Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 361/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Kurator Oświaty
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1, art. 10 ust. 3 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2000 nr 19 poz 239
law: Ustawa z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw.
article: art. 27, art. 28
journal: Dz.U. 2001 nr 111 poz 1194
law: ustawa z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty, ustawy - Przepisy wprowadzajace reformę ustroju szkolnego, ustawy - Karta  Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia NSA Henryk Ożóg, Protokolant Katarzyna Leśniowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 30 listopada 2010 r. sprawy ze skargi I. W. na decyzję D. Kuratora Oświaty z dnia [...]kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

D. Kurator Oświaty decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 9b ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (tekst jedn.: Dz. U. 2006 r., Nr 97, poz. 674 ze zm.), art. 7 ust. 1 i art. 10 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. 2000, Nr 19, poz. 239 ze zm.), art. 27 i 28 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty, ustawy - Przepisy wyprowadzające reformę ustroju szkolnego, ustawy - Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2001, Nr 111, poz. 1194 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – dalej zwany k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Burmistrza B. K. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] o odmowie nadania I. W. stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego z mocy prawa.

W dniu 4 sierpnia 2009 r. I. W. złożyła do Burmistrza B. K. wniosek o wydanie decyzji administracyjnej nadającej stopień nauczyciela mianowanego. Uzasadniając swój wniosek, wnioskodawczyni wskazała na dwie ustawy, na mocy których, nauczyciel spełniający wskazane w nich warunki, mógł uzyskać z mocy prawa mianowanie - były to: ustawa z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. 2000, Nr 19, poz. 239 z późn. zm.) oraz ustawa z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty, ustawy - Przepisy wprowadzające reformę ustroju szkolnego, ustawy - Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2001, Nr 111, poz. 1194 z późn. zm.). Strona wniosła o zbadanie czy na podstawie powyższych ustaw uzyskała stopień nauczyciela mianowanego z mocy prawa.

Po zapoznaniu się z materiałem dotyczącym złożonego wniosku, Burmistrz B. K., decyzją nr [...] z dnia [...] października 2009 r., odmówił I. W. nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego z mocy prawa.

I. W. wniosła od powyższej decyzji odwołanie do D. Kuratora Oświaty, który zgodnie z art. 9b ust. 7 pkt 2 ustawy Karta Nauczyciela jest organem wyższego stopnia w stosunku do organu prowadzącego szkołę w sprawach awansu zawodowego nauczycieli. Strona w odwołaniu od decyzji zarzuciła organowi I instancji m.in. niedokonanie wszechstronnej oceny i rozważenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a także błędną interpretację art. 27 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty (...).

Organ II instancji w decyzji Nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. potwierdził w części stawiane przez stronę odwołującą się zarzuty, dotyczące niezbadania przez organ I instancji wszystkich przepisów, które umożliwiały nabycie stopnia nauczyciela mianowanego z mocy prawa. Mając na uwadze konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Burmistrz B. K. decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r., po ponownym przeanalizowaniu okoliczności faktycznych i prawnych, odmówił nadania I. W. stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego z mocy prawa.

Po raz kolejny organ I instancji ustalił, że nauczycielka nie spełnia warunków, aby uzyskać stopień nauczyciela mianowanego z mocy prawa na podstawie zarówno art. 7 ust. 1, jak i art. 10 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela (...). Także analiza przepisów art. 27 i 28 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty (...) nie pozwoliła organowi I instancji stwierdzić, że strona na ich podstawie nabyła stopień awansu nauczyciela mianowanego.

I. W. ponownie odwołała się od decyzji Burmistrza B. K. do D. Kuratora Oświaty. W uzasadnieniu odwołania strona zarzuciła m.in. brak dokonania przez organ I instancji wszechstronnej oceny materiału dowodowego oraz nieodniesienie się do poglądu wyrażonego przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 maja 1993 r. sygn. akt I PZP 14/93, który to pogląd jej zdaniem ma zasadnicze znaczenie dla rozpatrywanej sprawy.

Organ odwoławczy, po analizie zgromadzonego przez organ I instancji materiału dowodowego stwierdza, że Burmistrz B. K. prawidłowo rozpatrzył wniesiony przez skarżącą wniosek. W ocenie organu odwoławczego I. W. nie uzyskała stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego, na podstawie żadnego z powołanych przepisów. Zgodnie z uzasadnieniem wskazanym przez organ I instancji, Strona nie uzyskała stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego z mocy prawa na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy Karta Nauczyciela (...), ponieważ, jak wynika ze zgromadzonej dokumentacji, w dniu wejścia w życie tego aktu prawnego, tj. 6 kwietnia 2000 r. I. W. była zatrudniona na podstawie umowy o pracę na czas określony w pełnym wymiarze zajęć na stanowiska nauczyciela przedszkola, natomiast na podstawie wskazanego przepisu tylko "nauczyciele zatrudnieni w dniu wejścia w życie ustawy na podstawie mianowania z tym dniem uzyskują z mocy prawa stopień nauczyciela mianowanego i stają się nauczycielami zatrudnionymi na podstawie mianowania (...)".

Strona nie uzyskała stopnia awansu nauczyciela mianowanego również przy zastosowaniu art. 10 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o zmianie ustawy Karta Nauczyciela (...), co szczegółowo uzasadnia organ I instancji powołując się m.in. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2002 r. sygn. akt II SA 2014/01, w którym to stwierdzono, iż treść przepisu art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy z 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela (...) w zestawieniu z pkt 2 i 3 ust. 3 art. 10 oraz przepisami art. 7 ust. 1 i 3 wskazuje jednoznacznie, że dotyczy on nauczycieli, którzy zostali zatrudnieni po wejściu w życie omawianej ustawy, gdyż nauczyciele zatrudnieni w placówkach oświatowych w dniu wejścia w życie, nabywają stopnie awansu zawodowego z mocy prawa według stanu na dzień wejścia w życie ustawy, a jak stwierdzono wyżej I. W. w dniu 6 kwietnia 2000 r. nie była zatrudniona. Wykluczył także zastosowanie postanowień pkt 2 ust. 3 art. 10 ustawy, albowiem skarżąca nie posiadała, na dzień wejścia w życie powyższej ustawy, kwalifikacji do zajmowania stanowiska nauczyciela przedszkola.

Organ II instancji uznaje również za prawidłowe uznanie przez organ I instancji, że przepisy art. 27 i 28 ustawy o zmianie ustawy o systemie oświaty (...) nie mają zastosowania do sytuacji skarżącej. W dniu 21 października 2001 r. tj. w dacie wejścia w życie powyższej ustawy, I. W. nie pozostawała w stosunku pracy w szkole, co wiąże się z brakiem możliwości zastosowania wobec niej przepisu art. 27 ustawy. Także art. 28 ustawy nie można uznać za podstawę do nadania stopnia nauczyciela mianowanego, ponieważ jak słusznie wykazał organ I instancji, I. W. na dzień 31 sierpnia 2000 r. nie spełniała warunków określonych w art. 10 ust. 2 ustawy - Karta Nauczyciela w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 kwietnia 2000 r..

Organ odwoławczy mając na uwadze powołanie przez I. W., jako jednego z elementów odwołania, uchwały Sądu Najwyższego wyjaśnia, że podstawa prawna decyzji administracyjnej musi pozostawać w pełnej zgodności z jej prawnym charakterem. Podstawę prawną indywidualnego aktu administracyjnego stanowią przepisy prawa administracyjnego. Organ administracyjny nie jest powołany do rozstrzygania spraw cywilnych, ani do oceny stanu faktycznego lub prawnego na podstawie przepisów prawa cywilnego, a zatem nie mogą one być podstawą- rozstrzygnięcia sprawy w decyzji administracyjnej.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego I. W. wniosła i jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organ II nie odniósł się do dokumentów i argumentacji zawartych w odwołaniu, a zwłaszcza do treści pisma L. Kuratora Oświaty, z którego jednoznacznie wynika, że skarżąca uzyskała mianowanie z mocy prawa z dniem 30 marca 1988 r. Zatem wobec skarżącej miałby zastosowanie przepis art. 27 ustawy z 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty.

Odpowiadając na skargę D. Kurator Oświaty wniósł o jej oddalenie z argumentacją jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutu nie rozpoznania wszystkich okoliczności sprawy poprzez nieuwzględnienie stanowiska L. Kuratora Oświaty zawartego w piśmie z dnia 20 sierpnia 2009 r., organ stwierdził, że pismo to nie stanowi dowodu w sprawie w rozumieniu przepisów k.p.a. i Karty Nauczyciela.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przede wszystkim należy wyjaśnić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie rozstrzyga spraw administracyjnych i nie zastępuje organów administracji w tym zakresie. Zgodnie z przepisem art. 184 Konstytucji RP z 1997 r. i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości wyłącznie przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). To oznacza, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem. Sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy została wydana na podstawie i w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują, dlatego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Organ administracji dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego sprawy oraz właściwie zastosował i zinterpretował przepisy prawa materialnego.

Przedmiotem oceny legalności jest decyzja w sprawie odmowy nadania skarżącej stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego z mocy prawa.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca wniosła o nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego na podstawie postanowień art. 7 ust. 1, art. 10 ust. 3 pkt 1 i 2 oraz ust. 6 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz. 239 z późn. zm.), art. 27 i 28 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty - Przepisy wprowadzające reformę ustroju szkolnego, ustawy - Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 111, poz. 1194). Ustawy te - wprowadzając reformę szkolnictwa, zawierały regulacje przejściowe modyfikujące obowiązujące rozwiązania m. in. w zakresie awansu zawodowego oraz zatrudniania i wynagradzania nauczycieli. Wprowadzeniu nowego prawa towarzyszyła operacja przyznania wszystkim nauczycielom zatrudnionym w dniu wejścia w życie nowelizacji odpowiednich stopni awansu zawodowego - nauczyciela stażysty, nauczyciela kontraktowego i nauczyciela mianowanego, w zależności od dotychczasowej formy zatrudnienia i posiadanych kwalifikacji. Drugą istotną zmianą było rozdzielenie kwestii trybu i formy nawiązania stosunku pracy od procedury uzyskiwania stopni awansu. Nadanie takiego stopnia nie jest równocześnie aktem nawiązania lub modyfikacji stosunku pracy, a ponadto do jego dokonania są właściwe organy niebędące pracodawcą nauczyciela (poza nadaniem stopnia nauczyciela kontraktowego, do czego jest uprawniony dyrektor szkoły).

Przepisy obydwu ustaw tj. ustawy zmieniającej z dnia 18 lutego 2000 r. oraz ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty - Przepisy wprowadzające reformę ustroju szkolnego, ustawy - Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw, mają charakter przepisów przejściowych. Przepisy przejściowe, które wprowadzają normy o charakterze materialnoprawnym mają zwykle ograniczony zakres obowiązywania lub stosowania. Zgodnie z zasadami prawidłowej legislacji a zwłaszcza poszanowania praw nabytych, przepisy przejściowe podlegają w procesie ich stosowania ścieśniającej wykładni.

Niewątpliwie postępowanie w sprawach nadawania stopni awansu zawodowego ma cechy postępowania administracyjnego, rozstrzyganego w drodze decyzji administracyjnej.

Zgodnie z przepisem art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz. 239 ze zm.), zwanej dalej ustawą zmieniającą, stopień nauczyciela mianowanego z mocy prawa uzyskali wyłącznie nauczyciele zatrudnieni w dniu wejścia w życie ustawy tj. w dniu 6 kwietnia 2000 r., na podstawie mianowania. Z materiału aktowego wynika, że skarżąca w dniu w dniu 6 kwietnia 2000 roku była zatrudniona na podstawie umowy o pracę na czas określony w pełnym wymiarze zajęć w Przedszkolu nr [...] w B. K. na stanowisku nauczyciela przedszkola. W świetle powyższego należy zaaprobować stanowisko organu, że skarżąca nie uzyskała stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego ex lege na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy zmieniającej.

I. W. nie uzyskała z mocy prawa stopnia nauczyciela mianowanego również w oparciu o przepis art. 10 ust. 3 ustawy zmieniającej, który stanowi, że nauczyciele spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w art. 9 ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela (w ówczesnym brzmieniu), zatrudnieni na podstawie mianowania przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, uzyskują z mocy prawa stopień nauczyciela mianowanego:

1) z dniem ponownego zatrudnienia w przedszkolu, szkole (...) jeżeli przerwa w zatrudnieniu nie przekracza 5 lat,

2) z dniem wejścia w życie ustawy, jeżeli są zatrudnieni w przedszkolu, szkole (...).

Przepis art. 10 ust. 3 pkt 1 dotyczy nauczycieli, którzy nie pozostawiali w stosunku pracy w dniu wejścia w życie tej ustawy, czyli w dniu 6 kwietnia, 2000 r., lecz zostali zatrudnieni w okresie późniejszym (por. wyrok z dnia 11 stycznia 2002 r. NSA w Warszawie, II SA 2014/01 niepublikowany), w związku z czym nie ma on zastosowania wobec skarżącej która, jak wynika z akt sprawy, w dniu 6 kwietnia 2000 r. była zatrudniona w Przedszkolu nr [...] w B. K.

Sąd podziela stanowisko organu, że skarżąca nie spełniła także przesłanek do nabycia stopnia nauczyciela mianowanego z mocy prawa na podstawie punktu 2 art. 10 ust. 3 ustawy zmieniającej. Zgodnie bowiem z tym przepisem z dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej tj. 6 kwietnia 2000 r. z mocy prawa uzyskali ten stopień awansu zawodowego nauczyciele, którzy wcześniej byli zatrudnieni na podstawie mianowania, natomiast w dniu 6 kwietnia 2000 r. spełniali wymagania kwalifikacyjne, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy Karta Nauczyciela oraz byli zatrudnieni w szkole bądź przedszkolu. Z materiału aktowego wynika, że w dniu 6 kwietnia 2000 r. I. W. nie posiadała kwalifikacji do zajmowania stanowiska nauczyciela przedszkola, które wówczas określało rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia (Dz. U. Nr 98, poz. 433, z późn. zm.), a zatem nie mogła uzyskać stopnia nauczyciela mianowanego z mocy prawa w oparciu o powołany wyżej przepis.

Przepisy art. 27 i 28 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty, ustawy - Przepisy wyprowadzające reformę ustroju szkolnego, ustawy - Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2001, Nr 111, poz. 1194 ze zm.) stanowią swoiste uzupełnienie przepisów przejściowych zawartych w ustawie zmieniającej z dnia 18 lutego 2000 r. Treść ich wskazuje, że ustawodawca uznał, że istnieje jeszcze grupa nauczycieli, którzy, mimo że nie byli zatrudnieni w dniu 6 kwietnia 2000 r. na podstawie mianowania, powinni otrzymać z mocy prawa stopień nauczyciela mianowanego. Przepis art. 27 odnosi się do nauczycieli, którzy w przeszłości, tj. przed dniem 6 kwietnia 2000 r., byli zatrudnieni na podstawie mianowania na stanowiskach, do których posiadali wymagane kwalifikacje, jednak nowelizacja z dnia 18 lutego 2000 r. zastała ich, jako zatrudnionych na podstawie umowy o pracę na stanowiskach, do których zajmowania nie posiadali wymaganych kwalifikacji. Uzyskują oni stopień nauczyciela mianowanego, ale ich stosunki pracy wygasną z dniem 31 sierpnia 2006 r. (lub odpowiednio 31 grudnia 2006 r.), jeżeli nie uzupełnią kwalifikacji. Niewątpliwie istota przyjętego rozwiązania pozostaje w pewnej korelacji z rozwiązaniami przyjętymi w art. 10 ust. 3 ustawy zmieniającej dotyczącymi nauczycieli, którzy w przeszłości byli zatrudnieni na podstawie mianowania, a także w korelacji z art. 7 ust. 1 wymienionej ustawy, na mocy którego stopień nauczyciela mianowanego uzyskali także nauczyciele nieposiadający wymaganych kwalifikacji i ich stosunki pracy mogą trwać do 31 sierpnia 2006 r. lub odpowiednio do 31 grudnia 2006 r. (por. J. Rozwadowska-Skrzeczyńska, Komentarz do ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty, ustawy - Przepisy wprowadzające reformę ustroju szkolnego, ustawy - Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw, [w:] A. Barański, M. Szymańska, J. Rozwadowska-Skrzeczyńska, Ustawa Karta Nauczyciela. Komentarz, Wyd. ABC, 2009 r., wyd. VI.). Przepisy przejściowe, zarówno zawarte w ustawie zmieniającej, jak i w ustawie z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty, dowodzą woli ustawodawcy w uregulowaniu sytuacji nauczycieli, którzy w przeszłości byli mianowani, ale z przyczyn od nich niezależnych w dniu wejścia w życie pierwszej z wymienionych ustaw nie spełniali formalnych warunków do uzyskania stopnia nauczyciela mianowanego.

Z akt sprawy wynika, że I.W. nie była zatrudniona na stanowisku nauczyciela w dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej z dnia 18 lutego 2000 r. tj. 6 kwietnia 2000 r. Ponowiła zatrudnienie na stanowisku nauczyciela dopiero w dniu 9 grudnia 2003 r. zajmując do dnia do 30 kwietnia 2004 r. stanowisko wychowawcy świetlicy w Gimnazjum nr [...] w W. na podstawie umowy o pracę w zastępstwie. Nie będąc zatem w ogóle nauczycielem w dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej z dnia 18 lutego 2000 r. nie mogła uzyskać z dniem 6 kwietnia 2000 r. stopnia nauczyciela mianowanego z mocy prawa.

Skarżąca nie mogła również otrzymać z mocy prawa stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego na podstawie postanowień art. 28 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty - Przepisy wprowadzające reformę ustroju szkolnego, ustawy - Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw. Przepis ten stanowi, że nauczyciele, którzy w dniu 31 sierpnia 2000 r. spełniali warunki określone w art. 10 ust. 2 ustawy Karta Nauczyciela w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 kwietnia 2000 r., otrzymują z mocy prawa stopień nauczyciela mianowanego z dniem wejścia w życie ustawy, jeżeli są zatrudnieni w przedszkolu, szkole lub placówce w wymiarze, co najmniej 1/2 obowiązkowego wymiaru zajęć lub z dniem ponownego zatrudnienia w przedszkolu, szkole lub placówce w wymiarze, co najmniej 1/2 obowiązkowego wymiaru zajęć, jeżeli przerwa w zatrudnieniu nie przekracza 5 lat - o ile wcześniej nie uzyskali stopnia nauczyciela mianowanego. W świetle art. 10 ust. 2 ustawy Karta Nauczyciela w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 kwietnia 2000 r. stosunek pracy z nauczycielem nawiązywał się przez mianowanie, jeżeli: posiadał on obywatelstwo polskie; posiadał pełną zdolność do czynności prawnych; korzystał z praw publicznych; nie toczyło się przeciw niemu postępowanie karne lub o ubezwłasnowolnienie; posiadał wymagane kwalifikacje do zajmowania danego stanowiska; mógł być zatrudniony w pełnym wymiarze zajęć na czas nieokreślony; bezpośrednio przed mianowaniem wykonywał nieprzerwanie, zgodnie z wymaganymi kwalifikacjami, pracę pedagogiczną w szkole w pełnym wymiarze zajęć przez co najmniej 3 lata i w tym okresie uzyskał co najmniej dwie oceny wyróżniające lub bezpośrednio przed mianowaniem wykonywał nieprzerwanie, zgodnie z wymaganymi kwalifikacjami, pracę pedagogiczną w szkole w pełnym wymiarze zajęć przez 4 lata pracy i na koniec uzyskał co najmniej ocenę dobrą albo bezpośrednio przed mianowaniem wykonywał nieprzerwanie, jako nauczyciel akademicki, pracę dydaktyczną w szkole wyższej przez co najmniej 3 lata i uzyskał ocenę pozytywną w tym zakresie.

Z akt sprawy wynika, że I. W. na dzień 31 sierpnia 2000 r. nie była zatrudniona w pełnym wymiarze zajęć na czas nieokreślony. Dzień 31 sierpnia 2000 r. był ostatnim dniem pracy skarżącej, którą świadczyła w Przedszkolu nr [...] w B. K. na podstawie umowy o pracę na czas określony. Po tej dacie skarżąca była zarejestrowana, jako osoba bezrobotna od 8 września 2001 r. W okresie od dnia 9 września 2001 r. do dnia 8 grudnia 2003 r. nie wykonywała pracy na stanowisku nauczyciela, utrzymując się z zasiłku gwarantowanego z Ośrodka Pomocy Społecznej. Prawidłowo, zatem organ uznał, że nie można przyjąć, że w dniu 31 sierpnia 2000 r. istniały obiektywne przesłanki do zatrudnienia skarżącej w pełnym wymiarze zajęć na czas określony. Ponadto skarżąca bezpośrednio przed dniem 31 sierpnia 2000 r. nie posiadała ustawowego minimum 3-letniego okresu wykonywania nieprzerwanie, zgodnie z kwalifikacjami pracy pedagogicznej w szkole lub przedszkolu w pełnym wymiarze czasu pracy, jak również nie posiadała dwóch wyróżniających ocen pracy. W dniu 31 sierpnia 2000 r. okres wykonywania nieprzerwanie pracy pedagogicznej przez skarżącą wyniósł 1 rok, a kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela przedszkola uzyskała dopiero w dniu 19 czerwca 2000 r..

W postępowaniu administracyjnym ciężar wykrycia prawdy obiektywnej jest bezwzględnym obowiązkiem organu administracji, a zatem rola tej fazy procesu decyzyjnego, która polega na ustalaniu stanu faktycznego, jest szczególnie istotna dla całego procesu w związku z miejscem, jakie przepisy ją regulujące zajmują w k.p.a. Podstawowa regulacja tej kwestii, zawarta w art. 7 k.p.a., mieści się bowiem w rozdziale zatytułowanym "Zasady ogólne", co sytuuje normę, nakazującą organowi administracyjnemu dokładne wyjaśnienie tego stanu wśród zasad o jednoznacznej wadze aksjologicznej. Dodatkowe kryteria szczegółowe, określone w art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. wzmacniają, a jednocześnie konkretyzują standardy w tym zakresie. Na gruncie dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych znaczenie właściwego i dokładnego ustalenia i wyjaśnienia stanu faktycznego w kontekście poprawności i zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego jest jednoznacznie podnoszona i podkreślana zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie.

W ocenie Sądu organy orzekające poczyniły prawidłowe ustalenia dotyczące okoliczności faktycznych sprawy. Organ prawidłowo zebrał i ocenił materiał dowodowy. Odnośnie zarzutu nieuwzględnienia przez organ pisma L. Kuratora Oświaty z dnia 20 sierpnia 2009 r. to Sąd stwierdza, że organ rzeczywiście nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do treści tego pisma. Jednak pismo to nie ma bezpośredniego waloru dowodowego w niniejszej sprawie.

Skoro organy przeprowadziły postępowanie administracyjne bez naruszenia zasad procedury administracyjnej oraz prawidłowo zastosowały i zinterpretowały przepisy prawa materialnego, to zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu niezgodności z prawem.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.