Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 696/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 67 § 5, art. 69, art. 72 § 2, art. 184, art. 197 § 2, art. 220 § 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] Spółki Akcyjnej w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Gd 179/18 odrzucające skargę [...] Spółki Akcyjnej w G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego postanawia: 1. sprostować z urzędu oczywistą omyłkę zawartą w komparycji zaskarżonego postanowienia w ten sposób, że w miejsce słów: "nr [...]" wpisać słowa: " nr [...]"; 2. oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 30 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Gd 179/18 wydanym na podstawie 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę [...] Spółki Akcyjnej w G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego. W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca spółka nie uiściła w wyznaczonym terminie wpisu sądowego od skargi.

Zażalenie na to orzeczenie złożyła [...] S.A. w G., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 34 i art. 65 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 3 k.p.c. i art. 67 § 1 i 5 p.p.s.a. poprzez niedoręczenie przesyłki sądowej w sposób prawidłowy, tj. ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi procesowemu, a także art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez bezpodstawne postanowienie o odrzuceniu skargi, podczas gdy pełnomocnik nie został skutecznie wezwany do uzupełnienia braków skargi. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przyjęcie skargi do rozpoznania.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że w skardze wskazano jako adres do doręczeń: ul. T. [...], jednakże strona skarżąca jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika i przesyłka listowna powinna być wydana przez listonosza pod tym adresem tylko i wyłącznie temu pełnomocnikowi do rąk własnych. Wobec tego, że pełnomocnik nie pokwitował odebrania przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, nie może być w ocenie autora zażalenia mowy o skutecznym doręczeniu tego wezwania. Ponadto wskazano na to, że w dniu 27 marca 2018 r. do skarżącej spółki wpłynęła przesyłka z Sądu, jednak zawierała tylko odpis odpowiedzi na skargę, a nie wezwanie do uiszczenia wpisu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Skutek w postaci odrzucenia pisma jest zatem następstwem niewykonania (lub niewłaściwego wykonania) wezwania do uiszczenia wpisu sądowego.

Autor zażalenia nie zakwestionował ustalenia Sądu I instancji, że strona skarżąca nie uiściła należnego wpisu od skargi. Zamiast tego podniósł, że zaskarżone postanowienie jest wadliwe, bo wezwanie do uiszczenia tego wpisu nie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej spółki. Argumentu tego nie sposób podzielić.

Podkreślić należy, że stosownie do art. 67 § 5 p.p.s.a., jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonywać tym osobom. Doręczenia dokonuje się w mieszkaniu, w miejscu pracy lub tam, gdzie się adresata zastanie (art. 69 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 72 § 2 tej ustawy, jeżeli doręczenia dokonuje się w miejscu pracy, można doręczyć pismo osobie upoważnionej do odbioru pism. Z powyższego przepisu wynika, że ustawodawca przewidział możliwość doręczenia przesyłki w miejscu pracy nie tylko do rąk adresata, ale również osobie upoważnionej do odbioru pism.

W niniejszej sprawie doręczenie przesyłki sądowej zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi nastąpiło w miejscu pracy pełnomocnika skarżącej spółki, tj. w siedzibie jej oddziału mieszczącej się w O. pod adresem: ul. T. [...]. Taki adres został wskazany w skardze jako jedyny adres właściwy do korespondencji, pełnomocnik strony skarżącej sam zaś przyznał w zażaleniu, że świadczy pomoc prawną na rzecz tej spółki (nie ma przy tym znaczenia rodzaj stosunku umownego łączącego go ze skarżącą spółką). Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przedmiotowej przesyłki wynika, że została odebrana w dniu 27 marca 2018 roku przez "specjalistę d/s obsługi kancelaryjnej E. S." (por. k. 41 akt sądowych). Zaznaczyć należy, że autor zażalenia nie kwestionuje prawa tej osoby - jako pracownika spółki - do odbioru przesyłek pocztowych. W tej sytuacji Sąd I instancji zasadnie uznał doręczenie dokonane w dniu 27 marca 2018 r. za skuteczne, a brak uiszczenia w terminie siedmiu dni od tej daty wpisu od skargi za podstawę jej odrzucenia (por. postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OZ 295/15).

Niezależnie od powyższego zwrócić należy uwagę na to, że odbiór dotychczasowej korespondencji kierowanej w toku postępowania administracyjnego do pełnomocnika spółki na adres siedziby [...] oddziału spółki kwitowała ta sama pracownica spółki, która odebrała kwestionowaną przesyłkę. Skuteczność tych doręczeń nigdy nie była kwestionowana.

Za nieuzasadnione należy uznać stwierdzenie zawarte w zażaleniu, że w przesyłce z Sądu doręczonej w dniu 27 marca 2018 roku do skarżącej był tylko odpis odpowiedzi na skargę, nie było natomiast wezwania do uiszczenia wpisu od skargi. Zwrócić należy uwagę na to, że na formularzu potwierdzenia odbioru kwestionowanej w sprawie przesyłki w rubryce "rodzaj przesyłki" prawidłowo wymienione zostały oba pisma stanowiące jej zawartość, tj. odpis odpowiedzi na skargę i wezwanie do uiszczenia wpisu w terminie 7 dni. Spełniony został zatem warunek dopuszczalności doręczenia w jednej przesyłce listowej kilku pism sądowych. Jak podkreśla się zaś w orzecznictwie, potwierdzenie podpisem odbioru przesyłki oznacza nie tylko potwierdzenie, że przesyłka została doręczona osobie upoważnionej do jej odbioru w dacie na formularzu wskazanej, ale także, że zawartość przesyłki odpowiada tej, która została wskazana na formularzu potwierdzenia odbioru. Zaznaczenia w związku z powyższym wymaga, że dowód doręczenia pisma sądowego stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 k.p.c., potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych w nim pism. W tym zakresie dokument ten korzysta z domniemania zgodności z prawdą. Adresat przesyłki, który twierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu i których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić zgodnie z wymaganiami art. 252 k.p.c. W niniejszej sprawie autor zażalenia nie podjął próby udowodnienia zarzucanego braku jednego z pism sądowych. Podkreślić warto, że przyjęcie dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości przeczyłoby sensowi potwierdzania odbioru przesyłki, w każdym przypadku odbiorca przesyłki mógłby bowiem podnosić, że otrzymał inne pismo niż wysłane lub też, że nie otrzymał żadnego (czyli, że odebrał pustą kopertę) - por. postanowienie NSA z dnia 20 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 2779/13.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a zażalenie podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.

O sprostowaniu oczywistej omyłki zawartej w komparycji zaskarżonego postanowienia orzeczono na podstawie art. 156 § 3 w zw. z art. 166 p.p.s.a.