Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 371/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 7,  art. 77,  art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Katarzyna Matczak Protokolant st. referent Maciej Lipiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2016 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie wykonania robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej również jako: WINB, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako: k.p.a.), art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania T. i J. K. od decyzji

Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w "[...]" z dnia "[...]", znak "[...]", nakazującej T. i J. K. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wykonania określonych robót budowlanych

mających na celu doprowadzenie robót budowlanych wykonanych na podstawie pozwolenia na budowę nr "[...]" z dnia "[...]" do stanu zgodnego z prawem tj:

1. Wykonanie ściany o grubości 0,25m stanowiącą element oddzielenia

przeciwpożarowego REI60, od strony działki nr "[...]" na odcinku istniejącego

przyległego do granicy budynku wysokości 1,66m (składowe wysokości: 0,86m +

0,50m wynikające z pomiarów dokonanych w dniu 26 marca 2015 r. oraz 0,30m wynikające z § 235 ust. 3 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2002 r. nr 75, poz. 690 ze zmianami).

2. Wykonanie ściany o grubości 0,25m stanowiącą element oddzielenia

przeciwpożarowego REI60, od strony działki nr "[...]" na odcinku istniejącego

przyległego do granicy działki budynku wysokości 1,98m od "[...]".

3. Powyższe roboty należy wykonać pod nadzorem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane oraz będącej członkiem właściwej izby samorządu zawodowego oraz zgłosić ich rozpoczęcie i zakończenie w PINB "[...]".

4. Termin wykonania obowiązku: 31 grudnia 2015 r.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekł:

1. Uchylić zaskarżoną decyzję w części w zakresie terminu wykonania

określonych robót.

2. Wyznaczyć nowy termin wykonania obowiązku, tj. 30 kwietnia 2016 r.

3. W pozostałym zakresie utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Zakwestionowana decyzja została podjęta w następującym stanie faktycznym.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w "[...]" (PINB, organ I instancji) w dniu "[...]" wszczął postępowanie administracyjne w sprawie budowy budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej (dwa segmenty) na działce o nr geod. "[...]" w obrębie "[...]" miasta ‘[...]" przy ‘[...]" wraz z przyłączami: wody, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, energetycznym oraz zjazdem na działkę, zrealizowanego na podstawie decyzji Starosty ‘[...]" nr "[...]" z dnia "[...]’ z naruszeniem przepisów działu VI, rozdziału 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - bezpieczeństwo pożarowe, usytuowanie budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe.

W dniu 26 marca 2015 r. dokonano oględzin działki nr ‘[...]" należącej do

T. i J. K. podczas której ustalono:

- "od strony działki ‘[...]’ wykonano ścianę monolityczną o gr. 25cm i wysokości 141cm i 136cm - do poziomu terenu działki T. i J. K. Od poziomu wykonanego muru

do okapu sąsiedniego budynku zmierzono wysokość 86cm, natomiast od okapu do kalenicy to ok. 50cm. Dach jest pokryty papą. Na ścianie monolitycznej zamontowano metalowe ogrodzenie o wysokości ok. 1m.

- od strony działki nr "[..]" wykonano ścianę monolityczną o gr. 26cm i wysokości 86cm -

szczyt od "[...]", 93cm - środek istniejącego budynku i 100cm od "[...]". Wysokość od wykonanego muru do krawędzi dachu sąsiedniego budynku od strony "[...]" wynosi 240cm i od strony "[...]" 198cm".

Organ I instancji dokonując analizy materiału dowodowego wskazał, że inwestorzy nie zakończyli w pełnym zakresie inwestycji bowiem nie wykonali ścian oddzielenia przeciwpożarowego wskazanych w zatwierdzonym projekcie budowlanym, czym naruszyli przepisy działu VI, rozdziału 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich

usytuowanie.

Wobec powyższego, PINB w "[...]" decyzją z dnia "[..]" nakazał T. i J. K., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo

budowlane, wykonania określonych robót budowlanych mających na celu doprowadzenie robót budowlanych wykonanych na podstawie pozwolenia na budowę nr "[...]" z dnia "[...]" do stanu zgodnego z prawem. WINB uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania stwierdzając,

iż materiał dowodowy wskazuje, że istnieją rozbieżności między wysokością budynku na działce "[...]", a wysokością muru podaną w pkt 2 sentencji zaskarżonej decyzji.

Następnie PINB w "[...]" w dniu ‘[...]" przeprowadził oględziny na przedmiotowej działce mające na celu ustalenie wysokości budynku gospodarczego

zlokalizowanego na działce nr "[...]". Podczas oględzin dokonano ponownie pomiaru budynku gospodarczego i potwierdzono wymiary dokonane w trakcie oględzin w dniu 26 marca 2015 r. Pomiarów dokonano na zewnątrz budynku od poziomu terenu do wierzchu istniejącego muru oraz od wierzchu istniejącego

muru do górnej krawędzi dachu. Wysokość muru, który należy wykonać jako ścianę

oddzielenia przeciwpożarowego wymierzono na 1,98m od "[...]" 2,40m od ul. "[...]".

PINB w "[...]" decyzją z dnia "[...]", wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, ponownie nakazał T. i J. K. wykonania określonych robót budowlanych mających na celu doprowadzenie

robót budowlanych wykonanych na podstawie pozwolenia na budowę nr ‘[...]" z dnia ‘[...]" do stanu zgodnego z prawem.

W odwołaniu od powyższej decyzji T. i J. K. zarzucili jej naruszenie:

- art. 136 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dodatkowego,

uzupełniającego postępowania dowodowego,

- faktycznych (precyzyjnych) wymiarów dokonanych za pomocą odpowiednich urządzeń mierniczych garażu wybudowanego na działkach o nr. ‘[...]" i "[..]",

- art. 80 k.p.a. w zw. z art. 217 k.p.a. poprzez błędną ocenę dowodów prowadzącą do wniosku że "w sposób celowy nie dokończyliśmy muru".

W uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]", omawiając treść art. 51 ustawy Prawo budowlane, WINB podniósł, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje, że organ I instancji bezsprzecznie ustalił, że inwestorzy nie zakończyli w pełnym zakresie inwestycji. Zatem zasadnym było wdrożenie przez PINB trybu naprawczego (z dyspozycji art. 50-51 Prawa budowlanego). Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji zatwierdzony przez Starostwo Powiatowe w ‘[...]" decyzją z dnia "[..]" w sposób bezsprzeczny wskazuje: cyt " - ogrodzenie na granicy działek nr ‘[...]" na odcinku istniejącego przyległego do granicy działki budynku wykonane będzie w postaci elementu oddzielenia przeciwpożarowego REI60. Wysokość tej ściany wynosić będzie 2m i sięgać będzie do niepalnego pokrycia dachu. Ogrodzenie na granicy działek nr "[...]" na odcinku istniejącego przyległego do granicy działki budynku wykonane będzie w postaci elementu oddzielenia przeciwpożarowego REI60. Wysokość tej ściany równa będzie wysokości kalenicy istniejącego budynku powiększona o minimum 0,30m ze względu na słabo rozprzestrzeniające pokrycie dachu. Przyjmuje się wysokość równą wysokości od strony działki nr ‘[...]"". Skarżący nie wykonując ścian oddzielenia przeciwpożarowego wskazanych w zatwierdzonym projekcie budowlanych naruszyli przepisy działu VI, rozdziału 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków

technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - bezpieczeństwo pożarowe, usytuowanie budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe - w myśl § 272 ust 3 "budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5. Organ odwoławczy stwierdził również, że niezasadny jest zarzut naruszenia art. 136 k.p.a., bowiem nie dotyczy on organów pełniących rolę organów I instancji, jest to przepis pomocniczy dla organów odwoławczych. Ponadto, nie sposób zgodzić się z zarzutem błędnych pomiarów dokonanych za pomocą nieodpowiednich przyrządów mierniczych przez PINB w ‘[...]" podczas przeprowadzonych oględzin garaży na działce "[...]". Z akt sprawy wynika, że pomimo skutecznie doręczonego zawiadomienia o terminie oględzin w dniu 30 września 2015 r., to skarżący nie brali w nich udziału. Zatem stwierdzić należy, że skarżący nie uczestnicząc w w/w czynnościach nie wiedzą jakimi urządzeniami pomiarów dokonywano, a jednak niezasadnie kwestionują prawidłowość ich działania. Konstatując WINB podniósł, że jednym z warunków udzielenia przez Starostwo

Powiatowe w "[..]" pozwolenia na budowę z dnia ‘[...]" inwestycji

w takiej lokalizacji była budowa ściany oddzielenia przeciwpożarowego na odcinku istniejących przyległych do granicy inwestora budynków na dz. "[...]". Skarżący do chwili obecnej nie wykonali tych robót naruszając przepisy z zakresu ochrony przeciwpożarowej stwarzając zagrożenie zarówno sobie, jak i sąsiadującym nieruchomościom.

Skargę na decyzję WINB z dnia "[...]" wywiódł do tut. Sądu, reprezentowany przez pełnomocnika, J. K. żądając jej uchylenia, jak też uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zakwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił:

1. Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, pomimo że decyzja PINB winna być uchylona w całości przez organ odwoławczy,

- art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie nie uchylenie decyzji PINB, pomimo że organ II instancji winien uchylić zaskarżoną decyzję w całości i orzec co do istoty albo uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie w pierwszej instancji,

- art. 7, 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym pominięcie okoliczności wskazywanych, w szczególności dotyczących nieprawidłowych pomiarów budynków sąsiednich dokonanych podczas oględzin w dniu 30 września 2015 r., nie ustalenie o ile faktycznie podwyższony został budynek na działce ‘[...]" a jedynie wskazanie wysokości muru, który należy wykonać jako ścianę oddzielenia przeciwpożarowego,

- art. 157 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. przez brak wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na jej faktyczną, trwałą niewykonalność,

- art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a, poprzez nie prowadzenie postępowania przez organ administracji w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, w szczególności poprzez zaniechanie podjęcia działań z urzędu zmierzających do rzetelnego wyjaśnienia sprawy, w tym ustalenia legalności i prawidłowości posadowienia budynków sąsiednich na działkach ‘[...]",

- art. 7 i 136 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, w szczególności dotyczącego legalności wybudowania budynku gospodarczego na działce ‘[...]" i budynku garażowego na działce nr ‘[....]",

- art. 8 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie zbyt ogólnikowych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania do organów państwa oraz utrudnia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji.

2. Naruszenie prawa materialnego, tj.:

- art. 37 ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974 r. poprzez jego niezastosowanie w stosunku do budynku gospodarczego posadowionego na działce "[...]", w sytuacji gdy budynek ten zbudowany został nielegalnie oraz w stosunku do budynku garażowego posadowionego na działce ‘[...]", w sytuacji gdy budynek ten został niewłaściwie wybudowany,

- art. 51 ust.1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie do stanu faktycznego i nakazanie skarżącemu doprowadzenia robót budowlanych związanych z wykonaniem muru przeciwpożarowego do stanu zgodnego z prawem, w sytuacji gdy niewyjaśnioną pozostaje sytuacja prawna budynków znajdujących się na działkach sąsiednich,

- § 272 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie

warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego błędną wykładnię skutkującą dokonaniem niewłaściwej subsumcji do ustalonego stanu faktycznego.

Dodatkowo skarżący zwrócił się do Sądu o: zażądanie od WINB całych akt sprawy wraz z załącznikami, zażądanie ze Starostwa Powiatowego w ‘[...]" całości akt dotyczących udzielenia pozwolenia na budowę budynku gospodarczego położonego na działce nr ‘[...]" oraz budynku garażowego położonego na działce nr ‘[...]", zażądanie z Wydziału Finansowego Urzędu Miejskiego w ‘[...]’ całości dokumentacji dotyczącej zgłoszenia zakończenia budowy oraz zgłoszenia do opodatkowania budynku garażowego posadowionego na działce "[...]", zażądanie ze Starostwa Powiatowego w ‘[...]" akt sprawy oznaczonej znakiem "[...]" na okoliczność ustalenia legalności budynku gospodarczego posadowionego na działce nr ‘[...]", wezwanie na rozprawę i przesłuchanie w charakterze świadka Naczelnika Wydziału

Budownictwa Starostwa Powiatowego w "[...]" na okoliczność sporządzenia pisma z dnia 29 kwietnia 2015 r. i potwierdzenia okoliczności w nim wskazanych.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona, albowiem treść zaskarżonych decyzji i sposób przeprowadzenia postępowania administracyjnego wskazują, że w kontrolowanej sprawie został prawidłowo ustalony stan faktyczny, a w odniesieniu do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego organy dokonały prawidłowego aktu stosowania prawa.

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej właściwości sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a.

Przepisem, który zastosowały organy nadzoru budowlanego, był art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Stanowi on, że przewidziane w nim obowiązki nakłada się w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Postępowanie uregulowane przepisem art. 51 ustawy Prawo budowlane, określane jest mianem "postępowania naprawczego". Wydanie więc decyzji mającej oparcie w ustępie 1 wskazanego artykułu musi być poprzedzone dokładnym postępowaniem wyjaśniającym i jeżeli okaże się, że jest możliwe doprowadzenie robót do stanu zgodnego z prawem, organ wydaje decyzję, w której nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Dopiero w sytuacji ustalenia, że nastąpiło niedające się usunąć naruszenie prawa, właściwy organ jest obowiązany wydać decyzję, w której nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Podkreślić przy tym należy, że postępowanie wyjaśniającego winno odpowiadać standardom wyznaczonym przez zasady ogólne k.p.a.

Tak więc ratio legis art. 51 ustawy Prawo budowlane polega na wymuszeniu na inwestorze doprowadzenia prowadzonych lub zakończonych robót do stanu zgodnego z obowiązującym prawem. Wybór merytorycznego rozstrzygnięcia - spośród możliwych na gruncie wskazanego artykułu - zależy od rodzaju samowoli budowlanej, jej zakresu, skutków i możliwych sposobów uzyskania stanu zgodnego z prawem, ale w aspekcie przepisów prawa administracyjnego. W każdym przypadku organ nadzoru budowlanego, po dokonaniu prawidłowych ustaleń jest uprawniony do dokonania wyboru najwłaściwszej formy działań, które doprowadzą do legalizacji stwierdzonej samowoli.

Istotną w rozpoznawanej sprawie kwestią jest wyjaśnienie, co należy rozumieć przez stan zgodny z prawem, do którego w postępowaniu naprawczym należy dążyć. W ocenie Sądu, prawidłowo organy, badając - na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, jakie czynności lub roboty budowlane należy wykonać, aby doprowadzić przedmiotowy budynek do stanu zgodnego z prawem uznały, że wymagana "zgodność z prawem" oznacza zgodność z przepisami dotyczącymi warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W sprawie bezsporne jest, że decyzją z dnia ‘[...]" Starosta ‘[...]" zatwierdził projekt budowlany i udzielił T. i J. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej (dwa segmenty) na działce o nr geod. ‘[...]" w obrębie ‘[...]" miasta ‘[...]" przy "[...]" wraz z przyłączami. Od powyższej decyzji inwestorzy nie odwołali się, tym samy zaakceptowali warunki określone w projekcie budowlanym. Zgodnie z pkt VI p. 2 i 3 (ochrona p. pożarowa) zatwierdzonego projektu "ogrodzenie na granicy działek nr "[...]" na odcinku istniejącego przyległego do granicy działki budynku wykonane będzie w postaci elementu oddzielenia przeciwpożarowego REI60. Wysokość tej ściany wynosić będzie 2m i sięgać będzie do niepalnego pokrycia dachu. Ogrodzenie na granicy działek nr "[...]" na odcinku istniejącego przyległego do granicy działki budynku wykonane będzie w postaci elementu oddzielenia przeciwpożarowego REI60. Wysokość tej ściany równa będzie wysokości kalenicy istniejącego budynku powiększona o minimum 0,30m ze względu na słabo rozprzestrzeniające pokrycie dachu. Przyjmuje się wysokość równą wysokości od strony działki nr "[...]"".

W trakcie postępowania organ I instancji dwukrotnie przeprowadził oględziny, w wyniku których stwierdził, że inwestorzy nie zakończyli w pełnym zakresie inwestycji bowiem nie wykonali ścian oddzielenia przeciwpożarowego wskazanych w zatwierdzonym projekcie budowlanym (zakres oględzin potwierdzają obszerne i prawidłowe motywy obydwu decyzji, które należy w pełni podzielić). Zatem prawidłowo zastosowano w sprawie tryb określony w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Tym samym niezasadne są argumenty skargi wskazujące na błędną subsumpcję norm prawa materialnego do prawidłowo ustalonego przez organy stanu faktycznego.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 37 ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974 r. poprzez jego niezastosowanie w stosunku do budynku gospodarczego posadowionego na działce ‘[...]" oraz w stosunku do budynku garażowego posadowionego na działce "[...]" wyjaśnić należy, że powyższe kwestie nie są przedmiotem niniejszego postępowania, zatem nie podlegają ocenie Sądu. Sądowi jednakże z urzędu wiadomym jest, że wyrokiem z dnia 16 lutego 2012 r. (sygn. II OSK 2266/10) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną J. K. od wyroku WSA w Olsztynie z dnia 13 lipca 2010 r. (sygn. II SA/Ol 290/10) oddalającego skargę J. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego samowolnie wzniesionego budynku gospodarczego położonego w "[...]" przy "[...]" na działce "[...]". Natomiast w aktach administracyjnych niniejszej sprawy znajduje się ostateczna decyzja WINB z dnia "[...]" utrzymująca w mocy decyzję PINB w "[...]" z dnia "[...]" odstępującą od nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonania robót w budynku gospodarczym przy "[...]", dz. "[...]" do stanu zgodnego z prawem.

Uwzględniając poczynione uwagi dotyczące prawa materialnego stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie organy przeprowadziły postępowanie wyjaśniającego w sposób odpowiadający standardom wyznaczonym przez zasady ogólne sformułowane m.in. w art. 7, art. 8 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., w wyniku czego do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego zastosowały rozwiązanie w postaci nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych

mających na celu doprowadzenie robót budowlanych wykonanych na podstawie pozwolenia na budowę nr "[...]’ z dnia "[...]" do stanu zgodnego z prawem.

W ocenie Sądu zarzuty zawarte w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Sprowadzają się one do kwestionowania stanowiska organu odwoławczego i zarzucają niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, a w konsekwencji naruszenie norm procesowych.

W ocenie Sądu organy administracji obu instancji w sposób wyczerpujący wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności faktyczne w niniejszej sprawie oraz dokonały prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Przede wszystkim organy nie naruszyły podstawowych zasad postępowania określonych w przepisach art. 7 k.p.a. - zasady ustalenia prawdy obiektywnej, art. 77 § 1 k.p.a. - zasady zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie oraz nie naruszyły też przepisu art. 107 § 3 k.p.a. odnoszącego się do uzasadnienia decyzji. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w tym przepisie i zostało sporządzone w sposób prawidłowy, gdyż wskazuje fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody na których się oparł wraz z odniesieniem się do zarzutów. Organ wyjaśnił też zastosowanie przepisów prawa z przytoczeniem właściwej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu, nie można też zarzucić organom naruszenia zasady zaufania (art. 8 k.p.a.), wskutek stronniczego rozstrzygnięcia sprawy.

Skarżącemu należy dodatkowo wyjaśnić, iż sąd administracyjny nie powadzi postępowania dowodowego, a jedynie kontroluje zgodność z prawem postępowania prowadzonego przez organy administracji. W związku z tym jego wniosek o zażądanie dodatkowych akt i to od organu nie będącego stroną w sprawie nie mógł odnieść skutku. Należy również zaznaczyć, że sąd administracyjny przeprowadza postępowanie dowodowe jedynie wyjątkowo i dotyczy to tylko dowodów z dokumentu (art.106 § 3 p.p.s.a.). Sąd nie przesłuchuje natomiast osoby w charakterze świadków.

Reasumując, zaskarżona decyzja oraz poprzedzające ją rozstrzygnięcie organu I instancji nie naruszają przepisów prawa.

W związku z powyższym, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.