Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 328/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 199, art. 230, art. 224, art. 228
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, , , po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 lutego 2009 r., sygn. akt IV SAB/Gl 7/08 o nałożeniu na skarżącego obowiązku uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł w sprawie ze skargi J. R. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych - Oddział w Zabrzu w przedmiocie informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 16 lutego 2009 r., sygn. akt IV SAB/Gl 7/08 nałożył na skarżącego J. R. obowiązek uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych - Oddział w Zabrzu w przedmiocie informacji publicznej.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 29 lipca 2008 r. skarga J. R. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych - Oddział w Zabrzu w przedmiocie informacji publicznej została odrzucona. Stosownie do art. 224 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), jeżeli w toku postępowania sąd nie orzekł o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych lub też orzeczeniem nie objął całej kwoty należnej z tego tytułu, postanowienie w tym przedmiocie wyda na posiedzeniu niejawnym wojewódzki sąd administracyjny. W związku z powyższym skarżący został zobowiązany do uiszczenia brakującego wpisu sądowego od skargi na podstawie art. 224 P.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz.U. Nr 221, poz. 2192) w kwocie 100 zł.

Na powyższe postanowienie J. R. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie, zaskarżając je w całości. W zażaleniu zarzucił, że Sąd bezpodstawnie i niezasadnie nałożył na niego obowiązek uiszczenia wpisu od rozpoznanej skargi. Wskazał, że postanowieniem z dnia 7 stycznia 2008 r. zwolniony został od kosztów sądowych w zakresie obejmującym część każdorazowej opłaty sądowej przekraczającą kwotę 15 zł. Zatem zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu od skargi jest dowolne, sprzeczne z orzecznictwem, prawem unijnym i prawem RP.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Podkreślenia wymaga, że koszty sądowe, tak jak i grzywny orzeczone w postępowaniu przed sądem administracyjnym, zgodnie z art. 228 P.p.s.a., stanowią dochód budżetu państwa i winny być uiszczane w należnej wysokości, a w razie nieuiszczenia ściągane w drodze egzekucji sądowej. Na koszty sądowe składają się opłaty sądowe i zwrot wydatków. Opłaty sądowe stanowią natomiast, zgodnie z art. 212 P.p.s.a wpis, pobierany od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym danej instancji (art. 230 P.p.s.a.) oraz opłatę kancelaryjną. Obowiązek uiszczania kosztów sądowych wynika natomiast z art. 199 i art. 214 § 1 P.p.s.a.

Stosownie do treści art. 224 P.p.s.a., jeżeli w toku postępowania sąd nie orzekł o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych lub też orzeczeniem nie objął całej kwoty należnej z tego tytułu, postanowienie w tym przedmiocie wyda na posiedzeniu niejawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny. Również w myśl art. 223 § 2 P.p.s.a., jeżeli nie została uiszczona należna opłata, sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie w danej instancji nakaże ściągnąć tę opłatę od strony, która obowiązana była ją uiścić albo od innej strony, gdy z orzeczenia tego wynika obowiązek poniesienia kosztów postępowania przez tę stronę.

Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie, gdyż skarżącego nie wezwano do uiszczenia wpisu od skargi, który stosownie do § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193) wynosi 100 zł. Jak wynika z akt sprawy skarżący - przed wyznaczeniem rozprawy nie został wezwany i nie uiścił należnego wpisu sądowego od skargi. Natomiast postanowieniem z dnia 29 lipca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Gliwicach odrzucił skargę skarżącego na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych - Oddział w Zabrzu w przedmiocie informacji publicznej.

Odnosząc się natomiast do argumentów skarżącego podniesionych w zażaleniu wskazać należy, że postanowieniem z dnia 7 stycznia 2008 r., sygn. akt IV SO/Gl 13/07 wprawdzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zwolnił skarżącego J. R. od kosztów sądowych w zakresie obejmującym część każdorazowej opłaty sądowej przekraczającą kwotę 15 zł, ale w sprawie z jego wniosku o wymierzenie Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych - Oddział w Zabrzu grzywny w związku z nieprzekazaniem Sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę i akt administracyjnych. Podkreślić natomiast należy, że postępowanie w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny jest postępowaniem odrębnym od postępowania w sprawie skargi skarżącego na bezczynność organu. Istotą wniosku o wymierzenie organowi grzywny jest zobligowanie organu do przekazania sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi, jak też wymierzenie ewentualnie organowi z uwagi na ich nieprzekazanie grzywny w określonej przez sąd wysokości. W sytuacji jej przekazania, skarga na bezczynność uruchamia nowe postępowanie i od niej również, jak i od wniosku o wymierzenie grzywny pobierany jest odrębny wpis sądowy.

W świetle tych okoliczności należało przyjąć, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach jest prawidłowe i odpowiada prawu.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.