Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 334/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-10-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par.1, 3, 5 , 6 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kantecka po rozpoznaniu w dniu 3 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Sp. z o.o. w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Zarządu Województwa "[...]" z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie zwrotu środków na realizację projektu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej w skrócie: Skarżąca, Spółka) zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie decyzję Zarządu Województwa "[...]" z dnia"[...]" nr "[...]"

w przedmiocie zwrotu środków na realizację projektu.

W złożonej skardze Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Swój wniosek umotywowała konsekwencjami, jakie wywołują one dla niej

w sferze finansowej. Podkreśliła, że wysokość kwoty podlegającej zwrotowi to ponad milion złotych, zatem wykonanie decyzji z pewnością doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody. Kontynuując wskazała, że w sferze majątkowej spowoduje skutki, których nie będzie można odwrócić. Dodatkowo Spółka stwierdziła, że w sytuacji gdyby zaskarżona decyzja została uznana za wydaną z naruszeniem prawa, zaistnieje podstawa do odpowiedzialności odszkodowawczej Województwa "[...]" na mocy art. 417 i 417 [1] § 2 Kodeksu cywilnego, a nie wykluczone również, że zaistnieje podstawa do odpowiedzialności majątkowej osób, które wydały decyzję, na podstawie ustawy o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - zw. dalej p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl

§ 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu

lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody

lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 p.p.s.a.) albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 p.p.s.a.).

Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków, i to wnioskodawca - strona postępowania obciążona została obowiązkiem ich przedstawienia. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie

lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek

o wstrzymanie wykonania decyzji powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami

i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. I to strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, LEX nr 477258). Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W szczególności nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków czyli powtórzenie treści przepisu,

a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Ocena

czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy

do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej

przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak bowiem spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w petitum skargi. Przedstawiając argumentację, przemawiającą za jego zasadnością wskazała jedynie, że wykonalność decyzji będzie rodziła bardzo negatywne konsekwencje dla Spółki i spowoduje nieodwracalne w sferze majątkowej skutki a ponadto doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody. Powyższe Skarżąca wywodzi z wysokości kwoty, którą zobowiązana jest zwrócić

na mocy zaskarżonej decyzji.

Wskazać również należy, że z akt sprawy (także tych dotyczących wniosku

o przyznanie Skarżącej Spółce prawa pomocy) wynika, że aktualnie Spółka zawiesiła prowadzoną działalność. Kapitał zakładowy wynosi 20.000 zł, nie posiada rachunków bankowych. Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej od 2014 r. W bilansie sporządzonym na dzień 31 grudnia 2013 r. Spółka wykazała wartość środków trwałych na kwotę 7.030.522,64 zł, zobowiązania Spółki wynosiły 9.800.000 zł. Przy czym Skarżąca wyjaśniła, że wartość posiadanego majątku w postaci dziesięciohektarowej nieruchomości zabudowanej porem jachtowym, budynkiem restauracyjno-szkoleniowym, 33 domami mieszkalnymi wynosi 40.000.000 zł. Poza ww. nieruchomością Spółka posiada także inne składniki majątku w postaci domu mieszkalnego o wartości 415.692,15 zł i jachtów żaglowych o wartości 504.000 zł. Natomiast komornik sądowy prowadzi przeciwko Spółce około 26 postępowań egzekucyjnych na ogólna kwotę około 8.000.000 zł.

Odnosząc powyższe do regulacji art. 61 § 3 P.p.s.a. podnieść należy,

że Skarżąca Spółka nie wskazała konkretnie, z czego miałoby wynikać niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W ocenie Sądu nie można podzielić argumentacji skarżącej, że wykonanie decyzji będzie niosło negatywne konsekwencje finansowe

i spowoduje nieodwracalne skutki, których zresztą Spółka nie określiła we wniosku.

Sąd wskazuje, że zaledwie hasłowe wskazanie na taką obawę nie jest wystarczające do uznania, iż Spółka spełnia warunki do wstrzymania wykonania decyzji. Wprawdzie obecnie Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej, jednakże posiada znaczny majątek i to o wartości wielokrotnie przekraczającej wartość koniecznych do zwrotu środków określonych zaskarżona decyzją, jak wynika to, z oświadczenia Spółki złożonego do wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zauważyć również trzeba, że mimo podnoszonej argumentacji o złej kondycji Spółki i toczących się wobec

niej postępowaniach egzekucyjnych Skarżąca nie złożyła wniosku o ogłoszenie upadłości, a jedynie zawiesiła działalność gospodarczą, a więc kontynuowała

i kontynuuje działalność. W tych okolicznościach należy stwierdzić, że Spółka

nie wykazała, że ewentualne wyegzekwowanie kwoty określonej zaskarżaną decyzją

tj. ponad 1.000.000 zł mogłoby wiązać się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Dodać przy tym należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca

do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl).

Niezależnie od powyższego, podkreślenia wymaga, że argumentem przemawiającym za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest także ewentualna odpowiedzialność odszkodowawcza ciążąca na organie czy też na funkcjonariuszu publicznym w sytuacji uwzględnienia skargi. Stwierdzenie,

że w przypadku uznania, że zaskarżone decyzje administracyjne zostały wydane

z naruszeniem przepisów prawa i postępowania administracyjnego zaistnieje podstawa do odpowiedzialności odszkodowawczej na mocy art. 417 i 417{1} § 2 Kodeksu cywilnego i także do odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych powołany nie mieści się ani w zakresie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, ani w zakresie niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanką ochrony tymczasowej nie jest również potrzeba ochrony interesu publicznego.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.