Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1883/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia WSA Andrzej Czarnecki ( spr.) Protokolant Anna Mruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi R. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 1883/06

Uzasadnienie

Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nałożył na R. O., wykonującego działalność gospodarczą pod nazwą [...], kary pieniężne w kwotach: 2000 zł za wykonywanie transportu drogowego towarów niebezpiecznych pojazdem nieodpowiadającym warunkom określonym w świadectwie dopuszczenia pojazdu lub warunkom określonym w części 9 umowy ADR; 200 zł za zapisywanie wykresówek zbyt długo i 200 zł za nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych. Łącznie nałożono karę pieniężną w kwocie 2400 zł.

Kontrolowany pojazd przewoził materiały niebezpieczne UN 1202 i UN 1203. Kontrola stwierdziła, że przewody zainstalowane za kabiną kierowcy były popękane i poprzecierane zakryte taśmą samoprzylepną nie posiadając podwójnej izolacji, wymaganej zgodnie z Działem 9.2. i przepisami 9.2.2.2. do 9.2.2.6. wskazanymi w tabeli 9.2.1. umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 178, poz. 1481).

Stwierdzono naruszenie przepisów rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r.) polegające na zbyt długim zapisywaniu wykresówek i nieprawidłowym operowaniu przełącznikiem grup czasowych.

Ustaleń powyższych dokonana na podstawie kontroli wykonanej w dniu [...] marca 2006 r. Kontrola dotyczyła przejazdu wykonywanego pojazdem ciężarowym m-ki [...] o nr rej. [...] z przyczepą o nr rej. [...]. Pojazdem kierował A. R., który podpisał protokół kontroli nie zgłaszając uwag.

Kierowca zeznając w charakterze świadka przyznał, że nie operował selektorem tachografu tzn. w czasie, gdy nie kierował pojazdem nie przestawiał selektora na pozycję odpoczynek.

Od powyższej decyzji R. O. złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie.

Skarżący wskazywał, że w dniu [...] grudnia 2005 r. pojazd przeszedł pozytywnie dodatkowe badania techniczne wykonane przez Okręgową Stację Kontroli Pojazdów w [...], na dowód czego przedłożył zaświadczenie nr [...]. W dniu [...] grudnia 2005 r. Transportowy Dozór Techniczny Oddział Terenowy w W. wydał świadectwo dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych (certyfikat nr [...]) stwierdzając, że pojazd odpowiada wymaganiom umowy europejskiej ADR.

W ocenie skarżącego kontrola stwierdzając, że któryś przewód nie posiadał właściwej izolacji, dokonała ustaleń "na oko" bez badań specjalistycznych, które dla takich ustaleń przedsiębiorca uważał za niezbędne.

Co do naruszeń dotyczących nieprawidłowych zapisów na wykresówkach skarżący stwierdził, że nie są one takiej wagi, by karać go za te naruszenia, podnosząc jednocześnie, że faktycznie w rezultacie ukarany zostanie kierowca.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...], na podstawie art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) i lp. 6.3.7, 11.2.2, 11.2.4 załącznika do tej ustawy, przepisów 9.1.3.1, 9.2.2.2.1 i 9.2.2.6.1 umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 178, poz. 1481), art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 199, poz. 1671 ze zm.), art. 3, art. 13, art. 15 ust. 2-4 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Przytaczając powołane przepisy organ administracji stwierdził, że doszło do naruszenia przepisów umowy ADR. Z czynności przeprowadzonych w toku kontroli, udokumentowanych protokółem kontroli i zdjęciami wynika, że przewody za kabiną kierowcy nie posiadały wymaganej podwójnej izolacji, były popękane i poprzecierane co zostało zakryte taśmą samoprzylepną.

Organ administracji uznał także prawidłowość ustaleń kontroli co do naruszeń dotyczących nieprawidłowych zapisów na wykresówkach i niewłaściwego używania selektora grup czasowych, co zostało udokumentowane załączonymi wykresówkami.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. O. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji administracyjnej, ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności.

Podobnie jak w odwołaniu skarżący podnosił, że kontrola nie dokonała specjalistycznych badań przewodów elektrycznych natomiast uznanie, że nie odpowiadają one wymaganiom przepisów ADR zostało stwierdzone "na oko" i jest sprzeczne z badaniami przeprowadzonymi przez stację diagnostyczną.

Odnośnie nieprawidłowości zapisów na wykresówkach i nie przełączania przez kierowcę selektora czasu pracy w tachografie, skarżący stwierdził, że nie miało to znaczenia, gdyż samo urządzenia funkcjonowało prawidłowo.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie. Organ stwierdził, że postępowanie administracyjne przeprowadzono zgodnie z przepisami postępowania, a stan faktyczny i prawny szczegółowo wyjaśniono w zaskarżonej decyzji. Co naruszenia przepisów dotyczących poprawności używania przełącznika czasowego, organ uznał, że skarżący potwierdził fakt tych naruszeń, co czyni zarzuty skargi w tym zakresie bezprzedmiotowymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna.

Organ administracji przeprowadził kontrolę stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 199, poz. 1671 ze zm.). W myśl tego przepisu pojazdy, dla których umowa europejska dotycząca międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) podpisana w Genewie dnia 30 września 1957 r. (j. t. Dz. U. z 2005 r. Nr 178, poz. 1481) wymaga wystawienia świadectwa dopuszczenia pojazdów do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych, podlegają sprawdzeniu w zakresie spełniania dodatkowych wymagań technicznych, określonych w umowie ADR, dotyczących wyposażenia lub przystosowania tych pojazdów.

Zgodnie z umową ADR – pkt 9.2.2.2.1 - przewody powinny być odpowiednio izolowane. Co do instalacji elektrycznej umieszczonej za tylną ścianą kabiny kierowcy, to instalacja ta powinna być zaprojektowana, wykonana i zabezpieczona w taki sposób, aby w normalnych warunkach użytkowania pojazdu nie była przyczyną iskrzenia lub zwarcia oraz tak, aby zminimalizować ryzyko wystąpienia iskrzenia lub zwarcia w przypadku uderzenia lub deformacji (pkt 9.2.2.6 ADR). W szczególności przewody umieszczone za tylną ścianą kabiny kierowcy powinny być zabezpieczone przed zgnieceniem, zerwaniem lub przetarciem podczas normalnej eksploatacji pojazdu (pkt 9.2.2.6.1 ADR).

Organ administracji, w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdził odstępstwo od powyższych wymagań (przewodu elektryczne było poprzecierane i popękane, a uszkodzenia te zaklejono taśmą samoprzylepną).

W zakresie tych ustaleń skarżący w zasadzie się nie wypowiedział. Jego zarzuty opierały się na fakcie dopuszczenia pojazdu przez stację diagnostyczną i dozór techniczny do wykonywania przewozów towarów niebezpiecznych. Fakt ten dokumentował zaświadczeniem o przeprowadzeniu dodatkowych badań technicznych pojazdu i świadectwem dopuszczenia do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych.

Organ administracji nie kwestionował powyższych dokumentów, stwierdził jednakże powstanie usterek zaistniałych skutkiem eksploatacji pojazdu. Ustalenia tego dokonano w wyniku przeprowadzonych oględzin. Natomiast skarżący, jeżeli nie zgadzał się z tymi ustaleniami, miał możliwość przeprowadzenia w toku postępowania administracyjnego badań specjalistycznych, jednakże z możliwości tej nie skorzystał. Organ administracji, w świetle ustaleń kontroli uznał, że dla stwierdzenia czy przewody były przetarte i popękane oraz że nie miały podwójnej izolacji, nie trzeba było wiadomości specjalistycznych biegłego. Dowód ustalający stan przewodów elektrycznych w pojeździe został przeprowadzony zgodnie z art. 85 § 1 k.p.a. i dla organu był wystarczający. Należy zauważyć, iż w świetle art. 84 § 1 k.p.a. ocena przydatności i wartości dowodowej opinii dla rozstrzygnięcia sprawy należy do organu administracji, gdyż to organ administracji ostatecznie rozstrzyga sprawę. Kierując się zasadą swobodnej oceny dowodów, zgodnie z art. 80 k.p.a. organ stwierdził, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, iż przewody elektryczne znajdujące się za kabiną kierowcy nie odpowiadały przepisom umowy ADR. Ustaleń tych dokonano w obecności kierowcy pojazdu, który się z nimi zgodził podpisując protokół kontroli, do której nie zgłosił uwag lub zastrzeżeń.

W ocenie Sądu orzekającego w sprawie fakt dopuszczenia pojazdu do wykonywania przewozów towarów niebezpiecznych nie zaprzecza ustaleniom kontroli. Ustalenia dokonane przez uprawniony i kompetentny organ kontroli miały miejsce trzy miesiące po dopuszczeniu pojazdu do tych przewozów, a zatem nie opisują stanu przewodów elektrycznych jaki był wcześniej lecz jaki został stwierdzony w dacie kontroli.

W tych okolicznościach organ administracji miał podstawy, powołując się na ww. przepisy umowy ADR oraz art. 92 ust. 1 w związku z ust. 4 i lp. 6.3.7. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), do obciążenia skarżącego orzeczonymi karami pieniężnymi.

Stosownie do art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r.) wykresówka nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.

Zgodnie z art. 15 ust. 3 ww. rozporządzenia kierowca obsługuje przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów:

a) czas prowadzenia pojazdu;

b) wszystkie inne okresy pracy;

c) okres dyspozycyjności, a mianowicie:

- czas oczekiwania, tzn. okres, w którym kierowca pozostaje na stanowisku pracy tylko w celu odebrania informacji i rozpoczęcia bądź wznowienia jazdy lub wykonywania innej pracy,

- czas spędzony obok kierowcy prowadzącego pojazd,

- czas spędzony w kuszetce, gdy pojazd jest w ruchu.

Organ administracji ustalił, że wykresówki były zapisywane niewłaściwie, gdyż przez okres dłuższy niż dopuszczalny. Nadto przełącznik grup czasowych nie był przestawiany tak jak wymaga tego art. 15 ust. 3 rozporządzenia nr 3821/85 Rady (EWG).

Skarżący ustaleniom tym nie zaprzeczał, a zgodnie z art. 13 ww. rozporządzenia pracodawca i kierowca są odpowiedzialni za czuwanie nad prawidłowym funkcjonowaniem i odpowiednim użytkowaniem urządzeń rejestrujących. Zatem w związku ze stwierdzeniem tych nieprawidłowości organ administracji zasadnie, na podstawie ww. przepisów rozporządzenia oraz na podstawie art. 92 ust. 1 w związku z ust. 4 i lp. 11.2. pkt 2) i pkt 4) ustawy o transporcie drogowym, nałożył kary pieniężne.

W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając by w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania o istotnym znaczeniu dla wyniku sprawy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.