Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 960/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 7,77 § 1,80,107 § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 19 ust 1 pkt 1, art 20 ust 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 680
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2015 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy oddala skargę


UZASADNIENIE

Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 19 ust.1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1 i art. 89p ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ( Dz. U. z 2012 r., poz. 680 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania T. M. utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2014 r., nr [...], o odmowie nadania statusu uchodźcy i odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż w dniu [...] czerwca 2014 r. T. M., obywatelka [...] narodowości [...], złożyła wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Jako powody złożenia wniosku wnioskodawczyni wskazała po pierwsze - zagrożenia wynikające z [...] narodowości jej męża, po drugie- zastraszanie przez grupę przestępczą (szajkę) w miejscu zamieszkania w [...]. Natomiast w odwołaniu wskazała na zagrożenia wynikające dla niej z trwającego na [...] konfliktu zbrojnego.

Organ wskazał, iż wnioskodawczyni nie była w kraju pochodzenia zatrzymana, aresztowana, sądzona ani poddawana przemocy fizycznej. Nie miała w kraju pochodzenia żadnych innych problemów na tle rasowym, religijnym, politycznym lub wynikającym z przynależności do określonej grupy społecznej. Cudzoziemka nie podnosiła aby w żaden inny sposób na [...] były naruszane jej prawa człowieka. Wnioskodawczyni nie pochodzi ani z [...], ani ze wschodnich obwodów [....], zamieszkiwała w [...]. Wobec tego nie grozi jej znalezienie się w rejonie wewnętrznego konfliktu zbrojnego, toczącego się we wschodnich obwodach ( [...] i [...]). Na pozostałym terenie [...] sytuacja pozostaje stabilna i pod kontrolą nowych władz wybranych w dniu [...] października 2014 r. w demokratycznych wybojach parlamentarnych. Na [...] nie dochodzi do prześladowania osób należących do innych narodowości, w tym także osób narodowości [...]. Organ stwierdził, iż osoby innej narodowości mogą spotykać się z nieprzychylnym nastawieniem rdzennych [...], a więc nie można wykluczyć jednostkowych na tym tle incydentów, jednakże nie można za te działania odpowiedzialności przypisać władzom państwa pochodzenia cudzoziemki w rozumieniu art. 16 ust.1 pkt 3 u.u.o.c.

W odniesieniu do podnoszonego przez cudzoziemkę zagrożenia ze strony grupy przestępczej (szajki) organ zauważył, że nie powoływała się ona w tym kontekście na zagrożenie ze strony władz kraju pochodzenia, ale ze strony podmiotów prywatnych. Cudzoziemka wskazała, że nie zwracała się o ochronę do władz ze względu na obawę pogorszenia się sytuacji. Organ stwierdził, że składane w tym względzie oświadczenia wnioskodawczyni są ogólnikowe i nie poddają się weryfikacji, a także są niespójne z wyjaśnieniami jej męża – P. M. złożone w odrębnym postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy. Organ uznał, iż podnoszone przez cudzoziemkę okoliczności nie tylko za mało wiarygodne, ale również że nie można przypisać ich władzom państwowym w rozumieniu art. 16 ust.1 pkt 3 u.u.o.c. zwłaszcza w świetle zmiany władzy w kraju pochodzenia. Ogólną wiarygodność wnioskodawczyni obniża fakt, że wielokrotnie w ostatnich latach przyjeżdżała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celach zarobkowych i nie zwracała się z wnioskiem o przyznanie ochrony międzynarodowej. Wnioskodawczyni nie wykazała, że w kraju pochodzenia jest zagrożona prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do grupy społecznej. Wobec tego, zdaniem organu, odmowa nadania statusu uchodźcy jest w pełni zasadna. W ocenie Rady w przypadku wnioskodawczyni nie zachodzą również przesłanki do udzielenia jej ochrony uzupełniającej w rozumieniu art. 15 u.u.c.o., bowiem nie jest ona narażona na orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. W razie powrotu do kraju pochodzenia nie będzie ona też narażona na poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej, gdyż wewnętrzny konflikt zbrojny, który ma miejsce na [...] jest ograniczony do obwodu [...] i [...], a wnioskodawczyni na stałe zamieszkiwała w innym regionie [...] i nie grozi jej znalezienie się w rejonie konfliktu.

W konstatacji Rada stwierdziła, że poczynione ustalenia faktyczne i prawne wskazują na brak istnienia ze względu na indywidulaną sytuację wnioskodawczyni przesłanek do nadania statusu uchodźcy, jak i udzielenia ochrony uzupełniającej.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. M. zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.

1. art. 7, art. 8, art 75 § 1, art. 77 § 1 i § 2, art 136 k.p.a. poprzez nie zapoznanie się z aktualnymi informacjami dotyczącymi sytuacji na [...], w tym stanu bezpieczeństwa ludności cywilnej na terytorium zachodniej i centralnej [...]; niezbadanie skali prześladowania osób ormiańskiej narodowości na [....] oraz możliwości uzyskania przez nich pomocy od władz kraju pochodzenia w sytuacji uzasadnionej obawy przed prześladowaniami; niedoniesienie się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, tj. zarzutu nierozpatrzenia sytuacji osób o [...] pochodzeniu oraz członków ich rodzin na terenach zachodniej [...] oraz niesprawdzenia przekazanych doniesień dot. działalności [...] mafii na terenie [...] oraz braku możliwości otrzymania jakiejkolwiek pomocy od lokalnej policji oraz władz [...];

2. naruszenie art. 11 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie, czym kierował się organ odmawiając jej udzielenia ochrony uzupełniającej;

3. naruszenie art. 13 ust.1 w zw. z art. 16 ust.1 pkt 3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony poprzez stwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki do nadania jej statusu uchodźcy w wyniku błędnej interpretacji pojęcia "podmioty dopuszczające się prześladowań";

4. naruszenie art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony poprzez stwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki do udzielenia ochrony uzupełniającej oraz dyskryminację osób o polskim pochodzeniu, które samodzielnie opuściły terytorium [...].

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organy administracji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako " p.p.s.a") sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie zaś z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja, jak utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z dnia [...] października 2014 r. odpowiadają prawu. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy podzielić należy stanowisko organów obu instancji, iż w odniesieniu do skarżącej nie zachodziły przesłanki do udzielenia jej ochrony międzynarodowej w formie nadania jej statusu uchodźcy, jak też udzielenia jej zgody na pobyt tolerowany.

W myśl art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Stosownie do postanowień art. 1 lit. A pkt 2 powołanej Konwencji i art. 1 Protokołu Nowojorskiego, termin "uchodźca" stosuje się w szczególności do osoby, która na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa. Charakter określonych w Konwencji przyczyn powodujących obawę przed prześladowaniem i jej skutek, mianowicie niemożność korzystania z ochrony państwa swego obywatelstwa, wskazuje, że - w świetle tych postanowień - chodzi głównie o zagrożenie prześladowaniami ze strony władz państwa przez nie stosowanymi, bądź inspirowanymi z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z racji przekonań politycznych.

Ocena, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, musi być więc dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno-ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy. Przepis art. 13 ust. 3 ustawy określa, że prześladowanie musi, ze względu na swoją istotę lub powtarzalność, stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art. 15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. lub być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe, jak prześladowania, o których mowa powyżej. Prześladowanie może polegać w szczególności na: użyciu przemocy fizycznej lub psychicznej w tym seksualnej, zastosowaniu środków prawnych, administracyjnych, policyjnych lub sądowych w sposób dyskryminujący lub o charakterze dyskryminującym, wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu, w sposób, który ma charakter nieproporcjonalny lub dyskryminujący, braku prawa odwołania się do sądu od kary o charakterze nieproporcjonalnym lub dyskryminującym, wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu z powodu odmowy odbycia służby wojskowej podczas konfliktu, jeżeli odbywanie służby wojskowej stanowiłoby zbrodnię lub działania, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, czynach skierowanych przeciwko osobom ze względu na ich płeć lub małoletniość (art. 13 ust. 4 ustawy).

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy podzielić należy stanowisko organów obu instancji, że skarżąca nie wykazała okoliczności wskazujących za istnienie realnego jej zagrożenia prześladowaniem. Za organami obu instancji za mało wiarygodne należy uznać twierdzenia skarżącej o prześladowaniach i zagrożeniach ze strony grupy przestępczej ze względu na narodowość [...] jej męża. Skarżąca nie wykazała aby występowała do właściwych organów o ochronę w związku z działaniami wobec niej grupy przestępczej, jak również aby z tego powodu doznawała prześladowań ze strony władz kraju pochodzenia. W tych warunkach nie można nie zgodzić się z organami obu instancji, że wobec skarżącej nie zachodzi żadna z przesłanek z art. 13 ust. 1 ustawy do udzielenia jej statusu uchodźcy. Za trafne należy uznać również stanowisko organów, że wobec skarżącej nie zachodzą przesłanki z art. 15 ust.1 pkt 1-3 ustawy do udzielenia jej ochrony uzupełniającej. Wedle treści powołanego przepisu tego rodzaju ochrony międzynarodowej cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji ; 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie; 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. W warunkach rozpoznawanej sprawy brak jest podstaw do uznania, że zaistniała taka zindywidualizowana sytuacja, która świadczy o narażeniu na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie ze strony władz lub innych podmiotów w przypadku powrotu do kraju pochodzenia. W trakcie postępowania uchodźczego nie powoływano się na obawę orzeczenia kary śmierci lub obawę przed wykonaniem egzekucji. Organy szczegółowo odniosły się do powoływanych w trakcie postępowania administracyjnego przyczyn, w których skarżąca upatrywała potencjalnego źródła zagrożenia wskazując, że są one bezpodstawne. Słusznie stwierdziły organy, że skarżącej w razie powrotu do kraju pochodzenia nie grozi znalezienie się w rejonie wewnętrznego konfliktu zbrojnego, bowiem ma on miejsce na terenie dwóch wschodnich obwodów [...] ( [...] i [...]), natomiast ona zamieszkiwała w [...] w obwodzie [...] w zachodniej części [...]. Wbrew zarzutom skargi organy obu instancji zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., podjęły wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w kontekście aktualnej sytuacji w kraju pochodzenia cudzoziemca. Dopełniono także obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, nie naruszając art. 8 ani art. 11 k.p.a. Nie doszło również do naruszenia art. 80 k.p.a. stanowiącego, że organ administracji publicznej na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona. Wydane rozstrzygnięcia odpowiadają wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.