Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1354/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2007-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2004 nr 6 poz 40
law: Ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska Sędziowie Asesor WSA Arkadiusz Windak /spr./ Asesor WSA Joanna Wojciechowska Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2007r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za [...] r. o d d a l a skargę


UZASADNIENIE

U z a s a d n i e n i e :

Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Kierownik Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla [...], na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm.), art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach [...] tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. Urz. WE Nr L 345 z 20 listopada 2004 r., str. 1 ze zm.), art. 51 ust. 2 oraz art. 22 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych schematów w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30 kwietnia 2004 r., str. 18 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku J. J. z dnia [...]r. o przyznanie płatności na rok [...], odmówił przyznania mu płatności z tytułu:

1) jednolitej płatności obszarowej, jednocześnie nakładając sankcję w wysokości [...] zł, do potrącenia z płatności pomocy do której producent rolny jest uprawniony z tytułu wniosków składanych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym w którym stwierdzono niezgodności;

2) uzupełniającej płatności obszarowej.

J. J. złożył od tej decyzji odwołanie do Dyrektora Agencji Rozwoju i Modernizacji Rolnictwa [...] wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji i przyznanie płatności bezpośrednich na rok [...]. Odwołujący zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 9 k.p.a., poprzez nieudzielanie informacji o fakcie, że na grunty stanowiące jego własność został złożony wniosek o przyznanie dopłat bezpośrednich, czym został narażony na szkodę materialną. Zastosowanie sankcji karnych uznał za krzywdzące, w sytuacji, kiedy nie miał pełnej wiedzy o tym, kto bezprawnie zawłaszczył jego grunty w celu uzyskania dopłat bezpośrednich.

W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego odwołania Dyrektor Agencji Rozwoju i Modernizacji Rolnictwa, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), decyzją z dnia [...]r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy szczegółowo opisał dotychczasowy tok postępowania i wskazał, że w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego J. J. przyznał, iż nie uprawiał będących przedmiotem sporu gruntów, a z dokumentów zebranych w sprawie wynika, że nie uprawiał tych gruntów od około [...] lat.

Organ odwoławczy ustalił, że J. J. we wniosku składanym w dniu

[...] r. nie ujął spornych gruntów, gdyż w tym czasie nie był jeszcze pewien jakie uprawy zamierza prowadzić dzierżawca. Składając zmianę do wniosku zadeklarował uprawy zgodne ze stanem faktycznym, tylko, że nie on był posiadaczem gruntów w myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu [...].

Organ odwoławczy wyjaśnił, że na mocy art. 2 ust. 1 w/w ustawy, osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej, będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego, zwanej dalej "producentem rolnym", przysługują płatności na będące w jej posiadaniu grunty rolne utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska, zwane dalej "gruntami rolnymi".

Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska, w przypadku gruntów ornych, jest uprawa roślin lub ugorowanie gruntu.

Z materiału dowodowego zebranego w sprawie jednoznacznie wynika, że posiadaczem spornych gruntów w [...] r. był Ł. L. zaś swoich roszczeń wynikających z bezprawnego zawłaszczenia gruntów odwołujący może dochodzić na drodze procesu cywilnego.

Organ odwoławczy nie podzielił zarzutu naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. J. J. nie mógł otrzymać wnioskowanych danych o innym producencie rolnym, zawartych w systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych i ewidencji wniosków. Przepis art. 5 ust. 3. ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności stanowi, że dane indywidualne zawarte w systemie mogą być udostępniane wyłącznie organom statystyki publicznej. Powyższe wyklucza w tym zakresie stosowanie przepisu art. 9 k.p.a.

Tym samym strona nie mogła skorzystać z art. 22 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., wedle którego, każdy wniosek o przyznanie pomocy może być w każdej chwili wycofany w całości lub w części po pisemnym zawiadomieniu. Zdaniem organu odwoławczego, w stosunku do J. J. ma zastosowanie art. 15 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796, który stanowi, że jeśli właściwe władze poinformowały rolnika o nieprawidłowościach w pojedynczym wniosku lub jeśli powiadomiły go o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu i jeśli ta kontrola ujawni nieprawidłowości, poprawki zgodnie z ust. 1 nie będą zatwierdzone w odniesieniu do działek rolnych, w przypadku których wykryto nieprawidłowości.

Według organu, skarżący zamierzał wyłudzić dopłaty do gruntów, których nie był użytkownikiem, a w Agencji szukał jedynie potwierdzenia, czy na sporne grunty został złożony wniosek o dopłaty, mając jednocześnie świadomość, że jeżeli uzyska stosowną informację w odpowiednim czasie to będzie mógł złożyć wycofanie części wniosku, bez stosowania sankcji.

Odwołujący nie uzasadnił podnoszonego w toku postępowania zarzutu nierzetelnego prowadzenia przesłuchania świadków w biurze Powiatu [...] z siedzibą w [...] , nie podał również z jakiego konkretnego powodu odmówił podpisania protokołu z przesłuchania go w charakterze świadka.

Zdaniem organu odwoławczego, nie doszło do nieprawidłowości w przesłuchaniu świadków, świadkowie jednoznacznie potwierdzili, kto był użytkownikiem spornych gruntów w [...] r. - do kompetencji ARiMR nie należy ustalanie, czyją własność stanowią grunty deklarowane do płatności.

J. J. w zmianie wniosku o przyznanie płatności obszarowej z dnia [...] r. zadeklarował do jednolitej płatności uzupełniającej (JPO) powierzchnię [...] ha, powierzchnia należna do wnioskowania o przyznanie płatności, po wykluczeniu działek rolnych [...], o łącznej powierzchni [...]ha, wyniosła [...] ha [...].

Procentowa różnica powierzchni działek zgłoszonych we wniosku do jednolitej płatności obszarowej i stwierdzonych w czasie kontroli wyniosła [...].

Stosownie do art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r., z wyjątkiem przypadków siły wyższej bądź okoliczności nadzwyczajnych zgodnie z definicją zawartą wart. 72 rozporządzenia (WE) nr 796/2004, jeżeli w wyniku kontroli administracyjnej bądź wizji lokalnej wykryte zostanie, iż ustalona różnica między zadeklarowanym, a wyznaczonym obszarem w rozumieniu art. 2 pkt 22 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 przekracza 30% wyznaczonego obszaru, to za przedmiotowy rok nie przyznaje się żadnej pomocy, jeżeli różnica ta przekracza 50% rolnik jest wykluczony ponownie z przywileju uzyskania premii do kwoty, która odpowiada różnicy między areałem zadeklarowanym, a wyznaczonym, kwota ta jest odejmowana z wypłat pomocy, do której rolnik byłby uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w ciągu trzech lat kalendarzowych po upływie roku kalendarzowego, w którym wykryto tę różnicę. W oparciu o powyższe J. J. naliczono sankcje w kwocie [...] zł [...].

Do uzupełniającej płatności obszarowej (UPO) odwołujący, w zmianie wniosku o przyznanie płatności z dnia [...]., zadeklarował powierzchnię [...] ha, powierzchnia należna do wnioskowania o przyznanie płatności, po wykluczeniu działek rolnych [....], o łącznej powierzchni [...] ha, wyniosła [...] ha [...]. Procentowa różnica powierzchni działek zgłoszonych we wniosku i stwierdzonych podczas kontroli wyniosła [...].

W myśl art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796, w przypadku, gdy dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej, za wyjątkiem skrobiowych odmian ziemniaka i ich nasion, przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 50 ust. 3 do 5 niniejszego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru, w przypadku, gdy różnica ta przekracza 20% zatwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw nie zostanie przyznana żadna pomoc obszarowa.

Ponadto, według art. 51 ust. 2 w/w. rozporządzenia, jeżeli dla całkowitego zatwierdzonego obszaru objętego pojedynczym wnioskiem, obszar zadeklarowany przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 50 ust. 3 do 5 niniejszego rozporządzenia o więcej niż 30%, pomoc, do której rolnik byłby uprawniony nie zostanie przyznana na dany rok kalendarzowy w ramach tych programów pomocowych.

Zawyżenie powierzchni działek rolnych deklarowanych w zmianie wniosku o przyznanie płatności, w przypadku odwołującego, skutkowało odmową przyznania jednolitej płatności obszarowej i płatności uzupełniającej na rok [...].

J. J. złożył na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie podnosząc zarzut rażącego naruszenia prawa polegający na niewyjaśnieniu przez organ wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz błędną wykładnię § 15 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796 z dnia 21 kwietnia 2004 r.

W ocenie skarżącego, organ odwoławczy nie wskazał przesłanek na podstawie których przyjął, że zostały spełnione wszystkie wymagania formalne i prawne w złożonym przez Ł.Li. wniosku w sprawie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na [...]r. Skarżący wyjaśnił, że wobec zapewnień A. L. , iż nie dokonał on zasiewów spornych gruntów, a informacja o złożeniu wniosku o dopłaty przez Ł. L. nie została potwierdzona przez Agencję, zdecydował się na dopisanie tych gruntów do swojego wniosku z uwagi na fakt, iż stanowiły jego własność i uznając, że jako właściciel ma prawo do zbioru dokonanych zasiewów i wystąpienia o przysługujące dopłaty z tytułu posiadania tych gruntów.

Nadto, J. J. zarzucił organom naruszenie art. 9 k.p.a. poprzez zaniechanie udzielenia informacji o złożonym już wniosku przez innego rolnika i o konsekwencjach jakie może rodzić ujęcie we wniosku gruntów rolnych przez skarżącego w sytuacji, gdy o dopłatę do tych gruntów wystąpił inny rolnik.

Skarżący podał, że podejmując w [...] działania o zwrot gruntów od A. L. miał świadomość, iż mógł on jako dzierżawca złożyć wniosek o dopłaty. Po uzyskaniu od niego informacji, iż takowego wniosku nie złożył, liczył się z tym, że A. L. pozostawiając zasiewy na gruncie będzie miał podstawy do wystąpienia przeciw niemu o zwrotu poczynionych nakładów. Z uwagi na to, że po uzupełnieniu wniosku uzyskał informację, iż o dopłaty wystąpił prawdopodobnie Ł. L., zwrócił się do Agencji o potwierdzenie tej informacji. Według skarżącego, gdyby Agencja potwierdziła ten fakt, miałby wówczas możliwość wycofania wniosku w zakresie tych gruntów, zgodnie z art. 15 ust. 3 w/w rozporządzenia Komisji (WE) nr 796 z dnia 21 kwietnia 2004 r. Takiej informacji Agencja mu jednak nie udzieliła.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, zważył co następuje

Kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem - stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), doprowadziła Sąd do uznania, że wydając kwestionowaną decyzję nie naruszono przepisów prawa materialnego regulujących instytucję dopłat bezpośrednich do gruntu rolnych za [...] r., ani też przepisów postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu [...] (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm.), osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej, będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego, przysługują płatności na będące w jej posiadaniu grunty rolne utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska.

Z przepisu tego wynika, że podmiot ubiegający się o uzyskanie płatności bezpośredniej musi wykazać, m.in., że jest "posiadaczem" gospodarstwa rolnego. Ustawa o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (...) nie definiuje na potrzeby ustawy pojęcia "posiadania". Zasadne zatem wydaje się w tym zakresie odwołanie do prawnej definicji posiadania zawartej w kodeksie cywilnym. Posiadaczem rzeczy, zgodnie z art. 336 k.c., jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny).

Posiadanie jest więc stanem faktycznym. Dla oceny, czy mamy do czynienia z posiadaniem nie ma znaczenia, czy stan ten jest zgodny z prawem.

Wedle powyższego, posiadaczem o którym mowa w art. 2 ust. 1 w/w ustawy może być zarówno posiadacz samoistny jak i posiadacz zależny mający tytuł prawny do gruntu oraz ten który tytułu takiego nie posiada. I tak np., posiadaczem, w rozumieniu ustawy, może być osoba nie posiadająca tytułu prawnego do nieruchomości a równocześnie za posiadacza może nie zostać uznany właściciel nieruchomości, jeżeli faktycznie nią nie włada.

Z materiału dowodowego zgromadzonego przez organy w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego wynika, że skarżący, pomimo, iż legitymował się prawem własności do spornych nieruchomości w roku [...] nie był ich faktycznym posiadaczem jak i w żaden sposób nie wykonywał swego prawa własności poprzez jakikolwiek wpływ na utrzymywanie gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej. Do uzyskania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych spełnienie obu tych przesłanek musi wystąpić łącznie.

Z wyjaśnień J. J. złożonych w trakcie postępowania, w tym m.in. ze złożonego odwołania jak i z zeznań przesłuchanych przez organ osób wynika, że to nie skarżący prowadził produkcję rolną na spornych gruntach, nie on zebrał z nich plony, poniósł koszty z tym związane i dokonał ich sprzedaży (dowód: protokół z dnia [...]r. z przesłuchania A. L. ; protokół z dnia [...]r. z przesłuchania K. K.; protokół z dnia [...]r. z przesłuchania G. Z. protokół z dnia [...]r. z przesłuchania Ł. L). Skarżący nie był też zlecającym wykonanie tych czynności w jego imieniu. Dokonane w tym zakresie przez organ ustalenia stanu faktycznego sprawy okazały się trafne i poparte zebranym materiałem dowodowym.

Dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji nie ma w tym przypadku znaczenia zarzut sankcjonowania przez organ faktu przyznania dopłat osobie, która użytkowała grunt bez prawnie skutecznej umowy dzierżawy. Przedmiotem skargi nie jest bowiem decyzja przyznająca dopłaty Ł. L., a decyzja odmawiająca przyznania dopłat skarżącemu. Za chybiony należało zatem uznać zarzut niewyjaśnienia przez organ zasadności przyznania dopłat bezpośrednich Ł. L.

Niesporne jest w sprawie, że skorygowanie przez J. J. wniosku o dopłaty nastąpiło po wszczęciu przez organ postępowania kontrolnego w sprawie złożonego wniosku o dopłaty. W takiej sytuacji korekta wniosku, ze względu na treść art. 15 ust. 3 rozporządzenia Komisji nr 796 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. U. UE.L.04.141.18), nie mogła zostać zatwierdzona w odniesieniu do skorygowanych powierzchni działek rolnych i tym samym uwolnić skarżącego od poniesienia konsekwencji związanych z pierwotnym wskazaniem we wniosku o dopłaty działek rolnych nie będących w jego faktycznym posiadaniu (władaniu). Stosownie bowiem do art. 15 ust. 3 w/w rozporządzenia, jeśli właściwe władze poinformowały rolnika o nieprawidłowościach w pojedynczym wniosku lub jeśli powiadomiły go o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu i jeśli ta kontrola ujawni nieprawidłowości, poprawki zgodnie z ust. 1 nie będą zatwierdzone w odniesieniu do działek rolnych, w przypadku których wykryto nieprawidłowości. Tym samym, wobec niekwestionowanego w sprawie faktu wycofania przez skarżącego z wniosku o dopłaty części obszarów już po przeprowadzeniu kontroli, Sąd nie podzielił zarzutu niewłaściwej wykładni przez organ art. 15 ust. 3 w/w rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego ustalonej przez organ sankcji związanej z jednolitą płatnością obszarową należy stwierdzić, że w myśl art. 138 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców, z wyjątkiem przypadków siły wyższej bądź okoliczności nadzwyczajnych zgodnie z definicją zawartą w art. 72 rozporządzenia (WE) nr 796/2004, jeżeli w wyniku kontroli administracyjnej bądź wizji lokalnej wykryte zostanie, iż ustalona różnica między zadeklarowanym, a wyznaczonym obszarem w rozumieniu art. 2 punkt 22 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 przekracza 30% stwierdzonego obszaru, to za przedmiotowy rok nie przyznaje się żadnej pomocy. Jeżeli ta różnica przekracza 50% rolnik jest wykluczony ponownie z przywileju uzyskania premii do kwoty, która odpowiada różnicy między obszarem zadeklarowanym a stwierdzonym. Taka kwota jest odejmowana z wypłat pomocy, do której rolnik jest uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w ciągu trzech lat kalendarzowych po upływie roku kalendarzowego, w którym wykryto tę różnicę.

Skoro różnica między wielkością obszaru zadeklarowaną we wniosku a ustaloną w wyniku kontroli wyniosła [...] to jej procentowa różnica w stosunku do stwierdzonego obszaru [...] przekroczyła 50% wynosząc 52%. Ustalenie zatem przez organ sankcji było uzasadnione.

Za prawidłowe Sąd uznał również ustalenia faktyczne i prawne organu co do uzupełniającej płatności obszarowej. Wobec [...] procentowej różnicy powierzchni działek zgłoszonych we wniosku w stosunku do stwierdzonych podczas kontroli organ zasadnie odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej, zgodnie z art. 51 i 51 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796 z dnia 21 kwietnia 2004 r.

Za chybiony Sąd uznał zarzut naruszenia przez organy zasad postępowania administracyjnego, który miał polegać na odmowie udostępnienia skarżącemu informacji o tym, czy zostały złożone wnioski o dopłaty na grunty będące jego własnością. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji, art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności stanowi, że dane indywidualne zawarte w systemie mogą być udostępniane wyłącznie organom statystyki publicznej. O naruszeniu ogólnej zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i oddziaływania organów na świadomość i kulturę prawną obywateli można mówić m.in. wówczas, gdy organ odmawia udzielenia informacji na temat obowiązującego stanu prawnego i możliwych skutków z niego wynikających w określonym stanie faktycznym. Z obowiązkami organów wynikającymi z art. 8 k.p.a. nie należy mylić uprawnień do uzyskiwania szczegółowych informacji dotyczących jakichkolwiek innych postępowań administracyjnych lub dostępu do informacji publicznej ustalonego mocą ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198).

W tym miejscu należy podkreślić, że to nie w oparciu o dane uzyskane z Agencji o obszarach na które złożono wnioski o dopłatę rolnik ma złożyć swój wniosek. We wniosku takim rolnik winien zawrzeć dane odzwierciedlające rzeczywisty stan rzeczy odnoszący się do faktycznie posiadanych i uprawianych gruntów, a nie informacje "dopasowywane" przez rolnika stosownie do uzyskanej od Agencji wiedzy o obszarach na które jeszcze nie złożono wniosków.

Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że skoro wydając zaskarżoną decyzję prawa nie naruszono, to skarga, jako niezasadna musiała ulec oddaleniu, o czym orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).