Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 826/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9, art. 35 ust. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: par. 140 ust. 8
journal: Dz.U. 2016 poz 124
law: Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać  drogi publiczne i ich usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 19 lutego 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk - Drozda Asesor WSA Małgorzata Kowalska Protokolant Asystent sędziego Daria Przybylska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2020 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania inwestora "A" Spółki z o.o. od decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu 23 października 2018 roku "A" Sp. z o.o. złożyła wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę sieci kanalizacji sanitarnej do realizacji na terenie działki o nr ewid. 705, obręb [...], położonej w Z. przy ul. A.

Starosta [...] decyzją nr [...] z dnia [...] roku odmówił wydania pozwolenia na budowę. W wyniku rozpatrzenia odwołania inwestora Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] uchylił w/w decyzję oraz poprzedzające ją postanowienie nr [...] z dnia [...]roku i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Wojewoda [...] wówczas wskazał, iż wprawdzie podziela stanowisko organu I instancji w zakresie konieczności uzupełnienia materiału dowodowego w kwestii uzyskania odstępstwa od przepisu § 140 ust. 8 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2016 roku, poz. 124, zwanego dalej rozporządzeniem) niemniej jednak, w wydanym, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego postanowieniu nr [...] z dnia [...] organ I instancji nałożył na inwestora, m.in.: obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z ww. przepisem prawa, nie popierając w sposób właściwy uzasadnienia swojego stanowiska i nie określając, w jaki sposób projekt ten nie odpowiada tym wymaganiom, co inwestorowi uniemożliwiło realizację tego obowiązku. Organ nie wyjaśnił inwestorowi o możliwości uzyskania odstępstwa od przepisów ww. rozporządzenia oraz nie poinformował inwestora o procedurze z tym związanej.

W następstwie powyższego, ponownie rozpatrując przedmiotową sprawę, zgodnie z uwagami Wojewody [...], organ I instancji wydał postanowienie nr [...] z dnia [...], którym nałożył na inwestora m.in.: obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z § 140 ust. 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia. Ponadto wezwano inwestora do złożenia oryginału pełnomocnictwa, bowiem w aktach znajdowała się tylko kserokopia.

Starosta [...] w dniu [...] wydał decyzję odmowną, którą uzasadnił tym, że pomimo pouczenia o możliwości wystąpienia o udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych inwestor nie skorzystał z tej możliwości. Ponadto nie dołączono do akt oryginału pełnomocnictwa.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł inwestor, który wyraził opinię,

że projekt budowlany zgodny jest z przepisem art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych. Ponadto wskazał, iż projekt budowlany nie stoi w kolizji z przepisem § 140 ust. 8 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Dodatkowo podkreślił,

że Starosta [...] sam zauważa, iż w omawianym przypadku projekt zagospodarowania terenu nie przedstawia krawędzi jezdni istniejącej, a zatem nie powinien w sposób nie znajdujący oparcia w przepisach prawa utożsamiać pasa drogowego z jezdnią w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych.

Poza tym skarżący wskazał, iż uzyskana zgoda zarządcy drogi (Gminy Miasta Z.) na konkretną lokalizację sieci kanalizacji sanitarnej w pasie drogowym dowodzi, iż zarządca ten nie dostrzega ewentualnych przyszłych kolizji przedmiotowej inwestycji z własnymi planami inwestycjami związanymi z przedmiotową drogą.

Ponadto skarżący zarzucił organowi I instancji przewlekłość w prowadzeniu

sprawy wskazując m.in.: na fakt, że decyzja Starosty [...] wydana została

z dniem [...], a została doręczona inwestorowi w dniu 10 czerwca 2019 roku.

Na etapie postępowania odwoławczego inwestor złożył oryginał pełnomocnictwa dla pełnomocnika działającego od początku w sprawie.

Wskazaną na wstępie decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji.

Wojewoda podkreślił, iż inwestor odniósł się do nałożonego obowiązku doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z § 140 ust. 8 rozporządzenia wyjaśniając, iż projekt budowlany nie stoi w kolizji z tym przepisem, gdyż nie może być on odczytywany wyłącznie jako bezwzględny zakaz, oraz że złożony przez inwestora projekt budowlany zgodny jest z przepisami art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1995 roku o drogach publicznych (t.j.: Dz.U. z 2018 roku poz. 2068 ze zm.), a zgoda zarządcy drogi została przez inwestora uzyskana.

Wojewoda zauważył, że wprawdzie inwestor przedłożył decyzję Prezydenta Miasta Z. nr [...] z [...] zezwalającą na umieszczenie w pasie drogowym i w liniach regulacyjnych drogi gminnej - ul. A (dz. nr ewid. 705 - obręb [...]) w Z. inwestycji budowy sieci kanalizacji sanitarnej z odejściami bocznymi, jednakże w decyzji tej Prezydent Miasta Z. nałożył na inwestora warunki konieczne do spełnienia w związku z planowanym umieszczeniem infrastruktury w pasie drogowym. Wśród wymienionych w ww. decyzji wytycznych wskazano, iż: "uzgodnioną sieć kanalizacji sanitarnej z odejściami bocznymi należy wykonać zgodnie z wymogami zawartymi w Rozporządzeniu MTiGM z dnia 22.03.1999 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 roku, poz. 124)."

Ponadto Wojewoda zaakcentował, że zarządca drogi nie jest organem właściwym do wydania zgody na odstępstwo od ww. przepisów i brak jego uwag w zakresie możliwych przyszłych kolizji kanalizacyjnych z własnymi planami inwestycyjnymi, nie ma znaczenia w sprawie.

Następnie Wojewoda stwierdził, że ulica A w Z., jak wynika z projektu zagospodarowania przestrzennego sporządzonego na mapie do celów projektowych, w liniach rozgraniczających (granice działki drogowej), stanowi jezdnię gruntową: na fragmencie ok. 105 m długości i ok. 3,5 m szerokości wyodrębniona jest jezdnia z tłucznia. Jedynie na fragmencie, na wysokości działek nr ewid. 699 i nr ewid. 700 z ww. jezdni wydzielono teren oznaczony ch.kp. - chodnik z kostki prefabrykowanej.

Według organu powyższe oznacza, że inwestor nie wypełnił w całości nałożonego na niego obowiązku, w tym nie doprowadził do zgodności projektu budowlanego z przepisami z § 140 ust. 8 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Z tego też względu Wojewoda uznał, że zgodnie z regulacjami prawnymi,

w tym przepisem art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego oraz mając na uwadze brak spełnienia powyżej przytoczonego wymogu wynikającego z przepisu § 140 ust. 8 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, organ I instancji prawidłowo wydał zaskarżoną decyzję, którą odmówił udzielenia pozwolenia na budowę ww. zakresie.

Odnosząc się do kwestii podnoszonej w odwołaniu, dotyczącej spełnienia w projekcie budowlanym, w ocenie skarżącego, wymogu wynikającego z art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych Wojewoda wyjaśnił, iż przedmiotowa inwestycja nie tylko winna być zgodna z przepisem zawartym w art. 39 ust. 3 ww. ustawy, ale także z przepisami ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, w tym § 140 ust. 8.

Odnosząc się również do zarzutu przewlekłego załatwiania sprawy Wojewoda wyjaśnił, iż niewątpliwie organ wykonujący obowiązki kancelaryjne powinien działać sprawnie i bez zbędnej zwłoki. Powyższe jednak pozostaje bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Z akt sprawy wynika, że Starosta [...], zgodnie z art. 35 Prawa budowlanego, wydał badaną decyzję w ciągu 65 dni.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła Spółka "A" Spółka z o.o. z siedzibą w Z., która - zarzucając naruszenie przepisów art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. - wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że złożony przez nią projekt budowlany jest zgodny z przepisami art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych. Strona skarżąca dodała również, że szczególne uzasadnienie zlokalizowania infrastruktury kanalizacji sanitarnej w tym przypadku stanowią techniczne uwarunkowania wynikające z zagospodarowania przestrzennego obszaru miasta Z., na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja, zaś wymagana zgoda zarządcy drogi została przez inwestora uzyskana.

Ponadto zdaniem strony skarżącej, omawiany projekt budowlany nie stoi w kolizji z przepisami § 140 ust. 8 rozporządzenia, ponieważ przepis ten nie może być odczytywany jako bezwzględny zakaz sytuowania infrastruktury podziemnej pod jezdnią istniejącą i docelową i zgodnie z orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 czerwca 2017 roku zwrot "powinno", zawarty w tym przepisie, nie może być pojmowany jako obowiązek (II SA/Gl 380/17).

Jednocześnie strona skarżąca podkreśliła, że nie kwestionuje właściwości organów, jednak uważa, że decyzja zarządcy drogi nie wskazuje jedynie możliwości wykonania określonych robót, ale spełnienie wszystkich koniecznych warunków wykonania robót budowlanych. Strona skarżąca dodała, że uzyskana przez inwestora zgoda zarządcy drogi (Gminy Miasta Z.) na konkretną lokalizację sieci kanalizacji sanitarnej w pasie drogowym dowodzi, iż zarządca nie dostrzega ewentualnych przyszłych kolizji przedmiotowej inwestycji z własnymi planami inwestycyjnymi związanymi z przedmiotową drogą. W ocenie strony skarżącej, organ II instancji w ogóle nie wziął tych argumentów pod uwagę, ani się do nich nie odniósł, choć mają one w przedmiotowym postępowaniu istotne znaczenie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2167) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu, orzekające w tej sprawie organy obu instancji nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mającym wpływ lub mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, co mogłoby uzasadniać uwzględnienie skargi i uchylenie kwestionowanej decyzji.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 23 października 2018 roku do Starosty [...] wpłynął wniosek pełnomocnika inwestora "A" Sp. z o.o., o pozwolenie na budowę sieci kanalizacji sanitarnej w wyżej wskazanym zakresie, do realizacji na działce nr ewid. 705, obręb [...], w Z.. Ponownie rozpatrując przedmiotową sprawę, w następstwie decyzji kasacyjnej, zgodnie z uwagami Wojewody [...], organ I instancji wydał postanowienie nr [...] z dnia [...], którym nałożył na inwestora obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z § 140 ust. 8 ww. rozporządzenia oraz załączenia oryginału pełnomocnictwa z dnia 15 września 2017 roku udzielonego R. R. do reprezentowania inwestora.

W odpowiedzi na to postanowienie inwestor w piśmie z dnia 9 maja 2019 roku wskazał, iż projekt budowlany nie stoi w kolizji z § 140 ust. 8 ww. rozporządzenia, gdyż nie może być on odczytywany wyłącznie jako bezwzględny zakaz, oraz że złożony przez inwestora projekt budowlany zgodny jest z przepisami art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2018 roku poz. 2068 ze zm.), podkreślając przy tym, że zgoda zarządcy drogi została przez inwestora uzyskana.

Z uwagi na uzupełnienie braków formalnych wniosku w toku postępowania odwoławczego (inwestor złożył oryginał pełnomocnictwa do akt prowadzonych przez organ II instancji) osią sporu pozostaje już tylko to, czy kwestionowany projekt spełnia wymogi § 140 ust. 8 rozporządzenia czy wystarczające jest tylko zezwolenie w trybie art. 39 ust. 3 i ust. 3a ustawy o drogach publicznych, które inwestor uzyskał od zarządcy drogi.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2019 roku poz. 1186), powoływanej w niniejszym uzasadnienie także jako: "u.p.b.".

Kwestie związane z wydaniem pozwolenia na budowę reguluje art. 35 ust. 1 tej ustawy, który stanowi, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza:

1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,

3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art.20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Stosownie zaś do art. 35 ust. 3 u.p.b. w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Z kolei w myśl § 140 ust. 8 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 22 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 roku, poz. 124), usytuowanie infrastruktury w ulicy powinno uwzględniać planowaną docelową realizację ulicy. Nowa infrastruktura podziemna nie powinna być usytuowana pod jezdnią istniejącą i docelową.

W rozważanych okolicznościach sprawy organ odwoławczy zasadnie wskazał, że w myśl § 140 ust. 8 ww. rozporządzenia, lokalizacja w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej, w tym przypadku sieci kanalizacji sanitarnej, powinna uwzględniać planowaną docelową realizację ulicy. Przepis także wskazuje wymóg, iż nowa infrastruktura podziemna nie powinna być usytuowana pod jezdnią istniejącą i docelową. Prawidłowo przy tym organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2018 roku poz. 2068) przez jezdnię należy rozumieć część drogi przeznaczoną do ruchu pojazdów.

Odnosząc się zaś do zarzutu skargi, iż § 140 ust. 8 ww. rozporządzenia nie zawiera bezwzględnego zakazu Sąd w składzie niniejszym wyjaśnia, że zapoznał się ze stanowiskiem wyrażonym w orzecznictwie powołanym przez stronę skarżącą, stoi jednak na stanowisku, że zwrot "nie powinno" użyty w § 140 ust. 8 rozporządzania nie ma charakteru miękkiego i należy odczytać go jako zakaz.

Sformułowanie "powinien" oznacza "jest pożądane, konieczne, żeby ktoś coś zrobił, trzeba, żeby ktoś coś zrobił, wykonał; jest wskazane, żeby jakaś osoba jakaś rzecz, jakieś wydarzenie itp. spełniało określone warunki" (Uniwersalny słownik języka polskiego pod red. St. Dubisza, PWN, Warszawa 2003, s. 466). Uwzględniając powyższe, a także utrwalone w języku prawniczym pojęcie "powinien" jako obowiązku zrobienia, być zobowiązanym do wykonania czegoś, podlegać konieczności odpowiadania warunkom, Sąd przyjmuje zatem a contrario, że zwrot "nie powinien" rozumieć trzeba jako "być zobowiązanym do niewykonania czegoś". Ponadto, gdyby rozumieć analizowany przepis odmiennie, to prawodawca nie miałby potrzeby tworzenia instytucji upoważnienia przez ministra do odstąpienia od przepisów techniczno-budowlanych (art. 9 u.p.b.).

Sąd przychyla się do poglądu wyrażonego przez organ II instancji, iż to nie zarządca drogi jest uprawniony do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych w trybie art. 9 u.p.b. Do uzyskania pozwolenia na budowę w rozważanej sprawie wymagane było spełnienie obu warunków: tak zezwolenie w trybie art. 39 ust. 3 i ust. 3a ustawy o drogach publicznych jak i wniosek inwestora do organu architektoniczno-budowlanego o udzielenie odstępstwa, którego wydanie wymagałoby uprzedniego upoważnienia ministra (art. 9 p.b.).

Rację ma przy tym organ, że ocena zgodności projektu budowlanego z przepisami prawa jest przeprowadzana przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, a załączona decyzja zarządcy drogi dopuszcza jedynie możliwość wykonania określonych robót budowlanych w obrębie pasa drogowego.

Ponadto Sąd w pełni podzielił stanowisko organu II instancji w kwestii zasadności zarzutów odwołania. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w decyzji Prezydenta Miasta Z. zezwalającej na umieszczenie w pasie drogowym i w liniach regulacyjnych drogi gminnej - ul. A (działka nr ewid. 705 - obręb [...]) w Z., wydanej w oparciu o art. 39 ust. 3 ww. ustawy o drogach publicznych, w której wprost wskazano, iż uzgodnioną sieć kanalizacji sanitarnej z odejściami bocznymi należy wykonać zgodnie z wymogami zawartymi w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Mając na uwadze powyższe, organ II instancji prawidłowo wskazał, że w sytuacji, gdy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, zarówno organ I, jak i II instancji stwierdziły fakt, że inwestor nie usunął nieprawidłowości w projekcie budowlanym, organ administracji architektoniczno-budowlanej orzekający w przedmiocie pozwolenia na budowę nie ma możliwości innego rozstrzygnięcia sprawy, jak tylko w myśl art. 35 ust. 3 u.p.b., obowiązany jest wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, co też prawidłowo uczynił organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję.

Analogiczne stanowisko zajął tutejszy Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia

11 grudnia 2019 roku w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 702/19.

Konkludując, w powyższych okolicznościach sprawy Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu mającym lub mogącym mieć istotny wpływ na jej wynik, to tym samym uzasadnia oddalenie skargi w całości.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

B.A.