Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 421/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Danuta Oleś, , , po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P.V. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 1810/16 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.V. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 29 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz ze spółką z zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od maja do lipca 2012 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 28 września 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1810/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił P.V. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 29 marca 2016 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od maja do lipca 2012 r.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący w złożonym wniosku nie wykazał inicjatywy w zakresie uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonalności zaskarżonego przez siebie aktu administracyjnego. Nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz nie przedstawił dowodów na jego poparcie. Skarżący ograniczył się w tym zakresie do samego sformułowania wniosku, zatem brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zaskarżył je w całości i wniósł o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a."). poprzez błędne uznanie, że skarżący nie wykazał istnienia określonych we wskazanym przepisie przesłanek, warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji, podczas gdy skarżący takie przesłanki przedstawił.

W uzasadnieniu wskazano, że na moment wnoszenia skargi skarżący nie miał możliwości wykazać konkretnie jakie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie był również w stanie przedłożyć dokumentów potwierdzających jego argumentację. Skarżący bowiem nie miał możliwości aby przewidzieć jakie czynności z zakresu egzekucji mógłby podjąć organ przy ewentualnej egzekucji i na jaką szkodę mógłby zostać on narażony. Ewentualne zajęcie wynagrodzenia za pracę bądź środków znajdujących się na rachunkach bankowych naraziłoby skarżącego i jego rodzinę na pozbawienie środków do życia, natomiast zajęcie nieruchomości i ewentualna sprzedaż w drodze licytacji spowodowałaby trudne do odwrócenia skutki (pozbawienie rodziny miejsca do życia).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści przytoczonego przepisu wynika, iż co do zasady wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Postanowienie sądu o wstrzymaniu wykonania aktu w całości lub w części stanowi zatem odstępstwo od tej generalnej reguły i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek, których istnienie musi wykazać wnioskodawca.

W rozpatrywanej sprawie stwierdzić należy, że złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony z punktu widzenia wskazanych wyżej przesłanek ustawowych. Zawierał on jedynie wskazanie, że w przypadku egzekucji należnej kwoty niepowetowaną szkodę mógłby ponieść nie tylko on sam, ale również jego rodzina oraz wskazanie, że skarżący w chwili obecnej nie posiada majątku, z którego możliwa byłaby egzekucja. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie mając tylko takie dane, oparł się na nich i prawidłowo uznał, że brak jest przesłanek do wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji. Nie można zatem czynić Sądowi zarzutu, że nieprawidłowo uznał, że w przedmiotowym stanie faktycznym nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie miał możliwości weryfikacji twierdzeń strony. Opierając się na informacjach przedstawionych we wniosku nie był w stanie stwierdzić czy podane okoliczności znajdują poparcie w rzeczywistości. To na stronie spoczywa obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie ochrony tymczasowej.

Kontrolą Naczelnego Sądu Administracyjnego objęte jest jedynie zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na etapie rozpoznawania omawianego wniosku dysponował jedynie danymi w nim zawartymi, zatem jego orzeczenie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest prawidłowe. Ponadto na uwagę zasługuje okoliczność, że stosownie do treści art. 61 § 4 P.p.s.a. w razie zmiany okoliczności sąd może zmienić bądź uchylić postanowienie wydane w sprawie wstrzymania aktu lub czynności.

Mając powyższe na uwadze, wobec nie naruszenia prawa przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a tym samym braku podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, należało zażalenie oddalić, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.