Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 97/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-02-24 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2017 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku A. H. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego, określenia kwoty cła, podatku akcyzowego, podatku od towarów i usług oraz opłaty paliwowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

A. H. w związku z wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" r., w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego, określenia kwoty cła, podatku akcyzowego, podatku od towarów i usług oraz opłaty paliwowej zwrócił się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania tego rozstrzygnięcia. Podniósł, że organy celne wydały wobec niego 12 analogicznych decyzji za poszczególne miesiące 2014 r.. Zapłata określonych w nich należności przed rozpoznaniem poszczególnych skarg spowodowałaby dla skarżącego znaczną szkodę i nieodwracalne skutki. Suma określonych należności przywozowych przewyższa bowiem wielokrotnie jego miesięczny budżet, a ich przymusowa egzekucja na obecnym etapie postępowania wygeneruje jedynie dodatkowe koszty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a"., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.

Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Podkreślenia wymaga, iż podstawową przesłanką wstrzymania wykonania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W szczególności powstanie "znacznej szkody" będzie miało miejsce w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu, który ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiony innym. W doktrynie i orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie musi skutkować powstaniem wymienionych wyżej skutków, ponieważ w razie jej uchylenia, skarżący może uzyskać zwrot wyegzekwowanej kwoty.

W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, wykazanie przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem sam wywód strony. Jej twierdzenia muszą znaleźć potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących sytuacji finansowej i majątkowej. Zestawienie argumentów zaprezentowanych we wniosku oraz ocena sytuacji finansowej i majątkowej pozwala bowiem na ocenę, czy w przypadku wnioskodawcy występują przesłanki o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a..

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że skarżący zaistnienia przesłanek przemawiających za wydaniem pozytywnego z jego punktu widzenia rozstrzygnięcia, nie wykazał. Okoliczności podane we wniosku nie zostały bowiem poparte stosownymi dowodami potwierdzającymi aktualną sytuację finansową i majątkową wnioskodawcy. W uzasadnieniu skarżący podał jedynie, że zapłata kwot określonych w 12 decyzjach wydanych wobec niego, przed rozpoznaniem poszczególnych skarg, spowodowałaby znaczną szkodę i nieodwracalne skutki. Podniósł, że suma określonych należności przywozowych przewyższa wielokrotnie jego miesięczny budżet, nie przedkładając jednak żadnych dokumentów na poparcie swojego stanowiska.

Zauważyć należy, iż konieczność zapłaty zobowiązania podatkowego i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, jest zwykłym następstwem wydania decyzji podatkowej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego nie naprawiłoby (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 450/09, opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Każde egzekwowanie należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w sytuacji finansowej zobowiązanego, jednak, co należy podkreślić, nie zawsze wiąże się ono z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem uwiarygodnienie, iż w wyniku zapłaty określonej w decyzji kwoty, wystąpią skutki o jakich mowa w przywołanym unormowaniu.

W sytuacji więc, gdy w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał w sposób rzeczowy, poparty stosownymi dowodami, iż zachodzą okoliczności wskazujące w sposób wiarygodny na zaistnienie ustawowych przesłanek udzielenia wnioskowanej ochrony tymczasowej, brak było podstaw do stwierdzenia przez Sąd, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodować może znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.