Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 942/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 28-31, art. 49b ust. 1, art. 51 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: par. 12, par. 13, par. 60, par. 271, par. 273
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz,, Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 czerwca 2012 r. sprawy ze skarg T. W. i A. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala obie skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2011 r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego , po rozpatrzeniu odwołań T.W. i A.P., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...], nakładającą na T.W. obowiązek wykonania, w terminie do dnia 31 maja 2012 r., określonych w sentencji decyzji robót budowlanych, w celu doprowadzenia budynku gospodarczego, usytuowanego na działce o numerze ewidencyjnym [...] - obręb [...], do stanu zgodnego z prawem.

Wymienioną ostatnio decyzją Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) nałożył na inwestora – T.W. obowiązek wykonania następujących robót budowlanych:

1. skrócenie na całej wysokości ściany zachodniej i wschodniej budynku o długościach po 7,57 m do długości 5, 16 m oraz wykonania rozbiórki ściany zewnętrznej północnej o długości 3,47 m,

2. wykonanie nowej ściany zewnętrznej północnej o długości 4,80 m na własnym fundamencie wraz z wrotami, w odległości 7,76 m od krawędzi jezdni drogi gminnej (ul. [...]),

3. wykonanie ściany wschodniej jako przeciwpożarowej otynkowanej na własnym fundamencie grubości 25 cm z wykończeniem obróbką blacharską i tynkiem o długości 5,16 m, usytuowanej bezpośrednio przy granicy działki nr [...],

4. przedłużenie istniejącej ściany zewnętrznej o długości 3,47 m południowej do długości 4,86 m w kierunku do ściany oddzielenia pożarowego (wschodniej) usytuowanej bezpośrednio przy granicy,

5. wykonanie zwieńczenia ścian,

6. po przeróbce ścian uzupełnienie dachu nad ścianami o długościach 5,16 m + 4,80 m i 5,16 m + 4,86 m.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zaznaczył, że roboty należy wykonać pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowlane, która po zakończeniu robót złoży oświadczenie o wykonaniu zgodnie z zasadami wiedzy technicznej.

Organ pierwszej instancji wskazał, że wyrokiem z dnia 1 lutego 2011 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 587/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skarg A.P. i T.W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd akceptując zastosowany tryb postępowania uznał, że organy nadzoru budowlanego prawidłowo zastosowały w sprawie przepisy art. 51 ust. 1 pkt 2, w związku z art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, lecz wykonanie zaskarżonej decyzji w takim kształcie, jak to ustaliły organy, nie prowadzi do stanu zgodnego z prawem, w szczególności usytuowanie ściany wschodniej budynku w odległości 1,50 m od granicy działki o numerze ewidencyjnym [...] w dalszym ciągu będzie naruszało przepisy techniczno – budowlane z uwagi na to, że organy w sposób dowolny i wadliwy dokonały interpretacji § 18 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ ustalił, że T. W., jako inwestor, w dniu [...] czerwca 2007 r. dokonała w Starostwie Powiatowym zgłoszenia zamiaru budowy budynku gospodarczego murowanego o powierzchni zabudowy do 25 m², stosownie do wymogów art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.

Podczas przeprowadzonych w dniu 5 listopada 2009 r. kolejnych oględzin ustalono, że na działce nr [...] wybudowany został budynek gospodarczy murowany z dachem pokrytym blachą trapezową. Po częściowej rozbiórce obiekt wraz z ociepleniem ma wymiary 7,57 x 3,47 m, co daje 26,27 m2 powierzchni zabudowy. Wysokość budynku od strony działki nr [...] (ściana wschodnia) to 3,49 m i 2,91 m (ściana zachodnia). Odległość budynku od ogrodzenia pomiędzy działkami [...] i [...] wynosi od 1,33 m do 1,39 m, a od krawędzi jezdni ul. [...] – 5,35m. Obiekt oddalony jest 4,60 m (odległość mierzona po skosie) od budynku zlokalizowanego na działce nr [...]. Wewnątrz budynku w narożu ściany południowo-wschodniej wykonany jest otynkowany komin z wkładem z rury kamionkowej. Oględziny nie potwierdziły istnienia instalacji wewnętrznych w budynku, w tym grzewczej.

Ustosunkowując się do przeprowadzonych przez organ pomiarów dotyczących usytuowania budynku współwłaścicielka działki nr [...] E. B. oświadczyła do protokołu oględzin, że nie wie czy ogrodzenie usytuowane jest w ostrej granicy działki (jej zdaniem ogrodzenie powinno być przesunięte w kierunku działki sąsiedniej). Natomiast A.P. oceniła, iż odległość budynku od granicy wynosi około 1,30 m. Opisane stanowiska co do przebiegu granicy nie zostały poparte żadnymi działaniami stron wobec czego organ uznał, że nie można traktować granicy jako spornej.

Organ podniósł, że zgodnie z dokonanym zgłoszeniem budynek powinien być zlokalizowany od strony wschodniej – działki nr [...] w odległości 1,5 m, a od strony północnej – na przedłużeniu linii zabudowy wyznaczonej przez budynek mieszkalny na działce nr [...].

Na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy oraz wyników przeprowadzonych oględzin organ stwierdził, że w trakcie budowy budynku gospodarczego inwestor zmienił częściowo lokalizację, kształt i wymiary liniowe budynku.

Podczas wyjaśniania kwestii dopuszczalności usytuowania budynku w odległości 5,40 m od krawędzi jezdni w świetle ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] na podstawie pisma z Urzędu Miasta z dnia [...] grudnia 2009 r. ustalono, że ulica S. jest drogą gminną. Usytuowanie na działce nr [...] budynku gospodarczego w linii zabudowy budynku mieszkalnego jest dopuszczalne, ponieważ spełnia wymogi zachowania lokalnego ładu przestrzennego, jednakże z uwagi na zbliżenie do krawędzi drogi gminnej na odległość mniejszą niż 6,0 m wymagane jest uzyskanie zgody od zarządcy drogi, tj. Burmistrza Miasta. Takiej zgody T.W. nie przedstawiła, w związku z czym usytuowanie budynku w odległości 5,35 m od krawędzi drogi nie spełnia wymogów odległości wynikających z art. 43 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych.

Organ wskazał na normę § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz podniósł, że zgodnie z § 18 Uchwały Rady Miejskiej Nr XXXI/220/97 z dnia 27 lutego 1997 roku w sprawie I części zmian obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta dopuszcza się możliwość sytuowania budynków bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, o ile wynikać to będzie z wymogów przyjętej formy i rodzaju zabudowy, lokalizacji, a także racjonalnego wykorzystania terenu działki i umożliwienia uzyskania poprawnych efektów przestrzennych. Jednocześnie organ zaznaczył, że jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie II SA/Lu 587/10, wyjątek ten jest precyzyjnie określony, bowiem dopuszcza usytuowanie budynków bezpośrednio przy granicy działki budowlanej. W tej sytuacji dopuszczalne jest usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki.

Organ uznał, że wykonanie zaleceń wynikających z sentencji wydanej w decyzji doprowadzi obiekt do stanu zgodnego z prawem. Wskazał, iż w wyniku analizy kwestii obszaru oddziaływania budynku nie stwierdzono jego wpływu na naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i nasłonecznienie pokoi mieszkalnych na działce sąsiedniej nr [...].

Po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez T.W. i A. P. organ drugiej instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie podkreślił, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 1 lutego 2011 r., wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 587/10, Sąd ten zaznaczył, iż organy nadzoru budowlanego prawidłowo zastosowały w sprawie przepisy art. 51 ust. 1 pkt 2, w związku z art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Akceptując zastosowany tryb postępowania Sąd stanął na stanowisku, że wykonanie zaskarżonej decyzji w takim kształcie, jak to wówczas ustaliły organy, nie prowadzi do stanu zgodnego z prawem, w szczególności usytuowanie ściany wschodniej budynku w odległości 1,50 m od granicy działki o numerze ewidencyjnym [...] w dalszym ciągu będzie naruszało przepisy techniczno – budowlane. Sąd przywołał § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stosownie do którego, jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy,

2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

Sąd wskazał, że zgodnie z ust. 2 § 12 rozporządzenia sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (ust. 2). Natomiast § 18 Uchwały Rady Miejskiej Nr XXXI/220/97 w sprawie I części zmian obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta dopuszcza usytuowanie budynków bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, o ile wynikać to będzie z wymogów przyjętej formy i rodzaju zabudowy, lokalizacji, a także racjonalnego wykorzystania terenu działki i umożliwienia uzyskania poprawnych efektów przestrzennych. W ocenie Sądu wynikające z zaskarżonej decyzji usytuowanie ściany wschodniej przedmiotowego budynku gospodarczego w odległości 1,50 m od granicy działki sąsiedniej jest dowolną i wadliwą interpretacją zapisu § 18 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], a nałożone na inwestora obowiązki nie doprowadziłyby ściany wschodniej obiektu do stanu zgodnego z prawem.

Mając na względzie, że w myśl art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził ponownie postępowanie administracyjne z uwzględnieniem wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego . W wyniku postępowania organ pierwszej instancji wydał decyzję, którą nakazał inwestorowi wykonanie określonych w sentencji robót budowlanych w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stosownie do wskazań Sądu oraz do stanu zgodnego z art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. W wyniku zrealizowania nakazanych decyzją robót budowlanych przedmiotowy budynek gospodarczy zlokalizowany będzie w granicy z działką o numerze ewidencyjnym [...], zgodnie z § 18 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...].

Organ drugiej instancji podkreślił, że ściana budynku usytuowana w granicy z działką nr [...] zgodnie z zaskarżoną decyzją będzie ścianą przeciwpożarową.

Ponadto organ odwoławczy podniósł, że z zawartej w aktach organu pierwszej instancji mapy ewidencji gruntów i budynków wynika, iż na terenie, na którym położone są działki o nr [...] i nr [...] istnieje tendencja do sytuowania budynków gospodarczych w granicy działek (np. działka nr [...], [...], [...], [...]). Taka lokalizacja służy racjonalnemu wykorzystaniu terenu działek, a także umożliwia uzyskanie poprawnych efektów przestrzennych.

W związku z zarzutami zawartymi w odwołaniu wniesionym przez A.P. organ drugiej instancji podkreślił, że organy obu instancji odnosiły się już do tych zarzutów, wielokrotnie zgłaszanych przez skarżącą w toku postępowania, i podtrzymał ich ocenę jako bezzasadnych. Dodatkowo organ wskazał, że po wykonaniu przez zobowiązaną nakazanych robót budowlanych budynek gospodarczy nie będzie naruszał przepisu § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nienaruszone pozostaną również przepisy § 271 i § 272 wymienionego rozporządzenia. § 271 rozporządzenia dotyczy bowiem zachowania określonej odległości między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a taka sytuacja nie ma miejsca w rozpatrywanej sprawie. Z kolei § 272 ust. 3 rozporządzenia stanowi, że budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5. Zaskarżona decyzja zobowiązuje T.W. do wykonania takiej ściany.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu T.W. organ zaznaczył, że bezspornym jest w sprawie, iż skarżąca w dniu [...] czerwca 2007 r. skutecznie dokonała zgłoszenia budowy budynku gospodarczego murowanego o powierzchni zabudowy do 25 m2. Jednakże w trakcie budowy obiektu odstąpiono od warunków zgłoszenia. W takim przypadku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zobligowany jest do przeprowadzenia postępowania naprawczego w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem.

T.W. i A.P. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 października 2011 r.

T.W. zarzuciła zaskarżonej decyzji mające wpływ na rozstrzygnięcie rażące naruszenie prawa materialnego, a mianowicie przepisów art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

Powołując się na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 czerwca 2011 r., a nadto o dopuszczenie dowodu z dokumentu – pisma z Urzędu Miasta z dnia 21 września 2011 r. zawierającego zgodę Burmistrza na usytuowanie istniejącego budynku gospodarczego na działce nr [...] przy ul. [...] w odległości 5,4 m od jezdni tej ulicy.

W motywach skargi skarżąca podniosła, że jako uzasadnienie nakazów nałożonych utrzymaną w mocy decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego podano przede wszystkim zalecenia zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , który potwierdził naruszenie przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez usytuowanie obiektu w odległości mniejszej niż 6 m od drogi gminnej i nakazał jego usytuowanie w granicy działki. W ocenie skarżącej organy obu instancji błędnie odczytały zalecenia zawarte w uzasadnieniu wyroku Sądu, który uznał za możliwe usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki. Wobec tego, że przepisy prawa budowlanego, jak i warunków technicznych nie definiują tego pojęcia ani nie ustalają limitu bezpośredniości, można przyjąć, że obejmuje ono również posadowienie budynku w odległości mniejszej niż 1,5 m. Zdaniem skarżącej nie istnieje zatem powód do zmiany usytuowania wschodniej ściany budynku, zlokalizowanej w odległości 1,32 m od granicy.

Ponadto, powołując się na treść pisma z Urzędu Miasta [...] z dnia 21 września 2011 r., T.W. wskazała, że w czasie postępowania prowadzonego przed organem drugiej instancji Burmistrz Miasta [...] wyraził zgodę na posadowienie budynku w odległości 5,4 m od jezdni, co oznacza, że nie istnieje również konieczność przebudowy ściany od strony ul. [...]. Skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z powyższego dokumentu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A.P. wniosła o uchylenie decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 r. oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2012 r.

Skarżąca zarzuciła naruszenie powyższymi decyzjami przepisów § 12 i § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także naruszenie § 18 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] poprzez uznanie, że wybudowanie ściany wschodniej bezpośrednio przy granicy działki nr [...] doprowadzi budynek gospodarczy do stanu zgodnego z prawem. Podkreśliła, że nie wyraża zgody na posadowienie budynku wzdłuż granicy jej działki z uwagi na zagrożenie pożarowe dla usytuowanego na tej działce budynku mieszkalnego, a w szczególności drewnianej, a więc wykonanej z łatwopalnego materiału werandy, która znajduje się w odległości około 4 m od wybudowanego w budynku gospodarczym T.W. komina z wkładem kominowym. Zgodnie natomiast z § 271 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. odległość ta powinna wynosić 12 m.

A.P. podniosła, że działka należąca do T.W. daje możliwość usytuowania budynku gospodarczego zgodnie z § 12 rozporządzenia, tj. w odległości 3 m od granicy i 8 m od budynku mieszkalnego skarżącej, natomiast działka skarżącej jest dwukrotnie mniejsza i wąska. Jednocześnie skarżąca zauważyła, że nie może wykorzystać wynikającej z decyzji lokalizacji do wybudowania budynku wzdłuż granicy swojej nieruchomości, gdyż w tej sytuacji doszłoby do zabudowania werandy, a przy tym budowę uniemożliwia znajdująca się tam kanalizacja. Zdaniem skarżącej skutkiem wydania zaskarżonej decyzji jest obniżenie wartości nieruchomości przez pozbawienie jej charakteru działki budowlanej.

Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1997 r. Prawo budowlane – art. 49b i art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 polegające na uznaniu, że obowiązki nałożone na T.W. doprowadzą do stanu zgodnego z prawem, a zgłoszenie dokonane w dniu [...] czerwca 2007 r. było skuteczne. W ocenie skarżącej przeczy temu wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydany w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 587/10. Ponadto organy nie wywiązały się z obowiązków wynikających z art. 50 a pkt 1 ustawy Prawo budowlane w sytuacji, gdyż T.W. kontynuowała budowę pomimo wstrzymania robót budowlanych postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 października 2010 r., w związku z czym doszło do samowoli budowlanej.

W odpowiedzi na wniesione skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny na rozprawie w dniu 29 czerwca 2012 r. na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) postanowił o połączeniu spraw ze skarg T.W. i A.P., zarejestrowanych – odpowiednio – pod sygnaturami II SA/Lu 942/11 oraz II SA/Lu 943/11, do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzenie sprawy pod sygnaturą akt II SA/Lu 942/11.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Obie skargi nie zasługują na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w związku z czym nie zachodzą podstawy do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r. zapadły w postępowaniu prowadzonym po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2011 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 587/10, którym uchylono decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...]7 wydane wcześniej w tej samej sprawie w przedmiocie nakazania wykonania wskazanych w decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] kwietnia 2010 r. robót budowlanych, wykonanych z przekroczeniem dokonanego zgłoszenia, w celu doprowadzenia wykonanego obiektu do stanu zgodnego z prawem.

W związku z tym trzeba wskazać, że w myśl art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2012 r., II FSK 1328/10, LEX nr 1104099). Ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez sąd administracyjny, będzie on zawsze związany oceną prawną wyrażoną w tym (wcześniejszym) orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 25 lutego 1998 r., III RN 130/97, OSP 1999, z. 5, poz. 101). Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku zmiany stanu prawnego lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych, a także po wzruszeniu wyroku zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1296/10, LEX nr 1107582).

Z powyższego wynika, że organy administracji rozstrzygając ponownie w sprawie były związane oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 587/10, na co trafnie zwrócono uwagę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto ocena ta wiąże również Sąd orzekający w niniejszej sprawie.

Nie zasługiwały na podzielenie zarzuty skarżącej T.W. o błędnym odczytaniu przez organy nadzoru budowlanego zaleceń zawartych w uzasadnieniu powyższego wyroku.

Sąd, odwołując się do treści § 12 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) wskazał, że zgodnie z tym przepisem sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, to jest w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast § 18 Uchwały Rady Miejskiej Nr XXXI/220/97 z dnia 27 lutego 1997 r. w sprawie l części zmian obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] (Dz. Urz. Woj. Lubel. z 2007 r. Nr 33, poz. 902) dopuszcza sytuowanie budynków bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, o ile wynikać to będzie z wymogów przyjętej formy i rodzaju zabudowy, lokalizacji, a także racjonalnego wykorzystania terenu działki i umożliwienia uzyskania poprawnych efektów przestrzennych. W związku z tym Sąd podkreślił, że plan miejscowy dopuszcza usytuowanie budynku w innej odległości niż wskazana w § 12 rozporządzenia, zwrócił jednakże uwagę, iż wyjątek ten jest precyzyjnie określony, bowiem dopuszcza usytuowanie budynków bezpośrednio przy granicy działki budowlanej. Nie należy w sposób dowolny interpretować zapisów planu, w związku z tym przyjąć trzeba, że w tej sytuacji dopuszczalne jest usytuowanie budynku w odległości innej niż wskazana w rozporządzeniu, ale tylko bezpośrednio przy granicy działki. Zatem usytuowanie ściany wschodniej budynku w odległości 1,5 m od granicy działki sąsiedniej będzie niezgodne z § 12 rozporządzenia, a także zapisami planu.

Przytoczony fragment uzasadnienia wyroku w sprawie II SA/Lu 587/10, w którym Sąd wskazał na dopuszczalność w świetle przepisów planu miejscowego usytuowania budynku bezpośrednio przy granicy działki, w żadnym razie nie uprawniał jednak do wniosku o zgodności z prawem dotychczasowego położenia wschodniej ściany budynku wzniesionego przez T.W., zlokalizowanej w odległości od 1,33 m do 1,39 m od ogrodzenia między działkami nr [...] i [...]. Takie usytuowanie ściany wschodniej nie może zostać uznane za odpowiadające zapisowi planu miejscowego oraz przepisowi § 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Określenie "bezpośrednio przy granicy", użyte tak w omawianym przepisie rozporządzenia, jak i w zapisach planu miejscowego wprowadzających wyjątek w zakresie odległości przewidzianych co do zasady w rozporządzeniu, nie może być interpretowane rozszerzająco, w sposób dowolny, np. przez określenie odległości w sposób pośredni, jak domaga się tego skarżąca. Należy zauważyć, że również w uzasadnieniu wydanego na tle okoliczności niniejszej sprawy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 113/09 podkreślono, iż rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie tylko wyjątkowo zezwala na usytuowanie budynku w odległości 1,5 m lub bezpośrednio w granicy, nie dopuszczając przy tym odległości pośrednich (np. 1,3 m, 0,5 m) (k. 42 akt organu II instancji). Ponadto w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Lu 587/10, uchylając poprzednio wydane decyzje nakazujące wykonanie określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem, w tym nakazujące rozbiórkę ściany wschodniej budynku i usytuowanie jej w innym niż dotychczasowe miejscu, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził wprost, że usytuowanie ściany wschodniej obiektu na skutek wykonania prac budowlanych określonych w decyzji PINB z dnia 16 kwietnia 2010 r. będzie w dalszym ciągu naruszało przepisy techniczno- budowlane. Tym samym, wbrew stanowisku skarżącej, Sąd dał wyraz stwierdzeniu, że dotychczasowe położenie wschodniej ściany budynku nie odpowiada wskazanym przepisom prawa.

Z omówionych względów nie znajdował zatem podstaw zarzut skarżącej, iż nie istnieje powód do zmiany usytuowania wschodniej ściany budynku, nie wymaga ona rozbiórki ani lokalizowania w innym miejscu, z czego skarżąca wyprowadzała zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Nie zasługiwał również na podzielenie zarzut naruszenia ostatnio wymienionego przepisu w powiązaniu z przywołanym w skardze przepisem art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1995 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.).

Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w szczegółowo wskazanych w tym przepisie odległościach od zewnętrznej krawędzi jezdni, w zależności od rodzaju drogi. Jak wynika z pisma Burmistrza [...] z dnia 30 grudnia 2009 r. (k. 208 akt administracyjnych) ulica S., przy której położona jest działka nr [...], stanowi drogę gminną. Oznacza to, że w myśl art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych obiekty budowlane na działce nr [...] (w terenie zabudowy) winny być usytuowane w odległości co najmniej 6 m od krawędzi jezdni tej ulicy, która to odległość bezspornie nie jest obecnie zachowana. Jak wynika bowiem z niekwestionowanych ustaleń organu pierwszej instancji, wzniesiony budynek gospodarczy usytuowany jest w odległości 5,35 m od krawędzi tej drogi.

Skarżąca, kwestionując wynikający z zaskarżonej decyzji obowiązek wykonania ściany północnej budynku w odległości 7,76 m od krawędzi jezdni, to jest z uwzględnieniem odległości przewidzianej w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, wskazała na przepis art. 43 ust. 2 tej ustawy, stanowiący, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, o której mowa w ust. 1 lp. 3 tabeli, w odległości mniejszej niż określona w ust. 1, może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych. Przepis art. 38 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

Należało jednak ocenić jako chybione odwołanie się skarżącej do złożonego w postępowaniu sądowym pisma z dnia [...] września 2011 r., skierowanego do T.W. z Urzędu Miasta [...], w którym to piśmie działający z upoważnienia Burmistrza [...] Zastępca Burmistrza w odpowiedzi na pismo z dnia [...] września 2011 r. zaakceptował usytuowanie budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. [...] w odległości 5,4 m od jezdni tej ulicy. Jak wynika bowiem z przywołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 tego artykułu może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonania robót budowlanych. Zgłoszenie budowy przedmiotowego budynku gospodarczego na działce T.W. oznaczonej nr [...] nastąpiło w dniu [...] czerwca 2007 r. Przytoczone wyżej pismo z dnia [...] września 2011 r., obejmujące wyrażoną ponad cztery lata po zgłoszeniu budowy akceptację Burmistrza Miasta [...] dla usytuowania budynku w odległości mniejszej niż wynikająca z ust. 1 art. 43 ustawy, nie może więc zmienić przyjętej za podstawę skarżonych decyzji oceny, iż T.W. nie przedstawiła wymaganej przepisem zgody wydanej przed zgłoszeniem budowy, a zatem warunek, o którym mowa w art. 43 ust. 2 nie został spełniony (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 2011 r., II SA/Lu 775/11).

Nie zachodziła zatem możliwość zastosowania w sprawie wyjątku przewidzianego w ostatnio wymienionym przepisie i zaniechania zobowiązania T.W. do rozebrania północnej ściany budynku oraz wykonania nowej ściany w odległości pozostającej w zgodzie z wymogami art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. W opisanej sytuacji nie było więc przesłanek do uznania, że złożenie dokumentu w postaci pisma z dnia [...] września 2011 r. stanowiłoby podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego i w związku z tym winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W ocenie Sądu orzekającego także zarzuty podniesione w skardze A.P. nie zasługiwały na uwzględnienie.

W pierwszym rzędzie wskazać należy na niezasadność zarzutu, iż budynek gospodarczy na działce nr [...] został wzniesiony w warunkach samowoli budowlanej, a dokonane zgłoszenie budowy było nieskuteczne.

Jak stanowi art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę, z zastrzeżeniem przypadków określonych w art. 29 – art. 31 Prawa budowlanego, w których określono odstępstwa od przedstawionej powyżej reguły. W art. 29 Prawa budowlanego ustawodawca umieścił katalog obiektów i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a więc takich, do których nie będzie miała zastosowania ogólna zasada wyrażona w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Z kolei w art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego zawarto enumeratywne wyliczenie przypadków z art. 29 tej ustawy, które, mimo iż nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, podlegają zgłoszeniu właściwemu organowi.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w dniu [...] czerwca 2007 r. T.W. dokonała zgłoszenia budowy budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 25 m2 na działce nr [...] położonej , zgodnie z wymogiem wynikającym z art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego (k. 43 akt administracyjnych). Postępowanie dotyczące zgłoszenia zostało zakończone pozytywnie, gdyż właściwy organ nie wyraził sprzeciwu, o którym mowa w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, oznaczającego brak zgody na przystąpienie przez inwestora do realizacji zamierzonej działalności budowlanej. W konsekwencji wykonane przez inwestora roboty budowlane nie stanowią samowoli budowlanej, o której stanowi art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, bowiem wykonanie tych robót poprzedzone zostało dokonanym i przyjętym zgłoszeniem. Kwestia ta była już także wyjaśniana we wcześniejszych orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawach o sygn. akt II SA/Lu 113/09 oraz II SA/Lu 587/10, wydanych w niezmienionych w tym zakresie okolicznościach stanu faktycznego sprawy.

Ponadto, w związku z zarzutem odwołującym się do wydanego w dniu [...] października 2007 r. postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych podnieść należy, że utrzymana zaskarżoną decyzją w mocy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r. została wydana w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 ustawy Prawo budowlane, który pozwala na nałożenie na inwestora określonych obowiązków w sytuacji, gdy roboty budowlane zostały już wykonane. Tym samym chybiony jest zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją przepisu art. 50a pkt 1 Prawa budowlanego.

W świetle przeprowadzonych w postępowaniu administracyjnym dowodów, w szczególności dowodów z oględzin niewątpliwym jest w sprawie, że budynek gospodarczy na działce nr [...] został zrealizowany z przekroczeniem warunków zgłoszenia przyjętego bez sprzeciwu przez właściwy organ, wobec czego należało wdrożyć postępowanie przewidziane w przepisie art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Jak słusznie przy tym podniesiono w zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzygając w sprawie II SA/Lu 587/10 wskazał na prawidłowość zastosowania wymienionych przepisów w okolicznościach stanu faktycznego sprawy. W świetle przedstawionej wyżej regulacji przepisu art. 153 p.p.s.a. wyrażona w ten sposób ocena prawna wiąże zarówno ponownie rozpoznające sprawę organy administracji, jak i Sąd w sprawie niniejszej.

Art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przewiduje nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, z określeniem terminu ich wykonania.

W związku z tym zauważyć należy, że uchylając decyzje wydane wcześniej w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym w oparciu o powyższy przepis Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie II SA/Lu 587/10 podkreślił, iż akceptując tryb prowadzonego postępowania nie można było jednakże uznać, że nałożone na inwestora zaskarżoną decyzją obowiązki prowadzą do uzyskania stanu zgodnego z prawem, czego wymaga art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, gdyż wykonanie zaskarżonej decyzji w takim kształcie, jak to ustaliły organy, nie prowadzi do stanu zgodnego z prawem. Sąd zaznaczył również, że taka ocena stanowiła wyłączną podstawę uchylenia decyzji organów obu instancji. Ponadto w końcowej części uzasadnienia Sąd wskazał na obowiązek organu administracji ponownego rozstrzygnięcia sprawy z uwzględnieniem zawartych w uzasadnieniu uwag, zaznaczając, że ustalając zakres robót budowlanych zmierzających do zaistnienia stanu zgodnego z prawem organ uczyni to w sposób precyzyjny i wyczerpujący.

Należało zatem uznać, że organy prawidłowo, zgodnie z art. 153 p.p.s.a. zrealizowały zawarte w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Lu 587/10 wskazania co do dalszego postępowania, jak również kierowały się wyrażoną przez Sąd oceną prawną wydając w oparciu o przepisy art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 Prawa budowlanego ponowną decyzję nakładającą na T.W. jako inwestora obowiązek wykonania określonych w tej decyzji robót budowlanych. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę obowiązki nałożone decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r., utrzymaną w mocy zaskarżoną decyzją organu drugiej instancji wbrew zarzutom skarżącej A.P. służą doprowadzeniu budynku do stanu zgodnego z prawem.

Nie zasługiwał na podzielenie zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją przepisu § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zgodnie z treścią ust. 1 § 12 rozporządzenia, jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż:

1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy,

2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (ust. 2).

Natomiast § 18 Uchwały Rady Miejskiej Nr XXXI/220/97 z dnia 27 lutego 1997 r. w sprawie l części zmian obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] (Dz. Urz. Woj. Lubel. z 2007 r. Nr 33, poz. 902) dopuszcza sytuowanie budynków bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, o ile wynikać to będzie z wymogów przyjętej formy i rodzaju zabudowy, lokalizacji, a także racjonalnego wykorzystania terenu działki i umożliwienia uzyskania poprawnych efektów przestrzennych.

Z przytoczonych przepisów rozporządzenia oraz planu miejscowego obowiązującego na terenie [...] wynika, że w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy istnieje możliwość usytuowania go bezpośrednio przy granicy działki budowlanej. Należy przy tym podkreślić, że wyjątek wynikający z ust. 2 § 12 w powiązaniu z ustaleniami planu miejscowego, jest niezależny od wyjątków przewidzianych w § 12 ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., który w punktach 1 i 2 stanowi, w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się:

1) sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m,

2) sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej.

Niezasadnie zatem skarżąca powołuje się na niespełnienie w okolicznościach sprawy warunków określonych w przytoczonych ostatnio przepisach.

Trzeba jednocześnie wskazać, że posadowienie budynku gospodarczego na działce nr [...] bezpośrednio przy granicy tej działki z działką nr [...] spełniać będzie wymogi określone w § 18 Uchwały Rady Miejskiej Nr XXXI/220/97. Jak trafnie podkreślił organ odwoławczy, na terenie, na którym położone są obie nieruchomości, istnieje tendencja do sytuowania budynków gospodarczych właśnie w granicy działek, co potwierdza znajdująca się w aktach administracyjnych kopia mapy ewidencji gruntów i budynków (k. 3 akt adm.). Taka sytuacja ma miejsce zarówno na wymienionych przykładowo w zaskarżonej decyzji działkach oznaczonych numerami: [...], [...], [...], [...], jak również, między innymi, na nieruchomościach oznaczonych jako działki o numerach: [...], [...], [...], [...], [...]. Jest to zaś uzasadnione w świetle pomocniczej jedynie w stosunku do budynków mieszkalnych funkcji budynków gospodarczych, a także ich niewielkich rozmiarów. Mając na względzie gospodarczą funkcję budynku, którego dotyczy zaskarżona decyzja, nie budzi również wątpliwości stwierdzenie, że lokalizacja przy granicy służy racjonalnemu wykorzystaniu terenu działki budowlanej. Przedstawiona ocena jest zgodna z § 18 Uchwały Rady Miejskiej Nr XXXI/220/97 z dnia 27 lutego 1997 r. w sprawie l części zmian obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], w której możliwość sytuowania budynków bezpośrednio przy granicy działki budowlanej przewidziano w szczególności właśnie w przypadku budowy budynków gospodarczych, garażowych i tym podobnych (ppkt d § 18). Wymaga również podkreślenia, że nie wnosząc sprzeciwu w stosunku do zgłoszenia budowy przedmiotowego budynku gospodarczego na działce nr [...] właściwy organ akceptował wybudowanie budynku w odległości innej, niż wynikająca z § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to jest właśnie z uwzględnieniem wyjątku przewidzianego w ust. 2 § 12 rozporządzenia. W przedstawionym ze zgłoszeniem opisie technicznym budynku jego usytuowanie w sposób odbiegający od unormowań zawartych w § 12 ust. 1 rozporządzenia uzasadniono natomiast właśnie względem na racjonalne wykorzystanie terenu działki oraz planowane wykonanie bramy umożliwiającej dojście do projektowanego budynku od strony północnej (ulicy [...]) (k. 19 akt adm.).

Niezasadny jest zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją § 271 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis ten określa niezbędne odległości między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. Natomiast decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r. nałożono na inwestora między innymi obowiązek wykonania ściany wschodniej budynku (nie posiadającej okien), usytuowanej bezpośrednio przy granicy działki nr [...] z działką skarżącej oznaczoną nr [...], jako przeciwpożarowej. Zatem nakazane do wykonania roboty budowlane w zakresie wschodniej ściany budynku, graniczącej z działką A.P., czynią zadość wymogom stawianym przez przepisy techniczno-budowlane, niwelując niebezpieczeństwo związane z zagrożeniem pożarowym ze strony budynku gospodarczego na działce do T.W.. Jednocześnie należy wskazać, że przeprowadzone w toku postępowania oględziny nie potwierdziły wykonania w budynku instalacji wewnętrznych, w tym instalacji grzewczej (protokół oględzin k. 185-186), na co zwrócono uwagę w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji.

Zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie podważa również zarzut, iż usytuowanie budynku gospodarczego bezpośrednio przy granicy działki nr [...] z działką nr [...] spowoduje obniżenie wartości działki A.P. przez pozbawienie jej charakteru działki budowlanej. Twierdzenie skarżącej jest nieuprawnione w świetle obowiązujących przepisów prawa. Podnieść bowiem należy, że granice przysługującego właścicielowi władztwa nad gruntem wyznaczają, w myśl art. 140 kodeksu cywilnego, przepisy ustaw, zasady współżycia społecznego oraz społeczno-gospodarcze przeznaczenie własności przysługującej danemu podmiotowi. Własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Ustanowione w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) prawo do zabudowy jest elementem prawa własności, a tym samym przejawem prawa do korzystania z rzeczy. Prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej jako publiczne prawo podmiotowe ustawodawca wprowadził także do przepisów Prawa budowlanego, stanowiąc w art. 4, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.