Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 732/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art.145 par 1 pkt 1 lit a w zw. z art. 135
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2013 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego [...] z dnia 29 sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie zmiany danych ewidencyjnych lokalu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia 30 grudnia 2011 r., nr [...] w części dokonującej wpisów danych ewidencyjnych lokalu położonego w [...] przy ul. [...], dla którego Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą [...], 2. określa, że w uchylonej części zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Jak wynika z akt sprawy przy ul. [...]15 w C. znajduje się nieruchomość - dom dwurodzinny, w którym znajdują się dwa lokale mieszkalne stanowiące przedmiot odrębnej własności. W chwili wydania zaskarżonej decyzji lokal objęty księgą wieczystą [...] stanowił współwłasność: T. M., S. M. oraz K. i J. S.

Do dnia 6 września 2011 r. parametry techniczne przedmiotowego lokalu były opisane w ewidencji gruntów i budynków w następujący sposób: powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego: 89, 83 m², ilość izb: 5, pomieszczenia przynależne - piwnica.

W dniu 6 września 2011 r. T. M. wystąpiła do Starosty [...] o wprowadzenie zmian w ewidencji zgodnie z załączoną dokumentacją:

- kopią opinii technicznej sporządzoną w dniu 29 stycznia 1997 r. przez biegłego sądowego Z. M. sporządzoną na zlecenie Sądu Rejonowego w C. w sprawie sygn. akt [...] o ustanowienie dwóch samodzielnych lokali mieszkalnych w budynku położonym w C. przy ul [...]15,

- postanowieniem Burmistrza Miasta C. z dnia 29 września 1999 r. odmawiającym T. M. wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego położonego na piętrze, z którego wynika, że pomieszczenia znajdujące się na tej kondygnacji nie spełniają warunków technicznych zawartych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (wysokość poniżej 250 m, grubość ścian poniżej normy, okna z pojedynczym przeszkleniem, brak wentylacji grawitacyjnej, brak instalacji wodociągowej i kanalizacyjnej).

- kopią opinii biegłego sądowego z dnia 20 czerwca 2005 r. T. S. sporządzoną na zlecenie Sądu Rejonowego w C. w sprawie o sygn. akt [...] o zniesienie współwłasności, dotyczącą określenia aktualnej wartości rynkowej przedmiotowego lokalu, w której stwierdzono, że aktualna wartość lokalu o pow. 89,44 m² to 31.304 zł, a przy uwzględnieniu wymagań mieszkaniowych spełnionych wyłącznie na parterze (pow. użytkowa 48,57 m² ) i uznaniu powierzchni na strychu (40,87 m²) za powierzchnię przynależną do lokalu - 20. 948 zł

- wydanym na wniosek T. M. zaświadczeniem Starosty [...] z dnia 29 marca 2006 r., w którym organ stwierdził, że powierzchnia pomieszczeń położonych na piętrze budynku wynosząca 40,87 m² stanowi powierzchnię przynależną do lokalu mieszkalnego, powierzchnia pomieszczeń położonych na parterze budynku, wynosząca 48,57 m² stanowi powierzchnię użytkową, powierzchnia piwnicy wynosząca 15,25 m² stanowi powierzchnie przynależną do lokalu mieszkalnego.

Na tej podstawie w dniu 6 września 2011 r. w ewidencji dokonano czynności materialno-technicznej i zmieniono parametry techniczne lokalu, wpisując, że powierzchnia użytkowa, na którą składają się 3 izby na parterze, wynosi 48,57 m² oraz że lokal posiada dwa pomieszczenia przynależne, tj. piwnicę (15, 25 m²) oraz strych (40,87 m²).

O zmianach powiadomiono wszystkich współwłaścicieli lokalu. Stały się one również postawą do zmiany powierzchni lokalu ujawnionej w księdze wieczystej.

Zawiadomieniami z dnia 25 listopada 2011 r. organ powołując się na art. 61 § 1 i § 4 oraz 64 § 2 k.p.a. poinformował współwłaścicieli, że wszczął postępowanie w sprawie anulowania zmian, gdyż przedłożone dokumenty nie mogły stanowić podstawy dla ich dokonania.

Współwłaściciele zostali wezwani do przedłożenia dokumentów w postaci dokumentacji opracowanej przez osobę legitymującą się odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi, bądź prawomocnego postanowienia sądu określającego powierzchnię wydzielonych lokali i ich właścicieli.

Pismem z dnia 1 grudnia 2011 r. K. i J. S. wnieśli o przywrócenie stanu sprzed dokonanych zmian. Nie zgodzili się, aby część lokalu mieszkalnego została zamieniona na strych i zaznaczyli, że w sprawie podziału objętego współwłasnością lokalu toczy się postępowanie w Sądzie Rejonowym w C. o sygn. akt I [...]. Do pisma dołączono akt notarialny z dnia 1 sierpnia 2003 r., na mocy którego nabyli udział we własności lokalu składającego się z trzech pokoi, kuchni i komory, położonego na parterze i piętrze, o powierzchni użytkowej 89,83 m². Następnie K. S. przesłał umowę w formie aktu notarialnego z dnia 8 stycznia 1976 r. nr Rep A [...] o ustanowieniu odrębnej własności lokali znajdujących się w budynku mieszkalnym przy ul. [...]15 w C., tj. lokalu nr 1 położnego na parterze i piętrze o pow. 88 m² oraz lokalu nr 2 położonego na parterze i piętrze o powierzchni 89, 83 m².

Decyzją z dnia 30 grudnia 2011 r. Starosta [...] orzekł o anulowaniu zmian technicznych lokalu oraz o dokonaniu wpisu: "pow. uż - 89, 83 m², ilość izb - 5" w miejsce dotychczasowego wpisu: "pow. uż. - 48, 57 m², ilość izb 3, pomieszczenia przynależne; piwnica - 15, 25 m², strych - 40, 87 m²".

Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 20 ust. 1, art. 22 oraz art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U z 2010 r., nr 193, poz. 1287) oraz § 44, § 45, § 46 ust. 1, § 46 ust. 2 pkt 2, § 71 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U z 2001 r., nr 38, poz. 454) i art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego.

Zdaniem organu, przedłożone dokumenty nie uprawniały do dokonania zmian i dlatego zasadne było przywrócenie pierwotnej powierzchni lokalu opisanej w akcie notarialnym Rep A nr [...] z dnia 8 stycznia 1976 r. Organ zaznaczył, że współwłaściciele nie złożyli wspólnego wniosku o dokonanie zmian zgodnie z dokumentacją sporządzoną przez biegłych. Jednocześnie uznał, że ani opinia biegłego w sprawie [...] z 1997 r., ani opinia w sprawie [...] nie mogły stanowić postawy wpisu. W odniesieniu do pierwszej, to nie zostało przedłożone postanowienie sądu, które rozstrzygałoby sprawę prowadzoną pod sygn. akt [...] z 1997 r. Druga zaś opinia nie spełniała wymogów przewidzianych w § 71, gdyż dotyczy wyceny i aktualnej wartości lokalu i została sporządzona przez biegłego sądowego ds. szacowania nieruchomości, który dodatkowo uzupełnił dokumenty o uprawnienia budowlane.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli T. M. i S. M., podnosząc zarzuty naruszenia art. 22 ust. 2 i 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, art. 7 k.p,a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., § 71 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. oraz art. 63 § 3 k.p.a. i art. 64 § 2 k.p.a.

W obszernym uzasadnieniu odwołujący się zaznaczyli, że organ nie wyjaśnił powodów, dla których uznał, że przedłożone opinie biegłych zostały sporządzone przez osoby nieposiadające stosownych uprawnień budowlanych. Podkreślili, że prawo nie zawęża dokumentacji, na podstawie której można dokonać zmian. Stanęli na stanowisku, że § 71 rozporządzenia nie mógł mieć zastosowania, gdyż T. M. nie należy do podmiotów wyliczonych w § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, lecz jest osobą składającą wniosek jako właściciel nieruchomości na podstawie art. 22 ust. 2 w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w C. przyznał przedmiotowy lokal na wyłączną własność T. M. i S. M. Od postanowienia została wniesiona apelacja. S. M. wystąpił do organu odwoławczego o zawieszenie postępowania administracyjnego, gdyż rozprawę apelacyjną wyznaczono na dzień 28 września 2012 r.

Decyzją z dnia 29 sierpnia 2012 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w G. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko strony, że Starosta [...] niewłaściwie zastosował art. 64 ust. 2 k.p.a. jako podstawę wezwania do złożenia dokumentów, niezbędnych do dokonania zmiany. Jako uzasadnienie prawne wystosowanego do stron zawiadomienia organ powinien powołać art. 22 ust. 3 ustawy. Za trafny uznano także zarzut dotyczący nieprawidłowego zaliczenia właścicieli nieruchomości lokalowej do grupy podmiotów ewidencyjnych, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, zawężając przez to krąg podmiotów, które uprawnione są do zgłaszania zmian danych ewidencyjnych. Właściciele nieruchomości należą bowiem do grupy podmiotów, która jest wymieniona w § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia.

Organ zaznaczył jednak, że pomimo stwierdzenia powyższych uchybień nie wydał decyzji kasacyjnej, ponieważ nie ma wątpliwości, co do stanu faktycznego sprawy. Aktualny stan prawny lokalu wynika bowiem z aktu notarialnego Rep A nr 86/1975, który jest jedynym dokumentem, zawierającym prawnie obowiązujące dane spornej nieruchomości lokalowej. Organ I instancji uznając ten dokument za źródło danych technicznych o lokalu działał zgodnie z § 71 rozporządzenia. Z przepisu tego wynika, że dane o lokalach wprowadza się do ewidencji gruntów w pierwszej kolejności z aktów notarialnych. Organ wykonując aktualizację ewidencji nie może rozstrzygać sporów o nieruchomość oraz o jej cechy opisowe, które są przedmiotem prowadzonego przez współwłaścicieli postępowania sądowego. Organ nie stwierdził podstaw do zawieszenia postępowania. Organ zaznaczył, że dokumentacja złożona przez T. M. w czasie wszczętego z urzędu postępowania, nadal posiadała formę opinii biegłego sądowego w sprawie wyceny lokalu, a załączone do niej kopie rzutów kondygnacji były powieleniem części opinii sądowej, opracowanej przez Z. M. w 1997 r. Rysunki te zostały podpisane przez osobę z uprawnieniami budowlanymi - przez mgr. inż. T. S.. Jednak cechy opisowe lokalu, zawarte w tym dokumencie są kwestionowane przez jednego z pozostałych współwłaścicieli. Ponadto dla potrzeb prowadzonego postępowania sądowego sygn. akt [...] została opracowana jeszcze inna wersja opisu lokalu, która uwzględniała podział na dwa odrębne mieszkania, sporządzona przez biegłego sądowego J. S. Opracowanie to przedłożył do organu odwoławczego jeden z współwłaścicieli. Z tych względów w ocenie organu odwoławczego, dokumenty przedłożone Staroście nie mogły stanowić podstawy zmiany danych. Z norm prawnych zawartych w ustawie wynika, że prowadzenie ewidencji gruntów i budynków polega na naniesieniu do ewidencji bezspornych danych o gruntach, budynkach i lokalach. W niniejszej zaś sprawie nie można natomiast mówić o bezsporności danych technicznych lokalu, które w wyniku wadliwej czynności materialno-technicznej zostały ujawnione.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku T. M. podtrzymała zarzuty:

- naruszenia art. 22 ust. 2 i 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez jego pominięcie i przyjęcie przez organ I instancji, że prawo do zgłoszenia zmian w ewidencji, jeżeli nie wynikają one z dokumentów wymienionych w art. 23 tej ustawy, mają jedynie osoby, jednostki organizacyjne i organy, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Ustawa ta przewiduje, że właściciel ma obowiązek zgłaszać organowi wszelkie zmiany danych ewidencyjnych, w terminie 30 dni licząc od dnia ich powstania oraz każdy właściciel jest obowiązany dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do wprowadzenia zmian, co oznacza, że ustawa nie zawęża dokumentacji, nie tworzy katalogu zamkniętego, tj. enumeratywnie wyliczonych dokumentów, na podstawie których można dokonać zmian, jak też nie wskazuje rodzaju postępowania, w którym miałby taki dokument powstać, ani też nie formułuje celu w jakim miałby zostać wytworzony dokument, aby mógł być wykorzystany do dokonania zmian,

- naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przez organ I instancji z jakich przyczyn przedłożony aktualny opis stanu technicznego dokonany przez biegłego sądowego Z. M. z dnia 29 stycznia 1997 r. mającego uprawnienia budowlane w dacie wykonania opisu technicznego (ewidencji) lokalu, a także złożony dokument potwierdzający ten stan ewidencyjny - opinia sądowa biegłego sądowego T. S. z 20 czerwca 2005 r., również z uprawnieniami budowlanymi, nie spełniają wymogów z § 71 rozporządzenia, gdy ten przepis wymaga jedynie przedłożenia dokumentacji opracowanej przez osobę legitymującą się odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi (co też wnioskodawczym spełniła przedkładając dokumentację - opis techniczny wykonany przez uprawnioną do tego osobę) i nie wskazuje rodzaju postępowania, w którym miałby taki dokument powstać, ani też nie formułuje celu w jakim miałby zostać wytworzony dokument, aby mógł być wykorzystany do dokonania zmian oraz § 71 rozporządzenia nie może być stosowany wobec wnioskodawczyni, gdyż nie należy do podmiotów wyliczonych w § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, lecz jest osobą składającą wniosek o wpis do ewidencji jako właściciel nieruchomości na podstawie art. 22 ust. 2 w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy,

- naruszenia § 71 rozporządzenia poprzez jego zastosowanie, gdy żadna ze stron postępowania nie należy do podmiotów wyliczonych w § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, lecz do kręgu osób - właścicieli nieruchomości, które mogą składać wnioski o wpis do ewidencji na podstawie art. 22 ust. 2 w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia,

- naruszenia art. 63 § 3 k.p.a. i art. 64 § 2 k.p.a. poprzez rozpoznanie podania T. M. o uzupełnienie decyzji organu I instancji oraz wydanie na tej podstawie postanowienia z dnia 1 lutego 2012 r., mimo że podanie to nie zawierało podpisu, a obowiązkiem organu było wezwanie w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do usunięcia braku formalnego podania,

- prowadzenia postępowania z urzędu mimo braku postanowienia Starosty [...] z dnia 25 listopada 2011 r. o wszczęciu postępowania.

W skardze strona zasadniczo podtrzymała stanowisko zawarte w złożonym odwołaniu. Skarżąca wskazała dodatkowo, że do naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. doszło także na skutek błędnego przyjęcia, że Z. M. jako inżynier budownictwa lądowego nie posiada uprawnień budowlanych, co wynika z załączonych do skargi pism. Podniosła również, że wprowadzone zmiany odpowiadają aktualnemu stanowi nieruchomości, a przeprowadzone postępowanie było bezprzedmiotowe.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, lecz także powinien wadliwość kontrolowanego aktu podnosić z urzędu.

Skarga podlega częściowemu uwzględnieniu, choć jednak zasadniczo z innych przyczyn niż w niej wskazanych.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Gdańsku z dnia 29 sierpnia 2012 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 30 grudnia 2011 r., którą anulowano zmiany danych ewidencyjnych lokalu położonego przy ul. [...] 15 w C., dla którego Sąd Rejonowy w C. prowadzi księgę wieczystą [...], a ponadto dokonano wpisów dotyczących "atrybutów" tego lokalu (zwanego w dalszej części uzasadnienia - lokalem).

Lokal ten stanowi odrębną nieruchomość i w dacie wydawania decyzji toczyło się postępowanie sądowe w przedmiocie zniesienia jego współwłasności (okoliczności poza sporem).

Na wstępie rozważań trzeba zauważyć, że decyzja organu pierwszej instancji składała się z dwóch części: a mianowicie pierwszej, która anulowała (usunęła) dane lokalu wprowadzone zmianą z dnia 6 września 2011 r., a następnie drugiej, która dokonała wpisów danych ewidencyjnych lokalu, określonych przez organ jako "atrybuty" lokalu. Okoliczność ta nie będzie obojętna dla dalszych rozważań.

Ponadto decyzja organu pierwszej instancji została wydana na wskutek wszczęcia przez organ postępowania z urzędu w dniu 25 listopada 2011 r. W tym miejscu należy wskazać, że przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. nie nakładają na organy obowiązku wydania postanowienia w przedmiocie wszczęcia postępowania. Przepis art. 61 k.p.a. statuuje niewątpliwe obowiązek organu zawiadomienia wszystkich osób będących stronami o wszczęciu postępowania, co też organ w niniejszej sprawie uczynił.

Przedmiotem anulowania, co jest ważne, była zmiana z dnia 6 września 2011 r., która została dokonana na wniosek skarżącej T. M.. Zmiana ta polegała na wpisaniu danych ewidencyjnych lokalu: powierzchni użytkowej - 48,57 m², ilości izb - 3, pomieszczenia przynależne - piwnica i strych, w miejsce dotychczasowych danych: powierzchni użytkowej - 89.83 m², ilości izb - 5 i pomieszczenia przynależnego - piwnica. Na skutek tej zmiany liczba izb wchodzących w skład lokalu uległa zmniejszeniu z 5 do 3, a dotychczasowe izby położone na piętrze budynku stały się pomieszczeniami przynależnymi - strychem (co przełożyło się bezpośrednio na zmniejszenie powierzchni użytkowej lokalu). Zmiana ta została dokonana w oparciu o przedłożone wraz z wnioskiem przez stronę skarżącą dokumenty.

Zdaniem skarżącej T. M., jej wniosek z dnia 6 września 2011 r. o dokonanie zmian w ewidencji był zasadny, a zatem brak było podstaw do jego anulowania. Organ zaś w zaistniałej sytuacji nie był uprawniony do wszczęcia postępowania z urzędu.

Natomiast organ stoi na stanowisku, że wprowadzona zmiana była wadliwa (od samego początku). Dotyczyła spornych danych lokalu wprowadzonych w oparciu o nieprawidłową dokumentację. Tym samym organ był zobligowany do usunięcia wadliwej czynności materialno-technicznej.

Przed przystąpieniem do rozważań dotyczących anulowania przez organ wprowadzonej zmiany, należało rozważyć, czy organ był uprawniony do wszczęcia postępowania z urzędu w tym przedmiocie. W ocenie Sądu był uprawniony.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz. 1297 ze zm.), zwanej dalej "ustawą" i przepisy Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r., nr 38, poz. 454), zwanego dalej "rozporządzeniem".

Ustawa ta określa przedmiot ewidencji oraz podstawowe wymagania co do jej zawartości, nie określa natomiast zasad jej prowadzenia. Zasady te zostały zawarte w akcie wykonawczym do tej ustawy, w przywołanym rozporządzeniu (art. 26 ust. 2 ustawy). Rozporządzenie zaś określa m. in. sposób prowadzenia ewidencji oraz szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych (§ 1 pkt 2 rozporządzenia).

Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy celem ewidencji gruntów i budynków jest stworzenie jednolitego dla kraju i systematycznie aktualizowanego zbioru informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami.

Stosownie do przepisu art. 20 ust. 1 pkt 3 ustawy, ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące również lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej.

Zgodnie z § 70 ust. 1 pkt 3), 4) i pkt 5) rozporządzenia - danymi ewidencyjnymi dotyczącymi lokalu są m. in.: oznaczenie funkcji użytkowej lokalu, liczba izb wchodzących w skład lokalu oraz liczba i rodzaj pomieszczeń przynależnych do lokalu, wyrażone w m² pole powierzchni użytkowej lokalu oraz pole powierzchni pomieszczeń przynależnych do lokalu.

Dane te mają charakter informacyjny, a sam rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości. Ma on charakter deklaratoryjny a nie konstytutywny, co oznacza, że nie tworzy nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan faktyczny.

Zgodnie z art. 7d pkt 1 ustawy do zadań starosty należy w szczególności: prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym ewidencji gruntów i budynków.

Art. 22 ust. 1 ustawy stanowi, że ewidencję gruntów i budynków prowadzą starostowie.

Do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy m. in. utrzymywanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi (§ 44 pkt 2 rozporządzenia).

W tym miejscu należy podkreślić, że wprowadzenie zmian danych ewidencyjnych zgodnie z przepisami rozporządzenia może nastąpić w dwojakim trybie.

Po pierwsze - w trybie czynności materialnoprawnej w postaci wprowadzenia do bazy danych zmiany na podstawie udokumentowanego zgłoszenia (art. 22 ust. 2 i ust. 3 ustawy w zw. z § 48 ust. 1 i 2 rozporządzenia), o czym organ zawiadamia (§ 49 ust. 1 i 2).

Nie może budzić wątpliwości, że w tym też trybie została wprowadzona zmiana z dnia 6 września 2011 r. objęta wnioskiem skarżącej, która następnie została anulowana przez organ.

Po drugie - w formie decyzji administracyjnej, gdy aktualizacja operatu wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego lub uzyskania dodatkowych dowodów (§ 47 ust. 3). Wówczas starosta przeprowadza postępowanie administracyjne, które kończy się wydaniem decyzji administracyjnej.

Dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek - § 46 ust.1 rozporządzenia.

W świetle regulacji przepisów ustawy i rozporządzenia - istota prowadzenia ewidencji gruntów i budynków sprowadza się do ciągłej aktualizacji w operacie ewidencyjnym zbioru informacji podmiotowych i przedmiotowych, i to zasadniczo na podstawie dokumentów powstałych poza postępowaniem ewidencyjnym. Aktualizacja operatu następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Przepisy rozporządzenia posługują się pojęciem - aktualizacji ewidencji. Dlatego dokonywanie zmian w ewidencji poprzez korygowanie błędów lub pomyłek nie jest wyłączone (zob. wyrok WSA w Lublinie z dnia 15 maja 2012 r., III SA/Lu 86/12, pub. Centrala Baza Orzecznictwa Sądów Administracyjnych). Za możliwością wydania przez organ decyzji w przedmiocie usunięcia lub sprostowania wpisu do ewidencji wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 10 czerwca 2010 r., III SA/Gd 114/10, pub. lex 650542. Sąd ten uznał, że starosta w ramach prowadzenia ewidencji gruntów i budynków jest uprawniony do wydawania decyzji administracyjnej na podstawie art. 20 i 22 ustawy w przedmiocie usunięcia lub sprostowania wpisu do ewidencji, jeżeli wpis był dotknięty poważną wadą i w sposób oczywisty nie odpowiadał stanowi faktycznemu już w dacie jego dokonania. Przywołane powyżej stanowiska judykatury zasługują na aprobatę, tym bardziej, że nałożony na organy obowiązek aktualizacji wiąże się z ściśle z obowiązkiem kontroli wniosków o dokonanie aktualizacji danych ewidencyjnych. Dokonując wpisu w rejestrze, organ powinien kierować się w tym zakresie zasadą legalności formalnej (zakres i treść wniosku) i materialnej (wymogi warunkujące dokonania wpisu, w szczególności w zakresie właściwego dokumentowania zmian).

Uprawnione zatem będzie stwierdzenie, że w ramach obowiązku "aktualizacji" ewidencji możliwe jest nie tylko wprowadzenie aktualnych danych do operatu, lecz także usunięcie lub sprostowanie wadliwie dokonanego wpisu. Wynika to bezpośrednio z funkcji oraz celu prowadzenia ewidencji.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy uznać, że organ był uprawniony do wszczęcia postępowania z urzędu w przedmiocie wadliwie dokonanego wpisu.

Ponadto jak wskazano wcześniej, wprowadzona zmiana z dnia 6 września 2011 r., miała charakter czynności materialno-technicznej. Czynność ta, co jest istotne, nie korzysta z przymiotów ostateczności i prawomocności. Zatem, nie było konieczności uruchomienia przez organ nadzwyczajnego trybu postępowania pozwalającego na wyeliminowanie jej z obrotu.

Przed przystąpieniem do dalszych rozważań, ważne jest zwrócenie uwagi na charakter i funkcje ewidencji gruntów i budynków.

Sposób prowadzenia i zasady zmiany danych zostały uregulowane w rozdziale III rozporządzenia, zatytułowanym: prowadzenie ewidencji gruntów i budynków oraz szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych.

Przede wszystkim należy podkreślić techniczno-deklaratoryjny charakter ewidencji gruntów i budynków.

Organy administracji publicznej dokonując aktualizacji zapisów ewidencyjnych nie posiadają kompetencji do rozstrzygania sporów prawnych. Przyjmuje się, że przez zmiany w ewidencji nie można doprowadzić do modyfikacji, czy ustalania spornego stanu prawnego nieruchomości, ale dopiero zmiana lub ustalenie tego stanu w innym przewidzianym przez prawo trybie np. w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym, powinna znaleźć odzwierciedlenie w ewidencji gruntów i budynków.

Prowadząc ewidencje gruntów i budynków, organy administracji publicznej, rejestrują jedynie stany prawne w oparciu o określone dokumenty i nie mogą samodzielnie rozstrzygać w kwestii uprawnień objętych tymi dokumentami. Ewidencja jest tylko zbiorem informacji, rejestr ewidencji jest wyłącznie odzwierciedleniem danych wynikających z przedłożonych organowi dokumentów.

Dlatego też z uwagi na taki charakter ewidencji, ustawodawca wskazał expressis verbis dokumenty, z których zmiany danych ewidencyjnych powinny wynikać, by możliwe było ich ujawnienie w ewidencji.

Aktualizacja jest zatem procedurą sformalizowaną w zakresie określania dokumentów stanowiących podstawę zmienionego wpisu. Formalny i wtórny charakter tej procedury wyznacza też organowi ściśle granice postępowania - rejestracja i zmiany ewidencyjne mogą być dokonywane tylko w sposób przewidziany w rozporządzeniu.

Pochodny zaś charakter informacji znajdujących się w ewidencji w stosunku do źródeł tych informacji (§ 12 ust. 1 pkt 1- 6 rozporządzenia) oznacza, że wszelkie zmiany danych ewidencyjnych powinny mieć charakter bezsporny.

Jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny - ewidencja gruntów pełniąc funkcje informacyjno-techniczne, nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, ani nie nadaje tych praw. Rejestruje jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy, a zmiany danych w ewidencji gruntów można dokonać tylko w oparciu o decyzje administracyjne, orzeczenia sądowe lub akty notarialne, w których są zawarte dane objęte ewidencją gruntów (zob. wyrok NSA z dnia 29 września 2011 r., I OSK 1596/10, lex 1068442 i przywołane w nim orzecznictwo).

Zgodnie z przywołanym już powyżej § 45 ust. 1 rozporządzenia, aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje przez poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych.

Przepis § 46 ust.1 rozporządzenia stanowi, że dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11.

Z urzędu wprowadza się zmiany wynikające: 1) z prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych, 2) opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych, 3) dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej przez organy administracji publicznej, 4) ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów - § 46 ust. 2 pkt 1-4 rozporządzenia.

Zgodnie z § 71 rozporządzenia dane ewidencyjne, dotyczące lokali, wymienione w § 70 ust. 1, o ile nie są zawarte w dokumentach, o których mowa w art. 23 ustawy, ujawnia się na wniosek właściwych podmiotów ewidencyjnych lub osób, jednostek organizacyjnych i organów, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 1, na podstawie doręczonej przez nich dokumentacji opracowanej przez osobę legitymującą się uprawnieniami budowlanymi.

Podmiotami ewidencyjnymi w rozumieniu § 17 pkt 7) rozporządzenia są m. in. właściciele nieruchomości, w tym osoby fizyczne. Tym samym przepis § 71 rozporządzenia obejmuje również ten krąg podmiotów. Natomiast art. 23 ustawy, wśród dokumentów przesyłanych z urzędu staroście przez właściwe organy, sądy i kancelarie, wymienia: odpisy prawomocnych decyzji i orzeczeń oraz odpisy aktów notarialnych.

Jak wynika z akt administracyjnych T. M. wniosła o wprowadzenie zmian w ewidencji w oparciu o następujące dokumenty:

- kopię opinii technicznej z dnia 29 stycznia 1997 r. biegłego sądowego Z. M. sporządzoną na zlecenie Sądu Rejonowego w C. w postępowaniu o sygn. [...] w sprawie ustanowienia dwóch samodzielnych lokali mieszkalnych w budynku położonym w C. przy ul. [...]15,

- postanowienie Burmistrza Miasta C. z dnia 29 września 1999 r. odmawiającym T. M. wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego położonego na piętrze,

- kopię opinii biegłego sądowego z dnia 20 czerwca 2005 r. T. S. sporządzoną na zlecenie Sądu Rejonowego w C. w postępowaniu o sygn. [...] o zniesienie współwłasności, dotyczącą określenia aktualnej wartości rynkowej lokalu,

- zaświadczenie wydane na wniosek T. M. przez Starostę [...] z dnia 29 marca 2006 r., w którym organ m. in. stwierdził, że powierzchnia pomieszczeń położonych na piętrze budynku wynosząca 40,87 m² stanowi powierzchnię przynależną do lokalu mieszkalnego.

Nie może ujść uwadze, że skarżąca nie uzasadniła złożonego w dniu 6 września 2011 r. wniosku. Nie wskazała nawet - jakich zmian wprowadzenia do ewidencji się domaga, ani co jest ważne - kiedy te zmiany zaszły. Przedłożone zaś dokumenty, mające je udokumentować zostały sporządzane w latach 1997-2006. Okoliczności te nie są obojętne dla sprawy, gdyż pozostają w ścisłym związku nie tylko z obowiązkiem zgłaszania zmian, ale i możliwością zmiany istniejącego już wpisu. W takim bowiem przypadku wpis może być zmieniony na podstawie później wydanych dokumentów. Zgodnie zaś z utrwalonym poglądem judykatury nie stanowi aktualizacji ewidencji wprowadzenie zmian na podstawie dokumentów stwierdzających stan wcześniejszy, niż wynikający z aktualnie obowiązującego stanu prawnego.

W świetle natomiast art. 22 ust. 2 ustawy - osoby, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1ustawy i art. 51, a więc także właściciele, mają obowiązek zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian. Nie może budzić przy tym wątpliwości, że skarżąca jako współwłaścicielka lokalu była uprawniona do złożenia wniosku. Stroną bowiem uprawnioną jest właściciel lub współwłaściciel nieruchomości (w tym przypadku współwłaściciel lokalu) - art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy i § 46 ust. 1 w zw. § 10 pkt 2 rozporządzenia. Organ mógł też żądać od niej jako osoby zgłaszającej zmiany dostarczenia dokumentów geodezyjnych, kartograficznych i innych niezbędnych do wprowadzenia zmian - art. 22 ust. 3 ustawy, czego jednak organ nie uczynił (uznając złożone dokumenty za wystarczające do wprowadzenia zmian). Wezwanie takie nastąpiło dopiero w postępowaniu prowadzonym z urzędu, i to nieprawidłowo w oparciu o przepisy k.p.a. (na co trafnie wskazuje strona skarżąca, jak i organ odwoławczy).

Dołączone do wniosku dokumenty nie wskazywały, aby stanowiły one dokumentację opracowaną przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w ujęciu § 71 rozporządzenia. Nie należały one również do kategorii dokumentów wymienionych w § 46 rozporządzenia. Trudno do tego typu dokumentów zaliczyć opinie biegłych sporządzone na potrzeby toczących się postępowań sądowych czy wydane na żądanie strony zaświadczenia. Mimo to organ dokonał wnioskowanej zmiany.

Istotne było również, że już załączone dokumenty wskazywały, że rodzaj pomieszczeń wchodzących w skład lokalu położonych na piętrze budynku jest sporny - czy są to izby mieszkalne czy pomieszczenie przynależne - strych. Sporna tym samym pozostawała również powierzchnia użytkowa lokalu i pomieszczeń przynależnych.

Okoliczność ta wynikała z treści opinii biegłego sądowego z dnia 20 czerwca 2005 r. T. S. Biegły przyjął bowiem w niej dwa warianty dla określenia aktualnej wartości rynkowej lokalu. Jedna wartość została określona dla lokalu o powierzchni użytkowej 89,44 m² (tylko jedno pomieszczenie przynależne - piwnica), druga zaś wartość dla lokalu o powierzchni użytkowej 48,57 m² i uznaniu powierzchni na strychu 40,87m² za powierzchnie przynależną do lokalu (pomieszczenia przynależne - strych i piwnica). Opinia zatem wskazywała na konieczność dokonania rozstrzygnięcia (przesądzenia) przez Sąd "spełnienia wymagań mieszkaniowych" przez sporne pomieszczenia i w zależności od tego przyjęcie jednej z proponowanej przez biegłego wartości.

Już sama tylko treść tej opinii (niezależnie od innych przyczyn) nie mogła przemawiać za dokonaniem zmian. Natomiast treść drugiej opinii biegłego, opracowanej kilka lat wcześniej, wskazywała na niemożność ustanowienia samodzielnego lokalu na piętrze budynku. W tej sytuacji wykazanie w toku wszczętego z urzędu postępowania posiadanych uprawnień przez osoby sporządzające opinie nie mogło być rozstrzygające dla oceny wnioskowanej zmiany, tym bardziej, że w tym postępowaniu zostały przedłożone dokumenty, które jednoznacznie potwierdziły sporny charakter wprowadzonych danych, rozbieżność stanowisk i istniejący w tym zakresie konflikt pomiędzy współwłaścicielami lokalu.

I tak, współwłaściciele lokalu J. i K. S. stanowczo sprzeciwili się dokonaniu zmiany i "by lokal mieszkalny został zamieniony w strych". Na poparcie swojego stanowiska przedłożyli akt notarialny sprzedaży lokalu z dnia 1 sierpnia 2003 r. Rep. A numer [...], z którego wynikała dotychczasowa powierzchnia użytkowa oraz powołali się na toczące się nadal postępowanie przed sądem powszechnym w sprawie sygn. akt [...]. Ponadto został złożony do akt sprawy przez współwłaściciela K. S. akt notarialny z dnia 8 stycznia 1976 r., Rep A numer [...], na mocy którego w budynku przy ul. [...] 15 wyodrębniono m.in. lokal mieszkalny położony na parterze i piętrze o powierzchni 89,83 m², do którego przypisano tylko jedno pomieszczenie przynależne - piwnicę (który to dokument został uznany przez organy jako miarodajny dla określenia danych ewidencyjnych). Także kolejne dokumenty i pisma stron załączone w toku sprawy potwierdzają pozostawanie współwłaścicieli lokalu w sporze, co do charakteru pomieszczeń położonych na piętrze.

Jak wynika również z akt sprawy od kilku lat toczy się pomiędzy stronami (współwłaścicielami) postępowanie przed sądem powszechnym. Na wniosek T. M. przy udziale pozostałych współwłaścicieli: S. M., K. i J. S., Sąd Rejonowy w C. prowadził pod sygn. akt [...] postępowanie o zniesienie współwłasności nieruchomości - przedmiotowego lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość. Postępowanie cywilne w sprawie zniesienia współwłasności nieruchomości na dzień wydania zaskarżonej decyzji nie zostało jeszcze prawomocnie zakończone.

W postanowieniu z dnia 5 kwietnia 2012 r. znoszącym współwłasność, Sąd przyznał przedmiotowy lokal położony na parterze i na piętrze budynku, składający się "z dwóch pokoi, kuchni, łazienki, przedpokoju oraz pomieszczeń przynależnych w postaci piwnicy i strychu" na wyłączną własność wnioskodawczyni T. M. i uczestnika postępowania S. M. Zatem Sąd w tym orzeczeniu określił rodzaj spornych pomieszczeń - jako pomieszczeń przynależnych.

Na skutek wniesionej apelacji prawidłowość ww. postanowienia miała podlegać weryfikacji przez Sąd Okręgowy w S. w sprawie sygn. akt [...]. Termin rozprawy został wyznaczony na dzień 28 września 2012 r. Z akt sprawy nie wynika jednak, czy planowana rozprawa apelacyjna się odbyła, ani też czy postanowienie sądu pierwszej instancji stało się prawomocne.

W świetle przywołanych okoliczności sporny charakter danych ewidencyjnych objętych wprowadzoną zmianą nie może nasuwać wątpliwości. Tym samym wniosek i dokonana zmiana dotyczyły danych ewidencyjnych lokalu objętych sporem, i to sporem wśród jego współwłaścicieli.

Przedmiotem zaś aktualizacji zgodnie z przywołanymi powyżej przepisami o ewidencji nie mogą być dane, które są sporne.

W tej sytuacji ujawnienie tych danych w ewidencji nastąpiło w wyniku wadliwej czynności materialno-technicznej, która nie powinna być dokonana. Organ był uprawniony do usunięcia (anulowania) wprowadzonej zmiany, w wyniku wszczętego w tym celu postępowania.

Reasumując, należy stwierdzić, że wydane w sprawie decyzje w części dotyczącej anulowania zmian danych ewidencyjnych dokonanych na wniosek z dnia 6 września 2011 r. T. M. były prawidłowe. Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie naruszenia prawa, które w sposób istotny miałoby wpływ na wynik sprawy.

Niemniej analiza treści pozostałej części decyzji musi prowadzić do odmiennych wniosków. Jak wynika z dotychczasowych rozważań wydana, w wyniku przeprowadzonego z urzędu postępowania, decyzja miała na celu usunięcie wadliwej zmiany. Taki też powinien być przedmiot rozstrzygnięcia. Zauważyć jednak należy, że anulując dokonaną zmianę organ nie poprzestał jedynie na jej usunięciu (do czego organ był niewątpliwie zobowiązany). Organ bowiem poza anulowaniem (usunięciem) "zmiany danych technicznych" dokonał również wpisów - dotyczących "atrybutów" lokalu mieszkalnego. Wynika to jednoznacznie z treści sentencji decyzji organu pierwszej instancji. Oprócz anulowania danych technicznych organ dokonał również wpisu - "pow. uż. 89, 83 m², ilość izb - 5" w miejsce istniejącego wpisu: "pow. uż.- 48,57 m², ilość izb 3, pom. przynależne: piwnica - 15,25 m², strych - 40,87 m²".

W ocenie Sądu takie działanie organu wykroczyło poza posiadane przez organ uprawnienie do usunięcia zmian dokonanych na podstawie wadliwej czynności materialno-technicznej. Uprawnienie to zostało wyznaczone przez granice prowadzonego przez organ postępowania oraz przez przywołane wcześniej przepisy, dotyczące prowadzenia przez organ ewidencji. Tym samym wydane w sprawie rozstrzygnięcie powinno ograniczać się do anulowania zmian. Ponadto, zdaniem Sądu, usunięcie wadliwej zmiany powinno doprowadzić do sytuacji, w której bez potrzeby dodatkowych czynności aktualny staje się pierwotny wpis.

Decyzja w tej części dotknięta jest również innego rodzaju wadliwością. Dokonanie przez organ wpisów doprowadziło do kolejnego błędu polegającego na ujawnieniu przez organ - niepełnych danych ewidencyjnych dotyczących przedmiotowego lokalu.

Wskazuje na to jednoznacznie treść wydanej przez organ decyzji. Organ bowiem wpisując ponownie tylko "pow. uż. 89,83 m², ilość izb - 5" w miejsce dotychczasowego wpisu, tj. "pow. uż. - 48,57 m², ilość izb 3, pom. przynależne: piwnica - 15,25 m², strych - 40,87 m²" pominął pomieszczenie przynależne do lokalu - piwnicę. Skoro decyzja miała stanowić podstawę do dokonania zmian w ewidencji, to objęta rozstrzygnięciem zmiana może zostać wprowadzona tylko w takim niepełnym zakresie. Zakres zmiany jest zdeterminowany treścią rozstrzygnięcia organu.

Utrzymując w całości decyzje organu pierwszej instancji, organ odwoławczy powielił również te błędy.

Dokonane tu rozważania powodują, że w tej części zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja, nie mogą się ostać i muszą podlegać w tym zakresie wyeliminowaniu z obrotu prawnego.

W odniesieniu do podnoszonych zarzutów skargi, to częściowo zostały one ujęte w dokonanych przez Sąd rozważaniach. Niemniej należy wskazać, że z treści zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ odwoławczy kwestionował możliwość dokonania zmian aktualizacyjnych przez właścicieli nieruchomości. Przeciwnie organ ten potwierdził, że właściciele należą do grupy osób uprawnionych do dokonania zmian danych ewidencyjnych, podzielając tym samym stanowisko strony skarżącej. Organ ten zgodził się również ze stroną skarżącą odnośnie nieprawidłowej podstawy prawnej wezwania do przedłożenia dokumentów. Niemniej dostrzegając uchybienia w prowadzeniu sprawy przez organ pierwszej instancji nie znalazł on podstaw do uchylenia z tego powodu zapadłej decyzji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozstrzygnięcia zasadniczo wskazywał na istnienie sporu pomiędzy właścicielami odnośnie danych lokalu, co wpływało na dokonaną ocenę dokumentów oraz na wadliwość dokonanej na wniosek strony skarżącej zmiany. Nie doszło tym samym do naruszenia przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Także dokona przez organ ocena dokumentów dołączonych do odwołania nie nasuwa wątpliwości, co do jej prawidłowości. Przywołane w skardze i załączone do niej dokumenty pozostają bez wpływ na istotę rozstrzygnięcia. Trzeba bowiem podkreślić, że organy nie były uprawnione do rozstrzygania o spornych danych ewidencyjnych, ani do prowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu ten spór usunąć.

Należy zauważyć, że nie każde stwierdzenie naruszenie prawa pozwala Sądowi na uchylenie decyzji. W przypadku powoływania się na naruszenie przepisów prawa, skuteczne podniesienie zarzutów w tym zakresie wymaga wykazania, że powołane naruszenie miało wpływ lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1) a, b, c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie można uznać, aby przywołane przez stronę w skardze uchybienia, w tym rozpatrzenie wniosku dotkniętego brakiem formalnym, w świetle poczynionych rozważań, miały wpływ lub mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Na zakończenie można dodać, że toczące się postępowanie sądowe o zniesienie współwłasności nieruchomości nie mogło stanowić podstawy do zawieszenia postępowania dotyczącego usunięcia wadliwej zmiany. W przypadku uprawomocnienia się postanowienia sądu cywilnego z dnia 5 kwietnia 2012 r. w sprawie sygn. akt [...] organy administracji z urzędu będą zobowiązane do dokonania zmian w ewidencji.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a w zw. z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.

Na zasadzie art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd określił, że w uchylonej części zaskarżona decyzja nie może być wykonana.