Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1050/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-12-01 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Wyłączenie sędziego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono wniosek o wyłączenie sędziego oraz umorzono postępowanie odnośnie wyłączenia drugiego sędziego
Powołane przepisy: article: art. 18, art. 19
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas (spr.) Sędziowie WSA: Paweł Dąbek Agnieszka Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego J. G. o wyłączenie sędziów WSA: S. G. i W. M. od rozpoznania sprawy ze skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 stycznia 2016 r. I SA/Kr 1826/15 w przedmiocie odrzucenia skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 22 września 2015 r., nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonego zarzutu na prowadzenie egzekucji administracyjnej postanawia: I. Oddalić wniosek o wyłączenie sędziego W. M.; II. Umorzyć postępowanie w zakresie wniosku o wyłącznie sędziego S. G..


UZASADNIENIE

Skarżący domagał się wyłączenia od rozpoznania niniejszej sprawy sędziów WSA w Krakowie: S. G. i W. M..

W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że "sędzia S. G. pisze nieprawdę w uzasadnieniu, co budzi poważne wątpliwości co do właściwego pojmowania zasady praworządności oraz podważa zaufanie obywatela do organów państwa jakimi są sądy". Z kolei sędzia W. M. dwukrotnie odmówił mu przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika.

Skarżący zarzucił wymienionym sędziom stronniczość "w postępowaniu na posiedzeniach niejawnych i sprzyjanie jednej ze stron". Zdaniem skarżącego ww sędziowie w sposób celowy, przez ostanie 2 lata "nie pochylili się nad meritum sprawy" a odnosili się jedynie do kwestii formalnych sprawy.

Ustosunkowując się do wniosku skarżącego:

- sędzia S. G. w pisemnym oświadczeniu z dnia 9 października 2017 r. wskazał, że podlega wyłączeniu w sprawie na mocy art. 18 § 3 ustawy prawo o postępowaniu administracyjny;

- sędzia Waldemar Michaldo, w pisemnym oświadczeniu z dnia 3 października 2017 r. wskazał, że nie zachodzą w stosunku do jego okoliczności, o których mowa w art. 18 i art.19 ustawy prawo o postępowaniu administracyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Wniosek skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie odnośnie wyłączenia od rozpoznania sprawy sędziego W. M., natomiast w pozostałej części – odnoście wyłączenia sędziego S. G., postępowanie podlega umorzeniu.

W świetle art. 18 i 19 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.) – określanej dalej jako p.p.s.a., wyłączenie sędziego od orzekania w sprawie sądowoadministracyjnej może nastąpić z mocy samej ustawy, na żądanie sędziego lub na wniosek strony.

Przepis art. 18 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach:

1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki;

2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia;

3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli;

4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron;

5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą;

6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator;

6a) dotyczących skargi na decyzję lub postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty wydanych w postępowaniu administracyjnym nadzwyczajnym, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym kontroli legalności decyzji albo postanowienia wydanych w postępowaniu administracyjnym zwyczajnym, brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie;

7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej.

Ponadto zgodnie z art. 18 § 3 p.p.s.a., sędzia który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego skargą o wznowienie postępowania, nie może orzekać co do tej skargi.

W rozpoznawanej sprawie w odniesieniu do sędziego S. G., zachodzi przesłanka wyłączenia sędziego określona art. 18 § 3 p.p.s.a. Sędzia ten brał bowiem udział w wydaniu postanowienia z dnia 28 stycznia 2016 r. I SA/Kr 1826/15, którego dotyczy wniesiona w obecnie rozpatrywanej sprawie skarga o wznowienie postępowania.

Natomiast zgodnie z art. 19 p.p.s.a., niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18 p.p.s.a., sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie.

Okoliczności, o których mowa w art. 19 p.p.s.a., obejmują zarówno te związane z osobistymi stosunkami między sędzią, a stroną czy jej przedstawicielem, ale także inne uwarunkowania zewnętrzne i wewnętrzne, które w przypadku konkretnego sędziego mogą budzić uzasadnione wątpliwości co do wydania orzeczenia opartego na w pełni zobiektywizowanych przesłankach.

Badając wniosek skarżącego w świetle art. 19 p.p.s.a. Sąd uznał, że skarżący nie wykazał w żaden sposób, by w sprawie mogły zachodzić jakiekolwiek wątpliwości co do bezstronności sędziego S. G.. Przesłanką taką nie może być wyłącznie subiektywne odczucie skarżącego co do celowości złożonego wniosku, uzasadnione przekonaniem, że w sprawie skarżącego, rozpoznanej z udziałem tego sędziego, rozstrzygnięcie i uzasadnienie wyroku nie odpowiadało oczekiwaniom skarżącego. Niezadowolenie strony, odnoszące się do sposobu prowadzenia tej czy innych spraw sądowych, nie stanowi podstawy do wyłączenia sędziego wcześniej orzekającego w innej bądź w podobnej sprawie. Instytucja wyłączenia sędziego jako mająca zapewnić obiektywizm sądu nie może być bowiem traktowana jako możliwość eliminowania z postępowania sędziów, których strona uznaje za nieodpowiadających subiektywnemu pojmowaniu swoich interesów (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2008 r., II FZ 60/08, wszystkie orzeczenia opublikowane na www.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że obowiązek uprawdopodobnienia przyczyn wyłączenia spoczywa na stronie wnioskującej o wyłączenie sędziego. Powinny to być takie przyczyny, które pozostają w związku przyczynowym między ich wystąpieniem, a powstaniem oceny, że prawdopodobne jest, iż w danych okolicznościach sędzia może okazać się nieobiektywny. Przepis art. 19 p.p.s.a. nie może być zaś zastosowany w sytuacji powołania abstrakcyjnej przyczyny, która w przekonaniu wnioskodawcy daje podstawę do wyłączenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2014 r., I OZ 138/14).

Wskazać ponadto należy, że w aktach sprawy znajduje się oświadczenie wymienionych sędziego złożone na podstawie art. 22 § 2 p.p.s.a. Zgodnie zaś z utrwalonym poglądem judykatury, jeżeli sędzia, którego dotyczy wniosek o wyłączenie złoży oświadczenie, że nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i art. 19 p.p.s.a., dające podstawę do jego wyłączenia od rozpoznawania sprawy i prawdziwość tego oświadczenia nie budzi żadnych wątpliwości - a tak jest w rozpatrywanym przypadku - to wniosek o wyłączenie sędziego nie zasługuje na uwzględnienie (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 lutego 2013 r., I OZ 89/13 oraz z dnia 27 czerwca 2012 r., II OZ 541/12).

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 19 oraz art. 22 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt I postanowienia, zaś na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw z. z art.18 § 3 p.p.s.a orzeczono jak w pkt II postanowienia.