Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 89/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6305 Zwrot należności celnych
Hasła tematyczne: Celne prawo
Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1 pkt 23 art. 64 par. 2a art. 65 par. 4 par. 5 art. 80 par. 1 pkt 3 art. 209 par. 3 art. 221 art. 242 par. 4 par. 5 par. 6 par. 7 art. 244 pkt 3  art. 256 par. 2 art. 262
journal: Dz.U. 2001 nr 75 poz 802
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 29 czerwca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Kodeks celny.
article: art. 26
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 623
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne
article: art. 68 art. 70 par. 1 art. 210 par. 1 pkt 6 par. 2 art. 258 par. 1 pkt 1 par. 2 par. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 2 art. 32
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: par. 20a ust. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 130 poz 851
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego  pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem  pochodzenia.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak ( spr.) Sędzia NSA Tadeusz Geremek WSA Barbara Koś Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska-Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2008 r. przy udziale sprawy ze skargi B. J. i S. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego o d d a l a s k a r g ę /-/ B. Koś /-/M. Ławniczak /-/ T.M. Geremek WSA/wyr.1 - sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego w [...] decyzją z dnia [...] nr [...] uznał za nieprawidłowe w części dotyczącej stawki celnej i kwoty długu celnego zgłoszenie celne uzupełniające SAD nr [...] z dnia 6 grudnia 2002r. Powiadomił importera "A" Sp. z o.o. oraz przedstawiciela pośredniego [...] "B" S.C. B. J., S. J. o zarejestrowaniu uzupełniającej kwoty długu celnego w wysokości 6.980,20 zł. Naliczył od tej kwoty odsetki wyrównawcze w wysokości 2.921,20 zł.

Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia [...] nr [...], działając na skutek odwołania agencji celnej (przedstawiciela pośredniego), uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie obejmującym wezwanie do zapłaty odsetek wyrównawczych, a w pozostałej części utrzymał rozstrzygnięcie w mocy, podzielając ustalenia faktyczne i kwalifikację prawną organu pierwszej instancji.

Decyzje zostały wydane przy następujących ustaleniach faktycznych. W dniu 6 grudnia 2002r. przyjęte zostało zgłoszenie celne uzupełniające SAD nr [...], które sporządzono na podstawie wpisu do rejestru procedury uproszczonej pod pozycją nr [...] z dnia 18 listopada 2002 roku. Do zgłoszenia celnego załączono świadectwo pochodzenia, a dług celny wyliczono przy zastosowaniu konwencyjnej stawki celnej.

Pismem z dnia 21 listopada 2003r. Dyrektor Izby Celnej, na wniosek Naczelnika Urzędu Celnego, wystąpił do indonezyjskich władz celnych o przeprowadzenie weryfikacji załączonego do zgłoszenia celnego dowodu pochodzenia, świadectwa pochodzenia towaru Form A nr [...] z dnia [...]. Z uwagi na brak odpowiedzi, pismem z dnia 16 sierpnia 2005r., Dyrektor Izby Celnej ponownie zwrócił się o weryfikację przesłanych wcześniej dowodów pochodzenia. Na kolejne pismo również nie otrzymał odpowiedzi.

W uzasadnieniu wydanych decyzji wyjaśniono, że towar dopuszczony do obrotu (tkanina), objęty sekcją XI taryfy celnej, został wymieniony w wykazie nr 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz.U. nr 130, poz. 851 ze zm.). Pochodzenie importowanej tkaniny dla zastosowania konwencyjnej stawki celnej powinno być udokumentowane prawidłowym świadectwem pochodzenia. Jednak, stosownie do treści §20a ust. 2 powyższego rozporządzenia, brak odpowiedzi władz indonezyjskich spowodował, że weryfikowane świadectwo pochodzenia towaru należało uznać za nieprawidłowe do potwierdzenia pochodzenia towaru. Tym samym niemożliwe okazało się zastosowanie stawki konwencyjnej w wysokości 9%. Dlatego zgodnie z ust. 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. nr 146, poz. 1639 ze zm.) zastosowana została autonomiczna stawka celna w wysokości 30%. Ustalenie pochodzenia towaru dla potrzeb wyboru stawki celnej dokonano na podstawie art. 19 ust. 1 Kodeksu celnego oraz § 11 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia.

Solidarnie zobowiązani do zapłacenia kwoty wynikającej z długu celnego są agencja celna "B" s.c. oraz "A" Sp. z o.o. (art. 221 Kodeksu celnego), albowiem zgłoszenia celnego dokonała [...] "B" S.C. B. J., S. J. działająca w imieniu własnym, lecz na rzecz importera "A" Sp. z o.o. Zgodnie z art. 209 §3 Kodeksu celnego dłużnikiem jest zgłaszający, a w wypadku przedstawicielstwa pośredniego dłużnikiem jest również osoba na rzecz, której składane jest zgłoszenie celne.

B. J. i S. J., wspólnicy spółki cywilnej [...] "B", reprezentowani przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z żądaniem uchylenia, zarówno decyzji Dyrektora Izby Celnej, jak i rozstrzygnięcia Naczelnika Urzędu Celnego.

Skarżący zarzucili organom celnym naruszenie punktu 9 załącznika D-3 do Międzynarodowej Konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego sporządzonej w Kyoto dnia 18 maja 1973 r. - oświadczenie rządowe z dnia 30 listopada 1982 r. (Dz.U. nr 43, poz. 278), zgodnie z którym wnioski o dokonanie kontroli dokumentów pochodzenia towaru powinny być składane w przepisanym okresie, który z wyjątkiem specjalnych okoliczności, nie powinien przekroczyć roku od dnia, gdy dokument został przedstawiony w urzędzie celnym kraju występującego z wnioskiem. Wskazali przy tym, że świadectwo pochodzenia Form A nr [...] zostało załączone do zgłoszenia celnego w dniu 18 listopada 2002 roku. Natomiast zapytanie weryfikacyjne zostało skierowane do organu właściwego dopiero w dniu 21 listopada 2003 roku, czyli po upływie roku od dnia przedstawienia dokumentu w urzędzie celnym. Uchybienie wskazanemu terminowi nie zostało uzasadnione specjalnymi okolicznościami.

W piśmie z dnia 11 lipca 2008 r. Skarżący B. J. przedstawiła dodatkowe uzasadnienie skargi wskazując na naruszenie: art. 210 § 1 pkt 6 i § 2 oraz art. 258 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. nr 8, poz. 60 ze zm.) w związku z art. 262 Kodeksu celnego.

Uzasadniając dodatkowe zarzuty podniosła, iż decyzja Dyrektora Izby Celnej, jak i poprzedzająca ją decyzja Naczelnika Urzędu Celnego, są obecnie bezprzedmiotowe; są trwale niewykonalne, albowiem spółka cywilna "B" została rozwiązana z dniem 15 stycznia 2007 r., a byli wspólnicy nie planują utworzenia nowej spółki o tej nazwie. W konsekwencji, w ocenie Skarżącej, organy powinny stwierdzić ich wygaśnięcie na podstawie art. 258 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 262 Kodeksu celnego.

Zarzuciła również, iż brak powołania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji specjalnych okoliczności usprawiedliwiających przekroczenie rocznego terminu na wystąpienie z wnioskiem o dokonanie kontroli świadectwa pochodzenia przesądza o pogwałceniu art. 210 §1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Zaistnienie tych okoliczności podlega kontroli sądowej, a brak ich ujawnienia w uzasadnieniu powoduje, że pouczenie strony postępowania o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego zostało w sposób nieuprawniony ograniczone - art. 210 § 2 Ordynacji podatkowej.

Ponadto Skarżąca wskazała na konieczność skierowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności art. 209 § 3 w związku z art. 3 § 1 pkt 23 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz.U. z 2001 r. nr 75, poz. 802), w brzmieniu obowiązującym na dzień przyjęcia zgłoszenia celnego, z art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483). W jej ocenie naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego polega na przypisaniu odpowiedzialności za dług celny podmiotowi, który jako przedstawiciel pośredni importera nie brał w ogóle udziału w czynnościach zawiązanych z uzyskaniem w innych krajach dokumentów mających potwierdzać pochodzenie towaru. Z kolei pogwałcenie zasady równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji) polega na nieuzasadnionym zróżnicowaniu sytuacji prawnej agencji celnej oraz przedstawiciela bezpośredniego w zakresie odpowiedzialności za dług celny.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Odpowiadając na zarzuty podniesione w skardze wyjaśnił, że § 20a rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia, nie przewiduje nakazu wysyłania dowodów pochodzenia w określonym przedziale czasowym. Konstrukcja punktu 9 załącznika D-3 Międzynarodowej Konwencji sporządzonej w Kyoto w dniu 18 maja 1973 r. dopuszcza możliwość wystąpienia z wnioskiem o weryfikację po upływnie terminu 1 roku. Przy tym nie stanowi, aby wnioski zgłoszone po tym terminie należało traktować jako bezprzedmiotowe. Jednocześnie podkreślił, że podniesiony w skardze zarzut jest nieuprawniony, gdyż termin roku w niniejszej sprawie nie został przekroczony. Zgłoszenie celne uzupełniające zostało złożone w dniu 6 grudnia 2002 roku i w tym dniu przedstawiono organowi celnemu świadectwo pochodzenia. Z kolei pismo zawierające prośbę o weryfikację zostało opatrzone datą 21 listopada 2003 roku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w dniu 1 grudnia 2006r., jednak dotyczyło ono długu celnego, który powstał w listopadzie 2002 roku. Stąd zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz.U. nr 68, poz. 623) podstawę rozstrzygnięcia, w zakresie dotyczącym długu celnego, stanowiły przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz.U. z 2001 r. nr 75, poz. 802 ze zm.).

Organy celne prawidłowo przyjęły, że w kontrolowanej sprawie zastosowanie znajdują przepisy prawa regulujące kwestie pochodzenia towaru i jego dokumentowania w ramach handlu niepreferencyjnego, czyli przede wszystkim postanowienia Międzynarodowej Konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego sporządzonej w Kyoto dnia 18 maja 1973 r. (Dz.U. nr 12, poz. 38 ze zm.), Załączniki do tej umowy, art. 16 do art. 19 Kodeksu celnego oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz.U. nr 130, poz. 851 ze zm.).

W ocenie Sądu Dyrektor Izby Celnej prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa materialnego.

Odnosząc się do zarzutów Skarżących wskazać należy, iż twierdzenie skargi o przedłożeniu świadectwa pochodzenia Form A nr [...] wraz ze zgłoszeniem celnym w dniu 18 listopada 2003 roku nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Wbrew sugestiom zawartym w uzasadnieniu skargi w dniu 18 listopada 2002 roku nie przedstawiono organowi celnemu świadectwa pochodzenia towaru, lecz po przeprowadzeniu rewizji celnej (k.6), dokonano wpisu towarów do rejestru prowadzonego przez osobę posiadająca pozwolenie na stosowanie procedury uproszczonej. W tym dniu organ celny, po dostarczeniu przez stronę kopii faktury i częściowym rozładunku towaru, stwierdził jedynie, że zostały spełnione warunki do objęcia towaru procedurą dopuszczenia do obrotu z zastosowaniem procedury uproszczonej. Tak, więc dzień 18 listopada 2002 roku to data dokonania wpisu importowanego towaru do rejestru prowadzonego przez osobę posiadająca pozwolenie na stosowanie procedury uproszczonej w rozumieniu art. 80 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz.U. z 2001 r. nr 75, poz. 802 ze zm.). Wpis do rejestru nie otwiera biegu terminu określonego w punkcie 9 Załącznika D-3 do Międzynarodowej Konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego sporządzonej w Kyoto z dnia 18 maja 1973 r. - oświadczenie rządowe z dnia 30 listopada 1982 r. (Dz. U. nr 43, poz. 278). Zdarzeniem takim jest przedstawienie dokumentu stwierdzającego pochodzenie towaru w urzędzie celnym kraju występującego z wnioskiem o weryfikację. Jednocześnie okres rozliczeniowy stosowania procedury uproszczonej, zgodnie z § 75 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 2001 r. w sprawie procedur uproszczonych (Dz. U. z 2002 r. nr 5, poz. 48), wynosił jeden miesiąc. Z akt sprawy wynika (k.11), że zgłoszenie celne uzupełniające wraz z załącznikami zostało przedstawione organowi celnemu w dniu 6 grudnia 2002 roku (pieczęć Urzędu Celnego w Poznaniu), a w skardze nie powołano żadnych dowodów, które wskazywałyby, że świadectwo pochodzenia zostało przedstawione w urzędzie celnym w dniu 18 listopada 2003 roku. Zatem mając na uwadze, że zapytanie weryfikacyjne zostało opatrzone datą 21 listopada 2003 roku (k. 20-21), uznać należało, że w kontrolowanej sprawie roczny termin na wystąpienie z wnioskiem o kontrolę dowodu pochodzenia został dochowany. Tym samym bezprzedmiotowe jest prowadzenie rozważań, co do konsekwencji prawnych naruszenia przez organy celne terminu zakreślonego w punkcie 9 Załącznika D-3 do Międzynarodowej Konwencji z Kyoto.

Z powyższych względów nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.) w związku z art. 262 Kodeksu celnego. Na gruncie niniejszej sprawy zaktualizowanie obowiązków władz państwa obcego ustanowionych normą 9 Załącznika D-3 do Międzynarodowej Konwencji z Kyoto, czyli przeprowadzenie skutecznej weryfikacji świadectwa pochodzenia, nie wymagało powoływania specjalnych okoliczności we wniosku o dokonanie kontroli dowodu pochodzenia. Stąd prawidłowa realizacja obowiązku uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji nie wymagała omówienia przyczyn uchybienia przedmiotowemu terminowi.

Nieuzasadniony okazał się zarzut naruszenia art. 258 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Skarżący wskazują, że należało stwierdzić wygaśnięcie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z uwagi na jej bezprzedmiotowość, którą wywołało rozwiązanie z dniem 15 stycznia 2007 r., jednego z dłużników solidarnych, spółki cywilnej [...] "B" S.C. B. J., S. J. Sformułowany zarzut jest chybiony już tylko z tego względu, że wykracza poza granice rozpoznania sprawy wyznaczone zaskarżonym rozstrzygnięciem. Decyzja Dyrektora Izby Celnej oraz poprzedzająca ją decyzja Naczelnika Urzędu Celnego dotyczyły sprawy prawidłowości zgłoszenia celnego - art. 65 §4 Kodeksu celnego. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji następuje w odrębnym postępowaniu celnym (art. 262 Kodeksu celnego w związku z art. 258 § 1, § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej). Od ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji służy skarga do sądu administracyjnego. Dlatego ocena bezprzedmiotowości kwestionowanych decyzji z tego punktu widzenia wykracza poza, wyznaczone przez art. 134 § 1 oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), granice kontroli legalności rozstrzygnięcia w przedmiocie nieprawidłowości zgłoszenia celnego. Wskazać również należy, iż postępowanie w sprawie wygaśnięcia decyzji nie służy eliminowaniu z obrotu prawnego decyzji wadliwych (B. Gruszczyński w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Ordynacja podatkowa - komentarz" Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2007, str. 772).

Ponadto powoływanie się w niniejszej sprawie na wyrok NSA z dnia 24 marca 2006 r. I FSK 774/05 jest całkowicie nieuprawnione. Przy czym nie tylko z tego powodu, że podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie mógł być art. 68 czy art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, lecz dlatego, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie nastąpiło wygaśnięcie długu celnego (art. 244 pkt 3 Kodeksu celnego) na skutek jego przedawnienia (art. 242 § 4, § 5, § 6, § 7 Kodeksu celnego). Wskazać również należy, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego została doręczona stronom postępowania przed upływem trzech lat od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego, a zgodnie z ukształtowaną linią orzecznictwa sądów administracyjnych przewidziany w art. 65 § 5 Kodeksu celnego termin 3 lat, po upływie którego nie może zostać wydana decyzja o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, dotyczy wydania decyzji przez organ I instancji, gdyż do tego organu należy weryfikacja wadliwego zgłoszenia celnego. Omawiany przepis nie wymaga by decyzja wydana na jego podstawie była decyzją ostateczną (porównaj wyrok NSA z dnia 03 kwietnia 2007r. sygn. akt I GSK 1023/06, Lex nr 323477).

Organy celne prawidłowo zastosowały art. 209 § 3 Kodeksu celnego. W treści powołanego przepisu ustawodawca określił krąg podmiotów odpowiedzialnych za dług celny, który powstawał z chwilą przyjęcia zgłoszenia celnego. Do osób ponoszących odpowiedzialność za ten dług zaliczył zgłaszającego, osobę na rzecz, której dokonano zgłoszenia oraz osoby, które dostarczyły danych do sporządzenia zgłoszenia celnego i które wiedziały lub przy zachowaniu należytej staranności mogły się dowiedzieć, że dostarczone dane są nieprawdziwe. Zgodnie z art. 221 Kodeksu celnego także w przypadku, o którym mowa w art. 209 § 3 Kodeksu celnego, dłużnicy są solidarnie zobowiązani do zapłacenia kwoty wynikającej z długu celnego. Tym samym ziszczenie się przesłanek odpowiedzialności podmiotu, który dostarczył nieprawdziwych danych do sporządzenia zgłoszenia celnego nie ma tego skutku, że wyłącza odpowiedzialność zgłaszającego lub osoby, na rzecz której dokonano zgłoszenia.

Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł uzasadnionych podstaw dla przedstawienia pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu. Uznał przy tym, że ustawodawca wychodząc naprzeciw istotnym potrzebom obrotu gospodarczego, w szczególności postępującej specjalizacji, stworzył ramy prawne dla prowadzenia działalności gospodarczej w formie agencji celnej. Wyposażył ją, na zasadzie wyłączności, w szczególne uprawnienia, albowiem stosownie do treści art. 253 § 2 pkt 2 Kodeksu celnego, jeżeli postępowanie przed organem celnym dotyczy towaru, którego rodzaj lub ilość wskazuje na przeznaczenie do działalności gospodarczej przedstawicielem pośrednim osoby może być wyłącznie agencja celna. Niemniej korzystanie z przyznanych uprawnień powiązał z odpowiedzialnością za dług celny - art. 64 § 2a w związku z art. 209 § 3 Kodeksu celnego. Przy tym podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w formie agencji celnej oraz świadczenie usług w ramach przedstawicielstwa pośredniego pozostawił swobodnej decyzji przedsiębiorcy. Agencja celna mogła występować również jako przedstawiciel bezpośredni importera - art. 256 § 2 pkt 1 i § 3 pkt 1 Kodeksu celnego. Zatem to wybór przedsiębiorcy przesądzał czy będzie on ponosił odpowiedzialność za prawdziwość danych zawartych w zgłoszeniu celnym oraz autentyczność załączonych do niego dokumentów - art. 64 § 2a w związku z art. 253 § 2 i § 3 oraz art. 3 § 1 pkt 23 Kodeksu celnego. W konsekwencji to decyzja podmiotu prowadzącego agencję celną, a nie wola ustawodawcy, jak to założyli w swojej argumentacji Skarżący kształtowała zakres odpowiedzialności prawnej przedsiębiorcy. Z tych względów Sąd nie podziela wątpliwości co do zgodności art. 209 § 3 w związku z art. 3 § 1 pkt 23 Kodeksu celnego z art. 2 oraz art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.

/-/B. Koś /-/M. Ławniczak /-/T. Geremek

za nieobecnego Sędziego

/-/M. Ławniczak

KS d