Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 48/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności, bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Olesińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Asesor WSA Joanna Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 1 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi F. w W. na bezczynność Dyrektora Niepublicznego Przedszkola "JUNIOREK" w Inowrocławiu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Dyrektor Niepublicznego Przedszkola "JUNIOREK" w Inowrocławiu dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej z 19 listopada 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zobowiązuje Dyrektora Przedszkola Niepublicznego "JUNIOREK" w Inowrocławiu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej; 4. zasądza od Dyrektora Przedszkola Niepublicznego "JUNIOREK" na rzecz F. w W. kwotę 167 zł (słownie: sto sześćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

"Fundacja [...]" z siedzibą w W. (Skarżąca) drogą elektroniczną w formie wiadomości e-mail złożyła do Dyrektora Przedszkola "[...]" w I. (Dyrektor, organ) wniosek o udzielenie informacji publicznej o treści:

1) Czy Państwa przedszkole(a) otrzymało(y) w 2020 r. z budżetu gminy (miasta) dotację, o której mowa w art. 17 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych?

2) Jeśli tak – w jakiej łącznej wysokości (za cały rok 2020)?

Wniosek został złożony przez Skarżącą w dniu [...] listopada 2021 r. jako wiadomość e-mail, na adres poczty elektronicznej Organu, uwidoczniony w Rejestrze Szkół i Placówek Oświatowych (k. 11-13 akt sądowych).

Następnie, pismem z dnia [...] lutego 2022 r. Skarżąca wniosła do tut. Sądu skargę na bezczynność organu, dyrektora przedszkola, zarzucając naruszenie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "u.d.i.p.") w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku Fundacji o udostępnienie informacji publicznej.

W skardze Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku Fundacji o udzielenie informacji publicznej z dnia [...] listopada 2021 r. w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności, a także o stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu Skarżąca wskazała m.in., że organ jako dyrektor przedszkola niepublicznego, pozostaje podmiotem objętym obowiązkami wynikającymi z ustawy

z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej na zasadzie art. 4 ust. 1 pkt 5 tejże ustawy, jako wykonujący zadania publiczne (m.in. z art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r.- Prawo oświatowe) oraz dysponujący majątkiem publicznym w postaci dotacji o której mowa w art. 17 (w szczególności ust. 1 lub 3) ustawy z dnia

27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych. Skarżąca uważa, że zapytanie obejmowało również zakresowo wprost kwestie dot. realizacji zadań publicznych w aspekcie majątkowym (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.) oraz dotacji pochodzącej z majątku publicznego – budżetu jednostki samorządu terytorialnego

(art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d u.d.i.p.). Skarżąca podała, że mimo upływu 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. organ w żaden sposób nie zareagował na wniosek, nie informując nawet wnioskodawcy o opóźnieniu na zasadzie art. 13 ust 2 u.d.i.p. W dacie składania skargi upłynął także 2-miesięczny termin, który nie okazał się dla organu wystarczający, aby uczynić cokolwiek w przedmiocie załatwienia sprawy. Zdaniem Skarżącej, w realiach niniejszej sprawy, skoro organ w przewidzianym ustawowo terminie nie podjął żadnych działań, w sposób oczywisty pozostaje w bezczynności, co uzasadnia nałożenie zobowiązania przez Sąd do rozpatrzenia wniosku. Wskazała, że jaskrawe ignorowanie obowiązków w przedmiocie informacji publicznej (brak jakiejkolwiek reakcji na jasny wniosek, obejmujący udostępnienie informacji nieprzetworzonej), powinno skutkować orzeczeniem o rażącym naruszeniu prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.) Skarżąca podała, że wniosek z dnia [...] listopada 2021 r. został złożony przez Fundację w dopuszczalnej formie jako wiadomość e-mail, na adres poczty elektronicznej organu, uwidoczniony w Rejestrze Szkół i Placówek Oświatowych, o którym mowa w ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o systemie informacji oświatowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Niepublicznego Przedszkola "[...]" wniósł o oddalenie skargi. W pierwszej kolejności wskazał, iż e-mail z dnia 19 listopada

2021 r. nie dotarł na skrzynkę mailową organu, a o przesłaniu takiego wniosku dowiedział się ze skargi na bezczynność. W związku z powyższym pismem z dnia [...] marca 2022 r. odniósł się do wniosku Skarżącej, udzielił jej odpowiedzi, na dowód czego załączył kopię tego pisma.

Dyrektor podkreślił także, że wcześniej organ w żaden sposób nie odniósł się do wniosku tj. nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznych, ani też nie odpowiedział nad wniosek (przed jego rzeczywistym doręczeniem wraz ze skargą). Zatem stanął na stanowisku, że nie sposób mówić, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, skoro nawet nie zaczęły biec terminy, gdyż wniosek ten nie został doręczony organowi. Dyrektor dodał także, że w żaden sposób nie uchylał się od udzielenia odpowiedzi, nie ma ku temu powodów, skoro oczywistym jest, że korzystał ze środków finansowych gminy, co jest udokumentowane w zasobach Gminy I.. Stąd też po doręczeniu wniosku (wraz ze skargą) odpowiedź została udzielona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2021r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2022r., poz. 329 ze zm. - dalej "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie.

W rozpatrywanej sprawie skarżąca Fundacja W domagała się udostępnienia informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 – dalej "u.d.i.p."). Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak i procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.

Postępowanie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie toczy się w trybie unormowanym w Kodeksie postępowania administracyjnego, poza wyjątkami wskazanymi w art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. oraz wynikającym z regulacji art. 15 ust. 2 u.d.i.p., dlatego skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej.

W sprawie nie wzbudziło ani sporu między stronami, ani wątpliwości Sądu, że Dyrektor Przedszkola Niepublicznego jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). To oznacza, że przy dokonywaniu oceny, czy dany podmiot jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej, konieczne jest w każdym wypadku ustalenie, czy podmiot ten mieści się w tym ogólnym określeniu "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". W preambule ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 1082) ustawodawca wskazuje, że "Oświata w Rzeczypospolitej Polskiej stanowi wspólne dobro całego społeczeństwa". Art. 2 pkt 1 ww. ustawy zalicza do systemu oświaty wszystkie przedszkola, bez pozostawienia poza systemem oświaty przedszkoli niepublicznych o których mowa w art. 8 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 1) ww. ustawy. Oświatę oraz kształcenie należy zaliczyć zatem do zadań publicznych nawet, gdy są one wykonywane przez placówki niepubliczne. Forma, w jakiej ustawodawca umożliwił wykonywanie zadań oświatowych, w tym. m.in. prowadzenie przedszkola przez osoby prawne lub osoby fizyczne nie przesądza o odmiennym charakterze zadań wykonywanych w ramach systemu oświaty. Ponadto okolicznością niebudzącą wątpliwości jest to, że przedszkole niepubliczne jest jednostką finansowaną w części z budżetu gminy, na terenie której prowadzi działalność. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty wykonujące zadania publiczne oraz dysponujące majątkiem publicznym. Art. 17 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1930) stanowi zaś o dotacjach z budżetu gminy przyznawanych przedszkolom niepublicznym.

Z kolei pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Zgodne z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera zaś przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu, w którym znalazły się m.in. informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o majątku, którym dysponują (lit. f). Treść wniosku skarżącej nie pozostawia wątpliwości, że żądana informacja dotyczyła sposobu finansowania placówki z majątku publicznego, konkretnie - dotacji pochodzącej z majątku publicznego - budżetu jednostki samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d u.d.i.p.). Jest to zatem informacja publiczna podlegająca udostępnieniu. Nie wzbudziło to zresztą sporu między stronami.

Mając zatem na uwadze to, że obie przesłanki (podmiotowa i przedmiotowa) udostępnienia informacji publicznej zostały na gruncie sprawy z wniosku skarżącej spełnione, stwierdzić należy, iż Dyrektor Przedszkola Niepublicznego, do którego skierowano ten wniosek, winien był podjąć działania prawem przewidziane w celu jego załatwienia. Ustawa stanowi, że jeżeli adresat wniosku dysponował żądaną informacją, winien on - zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - udostępnić tę informację bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują.

Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji.

Organ zaprzecza, jakoby [...] listopada 2021 r. otrzymał wniosek o udzielenie żądanej przez skarżącą informacji. Twierdzi, że o żądaniu strony dowiedział się z wniesionej przez Skarżącą skargi do sądu, która wpłynęła do organu. Wskazuje, że wówczas udzielono drogą e-mailową żądanej informacji publicznej.

Okoliczność złożenia wniosku [...] listopada 2021 r. jest zatem sporna między stronami.

W tym kontekście Sąd zauważa, że do skargi Skarżąca Fundacja załączyła wydruk z poczty elektronicznej (k. 10), na którym widnieje treść żądania o udostępnienie informacji w formie wiadomości e-mail. Wśród adresatów wiadomości widnieje kontaktowy adres e-mail Przedszkola – [...], zgodny z wykazem adresów placówek, a Skarżąca nie zaprzecza, że jest to jej adres e-mail.

Zdaniem Sądu wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] listopada 2021r. został złożony w dopuszczalnej formie jako wiadomość e-mail na adres poczty elektronicznej podmiotu zobowiązanego zamieszczony w Rejestrze Szkół i Placówek Oświatowych, o którym mowa w ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o systemie informacji oświatowej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 października 2017r. sygn. akt I OSK 1777/17 (...) do obowiązków organu administracji publicznej należy taka konfiguracja poczty elektronicznej, w tym filtrów antyspamowych, oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej organu - aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na ten adres podań, wobec prawnej dopuszczalności ich wnoszenia także drogą elektroniczną. Ponadto, skutki trudności, błędów czy nieprawidłowości w zakresie kształtowania i obsługiwania przez organy administracji publicznej oficjalnych systemów służących do komunikacji z tymi organami (np. poczty elektronicznej, systemu ePUAP) nie mogą być przerzucane na korzystających z tych systemów (zob. postanowienie NSA z 5 listopada 2015 r., I OZ 1414/15; por. też: wyrok NSA z 16 lutego 2016 r., I OSK 2186/14). Ryzyko nieodebrania, czy też nieodczytania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku, skierowanego na oficjalnie podany adres poczty elektronicznej organu obciąża ten organ, a nie wnioskodawcę (por. post. NSA z 18 listopada 2015 r., I OSK 2897/15).

Z orzecznictwa wynika w istocie domniemanie, że jeżeli wiadomość została prawidłowo nadana na oficjalny adres poczty elektronicznej organu, to znaczy, że dotarła ona do adresata. Odmienne zapatrywanie sprawiałoby, że w praktyce prawo do wnioskowania o informację publiczną za pomocą poczty elektronicznej (e-mail) byłoby iluzoryczne, a jego skuteczność zależna byłaby od woli organu. Godziłoby to w regulacje konstytucyjne, wymagające zapewnienia sprawności działania władz publicznych (preambuła Konstytucji), jak też dostępność informacji publicznej - art. 61 ust. 1 Konstytucji.

Wskazać jednak należy, że dla zastosowania opisanego wyżej domniemania kluczowe jest ustalenie, czy wniosek został w ogóle wysłany drogą elektroniczną. Dopiero potwierdzenie tego faktu pozwała przenieść ciężar dowodu, że wniosek nie został doręczony na organ administracji, na którego adres poczty elektronicznej skierowany został wniosek. W przywoływanym wyżej orzecznictwie NSA przyjmowano, że wydruk z poczty elektronicznej nadawcy stanowi dostateczny dowód, że wiadomość zawierająca wniosek została wysłana (zob. wyrok NSA z 16 września 2016 r. I OSK 1924/16). Wydruk z poczty elektronicznej nadawcy stanowi przy tym dostateczny dowód, że wiadomość zawierająca wniosek została wysłana (zob. wyrok NSA z 16.09.2016 r., I OSK 1924/16).

W konsekwencji przyjąć należy, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] listopada 2021r. został skutecznie złożony do organu, co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy (k. 10 akt sądowych).

Ustalenie, że wniosek został złożony, otwiera drogę do analizy tego, czy żądana informacja została udzielona, czy też organ pozostawał w bezczynności.

Organ nie zaprzecza, że do momentu otrzymania skargi nie udzielił żądanej informacji (wskazuje tylko, że nie był świadom istnienia żądania). Rozbieżność co do faktów pojawia się na dalszym etapie. Organ twierdzi bowiem, że po otrzymaniu skargi do sądu, niezwłocznie drogą emailową udzielił Skarzącej żądanej informacji. Skarżąca jednak temu zaprzecza (była dwukrotnie wzywana do zajęcia stanowiska, k. 33 i 37, ostateczna odpowiedź przecząca Skarżącej z dnia [...] sierpnia 2022 r. – k. 38).

W tej sytuacji Sąd wezwał organ do przedstawienia dowodu, że udzielono Fundacji żądanej informacji (k. 48). W odpowiedzi na żądanie Sądu wpłynęło pismo (k. 49-50), w którym organ podał, że [...] marca 2022 r. drogą e-mailową udzielił żądanej informacji, i załączył kopię pisma, które – jak wskazuje - zostało wysłane do Skarżącej (k. 50). Sąd stwierdza jednak, że z załączonego wydruku pisma nie wynika, iż zostało ono wysłane do Skarżącej. Sąd domagał się od organu nie kopii informacji, lecz dowodu potwierdzającego, że udzielono informacji. Przedstawiony przez Organ wydruk nie jest wydrukiem z poczty elektronicznej ani zrzutem ekranu. Nie towarzyszy mu jakikolwiek dowód, że pismo zostało wyekspediowane. W tej sytuacji Sąd jest zmuszony przyjąć, że Organ przynajmniej do dnia [...] października 2022 r. (data pisma skierowanego przez Dyrektora do Sądu) nie udzielił informacji, tj. pozostawał w bezczynności. Organ popadł w bezczynność po upływie 14 dni od dnia złożenia wniosku z [...] listopada 2021 r.

W konsekwencji stwierdzić należy, że Dyrektor Przedszkola dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącej z dnia [...] listopada 2021r., o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

Wobec tego, że brak jest dowodu na to, że Skarżącej udzielono informacji, a Skarżąca zaprzeczyła, że kiedykolwiek ją otrzymała, Sąd w pkt 3 wyroku zobowiązał organ do rozpoznania wniosku Skarżącej z [...] listopada 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził w punkcie drugim sentencji wyroku, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12). Chodzi tu o naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Należy mieć bowiem na względzie, że nieudostępnienie w terminie wnioskowanej informacji nie stanowiło przejawu złej woli organu, lecz było wynikiem przeoczenia. Sąd co prawda nie miał dostatecznych dowodów na to, aby przyjąć, że po wpłynięciu skargi organ udostępnił Skarżącej żądaną informację, z drugiej jednak strony nie sposób nie zauważyć, że Skarżąca nie wykazywała żadnej determinacji w dążeniu do uzyskania informacji. Ograniczyła się do wysłania e-maila i złożenia skargi do Sądu.

O zwrocie kosztów postępowania w postaci uiszczonego wpisu od skargi (100 zł) i wynagrodzenia pełnomocnika (50 zł) oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) Sąd orzekł w oparciu o art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. Sąd zmiarkował jednocześnie zwracaną kwotę wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą na podstawie art. 206 p.p.s.a. mając na uwadze to, że niniejsza sprawa jest jedną z wielu analogicznych inicjowanych przez skarżącą fundację, zarejestrowanych przed tut. Sądem (dotychczas zarejestrowano kilkadziesiąt takich spraw). Sposób działania skarżącej jest w tych sprawach taki sam – wniosek o udostępnienie informacji publicznej wysyłany jest zbiorczą wiadomością elektroniczną do wielu adresatów, a następnie do tut. Sądu wywodzona jest skarga na bezczynność tych podmiotów o takiej samej treści, z uwzględnieniem niewielkich odmienności dotyczących konkretnych spraw. W ocenie Sądu powyższe uzasadnia zwrot kosztów wynagrodzenia pełnomocnika reprezentującego skarżącą fundację jedynie w niewielkiej części, uwzględniając jego minimalny nakład pracy, jak i seryjność oraz nieskomplikowany charakter inicjowanych spraw (inne tożsame sprawy rozstrzygnięte już wyrokami tut. Sądu to m.in. II SAB/Bd 18/22, w której zasądzono pełne wynagrodzenie pełnomocnika; II SAB/Bd 25/22; II SAB/Bd 29/22; II SAB/Bd 34/22; II SAB/Bd 47/22; II SAB/Bd 59/22, II SAB/Bd 101/22).