Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 372/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 3 pkt 4 oraz  art. 7 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 2 pkt 4 oraz  art. 7 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2002 nr 110 poz 967
law: Ustawa z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich - tekst  jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 września 2013 r. sprawy ze skargi "D." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 r. oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty w tym podatku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta decyzją z dnia 12 kwietnia 2012r. nr [...] wydaną na podstawie art. 207 § 1 w związku z art. 21 § 1 pkt 1, § 3, art. 47 § 3, art. 63 § 1, art. 75 w związku z art. 72 i 73 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zmianami), art. 1a, 2, 3, 4, 5, art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 z późniejszymi zmianami), uchwały Nr XII/239/03 Rady Miasta z dnia 22 listopada 2004 r. w sprawie podatku od nieruchomości, oraz upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia 8 marca 2012 r. znak: [...] w sprawie wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń w zakresie postępowania podatkowego dotyczącego podatków i opłat lokalnych określił D. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością wysokość zobowiązania podatkowego dla z tytułu podatku od nieruchomości na 2005 rok w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, iż w dniu 21.11.2005 r. podatnik wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2002-2004 r. i za 11 m-cy 2005 roku w łącznej kwocie [...] zł oraz o zwrot wskazanej nadpłaty w podatku od nieruchomości, wskazując, że powyższa nadpłata wynika z wykazywania w deklaracjach i faktycznie dokonanych wpłatach ogółem za lata podatkowe 2002,2003,2004, i okres I -XI 2005 r. zobowiązania podatkowego w wysokości większej od należnej i podnosząc, iż po przeprowadzeniu szczegółowych analiz stanu faktycznego i prawnego zagospodarowania nieruchomości będących w jej posiadaniu, stwierdziła niewłaściwe zakwalifikowanie części składników majątkowych,tj. gruntów, budynków i budowli do opodatkowania w omawianym okresie. Zauważone i zastosowane zmiany podstaw opodatkowania wg stanowiska Spółki wynikają z trzech przesłanek:

1. W zakresie części budowli infrastruktury portowej i gruntów zajętych pod nie, pominięte zostały przysługujące od 2005 r. zwolnienia przedmiotowe w podatku od nieruchomości.

2. W grupie budynków po wejściu w życie zmienionej definicji budynku z dniem 1.01.2003 roku, część obiektów budowlanych klasyfikowanych dotychczas jako budynki, przeniesiono do opodatkowania jako budowle.

3. Do części budowli dróg wewnętrznych i zajętych na nie gruntów - stanowiących pasy drogowe, nie wykorzystano od roku 2004 przysługującego wyłączenia

z opodatkowania.

W ocenie organu podatkowego niezbędne stało się przeprowadzenie postępowania podatkowego w celu stwierdzenia czy istnieje nadpłata podatku,

a w przypadku jej istnienia, czy prawidłowo została wyliczona. Wobec powyższego organ podatkowy na podstawie art. 165 § 2 ustawy ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zmianami) w dniu 7.12.2005 r. wydał postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego z urzędu. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego organ ustalił, iż: nadpłata w podatku od nieruchomości za 2005 r. wystąpiła w stosunku do obiektów budowlanych przeniesionych do budowli, zwolnienie od podatku od nieruchomości przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, dalej u.p.o.l. Spółce nie przysługuje, wyłączone z opodatkowania przez Spółkę budowle drogi i grunty pod budowlami na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i decyzją z dnia 27.01.2006 r., znak: [...] organ podatkowy określił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości w kwocie [...] zł oraz stwierdził nadpłatę za 2004 r. w kwocie [...] zł inną niż wykazaną we wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, w wyniku rozpoznania którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 19.06.2006 r. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent Miasta a wykonał zlecenia SKO dotyczące wezwania D. Sp. z o.o. do dostarczenia dodatkowych informacji i dowodów, po przeanalizowaniu dokumentów dostarczonych przez Spółkę decyzją z dnia 02.11.2006 r. znak: [...] określił D. Sp. z o.o. wysokość zobowiązania podatkowego na 2005 r. w kwocie [...] zł. oraz stwierdził nadpłatę w kwocie [...] zł za ten rok. Po rozpoznaniu wniesionego przez Spółkę odwołania od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 marca 2007 r. znak: [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji na 2005 r.

Na powyższą decyzję Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, po rozpatrzeniu której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 31 października 2007 r. sygn. akt

I SA/Sz 393/07 uchylił zaskarżoną decyzję oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, wskazując w uzasadnieniu, iż organ podatkowy drugiej instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy powinien dokonać prawidłowej wykładni przepisu art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, pomijając rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 grudnia 2003 r. w sprawie określenia akwenów portowych oraz ogólnodostępnych obiektów, urządzeń i instalacji wchodzących w skład infrastruktury dla każdego portu o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej, a następnie rozważyć czy nieruchomości skarżącej Spółki spełniają warunki zawarte w definicji art. 2 pkt 2 ustawy o portach i przystaniach morskich i wypowiedzieć się w sprawie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2005 r. Organ odwoławczy po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia 10 kwietnia 2008 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta z dnia 2.11.2006 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez podatkowy organ pierwszej instancji.

Organ podatkowy pierwszej instancji po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego ustalił, iż:

1) D. Sp. z o.o. na dzień 1.01.2005 r.:

- posiadała w wieczystym użytkowaniu grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni [...] m2,

- była właścicielem budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej [...] m2,

- była właścicielem budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej [...] zł,

2) zwolnienie od podatku od nieruchomości przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Spółce nie przysługiwało,

3) wyłączone z opodatkowania przez Spółkę budowle drogi i grunty pod budowlami na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości,

4) nadpłata w podatku od nieruchomości za 2005 r. na dzień wydania niniejszej decyzji nie występuje.

Odnośnie budynków organ wskazał, iż, Spółka winna pomniejszyć powierzchnię budynków w korekcie deklaracji na 2005 r. tylko o [...] m2, czyli łączną powierzchnię obiektów budowlanych przeniesionych do grupy budowle. Zatem w przedmiotowej decyzji organ podatkowy jako podstawę opodatkowania budynków związanych z działalnością gospodarczą przyjął pow. [...] m2 powierzchnia ta została potwierdzona przez podatnika w piśmie z dnia 29 sierpnia 2006 r.

Odnośnie budowli organ podatkowy podniósł, że jako podstawę opodatkowania budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przyjął wartość ustaloną na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., czyli wartość budowli znajdujących się na terenie Gminy wpisaną do ewidencji środków trwałych w kwocie [...] zł., ustaloną na podstawie skróconego wydruku środków trwałych (zał.3.4) niepomniejszoną o wartość budowli wykazanych przez podatnika jako zwolnione na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz wyłączone z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. oraz uwzględnił wyjaśnienia i dowody strony dotyczące rurociągu tłocznego ścieków o wartości [...] zł, której nie przyjął do podstawy opodatkowania.

W kwestii gruntów organ wskazał, iż w deklaracjach na podatek od nieruchomości w latach 2002-2005 Spółka wykazywała powierzchnię gruntów związanych z działalnością gospodarczą w sumie [...] m2, co jest zgodne z wypisem z rejestru gruntów i taką powierzchnię organ podatkowy przyjął do wyliczenia podatku od nieruchomości w niniejszej decyzji nie uwzględniając wskazanych przez Spółkę powierzchni gruntów zajętych na istniejące budowle nabrzeży i dróg do nich prowadzących.

Uzasadniając swoje stanowisko organ powołał się na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 31 października 2007 r. sygn. akt. I SA/Sz 393/07, w kwestii rozumienia pojęcia "infrastruktura portowa"

i wskazał, iż przedmiotowe obiekty objęte wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty były położone są w granicach portu morskiego, natomiast nie były:

- ogólnodostępne,

- związane z funkcjonowaniem portu,

- nie były przeznaczone do świadczenia przez podmiot zarządzający portem usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej w rozumieniu art. 2 pkt 4

w związku z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich.

Bowiem zdaniem organu ze stanu faktycznego oraz zgromadzonego materiału dowodowego sprawy nie wynika, aby w roku 2005 Spółka była podmiotem, który na podstawie określonego tytułu prawnego wykonywał w ramach zarządzania portem zadania w postaci świadczenia usług związanych z korzystaniem infrastruktury portowej, w rozumieniu art. 2 pkt 4 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich, ani też, aby usługi wykonywane były przez podmiot zarządzający portem na nieruchomościach należących do Spółki. Organ powołał się także na pismo Zarządu Morskich Portów z dnia 06.07.2011 r., z którego wynika, że obiekty, urządzenia i instalacje położone w granicach portu morskiego, będące własnością D. Sp. z o.o. nie były w latach 2002-2005

w posiadaniu podmiotu zarządzającego portem, a także nie były związane

z funkcjonowaniem portu oraz nie były przez ten podmiot wykorzystywane do świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Organ wskazał także, iż usługi świadczone przez D. Sp. z o.o. związane były z przedmiotem działalności spółki, czyli działalności prowadzonej na własny rachunek i we własnym imieniu, w celach komercyjnych. W ocenie organu podatkowego przedstawionego przedmiotu działalności spółki nie można zakwalifikować jako usług świadczonych przez podmiot zarządzający portem związane z korzystaniem z infrastruktury portowej. Należy zatem stwierdzić, że sporne obiekty przeznaczone były do prowadzenia przez D. Sp. z o.o. własnej działalności gospodarczej (komercyjnej) na rzecz różnych podmiotów w różnym zakresie. Skoro sporne obiekty nie były wykorzystywane przez podmiot zarządzający portem do świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej, to nie można uznać, że będą one korzystały ze zwolnienia od podatku od nieruchomości. Zwolnienie infrastruktury portowej nie obejmuje wszystkich obiektów, urządzeń i instalacji położonych na terenie portu, lecz ściśle określone, wyłącznie wykorzystywane przez podmiot zarządzający portem do świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Usługi te muszą być zatem świadczone przez podmiot zarządzający, a nie przez podmioty trzecie.

W kwestii zwolnienia z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.o.p.l. organ wskazał na treść tego przepisu i wyjaśnił, że jeżeli zabudowany budowlą drogi grunt nie został geodezyjnie wyodrębniony i oddzielony liniami granicznymi od sąsiednich gruntów to nie stanowi pasa drogowego, a posadowiona na nim budowla drogi nie została zlokalizowana

w pasie drogowym, zatem nie odpowiada normie prawnej zawartej w treści art. 4 ust. 1 ustawy o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz.838 ze zm.). Sam fakt istnienia budowli drogi nie przesądza o charakterze gruntu na którym została posadowiona. Fakt istnienia pasa drogowego podatnik powinien zgłosić do ewidencji gruntów i budynków i dopiero na podstawie dokonanego wpisu do ewidencji może ubiegać się o wyłącznie z opodatkowania posiadanych pasów drogowych wraz

z budowlami dróg.

Następnie organ podniósł, iż znowelizowana ustawa o podatkach i opłatach lokalnych wprowadziła od 2003 r. nową definicję budynków i budowli. Zgodnie z art. 1a ust.1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych budynek jest to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Art.1a ust.1 pkt 2 stanowi budowla, jest to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W wyniku dokonanej przez Spółkę analizy przedmiotów opodatkowania stwierdzono, że część obiektów budowlanych deklarowanych jako budynki nie odpowiadają definicji budynku zawartej w znowelizowanej ustawie o podatkach i opłatach lokalnych obowiązującej od 2003 r. Wobec powyższego wiaty o łącznej pow. [...] m2 (wartość [...] zł) winny zostać wyłączone z opodatkowania z grupy budynki i przeniesione do budowli.

Jednocześnie organ podatkowy po przeprowadzaniu weryfikacji danych ustalił, iż:

Wysokość zob. w deklaracji na rok 2005 [...] zł

Wysokość zob. podatkowego określona w niniejszej decyzji wynosi [...] zł

Wysokość wpłaconego zobowiązania za 2005 r. [...] zł

Nadpłata w kwocie [...] zł stwierdzona decyzją z dnia 2.11.2006 r. znak: [...] - w kwocie [...] zł została zwrócona na konto D. Sp. z o.o.,

- w kwocie [...] zł została zaksięgowana na istniejące zobowiązania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez Spółkę decyzją z dnia 28 stycznia 2013 r. Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu SKO przede wszystkim wskazało, iż analizując zwolnienie podatkowe wynikające z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych

w świetle definicji zawartej w art. 2 pkt 4 ustawy o portach i przystaniach morskich, WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 31.10.2007 r. sygn. akt I SA/Sz 393/07 i powołując się na orzeczenie NSA z dnia z dnia 26.05.2010 r., sygn. akt II FSK 126/09, uznał, że dla załatwienia sprawy z wniosku o stwierdzenie nadpłaty istotne jest wyjaśnienie, czy obiekty wskazane przez stronę:

1) znajdowały się w granicach portu,

2) były ogólnodostępne,

3) były związane z funkcjonowaniem portu,

4) były przeznaczone przez podmiot zarządzający portem do wykonywania zadań określonych w ustawie o portach i przystaniach morskich. Zwolnienie z opodatkowania danych obiektów podatkiem od nieruchomości stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych możliwe jest przy spełnieniu wszystkich wyżej wymienionych przesłanek. Niespełnienie choćby jednej z nich powoduje, że dane obiekty nie mogą w oparciu o powołany przepis zostać zwolnione z opodatkowania.

Uzasadnioną jest zatem teza, że zwolnienie, o którym mowa wyżej, ma charakter przedmioto-podmiotowy, co oznacza w efekcie, iż w przypadku, gdyby nawet dane obiekty leżały w granicach portu, były ogólnodostępne, były także związane z funkcjonowaniem portu, jednak byłyby przeznaczone do wykonywania zadań określonych w ustawie o portach i przystaniach morskich przez podmiot nie będący podmiotem zarządzającym portem w rozumieniu tej ustawy, to nie byłyby obiekty takie objęte zwolnieniem od opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Taki wniosek płynie z literalnego brzmienia art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w świetle art. 2 pkt 4 ustawy o portach i przystaniach morskich.

W świetle zebranego materiału dowodowego, w tym dokumentów, które WSA nakazał organom podatkowym w toku postępowania uwzględnić, brak jest podstaw do przyjęcia, iż D. Spółce z o.o. przysługuje zwolnienie od opodatkowania podatkiem od nieruchomości w 2005 r. od wskazanych przez Spółkę obiektów, urządzeń i instalacji, a także zajętych pod nie gruntów, spółka bowiem nie wykazała, by przedmiotowe obiekty były przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich.

Odnosząc się z kolei do kwestii opodatkowania dróg SKO podzieliło pogląd organu pierwszej instancji dodatkowo podnosząc, iż z dokumentów przedstawionych przez D. Sp. z o.o. wynika, iż na terenie nieruchomości przy ul. [...]

w [...] (działka [...]) znajdują się drogi dojazdowe, zaś z wypisu ewidencji gruntów i budynków wynika, jednak, iż działka ta oznaczona została symbolem [...].

Takie oznaczenie ww. działki w ewidencji gruntów i budynków z kolei oznacza, że organ podatkowy jest zobowiązany przyjąć, że nie stanowi ona dróg wewnętrznych, bowiem nie jest oznaczone symbolem "dr", a stanowi ona tereny przemysłowe.

W konsekwencji, nie jest możliwym wyłączenie wskazanych przez Stronę gruntów (dróg dojazdowych) i budowli z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Następnie odnosząc się do kwestii wydania decyzji przez osobę, która orzekała w sprawie, działając z upoważnienia organu podatkowego i wydając decyzję z dnia 2 listopada 2006 r., Kolegium wskazało na treść art. 130 ordynacji podatkowej i wyjaśniło, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności będące podstawą wyłączeń o jakich mowa w tym przepisie, a fakt, że ten sam pracownik brał udział w wydaniu uchylonej decyzji nie oznacza, że podlega on wyłączeniu od załatwienia sprawy rozpoznawanej ponownie od nowa przez organ I instancji z uwagi n jego bezstronność (por. wyrok NSA z dnia 15.10.2009 r., sygn. akt IIFSK 785/08).

Skargę na powyższą decyzję wniosła D. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] zaskarżając tę decyzję w całości, oraz wnosząc o:

1) uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia

29 stycznia 2013 r. oraz poprzedzającej jej decyzji Prezydenta Miasta a

z dnia 12 kwietnia 2012 r.,

2) zasądzenie na rzecz Skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego

w wysokości dwukrotność stawki minimalnej, wedle norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie następujących przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) art. 121 § 1 ordynacji podatkowej, tj. zasady zaufania do organów podatkowych, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wydanej przez osobę

(z upoważnienia organu która wydała już w niniejszej sprawie niekorzystną

dla strony Skarżącej decyzję (decyzja z dr 02 listopada 2006 r., znak [...]), co stanowi uzasadnia podstawę odnośnie bezstronności tejże osoby i tym samym mogło mieć wpływ na wynik sprawy,

2) art. 121 § 1 ordynacji podatkowej w zw. z art. 153 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. zasady zaufania do organów podatkowych i zasady związania oceną prawną oraz wskazaniami prawomocnego wyroku sądu administracyjnego, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która nie uwzględniała oceny prawnej oraz nie zastosowała się do wskazań zawartych w wydanych sprawie wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Szczecinie, w szczególności poprzez:

a. niedokonanie wszechstronnej i wyczerpującej wykładni oraz rozważenia terminu "infrastruktura portowa" użytego w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych (art. 7 ust. pkt 2) oraz definicji legalnej wyrażenia "infrastruktura portowa" zawartej w ustawie portach i przystaniach morskich (art. 2 pkt 4) zgodnie z regułami wykładni językowej, oparciu o znaczenie poszczególnych słów składających się na tę definicję, zawarte Słowniku Języka Polskiego oraz Słownika Wyrazów Obcych, a dalej wykładni pozajęzykowej (systemowej, funkcjonalnej, historycznej) podczas gdy nakaz dokonania tych czynności zawarł zarówno WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 31 października 2007 sygn. akt I SA/Sz 393/07, jak i w sprawie dotyczącej tego samego podmiotu, przy takich samych okolicznościach (dotyczącej natomiast zobowiązania podatkowego Spółki za rok 2002) - WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 06 października 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 514/10,

b. przyjęcie ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego jako nieistotnych dla opodatkowania gruntu, budynku czy budowli skarżącej, podczas gdy w sprawie dotyczącej tego samego podmiotu, przy takich samych okolicznościach (dotyczącej natomiast zobowiązania podatkowego Spółki za rok 2002) - WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 06 października 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 514/10 nakazał uwzględnić wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego portu w [...], z którego wynika, że infrastruktura Skarżącej położona jest na terenie elementarnym z przeznaczeniem na funkcję przeładunkową, produkcyjno-składową z dostępem do akwenów, dopuszcza się prowadzenie usług produkcyjnych, usług związanych z obsługą toru wodnego oraz usług logistycznych związanych z obrotem portowym (na obecnym etapie organ powinien uwzględnić tę ocenę prawną oraz wskazania Sądu stosownie do obowiązku jednolitego stosowania prawa),

c. poprzestanie jedynie na zapisach w rejestrze przedsiębiorców KRS skarżącej, podczas gdy w sprawie dotyczącej tego samego podmiotu, przy takich samych okolicznościach (dotyczącej natomiast zobowiązania podatkowego Spółki za rok 2002) - WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 06 października 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 514/10, nakazał ich wszechstronne rozważenie,

3) art. 122 ordynacji podatkowej, tj. zasady prawdy obiektywnej, poprzez utrzymanie

w mocy decyzji, której ustalenia faktyczne nie wynikają z zebranego materiału dowodowego a zatem w sposób dowolny, a nadto w znacznej części sprzeczny do zgromadzonego materiału dowodnego, w szczególności przez wadliwe przyjęcie, że:

a. pismo Zarządu Morskich Portów (dalej jako "ZMP")

z dnia 22 lipca 2008 r. nie stwierdza, że budowle Skarżącej spełniają przesłanki zwolnienia ich z podatku od nieruchomości, podczas gdy z pisma tego jednoznacznie wynika przeznaczenie tych budowli przez podmiot zarządzający portem (ZMP) do pełnienia funkcji przeładunkowej i produkcyjno-składowej z dostępem do akwenów, produkcyjnej, świadczenia usług związanych z obsługą toru wodnego oraz usług logistycznych związanych z obrotem portowym,

b. z pisma ZMP z dnia 06 lipca 2011 r. wynika rzekomo okoliczność przeciwna do stwierdzonej pismem, o którym mowa w pkt "a" powyżej, podczas gdy pismo to jest ogólne a nadto z pisma tego wynika jedynie, że ZMP nie posiadał obiektów, urządzeń oraz instalacji Skarżącej oraz nie wykorzystywał ich do określonych celów, natomiast nie wynika z niego, że ZMP nie przeznaczył tych obiektów do wykonywania zadań związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej,

c. obiekty, urządzenia oraz instalacje skarżącej nie są ogólnodostępne (niezależnie od błędnej wykładni tego terminu), podczas gdy skarżąca jednoznacznie wskazała, że możliwe jest korzystanie z nich przez nieograniczony krąg podmiotów, a uprzednie spełnienie warunków wynika jedynie z obowiązujących na terenie portu zasad korzystania ze znajdującej się infrastruktury portowej, narzuconych m. in. przez Zarząd Morskich Portów, o czym m.in. świadczyć może przedłożona umowa pomiędzy skarżącą a ZMP z dnia 1 marca 2001 r. a obowiązująca do 31 grudnia 2003 r. w przedmiocie wystawiania przepustek osobowych jednorazowych zgodnie z zasadami systemu przepustowego ZMP dla osób korzystających z infrastruktury portowej skarżącej,

d. budowle - drogi i zajęte pod nie grunty skarżącej nie są wydzielone liniami granicznym podczas gdy bezsporne jest, że budowle - drogi istnieją na przedmiotowym gruncie, są faktycznie wydzielone i stanowią tym samym element pasa drogowego, kwalifikującego te budowle na wyłączenie

z opodatkowania.

4) art. 124 ordynacji podatkowej, tj. zasady przekonywania, poprzez nie wyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ podatkowy rozstrzygając niniejszą sprawę,

5) art. 187 § 1 ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nie zebranie oraz nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący zgromadzonego materiału dowodowego, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy,

w szczególności poprzez:

a. całkowity brak przeprowadzenia postępowania dowodowego (brak zebrania materiału dowodowego) w zakresie umożliwiającym dokonanie ustalenia

w przedmiocie spełnienia przez obiekty, urządzenia oraz instalacje Skarżącej warunku ogólnodostępności, w szczególności zbadania okoliczności związanych z warunkami korzystania z tych urządzeń i tym samym oceny stopnia ich dostępności, a które to okoliczności są istotne dla rozstrzygnięcia,

b. brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia zakresu prowadzonej przez skarżącą działalności i poprzestanie jedynie na zapisach zawartych w rejestrze przedsiębiorców KRS bez ich wszechstronnego rozważenia, co jest postępowaniem nieprawidłowym, na co zwrócił uwagę

w sprawie dotyczącej tego samego podmiotu, przy takich samych okolicznościach (dotyczącej natomiast zobowiązania podatkowego Spółki za rok 2002) - WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 06 październik 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 514/10,

c. wadliwe pominięcie przy rozstrzyganiu znajdującego się w aktach postępowania pism ZMP z dnia 21.10.2004 r., znak [...] do Ministerstwa Infrastruktury podczas gdy z pisma tego wynikają istotne dla sprawy okoliczności mianowicie, że dla zagospodarowanie obszarów portowych teren skarżącej ma istotne znaczenie ze względu na rodzaj prowadzonej działalności usługowej a działalność skarżącej mieści się w formule "portu uniwersalnego", a zatem sposób użytkowania teren spełnia ustalenia projektu planu miejscowego portu (załączone do pisma skarżącej dnia 14 września 2010 r. kierowanego do WSA w Szczecinie w sprawie I SA/Sz 514/10, które to pismo wraz z załącznikami zostało włączone do akt postępowania, a już na pewno był to dowód znany organowi z urzędu),

d. wadliwe pominięcie pisma Skarżącej z dnia 10 maja 2004 r. - zawiadomienia

o kosztach za usługę postojową przy nabrzeżu Skarżącej (korzystanie z usługi cumowniczej), wbrew wskazaniom WSA w Szczecinie z wyroku z dnia

06 października 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 514/10,

e. brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia wydzielenia, w tym liniami granicznymi, budowli — dróg, i zajętych pod nie gruntów skarżącej, pomimo niekwestionowania przez organ podatkowy istnienia przedmiotowych budowli — dróg na przedmiotowym gruncie, w celu ustalenia spełnienia przez skarżącą kryteriów uprawniających do skorzystania z wyłączenia tych budowli i gruntów z opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

6) art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 ordynacji podatkowej, poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie odpowiadającego wymogom tego przepisu, co uniemożliwiło pełne odtworzenie toku rozumowania organu pierwszej instancji

i poznanie motywów rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez:

a. zupełny brak odniesienia się do szerokich wywodów skarżącej odnośnie wykładni językowej w oparciu o definicję ze Słownika Języka polskiego PWN oraz Słownika Wyrazów Obcych terminu "infrastruktura portowa" zawartej

w piśmie skarżącej kierowanym do WSA w Szczecinie w sprawie I SA/Sz 514/10 z dnia 14 września 2010 r., a nadto brak dokonania własnej, wszechstronnej i wyczerpującej wykładni tego terminu w oparciu o wskazane źródła, podczas gdy organ został do tego zobowiązany w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 31 października 2007 r., sygn. akt I SA/Sz 392/07, w sprawie dotyczącej tego samego podmiotu, przy takich samych okolicznościach (dotyczącej natomiast zobowiązania podatkowego Spółki za rok 2002),

b. zupełne pominięcie w uzasadnieniu, na podstawie jakich dowodów organ podatkowy przyjął, że należące do skarżącej budowle drogi nie zostały wydzielone liniami granicznymi od sąsiednich gruntów, niezależnie od sporu odnośnie interpretacji tego zwrotu, a tym samym nieustaleni istotnej dla sprawy okoliczności.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła także naruszenie następujących przepisów prawa materialnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie

7) art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 139 § 3

i 140 § 1 ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe nie zastosowanie i nie wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z wnioskiem Skarżącej (stwierdzenia nadpłaty

w podatku od nieruchomości w roku 2004), pomimo że zaistniały przesłanki do zastosowania tego przepisu, to jest organ II instancji nie rozpoznał sprawy w terminie dwóch miesięcy i nie poinformował skarżącej o niezałatwieniu sprawy w tym terminie, nie podał przyczyn niedotrzymania terminu oraz nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy (o możliwości zapoznania się z materiałem Skarżąca została poinformowana pismem z dnia 06 sierpnia 2012 r. zaś decyzję wydano w dniu

29 stycznia 2013 r.),

8) art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 2 pkt 4 ustawy poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że budowle wskazane przez skarżącą, takie jak nabrzeża oraz drogi dojazdowe do nabrzeży, będące odpowiednio własnością lub przedmiotem użytkowania wieczystego skarżącej, nie stanowią infrastruktury portowej i zajętych pod nie gruntów, a w konsekwencji nie podlegają zwolnieniu od podatku od nieruchomości,

9) art. 2 pkt 4 ustawy o portach i przystaniach morskich poprzez jego błędną wykładnię i poprzestanie jedynie na podzieleniu definicji legalnej tam zawartej na poszczególne jej części składowe,: bez dokonania jej wszechstronnej oraz wyczerpującej analizy, a nadto - zgodnie z regułami wykładni derywacyjnej (zastosowanie reguł językowych oraz pozajęzykowych) — niedokonanie interpretacji poszczególnych słów (wyrazów) składających się tę definicję, w szczególności poprzez:

a. błędną wykładnię terminu "ogólnodostępność" i nieprawidłowe zawężenie jego znaczenia wyłącznie do przeznaczenia danych obiektów dla ogółu, bez spełnienia jakichkolwiek warunków korzystania z tych obiektów (zwłaszcza położonych w granicach portu terenu o szczególnym statusie), co przeczy zasadom logiki i doświadczenia życiowego, bowiem za ogólnodostępne uznaje się również dostępne dla wszystkich imprezy (konieczność zakupu biletu), dostępne dla wszystkich przychodnie (obowiązek rejestracji), dostępne dla wszystkich środki komunikacji miejskiej (obowiązek uiszczenia opłaty), płatne drogi i autostrady,

b. błędną wykładnię terminu "przeznaczenie" i nieprawidłowe ustalenie jego zakresu znaczeniowego jako "korzystania" przez podmiot zarządzający portem, co nie daje się pogodzić z zasadami racjonalności językowej prawodawcy, bowiem terminy "przeznaczenie" oraz "korzystanie" są terminami znacznie się od siebie różniącymi (z pewnością nie stanowią synonimów, więc nie mogą być używane zamiennie), podczas gdy prawidłowa wykładania tego zwrotu powinna wskazać, że "przeznaczenie" oznacza określenie z góry celu, któremu coś ma służyć, zakwalifikowanie celu, któremu rzecz ma służyć, a cele te w stosunku do obiektów Skarżącej zostały określone w pismach ZMP z dnia 22 lipca 2008 r. oraz z dnia 21.10.2004 r., znak [...] do Ministerstwa Infrastruktury,

c. brak odwołania się do dalszych rodzajów wykładni, w tym w szczególności wykładni historycznej oraz systemowej (innych, właściwych co do materii aktów prawnych).

10) art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że budowle wskazane przez skarżącą, stanowiące drogi wewnętrzne oraz zajęte pod nie grunty, nie stanowią pasów drogowych wraz

z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczaniem i obsługą ruchu, i nie są tym samym wyłączone z opodatkowania, a w konsekwencji podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości,

11) art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 4 pkt 1 i pkt 2 ustawy o drogach publicznych poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że:

a. jedynie budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącymi całość techniczno-użytkową, przeznaczona do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowana w pasie ruchu drogowego jest uznawana za "drogę", podczas gdy to istnienie takiej budowli (drogi) determinuje istnienie pasa drogowego, a nie odwrotnie, w myśl zasady, że bez drogi nie ma pasa drogowego,

b. jedynie drogi zlokalizowane w pasie drogowym, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, podczas gdy wyłączeniu takiemu podlega każda droga, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, niezależnie od jej lokalizacji,

c. pasem drogowym jest jedynie wydzielony granicznie w znaczeniu geodezyjnym grunt, podczas gdy wydzielenie pasa drogowego może nastąpić w jakikolwiek sposób, również w sposób faktyczny i dorozumiany, a ewentualne trudności z jednoznacznym określeniem obszaru pasa drogowego nie mogą stanowić warunku materialnego wyłączenia, bowiem należą do materii związanej z postępowaniem dowodowym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja wbrew podniesionym zarzutom odpowiada prawu.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U.

z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

W związku z tym, stosownie do art. 145 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności.

Badając legalność zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji według powyższych kryteriów, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi.

Rozważania dotyczące zarzutów skarżącej rozpocząć należy od najdalej idącego zarzutu naruszenia zasady zaufania poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wydanej przez osobę (z upoważnienia organu), która wydała już w niniejszej sprawie niekorzystną dla strony skarżącej decyzję z dnia 2 listopada 2006 r.

Po pierwsze w tej kwestii należy zgodzić się z organem drugiej instancji co do tego,

że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wyłączenia o jakich mowa w art. 130 ordynacji podatkowej. Stosownie bowiem do treści tego przepisu pracownik urzędu skarbowego, urzędu gminy (miasta), starostwa, urzędu marszałkowskiego, izby skarbowej, funkcjonariusz celny lub pracownik urzędu celnego, izby celnej, urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych oraz członek samorządowego kolegium odwoławczego podlegają wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w których:

1) są stroną;

2) pozostają ze stroną w takim stosunku prawnym, że rozstrzygnięcie sprawy może mieć wpływ na ich prawa lub obowiązki;

3) stroną jest ich małżonek, rodzeństwo, wstępny, zstępny łub powinowaty pierwszego stopnia;

4) stronami są osoby związane z nimi z tytułu przysposobienia, opieki łub kurateli;

5) byli świadkami lub biegłymi, byli lub są przedstawicielami podatnika albo przedstawicielem podatnika jest jedna z osób wymienionych w pkt 3 i 4;

6) brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji;

7) zaistniały okoliczności, w związku z którymi wszczęto przeciw nim postępowanie służbowe, dyscyplinarne lub karne;

8) stroną jest osoba pozostająca wobec nich w stosunku nadrzędności służbowej.

Z całą stanowczością należy stwierdzić, iż żadna z powyższych okoliczności nie występuje w przedmiotem sprawie, ani też nie została przez skarżącą podniesiona. Ponadto wskazania wymaga, iż ust. 3 art. 130 stanowi, że bezpośredni przełożony pracownika lub funkcjonariusza celnego jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika lub funkcjonariusza celnego. Skarżąca w uzasadnieniu tego zarzutu, który jest powieleniem zarzutu rozważonego już przez SKO podniesionego w odwołaniu, nie wskazała na istnienie takich okoliczności, podnosząc jedynie fakt wydania już niekorzystnej dla strony decyzji. Podkreślenia wymaga, że chodzi tu o decyzję organu pierwszej instancji. W takiej sytuacji jak wynika z powyżej przytoczonego zamkniętego katalogu wyłączeń brak jest postawy do wyłączenia pracownika z urzędu, natomiast konstytucyjne gwarancje bezstronności zachowane są poprzez możliwość złożenia odwołania do organu drugiej instancji. Powyższe stanowisko znajduje także potwierdzenie o stanowisku Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 15.10.2009 r., w sprawie sygn. akt II FSK 785/08.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 121 § 1 ordynacji podatkowej

w powiązaniu z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazać należy na konieczność zastosowania ostatnio wymienionego przepisu, jednak nie w sposób w jaki oczekuje tego skarżąca. Stosownie bowiem do treści art. 153 p.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie było przedmiotem zaskarżenia. Innymi słowy w przedmiotowej sprawie ocena prawna wyrażona przez sąd w sprawie I SA/Sz 393/07 wiąże zarówno organy podatkowe jak i sąd. Wskazania co do dalszego postępowania zawarte w tym wyroku dotyczyły natomiast pominięcia przy dokonywaniu wykładni przepisu art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 29 listopada 2001 r. w sprawie określenia akwenów portowych oraz ogólnodostępnych obiektów, urządzeń i instalacji wchodzących w skład infrastruktury portowej dla każdego portu o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej (Dz. U. nr 148, poz. 1656). W pozostałej części wykładnia pojęcia "infrastruktura portowa" dokonana przez organ podatkowy w decyzji z dnia 30 marca 2007 roku, uznana została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 31 października 2007 roku za prawidłową i w konsekwencji stała się wiążącą oceną prawną o jakiej mowa w art. 153 p.p.s.a.

Dla porządku jedynie przypomnieć należy, iż sąd uznał wówczas, że wykładnia językowa art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2002 roku, a stanowiącym, iż zwolnione od podatku od nieruchomości są budowle infrastruktury portowej, budowle infrastruktury zapewniające dostęp do portów i przystani morskich oraz zajęte pod nie grunty, jest zbyt ogólna aby można było z niej wyprowadzić wnioski odnośnie zwolnienia podatkowego. Za uzasadnione zatem sąd uznał sięgnięcie do definicji "infrastruktury portowej" zawartej w ustawie o portach i przystaniach morskich, pomimo, że ustawa podatkowa nie odsyła wprost do tego aktu prawnego. Stosownie do z treści art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art.2 pkt 4 i art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r., o portach i przystaniach morskich (Dz. U. z 2002 r. nr 110, poz. 967), przez infrastrukturę portową rozumie się znajdujące się w granicach portu lub przystani morskiej akweny, ogólnodostępne obiekty, urządzenia i instalacje związane z funkcjonowaniem portu, przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań – świadczenie usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Nie jest zatem niezbędne aby ww. obiekty były w posiadaniu podmiotu zarządzającego portem, lecz by były przeznaczone do wykonywania przez ten podmiot wskazanych zadań.

Powyższa wykładnia jest wiążąca w przedmiotowej sprawie i wszelkie zarzuty skarżącej braku wszechstronnej i wyczerpującej wykładni pojęcia "infrastruktura portowa" uznać należy za chybione.

Podkreślenia także wymaga, iż także z uzasadnienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2010 r. wydanego w sprawie II FSK 126/09,

a dotyczącej podatku za 2002 roku, jednoznacznie wynika, iż obiekty o jakich mowa

w art. 2 ust. 4 ustawy o portach i przystaniach morskich winny być przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań polegających na świadczeniu usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Tym samym dla skorzystania ze zwolnienia podatkowego o jakim mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. konieczne jest spełnienie zarówno elementów przedmiotowych – położenie, ogólnodostępność, związanie obiektów urządzeń i instalacji z funkcjonowaniem portu, jak i elementu podmiotowego – przeznaczenie do wykonywania zadań polegających na świadczeniu usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej przez podmiot zarządzający portem.

Skoro zatem owo wykonywanie zadań polegających na świadczeniu usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej ma być czynione przez podmiot zarządzający portem, to analiza przedmiotu działalności skarżącej, która nie jest podmiotem zarządzającym portem nie może doprowadzić do pozytywnego wniosku

w przedmiocie zwolnienia podatkowego, ze względu na brak elementu podmiotowego.

Podobnie analiza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego portu w [...] dotyczyć będzie jedynie elementu podmiotowego definicji – oceny czy obiekty wskazywane przez Spółkę są położone w granicach portu i czy są związane z funkcjonowaniem portu.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 122 ordynacji podatkowej przez poczynienie ustaleń w sposób dowolny, a wręcz sprzeczny ze zgromadzonym materiałem dowodowy podnieść należy, iż skarżąca swoje zarzuty w tej kwestii formułuje na założeniu, że dla wykazania zwolnienia podatkowego wystarczającym jest wykazanie przeznaczenia budowli przez podmiot zarządzający portem do świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Tymczasem jak już podkreślono powyżej to podmiot zrządzający portem ma wykonywać usługi związane z korzystaniem z infrastruktury portowej.

Pomimo wszystko z treści pisma Zarządu Morskich Portów z dnia 22 lipca 2008 roku nie sposób wyprowadzić wniosków przedstawionych w omawianym zarzucie skargi, z pisma tego wynika, jedynie, iż przedmiotowe działki znajdują się w całości wewnątrz portu w [...], wg koncepcji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego portu w [...], opisywane działki położone są w ramach terenu elementarnego [...], dla którego przewiduje się funkcję przeładunkową i produkcyjno-składową z dostępem do akwenów żeglownych, dopuszcza się prowadzenie usług produkcyjnych związanych z obsługą toru wodnego oraz usług logistycznych związanych z obrotem portowym. Zarząd Morskich Portów w tym piśmie przedstawia jedynie założenia koncepcji planu zagospodarowania przestrzennego i potwierdza położenie działek w obrębie portu morskiego w [...]. Nie odnosi się natomiast ani do przeznaczenia przez siebie do wykonywania zadań polegających na świadczeniu usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej, ani tym bardziej nie odnosi się do wykonywania takich usług przez siebie.

Z kolei odnośnie pisma Zarządu Morskich Portów z dnia 6 lipca 2011 r. wskazać należy, iż istotnie nie wskazano w nim w sposób wyraźny, że Zarząd Morskich Portów w latach 2002-2005 nie przeznaczył obiektów w nim wymienionych do wykonywania zadań związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej, lecz jak już wskazano powyżej, to nie przeznaczenie do wykonywania zadań jest decydujące, ale przeznaczenie do wykonywania zadań przez podmiot zarządzający. Czyli jeżeli z analizowanego pisma wynika, iż Zarząd Morskich Portów w latach 2002-2005 nie był w posiadaniu obiektów, urządzeń i instalacji raz zajętych pod nie gruntów, będących własnością Spółki D. oraz nie wykorzystywał żadnych obiektów, urządzeń i instalacji, których właścicielem jest wymieniona Spółka do wykonywania zadań określonych w art. 7 ust. 1 ustawy o portach i przystaniach morskich, a w szczególności świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej, to można także wysnuć wniosek, że w omawianym okresie podmiot zarządzający nie przeznaczał obiektów, urządzeń i instalacji spółki do wykonywania przez siebie zadań polegających na świadczeniu usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Nie można zapominać bowiem, że zapytanie do podmiotu zarządzającego dotyczyło okresu przeszłego, zatem odpowiadając, iż w żaden sposób podmiot ten nie dysponował budowlami Spółki, Zarząd Morskich Portów potwierdził, zakresowo mniejszy fakt nieprzeznaczania przedmiotowych obiektów do wykonywania przez siebie zadań wskazanych w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich.

W kwestii ogólnodostępności przede wszystkim na wstępie należy przypomnieć, że jedynie łączne spełnienie przesłanek przedmiotowo – podmiotowych z art. 2 pkt 3 ustawy o portach i przystaniach morskich, może skutkować oceną określonych obiektów jako infrastruktura portowa. Brak jednego z tych elementów implikuje niespełnienie wymogów definicji. Tym samym nawet przy przyjęciu, że przedmiotowe obiekty były ogólnodostępne, to niezachowanie elementu podmiotowego definicji powoduje niemożność skorzystania ze zwolnienia podatkowego.

Wbrew odmiennym twierdzeniom skargi organy podatkowe rozpoznając przedmiotową sprawę nie dopuściły się naruszenia art. 124 ordynacji podatkowej, gdyż zarówno decyzja organu pierwszej jak i drugiej instancji zawiera wyczerpujące

i szczegółowe uzasadnienie zarówno podstawy prawnej jak i fatycznej wraz ze szczegółową analizą dokumentów przedłożonych przez skarżącą w postępowaniu sądowym, a okoliczność, że stanowisko organów podatkowych nie satysfakcjonuje skarżącej nie przekonuje o braku wyjaśnienia przesłanek jakimi kierowały się organy przy podejmowaniu decyzji.

W kwestii zarzutu dotyczącego postępowania dowodowego i naruszenia art. 187 § 1 ordynacji podatkowej, co do braku przeprowadzenia postępowania dowodowego odnośnie spełnienia przesłanki ogólnodostępności, to wskazać należy, iż ewentualne naruszenie przepisów postępowania w tym przedmiocie nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia, skoro jak już poniesiono powyżej "ogólnodostępność" jest jedną z przedmiotowych przesłanek definicji pojęcia "infrastruktura portowa", jednak wszystkie przesłanki tej definicji winny być spełnione łącznie, a wobec braku spełnienia przesłanki podmiotowej, nawet pozytywna ocena warunku "ogólnodostępności" nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia.

W przedmiocie nie przeprowadzenia postępowania dowodowego odnośnie ustalenia zakresu prowadzenia działalności przez skarżącą, wskazać należy, iż organy podatkowe nie kwestionowały tego, że skarżąca wykonuje zadania polegające na świadczeniu usług polegających na korzystaniu z urządzeń infrastruktury portowej, wręcz przeciwnie analizując dokumenty przedstawione przez skarżącą konsekwentnie podkreślały, że dotyczą one usług świadczonych przez Spółkę. Spółka jednak nie była podmiotem zarządzającym portem, nie oddała także na podstawie tytułu prawnego położonych w granicach portu nieruchomości podmiotowi zarządzającemu do wykonywania zadań, o których mowa art. 7 ust. 5 ustawy o portach i przystaniach morskich.

Podobnie wskazane w zarzucie naruszenia art. 187 § 1 ordynacji podatkowej pismo Zarządu Morskich Portów z dnia 21 października 2004 r. do Ministerstwa Infrastruktury jak sama skarżąca wskazała dotyczy działalności prowadzonej przez skarżącą, nie odnosi się do wykonywania usług przez podmiot zarządzający portem.

Tożsamą uwagę należy poczynić odnośnie pisma skarżącej z dnia 10 maja

2004 r. w kwestii zawiadomienia za usługę postojową przy nabrzeżu skarżącej.

Natomiast odnośnie zarzutu nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego

w celu ustalenia wydzielenia budowli - dróg i zajętych pod nie gruntów wskazać należy, iż przyjmując stanowisko o konieczności wydzielenia w sensie geodezyjnym, organ podatkowy nie miał obowiązku przeprowadzać innych dowodów poza dowodami z ewidencji gruntów.

W kwestii zarzutu naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 ordynacji podatkowej poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu do szerokich wywodów skarżącej odnośnie wykładnia językowej pojęcia "infrastruktura portowa", odwołać się należy do uwag poczynionych powyżej odnośnie związania organów podatkowych oraz sądu oceną prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia

31 października 2007 r. I SA/Sz 393/07.

Wbrew odmiennym twierdzeniom zawartym w skardze także stanowisko organów podatkowych w przedmiocie dróg zostało uzasadnione szczegółowo wraz

z powołaniem się na dane z dokumentów z ewidencji gruntów.

Przechodząc do oceny zarzutów prawa materialnego wskazać należy,

iż przywołany przez skarżącą przepis art. 11 ust. 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004

o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. nr 220, poz. 1447) nie znajduje zastosowania w sprawie, postępowanie podatkowe bowiem jest postępowaniem szczególnym do tej ustawy, gdzie znajdują zastosowanie przepisy ordynacji podatkowej, w tym przywołane przez skarżącą art. 139 § 3 i art. 140, odnośnie terminu załatwienia sprawy. Jednakże skarżąca nie skorzystała z przysługującego jej na podstawie art. 141 § 1 ordynacji podatkowej środka w postaci ponaglenia. Ponadto podnieść należy, że rozpoznanie przedmiotowej sprawy z przekroczeniem dwumiesięcznego terminu nie może być uznane za naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Odnośnie zarzutu naruszenia prawa materialnego art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy

o podatkach lokalnych oraz art. 2 pkt 4 ustawy o portach i przystaniach morskich, wskazać należy, iż zwolnienie od podatku od nieruchomości o jakim mowa w art. 7

ust. 1 pkt 2 u.o.p.l. współtworzy łącznie z przepisami art. 2 pkt 4 w zw. z art. 7

ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich ulgę podatkową, która jak już powyżej wskazywano ma charakter przedmiotowo – podmiotowy. Ten podmiotowy charakter wynika z zawartego w art. 2 pkt 4 ustawy o portach i przystaniach sformułowania "przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 5", czyli zadań polegających na świadczeniu usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Pojęcie infrastruktury portowej na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należy wiązać z przeznaczeniem obiektów, urządzeń i instalacji do wykonywania zadań podmiotu zarządzającego portem polegających na świadczeniu usług związanych z korzystaniem z nich. Tym samym zadań tych nie może wykonywać żaden inny podmiot i nie korzysta on z tego powodu ze zwolnienia podatkowego. Pogląd taki został wyrażony także przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 10 grudnia 2008 r., sygn. akt II FSK 558/08, 3 czerwca 2008 r., sygn. akt II FSK 996/07 (orzeczenia dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W kwestii interpretacji terminu "ogólnodostępność" należy przywołać poczynione powyżej uwagi, sprowadzające się do tego, że nawet przyjęcie za zasadne stanowiska skarżącej w tym przedmiocie nie będzie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia ze względu na niespełnienie przesłanki podmiotowej.

Odnośnie terminu "przeznaczenie" wskazać należy, iż organy nie zrównały tego pojęcia z pojęciem "korzystanie" a związane oceną prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 31 października 2007 r.

I SA/Sz 391/07, słusznie przyjęły, stosownie do treści art. 2 ust. 4 ustawy o portach

i przystaniach morskich, że wykonywanie zadań o jakich mowa w art. 7 ust. 5 tej ustawy ma się odbywać przez podmiot zarządzający portem.

Co do zarzutu braku odwołania się do dalszych rodzajów wykładni po raz kolejny należy powołać się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 26 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 126/09 o związaniu oceną prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i braku potrzeby dalszej wykładni.

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. Przepis ten w pierwotnym brzmieniu stanowił, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają budowle dróg publicznych wraz z pasami drogowymi oraz zajęte pod nie grunty. Jednakże z dniem 9 grudnia 2003 r., na podstawie nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz. 1953), nastąpiła zmiana tej normy prawnej. Poczynając od tej daty, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegały pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Taki stan prawny istniał do końca 2006 r. Od dnia 1 stycznia 2007 r. art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy stanowił, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle, z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Z wykładni gramatycznej tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w okresie od 9 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r., wynika, że rozszerzono zwolnienie od podatku od nieruchomości. W tym zakresie nie ma sporu pomiędzy Skarżącą, a organami podatkowymi. Rozbieżności zachodzą w zakresie sposobu dokonywania ustaleń, co do faktu istnienia drogi na nieruchomości podlegającej opodatkowaniu.

Z prawidłowo poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, wynika, że Skarżąca nie wykazała, aby przedmiot opodatkowania, tj. grunty pod pasami drogowymi wraz z budowlami drogowymi położonymi na nieruchomości skarżącej w 2005r. były w ewidencji gruntów i budynków oznaczone symbolem "dr" oznaczającym – zgodnie z § 68 ust. 3 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 2 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) – drogi (dla terenów komunikacyjnych). Tymczasem, według składu orzekającego w sprawie, dla poczynienia prawidłowych ustaleń w sprawie wiążące były – jak prawidłowo przyjęły to organy podatkowe – zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie bowiem z treścią art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Uwzględniając treść tej normy prawnej należy podkreślić, że organy podatkowe powinny odwoływać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 1411/07, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa jest w art. 194 ordynacji podatkowej. Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji.

W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia

2008 r., sygn. akt II FSK 372/07, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ewidencja gruntów

i budynków stanowi bowiem urzędowe źródło informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych.

Dalej wskazać należy, iż droga jest specyficzną budowlą, albowiem zawsze jest posadowiona na gruncie w granicach pasów gruntowych. Świadczy o tym treść wyżej powołanego Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, które w § 68 ust. 3 pkt 7 wprowadza symbol "dr" dla terenów komunikacyjnych, a mianowicie dla dróg. Ponadto, załącznik Nr 6 do tego rozporządzenia określa, że do użytku gruntowego o nazwie "drogi" zalicza się grunty w granicach pasów drogowych dróg publicznych i dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.). Zatem, droga i pas drogowy są niemal tożsame i nie ma potrzeby oraz faktycznych możliwości oznaczania i wprowadzania symbolu pasa drogowego. Wniosek ten potwierdza również definicja pasa drogowego zawarta w art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.). Przepis ten stanowi, że użyte w ustawie określenia pas drogowy oznacza wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Tak więc, pas gruntu oznaczony w ewidencji gruntów i budynków symbolem "dr" faktycznie oznacza tę część nieruchomości, która jest zajęta pod pas drogowy.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związanym dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), nie stwierdził naruszeń prawa materialnego, bądź procesowego, które powodowałyby konieczność wyeliminowania

z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Mając na uwadze wszystkie przedstawione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.