Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3438/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 35 a, art. 64 ust. 1` i 2, art. 64d, art. 140aa ust. 1, 3, 4 , art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. b)
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 41
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2015 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 roku Główny Inspektor Transportu Drogowego - działając na podstawie, art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260), art. 2 ust. 35 a, art. 64 ust. 1 i 2, art. 64d, art. 140aa ust. 1,3 i 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b) oraz ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), dalej "p.r.d.", oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymał w mocy decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], nakładającą na Pana L. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] ("Skarżący") karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII.

Stan faktyczny w sprawie ustalono na podstawie protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] października 2013 r., protokołu z przesłuchania w charakterze świadka Pana A. C., wypisu nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, dokumentu przewozowego nr [...] z dnia [...] października 2013 r., dowodów rejestracyjnych skontrolowanego pojazdu, wykresówki z dnia kontroli oraz dokumentacji fotograficznej.

I tak, z protokołu kontroli z dnia [...] października 2013 r. wynika, że w tym dniu na drodze krajowej nr [...] w miejscowości [...] zatrzymano do kontroli należący do Skarżącego pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował Pan A. C., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem podzielnym w postaci artykułów spożywczych umieszczonych na paletach (kawa) na trasie [...] –[...] w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy Pana L. S.. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2012 r. poz. 1061) droga krajowa nr [...] na odcinku [...] – [...] -[...] (droga [...]),[...] (droga [...]) – [...] – [...] – [...] – [...] – [...] – [...] (droga [...]) to droga, po której mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku osi do 10 t.

Stosownie z § 3 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. 2013 r. poz. 951) dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-13, nie może przekraczać w przypadku trzyosiowego ciągnika siodłowego i dwuosiowej przyczepy - 40 ton.

Na skutek przeprowadzonego ważenia kontrolowanego pojazdu (po odjęciu możliwych błędów pomiarowych) stwierdzono przekroczenie nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu o 3,05 t, tj. przekroczenie o 30 % (rzeczywisty nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu wyniósł 13,05 t) oraz przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 0,4 t, tj. przekroczenie o 1% (rzeczywista masa całkowita wyniosła 40,4 t). Kontrola drogowa nie wykazała przekroczenia żadnych innych parametrów, które pozostawały w dopuszczalnej normie.

Podmiot wykonujący przejazd nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

W tym stanie faktycznym [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał w dniu [...] kwietnia 2014 r. decyzję nakładającą na Skarżącego karę pieniężną w kwocie 15.000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII.

W odwołaniu strona wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Wskazała, że kierowca został zapewniony przez załadowcę o właściwym tonażu ładunku, który miał zostać załadowany poniżej dopuszczalnej ładowności. Twierdzi, iż przewoźnik dokonał należytej staranności w realizacji przewozu ładunku, a na pewno nie miał świadomości w zakresie przekroczonych norm dotyczących wagi i nacisku na poszczególne osie.

W zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego uzasadniając swoje rozstrzygnięcie uznał, że organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz art. 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedlił ustalony stan faktyczny.

Organ wskazał, że miejsce ważenia legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu z dnia [...] kwietnia 2013 r., które zostało zatwierdzone przez uprawnionego geodetę. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu [...] o nr fabrycznych: [...] i [...], które w dniu kontroli legitymowały się ważnym świadectwem zgodności wydanym przez Okręgowy Urzędu Miar w [...] w dniu [...] listopada 2011 r., na podstawie dyrektywy WE nr 90/384/EWG. GITD wyjaśnił przy tym, że dyrektywa ta została wdrożona do polskiego prawa rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz.U. z 2004 r. Nr 4, poz. 23), które weszło w życie z dniem akcesji Polski do UE. Termin zgłoszenia przyrządu pomiarowego po raz pierwszy do legalizacji ponownej, po dokonaniu oceny zgodności, wynosi 3 lata, stosownie do lp. 7 załącznika nr 6, tabela nr 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz.U Nr 5, poz. 29 z późn. zm.). Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach.

Organ odwoławczy wyjaśnił procedurę ustalania kategorii wymaganego zezwolenia, która ma wpływ na wysokość nałożonej kary pieniężnej i stwierdził, iż organ I instancji prawidłowo zakwalifikował stwierdzone naruszenie jako wykonywanie przejazdu drogowego pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. Wskazał, że przejazd pojazdem nienormatywnym z ładunkiem podzielnym (jak w niniejszej sprawie) jest możliwy tylko na podstawie zezwolenia kategorii I lub II, które nie miały zastosowania w sprawie. Zgodnie z art. 140ab ust. 2 p.r.d., przy kwalifikowaniu naruszeń z uwagi na brak właściwej kategorii zezwolenia, okoliczność niemożności uzyskania zezwolenia określonej kategorii ze względu na przewożenie ładunku podzielnego, nie ma znaczenia. W takiej sytuacji nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Organ stwierdził, że skarżący poruszał się pojazdem nienormatywnym, którego nacisk na pojedynczą oś napędową, jak ustalono w toku kontroli, wynosił 13,05 t, przekraczając tym samym dopuszczalne normy na wskazanej drodze o wartość 3,05 t, tj. o 30,5%. Organ wskazał, że zgodnie załącznikiem nr 1 do p.r.d. do zezwolenia kategorii VII, zakwalifikowane są również pojazdy nienormatywne o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 11,5 t. Organ przytoczył treść przepisów p.r.d., zgodnie z którymi karę pieniężną, ustala się za brak zezwolenia kategorii VII: gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10% - w wysokości 500 zł; gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20% - w wysokości 2.000 zł; oraz w pozostałych przypadkach w wysokości 15.000 zł (zezwolenie kat VII).

Organ odwoławczy nie dopatrzył się przesłanek uzasadniających uwolnienie przewoźnika od odpowiedzialności (dochowanie należytej staranności i brak wpływu na powstanie naruszenia) wynikających z art. 140 aa ust. 4 p.r.d. Wyjaśniając rozumienie tych przesłanek szeroko odniósł się w tym zakresie do uregulowań z prawa cywilnego, wskazując także na rozumienie braku wpływu, wyjaśnione w orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego. W tym zakresie wskazał, że czynności załadunkowe niewątpliwie wywierają wpływ na sposób przewożenia ładunku. Jednakże jako takie nie są związane z odpowiedzialnością podmiotu wykonującego przejazd, o której mowa w art. 140 aa ust. 1, ust. 3 pkt 1 oraz ust. 4 p.r.d. Podmiot wykonując przejazd odpowiada bowiem za przejazd i tylko w związku z tą czynnością związana jest jego odpowiedzialność określona w art. 140 aa ust. 1 p.r.d. Organ podkreślił, że możliwość ukarania załadowcy nie wyklucza odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd, jak oczekuje skarżący.

Strona pismem z dnia [...] września 2014 r. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 140aa ust. 4 w związku z art. 140ab ust. 1 p.r.d., i wnosząc o jej uchylenie, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, a także wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze strona wskazała na podzielność przewożonego ładunku, a tym samym na konieczność zakwalifikowania naruszenia jak za brak zezwolenia kategorii I. Dodatkowo skarżący podniósł, że w jego sprawie zaszły okoliczności, o których mowa w art. 140aa ust. 4 p.r.d. i tym samym postępowanie administracyjne prowadzone wobec jego osoby winno zostać umorzone. Wskazał bowiem, że istotny w sprawie jest fakt, że jego pracownik – W.w D. przyjmując do realizacji sporne zlecenie, szczegółowo zweryfikował warunki jego wykonania i uzyskał od firmy spedycyjnej (A. Sp. z o.o.) informację, że ładunek będzie ważył 21.500 kg (w postępowaniu wyjaśniającym został przedłożony zapis ww. rozmowy wygenerowanej z systemu T.). Informacja o wadze ładunku, która z wagą zestawu nie przekraczałaby 39.300 kg, gwarantowała zaś bezpieczny i zgodny z przepisami prawa przewóz ładunku i w żaden sposób nie wskazywała na konieczność uzyskania zezwolenia na przewóz nienormatywny. Nie było podstaw do przypuszczenia, że mogłoby dojść przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej czy też dopuszczalnej normy obciążenia osi. Skarżący nie kwestionuje faktu, że podmiot wykonujący przewóz drogowy zobowiązany jest do przestrzegania wyznaczonych przepisami prawa ograniczeń w zakresie dopuszczalnych obciążeń nacisków osi oraz masy całkowitej pojazdu niezależnie od rodzaju przewożonego ładunku, jednak zauważa, że kierujący pojazdem nie miał realnych możliwości sprawdzenia nacisku na oś, a poza tym nie uczestniczył w czynności załadunku.

Wywodzi, że nie przyczynił się do powstania naruszenia, ponieważ nie dokonywał załadunku, nie miał więc żadnego wpływu na powstałe naruszenie, ani też nie mógł go przewidzieć i nie godził się na jego powstanie. Kierowca nie uzyskał żadnego sygnału mogącego wzbudzić jego wątpliwość co do prawidłowości obciążenia pojazdu. Kierowca opierał się na wytycznych W. D., jednak jak się okazało informacje od firmy spedycyjnej okazały się niedokładne, przez co w konsekwencji doszło do nienormatywności przewozu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.".

Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] kwietnia 2014 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 15.000 złotych.

Zgodnie z przepisem art. 2 pkt 35a p.r.d. pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie do treści art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d. ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii wydawanego w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. Natomiast w myśl art. 140aa ust. 1 p.r.d. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 p.r.d.).

W świetle powyższych przepisów zasadą jest zakaz ruchu pojazdów nienormatywnych, a odstępstwem od tej zasady jest możliwość dopuszczenia tych pojazdów do ruchu - po uzyskaniu zezwolenia i na warunkach określonych w tym zezwoleniu.

W świetle obowiązujących w czasie kontroli przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137) wysokość kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym, zgodnie z art. 140ab ust. 1 tej ustawy, jest uzależniona od zakwalifikowania zezwolenia według właściwej kategorii (I do VII), którego od przewoźnika ustawa wymaga.

Kwestia możliwości wydania zezwolenia odpowiedniej kategorii jest w niniejszej sprawie problemem innego rodzaju. Przede wszystkim istotnym jest to, czy organ administracji na podstawie właściwych ustaleń stanu faktycznego zgodnie z przepisem art. 7 k.p.a., prawidłowo rozpatrzył cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) uwzględniając zasadę swobody oceny całokształtu tego materiału na podstawie poczynionych ustaleń (art. 80 k.p.a.) i czy w rezultacie prawidłowo wyjaśnił swoje rozstrzygnięcie w decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.) z podaniem motywów prowadzących do stwierdzenia, że naruszenie skarżącego należało zakwalifikować do braku zezwolenia kategorii VII, co przekładało się na wysokość orzeczonej kary pieniężnej na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) p.r.d.

W kontrolowanej sprawie - organy inspekcji drogowej ustaliły, że pojazd Skarżącego przekraczał parametry w zakresie dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu na drogę (do 10 t), po której wykonywany był przewóz. W trakcie kontroli, na zalegalizowanym stanowisku do ważenia pojazdów i zalegalizowanymi przyrządami pomiarowymi, stwierdzono bowiem naruszenie dopuszczalnych norm nacisku pojedynczej osi napędowej oraz masy całkowitej pojazdu.

Nadto stwierdzono, że podmiot wykonujący przejazd nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

W ocenie Sądu, zasadnie organy inspekcji drogowej wywiodły, iż w tak ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należy nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII.

Wskazać w tym miejscu należy, że ustawa – Prawo o ruchu drogowym skategoryzowała poszczególne zezwolenia w dwóch celach.

Po pierwsze na potrzeby wydawania zezwoleń określonych kategorii dla przejazdów po określonych drogach – dla kategorii I dla dróg gminnych, powiatowych i wojewódzkich; dla kategorii II dla dróg publicznych z wyłączeniem ekspresowych i autostrad, z tym że dla tej kategorii zezwolenie może być wydane wyłącznie dla nienormatywnych pojazdów wolnobieżnych, ciągników rolniczych albo zespołów składających się z tych pojazdów i przyczep specjalnych – art. 64a i art. 64b p.r.d. – dla kategorii III i V dla dróg publicznych oraz dla kategorii IV i VI dla dróg krajowych. Natomiast dla kategorii VII – dla wyznaczonej trasy wskazanej w zezwoleniu.

Po wtóre ustawa skategoryzowała poszczególne zezwolenia na potrzeby nakładania kar administracyjnych w przypadku braku właściwego zezwolenia – art. 140aa ust. 1 i art. 140ab p.r.d., także w przypadku, gdy jak wskazuje art. 140ab ust. 2 tej ustawy zezwolenia nie można było otrzymać ze względu na przewożenie ładunku podzielnego.

Zgodnie bowiem z art. 64 ust. 3 p.r.d. - wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, są określone w tabeli stanowiącej załącznik do ustawy. W wymienionym Załączniku nr 1 do ustawy – Prawo o ruchu drogowym, kontrolowanego przejazdu nie można było zakwalifikować do żadnej z kategorii poza kategorią VII.

Pozostawała zatem jedynie kategoria VII ze względu na przekroczenie nacisków osi powyżej 11,5t. Ustalona wielkość przekroczenia nacisku pojedynczej osi napędowej, tj. przekroczenia o ponad 20% dopuszczalnych norm w ww. zakresie, powodowała, że dla określenia kary pieniężnej - na podstawie art. 140ab ust. 1 ustawy - miał zastosowanie jej pkt 3 lit. c) i w podanej w tym punkcie wysokości kara pieniężna został nałożona.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podzielił stanowiska skarżącego, co do dochowania przez przewoźnika należytej staranności i braku wpływu na stwierdzone naruszenie. Nie mogły odnieść oczekiwanego przez Skarżącego skutku argumenty mające wykazać powyższe przesłanki, a które zawierają się w zasadzie w stwierdzeniu, że kierowca nie był obecny przy załadunku, a okoliczności tych czynności nie nasuwały podejrzeń, że w ich wyniku mogło dojść do przeładowania pojazdu. Innymi słowy, że nie zostaną dotrzymane warunki wagowe ładunku ustalone w trakcie rozmowy telefonicznej przeprowadzonej pomiędzy pracownikiem Skarżącego a przedstawicielem firmy spedycyjnej.

Organ administracji szeroko odniósł się do okoliczności wyłączających odpowiedzialność przewoźnika i wyjaśniał, jak należy rozumieć dochowanie należytej staranności i brak wpływu na powstanie naruszenia. Argumenty organu w tym zakresie nie można uznać za chybione lub nieprawidłowo wskazane. Należy bowiem mieć na względzie fakt, że to przewoźnik podejmuje się transportu, a tym samym może transport ten rozpocząć po upewnieniu się, czy przewożony ładunek nie powoduje naruszenia obowiązujących przepisów. Odpowiedzialność załadowcy jest odpowiedzialnością odrębną od odpowiedzialności przewoźnika, stąd przewoźnik nie może zwolnić się od odpowiedzialności własnej, jedynie przez wskazywanie na nieprawidłowe załadowanie towaru przez załadowcę.

Prawidłowo zatem organy orzekające stwierdziły wykonywanie przejazdu drogowego pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, z uwagi na wielkość stwierdzonego podczas kontroli nacisku na pojedynczej osi napędowej oraz rodzaj kategorii drogi, na której zatrzymano kontrolowany pojazd. Przedmiotem przewozu był ładunek podzielny, a kontrolowany pojazd członowy zatrzymano na drodze krajowej. W związku z tym, dla określenia kary pieniężnej na podstawie art. 140ab ust. 1 p.r.d. miał zastosowanie pkt 3 lit. c) przewidujący karę pieniężną w wysokości 15.000 zł i w podanej w tym punkcie wysokości kara pieniężna została nałożona.

Ustalenia faktyczne organu były oparte głównie na protokole kontroli, będącym podstawowym dowodem w sprawie, sporządzonym przez organ kontrolny przy współudziale kontrolowanego kierowcy, z zapewnieniem możliwości przedstawienia przez kontrolowanego własnej wersji zdarzeń. Przepis art. 74 ust. 2 u.t.d. przewiduje również możliwość odmowy podpisania protokołu przez kontrolowanego, z czego skontrolowany w niniejszej sprawie kierowca nie skorzystał. Protokół kontroli jest w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. dokumentem urzędowym. Dokument ten, sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 871/10, Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2008 r., sygn. akt. II GSK 50/08).

W niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że organy w toku postępowania zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.