Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 330/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 74 ust 1 pkt 2, art 63
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art 7, 77
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par 2 ust 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2012 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. (RDOS w P.) działając na podstawie art 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. "h", art. 84 oraz art. 85 ust 2 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej ustawą OOŚ, oraz art. 104 i art. 108

§ 1 k.p.a., stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na przebudowie fragmentów linii napowietrznych wysokiego napięcia kolidujących z budową [...] Obwodnicy

miasta P. w ciągu drogi [...]:

• linia 220 kV relacji P. - P. (pikietaż drogi 14+000) - całkowita długość linii 87,31 km,

• linia 220 kV relacji P. - C. ( pikietaż drogi 14+000) - całkowita długość linii 30,48 km.

W dniu 17 października 2012 r. odwołanie od powyższej decyzji wniósł D. B., reprezentowany przez M. J., zarzucając:

- naruszenie art. 66 ust 1 pkt 5 ustawy OOŚ, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o raport który nie zawiera opisu racjonalnego wariantu alternatywnego,

- bezzasadne uznanie planowanej inwestycji za "przebudowę" istniejących linii elektroenergetycznych, w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane,

- naruszenie art. 66 ust 1 pkt 4 i 5 lit. "a" ustawy OOŚ, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o raport nie zawierający "kompleksowych obliczeń natężenia pola elektrycznego i magnetycznego oraz szerokości obszaru w którym natężenie pola elektrycznego przekracza wartość 1kV/m dla poszczególnych przęseł planowanej inwestycji",

- naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 4 i 5 lit. ,,a" ustawy OOŚ, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o raport nie zawierający "pełnych wyników dokonanych pomiarów a także prognoz oddziaływania na klimat akustyczny nieruchomości położonych w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia",

- naruszenie art. 66 ust 1 pkt 7 ustawy OOS, polegające na pominięciu, że poza linią energetyczną 220 kV, przedsięwzięcie obejmuje również budowę tymczasowo niepodłączonej do źródła energii linii energetycznej 400 kV", której zasięg oddziaływania obejmie działkę skarżącego,

- naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, art. 108 k.p.a., poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji, gdy nie zostały spełnione wymogi wskazane w art. 108 § 1 k.p.a.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania D. B. od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P.

z dnia [...] września 2012 r., znak [...] orzekł o utrzymaniu

w mocy ww. decyzji.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż powyższe postępowanie prowadzone było na wniosek Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (zwanej dalej GDDKiA)

z dnia 16 kwietnia 2012 r., w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Planowana inwestycja polega na rozbudowie przedsięwzięcia wymienionego w § 2 ust 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), przy czym nie osiąga progów określonych w § 2 ust. 1 tego rozporządzenia, zatem zgodnie z § 3 ust 2 pkt 1 ww. rozporządzenia zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

RDOŚ w P. obwieszczeniem z dnia 26 kwietnia 2012 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, wnioskodawca był wzywany przez organ I instancji, pismem datowanym na 07 maja 2012 r., do uzupełnienia karty informacyjnej przedsięwzięcia (dalej KIP), oraz do złożenia wyjaśnień co do zawartych w niej zapisów. W odpowiedzi na wezwanie inwestor pismem z dnia 15 maja 2012 r. złożył stosowne wyjaśnienia.

W toku prowadzonego postępowania RDOŚ w P. wydał postanowienie z dnia [...] czerwca 2012 r., znak [...], którym stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji. Jest to postanowienie niezaskarżalne, wobec czego podlega kontroli organu prowadzącego postępowanie odwoławcze (art. 142 k.p.a).

Oceniając ponownie sprawę organ odwoławczy stwierdził, iż brak było potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji.

Pismem z dnia 10 stycznia 2013r. D. B. reprezentowany przez pełnomocnika adwokata T. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając decyzji naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8, art.9, art. 11, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a. Zdaniem skarżącego sprawa nie została wyjaśniona w sposób wszechstronny, a zebrany

w sprawie materiał dowodowy oceniony został z naruszeniem art. 80 k.p.a.

W konsekwencji decyzja rażąco narusza art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 8, art. 9 i art.11 k.p.a. Wobec podniesionych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.).

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zarówno zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie naruszają prawa. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.). Nie doszło również do naruszenia praw skarżącego jako strony toczącego się postępowania.

Przedmiotem skargi jest decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska utrzymująca w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska

w P. stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na przebudowie fragmentów linii napowietrznych wysokiego napięcia kolidujących z budową [...] Obwodnicy miasta P. w ciągu drogi [...].

W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. Regionalny Dyrektora Ochrony Środowiska w P. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, co pociąga za sobą brak obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej ustawą OOŚ, dołączono kartę informacyjnej przedsięwzięcia - dokument zawierający podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu.

Wydając rozstrzygnięcie dotyczące przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. opierał się przede wszystkim na treści karty informacyjnej, biorąc pod uwagę uwarunkowania z art .63 ustawy OOŚ. Jego rolą było dokonanie oceny w oparciu o złożoną kartę informacyjną oraz obowiązujące przepisy czy realizacja i funkcjonowanie przedsięwzięcia nie wywoła poważnych, ujemnych skutków w środowisku (w tym znacząco negatywnego oddziaływania), których wystąpieniu można byłoby zapobiec lub też je zminimalizować wprowadzając stosowne środki wyznaczone na podstawie omawianej oceny.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zasadnie uznano, iż zważywszy na specyfikę przedsięwzięcia (przebudowa istniejących linii elektroenergetycznych), oraz niewielką długość odcinków podlegających przebudowie (1586,9 m oraz 1801,5 m), brak było potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

W ocenie Sądu powyższe stanowisko znajduje uzasadnienie w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Jednocześnie Sąd nie podzielił zarzutów skargi o charakterze procesowym, które mają bardzo ogólny charakter i w zasadzie sprowadzają się do zacytowania treści przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i fragmentów komentarzy oraz orzeczeń sądów administracyjnych.

Zdaniem Sądu zarzuty nie znajdują jednak potwierdzenia w świetle przeprowadzonego postępowania administracyjnego. Organ przeprowadził szczegółowe postępowanie wyjaśniające zapewniając skarżącemu udział

w toczącym się postępowaniu. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy szczegółowo odniósł się do wszystkich zarzutów sformułowanych na etapie postępowania administracyjnego. Organ w toku postępowania wyjaśniającego przyznał skarżącemu rację, iż przedmiotową inwestycję niewłaściwie zakwalifikowano jako "przebudowę" istniejących linii elektroenergetycznych, gdy powinna być uznana za rozbudowę. Organ wyjaśnił jednocześnie, że powyższe uchybienie nie ma wpływu na rozstrzygnięcie organu odwoławczego, bowiem prawidłowa kwalifikacja przedsięwzięcia jako "rozbudowa" skutkuje zakwalifikowaniem go zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), tożsamym do dokonanego przez organ I instancji, jako rozbudowa przedsięwzięcia wymienionego w § 2 ust. 1 (§ 2 ust. 1 pkt 6 - "napowietrzna linia elektroenergetyczna o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 220 kV i długości nie mniejszej niż 15 km"), nie spełniającego kryteriów, o których mowa w § 2 ust. 2 tego aktu (długość rozbudowywanych odcinków linii jest mniejsza niż 15 km).

Ponadto wyjaśniono, że potraktowanie przez organ I instancji przedmiotowej inwestycji jako "przebudowy" linii elektroenergetycznych, zamiast ich "rozbudowy" nie miało żadnego znaczenia w badaniu przesłanek merytorycznych, dotyczących przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, ponieważ RDOŚ w P. brał pod uwagę faktyczne potencjalne oddziaływania, które będą generowane

w związku z realizacją przedsięwzięcia.

W toku postępowania organ odwoławczy odniósł się do również zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu tj:

- wydania zaskarżonej decyzji w obliczu braku danych odnośnie kompleksowych obliczeń natężenia pola elektrycznego i magnetycznego oraz szerokości obszaru w którym natężenie pola elektrycznego przekracza wartość 1 kV.. m dla poszczególnych przęseł planowanej inwestycji;

- kwestii prognozowanych oddziaływań akustycznych przedmiotowego przedsięwzięcia;

- zarzutu objęcia zakresem planowanego do realizacji przedsięwzięcia budowy tymczasowo niepodłączonej do źródła energii linii energetycznej 400 kV.,

- zarzutu nadania przedmiotowej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności;

- zarzutu uniemożliwienia skarżącemu pełnego i zamierzonego zagospodarowania nieruchomości i narażenia go na szkody związane z brakiem możliwości efektywnego wykorzystania swojej działki (nr [...], ark. 2, obręb [...], Gmina. T.) w związku z realizacją przedmiotowego przedsięwzięcia, uznając je za bezzasadne.

Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.