Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 847/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2015-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: rt. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 68 ust. 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 78, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Monika Walentynowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi D.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego D.K. kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2014r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na D.K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą D.K. – PHU A D.K. karę pieniężną w wysokości 5. 000, 00 zł za naruszenie przepisów prawa o ruchu drogowym, polegające na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Decyzja wydana została na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (DZ.U. z 2013 r. poz. 1414).

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] kwietnia 2014 r. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli ciągnik siodłowy marki [...] nr rej. [...] z naczepą marki [...] nr rej. [...]. Pojazdem kierował A.. który wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy z Norwegii do Polski. W wyniku kontroli stwierdzono, że A.A. w dniu [...] kwietnia 2014 r. dopuścił się kierowania pojazdem bez wykresówki, kiedy to opuścił prom w [...]. Przesłuchany w charakterze świadka A.A. zeznał, że w ten sposób chciał wykazać pełny, 9-godzinny wypoczynek, pomimo że musiał go przerwać wyjazdem z promu. W ten sposób kierowca chciał zaoszczędzić na czasie, ponieważ otrzymał od pracodawcy zlecenie wykonania kolejnego załadunku.

Dalej organ wskazał na treść art. 15 ust. 2 Rozdział I Rozporządzenia Rady (EWG) 382/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (DZ. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985r.) oraz art. 10 ust. 2 -3 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (DZ.U. L 102 z 11 kwietnia 2006 r.).

Organ podniósł, że z zeznań kierowcy wynika, że przed zjazdem z promu w Szwecji pracodawca wyznaczył mu rozładunek i załadunek, które miały nastąpić w tym samym dniu lecz w różnych miejscach. Ażeby zrealizować plan kierowca musiał jak najszybciej udać się na miejsce rozładunku.

Odpoczynek dzielony przeprawą promową jest zgodny z przepisami, ale wówczas czas trwania odpoczynku wynosi co najmniej 11 godzin, jeżeli natomiast odpoczynek nie jest przerywany, kierowca ma możliwość odebrania odpoczynku trwającego co najmniej 9 godzin. A.A. nie wykazał zjazdu z promu, tym samym na wykresówkach wykazał 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Organ wskazał, że czas samej przeprawy promowej wynosi co najmniej 7 godzin, a jak wynika z zeznań kierowcy, po przyjściu z kajuty do pojazdu wyruszył w kierunku rozładunku, a wykresówkę włożył dopiero po upłynięciu 9 godzin zegarowych od zatrzymania pojazdu na promie w Świnoujściu. Organ podniósł, że przedsiębiorca zobowiązany jest do sprawowania nadzoru nad kierowcami wykonującymi przewozy drogowe na jego rzecz i niedopuszczania do dalszego naruszania przepisów przez kierowców.

Od powyższej decyzji D.K. wniósł odwołanie. Skarżący zarzucił naruszenie art. 10 kpa poprzez zignorowanie wniosku o przesłuchanie w charakterze świadka kierowcy na okoliczność przejazdu w dniu [...] kwietnia 2014 r. Skarżący wskazał, że jako przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia, które stanowiło samowolę kierowcy i nie było spowodowane potrzebami przedsiębiorstwa. Tłumaczenia kierowcy skarżący uznał za pozbawione sensu, ponieważ rozładunek nastąpił dopiero o godz. 7.30, dlatego odpoczynek kierowca mógł odebrać bezpośrednio po zjeżdzie z promu. Skarżący wskazał, że kierowca nie ma wypłacanych składników wynagrodzenia, które są uzależnione od liczby przejechanych kilometrów, czy tez od ilości przewiezionego ładunku. Skarżący wniósł ponownie o przesłuchanie kierowcy w charakterze świadka.

Decyzją z dnia [...] września 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ II instancji uznał je nietrafne, nie dające podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

GITD wskazał na treść art. 9 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. zgodnie z którym, na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 8, w przypadku gdy kierowca towarzyszy pojazdowi transportowanemu promem lub pociągiem i wykorzystuje regularny dzienny okres odpoczynku, okres ten można przerwać nie więcej niż dwukrotnie innymi czynnościami trwającymi łącznie nie dłużej niż godzinę.

Jak wynika z wykresówek w dniu [...] kwietnia 2014 r. kierowca wjechał na prom w

Świnoujściu o godz. 13. 40. Kolejną wykresówkę kierowca rozpoczął w miejscowości Trelleborg w Szwecji o godz. 22:45. Okres pomiędzy wyjęciem pierwszej tarczy, a włożeniem drugiej tarczy wyniósł 9 godzin i 5 minut. Powyższe ma istotne znacznie, gdyż wbrew błędnemu poglądowi zawartemu w odwołaniu dwukrotne przerwanie okresu odpoczynku, w myśl art. 9 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, jest dopuszczalne w wypadku regularnych odpoczynków dziennych, a więc trwających minimum 11 godzin, bądź dziennych dzielonych wynoszących 12 godzin, odbieranych według schematu 3 godziny + 9 godzin. Odpoczynek kierowcy mógł być zatem zakwalifikowany według normy 9 – godzinnej, a zatem zjazd z promu nie stanowił dozwolonej przerwy w odbiorze odpoczynku. Zdaniem organu zachowanie kierowcy wynikało z konieczności wykonania dwóch zadań przewozowych, tj. rozładunku na trasie Polska - Norwegia i załadunku na trasie Norwegia – Polska.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego organ stwierdził, że w jego ocenie nie zachodziła potrzeba powtórzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka kierowcy A.A.. Kierowca przyznał, że zjechał z promu bez używania wykresówki. Za niecelowe organ uznał przesłuchanie w charakterze świadka przedsiębiorcy wykonującego dany transport drogowy. Organ wyjaśnił, że nie ma obowiązku przeprowadzania dowodów na okoliczności dostatecznie wyjaśnione innymi dowodami, co do których strona postępowania składa wnioski mające na celu wyłącznie przewlekłość postępowania. Dalej organ stwierdził, że dla rozstrzygnięcia danej sprawy przesłanki właściwej dyscypliny i organizacji pracy nie będą miały znaczenia, albowiem w przedmiotowej sprawie art. 92b nie znajdzie zastosowania. Treść tego przepisu wskazuje, że dotyczy on spraw, w których wykryto i stwierdzono naruszenia przepisów czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw i okresach odpoczynku, natomiast nie znajdzie zastosowania w sprawach związanych z użytkowaniem urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym.

Na powyższą decyzję organu II instancji D.K. wniósł skargę zarzucając, że wydana została z naruszeniem art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 10 kpa. W uzasadnieniu skargi skarżący przytoczył argumentację podniesioną wcześniej w odwołaniu od decyzji organu I instancji, nadto wskazał, że organ pominął dowodowy na ustalenie okoliczności, o których mowa w art. 92b ustawy o transporcie drogowym. W ocenie skarżącego nie istnieją przepisy, które określałyby jakie czynności powinny zostać podjęte przez pracodawcę, aby uczynić zadość przesłankom z art. 92b ustawy o transporcie drogowym, kwestia ta została pozostawiona uznaniu administracyjnemu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga podlegała uwzględnieniu.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że rolą sądu administracyjnego jest wyłącznie kontrola legalności działań administracji publicznej. Ta kompetencja oznacza, że sąd administracyjny ocenia, czy postępowanie w sprawie administracyjnej zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami procedury administracyjnej oraz czy kończąca je decyzja administracyjna wydana została w zgodzie z obowiązującym prawem materialnym. Jedynie stwierdzenie naruszenia przepisów procedury lub prawa materialnego w stopniu mogącym mieć lub mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, DZ.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej – p.p.s.a.).

Podstawą orzekania sądu są akta administracyjne sprawy przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania zaskarżonej decyzji (art. 133 § 1 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli sądowej pozostawała decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 5.000, 00 zł. Oceniając tę decyzję sąd uznał, że obarczona jest ona naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej (art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a.).

W analizowanej sprawie nie była sporna okoliczność, że zaistniały wskazane w protokole z dnia [...] kwietnia 2014 r. naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, polegające na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

Kwestią sporną pozostawało natomiast zagadnienie, czy w danej sprawie mógł znaleźć zastosowanie przepis art. 92b ustawy o transporcie drogowym, a tym samym – czy organ był zobligowany do przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w kierunku ustalenia spełnienia przez skarżącego przesłanek zastosowania tegoż przepisu ustawy.

Warto w tym miejscu wskazać na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 31 marca 2008 r. sygn. akt SK 75/06, w którym Trybunał stwierdził, że administracyjne kary pieniężne mają na celu mobilizowanie podmiotów do terminowego i prawidłowego wykonywania obowiązków na rzecz państwa. Mają one znaczenie prewencyjne, a ich istotą jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Kara ta nie jest więc konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, ale skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Trybunał wskazał również, że sankcje zawarte w art. 92 ust. 1 ustawy odnoszą się do podmiotów wykonujących transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, a zatem do przedsiębiorców, a nie kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorców. Powoduje to, że przedsiębiorca powinien w taki sposób zorganizować pracę, aby jego działalność odbywała się w sposób bezpieczny, jak również wprowadzić takie rozwiązania organizacyjne, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem. Trybunał podkreślił również, że celem powyższego przepisu nie jest funkcja represyjna, lecz chodzi o zagwarantowanie należytego prowadzenia działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę.

Mając na uwadze treść art. 92a ust. 1 ustawy należy zauważyć, że sankcje zawarte we wskazanym przepisie odnoszą się do podmiotów wykonujących transport drogowy, którymi nie są kierowcy, lecz sami przedsiębiorcy.

Stosownie do treści art. 10 ust. 2 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (DZ.U. L 102 z 11 kwietnia 2006 r.), przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1, w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisy rozdziału II niniejszego rozporządzenia.

Tym samym to na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek właściwej organizacji pracy kierowców, jak również przeprowadzanie regularnych kontroli przestrzegania przepisów prawa. W sytuacji zaś naruszenia obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy o transporcie drogowym lub przepisów umów międzynarodowych i wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych przepisy te nie stwarzają właściwym organom administracji publicznej żadnych luzów interpretacyjnych. Odpowiedzialność administracyjna za popełnione wykroczenia drogowe, określone zarówno w ustawie o transporcie drogowym, innych przepisach krajowych oraz przepisach rozporządzeń unijnych, co do zasady, oderwana jest od kwestii winy, a także od zaistnienia szkody, bądź stanu zagrożenia nią. Organ orzekający ma obowiązek stwierdzenia, czy nastąpiło naruszenie przepisów, bez wnikania jakie były jego przyczyny i kto ponosi za to winę. Istotne jest bowiem samo stwierdzenie faktu popełnienia wykroczenia i stwierdzenie odpowiedzialności za ten czyn, niezależnie od winy przedsiębiorcy, możliwości przyczynienia się do jej powstania, czy ewentualnych żądań miarkowania wysokości kary (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 278/10). Odpowiedzialność podmiotów wykonujących przewóz drogowy za czyny osób wykonujących transport drogowy w jego imieniu nie jest odpowiedzialnością absolutną za cudze czyny. Istnieje możliwość zwolnienia przedsiębiorstwa z odpowiedzialności za działania osób, którymi się posługuje w wykonywaniu działalności, jeżeli zostaną spełnione szczegółowe warunki określone w przepisach ustawy o transporcie drogowym (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2011 r. sygn. akt II GSK 716/10, Lex nr 920618).

Przesłanki do wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy określa art. 92b ust. 1 oraz art. 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Ocena prawidłowości zastosowania czy odmowy zastosowania przepisów prawa materialnego w zakresie zaistnienia materialnoprawnych przesłanek zwalniających podmiot wykonujący transport drogowy od odpowiedzialności za zaistniałe naruszenia (tzw. okoliczności egzoneracyjne) możliwa jest jedynie w sytuacji, gdy stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo.

W ocenie sądu, w okolicznościach sprawy, stan faktyczny został ustalony prawidłowo, ale jedynie w odniesieniu do faktu zaistnienia naruszeń ujawnionych w wyniku kontroli na drodze przeprowdzonej w dniu [...] kwietnia 2014 r. Natomiast w zakresie ustalania stanu faktycznego dotyczącego podnoszonych przez skarżącego okoliczności egzonoracyjnych, organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania w zakresie ustalenia stanu faktycznego.

Wskazać należy, że zebranie dowodów na okoliczność naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz odpowiednich przepisów unijnych jest obowiązkiem organu dokonującego kontroli. Natomiast wykazanie okoliczności objętych hipotezami przepisów art. 92b i 92c ustawy o transporcie drogowym, a więc okoliczności pozwalających na wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy za ujawnione naruszenia, a tym samym uniknięcie obowiązku zapłaty kary pieniężnej, obciążają przedsiębiorcę. Obowiązkiem organu jako gospodarza postępowania administracyjnego jest jednakże przeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez stronę dla wykazania okoliczności, jej zdaniem istotnych, dla zwolnienia się przez nią z odpowiedzialności.

Wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w trybie art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w stosunku do podmiotów, o których mowa w art. 68 ust. 1 pkt 1 lit. b tej ustawy poprzedza postępowanie kontrolne, które jest postępowaniem autonomicznym uregulowanym w rozdziale 10 ustawy o transporcie drogowym oraz rozdziale 11 dotyczącym kar pieniężnych. Przepisy ustawy nie zawierają ogólnego odesłania do przepisów kpa, zatem do postępowania kontrolnego znajdują one zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy ustawa tak stanowi, np. w przypadku nieusprawiedliwionego niestawiennictwa się kontrolowanego, świadka lub biegłego na wezwanie inspektora (art. 73 ust. 2 ustawy). Podejmowane zatem przez uprawnione organu czynności kontrolne włącznie ze sporządzeniem protokołu kontrolnego pozostają poza postępowaniem administracyjnym o nałożenie kary pieniężnej. Postępowanie takie bowiem w dacie sporządzenia protokołu jeszcze się nie toczy (por. wyrok NSA z 10 czerwca 2008 r. sygn. akt II GSK 153/08 baza orzeczeń nsa.gov.pl). Dopiero bowiem wyniki kontroli (ujawniające naruszenie przepisów sankcjonowane karą administracyjną) stanowią podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego (w rozumieniu art. 61 1 kpa) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Z powyższego wynika, że postępowanie kontrolne i postępowanie administracyjne, o którym wyżej mowa, to dwa różne tryby postępowań, podlegające różnym regulacjom prawnym. Ze względu na charakter postępowania kontrolnego nakierowane jest ono jedynie na fakt ujawnienia naruszenia. Na organie prowadzącym przesłuchanie nie ciążą obowiązki wynikające z art. 7 i 77 kpa, ani badania okoliczności egzenoracyjnych o jakich mowa w art. 92b i 92 c ustawy o transporcie drogowym.

W okolicznościach danej sprawy przesłuchanie kierowcy A.A. odbyło się, co pozostaje poza sporem, w ramach omawianego postępowania kontrolnego i dotyczyło jedynie okoliczności związanych z ujawnionym naruszeniem przepisów w zakresie naruszenia przepisów prawa o ruchu drogowym, polegającym na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

Dokonując pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. zawiadomienia przedsiębiorcy D.K. o wszczęciu postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej organ I instancji prawidłowo pouczył go o możliwości uwolnienia się od odpowiedzialności za ujawnione naruszenia przez wskazanie i udokumentowanie przesłanek o jakich mowa w art. 92c ustawy. W piśmie z dnia [...] maja 2014r., na powyższe okoliczności, przedsiębiorca wniósł o przesłuchanie w charakterze świadka kierowcę prowadzącego pojazd. Wniosek ten nie został uwzględniony, jednak odmowa przeprowadzenia wnioskowanego dowodu motywowana przeprowadzeniem już takiego przesłuchania była bezpodstawna i nastąpiła z naruszeniem art. 78 kpa. Wskazać w tym miejscy należy, że okoliczności egzoneracyjne, o jakich mowa w art. 92b i 92c mogą być wykazywane wszelkimi dowodami o jakich mowa w art. 75 kpa. Treść pisma z dnia [...] maja 2014 r. nie może budzić wątpliwości, że dowód z przesłuchania w charakterze świadka A.A. zgłoszony został przez skarżącego dla wykazania istnienia okoliczności zwalniających go z odpowiedzialności za powstałe naruszenia. Tym samym wniosek dowodowy skarżącego nakierowany był na inne okoliczności niż, te na które kierowca został przesłuchany w charakterze świadka w postępowaniu kontrolnym. Podnieść należy, że nie ma przeszkód, aby ten sam osobowy środek dowodowy w postaci przesłuchania świadka służył wykazywaniu różnych, nie pozostających ze sobą w sprzeczności okoliczności. Zauważyć należy, że skarżący w toku postępowania nie kwestionował wystąpienia naruszenia, które potwierdził w swych zeznaniach z dnia [...] kwietnia 2014 r. kierowca A.A.. Dowodem z jego zeznań zamierzał natomiast udowodnić istnienie okoliczności zwalniających go z odpowiedzialności za ich zaistnienie, nie stwierdzonych innymi dowodami. Tym samym nie zachodziła podstawa do odmowy przeprowadzenia dowodu, o jakiej mowa w art. 78 § 2 kpa.

Za istotnie naganne w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, należało uznać działanie organu, który pouczając stronę o możliwości złożenia dowodów dla wykazania istotnych dla jej sytuacji prawnej okoliczności, bezzasadnie odmawia przeprowadzenia jednego z nich, pozbawiając ją w ten sposób możliwości udowodnienia okoliczności zwalniających ją od odpowiedzialności. Stawiając skarżącemu zarzut wykonywania transportu drogowego z naruszeniem przepisów ustawy, nie uwzględniono wniosków dowodowych zmierzających do wykazania przesłanek, o których mowa w art. 92b i 92c ustawy o transporcie drogowym. W ocenie sądu, takie działanie stanowiło naruszenie art. 7, 77 § 1, 78 i art. 80 kpa.

Tym samym, wbrew stanowisku organu, stan faktyczny sprawy w zakresie powoływanych przez stronę okoliczności uwalniających ją od odpowiedzialności za naruszenia popełnione przez kierowcę nie został wyjaśniony wyczerpująco, a zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na jednoznaczne przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 92b i 92c ustawy o transporcie drogowym.

Błędna jest wykładnia przepisu art. 92b ustawy przyjęta przez organ orzekający w sprawie. Uznanie, że wskazany przepis nie może odnosić się do naruszenia opisanego w lp. 6. 2. 1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nie ma oparcia w obowiązującym stanie prawnym. Zgodnie z Rozporządzeniem Rady (EWG) Nr 3821/85 stosowanie urządzeń rejestrujących mogących wskazywać okresy aktywności, określone w rozporządzeniu (EWG) nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego ma na celu zapewnienie skutecznej kontroli stosowania tego prawodawstwa. Obowiązek stosowania takich urządzeń rejestrujących może zostać nałożony tylko na pojazdy zarejestrowane w Państwach Członkowskich; ponadto niektóre z tych pojazdów mogą, bez powodowania trudności, zostać wyłączone z zakresu niniejszego rozporządzenia. Dla zapewnienia skutecznej kontroli urządzenia te powinny być niezawodne, łatwe w użyciu i skonstruowane w taki sposób, aby zminimalizować jakąkolwiek możliwość oszustw, i dlatego powinny być w stanie zapewnić zapis okresów aktywności każdego kierowcy na osobnej wykresówce z dostateczną precyzją i w łatwej do odczytu formie. Automatyczny zapis innych parametrów jazdy, takich jak prędkość i długość przebytej drogi, przyczyni się do znacznej poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz zachęci do rozważnego prowadzenia pojazdów; właściwym wydaje się takie wyposażenie urządzeń, aby umożliwić zapis także tych parametrów.

Z powyższego wynika, że stosowanie urządzeń rejestrujących ma na celu kontrolę czasu aktywności oraz czasu odpoczynku kierowcy, nadto zapis innych parametrów jazdy. To z kolei służyć ma poprawie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Stosowanie urządzeń rejestrujących ma bezpośredni związek z przestrzeganiem czasu prowadzenia pojazdów, zachowaniem wymaganych przerw oraz okresów wypoczynku. Nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, wbrew twierdzeniom organu, stanowi naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku. Urządzenia rejestrujące mają przyczynić się do zagwarantowania przestrzegania przepisów w powyższym przedmiocie, dlatego naruszeń w tym zakresie nie można rozpatrywać w oderwaniu od czasu pracy kierowcy – w rozumieniu art. 92b ustawy o transporcie drogowym.

Mając na uwadze powyższe rozważania sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).

Rozpoznając ponownie sprawę rzeczą organu II instancji będzie, w ramach postępowania odwoławczego, uzupełnienie postępowania co najmniej o dowód z przesłuchania w charakterze świadka kierowcy A.A. oraz przedsiębiorcy D.K., w trybie i na zasadach wynikających z kpa oraz dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego z dochowaniem wymogów wynikających z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa.

Na podstawie art. 152 stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, a orzeczenie w tym zakresie zachowuje moc do czasu uprawomocnienia się wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a.