Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 567/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2021-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.1
journal: Dz.U. 2021 poz 137
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art.134 par.1, art.119 pkt 2, art.151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art.108
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art.6 pkt 2, art.124 ust.1a
journal: Dz.U. 2020 poz 1990
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 listopada 2021 r. sprawy ze skargi A. S. i J. S. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie niezwłocznego zajęcia części nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z "[...]" Starosta Powiatu I. (dalej jako: Starosta lub organ I instancji), na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity na dzień wydania decyzji organu I instancji - Dz.U. z 2020 r., poz. 1990 ze zm., dalej jako: u.g.n.), zezwolił "[...]" S.A. (dalej jako: Spółka lub inwestor) - na jej wniosek - na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości gruntowych położonych w obrębie nr "[...]", miasta I., oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków numerami działek: "[...]" o powierzchni 0,0558 ha oraz "[...]" o powierzchni 0,0618 ha, stanowiących własność J. S. i A. S. (dalej jako: strona lub skarżący), zgodnie z decyzją Starosty z "[...]" zezwalającą na realizację inwestycji polegającej na założeniu i przeprowadzeniu przewodów służących do przesyłania energii elektrycznej dwutorowej napowietrznej linii WN 110 kV relacji I. – I. – O. – O. - słup "[...]" (B.). Wydanej decyzji organ I instancji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu podano, że decyzją z "[...]" Starosta ograniczył sposób korzystania z części opisanych wyżej nieruchomości, zgodnie z wnioskiem Spółki. Wskazano, że art. 124 ust. 1a u.g.n. umożliwiający organowi wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, po wydaniu decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, ma charakter uregulowania szczegółowego i musi być interpretowany dosłownie. Podniesiono, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, co znajduje potwierdzenie w art. 6 ust. 2 u.g.n., który do celów publicznych zalicza między innymi budowę i utrzymanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Podano, że z wniosku Spółki wynika, że przebudowa trzech linii elektroenergetycznych wysokiego napięcia WN 110 kV: relacji L.-I., O.-L. i G.-O. oraz budowa nowego odcinka linii 110 kV G.-O. do O., uzasadniona jest ważnym interesem gospodarczym i społecznym, stanowi również wyjątkowo ważny interes strony. Planowana inwestycja spowoduje istotną poprawę niezawodności i jakości zasilania w energię elektryczną województwa "[...]", bowiem pozwoli na zaopatrzenie w energię elektryczną wielu nowych odbiorców poprzez zwiększenie możliwości przesyłowych. Natomiast niezrealizowanie przedmiotowej inwestycji w jak najkrótszym czasie grozi nie tylko zahamowaniem rozwoju regionu, ale również może skutkować przeciążeniami istniejących połączeń energetycznych, a tym samym wystąpieniem w przyszłości katastrofy z powodu długotrwałych przerw w dostawie energii elektrycznej. Zaznaczono również, że Spółka jest przedsiębiorcą o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym, którego przedmiotem wykonywanej działalności gospodarczej jest między innymi wytwarzanie, dystrybucja i przesyłanie energii elektrycznej, w rozumieniu ustawy z 23 sierpnia 2001 r. o organizowaniu zadań na rzecz obronności państwa realizowanych przez przedsiębiorców (tekst jednolity Dz.U. z 2020, poz. 1669). Potwierdzeniem tego faktu jest ujęcie Spółki w wydanym na podstawie powyższej ustawy rozporządzeniu Rady Ministrów z 4 października 2010 r. w sprawie wykazu przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r., poz. 1647). Ponadto zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r., poz. 1644), Spółka zaliczana jest do przedsiębiorstw użyteczności publicznej mających na celu bieżące i nieprzerwane zaspokajanie potrzeb ludności w zakresie zaopatrzenia ludności w energię elektryczną. Decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości ma na celu umożliwienie Spółce przeprowadzenie inwestycji w planowanym terminie oraz zabezpieczenie gospodarki regionu przed ciężkimi stratami, a także interesu społecznego, gdyż zagrożenie ciągłości dostawy energii ma charakter realny i w przypadku awarii spowoduje niezwykle duże straty.

Strony, reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosły odwołanie od powyższej decyzji, domagając się jej uchylenia w całości, zarzucając naruszenie:

- art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. z uwagi na brak jednoznacznych ustaleń faktycznych, brak jakichkolwiek działań w zakresie zebrania materiału dowodowego, a także brak wyczerpującego wyjaśnienia podstawy prawnej i faktycznej decyzji;

- art. 124 ust. 1 u.g.n. w związku z art. 6 pkt 2 u.g.n. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że w przedmiotowej sprawie istnieją podstawy do ograniczenia korzystania z nieruchomości w drodze decyzji administracyjnej;

- art. 84 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, który wypowiedziałby się w przedmiocie możliwości innego rozmieszczenia urządzeń czy też wpływu planowanej inwestycji na korzystanie z nieruchomości przez strony;

- art. 21 i art. 64 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji sprzecznej z przysługującym prawem własności, podczas gdy przeprowadzenie planowanej inwestycji doprowadzi do wyrządzenia znacznej i realnej szkody polegającej na uniemożliwieniu lub ograniczeniu dotychczasowego sposobu użytkowania całej nieruchomości, w szczególności przedmiotowych działek;

- art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy stanowi on podstawę interesu prawnego stron oraz poprzez wydanie decyzji, która dąży do ograniczenia prawa własności stron, polegającego na utrudnieniu korzystania z nieruchomości zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem.

Decyzją z "[...]" Wojewoda (dalej jako: Wojewoda lub organ odwoławczy) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, stwierdzając, że zostały spełnione wszystkie przesłanki wynikające z art. 124 ust. 1a u.g.n., warunkujące wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Podniesiono, że planowana przebudowa jest realizacją celu publicznego w myśl art. 6 pkt 2 u.g.n., który definiując cele publiczne stanowi, że jest nim między innymi budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Jednocześnie Spółka jest przedsiębiorcą o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym. Wskazano również, że organ I instancji "[...]" wydał decyzję o ograniczeniu sposobu korzystania z niezbędnej części przedmiotowych nieruchomości gruntowych, która została następnie utrzymana w mocy decyzją Wojewody z "[...]". W ocenie organu odwoławczego prawidłowo uznał organ I instancji, że udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości uzasadnione było interesem społecznym, wyjątkowo ważnym interesem strony oraz ważnym interesem gospodarczym, przytoczonym we wniosku Spółki i przedstawionym w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Podniesiono, że Spółka jest zaliczana do przedsiębiorców użyteczności publicznej mających na celu bieżące i nieprzerwane zaspakajanie potrzeb ludności w zakresie zaopatrzenia ludności w energię elektryczną. Ponadto, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjnej, podkreślono, że interes społeczny w sytuacji realizacji inwestycji celu publicznego winien być przedkładany ponad interes właściciela nieruchomości. Tym samym, interes społeczny stanowi wystarczającą przesłankę do wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosły strony, reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie:

- art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. z uwagi na brak jednoznacznych ustaleń faktycznych, brak jakichkolwiek działań w zakresie zebrania materiału dowodowego, a także brak wyczerpującego wyjaśnienia podstawy prawnej i faktycznej decyzji;

- art. 124 ust. 1 u.g.n. w związku z art. 6 pkt 2 u.g.n. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że w przedmiotowej sprawie istnieją podstawy do ograniczenia korzystania z nieruchomości w drodze decyzji administracyjnej;

- art. 84 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, który wypowiedziałby się w przedmiocie możliwości innego rozmieszczenia urządzeń czy też wpływu planowanej inwestycji na korzystanie z nieruchomości przez stronę skarżącą,

- art. 21 i art. 64 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji sprzecznej z przysługującym prawem własności, podczas gdy przeprowadzenie planowanej inwestycji doprowadzi do wyrządzenia znacznej i realnej szkody polegającej na uniemożliwieniu lub ograniczeniu dotychczasowego sposobu użytkowania całej nieruchomości, w szczególności przedmiotowych działek;

- art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy stanowi on podstawę interesu prawnego strony skarżącej oraz poprzez wydanie decyzji, która dąży do ograniczenia prawa własności skarżących, polegającego na utrudnieniu korzystania z nieruchomości zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem,

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji w pkt 1 i 2 oraz uchylenie zaskarżonej decyzji w pkt 3 i umorzenie postępowania w tej części w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji w całości.

W świetle powyższych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych prawem. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżących odniósł się szczegółowo do postawionych zarzutów. Podniósł, że skarżący nie wyrażają zgody na ustanowienie służebności przesyłu, gdyż znacznie obniży to wartość ich działki, ewentualnie zgadzają się na założenie i przeprowadzenie przewodów, jednak bez wpisów w księdze wieczystej. Wskazał również, że w toku postępowania nie zgromadzono dowodów, które były konieczne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz nie dopuszczono jako dowód wszystkiego, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie było sprzeczne z prawem. W ocenie pełnomocnika skarżących nie zostały spełnione wszystkie przesłanki do wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Ograniczenie sposobu korzystania właściciela nieruchomości ze swojego prawa własności ma bowiem charakter wyjątkowy i służy ściśle określonemu celowi publicznemu, zaś ochrona prawa własności wynika wprost z zapisów Konstytucji RP. Natomiast Spółka nie legitymuje się uprawnieniem do ingerowania w sferę cudzej własności nieruchomości dla bieżącego utrzymania urządzeń przesyłowych i korzysta z tej nieruchomości w złej wierze. Zakwestionowano stanowisko organów, że nie ma obowiązku w niniejszej sprawie zbadania możliwości poprowadzenia inwestycji w zakresie nieuciążliwym dla właścicieli działki. Zarzucono, że Spółka jest zainteresowana jedynie minimalizacją kosztów inwestycji, nie licząc się z prawem własności osób, których inwestycja będzie dotyczyć. Ponadto zachodzi również wątpliwość, czy będzie można zająć teren pod budowę, ewentualnie ustanowić służebność, gdyż linie energetyczne mają przebiegać nad garażami i nie wydaje się, aby było to ze względów technicznych możliwe. W tej kwestii winien wypowiedzieć się specjalista z zakresu energetyki, o co skarżący kilkukrotnie wnosili. Wskazano, że inwestycja mająca na celu dobro społeczne powinna rozpatrzyć również wszelkie możliwości jak najmniej dolegliwego ingerowania w prawo własności jednostki. Podniesiono także, że Wojewoda w uzasadnieniu decyzji podał, że przepisy u.g.n. nie definiują pojęcia przebudowy istniejącej linii, a w związku z tym najpierw należy ustalić, czy planowane prace mieszczą się w zakresie czynności wymienionych w art. 124 ust. 1 u.g.n.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wraz z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy wniosek taki został złożony przez organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, a jego odpis został doręczony pełnomocnikowi strony skarżącej 15 lipca 2021 r. oraz Spółce będącej uczestnikiem postępowania – 14 lipca 2021 r. W zakreślonym terminie żadna ze stron nie złożyła wniosku o przeprowadzenie rozprawy.

Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 124 ust. 1a u.g.n., zgodnie z którym w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Jak wynika z treści powyższego przepisu postępowanie w sprawie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości może być wszczęte wyłącznie na wniosek zainteresowanego podmiotu, a wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości uzależnione zostało od uprzedniego wydania decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Podkreślić przy tym należy, że dla zastosowania art. 124 ust. 1a u.g.n. znaczenie ma tylko fakt samego wydania decyzji, o której mowa w ust. 1 tego przepisu, nie zaś jej wykonalność, skuteczność, prawidłowość, czy nawet skuteczne doręczenie (por. wyrok NSA z 8 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2418/16, dostępne w Internecie). Rozpatrując wniosek o wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości organ orzekający nie sprawdza po raz kolejny spełnienia przesłanek do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, ale uwzględnia sam fakt wydania decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. Analizuje natomiast, czy w sprawie wystąpił przypadek określony w art. 108 k.p.a. lub ważny interes gospodarczy. Jeżeli warunki te zostaną spełnione, organ orzekający jest obowiązany zezwolić na niezwłoczne zajęcie nieruchomości na realizację celu publicznego wskazanego w decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości.

Stosownie do art. 108 § 1 k.p.a., decyzji może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Decyzja wydawana na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. ma zatem charakter związany, gdyż kwestii wydania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, w przypadku spełnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie, ustawodawca nie pozostawił uznaniu organów orzekających. Decyzja wydawana w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. ma charakter subsydiarny. Subsydiarność decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości oznacza, że decyzja taka może istnieć w obrocie prawnym tylko wtedy, kiedy występuje w obrocie prawnym poprzedzająca ją decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Zatem wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. musi każdorazowo być poprzedzone ustaleniem, że istnieje w obrocie prawnym wydana wcześniej decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości.

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę organy obu instancji prawidłowo uznały, że wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 124 ust. 1a u.g.n. Spółka, będąca operatorem systemu dystrybucyjnego energii elektrycznej, uzyskała decyzję Starosty z "[...]" ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie Spółce zezwolenia na: 1) założenie i przeprowadzenie na działce nr "[...]" przewodów służących do przesyłania energii elektrycznej dwutorowej napowietrznej linii WN 110 kV relacji I. – I. – O. – O. - słup "[...]" (B.) w postaci napowietrznych przewodów o skrajnej długości 20,8 m zlokalizowanych na części nieruchomości o szerokości od 2,3 m do 2,8 m oraz całkowitej powierzchni wynoszącej 0,0055 ha (pas technologiczny), oraz dalsze funkcjonowanie tej linii w zajętym na ten cel pasie technologicznym; 2) założenie i przeprowadzenie na działce nr "[...]" przewodów służących do przesyłania energii elektrycznej dwutorowej napowietrznej linii WN 110 kV relacji I. – I. – O. – O. - słup "[...]" (B.) w postaci napowietrznych przewodów o skrajnej długości 24,5 m zlokalizowanych na części nieruchomości o szerokości od 3,0 m do 3,7 m oraz całkowitej powierzchni wynoszącej 0,0081 ha (pas technologiczny), oraz dalsze funkcjonowanie tej linii w zajętym na ten cel pasie technologicznym. Po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez stronę skarżącą Wojewoda decyzją z "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 16 listopada 2021 r. (sygn. akt II SA/Ol 566/21) oddalił skargę wniesioną przez strony na decyzję Wojewody. Tym samym, spełniony został podstawowy warunek wydania decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1a u.g.n., a mianowicie w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości.

Jednocześnie należy wskazać, że w świetle art. 108 § 1 i art. 124 ust. 1a u.g.n. decyzję o niezwłocznym zajęciu nieruchomości wydaje się, jeżeli zachodzi konieczność ochrony zdrowia lub życia ludzkiego, konieczność zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, bądź też ze względu na inny interes społeczny, wyjątkowo ważny interes strony lub ważny interes gospodarczy. Przy czym, zaistnienie okoliczności wskazanych w art. 108 § 1 k.p.a. i przesłanka ważnego interesu gospodarczego nie wymagają łącznego ich wystąpienia, a zaistnienie jednej z nich uprawnia organ do wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n.

W niniejszej sprawie organy ustaliły, że wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości uzasadnione jest interesem społecznym, gospodarczym oraz wyjątkowo ważnym interesem Spółki. Jak wynika z akt sprawy planowana inwestycja spowoduje istotną poprawę niezawodności i jakości zasilania w energię elektryczną województwa "[...]". Przebudowa istniejącej i budowa odcinka nowej linii pozwoli na zaopatrzenie w energię elektryczną wielu nowych odbiorców poprzez zwiększenie możliwości przesyłowych. W przeciwnym razie możliwe są przeciążenia istniejących połączeń energetycznych i wystąpienie długotrwałych przerw w dostawie energii elektrycznej. Z kolei obowiązkiem Spółki jest zapewnienie stałego dopływu energii elektrycznej do odbiorców. Niewątpliwie zatem kwestionowane przedsięwzięcie jest realizacją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. Tym samym, umożliwienie Spółce niezwłocznego zajęcia przedmiotowej nieruchomości uzasadnione jest wystąpieniem przesłanki interesu społecznego, wyjątkowo ważnego interesu strony oraz ważnego interesu gospodarczego, wyrażających się w konieczności zapewnienia pokrycia zapotrzebowania oraz ciągłości dostaw energii elektrycznej dla zasilanych za ich pośrednictwem obecnych i przyszłych odbiorców na znacznym obszarze oraz dostosowania sieci elektroenergetycznej dla potrzeb rozwoju sektora energetyki. Podkreślić również należy, jak wskazała Spółka we wniosku, że wobec wzrastającego zapotrzebowania na energię elektryczną, a tym samym, mając na uwadze prawidłowe funkcjonowanie linii elektroenergetycznych jest szczególnie istotne, z uwagi na ich kluczowe znaczenie dla działania organów państwa oraz całej gospodarki, budowanie nowych linii przesyłowych.

W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana z zachowaniem wszelkich wymogów określonych w przepisach prawa.

Natomiast odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze wyjaśnić należy że nie dotyczą one zaskarżonej decyzji, lecz decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, która była przedmiotem odrębnego postępowania. Jak wskazano wyżej rozstrzygając wniosek o wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, organ nie sprawdza po raz kolejny spełnienia przesłanek do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. W związku z tym organ nie mógł naruszyć przepisów wskazanych w skardze, gdyż w przedmiotowym postępowaniu w ogole nie miały one zastosowania. Organ miał jedynie obowiązek ustalenia, czy została wydana decyzja w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., czy wniosek złożył podmiot, który będzie realizował cel publiczny oraz czy zostały spełnione przesłanki o których mowa w art. 108 k.p.a. lub wniosek jest uzasadniony ważnym interesem gospodarczym. W tym zakresie Sąd nie znalazł jakichkolwiek uchybień organów. Na takie uchybienia nie wskazał także pełnomocnik skarżących.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną.