Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2090/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4, art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 57 ust. 7
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 7, 10, 75 par. 1, 77 par. 1 i 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 28/18 w sprawie ze skargi [...] na postanowienie [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary za nielegalne użytkowanie obiektu oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 28/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę [...] sp. z o.o. w M. na postanowienie Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary za nielegalne użytkowanie obiektu.

Zaskarżony wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. (zwany dalej: PINB) postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 57 ust. 7, art. 59f ust. 1 i art. 59g oraz art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 z późn. zm.; zwanej dalej: p.b.), art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, zwanej dalej: k.p.a.) wymierzył [...] sp. z o.o. z siedzibą w M. - inwestorowi budowy hali produkcyjno - magazynowej i budynku technicznego zlokalizowanego w M. przy ul. P. [...], na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...] i [...], inwestycji zrealizowanej na podstawie projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty M. o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] września 2016 r. oraz decyzji zmieniającej nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., karę z tytułu przystąpienia do użytkowania bez wymaganego prawem pozwolenia, hali produkcyjno-magazynowej w części przeznaczonej pod magazyn w wysokości: 75.000 złotych.

Postanowieniem z dnia [...] października 2017 r., znak [...] Ś. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (zwany dalej: WINB) utrzymał mocy ww. postanowienie PINB.

Wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 21 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w M.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 57 ust. 7 p.b. w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, organ nadzoru budowlanego wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego należy rozumieć jako rozpoczęcie używania przynajmniej części obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem określonym w pozwoleniu na budowę

W ocenie Sądu I instancji analiza okoliczności bezspornych i podkreślanych w skardze świadczy o tym, że kara została nałożona słusznie. Skoro magazyn został wypełniony towarem, czemu wg. pozwolenia budowlanego obiekt miał docelowo w tej części służyć, to znaczy, że doprowadzono do stanu, który mógł być efektem działalności Spółki dopiero po uzyskaniu pozwolenia na jego użytkowanie. Co więcej, bez uzyskania tego dokumentu prowadzono - jak twierdzi Spółka - szkolenia pracowników w zakresie prac magazynowych. Zatem nie tylko składowano tam towar, ale jednocześnie bez sprawdzenia, czy obiekt może być bezpiecznie użytkowany narażano pracowników na ewentualne skutki wybudowania obiektu w sposób niezgodny z zasadami sztuki budowlanej. Uchybiono zatem w sposób jaskrawy celowi art. 57 ust. 7 p.b. Nie ma żadnego powodu, by dokonywać wykładni w taki sposób, by zmniejszać ochronę interesu publicznego leżącego u podstaw art. 57 ust. 7 p.b., w tym w zakresie ochrony życia i zdrowia ludzi, a dawać pierwszeństwo celom gospodarczym przedsiębiorcy.

Sąd I instancji nie podzielił argumentacji Spółki dotyczącej naruszenia przepisów proceduralnych, w szczególności co do braków w postępowaniu dowodowym. W niniejszej sprawie już analiza okoliczności niekwestionowanych, w tym wynikających z dokumentów przedłożonych przez stronę oraz wprost przyznanych w skardze, pozwala uznać słuszność zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W skardze kasacyjnej [...] Sp. z o.o. zaskarżyła wyrok w całości zarzucając mu naruszenie:

1. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.). w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób całkowicie dowolny i wybiórczy oraz wydanie postanowienia, a w konsekwencji i wyroku, z pominięciem całokształtu materiału dowodowego;

2. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 10 k.p.a. w. zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez niezawinione przez stronę uniemożliwienie stronie brania czynnego udziału w toku postępowania, w tym uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów;

3. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie, a w konsekwencji pozostawienie bez rozpoznania przez organ II in-stancji, zarzutów zgłoszonych w zażaleniu przez skarżącego;

4. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7a § 1 k.p.a., poprzez brak rozstrzygnięcia wątpliwości (dotyczących tego czy działania skarżącego są równoznaczne z przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego bez wymaganego prawem pozwolenia) na korzyść strony skarżącej;

5. art. 106 § 2, 3 i 5 i art. 113 § 1 p.p.s.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodów uzupełniających żądanych przez skarżącego;

6. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak szczegółowego odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich argumentów skarżącego;

7. art. 57 ust. 7 w zw. z art. 54 i art. 55 p.b. poprzez ich błędną wykładnię, a następnie dokonanie wadliwej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego do ww. przepisów i bezzasadne uznanie, że ustawienie regałów wysokiego składowania w hali produkcyjno - magazynowej w części przeznaczonej pod magazyn i umieszczenie na nich towarów oraz przeszkolenie operatorów wózków wysokiego składowania w hali, stanowi o przystąpieniu do użytkowania obiektu budowlanego bez wymaganego prawem pozwolenia.

Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że nie podjęto czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czym naruszono jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego- zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. W przedmiotowej sprawie, w efekcie ustalenia stanu faktycznego w sposób nierzetelny i niewyczerpujący przez organy i Sąd - doszło do zastosowania błędnych norm prawa materialnego, a to przepisu art. 57 ust. 7 w zw. z art. 54 i 55 p.b.

Organ nie tylko zaniechał przeprowadzenia dowodów z urzędu, ale również nie przeprowadził dowodów, o które wnosiła sama skarżąca np. dowodu z zeznań świadków, wyjaśnień strony, oględzin nieruchomość oraz dokumentów załączonych do zażalenia. To samo dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego.

Organy swoje stanowisko oparły jedynie na treści protokołu sporządzonego przez PINB oraz wykonanej przez niego dokumentacji zdjęciowej. Nie można się przy tym zgodzić, że protokół kontroli obowiązkowej podpisany został bez zastrzeżeń przez przedstawicieli skarżącej spółki, bowiem w pkt 10 protokołu zapisane zostały uwagi w postać oświadczenia, zgodnie z którym obecność produktów na regałach w hali magazynowej wynika z faktu poprowadzonych prób składowania produktów oraz przeprowadzanego szkolenia pracowników obsługujących wózki.

[...] sp. z o.o. została pozbawiona prawa czynnego udziału w postępowaniu, w tym nie miała możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem postanowienia co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów. Nie miała też możliwości wyjaśnienia okoliczności, które zdaniem organu II instancji przesądziły o nieprawdziwości twierdzeń strony skarżącej, a mianowicie o fakcie dlaczego na wykonanych podczas kontroli fotografiach nie znajdują się osoby, które mogłyby być "szkolącymi się pracownikami- tj. operatorami wózków". W zażaleniu na postanowienie nr [...] skarżąca przedstawiła szereg zastrzeżeń co do prawidłowości wydanego postanowienia i rzetelności prowadzonego postępowania. Dopiero na tym etapie przedstawiła swoje stanowisko w sprawie, które jednak nie zostało skonfrontowane z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach. Ww. okoliczności świadczą więc o tym, że strona bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu, przez co zaktualizowała się przesłanka wznowienia postępowania, uregulowana w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Ponadto, o ile organ II instancji szczegółowo odniósł się do zgłoszonego zarzutu obrazy prawa materialnego, o tyle podniesione w zażaleniu zarzuty obrazy prawa procesowego pozostawił bez rozpoznania. Tym samym naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 15 k.p.a.

Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego skarżąca kasacyjnie wskazała, że czym innym jest korzystanie z obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, a czym innym użytkowanie obiektu w celu jego przygotowania do późniejszego wykorzystania zgodnie z jego przeznaczeniem. Przez "przystąpienie do użytkowania" w rozumieniu przepisu art. 57 ust. 7 p.b. należy rozumieć takie działanie inwestora bądź osób działających z jego upoważnienia, które wskazują na trwały zamiar użytkowania obiektu budowlanego. W przypadku budynku handlowego użytkowanie takie, sprowadzające się do korzystania z obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jest niczym innym jak prowadzeniem działalności handlowej. Nie można zatem uznać za przystąpienie do użytkowania obiektu handlowego samego tylko umieszczenia wyposażenia w tym obiekcie. Umieszczenie elementów wyposażenia w określonych okolicznościach sprawy może mieć na celu dopiero przygotowanie do przyszłego prowadzenia działalności handlowej, a zarazem przygotowanie go do uzyskania pozwolenia na użytkowanie zgodne z przeznaczeniem obiektu. Takich zaś działań, które wyczerpują znamiona podjęcia czynności polegających na przygotowaniu obiektu do przystąpienia do jego użytkowania, ustawodawca nie objął sankcją z art. 57 ust. 7 p.b. Skarżący od samego początku tzn. od chwili podpisywania protokołu kontroli konsekwentnie stoi na stanowisku i wyjaśnia, że ustawienie regałów wysokiego składowania w hali produkcyjno- magazynowej, w części przeznaczonej pod magazyn i umieszczenie na nich towarów było spowodowane tylko i wyłącznie odbywającym się w budynku szkoleniem personelu w przedmiocie prawidłowego składowania produktów. Na zdjęciach wykonanych podczas kontroli nie mogły być widoczne osoby szkolone oraz szkolące, gdyż szkolenie odbywało się w dniu [...] lipca 2017 r., podczas gdy obowiązkowa kontrola inwestycji miała miejsce w dniu [...] lipca 2017 r. O przystąpieniu do użytkowania w rozumieniu art. 57 ust. 7 p.b. nie stanowi samo stwierdzenie, że w danym lokalu znajdują się określone rzeczy, gdyż może to być dowodem jedynie tylko umieszczenia tych rzeczy, a nie faktu przystąpienia do użytkowania.

Wszelkie wątpliwości polegające na tym, czy chodzi o czynności przygotowujące do przystąpienia do użytkowania, czy już o użytkowanie, powinny być rozstrzygane na korzyść inwestora.

W ocenie skarżącej kasacyjnie doszło do naruszenia art. 106 § 2, 3 i 5 i art. 113 § 1 p.p.s.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodów uzupełniających żądanych przez skarżącą oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak szczegółowego odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich argumentów skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopuścił dowodu z zeznań świadków, wyjaśnień strony, oględzin nieruchomości i dokumentów załączonych do zażalenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna okazałą się bezzasadna.

Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. poz. 1842 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, w którym wydano zaskarżony wyrok. W granicach skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również powodów przemawiających za uchyleniem kwestionowanego orzeczenia z tych powodów.

Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze kasacyjnej.

Z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wynika, że sąd administracyjny uwzględnia skargę w sytuacji stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć zatem miejsce w sytuacji, gdy sądowa kontrola wykaże naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Chodzi tu o naruszenie, które skutkuje przyjęciem, że bez jego popełnienia nie doszłoby do wydania rozstrzygnięcia określonej treści. Z kolei z przywołanych w skardze kasacyjnej przepisów k.p.a. wynika, że w toku postępowania organy administracji publicznej zobowiązane są do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Ponadto organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. a następnie wyjaśnić podstaw wydanego rozstrzygnięcia w uzasadnieniu decyzji.

Sąd I instancji zajął prawidłowe stanowisko w stosunku do przeprowadzonego przez organ postępowania dowodowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organy w sposób wyczerpujący ustaliły stan faktyczny sprawy. Organy nadzoru budowlanego ustaliły, że skarżąca kasacyjnie nie uzyskała ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W hali magazynowej, na regałach wysokiego składowania znajdowały się już produkty. Na podstawie oświadczenia inwestora organ ustalił, że w hali produkcyjno-magazynowej dokonywano prób składowania produktów na regałach wysokiego składowania celem szkolenia pracowników obsługujących wózki. Okoliczności te nie był kwestionowane przez inwestora, a z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że zasadniczo skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje sposobu ustalenia stanu faktycznego, lecz jego ocenę pod kątem zastosowania przepisów prawa materialnego. W sprawie nie wystąpiły również wątpliwości co do treści normy prawnej, które musiałby być rozstrzygnięte na korzyść strony.

W toku postępowania administracyjnego nie doszło również do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w stopniu powodującym konieczność uchylenia postanowienia poddanego kontroli Sądu I instancji. Podkreślić trzeba, że kwestia ta została w sposób szczegółowy przedstawiona przez Sąd I instancji. Argumentację tą należy w pełni podzielić. Podkreślić bowiem należy, że nie każde naruszenie przepisów postępowania pociąga za sobą skutek w postaci uchylenia decyzji. Uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. Wprawdzie przed wydaniem postanowienia przez PINB, skarżąca kasacyjnie nie została zawiadomiona o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranego materiału dowodowego, jednak swoje wątpliwości przedstawiła w zażaleniu od tego postanowienia i zostały one przeanalizowane i prawidłowo ocenione przez organ II instancji.

Sąd I instancji nie dopuścił się także naruszenia art. 106 § 2, 3 i 5 i art. 113 § 1 p.p.s.a. Postępowanie dowodowe, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., jest postępowaniem uzupełniającym. Znajduje ono zastosowanie, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie służy do gromadzenia przez sąd materiału dowodowego. Na jego podstawie można jedynie przeprowadzić dowód z dokumentów. Natomiast zasadniczą przesłanką przeprowadzenia uzupełniających dowodów z dokumentów jest usunięcie istotnych wątpliwości dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Mając na uwadze fakt, iż Sąd I instancji doszedł do niewadliwych ustaleń, że stan faktyczny sprawy został przez organy

nadzoru budowlanego ustalony w sposób wyczerpujący, to nie można podzielić argumentacji skarżącej kasacyjnie, iż w toku postępowania sądowoadministracyjnego wystąpiła konieczność przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów. Skoro takich wątpliwości nie miał Sąd I instancji, a Naczelny Sąd Administracyjny stanowisko to podziela, to trudno zgodzić się z tezą, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. W sprawie. W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a., bowiem Sąd I instancji orzekał na posiedzeniu niejawnym.

Sąd I instancji nie naruszył również art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten reguluje wymogi uzasadnienia wyroku. Z treści przepisu, którego naruszenia miałby dopuścić się Sąd I instancji wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tej normy prawnej. Dlatego też o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych warunków. Pisemne motywy zaskarżonego wyroku zawierają wszystkie niezbędne elementy, przedstawiono w nim w miarę zwięźle stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. W uzasadnieniu wyroku wskazano wszak, z jakich powodów podzielono pogląd organu nadzoru budowlanego, że skarżąca kasacyjnie przystąpiła do nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Sąd I instancji odniósł się do argumentacji skarżącej, istotnej z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Motywy wyroku pozwalają na prześledzenie toku rozumowania Sądu, poznanie racji jakimi się kierował oddalając skargę, na sformułowanie zarzutów pod adresem zapadłego rozstrzygnięcia, wreszcie umożliwiają dokonanie jego kontroli instancyjnej.

Niezasadny okazał się także zarzut art. 57 ust. 7 w zw. z art. 54 i art. 55 p.b. W stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania rozstrzygnięcia poddanego kontroli Sądu I instancji, art, 57 ust. 7 p.b. przewidywał, że w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, organ nadzoru budowlanego wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Wobec braku ustawowej definicji pojęcia "przystąpienie do użytkowania", to czy rzeczywiście w danym przypadku ma miejsce przystąpienie do użytkowania będzie zależało od ustaleń w każdej z rozpatrywanych spraw (por. wyroki NSA z dnia 15 marca 2010 r., II OSK 499/09; z dnia 14 grudnia 2010 r., II OSK 1914/09; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wymaga to dokonania prawidłowej wykładni art. 57 ust. 7 p.b. w zakresie pojęcia "przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego". Pojęcie to należy rozumieć jako wystąpienie określonego stanu faktycznego polegającego na rozpoczęciu korzystania z obiektu lub jego części zgodnie z jego przeznaczeniem, funkcją. Ustalenia w tym zakresie muszą zatem wynikać z okoliczności konkretnej sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ustalony stan faktyczny oznacza, że w niniejszej sprawie istniały podstawy do zastosowania art. 57 ust. 7, art. 54 i art. 55 p.b. w kontekście nielegalnego "przystąpienia do użytkowania" budynku magazynowego, co oznacza, że Sąd I instancji prawidłowo dokonał wykładni ww. przepisów oraz prawidłowo je zastosował. Wymierzona kara pieniężna wynikała z faktu przystąpienia do użytkowania bez wymaganego prawem pozwolenia, hali produkcyjno-magazynowej w części przeznaczonej pod magazyn. Z niekwestionowanych w tym zakresie ustaleń faktycznych organów wynika, że magazyn został wypełniony towarem, czemu wg. pozwolenia budowlanego obiekt miał docelowo w tej części służyć. Sąd I instancji trafnie uznał, że okoliczność ta oznacza, że przedmiotowy obiekt budowlany doprowadzono do stanu, który mógł być efektem działalności skarżącej kasacyjnie dopiero po uzyskaniu pozwolenia na jego użytkowanie. Trafna była również argumentacja Sądu I instancji, że od odpowiedzialności skarżącej nie może uwolnić, podnoszona przez nią okoliczność przeprowadzenia szkolenia pracowników w zakresie prac magazynowych. Skarżąca kasacyjnie bez sprawdzenia przez organy nadzoru budowlanego, czy obiekt może być bezpiecznie użytkowany narażała pracowników na ewentualne skutki wybudowania obiektu w sposób niezgodny z zasadami sztuki budowlanej. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił argumentacji skarżącej kasacyjnie również w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.