Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 882/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-07-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1, art. 258 par. 1 i par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi G. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległość podatkową p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Lu 882/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę G. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] sierpnia 2012 r. orzekającą o solidarnej odpowiedzialności skarżącej, jako członka zarządu, za zaległość podatkową Spółdzielni Pracy "O." w M. w podatku od towarów i usług za luty 2007 r.

Po otrzymaniu powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem skarżąca wniosła o zwolnienie jej od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, podając we wniosku, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z mężem oraz dwójką pełnoletnich dzieci pozostających bez pracy. Rodzina utrzymuje się z jej emerytury w wysokości 827,69 zł brutto oraz wynagrodzenia za pracę męża w wysokości 1700 zł brutto miesięcznie. Skarżąca dodała, że komornik potrąca z jej emerytury kwotę 350,64 zł. Jako majątek zadeklarowała jedynie mieszkanie o pow. 62 m2.

Wobec uznania, że złożone oświadczenie nie jest wystarczające do oceny sytuacji majątkowej skarżącej, na podstawie art. 255 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") wezwano ją do złożenia wyjaśnień dotyczących swojej sytuacji materialnej, w tym m.in. do złożenia oświadczeń o wysokości i źródłach dochodów osiągniętych przez skarżącą i jej męża w roku 2012, wyciągów ze wszystkich posiadanych przez małżonków rachunków bankowych, na których gromadzone są środki pieniężne, zaświadczenia pracodawcy o aktualnej wysokości wynagrodzenia męża skarżącej, zaświadczeń właściwego urzędu pracy o uznaniu dzieci skarżącej za osoby bezrobotne bez prawa do zasiłku i od jakiej daty, oświadczenia o kosztach miesięcznego utrzymania rodziny oraz oświadczenia męża skarżącej w przedmiocie jego majątku.

Wezwanie to doręczono skarżącej w dniu 12 czerwca 2013 r. (k. 87 akt sądowych). Do dnia posiedzenia niejawnego do tutejszego sądu nie wpłynęły żądane w wezwaniu dokumenty i oświadczenia skarżącej.

Referendarz sądowy zważył, co następuje:

W przedstawionym stanie rzeczy wniosek skarżącej nie mógł zostać uwzględniony.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym, czyli takim, jakiego przyznania domagała się skarżąca, może zostać przyznane w razie wykazania, że strona nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Z cytowanego przepisu wynika, że dla przyznania prawa pomocy konieczne jest niewątpliwe wykazanie, że poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania przekracza możliwości majątkowe strony. W razie jednak, gdyby oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, obligatoryjnie składane wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy (art. 252 § 1 p.p.s.a.) nie zawierało danych wystarczających do oceny, bądź też jego treść nasuwała wątpliwości co do rzeczywistego stanu majątkowego strony i jej zdolności płatniczych, sąd (lub referendarz sądowy) zgodnie z art. 255 p.p.s.a. zobligowany jest do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia tych okoliczności poprzez wezwanie strony do złożenia konkretnie określonych dokumentów i oświadczeń i dopiero w oparciu o taki materiał dowodowy wydaje rozstrzygnięcie w przedmiocie prawa pomocy.

Zaniechanie zastosowania się przez stronę do wezwania sądu (lub referendarza sądowego) wystosowanego w trybie wyznaczonym przez art. 255 p.p.s.a. ma ten skutek, że sąd (lub referendarz sądowy) nie może skorzystać ze wszystkich koniecznych do rozstrzygnięcia wniosku oświadczeń bądź dokumentów źródłowych. Ich brak powoduje, że materiał dowodowy w dalszym ciągu jest niekompletny, a zatem niewystarczający do sprawdzenia, czy twierdzenie strony o niemożności poniesienia kosztów postępowania znajduje odzwierciedlenie w rzeczywistości. To bowiem strona ma przekonać rozpatrującego wniosek, że znajduje się w takiej sytuacji, która uniemożliwia jej poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Samo oświadczenia skarżącej zawarte w złożonym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy nie stanowi w okolicznościach niniejszej sprawy wystarczającej podstawy do przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie.

Prawo pomocy jest bowiem formą dotowania strony przez Państwo, poprzez zapewnienie jej bezpłatnego udziału w procesie. Oczywistym wobec tego jest, że rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy konieczna jest weryfikacja danych przedstawionych przez wnioskodawcę. Strona jest zaś obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż skarżąca nie wyjaśniła w pełni sytuacji finansowej, gdyż wbrew wezwaniu nie przedłożyła żądanych dokumentów oraz oświadczeń w tym w szczególności dotyczących wysokości dochodu i wydatków. Jak wynika z oświadczenia skarżącej jedynym źródłem utrzymania czteroosobowej rodziny skarżącej jest jej emerytura i wynagrodzenie za prace męża we wskazanych wysokościach. Skarżąca mimo jednak wezwania nie uprawdopodobnił w żaden sposób wysokości tego dochodu. Nie przedstawił również żadnych dokumentów dotyczących posiadanego majątku oraz wydatków związanych w utrzymaniem rodziny.

Konkludując, zawartych we wniosku oświadczeń skarżącej nie sposób uznać za wystarczające, albowiem ich ogólnikowość nie pozwala na weryfikację ich wiarygodności. Brak zaś odpowiedzi na wezwanie do wyjaśnienia sytuacji finansowej, oznacza, że skarżąca nie wywiązał się z ciążącego na niej obowiązku, w związku z czym stwierdzić należy, iż nie zachodzi obowiązek uznania przesłanek z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. za uprawdopodobnione. W orzecznictwie nie budzi zaś wątpliwości, że uchylenie się strony od obowiązków nałożonych w toku takiego postępowania uzupełniającego należy uznać za przeszkodę wykluczającą uprawdopodobnienie wskazanych we wniosku okoliczności, a tym samym przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie (por. postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II OZ 1112/06, ONSAiWSA 2007, nr 4, poz. 79).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.