Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 4813/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. do WSA Barbara Gorczycka-Muszyńska Sędziowie asesor WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.) asesor WSA Jakub Linkowski Protokolant Dominik Niewirowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2004r. sprawy ze skargi "A." Spółka z o.o. w W. obecnie "S." Spółka z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2003r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] października 2003r., po rozpatrzeniu odwołania C. S.A. z siedzibą w W., wydaną na podstawie art. 138 § 2 kpa w zw. z art. art. 7, 77 § 1, 80 i 107§ 3 kpa oraz w zw. art. 52 ust.l pkt 5 i 9 ustawy z dnia 27 kwietnia 200 lr. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. Nr 62, poz. 627), uchyliło decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lipca 2003r. ustalającą na wniosek " A. " Sp. z o.o. w W. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na realizacji przesypowni i sortowni odpadów, magazynów zimowego utrzymania dróg, budynku biurowo-socjalnego, budynku naprawa i obsługi samochodów wraz z zapleczem technicznym, przewidzianej do realizacji na działkach nr ew.[...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] nr [...] w W. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu tej decyzji organ - odwoławczy stwierdził, że Spółka C. S.A. ma przymiot strony w tym postępowaniu, pomimo zastrzeżeń inwestora. W ocenie Kolegium interes prawny tej Spółki wynika z faktu prowadzenia działalności gospodarczej na działce nr ew. [...] przy ul. [...], bezpośrednio sąsiadującej z działką inwestora, a forma władania gruntem ma znaczenie drugorzędne. C. S.A. jest użytkownikiem tej działki , a ponadto jest użytkownikiem wieczystym działki nr ew. [...] w obrębie [...], położonej przy ul. [...]. Podano, iż organ pierwszej instancji zaskarżoną decyzję wydał bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, czym naruszono art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Przede wszystkim nie dokonano wszechstronnej analizy wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie, a zwłaszcza opracowanego "Raportu oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pt.: baza taborowo-sprzętowa i biurowo-socjalna wraz z budynkami gospodarki stałymi odpadami komunalnymi stanowiąca zaplecze techniczne firmy "A." Sp. z o.o. położona na terenie przy ul. [...] w W.". W ocenie Kolegium przedłożony "Raport" z lipca 2002 r. wraz z aneksami nr 1 i 2 nie spełnia wymagań przewidzianych art. 52 ust.l pkt 5 i 9 ustawy Prawo ochrony środowiska. W opracowaniu tym nie zostało bowiem podane, czy dla planowanej inwestycji konieczne jest ustanowienie ograniczonego obszaru użytkowania pomimo, iż wymóg ten wynika z postanowienia Burmistrza W. ( pomyłkowo podano W.) z dnia [...] lipca 2002r.. Brak jest też analizy w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko, w szczególności na ludzi pracujących w sąsiednich firmach. Nadto nie umotywowano stwierdzenia, iż lokalizacja inwestycji we wskazanym miejscu jest jedynym możliwym rozwiązaniem w warunkach W..

Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółka z o.o. "A." w W., podnosząc, iż odwołująca się Spółka C. S.A. nie ma legitymacji procesowej do występowania z odwołaniem od decyzji organu pierwszej instancji., gdyż będąc tylko użytkownikiem działki sąsiedniej nr ew. [...] przy ul. [...] j nie może wykazać się interesem prawnym w rozumieniu art. 28 kpa. Odnosząc się do sekwencji zawartych w decyzji, nawiązujących do "Raportu oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia (...) Spółka podała, że organy uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zaakceptowały to opracowanie, przy czym jednocześnie nałożyły na inwestora obowiązek zastosowania rozwiązań ograniczających oddziaływanie na środowisko. Ponieważ z pkt. 3.2.5. Raportu wynika, że inwestycja nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych zanieczyszczeń poza granice działek , to stosownie do art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska nie zachodzi potrzeba tworzenia obszarów ograniczonego użytkowania. Nie wskazywano innych możliwych rozwiązań lokalizacji inwestycji z tego względu, że jest to jedyna lokalizacja nie kolidująca z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzucono, że organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do zapisów ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego z zgodnie, z którym inwestycja położona jest na obszarze oznaczonym symbolem [...], który przewiduje realizację funkcji techniczno-produkcyjnych. Charakter inwestycji mieści się w tych ustaleniach. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło ojej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej poinformował, że nazwa firmy "A." Sp. z o.o. w W. została zmieniona na nazwę "S." Sp. z o.o. w W..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Postępowanie odwoławcze w myśl art. 127 § 1 kpa może być wszczęte wyłącznie na skutek odwołania wniesionego przez stronę postępowania. Zatem aby postępowanie odwoławcze mogło zostać skutecznie wszczęte musi być wykazane, że podmiot wnoszący odwołanie, posiada przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa, A to znaczy, że musi być wykazane, że dany akt lub czynność, będące przedmiotem postępowania zakończonego decyzją organu pierwszej instancji dotyczy interesu prawnego podmiotu odwołującego się. Interes prawny - jak to zostało utrwalone w doktrynie prawa administracyjnego, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego - wyraża się w możliwości zastosowania normy prawa materialnego w konkretnej sytuacji do konkretnego podmiotu.

Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale tego zainteresowania nie może poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (por. wyrok NSA z dnia 27.09.1999r., IV S.A. 1285/98, LEX nr 47898).

W przypadku decyzji o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu interes prawny w kwestionowaniu takiej decyzji w trybie odwoławczym, oprócz inwestora mają także właściciele i użytkownicy wieczyści działki, której dotyczy to postępowanie oraz właściciele i użytkownicy wieczyści działek sąsiednich, sąsiednich, a także działek na które inwestycja może oddziaływać.

W świetle poczynionych rozważań należy zgodzić się ze stroną skarżącą, iż organ odwoławczy nie miał podstaw prawnych do uwzględnienia wniesionego odwołania przez Spółkę C. S.A. od decyzji organu pierwszej instancji. Bezspornym bowiem jest, że wskazana Spółka jest użytkownikiem, a nie właścicielem lub użytkownikiem wieczystym działki nr ew.[...] w obrębie [...], położonej w bezpośrednim sąsiedztwie działek, na których ma być realizowana inwestycja objęta wnioskiem inwestora. Okoliczność ta sprawia, że organ odwoławczy błędnie przyjął, że Spółka ta ma przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa. Błędne jest też stanowisko organu, iż legitymacja Spółki do bycia stroną w tym postępowaniu wynika z samego tylko faktu, iż jest użytkownikiem wieczystym drugiej działki nr ew. [...] w obrębie [...], skoro działka ta nie jest położona w sąsiedztwie planowanego zamierzenia inwestycyjnego.

Wskazana wadliwość czyni, iż nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia przez Sąd dalszej kontroli zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270