Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1151/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.151,  art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Protokolant specjalista Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją Prezydenta Miasta B. nr [...] z dnia [...] r. przyznano M. D. dodatek mieszkaniowy w wysokości 124,81 zł miesięcznie na okres od 1 kwietnia 2006 r. do 30 września 2006 r.

Następnie wskazany organ decyzją nr [...] z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 2 – 8 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz art. 104 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., po uprzednim wznowieniu postępowania objętego postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], uchylił powołaną wyżej decyzję z dnia [...] r. i przyznał M.D. dodatek mieszkaniowy w wysokości 136,76 zł miesięcznie na okres od 1 kwietnia 2006 r. do 30 września 2011 r.

W uzasadnieniu decyzji, organ wskazał, że zaistniała przesłanka wznowienia postępowania w sprawie przyznanego stronie dodatku mieszkaniowego określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne, istotne dla sprawy, istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi przyznającemu dodatki mieszkaniowe. Z poczynionych przez organ w toku postępowania ustaleń wynikało, że w dniu 30 marca 2006 r. M. D. złożył wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego wraz z deklaracją o dochodach za okres pełnych trzech miesięcy kalendarzowych poprzedzających datę złożenia wniosku. W deklaracji tej podał dochody od grudnia 2005 r. do lutego 2006 r. w wysokości 1033, 50 zł, tj. miesięcznie 344,50 zł (zasiłek stały). Natomiast w tym okresie otrzymywał również z S. rentę inwalidzką w wysokości 71, 46 zł miesięcznie, która jednak nie została ujęta w deklaracji pomimo, że stanowiła ona przychód strony, który mieści się w definicji dochodu, o jakim mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych. W związku z tym nie można było uznać za prawidłową decyzję wydaną na podstawie złożonej przez M. D. deklaracji o wysokości dochodów. Organ dokonał ponownego wyliczenia kwoty dodatku mieszkaniowego i na tej podstawie stwierdził, że zaistniały podstawy do uchylenia decyzji z 31 marca 2006 r. i określenia nowej kwoty dodatku.

Po rozpatrzeniu odwołania M. D. od wyżej opisanej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej okresu na jaki przyznano dodatek mieszkaniowy i orzekło, że dodatek przysługuje w okresie od 1 kwietnia 2006 r. do 30 września 2006 r., a w pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium podzieliło ustalenia i wnioski organu pierwszoinstancyjnego oraz przyjętej podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

Po rozpoznaniu skargi M. D. na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt IV SA/Gl 638/12 uchylił tą decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...] oraz określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd stwierdził, że decyzja organu administracji, w stosunku do której wznowiono postępowanie została wydana w dniu [...] r., a stronie doręczono ją w dniu 14 kwietnia 2006 r. Poza tym przesłanką uzasadniającą wznowienie postępowania była okoliczność przewidziana w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a mianowicie wyjście na jaw nowych okoliczności faktycznych lub dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi wydającemu tę decyzję, to jest pobieranie przez skarżącego renty inwalidzkiej w S. Natomiast stosownie do treści art. 146 § 1 k.p.a. w przypadku wyżej wymienionej przesłanki nie uchyla się decyzji po upływie 5 lat od dnia jej wydania. Tymczasem decyzja organu pierwszej instancji została wydana w dniu [...] r., a zaskarżona decyzja w dniu [...] r.,, a więc po upływie wskazanego okresu, co stanowi naruszenie art. 146 § 1 k.p.a. Jednocześnie w ocenie Sądu pozostałe zastrzeżenia podnoszone przez skarżącego nie miały umocowania w przepisach prawa albowiem działania organów administracji podejmowane w zakresie ustalenia wysokości dochodów strony ubiegającej się o przyznanie dodatku mieszkaniowego były prawidłowe. W szczególności postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ pierwszej instancji wykazało, że skarżący w momencie składania wniosku o przyznanie przedmiotowego dodatku dysponował rentą inwalidzką wypłacaną w S., która stanowi jego przychód podlegający zaliczeniu przy obliczaniu wysokości dochodu. Na tą okoliczność nie miał wpływu ani fakt wypłacania środków pochodzących z systemu zabezpieczenia społecznego z państwa nie wchodzącego w skład Unii Europejskiej, czy też Wolnego Obszaru Gospodarczego ani nie było istotne, czy Polska z danym krajem ma podpisaną stosowną umowę dwustronną, jak również nie miał znaczenia fakt, że waluta tego kraju jest wymienialna. Jeżeli skarżący otrzymywał środki z systemu zabezpieczenia społecznego z S., która nie jest członkiem wyżej wymienionych organizacji międzynarodowych, a jej waluta nie jest wymienialna, to wysokość przyznawanego skarżącemu świadczenia powinna być przeliczana po średnim kursie wynikającym z tabeli Narodowego Banku Polskiego.

Decyzją Prezydenta Miasta B. nr [...] z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 7 ust. 1a ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 966 ze zm.) oraz art. 104, art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 k.p.a., stwierdzono, że decyzja z dnia [...] r. nr [...] została wydana z naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu decyzji, organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz stanowisko Sądu zawarte w powyżej opisanym wyroku. Następnie stwierdził, że w związku z wyjściem na jaw nowych okoliczności faktycznych, istniejących w dniu wydania decyzji przyznającej stronie dodatek mieszkaniowy, a nie znanych organowi, wznowiono podstępowanie, które wykazało że M. D. od 19 lipca 1999 r. miał prawo do renty inwalidzkiej w S. Powyższe ustalono na podstawie pisma Republikańskiego Funduszu Ubezpieczeń Emerytalnych i Rentowych w N. S. (S.), z którego wynikało, że świadczenie to było wypłacane w Polsce w okresie od 19 lipca 1999 r. do 30 listopada 2004 r., natomiast od 1 grudnia 2004 r. do stycznia 2011 r. wypłaty renty były dokonywane w Republice S., za pośrednictwem filii funduszu w N. S.. Następnie organ stwierdził, że M.D. 30 marca 2006 r. złożył wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego wraz z deklaracją o dochodach za okres pełnych trzech miesięcy kalendarzowych poprzedzających datę złożenia wniosku. W deklaracji tej podał dochody od grudnia 2005 r. do lutego 2006 r. w wysokości 1033, 50 zł, tj. miesięcznie 344,50 zł Natomiast w tym okresie otrzymywał również z S. rentę inwalidzką w wysokości 536,54 [...] miesięcznie, która jednak nie została ujęta w deklaracji, pomimo, że stanowiła ona przychód strony, bowiem mieści się w definicji dochodu, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych. W związku z tym organ uznał za niezgodną ze stanem faktycznym złożoną w dniu 30 marca 2006 r. deklarację o wysokości dochodów. Natomiast fakt uzyskiwania renty inwalidzkiej w okresie 3 miesięcy poprzedzających moment złożenia wniosku o dodatek mieszkaniowy stanowi istotną dla sprawy okoliczność nieznaną organowi pierwszej instancji w dniu wydania decyzji, zatem spełniona została przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego wyrażona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Podsumowując organ pierwszej instancji wskazał, iż pomimo wydania z naruszeniem prawa decyzji Prezydenta Miasta B. nr [...] z [...] r. przyznającej M. D. dodatek mieszkaniowy w wysokości 124,81 zł miesięcznie na okres od 1 kwietnia 2006 r. do 30 września 2006 r., nie uchylił jej stosując się do treści art. 146 § 1 k.p.a.

M. D od wyżej opisanej decyzji złożył odwołanie, w którym zarzucił: naruszenie prawa materialnego polegające na wadliwym powołaniu podstawy prawnej decyzji, gdyż w jego ocenie postępowanie stało się bezprzedmiotowe, przede wszystkim w nowopowstałej sytuacji, gdy Sąd orzekł o niemożliwości wykonania decyzji; błędne ustalenie, że z naruszeniem prawa została wydana decyzja z dnia [...] r. zamiast decyzja z dnia [...] r., którą uchylił Sąd; błędne określenie, iż decyzję otrzymuje wnioskodawca w sytuacji, gdy odwołujący się nie wnosił o wznowienie postępowania, a zatem nie jest stroną postępowania,

Wskazując na powyższe zarzuty odwołujący domagała się umorzenia postępowania przed organem pierwszej instancji w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że niniejsze postępowanie zostało wszczęte przez organ I instancji postanowieniem z dnia [...]r. w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] r., bowiem organ ten powziął wiadomość, że strona otrzymuje rentę inwalidzką z S.. Dalej wskazano, że w dniu 6 września 2010 r. M. D. w trakcie przesłuchania oświadczył, że wpisane do deklaracji o wysokości dochodów kwoty są prawdziwe i wszystkie zostały osiągnięte na terytorium Rzeczpospolitej oraz że nie wie co się dzieje z rentą z Republiki Serbskiej i jaka jest jej wysokość. Podał również, że latem 2008 r. pobrał z S. całą kwotę tj. ok. 40.000 - 50.000 dinarów jednakże nie wie z jakiego okresu ta kwota pochodziła. Następnie organ I instancji wystąpił do Ambasady Polskiej w Republice S. w sprawie dochodów osiąganych przez stronę w okresie od 1 grudnia 2005 r. do 28 lutego 2010 r.. Z otrzymanych dokumentów, które zostały przetłumaczone przez tłumacza przysięgłego wynika, że M. D. została przyznana w S. renta inwalidzka na czas nieokreślony. Renta została ustalona od 19 lipca 1999 r. w wysokości 536,54 [...] miesięcznie. Wypłaty były dokonywane w Polsce w okresie od 19 lipca 1999 r. do 30 listopada 2004 r., a od 1 grudnia 2004 r. są dokonywane w S. za pośrednictwem filii funduszu w N. S. Z kolei pismem z dnia 29 listopada 2011 r. Zastępca Dyrektora Departamentu Operacji Zagranicznych Narodowego Banku Polskiego poinformował o średnim kursie dinara w złotych. Dalej Kolegium wskazało, że z akt sprawy wynika, że zainteresowany składając deklarację o dochodach przy wniosku o dodatek mieszkaniowy nie ujawnił, że w podanym okresie otrzymywał w S. rentę inwalidzką w wysokości 536, 40 nowych dinarów miesięcznie. Organ odwoławczy podniósł, że decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. przyznającą stronie dodatek mieszkaniowy w wysokości 124,81 zł miesięcznie na okres od 1 kwietnia 2006 r. do 30 września 2006 r. M. D. otrzymał w dniu 14 kwietnia 2006 r. W związku z powyższym organ pierwszej instancji wykonując wyrok Sądu z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt IV SA/Gl 638/12. słusznie na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. stwierdził wydanie tej decyzji z naruszeniem prawa, gdyż nie można jej było uchylić.

W skardze na wyżej opisaną decyzję M. D. podniósł zarzut: sprzeczności podstawy prawnej powołanej w sentencji decyzji (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.) i jej uzasadnieniu (art. 146 § 1 i art. 151 § 2 k.p.a.), nie ustosunkowania się przez organ do wszystkich żądań i wniosków zawartych w odwołaniu, nie wyjaśnienia powodów "odmowy mocy dowodowej wyrokowi z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt IV SA/Gl 638/12", którym orzeczono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Poza tym zdaniem skarżącego żaden z organów administracji nie miał prawa wydać nowej decyzji lecz miał obowiązek umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji bądź o jej uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia celem umorzenia postępowania toczącego się przed organem pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zaprezentowanego w sprawie stanowiska.

Postanowieniem z dnia 15 września 2014 r. WSA w Gliwicach zawiesił postępowanie, gdyż w dacie wniesienia skargi na powyżej opisaną decyzję Kolegium z dnia [...] r. nr [...], równocześnie skarżący złożył w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

Z kolei postanowieniem z dnia 8 grudnia 2014 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie, ze względu na ustanie przyczyny zawieszenia. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Kolegium z dnia [...] r. Nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z dnia [...] r. zaskarżonej do tut. Sądu. Decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu 21 sierpnia 2014 r. i nie została od niej skierowana skarga do sądu administracyjnego. Wobec tego zaistniały podstawy do rozpoznania skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy w toku postępowania prowadzonego przez organy administracji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę do takiego naruszenia prawa nie doszło.

Podkreślić przed wszystkim należy, iż sprawa zakończona wydaniem zaskarżonej decyzji, rozpoznawana była przez organy administracji ponownie w związku z wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawomocnym wyrokiem z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt IV SA/Gl 638/12. Mocą tego wyroku Sąd uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. wydanej po wznowieniu postępowania, mocą której uchylono decyzją ostateczną z dnia [...] r. o przyznaniu M. D. dodatku mieszkaniowego w kwocie 124, 81 zł na okres od 1 marca 2006 do 31 sierpnia 2006 r. przyznano dodatek w zmienionej wysokości.

Rozpoznanie przedmiotowej sprawy przez organy administracji nastąpiło więc w ramach związania wynikającego z rozstrzygnięcia Sądu wydanego już uprzednio w sprawie. Jak bowiem stanowi art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie P.p.s.a.) ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Zatem kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji obejmuje realizację wytycznych w sprawie wynikających z powyższego wyroku, które są konsekwencją dokonanej przez Sąd oceny prawnej.

W uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku Sąd stwierdził, że decyzja SKO z dnia [...] r. oraz organu I instancji z dnia [...] r. wydane w wyniku wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] r. w związku z wystąpieniem przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. , tj. pobierania przez skarżącego renty inwalidzkiej w S. nie wykazanej w deklaracji o dochodach złożonej wraz z wnioskiem z dnia 30 marca 2006 r. o dodatek mieszkaniowy, zostały wydane z naruszeniem art. 146 § 1 k.p.a.. W myśl art. 146 § 1 k.p.a. w przypadku wystąpienia przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a nie uchyla się decyzji po upływie 5 lat od dnia jej wydania. Tymczasem decyzja, której postępowanie wznowieniowe dotyczyło wydana została [...] r., a doręczona stronie 14 kwietnia 2006 r.

Ponadto w ocenie Sądu renta inwalidzka przyznana skarżącemu w S. stanowi jego przychód w rozumieniu art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, podlegający zaliczeniu przy obliczaniu wysokości dochodu. Potwierdził także, że jej wysokość powinna być przeliczana po średnim kursie wynikającym z tabeli Narodowego Banku Polskiego. Tym samym uznał za prawidłowe działania organów w tym zakresie.

W wyniku przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji, mocą której stwierdzono wydanie z naruszeniem prawa decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. przyznającej M. D. dodatek mieszkaniowy w wysokości 124,81 zł miesięcznie na okres od 1 kwietnia 2006 r. do 30 września 2006 r. stwierdzić należało – że organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy zastosowały się do oceny prawnej i prawidłowo wykonały wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 7 marca 2013 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 638/12.

Postępowanie wznowieniowe w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte z urzędu postanowieniem z dnia [...] r. w związku z informacją o uzyskiwanym przez skarżącego dochodzie w postaci renty inwalidzkiej, wypłacanej przez właściwe organy S.. W sprawie jest bezsporne, że przychody z tego tytułu nie były wykazane w złożonej przez niego deklaracji. W trakcie postępowania wyjaśniającego organ pierwszej instancji uzyskał wyjaśnienie Republikańskiego Funduszu Ubezpieczeń Emerytalnych i Rentowych w N.S. (S. pismo z dnia 14 stycznia 2011 r.). Z treści tych wyjaśnień wynikało, że skarżącemu była wypłacana renta inwalidzka od 19 lipca 1999 r. co najmniej do stycznia 2011 r. W okresie trzech miesięcy (grudzień 2005, styczeń i luty 2006r.), poprzedzających złożenie wniosku o dodatek mieszkaniowy, skarżący otrzymał świadczenia rentowe w kwocie 536,54 nowe [...], co stanowiło kwotę 71,46 zł wg kursu NBP, które nie zostało ujęte w złożonej przez niego deklaracji. Definicja dochodu zawarta w art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych obejmuje bowiem wszelkie przychody (za wyjątkiem kumulatywnie wymienionych w tym przepisie), a więc także świadczenia z tytułu renty inwalidzkiej wypłacane przez organy [...], co potwierdził Sąd we wskazanym wyżej wyroku. Natomiast, jak wynika z wyliczenia dochodu uzyskiwanego przez skarżącego za okres trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku, korekta wysokości dochodu wynikająca z doliczenia świadczenia rentowego miała wpływ na wysokość dodatku mieszkaniowego. W konsekwencji należy uznać, iż w wyniku postępowania wyjaśniającego przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., stanowiąca podstawę wznowienia postępowania zaistniała, bowiem wyszła na jaw nowa okoliczność istniejąca w dniu wydania decyzji, nieznana organowi, który wydał decyzję, która miała istotny wpływ na wynik sprawy. Uwzględnienie w wyliczeniu dochodu skarżącego otrzymywanej przez niego renty inwalidzkiej powodowałoby więc konieczność uchylenia decyzji z dnia [...] r. , a następnie rozstrzygnięcia o nowej wysokości dodatku mieszkaniowego. Jednakże do uchylenia tej decyzji, jak wskazał Sąd w wyroku z dnia 7 marca 2013 r., dojść nie mogło, bowiem od jej doręczenia stronie, co miało miejsce w dniu 14 kwietnia 2006 r., upłynęło 5 lat (art. 146 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.), a w takiej sytuacji organ jedynie mógł stwierdzić, że decyzja ta, tj. decyzja z dnia [...]r., została wydana z naruszeniem prawa. Zgodnie bowiem z art. 151 § 2 k.p.a. w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 k.p.a., organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

W konsekwencji powyższego stwierdzić należało, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a wobec tego skargę należało uznać za bezzasadną, a tym samym zarzuty w niej zawarte nie zasługiwały na uwzględnienie. W szczególności z przedstawionych wyżej powodów zarzut skarżącego dotyczący nie wykonania wyroku z dnia 7 marca 2013 r. nie mógł zostać skutecznie podniesiony.

Wbrew stanowisku skarżącego Kolegium prawidłowo powołało w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż przepis ten stanowi jedną z podstaw prawnych rozstrzygnięć określonych w art. 138 k.p.a. podejmowanych przez organ odwoławczy. Natomiast w uzasadnieniu Kolegium wskazało na przepisy art. 146 § 1 i 151 § 2 k.p.a., gdyż stanowiły one podstawę prawną wydania decyzji przez organ I instancji, a tym samym podlegały ocenie Kolegium w zakresie prawidłowości ich zastosowania w sprawie. Pozytywna ocena dawała organowi odwoławczemu podstawę do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, a tym samym wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Wobec tego zarzut, że pomiędzy przepisami powołanymi w podstawie prawnej decyzji Kolegium oraz w jej uzasadnieniu zachodzi sprzeczność jest bezzasadny.

Natomiast wniosek skarżącego o umorzenie postępowania przed organem pierwszej instancji nie mógł zostać uwzględniony przez organ odwoławczy, albowiem nie zostały spełnione przesłanki warunkujące takie umorzenie. Zrealizowanie uprawnień wynikających z tej decyzji nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania.

Wbrew stanowisku skarżącego podstawy do umorzenia postępowania wznowieniowego jako bezprzedmiotowego nie stanowi rozstrzygnięcie Sądu zawarte w wydanym w tej sprawie wyroku z dnia 7 marca 2013 r. o sygn. akt IV SA/Gl 638/12. uchylającym decyzję SKO w K. z dnia [...] r. o wstrzymaniu wykonania tej decyzji. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "W razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku". Wstrzymanie wykonania decyzji jest więc następstwem wprowadzenia dwuinstancyjnego sądownictwa administracyjnego, a co za tym idzie dotyczy nieprawomocnych wyroków sądów pierwszej instancji. Uchylenie decyzji objętej skargą i orzeczenie o wstrzymaniu jej wykonania nieprawomocnym wyrokiem sądu pierwszej instancji oznacza bowiem, że zaskarżona decyzja istnieje nadal w obrocie prawnym jednakże nie wywołuje już skutków prawnych, a więc na jej podstawie organ nie może np. egzekwować obowiązków wynikających z takiej decyzji. Stan taki trwa do momentu uprawomocnienia się orzeczenia sądu pierwszej instancji. Po uprawomocnieniu się wyroku uchylona decyzja nie funkcjonuje już w obrocie prawnym, zaś organ zobowiązany jest zgodnie z oceną prawną oraz wytycznymi zawartymi w wyroku ponownie rozpoznać sprawę i wydać rozstrzygnięcie.

Ponadto wyjaśnienia wymaga, że decyzja wydana w wyniku wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną rozstrzyga w kwestii zgodności z prawem tej decyzji ostatecznej, co w niniejszej sprawie dotyczyło decyzji z [...] r.

Wskazanie w rozdzielniku decyzji organu I instancji z dnia [...] r. , że decyzję tą otrzymuje wnioskodawca w sytuacji, gdy w istocie skarżący nie był wnioskodawcą, bowiem postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] r. zostało wszczęte z urzędu, nie świadczy że skarżący nie był stroną tego postępowania, skoro był adresatem decyzji z dnia [...] r.

W podsumowaniu należało ponownie stwierdzić, że w prawomocnym wyroku WSA w Gliwicach z dnia 7 marca 2013 r. , została zawarta wiążąca ocena – a więc na obecnym etapie - aktualne jest już tylko i wyłącznie, odnoszenie się do działań organu administracji następujących w wykonaniu tej oceny, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał za prawidłowe.

W tym stanie rzeczy stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, co skutkowało jej oddaleniem – zgodnie z art. 151 P.p.s.a.