Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 474/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-07-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 88
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 42, art. 43, art. 44
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu


UZASADNIENIE

A. G., pismem z dnia 23 stycznia 2014 r., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia [...] września 2012 r. o umorzeniu postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. W skardze zawarty został wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wnioskodawca podniósł, że Rada do Spraw Uchodźców wysłała zaskarżoną decyzję na błędny adres mimo, że wszystkie poprzednie pisma, których był adresatem wysyłane były na właściwy adres. A. G. dodał, że regularnie informował Radę o dokonywanych przez niego zmianach miejsc zamieszkania.

Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie na ww. postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt II OZ 609/14, uchylił zaskarżone postanowienie WSA w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sąd stwierdził, że skarżący nie uchybił termonowi do wniesienia skargi, zatem wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny.

W sytuacji, gdy nie można stronie doręczyć pisma osobiście albo doręczyć go za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, którzy podjęli się oddania pisma adresatowi [art. 42 i art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej jako "K.p.a."], organ administracji doręcza pisma stronom w sposób zastępczy. W myśl art. 44 k.p.a. aby doręczenie zastępcze wywarło skutek prawny, to między innymi adresat musi zostać zawiadomiony o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1 tego przepisu, a zawiadomienie to musi być umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej, lub gdy nie jest to możliwe na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). Zaś w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie o którym mowa wyżej pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni do daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Zatem, żeby uznać, iż korespondencja została doręczona w sposób zastępczy skutecznie, to między innymi musi być ona dwukrotnie awizowana – adresat musi zostać dwukrotnie zawiadomiony o pozostawieniu pisma i poinformowany o możliwości jego odbioru w określonej placówce pocztowej, w przypadku doręczania pisma przez pocztę.

W niniejszej sprawie brak jest informacji potwierdzających dwukrotne awizowanie przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję. Z informacji umieszczonych na kopercie znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy (koperta oznaczona numerem "[...]") i załączonym do niej potwierdzeniu odbioru wynika, że pierwsze awizowanie miało miejsce w dniu 12 listopada 2013 r., a zwrot nastąpił w dniu 27 listopada 2013 r. Brak jest natomiast adnotacji doręczyciela publicznego, że powtórne zawiadomienie miało miejsce. Wobec tego należy uznać, że przesyłka zawierająca decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2013 r. nr [...] nie została dwukrotnie awizowana, a w konsekwencji nie została skutecznie doręczona zgodnie w wymaganiami z art. 44 K.p.a.

Pismem z dnia 7 stycznia 2014 r. A. G. zwrócił się z prośbą o wyznaczenie terminu w którym mógłby przejrzeć akta swojej sprawy. W dniu 17 stycznia 2014 r. skarżący pokwitował odbiór decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2013 r. nr [...], a zatem dniem doręczenia zaskarżonej decyzji jest 17 stycznia 2014 r.

W okolicznościach niniejszej sprawy należy uznać, że skarga na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy została wniesiona przez A. G. z zachowaniem przewidzianych prawem terminów. Skarga została wniesiona w dniu 23 stycznia 2014 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym [...]), natomiast ostatni dzień, w którym można ją było wnieść to 17 lutego 2014 r. Nie można więc stwierdzić, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi.

Skoro A. G. nie uchybił przepisom o terminie wnoszenia skargi sądowoadministracyjnej, to jego późniejszy wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności, stosowanie do art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a., należało uznać za niedopuszczalny, gdyż nie można rozstrzygać o przywróceniu terminu, który nie został uchybiony.

Mając na uwadze powyższe, na postawie art. 88 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.