Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 12/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2019-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art 37 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 września 2019 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. w B. na bezczynność Wójta Gminy J. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] czerwca 2018 r. B. D. reprezentujący P. Sp. z o.o. w B. złożył wniosek adresowany do Wójta Gminy J. i przewodniczącej Rady Gminy J. o niezwłoczne przystąpienie do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru o powierzchni przekraczającej 7 ha, składającego się z 21 działek o numerach: [...] położonych w miejscowości L. w obrębie geodezyjnym J.. Wniosek powyższy wnioskodawca uzupełnił kolejnymi pismami złożonymi w dniu [...] czerwca 2018 r., [...] lipca 2018 r. i [...] lipca 2018 r.

Wójt Gminy J. udzielił wnioskodawcy pisemnej odpowiedzi w dniu [...] lipca 2018 r. wskazując, że plany miejscowe są na terenie gminy uchwalane sukcesywnie oraz w miarę posiadanych środków finansowych w budżecie gminy i możliwości organizacyjnych Urzędu Gminy. Organ poinformował także wnioskodawcę, że jego wniosek zostanie wpisany do rejestru wniosków o sporządzenie lub zmianę planów miejscowych, o którym mowa w art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.; dalej: "u.p.z.p."), a w przypadku podjęcia prac związanych z uchwaleniem planu miejscowego na ww. obszarze, zostanie on poddany analizie urbanistycznej.

Następnie B. D. działający w imieniu własnym, jak i reprezentując P. Sp. z o.o. w B. oraz Fundację "L." w B., złożył do organu kolejne pisma domagając się podjęcia, przez Wójta Gminy J. oraz przewodniczącą Rady Gminy J., czynności zmierzających do uchwalenia wnioskowanego przez niego planu miejscowego.

W odpowiedzi na pismo Wójt Gminy J. pismem z dnia [...] lipca 2018 r. podtrzymał uprzednio wyrażoną argumentację oraz wskazał, że wniosek w sprawie sporządzenia miejscowego planu nie jest wnioskiem w indywidualnej sprawie w rozumieniu przepisów kodeksu postepowania administracyjnego, lecz ma charakter wyłącznie postulatywny, w związku z czym uchwalenie planu miejscowego nie jest obowiązkowe. Dodał także, że inicjatywa uchwałodawcza nie przysługuje każdemu mieszkańcowi z osobna, a zgodnie z powołanym w piśmie orzecznictwem, wniesienie skargi na bezczynność w uchwalaniu planu miejscowego jest niedopuszczalne.

Skarżący B. D. działający w imieniu własnym oraz jako reprezentant Fundacji "L." w B. i P. Sp. z o.o. w B., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Wójta Gminy J. w przedmiocie planowania przestrzennego. Wskazał w jej treści, że Wójt Gminy J. nie wykonuje czynności mających na celu sporządzenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obejmujących teren działek stanowiących własność P. Sp. z o.o. w B., położonych w miejscowości L.

W skardze skarżący wniósł o:

1) przymuszenie Wójta J. do przedłożenia w ciągu tygodnia Radzie Gminy wniosku o ustawowym, jak i też wyznaczonym przez siebie (Gminę) narzuconego własnym, stosownym autorskim zapisem zawartym w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania przestrzennego Gminy obowiązku, wymuszającego konieczność sporządzenia mpzp dotyczącego wnioskowanego wcześniej terenu w m. L. a stanowiącego własność P. Sp. z o.o., skutkującego prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością o podjęciu uchwały przystąpienia do sporządzenia mpzp. Wnioskowane działanie Wójta jest niezbędnym czynnikiem inicjującym działanie w podjęciu przez Radę Gminy stosownej uchwały o sporządzeniu mpzp,

2) uznania, iż wcześniejsze niewykonanie mpzp, którego obowiązek zaistniał po trzech miesiącach od daty uchwalenia Studium, tj. [...] kwietnia 2016 r., jak i też całkowite zabezpieczenie oraz zignorowanie tegorocznego wniosku skarżącego o sporządzenie mpzp z jednoczesnym wykazaniem niebywałej buty, zadufania oraz chorobliwej urzędniczej pyszałkowatości, nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko oraz wskazując, że wniosek o sporządzenie planu miejscowego ma charakter postulatywny, co oznacza, że organ nie jest nim związany.

WSA w Białymstoku postanowieniem z dnia 6 września 2018 r. odrzucił skargę B. D., Fundacji "L." w B. i P. Sp. z o.o. w B. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że skarga na bezczynność organu gminy wywiedziona na podstawie art. 101a ust. 1 w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 994) jest dopuszczalna tylko wówczas, gdy dotyczy niewykonywania czynności nakazanych prawem, w takim zakresie, w jakim przepisy prawa nakładają na organ gminy obowiązek podjęcia stosownego działania w określonej materii. A zatem w sytuacji, gdy organ uchwałodawczy ma jedynie możliwość, a nie obowiązek podjęcia stosownej uchwały, skarga nie jest dopuszczalna.

Skargi kasacyjne od powyższego postanowienia wnieśli B. D. oraz P. Sp. z o.o. w B.

Postanowieniem z dnia 22 listopada 2018 r. WSA w Białymstoku odrzucił skargę kasacyjną P. Sp. z o.o. w B.

Postanowieniem z dnia 13 lutego 2019 r., w sprawie II OSK 36/19, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 6 września 2018 r. i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd ten wyjaśnił, że sąd pierwszej instancji odrzucił skargę wskazując, że w niniejszej sprawie brak jest obowiązku organu gminy do podjęcia stosownej uchwały i wobec tego nie jest dopuszczalne postawienie mu zarzutu bezczynności w tym zakresie. Sąd wojewódzki dokonał zatem oceny zarzutów skargi w sferze materialnoprawnej i uznał, iż zaniechanie Wójta Gminy J. nie stanowi de facto jego bezczynności w rozumieniu art. 101a ust. 1 u.s.g. Taka ocena zarzutów skargi nie może jednak skutkować jej odrzuceniem, skoro ocena ta może być dokonana jedynie po uprzednim uznaniu dopuszczalności złożenia skargi do sądu administracyjnego. Niezaistnienie okoliczności materialnoprawnych określonych w art. 101a ust. 1 u.s.g. w postaci stwierdzenia przez WSA w Białymstoku, że "organ uchwałodawczy ma jedynie możliwość, a nie obowiązek podjęcia stosownej uchwały" nie może być uznane za brak właściwości sądu do dokonywania takiej oceny, lecz co najwyżej za uzasadniające oddalenie skargi. Natomiast uchylenie zaskarżonego postanowienia nie przesądza o merytorycznym rozstrzygnięciu samej skargi, w tym zakresie rozpozna ją WSA w Białymstoku.

W dniu [...] marca 2019 r. Fundacja "L." w B. cofnęła skargę i w związku z tym WSA w Białymstoku postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2019 r. umorzył postępowanie sądowe ze skargi tej Fundacji.

Na rozprawie w dniu 10 września 2019 r. skarżący B. D. wyjaśnił, że jego interes prawny w skarżeniu bezczynności organu sprowadza się do istoty znaczenia warunków zabudowy w stosunku do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Warunki zabudowy uzupełniają zabudowę, a plan miejscowy daje możliwość zabudowy. Brak planu powoduje brak możliwości swobodnego dysponowania własnością. Przez ostatnich pięć lat Gmina J. wydała 450.000 zł na decyzje o warunkach zabudowy, a sporządzenie planu miejscowego kosztowałoby mniej. Ponadto w ocenie skarżącego, bezczynność organu trwa od 2010 r., ale skarżący działa na korzyść Gminy i w związku z tym zarzuca jej bezczynność za okres 3 – 4 lat wstecz. Na Gminie J., zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, spoczywa obowiązek uchwalenia planu. Podniósł też, że bezczynności nie można rozumieć tylko w znaczeniu procesowym, ale również w znaczeniu materialnym – chodzi o niespełnienie obowiązków nałożonych na organ. Skarżący powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 marca 2007 r., sygn. akt K 54/05, wyrok NSA z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1065/10 i wyrok WSA w Łodzi z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 188/14.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga na bezczynność Wójta Gminy J. nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Bezczynność organu, zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. jest wtedy, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym w art. 36 § 1.

Przed badaniem merytorycznej zasadności wniesionej skargi obowiązkiem Sądu jest sprawdzenie jej wymogów formalnych. Zgodnie bowiem z art. 53 § 2b p.p.s.a, skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Skarżący ponaglenie takie wnieśli w dniu [...] lipca 2018 r. do SKO w B. – k. 55 akt adm., a organ ten uznał je za niezasadne – k. 61 akt adm.

Przechodząc z kolei do formalnej oceny skargi zauważyć należy, że na obecnym etapie postępowania rozpoznawano skargę B. D. i P. Sp. z o.o. w B. Pomimo bowiem odrzucenia przez WSA w Białymstoku postanowieniem z dnia 6 września 2018 r. m.in. skargi P. Sp. z o.o. w B., a następnie odrzucenia w dniu 22 listopada 2018 r. skargi kasacyjnej tego podmiotu od tego postanowienia, NSA postanowieniem z dnia 13 lutego 2019 r. w sprawie II OSK 36/19 uchylił postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 6 września 2018 r., sygn. akt II SAB/Bk 100/18 o odrzuceniu skargi B. D., Fundacji "L." w B. i P. Sp. z o.o. w B., co oznacza, że P. Sp. z o.o. w B. pozostała nadal skarżącą w niniejszym postępowaniu.

W tym miejscu podkreślić też należy, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a., niniejszy skład orzekający związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA w postanowieniu z dnia 13 lutego 2019 r. w sprawie II OSK 36/19.

Przechodząc zaś do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy na samym początku wyjaśnić trzeba, że zakres badania przez sąd sprawy ze skargi na bezczynność w pierwszym rzędzie sprowadza się do rozważenia, czy w ustalonym stanie faktycznym na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie, a następnie czy uczyniono to w przepisanym terminie, a dalej czy ewentualne opóźnienie ma swe usprawiedliwienie (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 2240/15 oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt II SAB/Bk 98/14). Organ administracji publicznej pozostaje bowiem w bezczynności wówczas, gdy pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia w określonej prawem formie i w określonym prawem terminie sprawy, co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Celem zaś skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 1628/14).

W stanie faktycznym niniejszej sprawy skarżący twierdzą, że organ pozostaje w bezczynności, gdyż nie podejmuje czynności w kierunku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym posiadają oni nieruchomości stanowiące ich własność.

W ocenie Sądu, stanowisko skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Zawarta w art. 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 506; dalej: "u.s.g.") regulacja ma zastosowanie w każdym przypadku, gdy odpowiedni przepis nakłada na organ obowiązek podjęcia określonej uchwały z zakresu administracji publicznej. Natomiast do uwzględnienia skargi opartej na tym przepisie niezbędnym będzie istnienie przepisu nakładającego na organy samorządu obowiązek uchwałodawczy i stwierdzenie związku przyczynowego między bezczynnością organu w wykonaniu tego obowiązku a naruszeniem interesu prawnego czy uprawnienia skarżącego.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945; dalej: "u.p.z.p.), w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego dalej "planem miejscowym", z zastrzeżeniem ust. 6. Z kolei w ust. 4 tego przepisu przewidziano, że uchwałę, o której mowa w ust. 1, rada gminy podejmuje z własnej inicjatywy lub na wniosek wójta, burmistrza albo prezydenta miasta. Ponadto w ust. 5 uregulowano, że przed podjęciem uchwały, o której mowa w ust. 1, wójt, burmistrz albo prezydent miasta wykonuje analizy dotyczące zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium, przygotowuje materiały geodezyjne do opracowania planu oraz ustala niezbędny zakres prac planistycznych.

Ust. 7 stanowi zaś, że plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. Tymi przepisami odrębnymi są: (-) art. 98 ust. 2 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2308), (-) art. 16 ust. 6 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz..2067), (-) art. 55 ust. 9 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1183), (-) art. 38b ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1056), (-) art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 2120) i (-) art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zagospodarowaniu nieruchomości Skarbu Państwa przejętych od wojsk Federacji Rosyjskiej (Dz.U. z 1994 Nr 79, poz. 363).

W stanie faktycznym niniejszej sprawy poza sporem pozostaje, że obszar, dla którego skarżący chcą uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie jest objęty powyższymi przepisami odrębnymi. Stąd z mocy wskazanego art. 14 ust. 7 u.p.z.p. nie można przypisać obowiązku sporządzenia planu miejscowego dla przedmiotowego obszaru ani dla Wójta Gminy J. ani dla Rady Gminy J.. Jak trafnie wskazano w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt II SAB/Wr 76/17, nie zachodzi bezczynność organu gminy według art. 101a u.s.g. w przypadku braku przepisów ustawowych ustanawiających obowiązek podjęcia czynności przez ten organ. W zakresie w jakim postępowanie administracyjne oparte jest na zasadzie oficjalności, to organ przesądza o jego podjęciu, zaś przepisy prawa procesowego wprowadzają rozwiązania w razie gdy bezczynność organu stanowi naruszenie obiektywnego porządku prawnego - art. 182 k.p.a. Istnienie po stronie wójta inicjatywy uchwałodawczej (art. 14 ust. 4 u.p.z.p.) nie oznacza powinności jej zrealizowania na wniosek osoby nawet mającej interes prawny w domaganiu się podjęcia uchwały w sprawie uchwalenia lub zmiany planu miejscowego.

Skarżący upatrują ponadto obowiązek podjęcia przez Wójta Gminy J. czynności w kierunku uchwalenia takiego planu w oparciu o art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. Przepis ten stanowi, że w studium określa się w szczególności obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary przestrzeni publicznej.

Skarżący mają rację, że obszary przestrzeni publicznej należą do terenów wymagających sporządzenia planu miejscowego, gdyż stosownie do regulacji art. 15 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wiążą gminę sporządzającą plan miejscowy (por. m.in. wyrok WSA w Łodzi z dnia 7 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 1077/18). Zgodnie z art. 2 pkt 6 u.p.z.p. ilekroć w ustawie jest mowa o "obszarze przestrzeni publicznej" - należy przez to rozumieć obszar o szczególnym znaczeniu dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia i sprzyjający nawiązywaniu kontaktów społecznych ze względu na jego położenie oraz cechy funkcjonalno-przestrzenne, określony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

Aby jednak można było mówić o obowiązku gminy w zakresie sporządzenia planu miejscowego dla obszaru uznanego za obszar przestrzeni publicznej, obszar taki musi zostać określony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W sprawie niniejszej nie mamy jednak do czynienia z taką sytuacją. Jak wynika z pisma Wójta Gminy J. z dnia [...] lipca 2018 r., obszar objęty wnioskiem skarżących nie stanowi terenów, w stosunku do których istniałby obowiązek sporządzenia planu miejscowego w myśl przepisów szczególnych, ani nie został wymieniony w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy J. jako teren, na którym obowiązkowe jest sporządzenie planu miejscowego. Okoliczności tej nie podważyli również skarżący. W uchwale Rady Gminy J. z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...], w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy J., w pkt III Kierunki Zagospodarowania Przestrzennego Gminy J. jako Kierunki przekształceń struktury funkcjonalno-przestrzennej (pkt 2), w Strefie intensywnej urbanizacji metropolii b. (1) umieszczono Tereny wielofunkcyjnego rozwoju - z podstawową funkcją mieszkalnictwa wraz z funkcją obsługi mieszkańców (m.in.: tereny i obiekty infrastruktury społecznej oraz przestrzenie publiczne) – do realizacji nowych inwestycji i rewitalizacji terenów zdegradowanych. Realizacja inwestycji mieszkaniowych na dużych działkach (od 1000 do 3000m² w obszarach zalesionych) z minimalną powierzchnią biologicznie czynną = 70%, na podstawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Dopuszczalna funkcja usług produkcyjnych w terenach nie stwarzających kolizji z funkcją podstawową. Ani z tego zapisu, ani też z innych zapisów przedmiotowego Studium nie wynika, aby nieruchomości skarżących znajdowały się na obszarze, który został uznany za przestrzenie publiczne, dla których z mocy prawa powstałby obowiązek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jako nietrafne należy więc potraktować przywołanie przez stronę skarżącą wyroków: NSA z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1065/10 i WSA w Łodzi z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 188/14. W uzasadnieniach tych orzeczeń wskazano bowiem, że w stanach faktycznych tamtych spraw istniał po stronie organu obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czego jednak nie było w sprawie niniejszej.

Powyższe dotyczy także przywołania przez skarżących wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 marca 2007 r., sygn. akt K 54/05. W orzeczeniu tym Trybunał stwierdził, że art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z 2004 r. Nr 6, poz. 41 i Nr 141, poz. 1492, z 2005 r. Nr 113, poz. 954 i Nr 130, poz. 1087 oraz z 2006 r. Nr 45, poz. 319 i Nr 225, poz. 1635) jest zgodny: (a) z preambułą Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim wyraża ona zasadę współdziałania władz, zasadę pomocniczości oraz wymóg skuteczności i rzetelności działania instytucji publicznych, (b) z art. 2, art. 7, art. 16, art. 21, art. 31 ust. 3, art. 64, art. 165 w związku z art. 163 i art. 167 Konstytucji, (c) z art. 3 ust. 1 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego, sporządzonej w Strasburgu dnia 15 października 1985 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 124, poz. 607 oraz z 2006 r. Nr 154, poz. 1107). Przepis art. 87 ust. 3 u.p.z.p. stanowi, że obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r. Z jego brzmienia nie wynika, jak chcą skarżący, że właścicielom nieruchomości przysługuje uprawnienie do żądania od organów planistycznych wszczęcia procedury planistycznej obejmującej ich nieruchomości tylko z samego faktu, że są ich właścicielami i że po uchwaleniu planu miejscowego łatwiej będzie im prowadzić działalność inwestycyjną.

Reasumując, skoro w stanie faktycznym sprawy brak jest przepisu nakładającego na organ obowiązek dokonania czynności w kierunku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie można mówić o bezczynności organu w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., a w związku z tym Sąd nie może uwzględnić skargi na mocy art. 149 § 1 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.