Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 857/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2013-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59,  art. 61 ust. 1 - 5
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 20
journal: Dz.U. 2013 poz 627
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity.
article: art. 134,  art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 3 grudnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2013 roku sprawy ze skargi Stowarzyszenia A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Po rozpatrzeniu wniosku J. B. o ustalenie warunków zabudowy, Burmistrz Miasta i Gminy "[...]" decyzją z dnia "[...]", znak "[...]", ustalił warunki zabudowy na działce nr "[...]", obr. geodezyjny "[...]", gmina "[...]" dla zamierzenia związanego z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1 i 5, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 647, dalej jako: u.p.z.p.), przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) zwane dalej: rozporządzeniem z dnia 26 sierpnia 2003 r. W decyzji określono intensywność zabudowy działki nie większą niż 2,5%, nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 23 m od frontu działki, szerokość elewacji frontowej budynku 15,6 m (z tolerancją 20%), wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku od poziomu terenu do okapu 3,8 m, dach dwuspadowy, symetryczny o wysokości 8,3 m liczonej od poziomu terenu przy wejściu budynku do kalenicy. W uzasadnieniu organ wyjaśnił m.in., że projekt decyzji został uzgodniony z Regionalną Dyrekcją Ochrony Środowiska oraz Starostą Powiatu "[...]" w zakresie ochrony gatunków rolnych i leśnych. Wskazano, że działka jest położona na obszarze Parku Krajobrazowego, jak również na obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 oraz na obszarze o znaczeniu dla Wspólnoty Natura 2000. Z ustaleń organu wynika jednak, że przedsięwzięcie polegające na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego nie będzie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Wnioskowana działka nie wymagała również uzgodnienia w zakresie przeznaczenia terenów rolnych na cele nierolnicze

W odwołaniu od powyższej decyzji Park Krajobrazowy podniósł, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji jest sprzeczna z zapisami Planu Ochrony Parku Krajobrazowego z uwagi na położenie działki nr "[...]", obr. geodezyjny "[...]" w strefie "[...]" (uchwała Sejmiku Województwa). Zdaniem przedstawiciela Parku uzgodnienie RDOŚ w "[...]" z dnia "[...]", które odnosi się do obszarów Natura 2000 w aktualnej sytuacji prawnej, jest niezgodne z obowiązującymi zapisami Planu Ochrony. Wobec planowanej zabudowy na sąsiednich działkach nr "[...]" i "[...]" oraz już zrealizowanej zabudowie przez ustalenie warunków zabudowy na działkach "[...]" i "[...]" w sposób nieplanowany, organ prowadzący i uzgadniający degradują tereny cenne przyrodniczo.

Odwołanie zostało wniesione również przez Stowarzyszenie A. W uzasadnieniu podniesiono, że przedmiotowa zabudowa w projektowanym miejscu zmieni w sposób nieodwracalny otwarty polno - pastwiskowy krajobraz polany w pobliżu małej śródleśnej osady "[...]" w obrębie "[...]". Jej realizacja zniszczy walory krajobrazowe w centralnej, leśnej części Parku w sąsiedztwie jeziora "[...]", które powinny być chronione. Zdaniem Stowarzyszenia, lokalizacja inwestycji w przedmiotowym miejscu dotyczy gruntów nieprzeznaczonych pod budownictwo, lecz rolnych o dużych wartościach przyrodniczych. Są to cenne zbiorowiska trawiaste pośród siedlisk obszarów Natura 2000, wśród której jest wiele gatunków chronionych.

Decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdzono, że zostały spełnione przesłanki określone w treści art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. Przedmiotowa działka nr "[...]" położona w obr. "[...]", gm. "[...]", posiada dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną, wnioskodawca zamierza podłączyć budynek do sieci energetycznej, ścieki doprowadzać do szczelnego zbiornika bezodpływowego na terenie działki, a w przyszłości do gminnej kanalizacji sanitarnej, natomiast wodę będzie pobierał z ujęcia własnego. Działka objęta wnioskiem składa się z użytków oznaczonych jako RIVb, RV, LsIV w związku z tym zgodnie z ustawą z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne. W celu ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji przeprowadzona została analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa wart. 61 ust. 1 - 5 u.p.z.p. na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie granice obszaru analizowanego wyznaczono na mapie w skali 1: 1000 w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Z przeprowadzonej analizy wynika, że została zachowana kontynuacja funkcji istniejącej w obszarze analizowanym. Podniesiono, że organ pierwszej instancji dokonał również wyliczenia wskaźników, o których mowa w powołanym rozporządzeniu z dnia 26 sierpnia 2003 r. dla budynków, które znalazły się w obszarze analizowanym (wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, wysokość budynku, szerokość elewacji frontowej, geometria dachu). Stosownie do przeprowadzonej analizy inwestycja spełnia warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. dotyczący zabudowy co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, która pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników zabudowy. Kolegium wskazało również, że postanowieniem z dnia "[...]", działający z upoważnienia Starosty "[...]" Naczelnik Wydziału Geodezji, Kartografii, Katastru oraz Gospodarki Nieruchomościami, uzgodnił przedstawiony projekt decyzji w zakresie ochrony gruntów rolnych. Z kolei postanowieniem z dnia "[...]" Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w "[...]" uzgodnił projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr "[...]", obręb "[...]". W wydanym postanowieniu organ współdziałający obszernie odniósł się do zgodności wnioskowanej inwestycji z przepisami o ochronie przyrody, zwłaszcza zaś z rozporządzeniem Wojewody w sprawie Parku Krajobrazowego. Odnosząc się do zarzutów dotyczących sprzeczności planowanej inwestycji z uchwałą Sejmiku Województwa w sprawie ustanowienia Planu Ochrony Parku Krajobrazowego, Kolegium nie stwierdziło, aby w tym zakresie decyzja organu pierwszej instancji naruszała przepisy odrębne, bowiem z treści art. 20 ust. 4 pkt 6 ustawy o ochronie przyrody nie można wywieść, że ustalenia planu ochrony parku mają moc wiążąca przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, a zatem aby ta norma stanowiła przepis odrębny w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Na tę decyzję Park Krajobrazowy (dalej jako: MPK) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jej uchylenia, jak też uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że organy badając niniejszą sprawę nie ustosunkowały się do argumentów MPK w kwestii gatunków chronionych występujących na terenie planowanej inwestycji. RDOŚ w swoim uzgodnieniu stwierdził jedynie, że na podstawie informacji Parku Krajobrazowego nie jest w stanie stwierdzić jaką funkcję spełnia dany teren dla wskazanych gatunków i czy zaobserwowane gatunki były na działce, na której planowana jest inwestycja. Podniesiono również, że nie została zwrócona uwaga na zapis w Rozdziale 7 § 7 Planu Ochrony Parku mówiący, że w przypadku braku miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, ustalenia te dotyczą również decyzji o warunkach zabudowy, co przetransformowano do art. 20 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody. MPK wskazał ponadto, że realizacja planowanej inwestycji doprowadzi do jej zlokalizowania i wykopów tuż pod ścianą lasu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w całości podtrzymując argumentację zawarta w zakwestionowanej decyzji, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak wynika z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.), następuje jedynie wówczas, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie stwierdził naruszeń prawa dających podstawę do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia "[...]", którą działający z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy "[...]" Kierownik Referatu Zagospodarowania Przestrzennego, Gospodarki Gruntami i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta i Gminy w "[...]" ustalił, na wniosek J. B. warunki zabudowy na działce nr "[...]" w obrębie geodezyjnym "[...]", gm. "[...]", dla zamierzenia polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Podejmując takie rozstrzygniecie Kolegium skorzystało z przysługującego uprawnienia wynikającego z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodek postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej jako: k.p.a.) oraz przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowiących materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w rzeczonej sprawie.

Stosownie do art. 59 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Niesporną w sprawie pozostaje okoliczność, że dla terenu objętego wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z art. 61 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Brak spełnienia którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie skutkuje odmową ustalenia warunków zabudowy. Jednakże jak wynika z materiału dowodowego sprawy oraz przeprowadzonej analizy w zakresie funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania nowej zabudowy planowane zamierzenie inwestycyjne odpowiada cechom zabudowy istniejącej w terenie analizowanym, jak również spełnione zostały wszystkie przesłanki wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. W ocenie Sądu organy orzekające w tej sprawie dokonały prawidłowych i zgodnych z ww. przepisem ustaleń oraz oceny prawnej w zakresie spełnienia wymagań wynikających z przytoczonego przepisu.

Poza sporem pozostaje okoliczność, że działka inwestora o nr "[...]" posiada dostęp do drogi publicznej przez drogę wewnętrzną, budynek podłączony zostanie do sieci energetycznej, ścieki odprowadzane będą do szczelnego zbiornika bezodpływowego na terenie działki, a w przyszłości do gminnej kanalizacji sanitarnej, natomiast woda będzie pobierana z ujęcia własnego. Nadto działka składa się z użytków oznaczonych jako RIVb, RV i LsIV w związku z czym zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne. Także przeprowadzona w sprawie analiza funkcji oraz cech zabudowy została sporządzona z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) zwanego dalej: rozporządzeniem z 26 sierpnia 2003 r. w granicach obszaru analizowanego wyznaczonego na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m (§ 3 ust. 2 cyt. rozporządzenia). Z tak wyznaczonego obszaru analizowanego wynika, że znajdują się w nim działki zabudowane budynkami mieszkalnymi o nr: "[...]", ‘[...]", "[...]", których zabudowa pozwoliła na określenie wskaźników niezbędnych dla zabudowy na działce inwestora. Kontrola tych wskaźników oraz zachowane odległości wskazują, że planowana zabudowa będzie stanowiła kontynuację zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym.

Nadto, przed wydaniem decyzji w sprawie organ uzyskał stosowne uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 i 8 u.p.z.p., bowiem postanowieniem z dnia "[...]" Starosta "[...]" uzgodnił ww. inwestycję w zakresie dotyczącym ochrony gruntów rolnych, z kolei Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w "[...]" postanowieniem z dnia "[...]" uzgodnił warunki zabudowy dla wskazanego zamierzenia inwestycyjnego w zakresie obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody.

Istota sporu pomiędzy skarżącym MPK, a organem odwoławczym sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy przy wydaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy zostały zachowane przepisy odrębne tj. czy spełniona została przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Skarżący zarzucił bowiem, że nie zostały zachowane wymogi wynikające z ustawy z dnia 14 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r., poz. 627 ze zm., dalej jako: u.o.p.), skoro organ uzgadniający RDOŚ nie ustosunkował się do argumentów Parku w kwestii gatunków chronionych występujących na wskazanym terenie, a jedynie oparł się na wcześniejszym stanowisku GDOŚ wypowiedzianym w tej sprawie, zaś zasada przezorności określona w art. 6 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska winna skutkować podjęciem stosownych działań, gdyż jeśli ktoś podejmuje działanie, którego negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane, jest obowiązany kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe środki zapobiegawcze. Nadto nie zwrócono uwagi, że decyzja ustalająca warunki zabudowy określa te warunki dla terenu, który stosownie do art. 20 ust. 4 pkt 6 u.o.p. jest objęty planem ochrony Parku Krajobrazowego.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że nieruchomość, dla której ustalone zostały warunki zabudowy jest położona na obszarze Parku Krajobrazowego oraz na obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000, jak również obszarze o znaczeniu dla Wspólnoty Natura 2000.

W błędzie pozostaje jednak strona skarżąca wskazując, że wydana decyzja narusza art. 20 ust. 4 pkt 6 u.o.p. zgodnie z którym plan ochrony parku krajobrazowego zawiera ustalenia dla studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, planów zagospodarowania przestrzennego województw oraz planów zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej dotyczące eliminacji lub ograniczenia zagrożeń wewnętrznych i zewnętrznych. Powyższy przepis oznacza, że uchwalony uchwałą Sejmiku Województwa Plan Ochrony Parku Krajobrazowego zawiera ustalenia wiążące lecz jedynie dla dokumentów planistycznych nie zaś obowiązujące zapisy przy podejmowaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy. W tym miejscu należy przytoczyć orzecznictwo sądów administracyjnych, w którym jednoznacznie i jednolicie prezentowane jest stanowisko, że ustalenia zawarte w planie ochrony parku krajobrazowego adresowane są do gmin wpływają wyłącznie na zapisy dokumentów planistycznych. W sytuacji, gdy ustalenia te nie zostaną zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, nie mogą stanowić samoistnych zakazów realizacji określonych zamierzeń budowlanych odnoszących bezpośredni skutek w stosunku do obywateli (por. wyrok. WSA w Białymstoku z dnia 24 stycznia 2008 r. sygn. II SA/Bk 793/07, wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2011 r. sygn. II OSK 2035/09, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stanowisko to w pełni podziela Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę i przyjmuje jako własne. Zatem wskazane przez skarżący Park zapisy Planu Ochrony MPK zawierające zapisy dla wskazanego terenu o niedopuszczaniu wyznaczania nowych siedlisk budowlanych nie mogą odnosić skutku w stosunku do obywateli.

Nadto należy także wskazać, że z wyroku NSA z dnia 14 stycznia 2011 r. sygn. II OSK 2035/11 wynika nadto, że zapisy takiego planu ochrony parku krajobrazowego nie stanowią w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. przepisów odrębnych, z którymi winna być zgodna decyzja o warunkach zabudowy. Ten pogląd także podziela w pełni Sąd w składzie rozpoznającym sprawę, bowiem zgodność z przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. oznacza zgodność z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W orzecznictwie przyjmuje się, że przepisami odrębnymi mogą być także akty prawa miejscowego, które w myśl art. 87 i 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej są źródłami powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organów, które je ustanowiły (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2007 r. sygn. II OSK 943/06, dostępne CBOSA). Do przepisów odrębnych zalicza się regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, gruntów rolnych i leśnych, zabytków, uzdrowisk, ochrony granic, obszarów morskich i inne. Nie ulega wątpliwości, że uchwała Sejmiku Województwa w sprawie Planu Ochrony Parku Krajobrazowego jest aktem prawa miejscowego i zawiera regulacje z zakresu ochrony przyrody. Okoliczność ta nie przesądza jeszcze o tym, że przepisy tego planu ochrony stanowią przepisy odrębne, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z,.p. Ustanowiony uchwałą plan ochrony nie zawiera bowiem przepisów wiążących organy wydające decyzje o warunkach zabudowy, a jedynie organy w trakcie prac planistycznych w zakresie uchwalania planów zagospodarowania przestrzennego czy studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego, co literalnie wynika z brzmienia art. 20 ust. 4 pkt 6 u.o.p. Okoliczności powyższej nie może skutecznie zanegować podnoszona przez skarżący Park zasada skuteczności planu ochrony parku krajobrazowego wynikająca z zapisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 maja 2005 r. w sprawie sporządzania projektu planu ochrony dla parku narodowego, rezerwatu przyrody i parku krajobrazowego, dokonywania zmian w tym planie oraz ochrony zasobów, tworów i składników przyrody (Dz. U. Nr 94, poz. 794).

Odnosząc się do zarzutu wskazującego na brak ustosunkowanie się przez organ odwoławczy do argumentów dotyczących kwestii gatunków chronionych występujących na terenie planowanej inwestycji, w ocenie Sądu, zasadne wskazuje Kolegium, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił warunki zabudowy dla zamierzenia polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr "[...]". W postanowieniu uzgadniającym powyższy organ wskazał m.in., że nie jest w stanie stwierdzić jaką funkcje spełnia dany teren (teren działki "[...]") dla gatunków chronionych. Bez posiadania powyższych informacji nie ma możliwości odmowy uzgodnienia warunków zabudowy. Dodatkowo RDOŚ wskazał na zgodność realizacji planowanej inwestycji z zapisami rozporządzenia Wojewody w sprawie Parku Krajobrazowego oraz ustalenia, że przedmiotowa inwestycja nie wpłynie negatywnie na obszar Natura 2000. Ponadto zasadna jest argumentacja Kolegium, co do braku ograniczenia na mapie od ściany lasu lokalizacji wnioskowanej inwestycji, iż z przepisów u.p.z.p. oraz rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy wynika jedynie obowiązek ustalenia obowiązującej linii zabudowy (od strony drogi publicznej) oraz linii rozgraniczających teren inwestycji.

Reasumując przeprowadzona kontrola legalności skarżonej decyzji ustalającej warunki zabudowy na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej nie wykazała aby podjęta decyzja naruszała przepisy prawa materialnego regulującego lokalizowanie obiektów budowlanych, w tym dla terenów objętych różnymi formami ochrony przyrody.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.