Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 857/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2015-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt lit. a i c, art. 200, art. 205 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędzia WSA Marek Szumilas Protokolant st. sekr. sąd. Monika Walentynowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi K.G. i M.G. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Wojewody solidarnie na rzecz skarżących K.G. i M.G. kwotę 500 (pięćset) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z 12 września 2014 r. ([...]) Prezydent Miasta, na podstawie art. 91, art. 92 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2013 r., poz. 595 ze zm.), art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 81 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013r., poz. 1409 ze zm., dalej: Pr. bud.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a), zatwierdził projekt budowlany i udzielił B sp. z o.o., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] - działki nr [...] w obrębie nr [...].

Odwołanie od ww. decyzji wniosła A.G. (właścicielka działek nr [...]), D.G. – J. (właścicielka działki nr [...]), H.K. (właściciel działki nr [...]), J.S. (właściciel działki nr [...]), K.G. i M.G. (współwłaściciele działki nr [...]), J.G. i P.G. (współwłaściciele działki nr [...]), A.W. i M.W. (współwłaściciele działki nr [...]), H.M. i E.J. (współwłaścicielki działki nr [...]) oraz Szkoła [...]. Odwołujący się podnieśli, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest sprzeczne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz spowoduje zamęt komunikacyjny w okolicy projektowanego budynku. Wskazali również, że inwestycja będzie miała negatywny wpływ na istniejącą sieć kanalizacji deszczowej. Jednocześnie strony podkreśliły, iż ze względu na wielkość inwestycji, a także ilość dodatkowych mieszkańców, zamierzenie budowlane bezpośrednio i w sposób znaczący będzie negatywnie oddziaływać na ich nieruchomości.

Decyzją z [...] października 2014 r. nr [...] Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a umorzył postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał treść art. 127 k.p.a zgodnie z którym odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie oraz art. 28 ust. 2 Pr. bud., w myśl którego stronami

w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Poprzez obszar oddziaływania należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu - art. 3 pkt 20 Pr. bud.

Wojewoda podał, iż o statusie stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę decydują dwa wyróżniki - tytuł prawny do nieruchomości oraz wpływ planowanej inwestycji na prawnie chronione uprawnienia lub interes prawny podmiotu posiadającego ten tytuł. Organ pierwszej instancji krąg stron postępowania w przedmiotowej sprawie określił w oparciu o zapisy uchwały Rady Miasta Nr LIII/392/98 z 28 maja 1998 r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. Tym samym przyznał legitymację strony postępowania wszystkim właścicielom, użytkownikom wieczystym oraz zarządcom ww. nieruchomości, w tym m. in. K.G., M.G., J.S., A.G. oraz D.G.-J.. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że planowana inwestycja może ograniczyć podmiotom posiadającym tytuł prawny do wskazanych nieruchomości możliwość ich zagospodarowania zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W opinii Wojewody ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wprowadzają, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Pr. bud. ograniczeń w sposobie zagospodarowania nieruchomości sąsiednich związanych z planowaną inwestycją. Ograniczenia te, jedynie w powiązaniu z innymi przepisami, np. warunkami technicznymi dotyczącymi sytuowania budynków na działce budowlanej mogą stanowić podstawę określenia obszaru oddziaływania. Zdaniem Wojewody ustalenia obowiązującego na terenie objętym inwestycją miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowią samodzielnej podstawy do wyznaczenia kręgu stron postępowania.

W ocenie organu II instancji, dokonując określenia obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji należy wziąć pod uwagę przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.), które określają warunki usytuowania obiektów budowlanych na działce i ich odległości względem granicy sąsiedniej działki budowlanej, a także od będących w trakcie realizacji lub istniejących obiektów budowlanych.

W dalszej części uzasadnienia Wojewoda skupił się między innymi na usytuowaniu spornej inwestycji w stosunku do granic z działkami sąsiednimi. Ponadto stwierdził, że projektowana inwestycja nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów na działkach sąsiednich, a obszar oddziaływania nie wykracza poza granice nieruchomości objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę, albowiem został on zaprojektowany w odległości większej niż 10 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów na działkach sąsiednich. W ocenie organu odwoławczego spełnione zostały również wymagania dotyczące odległości miejsc postojowych dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Ponadto zdaniem Wojewody z dokumentacji projektowej wynika również, że nie nastąpi spływ wód opadowych na nieruchomości sąsiednie, a z uwagi na znaczną odległość pomiędzy projektowanym budynkiem, a istniejącymi budynkami na działkach sąsiednich organ stwierdził, że zachowane zostały również przepisy ww. rozporządzenia dotyczące odległości pomiędzy zewnętrznymi ścianami projektowanego budynku, a ścianami budynku na działkach sąsiednich w związku z bezpieczeństwem pożarowym.

Wojewoda podał, iż biorąc pod uwagę funkcję, formę i konstrukcję projektowanego obiektu na działce nr [...] oraz sposób zagospodarowania terenu w jego w otoczeniu stwierdzić należy, iż jego realizacja nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości, do których odwołujący posiadają tytuł prawny. Przedmiotowa inwestycja nie powoduje również żadnych uciążliwości i utrudnień w możliwości korzystania przez te podmioty z nieruchomości i nie ograniczy im dostępu do drogi publicznej oraz do mediów takich jak woda, kanalizacja, energia elektryczna, cieplna i środki łączności. Żadna z nieruchomości sąsiednich nie zostanie pozbawiona możliwości korzystania z mediów, której nie należy w żaden sposób utożsamiać z ewentualnymi przeciążeniami sieci oraz wzmożonym ruchem pojazdów na drodze. Z projektu budowlanego wynika, że inwestor przewidział rozwiązania mające na celu wyeliminowanie niedogodności dla nieruchomości sąsiednich w tym zakresie, np. poprzez wprowadzenie sygnalizacji świetlnej czy też zwiększenie średnicy przyłączy kanalizacji deszczowej.

Podsumowując Wojewoda poinformował, iż przedmiotowe przedsięwzięcie nie oddziałuje na nieruchomości sąsiednie, a tym samym żaden z podmiotów wnoszących odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Nr [...] z [...] września 2014 r., znak: [...] nie posiada przymiotu strony w niniejszej sprawie. Przymiotu strony nie posiada również podmiot nieposiadający zdolności do czynności prawnych - Szkoła [...].

W związku z tym, że odwołanie wniesione zostało przez podmioty nieposiadające legitymacji strony, postępowanie wszczęte tym odwołaniem jest w ocenie organu drugoinstancyjnego bezprzedmiotowe.

Skargę na decyzję Wojewody złożyli A.G., D.G. – J., J.S., K.G. i M.G..

Strony wniosły o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej przepisy postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 8, art. 9, art. 112 i art. 139 oraz przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo Budowlane, w szczególności art. 33 oraz ustawy z dnia 27 marca.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym art. 6 ust. 2, art. 35 oraz art. 87;

2. uchylenie decyzji przedmiotowej Wojewody w całości i ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na budowę dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] na działkach [...];

3. w przypadku odmowy orzeczenia o uchyleniu ostatecznej decyzji nr [...]

o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy

ul. [...] na działkach [...], stwierdzenie naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania w tej sprawie;

4. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi strony podniosły, że wnosząc uwagi do decyzji pierwszoinstancyjnej nie protestowały przeciwko planowanej inwestycji, a jedynie domagały się, aby powstała ona zgodnie z przepisami i z poszanowaniem zasady dobrego sąsiedztwa i ładu przestrzennego.

Wątpliwości skarżących dotyczą odprowadzania wody deszczowej, zbyt małego przekroju kanalizacji biegnącej wzdłuż ul. [...] oraz istniejącej infrastruktury drogowej i niskiej przepustowości ul. [...], która ogranicza swobodny dostęp do drogi publicznej mieszkańcom. Ponadto zastrzeżenia skarżących budzi zgodność spornej inwestycji – budynku o funkcji wyłącznie mieszkaniowej z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem stron organ odwoławczy nie może preferować słusznego interesu inwestora kosztem słusznego interesu właściciela nieruchomości sąsiedniej.

Postanowieniem z 20 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Gorzowie Wlkp. odrzucił skargi A.G., D.G. – J. oraz J.S. z uwagi na nieuzupełnienie w terminie ich braków formalnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2015 r. Sąd oddalił – na mocy art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a) – wniosek dowodowy uczestniczki postępowania E.J. o przeprowadzenie dowodu z decyzji Prezydenta Miasta z [...] kwietnia 2005 r. ustalającej warunki zabudowy na przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego na działce [...], położonej przy ul. [...], będącej własnością H.K., decyzji tego organu z [...] kwietnia 1999 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie jednorodzinnego budynku mieszkalnego przy ul. [...] oraz płyty DVD z materiałami dotyczącymi budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...], uznając, że nie dotyczą one istotnych w sprawie okoliczności, które mogą mieć wpływ na wynik sprawy

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, co do zasady, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem i polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Wyjaśnić również należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Problem, który należało rozstrzygnąć w przedmiotowej sprawie dotyczył kwestii interesu prawnego skarżących do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej B Sp. z o.o., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] - działki nr [...].

W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż źródło interesu prawnego do bycia stroną postępowania na podstawie art. 28 ust. 2 Pr. bud. można oprzeć na prawie własności nieruchomości. Rozważając jednak problem interesu prawnego w świetle art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Pr. bud. samo bycie właścicielem nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji nie jest wystarczające. Konieczna jest analiza, czy inwestycja będzie oddziaływała na sąsiednią nieruchomość, tak by można było uznać, że właścicielowi działki przysługuje (bądź nie przysługuje) interes prawny do bycia stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Zaznaczyć należy, iż przepisy Pr. bud., a w szczególności art. 28 oraz powstałe na jego tle orzecznictwo (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK1613/11; z 22 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1504/13; z 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1899/13; z 17 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 176/12, wszystkie opubl. na http://orzeczenia.nsa.gov.pl) nie wykluczają powiązania kwestii oddziaływania obiektu budowlanego z ponadnormatywnym oddziaływaniem na sąsiednią nieruchomość oraz z naruszeniem przysługującemu właścicielowi prawa własności nieruchomości.

W powołanym powyżej wyroku z 22 stycznia 2015 r. NSA orzekł, iż "w system ochrony prawa własności wpisuje się bowiem wyrażona w Prawie budowlanym zasada wolności budowlanej, zgodnie z którą każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Na gruncie Prawa budowlanego nie można więc uciec od tego, że pozwolenie na budowę nie może naruszać obowiązującego porządku prawnego, w tym przepisów prawa cywilnego. Tym bardziej, że art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego wprost uzależnia legalność projektowania i budowy obiektu budowlanego od poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich."

Mając na uwadze definicję obszaru oddziaływania (art. 3 pkt 20 Pr. bud.), która odgrywa kluczową rolę w ustalaniu kręgu stron postępowania zgodnie z art. 28 ust. 2 Pr. bud., należy przyjąć, że do przepisów odrębnych należą nie tylko przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania, przepisy z zakresu ochrony środowiska oraz zagospodarowania przestrzennego, ustawa o drogach publicznych czy przepisy przeciwpożarowe, ale również przepisy prawa cywilnego w zakresie ochrony prawa własności. W orzecznictwie wskazuje się także, że przez ograniczenie możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej należy rozumieć także utrudnienia w korzystaniu z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1296/10; z 28 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 208/06, opubl. na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przypadku konkretnej inwestycji wymagane jest odniesienie się do indywidualnych parametrów inwestycji, w tym przewidzianych w projekcie budowlanym rozwiązań, przy wzięciu pod uwagę także funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanego obiektu. Nie można przyjąć, tak jak to zrobił w swojej decyzji Wojewoda, iż samo zachowanie odległości dla danego rodzaju obiektów, przyjęte w przepisach określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, przesądza o tym, że oddziaływanie spornego obiektu nie wykracza poza obszar nieruchomości inwestora, a więc nieruchomości sąsiadujące nie znajdują się

w obszarze jego oddziaływania. Nie ma przy tym ma znaczenia, czy działki objęte oddziaływaniem inwestycji graniczą bezpośrednio z działką, na której zaprojektowano budowę obiektu budowlanego, skoro obszar oddziaływania obiektu może obejmować inne, dalej położone tereny.

Jak już wyżej wskazano, przedmiotowego obszaru oddziaływania nie można utożsamiać wyłącznie z zachowaniem przez inwestora wymogów określonych przepisami techniczno- budowlanymi, ponieważ obiekt budowlany może wprowadzać określone ograniczenie w zagospodarowaniu terenu, co nie oznacza, że jego realizacja jest niezgodna z tymi przepisami i co za tym idzie nie będzie można uzyskać na jego realizację pozwolenia na budowę. Udział w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego innych podmiotów, jako stron postępowania, poza inwestorem nie oznacza przecież, że niemożliwe będzie uzyskanie pozwolenia na budowę obiektu i że tym samym dojdzie do ograniczenia prawa do zabudowy nieruchomości (por. wyrok NSA z 6 czerwca 2013 r. sygn.. akt II OSK 332/12 publ. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe rozważania na kanwę niniejszej sprawy, stwierdzić należy, iż umorzenie postępowania odwoławczego przez Wojewodę było wadliwe, a odmowa przyznania skarżącym statusu strony nastąpiła z naruszeniem przepisów art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Pr. bud., ponieważ organ nie wykazał w uzasadnieniu decyzji, że nieruchomość skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu budowlanego.

Badanie kręgu osób, które powinny być stroną postępowania o pozwolenie na budowę musi być dokonywane przez organy architektoniczno-budowlane szczególnie wnikliwie, ponieważ ograniczenie kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, dokonane ustawą z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 80, poz. 718), budzi liczne kontrowersje. Przykładem może być komentarz E. Radziszewskiego do art. 28 Pr. bud., w którym autor twierdzi, że "skoro art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego ogranicza ustawowo możliwość podejmowania działań mających służyć ochronie interesów lub obowiązków danego podmiotu wynikających z ustawy, przez pozbawienie podmiotu prawa strony - przepis ten dokonuje naruszenia praw

i wolności obywatela, służących mu ustawowo z mocy wskazanych wyżej przepisów (art. 2, art. 42, art. 77) Konstytucji RP" (Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2004r., str. 71).

Przepis art. 3 pkt 20 cyt. ustawy zawiera odesłanie do innych regulacji wprowadzających szczegółowe wymogi dotyczące m. in. odległości w zabudowie, czy też zagospodarowania terenu. W sytuacji, gdy z analizy funkcji przedmiotowego obiektu i sposobu zagospodarowania terenu inwestycji pod kątem ww. regulacji wynikają ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości, należy przyjąć, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu budowlanego, a jej właściciel jest stroną postępowania.

Aby właściwie ocenić, czy skarżącym przysługiwał przymiot strony postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta z [...] września 2014 r. organ odwoławczy powinien był również przeanalizować zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji pod kątem wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości skarżących, np. czy nie utrudniona będzie komunikacja wokół inwestycji, czy kanalizacja deszczowa jest przystosowana do podłączenia dodatkowego, wielokondygnacyjnego budynku.

Ponadto nie tylko aktualny stan nieruchomości skarżących jest istotny, lecz także fakt, iż skarżący mogą w przyszłości, zgodnie z obowiązującymi przepisami, chcieć np. rozbudować należący do nich budynek. Jeżeli bowiem planowana inwestycja spowoduje ograniczenia w możliwości zmiany sposobu zagospodarowaniu terenu należącego do skarżących, wynikające z przepisów szczególnych, to również będą oni stroną przedmiotowego postępowania. Kwestia ta nie była przedmiotem analizy i rozważań organu.

W sprawie nie wzięto pod uwagę, iż na działce znajdującej się

w bezpośrednim otoczeniu z nieruchomością skarżących zaprojektowano duży obiekt mieszkalny ze 138 mieszkaniami i 138 miejscami parkingowymi. W otoczeniu spornej nieruchomości planowana jest budowa ciągów pieszych, dojazdów do budynku, placu zabaw i placu gospodarczego. Powyższe będzie z pewnością źródłem dodatkowego hałasu, nie wzięto również pod uwagę uciążliwości spowodowanych wydzielaniem się spalin, a także oświetleniem całego terenu inwestycji.

Organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję powyższe okoliczności pominął, nie dostrzegając poza przepisami techniczno - budowlanymi, zagadnienia ochrony prawa własności. Samo zachowanie przepisów techniczno - budowlanych, jak to wyżej akcentowano, nie przesądza o tym, że oddziaływanie tego obiektu nie prowadzi do ograniczenia możliwości zagospodarowania działki skarżących, a tym samym że nieruchomość skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji.

Ponadto, mając na uwadze wykładnię pojęcia "obszar oddziaływania obiektu" przyjętą przez Sąd oraz powyższe rozważania, należało w niniejszej sprawie stwierdzić, że Wojewoda, ograniczając badanie czy nieruchomość skarżących mieści się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji do ustaleń dotyczących jedynie przepisów techniczno – budowlanych, naruszył również przepisy postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a., statuujący ogólną zasadę prawdy obiektywnej, która nakłada na organ obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zgodnie bowiem z przepisami art. 7 i art. 77 k.p.a. postępowanie administracyjne oparte jest na zasadzie oficjalności, z czego wynika obowiązek organów przeprowadzenia z urzędu wszelkich dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy.

Z uwagi na powyżej wskazane uchybienia w zakresie podstaw badania legitymacji stron, koniecznym będzie dokonanie przez organy administracyjne ponownej analizy posiadanego przez stronę skarżącą interesu prawnego oraz merytoryczne odniesienie się do zarzutów podniesionych w odwołaniu.

Na marginesie podkreślić należy, iż organ pierwszej instancji wydając ww. pozwolenie na budowę nie odniósł się szczegółowiej do zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym dla terenu planowanej inwestycji przeznaczono funkcję usługową z funkcją mieszkaniową jako uzupełniającą. Nie rozwinięto kwestii jak się ma uzupełniająca funkcja mieszkaniowa do budowy siedmiokondygnacyjnego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami.

W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a należało orzec jak w sentencji. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt II wyroku znajduje natomiast oparcie w art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.