Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 957/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 2
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Dnia 15 stycznia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka ( spr.) Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Szymon Widłak Protokolant: st.sekr.sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2014 roku przy udziale sprawy ze skargi K M na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia ... roku nr ... w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości za rok 2012 I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. przyznaje doradcy podatkowemu R S od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kwotę ... złotych uwzględniającą podatek od towarów i usług w kwocie ... złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia ... 2012 r., Burmistrz Miasta i Gminy S ustalił Ki M podatek od nieruchomości za 2012 rok na kwotę 24 191 zł.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż strona jest od 1998r. właścicielem działki nr ... w S obręb S , która według ewidencji gruntów i budynków ma powierzchnię 3, 9500 ha. Na działkę tę składają się grunty zabudowane przemysłowe (Ba) o pow. 3, 0000 ha oraz grunty zadrzewione i zakrzewione (Lz) o pow. 0, 9500 ha. Budynki na powyższych gruntach funkcjonowały poprzednio jako zakład przemysłowy , zaś podatnik stając się ich właścicielem nie zmienił sposobu ich przeznaczenia w drodze postępowania administracyjnego jak i nie uzyskał zgody na ich rozbiórkę. Co do stanu technicznego i przeznaczenia budynków , organ podatkowy oparł się na opinii biegłego z marca 2011r. , zdjęciach, oględzinach dokonanych przez pracowników w wyniku kontroli z urzędu w 2012r. Uznał, że w miejscu położenia nieruchomości znajduje się wiele budynków o rożnej konstrukcji i stopniu zniszczenia o łącznej pow. użytkowej 2 593,87 m2 , które podlegają opodatkowaniu bowiem są budynkami w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 stycznia 1991r. o podatkach lokalnych (tj. Dz. U. z 2010r. nr 95, poz. 613, ze zm.). Powierzchnia użytkowa budynków została przyjęta na podstawie Protokołu inwentaryzacji składników budowlanych B w S., należących do K z 1991r. oraz z aktu notarialnego Rep. A: ... z dnia 15 października 1998r. Ostatecznie wszystkie budynki posadowione na działce ... ujęte zostały w kategorii "budynki pozostałe", 30 000 m2 gruntów zabudowach (oznaczonych jako Ba) w kategorii "gruntów pozostałych" i opodatkowanych stawką wynikającą z uchwały Rady Miejskiej Gminy Skoki z dnia 27 października 2011r. Nr X/69/2011 w sprawie ustalenia stawek i zwolnień w podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego Nr 336, poz. 5713).Natomiast 9 500 m2 gruntów zakrzewionych i zadrzewionych (oznaczonych jako Lz) zwolniono z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przyjęto, że podatnik w 2012roku nie był przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej bowiem faktycznie nie wykonywał działalności zarobkowej w sposób ciągły i zorganizowany w miejscu położenia przedmiotowej nieruchomości, tak więc nieuzasadnione było –zdaniem organu podatkowego- objęcie przedmiotowych budynków i gruntów stawką najwyższą. Powyższe organ ustalił na tej podstawie, że podatnik nie figurował w rejestrze osób ubezpieczonych przez ZUS, decyzją Wójta Gminy S został wykreślony do końca 2011r. z ewidencji działalności gospodarczej . Nadto organ podatkowy w oparciu o własne ustalenia uznał, że na przedmiotowej nieruchomości w 2012r. podatnik faktycznie nie prowadził działalności gospodarczej.

Powyższa decyzja została wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy w związku z uchyleniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia ... 2012r. poprzednio wydanej przez Burmistrza Miasta i Gminy S decyzji z dnia ... 2012r.

Od decyzji z dnia ... 2012r. odwołał się K M wnosząc o jej uchylenie i ponowne rozpatrzenie sprawy. Podatnik twierdził, że jedynym obiektem wykorzystywanym na cele mieszkalne jest część pawilonu o pow. 69 m2, który to obiekt pozostaje w trakcie remontu i chociaż brak jest w nim prądu i wody bieżącej, to podatnik proponuje opodatkowanie tej powierzchni według stawki dla budynków mieszkalnych (0,44 zł od 1 m2 za okres 5 miesięcy). Dodatkowo jego zdaniem winien podlegać opodatkowaniu budynek portierni pomimo braku dostępu mediów, zaś jedyną powierzchnią, na której jest prowadzona działalność gospodarcza to obszar, na którym według podatnika, gmina bezumownie korzysta w pasa gruntu pod którym biegnie sieć wodociągowa i to ona winna podatnikowi płacić.

Decyzją z dnia ... 2013r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że okolicznością bezsporną jest to, że podatnik jest właścicielem gruntów o łącznej powierzchni 39 500 m2 , z czego 30 000 m2 kwalifikowane są jako tereny zabudowane przemysłowe(oznaczone symbolem "Ba"), a 9 500m2 kwalifikowane są jako grunty zadrzewione i zakrzewione (oznaczone symbolem "Lz"). Nadto okolicznością poza sporem jest to, że obecnie na przedmiotowej nieruchomości nie jest prowadzona jakakolwiek działalność gospodarcza. Tak więc trafnie w skarżonej decyzji przyjęto, że wyłączone z opodatkowania podatkiem od nieruchomości są grunty zadrzewione i zakrzewione (obszar 9 500 m2), zaś pozostała powierzchnia jest opodatkowana tym podatkiem w najniższej stawce podatkowej jako, że nie jest wykonywana na niej działalność gospodarcza. Organ odwoławczy powołał się na opinię biegłego M R, który uznał, że wszystkie budynki znajdujące się na przedmiotowych gruntach należy opodatkować z uwagi na ich nieprzydatność techniczną do prowadzenia działalności gospodarczej, jako budynki pozostałe. Organ odwoławczy uznał zatem, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i jest korzystna dla podatnika bowiem ewentualne wątpliwości wyjaśnione zostały na korzyść podatnika.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł K M żądając jej uchylenia i zasądzenia kosztów procesowych. Skarżący w skardze oraz w złożonym jej uzupełnieniu (pismo procesowe pełnomocnika z dnia 02.01.2014r.) zarzucał, że organ podatkowy nie przeprowadził niezbędnych działań w celu właściwego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie uwzględnił wniosków dowodowych zgłaszanych przez podatnika o przeprowadzenie dowodu z oględzin z udziałem organów Nadzoru Budowlanego. Stan znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości budynków jest bowiem taki, że nie pozwala na ich użytkowanie a część z nich nadaje się do rozbiórki. Skarżący jest w posiadaniu decyzji z 2001r. o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu dla tej nieruchomości z uwagi na zmianę sposobu użytkowania byłej bazy surowcowej lnu K lecz z uwagi na problemy finansowe nie wystąpił o pozwolenie na budowę. Tak więc ustalenia faktyczne dokonane przez organ podatkowy nie uwzględniają stanu aktualnego, lecz przyjmują dane z dokumentacji fotograficznej i opinii biegłego z 14.03.2011r. Nadto skarżący zarzucił, że przyjęte przez organ podatkowy stawki opodatkowania nie pokrywają się ze stawkami wynikającymi z Uchwały Rady Miejskiej Gminy Skoki, na którą organ się powołał . W decyzji przyjęto, iż budynki o pow. 2. 593,87 m2 winny być opodatkowane w całości według stawki 7,36 zł za 1 m2 pomijając fakt, że w skład podstawy opodatkowania wchodzi powierzchnia budynku garaży wynosząca 77,41 m2, zaś uchwała różnicuje stawki podatku w zależności od rodzaju pozostałych budynków. I tak dla garaży wynosi ona 3,80 zł za 1 m2.

Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoją argumentację podaną w zaskarżonej decyzji .

Na rozprawie przed Sądem skarżący twierdził, że zwracał się do gminy o to aby przedmiotowe nieruchomości zakwalifikowane zostały jako mieszkalne bowiem skarżący tam mieszka sprawując tym samym dozór tej nieruchomości. Sąd przeprowadził dowód ze znajdujących się w aktach administracyjnych załączonych do sprawy o sygn. akt III SA/Po 956/13 dokumentów: opinii biegłego M R i fotografii.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje;

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga okazała się uzasadniona, choć nie wszystkie zarzuty były słuszne.

Wskazać należy, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. - Dz. U. z 2012r. ,poz. 749 ze zm.), dalej

u.p o. l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Według definicji legalnej zawartej w przepisie art. 1 a ust. 1 pkt. 3 u.o.p.o.l. za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się obiekty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Według poglądu utrwalonego w orzecznictwie i doktrynie do uznania danego obiektu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne faktyczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy bowiem sam fakt jej posiadania przez danego przedsiębiorcę (zob. m. in. L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, ABC, 2008 – komentarz do art. 1 a ustawy; wyrok WSA w Białymstoku z 1 czerwca 2006 r. I SA/Bk 128/06; wyrok WSA w Poznaniu z 16 kwietnia 2008 r., I SA/Po 33/08, M. Podat. 2008/10/40). Przejściowe niewykorzystywanie danej nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje przy tym podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą (zob. m. in. wyrok WSA w Kielcach z 23 lipca 2009 r., I SA/Ke 206/09, lex nr 524635).

Sąd po przeanalizowaniu akt administracyjnych sprawy stwierdził, że organy obu instancji zasadnie uznały, iż wątpliwości zostały rozstrzygnięte na korzyść podatnika bowiem ustalono, że na przedmiotowej nieruchomości nie jest prowadzona działalność gospodarcza co skutkowało tym, że w stosunku do skarżącego zastosowano najniższe stawki podatkowe w podatku od nieruchomości.

Przystępując do dalszej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności Sąd pragnie wyraźnie zaakcentować, że w odniesieniu do zobowiązania podatkowego skarżącego - w podatku od nieruchomości za rok 2012 - miarodajnym dla oceny zgodności z prawem czynności jego ustalenia pozostaje stan faktyczny istniejący w roku 2012. Organy podatkowe w ustaleniach oparły się na opinii biegłego i dołączonych fotografiach odzwierciedlających stan nieruchomości w 2011roku. Tymczasem zobowiązanie w podatku od nieruchomości wymierzone zostało za 2012 rok. Skarżący dążył do wyłączenia spod opodatkowania wszelkich znajdujących się na działce nr ... budynków, wskazując na ich zły stan techniczny. Żądał przeprowadzenia oględzin z udziałem Nadzoru Budowlanego, niemniej należy stwierdzić, że sam nie wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na rozbiórkę znajdujących się na przedmiotowej działce budynków. Twierdził nadto, że zamieszkuje na przedmiotowej działce sprawując osobisty dozór nad nią.

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że organy podatkowe winny przeprowadzić oględziny przedmiotowych budowli i porównać ich stan ze stanem, który był brany pod uwagę przez biegłego opracowującego opinię, która została uznana jako podstawa dowodowa przy ustaleniach faktycznych w zakresie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 rok. Dopiero oględziny działki, w tym znajdujących się na niej budynków wraz z wykonanymi zdjęciami pozwoliłyby na ocenę czy stan techniczny budynków jest tak zły, że uniemożliwia zakwalifikowanie go do kategorii budynku. Ustawodawca bowiem nie uzależnił opodatkowania budynków podatkiem od nieruchomości od tego, jaki jest stan techniczny budynku. Dla objęcia takiego obiektu podatkiem od nieruchomości, zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 2u.o.p.l.wystarczające jest zakwalifikowanie go do kategorii budynku, przez co jedynie takie jego zniszczenie, które uniemożliwia przeprowadzenie rzeczonej kwalifikacji, może mieć na tym tle istotne znaczenie. Tak więc w sytuacji gdyby okazało się wskutek oględzin uzupełnionych zdjęciami, że znajdujące się na przedmiotowej działce budowle swoim stanem technicznym nie odbiegają od tych zobrazowanych na zdjęciach dołączonych do opinii, organ podatkowy miałby prawo w swoich ustaleniach oprzeć się na materiale dowodowym w postaci opinii biegłego M R z 2011 roku.

Reasumując zasadny okazał się zarzut skarżącego wskazujący na nieprzeprowadzenie przez organy podatkowe niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego bowiem w ocenie Sądu oparcie się wyłącznie na ustaleniach tyczących się stanu technicznego budynków istniejącego w 2011 roku mogło okazać się niewystarczające bo już nieaktualne. Tym samym należy uznać, że organy podatkowe nie wypełniły dyspozycji wynikających z przepisów art. 122 i 187 §1 Ordynacji podatkowej.

Ponownie rozpatrując sprawę, organy podatkowe uzupełnią materiał dowodowy zgodnie z powyższym wskazaniem, zaś w przypadku wątpliwości co do stanu budynków jaki mógł być w 2012roku rozważyć będą musiały czy nie należy zasięgnąć opinii rzeczoznawcy.

Przechodząc do oceny materialno prawnej zaskarżonej decyzji wskazać należy, iż podstawą prawną wskazaną przez organy podatkowe były przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty, 2) budynki lub ich części, oraz 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, o czym stanowi już art. 2 ust. 2 u.p.o.l.. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3 tegoż art.; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie - a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa (obecnie z Agencją Nieruchomości Rolnych, zob. art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego, Dz. U. z 2003 r. Nr 64, poz. 592 ze zm.) lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2 przywoływanego art. 3.

Na gruncie zaprezentowanych powyżej regulacji nie budzi wątpliwości Sądu to, że na skarżącym - w odniesieniu do roku 2012 – spoczywało zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości, którego przedmiotem jest działka geodezyjna oznaczona numerem ewidencyjnym ..., położona w miejscowości S. Co do usadowionych na działce budynków- przy założeniu, że ich stan techniczny pozwala na ich kwalifikację jako budynku - także będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości za 2012r.

W tym miejscu należy zauważyć, że skarżący nie jest właścicielem przedmiotowego gruntu ale jego użytkownikiem wieczystym, a przymiot właściciela należy mu przypisać jedynie względem posadowionych na tym gruncie budynków (vide: skrócony odpis księgi wieczystej KW ..., k. 29 akt administracyjnych oraz akt notarialny z dnia 15 października 1998 r., k. 27-23 akt administracyjnych). Powyższe uchybienie - w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. - nie jest jednakże przesłanką przemawiającą za uchyleniem zaskarżonej decyzji, bowiem w realiach kontrolowanej sprawy jednoznaczne stwierdzenie jakie uprawnienia przysługują skarżącemu względem nieruchomości, którą stanowi grunt oraz znajdujące się na tym gruncie budynki, zważywszy na treść art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 3 u.p.o.l., pozostaje bez istotnego wpływu na jej rozstrzygnięcie.

Dokonując oceny przedmiotu zobowiązania podatkowego skarżącego, organy prawidłowo wyłączyły spod opodatkowania część gruntu o powierzchni 9.500 m2, oznaczoną w ewidencji gruntów i budynków symbolem Lz - grunty zadrzewione i zakrzewione (por. przywołany powyżej art. 2 ust. 2 u.p.o.l.),

W dalszej kolejności warto zauważyć, że w przypadku gruntów podstawę opodatkowania stanowi ich powierzchnia (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.), z kolei dla budynków lub ich części podstawę taką stanowi ich powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.). W ramach kontrolowanej sprawy, w oparciu o zebrany materiał dowodowy, organy podatkowe ustaliły, że powierzchnia gruntu skarżącego podlegająca opodatkowaniu wynosi 30.000 m2, zaś łączna powierzchnia użytkowa budynków wynosi 2.593,87 m2. Skarżący na żadnym etapie postępowania nie kwestionował powyższych ustaleń. Także w ocenie Sądu ustalenia te nie budzą wątpliwości.

Sporna pozostaje zatem wyłącznie wysokość stawki podatku, jaka winna znaleźć w kontrolowanej sprawie zastosowanie - w odniesieniu do gruntu oraz poszczególnych budynków skarżącego (przy założeniu, że ich stan techniczny w 2012r,. pozwalał na dokonanie kwalifikacji jako budynku) podlegających, zgodnie z dotychczasowymi twierdzeniami, opodatkowaniu.

Wysokość stawek podatku od nieruchomości określa, w drodze uchwały, rada gminy, z tym że stawki te nie mogą przekraczać stawek maksymalnych, określonych dla gruntów bądź budynków lub ich części zgodnie z regulacjami art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 u.p.o.l. Maksymalne stawki podatku od nieruchomości zostały przez ustawodawcę zróżnicowane poprzez uzależnienie ich wysokości między innymi od tego czy grunt bądź budynek (lub jego część) jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, czy też nie.

Z uwagi na to, że przedmiotem kontrolowanej sprawy jest zobowiązanie podatkowe skarżącego za rok 2012, zastosowanie znajdą w niej regulacje zawarte w Uchwale Rady Miejskiej Gminy Skoki z dnia 27 października 2011r. Nr X/69/2011 w sprawie ustalenia stawek i zwolnień w podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego Nr 336, poz. 5713).

. Zgodnie z § 1 ust. 1 tej uchwały stawki podatku od nieruchomości położonych na terenie miasta i gminy Skoki, dla gruntów:

- związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków, ustalone zostały w wysokości 0,78 zł od 1 m2 powierzchni (pkt 1);

- pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego- 0,17 zł od 1 m 2 powierzchni (pkt 4).

Natomiast, na podstawie § 1 ust. 2 uchwały tejże uchwały stawki podatku dla budynków lub ich części:

- związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej z wyłączeniem pomieszczeń zajętych na cele socjalne dla pracowników, magazynowe i garaże, ustalone zostały w wysokości 12,18 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej (pkt 2 lit. a);

- wyłączonych w pkt. 2 a) – zajętych na cele socjalne dla pracowników, magazynowe i garaże- 11,09 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej (pkt 2 lit.b)

- pozostałych, w tym: - garaży nie wymienionych w §1 ust. 2 pkt 2 lit.b uchwały, gospodarczych i inwentarskich – 3,80 zł od 1 m 2 powierzchni użytkowej (pkt 5 lit. c)

Już w tym miejscu należy zauważyć, że żaden z przepisów omawianej uchwały nie uzależnia wysokości stawki podatku od nieruchomości od stanu technicznego budynku (z wyjątkiem sytuacji, gdy stan techniczny budynku w ogóle uniemożliwia dokonanie klasyfikacji jako budynku).

Jednakże w ocenie Sądu organy podatkowe stosując stawkę podatku od nieruchomości przewidzianą w uchwale nr X/69/2011 dla budynków pozostałych, pominęły to, iż nie wszystkie budynki należące do skarżącego są pod tym względem jednakowe. Z opinii biegłego, na której oparły się organy podatkowe, jednoznacznie wynika, że obiekt oznaczony numerem 3 stanowi budynek garaży samochodowych, o powierzchni użytkowej 77,41 m2 (k. 55 akt administracyjnych). Tymczasem zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 5 lit. c uchwały nr X/69/2011 stawka podatku od nieruchomości dla garaży - niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz niestanowiących części budynków mieszkalnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - ustalona została w wysokości 3,80 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, a nie jak przyjęły organy 7,36 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Organ winien był zatem zastosować odpowiednią dla tego budynku stawkę podatku, natomiast stosując stawkę przewidzianą dla innych budynków (w tym innych niż garaże) wchodzących w zakres budynków pozostałych, dopuścił się naruszenia § 1 ust. 2 pkt 5 lit. d uchwały .

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c P.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji.

Uchylenie wyłącznie decyzji zaskarżonej jest w ocenie Sądu wystarczające, bowiem stwierdzone uchybienie, zważywszy na jego charakter i dotychczasowy przebieg postępowania, może być skutecznie naprawione przez organ II instancji. W sytuacji gdyby okazało się koniecznym powołanie biegłego dla oceny stanu budynków w 2012roku ( o czym mowa była wcześniej), organ odwoławczy winien uchylić decyzję do ponownego jej rozpatrzenia przez organ I instancji.

Uwzględnienie skargi czyniło koniecznym orzeczenie z urzędu o niemożności wykonania zaskarżonej decyzji, o czym Sąd orzekł w punkcie III sentencji (art. 152 P.p.s.a.).

O zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu Sąd orzekł w punkcie II sentencji w oparciu o treść przepisu art. 250 P.p.s.a. i § 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. e oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r. Nr 31, poz. 153).