Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 171/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-02-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Zwolniono od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 245 § 2 i 3, art. 246 § 1, art. 258 § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

St. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku O. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia I. Zwolnić wnioskodawczynię od kosztów sądowych, II. Odmówić ustanowienia radcy prawnego.


UZASADNIENIE

O. K. dołączonym do skargi na formularzu PPF wnioskiem o przyznanie prawa pomocy wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu wskazała, że nie jest w stanie ponieść związanych z tym wydatków, gdyż jest osobą studiującą, a otrzymywany przez nią kredyt studencki w wysokości 595 zł z trudem wystarcza na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych (ok. 500 zł przeznacza na opłatę za akademik i zakup żywności). Nie posiada żadnych wartościowych składników majątkowych.

Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje:

Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej, stosownie do art. 246 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) następuje:

1) w zakresie całkowitym (zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika, m.in. radcy prawnego) – gdy osoba wnioskująca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania,

2) w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie

i rodziny.

O przyznaniu prawa pomocy, niezależnie od zakresu, decyduje więc ocena możliwości finansowych osoby wnioskującej, dokonywana z uwzględnieniem sytuacji majątkowej, dochodów i wydatków jej oraz osób z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe (jeżeli takie są).

Wnioskodawczyni, będąc studentką, jako źródło utrzymania wskazała środki pochodzące z kredytu studenckiego w wysokości 595 zł miesięcznie. Kwotę tę samą

w sobie należy uznać za niską, a mając chociażby na uwadze wyłącznie deklarowane wydatki na zakwaterowanie i wyżywienie (a więc związane z aktualnym zaspokajaniem podstawowych potrzeb życiowych), nie stwarzającą możliwości wygospodarowania środków na pokrycie kosztów postępowania związanych

z udziałem w sprawie. Przemawia to za udzieleniem wnioskodawczyni wsparcia, niemniej jednak z uwagi na pozostałe - niżej wskazane – okoliczności, wyłącznie

w zakresie obejmującym koszty sądowe; do najważniejszych i najbardziej prawdopodobnych, oprócz warunkującego merytoryczne rozpoznanie skargi wpisu, należy opłata kancelaryjna od wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku w przypadku oddalenia skargi oraz wpis od skargi kasacyjnej w przypadku jej wnoszenia od wyroku sądu I instancji – w rozpoznawanej sprawie wszystkie opłaty

w wysokości po 100 zł).

Przeciwko uwzględnieniu wniosku w pozostałym zakresie, tj. obejmującym ustanowienie fachowego zastępcy prawnego przemawiają względy związane

z wyjątkowym charakterem prawa pomocy, które z racji finansowania ze środków publicznych nie może być nadużywane i szczególnie w odniesieniu do prawa pomocy w zakresie całkowitym, powinno być również w należyty sposób uzasadnione. Pojawiające się na tym tle wątpliwości i zastrzeżenia nie mogą być interpretowane na korzyść osoby wnioskującej.

W przypadku wnioskodawczyni, wobec braku posiadania przez nią wartościowych składników majątkowych, dotyczy to braku jednoznacznego wskazania, czy deklarowane środki z kredytu studenckiego stanowią jedyne źródło jej finansowania. Oprócz podstawowych wydatków związanych z opłaceniem akademika

i wyżywieniem (500 zł), nie budzi bowiem wątpliwości konieczność ponoszenia chociażby okresowych wydatków związanych z zakupem odzieży, obuwia, środków czystości, pomocy naukowych, czy nawet okazjonalnych przejazdów z miejsca studiowania (wg akt administracyjnych sprawy w [...]) do aktualnego miejsca zamieszkania pod adresem [...], do czego z pewnością niewystarczająca jest pozostająca kwota ok. 95 zł. W tym kontekście nie zostało wyjaśnione, czy pod tym lub ewentualnie innym adresem przebywają osoby, z którymi łączą ją więzi rodzinne

i gospodarcze, co tym samym nakazywałoby uznać je za pozostające z nią we wspólnym gospodarstwie domowym, a czego konsekwencją jest m.in. wymóg ujawnienia posiadanego przez te osoby majątku i uzyskiwanych dochodów, jako rzutujących na całokształt sytuacji finansowej i możliwości płatniczych skarżącej.

Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia

11 października 2011 r. II OZ 904/11, użyte w art. 246 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. określenie "gdy osoba wykaże" oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, że jej dochody i sytuacja życiowa nie pozwalają na poniesienie jakichkolwiek czy choćby pełnych kosztów postępowania. Strona powinna należycie uzasadnić i uprawdopodobnić okoliczności, które podaje we wniosku o przyznanie prawa pomocy.

W tej sytuacji brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku O. K. o ustanowienie radcy prawnego, która to potrzeba ustanowienia także nie została

w formularzu PPF w żaden sposób uzasadniona (obowiązujące przepisy nie przewidują obowiązku występowania stron w postępowaniu sądowoadministracyjnym przez fachowych pełnomocników, a sąd na mocy obowiązujących przepisów bierze

z urzędu pod uwagę wszelkie uchybienia w postępowaniu przed organami administracji).

Z podanych przyczyn, wobec niewykazania przez wnioskodawczynię przesłanki przemawiającej za pozytywnym załatwieniem całości jej wniosku, na podstawie art. 246 § 1 w związku z art. 245 § 2 i 3 oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.