu kursu nr 20/96 z 27 maja 1996 r., a także dziennik szkolenia, w czasie którego przeprowadzono kurs uzupełniający objęty przywołanym aneksem. W tym miejscu Kolegium pomija dostrzeżoną rozbieżność między treścią dziennika szkolenia uzupełniającego, a treścią aneksu, gdy chodzi o ilość godzin kursu. W istocie bowiem, zdaniem Kolegium wskazany aneks nie stanowi zaświadczenia, o którym mowa w § 10 ust. 4 rozporządzeniu z 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu. Nie mógł więc potwierdzać kwalifikacji skarżącej strony do prowadzenia praktycznej nauki młodocianych pracowników. Rozporządzenie precyzyjnie określa, że przesłanką uzyskania dofinansowania kształcenia młodocianego pracownika jest między innymi przedłożenie odpowiedniego zaświadczenia potwierdzającego ukończenie kursu pedagogicznego, z którego będzie jednocześnie wynikać, że kurs pedagogiczny spełnia przewidziane prawem wymogi, gdy chodzi o ilość godzin programu nauczania.

Nie należy przy tym pomijać treści § 10 ust. 4 rozporządzenia z 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu w części odnoszącej się do kursów pedagogicznych uprawniających do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu ukończonego przed 6 stycznia 1993 r. Przedstawiona norma przekonuje, że wolą ustawodawcy nie było tworzenie stanu prawnego pozwalającego na uzupełnianie kursów odbytych po 6 stycznia 1993 r., a przeprowadzonych przed datą wejścia w życie rozporządzenia, tj. do 2002 r. Wskazane wszak rozporządzenie nie zawiera przepisu, który zezwala na potwierdzenie posiadania spornych kwalifikacji przy pomocy zaświadczeń dotyczących ukończenia kilku kursów, łącznie spełniających wymogi określone w § 10 ust. 4 komentowanego aktu prawnego. Przywołana okoliczność dodatkowo utwierdza Kolegium w przekonaniu, że wymogi określone w § 10 ust. 4 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu dotyczą kursu, jaki odwołująca odbyła w 1996 r., który nie odpowiadał wymogom przewidzianym w 2002 r., jak też przedstawionego przez nią aneksu potwierdzającego ukończenie kursu uzupełniającego. Jedynym bowiem sposobem na uzupełnienie kursu (a tym samym zdobycia odpowiednich kwalifikacji) w świetle rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu było odbycie nowego szkolenia, co zresztą miało miejsce w 2006 r. W toku postępowania wnioskodawczyni przedłożyła zaświadczenie o ukończeniu kursu pedagogicznego w okresie od 20 listopada 2006 r. do 18 grudnia 2006 r. Okoliczność ta nie pozwala jednak na uwzględnienie wniosku, gdyż kurs ukończono po zakończeniu praktycznej nauki zawodu młodocianego pracownika. Celem uzyskania zwrotu kosztów kształcenia młodocianego pracownika, wspomniany kurs należało ukończyć przed przystąpieniem do praktycznej nauki zawodu w 2004 r.

Organ odwoławczy odniósł się do wskazanej przez Powiatowy Cech Rzemiosła i Przedsiębiorczości w piśmie z dnia 23 listopada 2006 r. i potrzeby przeprowadzenia szkolenia uzupełniającego. Przedmiotowy aneks wskazuje, że wnioskodawczyni miała uzupełnić kurs z 1996 r. o zajęcia z metodyki praktycznego nauczania zawodu (10 godzin) i praktyki metodycznej (10 godzin). Kurs uzupełniający obejmował zatem ilość brakujących godzin, które nie zostały ujęte w zaświadczeniu i w dzienniku szkolenia z 1996 r. Pismem z dnia 8 maja 2007 r. Powiatowy Cech Rzemiosła i Przedsiębiorczości wskazał, że pierwotnie kurs uzupełniający miał na celu poprawienie w 2004 r. błędu, gdy chodzi o zakres przedmiotów dydaktycznych wykładanych w czasie wcześniej prowadzonych kursów, co należy odnieść także do kursu z 1996 r. Szkolenia, według tej placówki, przerwano mając na uwadze, że kurs przeprowadzony wcześniej był prawidłowy (a w tym przypadku także kurs na podstawie, którego wystawiono zaświadczenie wnioskodawczyni 20/96 z 27 maja 1996 r.). Natomiast aneksy dla nauczycieli praktycznej nauki zawodu wystawiono, gdy w 2006 r. pojawił się ponownie problem rzetelności kursu i zaświadczeń z 1996 r. We wskazanym zakresie nic nie tłumaczy wystawienia aneksu do zaświadczenia 20/96, mając na względzie zwłaszcza podniesiony przez PCRiP argument przerwania kursów i rzekome wyjaśnienie wątpliwości, co do programu kursu z 1996 r. Za nielogiczne organ uznał wystawienie w 2006 r. aneksów na podstawie dokumentacji z 2004 r. z datą sugerującą, że zostały wystawione w 2004 r., jeśli we wskazanym roku miało dojść do wyjaśnienia zarzutów, co do kursu z 1996 r. Akta sprawy zawierają dwa dzienniki, które obejmowały rzekomo ten sam kurs, chociaż tylko kopia jednego z tych dokumentów zawiera pieczęć ośrodka i podpis jego kierownika. Cechy te pozbawiają wiarygodności dokumenty przedłożone do sprawy.

Za taką oceną dowodu przemawia także treść wskazanych dzienników, gdy chodzi o ujętą w nich ilość godzin szkolenia w liczbie 30, a zatem innej niż ujęta w ww. aneksie skarżącej, który obejmuje 20 godzin.

W ocenie organu odwoławczego, pismo Kuratorium Oświaty z 16 kwietnia 2007 r. nie może zastępować treści zaświadczenia określonego w § 10 ust. 4 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu. Poza oświadczeniem, że kurs odbyty przez odwołującą spełnia wymogi przewidziane prawem, pismo nie zawiera żadnego wyjaśnienia, ani też nie precyzuje okoliczności mających przemawiać za przyjęciem twierdzeń wysłowionych w jego treści. Odnosi się przy tym do kursu ukończonego w 1996 r., a więc przed wejściem w życie rozporządzenia z 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu.

Reasumując, organ odwoławczy uznał, iż odwołująca wraz z wnioskiem nie przedstawiła zaświadczenia potwierdzającego ukończenie kursu, o którym mowa w § 10 ust. 4 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu, a składane w toku postępowania dodatkowe dokumenty nie pozwalają na przyjęcie, że kurs odbyty przez nią w 1996 r. spełnia przewidziane prawem wymogi formalne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, B. R. wniosła o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji podnosząc, iż zaświadczenie Cechu Rzemiosł Różnych z 27 maja 1996 r., nr 20/96 o ukończeniu przez nią kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu w zakładach pracy potwierdza, iż uzyskała przygotowanie pedagogiczne do praktycznego nauczania zawodu. Program kursu został zatwierdzony przez Kuratora Oświaty i obejmował 78 godzin zajęć teoretycznych oraz 10 godzin zajęć praktycznych. Zaświadczenie o jego ukończeniu zostało podpisane przez kierownika instytucji prowadzącej kurs oraz trzyosobową komisję egzaminacyjną powołaną przez Kuratora Oświaty i odpowiadało wymogom formalnym określonym w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej oraz Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 12 października 1993 r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych (Dz.U. Nr 103 poz. 472 ze zm.) Z tego względu organy orzekające w niniejszej sprawie nie są władne kwestionować wiarygodności przedłożonego dokumentu. W chwili podjęcia praktycznej nauki zawodu przez młodocianego pracownika, skarżąca posiadała kwalifikacje do prowadzenia praktycznej nauki zawodu według obowiązujących wówczas przepisów. Skarżąca działała w zaufaniu w zaufaniu do organu państwowego – Kuratora Oświaty, który m.in. zatwierdził program kursu, sprawował nadzór pedagogiczny oraz potwierdził, iż zaświadczenie o ukończeniu kursu pedagogicznego przez B. R. odpowiada wymogowi z § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz.U. Nr 113, poz. 988 ze zm.)

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd orzekł w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej – p.p.s.a.

W rozpatrywanej sprawie z treści art.70b ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. Nr 256 poz. 2572 ze zm.) oraz § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 113, poz. 988 ze zm.) wynika, że dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracowników przysługuje pracodawcom, którzy między innymi posiadają ukończony kurs pedagogiczny, organizowany na podstawie odrębnych przepisów, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej.

Skarżąca na potwierdzenie posiadania kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych przedłożyła między innymi zaświadczenie Cechu Rzemiosł Różnych z 27 maja 1996 r. nr 20/96 o ukończeniu kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu w zakładach pracy, o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12.10.1993 r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych (Dz. U. Nr 103, poz. 472).

Z treści zaświadczenia wynika, iż kurs zorganizowano w okresie od dnia 18 kwietnia 1996 r. do dnia 27 maja 1996 r., zaś jego celem było uzyskanie przygotowania pedagogicznego do praktycznego nauczania zawodu. Kurs obejmował pedagogikę (20 godzin zajęć teoretycznych), metodykę praktycznego nauczania zawodu (20 godzin zajęć teoretycznych), psychologię (20 godzin zajęć teoretycznych), zajęcia praktyczne (10 godzin zajęć praktycznych), warunki kształcenia w zawodzie rzemieślnika (8 godzin zajęć teoretycznych), podstawowe przepisy bhp (10 godzin zajęć teoretycznych).

Sąd zauważa, iż w kodeksie postępowania administracyjnego określona została rola dowodu z dokumentów w systemie środków dowodowych. Otóż dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania, stanowią dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone (art. 76 § 1 i 2 k.p.a.).

Zaświadczenie o ukończeniu kursu pedagogicznego złożone przez skarżącą niewątpliwie posiada walor dokumentu urzędowego. Z treści niniejszego zaświadczenia jednoznacznie wynika, że jest ono dowodem posiadania przygotowania pedagogicznego do pracy w charakterze instruktora praktycznej nauki zawodu w zakładach pracy. Oznacza to, że stanowi ono dowód faktu posiadania przez skarżącą kwalifikacji uprawniających do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych.

Znaczenie tego dokumentu w postępowaniu administracyjnym musi być szczególne. Wynika to z pisemnego charakteru postępowania, a przede wszystkim z postulatu respektowania przez organy administracji publicznej dokumentów wystawionych przez inne kompetentne organy w zakresie ich właściwości. Dlatego też dokument urzędowy do czasu jego zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności przez uprawniony organ, korzysta z domniemania ważności.

Jednocześnie należy wskazać, że w okresie, w którym skarżąca odbyła kurs pedagogiczny obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1992 r. w sprawie organizowania i finansowania praktycznej nauki zawodu, praw i obowiązków podmiotów organizujących tę naukę oraz uczniów odbywających praktyczną naukę zawodu (Dz. U. Nr 97, poz. 479 ze zm). Przepis § 9 ust. 4 powołanego rozporządzenia określał, że instruktorzy praktycznej nauki zawodu powinni posiadać przygotowanie pedagogiczne uzyskane w wyniku ukończenia kursu pedagogicznego organizowanego zgodnie z przepisami w sprawie zasad podnoszenia kwalifikacji dorosłych, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej. Jak wynika z niniejszego przepisu wymagania programowe stawiane kursom pedagogicznym uprawniającym do pracy w charakterze instruktora praktycznej nauki zawodu w dacie ukończenia kursu pedagogicznego przez skarżącą były tożsame z wymaganiami stawianymi przez mające zastosowanie w rozpatrywanej sprawie przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu. Okoliczność ta jest istotna z tego względu, że w takiej sytuacji nie można zakwestionować złożonego przez skarżącą zaświadczenia o ukończenia kursu pedagogicznego w taki sposób, w jaki uczyniły to organy administracji publicznej. Nie można bowiem zakładać, że kurs pedagogiczny prowadzony w czasie obowiązywania rozporządzenia z dnia 11 grudnia 1992 r., nie odpowiadał programowo wymaganiom stawianym przez przepisy tego aktu prawnego.

W ocenie składu orzekającego, nie bez znaczenia dla sprawy pozostaje okoliczność, iż skarżąca jako pracodawca prowadziła przygotowanie zawodowe młodocianych, zaś warunkiem wykonywania tych czynności – w świetle § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz.U. Nr 60 poz. 278 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 września 2004 r. – było posiadanie kwalifikacji wymaganych od instruktorów praktycznej nauki zawodu, określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 113, poz. 988).

Skoro więc nauka zawodu młodocianego, z którym skarżąca zawarła umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego zakończyła się zdaniem egzaminu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe przed Okręgową Komisją Egzaminacyjną, zgodnie z § 11 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania, to powyższego faktu nie należy pomijać przy ocenie spełniania przez skarżącą wymogów określonych w § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu.

Skarżąca ukończyła kurs uprawniający do pracy w charakterze instruktora praktycznej nauki zawodu w okresie tożsamych wymagań programowych stawianych tego typu kursom, jak określone w obowiązującym aktualnie rozporządzeniu z dnia 1 lipca 2002 r. W konsekwencji należało stwierdzić, że organy obu instancji naruszyły przepisy prawa materialnego, tj. art. 70b ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty i § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu.

Ponownie rozpatrując sprawę rzeczą organy administracji uwzględnią ocenę prawną wyrażoną w niniejszym orzeczeniu.

Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia niemożności wykonania zaskarżonej decyzji wydano na podstawie art. 152 p.p.s.a.