Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2233/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 10, art. 4, art. 6;
journal: Dz.U. 2005 nr 187 poz 1577
law: Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych - tekst jednolity
article: art. 45, art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a;
journal: Dz.U. 2006 nr 171 poz 1225
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia
article: par. 2 pkt 5 lit. b.
journal: Dz.U. 2007 nr 196 poz 1425
law: Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 9 października 2007 r. w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety.
journal: Dz.U.UE.L 2002 nr 31 poz 1  art. 16, art. 17 ust. 1.
law: Rzozporządzenie (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania  prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa  żywności

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant st. sekr. sąd. Paulina Paczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2012 r. sprawy ze skargi C. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie nakazu stosowania właściwego oznakowania artykułu rolno-spożywczego oddala skargę


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w S. decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., działając z urzędu na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 w związku z art. 21 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno spożywczych (Dz. U. z 2005 r., Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 3 pkt 10 i art. 4 ust 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000r. o jakości handlowej artykułów rolno — spożywczych (Dz. U. z 2005 r., Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.), art. 6 ust 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 roku o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych (Dz. U. Nr 187 z 2005 r. poz. 1577 z późn. zm.), art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia z dnia 25 sierpnia 2006 r. (Dz. U. nr 1721, poz. 1225 z późn. zm.), nakazał stosowanie właściwego oznakowania artykułu rolno - spożywczego zafałszowanego o nazwie [...] niepasteryzowane, puszka 500 ml, piwo jasne pełne, partia [...] szt., data produkcji [...].03.2011 r., data minimalnej trwałości [...].07.2011.r. , numer partii [...] wyprodukowanego przez C. Spółka Akcyjna (dalej jako skarżąca), Oddział Browar B., ul. C. [...], [...] S. zgodnie z obowiązującymi przepisami tj. przez usunięcie z oznakowania piwa [...] niepasteryzowane (produkowanego w Browar B. S.) sformułowania "Browar [...]". Zgodnie z art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolnospożywczych organ orzekł jednocześnie, że niniejsza decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniach od [...].03.2011 r. do [...].03.2011 r. upoważnieni inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych w S., działając na podstawie upoważnienia nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. przeprowadzili kontrolę w C. Spółka Akcyjna Oddział Browar B., ul. C. [...], [...] S. w zakresie jakości handlowej piwa, transport i składowanie. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że w/w podmiot wprowadził do obrotu artykuł rolno - spożywczy o nazwie: [...] niepasteryzowane, puszka 500 ml, piwo jasne pełne, partia [...] szt., data produkcji [...].03.2011 r., data minimalnej trwałości [...].07.2011 r., numer partii [...] nieprawidłowo oznakowany. Nieprawidłowości zawarto w Protokole oględzin z dnia [...].03.2011 r. oraz w Protokole z kontroli nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. Kontrola oznakowania w/w partii piwa wykazała że na opakowaniu podano informację niezgodną z prawdą "Browar [...]" . Przeprowadzona kontrola wykazała że cała partia piwa wyprodukowana została w Browarze B. S., a tym samym artykuł ten nosi znamiona artykułu zafałszowanego zgodnie z art. 3 pkt 10 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, który stanowi: artykuł rolno-spożywczy zafałszowany - produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów, w szczególności jeżeli:

a) dokonano zabiegów, które zmieniły lub ukryły jego rzeczywisty skład lub nadały mu wygląd produktu zgodnego z przepisami dotyczącymi jakości handlowej,

b) w oznakowaniu podano nazwą niezgodną z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych albo niezgodną z prawdą,

c) w oznakowaniu podano niezgodne z prawda dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej. ".

Natomiast art. 6 ust. 2. ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolnospożywczych, stanowi: "Do znakowania artykułów rolno-spożywczych stosuje się odpowiednio wymagania określone w art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia."

Z kolei art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, wyjaśnia:

"Oznakowanie środka spożywczego nie może:

1) wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności:

a) co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji,

b) przez przypisywanie środkowi spożywczemu działania lub właściwości, których nie posiada,

c) przez sugerowanie, że środek spożywczy posiada szczególne właściwości, jeżeli wszystkie podobne środki spożywcze posiadają takie właściwości;"

W związku z powyższym organ I instancji, w dniu [...] marca 2011 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wprowadzenia do obrotu produktu o nazwie: [...] niepasteryzowane, puszka 500 ml, piwo jasne pełne, partia [...] szt., data produkcji [...].03.2011 r., data minimalnej trwałości [...].07.2011 r., numer partii [...] wyprodukowanego przez C. Spółka Akcyjna, Oddział Browar B., ul. C. [...], [...] S., jako produktu zafałszowanego.

Strona została zapoznana z aktami sprawy. Uzyskała możliwość ustosunkowania się do prowadzonego postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 23 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych kontrola jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych oraz warunków składowania i transportu tych artykułów ma na celu sprawdzenie, czy:

1. artykuły rolno-spożywcze spełniają wymagania w zakresie jakości handlowej określone w przepisach o jakości handlowej oraz deklarowane przez producenta lub wprowadzającego do obrotu,

2. artykuły rolno-spożywcze są składowane lub transportowane w sposób zapewniający zachowanie ich właściwej jakości handlowej.

Wobec powyższego C. S.A., oddział Browar B. S., na podstawie ustawy o jakości handlowej jest producentem kwestionowanego piwa, a zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 01.02.2002, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, pkt. 6, str. 463, z późn. zm.), prawo żywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością.

Stosownie do art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002, podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności oraz kontrolowania przestrzegania tych wymogów.

Stosownie do art. 16 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002, bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych przepisów prawa żywnościowego, etykietowanie, reklama i prezentacja żywności lub pasz, z uwzględnieniem ich kształtu, wyglądu lub opakowania, używanych opakowań, sposobu ułożenia i miejsca wystawienia oraz informacji udostępnionych na ich temat w jakikolwiek sposób, nie może wprowadzać konsumentów w błąd. Oznacza to, że przepisy prawa żywnościowego sprzeciwiają się każdej praktyce, m.in. dotyczącej znakowania artykułów rolno-spożywczych, mogącej w jakikolwiek sposób wprowadzić w błąd konsumenta.

Zgodnie z art. 104 §1 kpa Organ załatwia sprawę przez wydanie decyzji, a w związku z tym, iż zostały stwierdzone nieprawidłowości dotyczące oznakowania i został naruszony art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych, który stanowi: " ...Wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta..." Wniosek Strony o umorzenie postępowania jest bezpodstawny.

W piśmie z dnia [...].03.2011 r. poinformowano stronę o zakończeniu postępowania. Odpowiedź na pismo dotyczące zaleceń pokontrolnych przesłanych przez stronę pismem z dnia [...].04 2011 została ujęta w niniejszej Decyzji. Po uwzględnieniu przesłanych wyjaśnień z dnia [...].03.2011 r. dotyczących toczącego się postępowania i nie wniesienia nowych istotnych faktów wydano niniejszą decyzję, w której orzeczono jak w sentencji.

Od decyzji powyższej odwołała się skarżąca spółka. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

a) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 27a ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych (Dz. U. z 2005 r., Nr 187, poz. 1577 z późn. zm., dalej "Ustawa o Jakości handlowej" ) poprzez błędne uznanie, że C. S.A. jest podmiotem zobowiązanym do wykonania nakazanych w Decyzji czynności w zakresie zmiany treści znajdujących się na opakowaniu piwa [...] niepasteryzowane, tj. poprzez usunięcie sformułowania "Browar [...]";

b) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj . art. 77 i nast. ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r., Nr 220, poz. 1447 z późn. zm., dalej "Ustawa o swobodzie działalności") polegającego na niesłusznym uznaniu, że skarżący zobowiązany jest do wykonania nakazanych w Decyzji czynności w zakresie zmiany treści znajdujących się na opakowaniu piwa [...] niepasteryzowane, tj. poprzez usunięcie sformułowania "Browar [...]";

c) naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7 i 8 kpa poprzez oparcie ustaleń Decyzji na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego a w konsekwencji przyjęcia błędnej definicji interesu społecznego i słusznego interesu obywateli w niniejszej sprawie;

d) naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 77 kpa poprzez oparcie decyzji na niewyczerpującej analizie materiału dowodowego w sprawie, w tym w szczególności nieuwzględnienie wyjaśnień składanych przez Skarżącego;

e) naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 80 kpa poprzez błędne ustalenie w decyzji, że zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na zobowiązanie Skarżącego do wykonania nakazanych w decyzji czynności w zakresie zmiany treści znajdujących się na opakowaniu piwa [...] niepasteryzowane, tj. poprzez usunięcie sformułowania "Browar [...]".

Na podstawie "art. 156 § 1 pkt 5 kpa" wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji w części dotyczącej nakazania C. S.A wykonania nakazanych w decyzji czynności w zakresie zmiany treści znajdujących się na opakowaniu piwa [...] niepasteryzowane, tj. poprzez usunięcie sformułowania "Browar [...]" z uwagi na jej niewykonalność w tym zakresie, która ma charakter trwały.

W uzasadnieniu odwołania skarżąca spółka podniosła, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 27a ustawy o Jakości handlowej poprzez błędne uznanie, że C. S.A jest podmiotem zobowiązanym do wykonania nakazanych w decyzji czynności w zakresie zmiany treści znajdujących się na opakowaniu piwa [...] niepasteryzowane, tj. poprzez usunięcie sformułowania "Browar [...]". Zgodnie z art. 27a ustawy o Jakości Handlowej do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Tym samym kontrola, a w konsekwencji decyzje organu w stosunku do działalności danego przedsiębiorcy może odbywać się w zakresie i granicach prowadzonej przez tego przedsiębiorcę działalności gospodarczej. Skarżąca nie kwestionuje faktu, że jest producentem w rozumieniu art. 3 pkt 9a ustawy o jakości, czyli jest producentem jako podmiot paczkujący artykuły rolno - spożywcze, nie mniej jednak jak zostało już podniesione w toku postępowania kontrolnego, Skarżąca nie ma żadnych prawnych czy faktycznych możliwości kontroli informacji, jakie znajdują się na opakowaniu danego produktu, który jest paczkowany na zlecenie odrębnego podmiotu. Tym samym nie ma obiektywnie żadnych możliwości wywierania wpływu na inny podmiot, w tym na podjęcie przez zupełnie odrębną spółkę czynności dotyczących zmiany opakowania piwa [...] niepasteryzowane. Nawet gdyby skarżąca odmówiła wykonania zlecenia, czyli zapakowania produktu w określone opakowanie dostarczone przez zleceniodawcę to i tak nie ma możliwości administracyjnego czy cywilnoprawnego oddziaływania na inny podmiot w celu podjęcia przez ten podmiot czynności zmierzających do zmiany opakowania. Skarżąca nie kwestionuje również prawa Organu do przeprowadzenia kontroli w ramach przepisów Ustawy w C. S.A. Oddział Browar S., jednakże nakazy w Decyzjach Organu winny dotyczyć zakresu działalności danego przedsiębiorcy i być możliwe do wykonania przez tego przedsiębiorcę. W niniejszym przypadku skarżąca to podmiot całkowicie odrębny od zleceniodawcy, który jak było już podkreślane jest wyłącznym właścicielem opakowań piwa [...] niepasteryzowane. W ocenie skarżącej, już powyższy fakt winien spowodować po stronie organu weryfikację przeprowadzonej przez siebie kontroli, gdyż w świetle doświadczenia życiowego i logiki, nie jest możliwe by skarżąca była w stanie wykonać nakaz zawarty w Decyzji. Skarżona decyzja pomija również argumenty przytoczone jedynie z ostrożności, dotyczące tego iż opakowania (należące do C. Sp. z o.o.) nie wprowadzają konsumenta w błąd i nie mogą być postrzegane, jako produkt rolno - spożywczy zafałszowany w rozumieniu przepisów Ustawy. Z ostrożności procesowej, podtrzymując argumentację dotyczącą wadliwości formalnoprawnej decyzji, C. S.A. przytoczyła również poniżej argumentację materialnoprawną wg. której użyte na przedniej części etykiety sformułowanie "Browar [...]" nie jest określeniem miejsca pochodzenia, a jedynie częścią całej etykiety, jako "marki" wskazując na historyczne miejsce skąd wywodzi się marka [...] niepasteryzowane oraz skąd pochodzi receptura i innowacyjne technologia wariantu [...] niepasteryzowane zastosowana do produkcji marki w browarze w S[...], która daje gwarancję szczególnej jakości i niepowtarzalności piwa [...] niepasteryzowane. W ocenie skarżącej, oznakowanie Piwa [...] jest w pełni prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Podkreśliła, że fakt użycia na etykiecie tego produktu nazwy "Browar [...]" ma uzasadnienie i jest zgodne z prawdą. Nazwa "[...]" jest historycznie związana z browarem w [...] i stanowi integralną część etykiety. Ponadto, Piwo [...] nie jest produktem zafałszowanym w rozumieniu ustawy, ponieważ w treści etykiety, która informuje o podmiocie odpowiedzialnym jest wskazany podmiot prawidłowy, czyli C. Sp. z o.o. z siedzibą w W., co jest niezwykle istotne w treści kontretykiety, gdzie znajduje się informacja o podmiocie odpowiedzialnym za wprowadzenie do obrotu, tj. spółki C. Sp. z o.o., nie ma informacji dotyczącej browaru, czy też jakiekolwiek innego określenia, które sugerowałoby miejsce produkcji Piwa [...]. Brak jest również w ocenie C. S.A. oznaczeń dotyczących pochodzenia, które mogłyby wprowadzać konsumenta w błąd poprzez podanie nieprawdy. C. S.A. w treści etykiety nie informuje konsumenta, że Piwo [...] zostało wyprodukowane w browarze w [...], czyli sformułowań typu "wyprodukowano w....", "wyprodukowane przez ....". Pozostałe elementy oznakowania Produktu były w pełni zgodne z prawdą i nie powodują ryzyka wprowadzenia konsumentów w błąd, tj. wszystkie dane określone na opakowaniu w zakresie składu, terminu przydatności do spożycia, zawartości netto były zgodne z prawdą. Skarżąca podkreśliła, że na rynku spożywczym istnieje wieloletnia już konwencja i praktyka producentów, polegająca na odwoływaniu się na etykietach produktów do historycznych receptur, technologii oraz regionów wytwarzania nie tylko piwa, ale również innych produktów spożywczych. Jak wskazywano powyżej, etykieta piwa "[...]" poprzez użycie nazwy "Browar [...]" ma na celu jedynie ukazanie historycznej więzi pomiędzy produktem, a jego pierwotnym miejscem warzenia, miejscem z którego pochodzi technologia warzenia piwa niepasteryzowanego.

Skarżąca podkreśliła również, że przepisy dotyczące znakowania żywności, oparte na przepisach Unii Europejskiej, konstytuujących zasady działania wspólnego rynku w ramach UE, nie nakładają, w ich obecnym brzmieniu, obowiązku wskazania miejsca produkcji. Przepisy te wymagają jedynie wskazania nazwy i adresu producenta lub dystrybutora. Pośrednio, wynika z tej zasady, że samo fizyczne miejsce produkcji, poza chronionymi oznaczeniami geograficznymi oraz zarejestrowanymi tradycyjnymi produktami regionalnymi, nie ma dla konsumenta znaczenia. Co więcej, zgodnie z zasadą swobody działalności gospodarczej, umieszczenie na etykiecie produktu nazwy geograficznej, nie musi oznaczać miejsca produkcji, może oznaczać innego rodzaju związek - np. taki jak wskazano powyżej w niniejszym odwołaniu.

W ocenie Skarżącej decyzja niewątpliwe obarczona jest wadą polegająca na obiektywnym i trwałym braku ze strony Skarżącej spółki możliwości jej wykonania.

Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych decyzją z dnia [...] września 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, jakość handlowa to cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. Stosownie do art. 4 ust. 15 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. W związku z tym niespełnienie wymagań w zakresie znakowania artykułu rolno-spożywczego jest niespełnieniem wymagań jakości handlowej. Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. UE. L. 02.31.1, z późn. zm.), prawo żywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością. Ma na celu zapobieganie oszukańczym lub podstępnym praktykom, fałszowaniu żywności, oraz wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzać konsumenta w błąd. Stosownie do art. 16 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002, bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych przepisów prawa żywnościowego, etykietowanie, reklama i prezentacja żywności lub pasz, z uwzględnieniem ich kształtu, wyglądu lub opakowania, używanych opakowań, sposobu ułożenia i miejsca wystawienia oraz informacji udostępnionych na ich temat w jakikolwiek sposób, nie może wprowadzać konsumentów w błąd. Oznacza to, że przepisy prawa żywnościowego sprzeciwiają się każdej praktyce, m.in. dotyczącej znakowania artykułów rolno-spożywczych, mogącej w jakikolwiek sposób wprowadzić w błąd konsumenta. Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, do znakowania artykułów rolno-spożywczych stosuje się odpowiednio wymagania określone w art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Przepis art. 45 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia stanowi, że oznakowanie środka spożywczego obejmuje wszelkie informacje w postaci napisów i innych oznaczeń, w tym znaki towarowe, nazwy handlowe, elementy graficzne i symbole, dotyczące środka spożywczego i umieszczone na opakowaniu, etykiecie, obwolucie, ulotce, zawieszce oraz w dokumentach, które są dołączone do tego środka spożywczego lub odnoszą się do niego. Stosownie do art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji.

Z powyższych przepisów wynika, że oznakowaniem są wszelkie informacje w postaci wyrazów, opisu, znaku towarowego, firmy, elementów graficznych lub symboli. Znakowanie musi być wykonane w języku polskim, a także w sposób czytelny, zrozumiały i widoczny. Ponadto oznakowanie artykułu rolno-spożywczego nie może m.in. wprowadzać w błąd konsumenta co do tożsamości tego artykułu, w tym jego rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, pochodzenia oraz sposobu produkcji.

W przedmiotowej sprawie producent umieścił w oznakowaniu piwa [...] niepasteryzowane określenie "Browar [...]", co narusza przytoczone wcześniej przepisy z uwagi na sugerowanie, iż został on wyprodukowany w Browarze w [...]. W czasie kontroli ustalono natomiast, iż zakwestionowana partia została w całości wyprodukowana w Browarze B. w S..

W świetle zebranego materiału dowodowego organ odwoławczy uznał, że organ I instancji prawidłowo ocenił, iż oznakowanie produktu nie odpowiada wymogom jakości handlowej. Wszelkie elementy etykiety i opakowania (nawet pełniące zadanie dekoracyjne), także gdy są zastrzeżonym znakiem towarowym, stanowią oznakowanie w rozumieniu powyższych przepisów.

Stosownie do art. 3 pkt 10 lit. c ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, artykuł rolno-spożywczy zafałszowany - produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów, w szczególności jeżeli w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie pochodzenia.

Odwołująca się podkreśliła, iż umieszczenie informacji "Browar [...]" jest nawiązaniem do historycznego pochodzenia marki.

Zdaniem Głównego Inspektora powyższy argument nie zasługuje na uwzględnienie. Konsument nie musi posiadać wiedzy, iż miejscem pierwotnego warzenia piwa [...] niepasteryzowane jest Browar w [...]. Dodatkowo organ odwoławczy podkreślił, iż samo podanie określenia: "Browar [...]" w żaden sposób nie wskazuje na historyczne pochodzenie marki - brak jest jakiegokolwiek wskazania, czy też nawiązania do historii. Dlatego też w opinii Głównego Inspektora powyższy argument nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z zapisami w Protokole kontroli z dnia [...].03.2011 r., znak: [...], opakowanie przedmiotowej partii piwa zawierało określenie "Browar [...]" oraz "[...]", co jednoznacznie może sugerować, iż dany produkt został wyprodukowany w [...]. Fakt, iż zapisy te nie były poprzedzone zwrotami: "wyprodukowano przez..." czy też "wyprodukowano w ..." nie przemawia również za historycznym nawiązaniem do miejscowości [...]. Konsument, widząc na opakowaniu produktu [...] niepasteryzowane informację: "Browar [...]" słusznie spodziewa się, iż piwo zostało wyprodukowane właśnie w tej miejscowości, mimo iż w opinii producenta określenie to nawiązuje do tradycji. Zapewnie niewielu konsumentów ma świadomość tego, iż informacja ta wiąże się z tradycją warzenia przedmiotowego piwa. Pomimo braku bezpośredniego wskazania na miejsce produkcji, tj. "wyprodukowano w ...", "wyprodukowano przez ...", zdaniem organu II instancji zapis "Browar [...]" czy też "[...]" sugeruje jednoznacznie miejsce produkcji przedmiotowego piwa.

Organ odwoławczy zauważył, iż przy wyborze produktów konsumenci mogą kierować się m.in. miejscem pochodzenia. Wbrew twierdzeniom strony jest to jedno z istotnych kryteriów wyboru poszczególnych artykułów spożywczych. Świadczy o tym chociażby fakt uznania przez ustawodawcę podawania nieprawdziwych danych w zakresie miejsca pochodzenia, za zafałszowanie żywności.

Powody wyboru produktów z uwzględnieniem miejsca ich pochodzenia mogą być różne, np. przyzwyczajenie, chęć promowania wyrobów ze swojego regionu, przekonanie, że produkt został wytworzony według tradycyjnych receptur z określonych składników, przy wykorzystaniu wody pochodzącej z konkretnego miejsca itp. Dlatego też zasugerowanie konsumentowi, iż produkt pochodzi z innego regionu Polski ([...] - miejscowość znajdująca się w województwie [...], podczas gdy produkcja piwa [...] niepasteryzowane odbywa się w S.), jest niewątpliwie naruszeniem przepisów prawa i świadczy o zafałszowaniu produktu.

Argument strony, zgodnie z którym na rynku spożywczym istnieje wieloletnia tradycja odwoływania się do historycznego pochodzenia artykułów rolno - spożywczych również nie przemawia za prawidłowością zastosowania określenia "Browar [...]" czy też "[...]". Zdaniem Głównego Inspektora zjawisko odnoszenia się do historycznego pochodzenia niektórych receptur, czy też miejsc produkcji, zwłaszcza w stosunku do produktów tradycyjnych, występuje na rynku spożywczym, tak jak twierdzi strona. Nie zmienia to jednak faktu, że wskazanie na tradycję, czy też historyczne miejsce pochodzenia powinno być podkreślone w oznakowaniu w sposób jasny, nie budzący wątpliwości, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Również powoływanie się na zasadę swobody działalności gospodarczej, zgodnie z którą w opinii strony, podanie na etykiecie nazwy geograficznej nie jest równoznaczne z miejscem produkcji, nie jest argumentem który przemawiałby za zmianą stanowiska organu II instancji. Zasada, na którą powołuje się strona, w żaden sposób nie wynika z przepisów o swobodzie działalności gospodarczej. Organ II instancji nie podzielił również stanowiska strony w zakresie możliwości wykonania przez nią nakazu zawartego w decyzji.

Przepis art. 3 pkt 9 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych definiuje producenta jako: "osobę fizyczną osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która:

a) produkuje lub paczkuje artykuły rolno - spożywcze, lub

b) wprowadza artykuły rolno - spożywcze do obrotu, jeżeli działalność ta jest zarejestrowana na terytorium któregoś z państw członkowskich Unii Europejskiej.

Zgodnie z powyższym przepisem C. S.A. jest producentem piwa [...] niepasteryzowane.

Strona podnosi, iż w niniejszej sprawie wydana decyzja w części dotyczącej nakazania C. S.A. wykonania nakazanych w decyzji czynności jest nieważna, z uwagi na jej niewykonalność. Strona uzasadnia to twierdzenie tym, że nie jest właścicielem przedmiotowych opakowań, a więc nie może dokonywać zmian w ich treści. Główny Inspektor nie podziela powyższego stanowiska strony. Fakt, iż C. S.A. jest producentem przedmiotowego piwa potwierdza przedstawiona umowa współpracy zawarta z C. Sp. z o.o, regulująca proces produkcji, magazynowania oraz sprzedaży, a także wzajemne rozliczenia stron. Analiza przepisów tej umowy wskazuje na odpowiedzialność Spółki Akcyjnej C., jako producenta finalnego produktu.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002: "Podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów."

Odnosząc się do powyższego Główny Inspektor stwierdził, że to producent ponosi odpowiedzialność za jakość handlową wyprodukowanego artykułu rolno - spożywczego na każdym etapie procesu produkcyjnego. Nie ma znaczenia, czy jest to warzenie piwa, czy też rozlewanie go do opakowań jednostkowych (puszek), gdyż są to poszczególne etapy produkcji. Dlatego też nie można zgodzić się ze spółką C. S.A., iż nie ma ona żadnego wpływu na treść oznakowania puszek. Faktem jest, iż zgodnie z dokumentem Umowa o współpracy pomiędzy C. Sp. z o.o. i C. S.A. (załącznik nr 10 do Protokołu kontroli nr [...] z dnia [...].03.2011 r.) opakowania jednostkowe są własnością spółki C. Sp. z o.o. Nie może to jednak usprawiedliwiać rozlewania przez C. S.A. piwa do puszek oznakowanych niewłaściwie i niezgodnie z prawem.

Zgodnie z zapisem pkt 2.1. w/w umowy: "Na mocy niniejszej Umowy C. S.A. i C. Sp. z o.o. zobowiązują się do współpracy strategicznej i operacyjnej w celu jak najpełniejszego wykorzystania posiadanego przez Strony potencjału produkcyjnego i sprzedażowego w zakresie Produktów. Strony deklarują, iż będą wspólnie ustalać cele strategiczne i operacyjne i udzielać sobie jak najpełniejszego wsparcia w ich realizacji."

Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy podniósł, iż umowa zawarta pomiędzy w/w Spółkami jasno i wyraźnie stawia na współpracę obu podmiotów. Spółki sztywno określiły, że jedna z nich jest właścicielem opakowań, natomiast druga bez sprawdzenia oznakowania pod kątem zgodności z prawem bezkrytycznie rozlewa piwo do dostarczonych opakowań, co nie ma wpływu na odpowiedzialność administracyjno - prawną. Jednocześnie jednak w przedstawionej umowie stron, w preambule w pkt C oraz w pkt 2.1 ustaliły one iż "będą wspólnie ponosić ryzyko związane z prowadzoną działalnością." Dlatego też, zdaniem Głównego Inspektora JHARS, zasady współpracy C. Sp. z o.o. i C. S.A. powinny być skonstruowane w taki sposób, aby wyeliminować jakiekolwiek wady, czy też niezgodności produkowanych wyrobów, w tym również w zakresie oznakowania. Organ odwoławczy podkreślił, że umową cywilnoprawną nie można ograniczyć ani tym bardziej wyłączyć odpowiedzialności publicznoprawnej. Powyższe stanowisko potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 listopada 2010 r., wydanym w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 1301/10.

Zgodnie z obowiązującym orzecznictwem z niewykonalnością decyzji, określoną w art. 156 § 1 pkt 5 kpa, mamy do czynienia, gdy była ona niewykonalna w dniu wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Strona nie może powoływać się na zarzut niewykonalności decyzji, skoro cytowany wcześniej przepis art. 17 ust. 1 rozporządzenia WE 178/2002 nakłada na wszystkie podmioty, na wszystkich etapach produkcji obowiązek przestrzegania wymogów prawa żywnościowego. Dodać również należy, iż kwestia umieszczenia w oznakowaniu informacji "[...]", "Browar [...]" w odniesieniu do piwa [...] niepasteryzowane, produkowanego przez C. S.A., była już przedmiotem decyzji zarówno organu I jak i II instancji.

Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy podniósł, iż piwo [...] niepasteryzowane, będące przedmiotem decyzji Wojewódzkiego Inspektora JHARS w S. z dnia [...].04.2011 r., znak: [...], jest zafałszowane, a więc dalsza produkcja i wprowadzanie do obrotu takiego produktu jest jawnym naruszeniem prawa.

Chybiony jest także zarzut dotyczący naruszenia przepisu art. 27a ustawy o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych w związku z przepisami ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Przeprowadzona kontrola, a następnie postępowanie administracyjne mieszczą się w zakresie i granicach prowadzonej przez C. S.A działalności gospodarczej. Potwierdzają to zebrane dowody, a w szczególności treść umowy o współpracy zawartej pomiędzy C. S.A. i C. Sp. z o.o.

Na każdym etapie postępowania odwoławczego strona miała zapewniony czynny udział w postępowaniu i z tego prawa korzystała.

Na powyższą decyzję skarżąca spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła

naruszenie przepisów postępowania, t j . w szczególności:

a) art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 5 k.p.a. w zw. z art. 27a ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych poprzez utrzymanie w mocy Decyzji niewykonalnej a przez to nieważnej;

b) art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 4 k.p.a. w zw. z art. 27a Ustawy o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych poprzez wydanie decyzji w stosunku do podmiotu, który nie był stroną niniejszego postępowania, tj. spółki C. Sp. z o.o., ponieważ Decyzja de facto nakazuje Skarżącemu wykonanie nakazów zawartych w Decyzji nie przez Skarżącego, a przez podmiot trzeci niebędący stroną w niniejszej sprawie;

c) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjasnienie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia, t j . czy skarżący posiada jakiekolwiek możliwości w sensie prawnym i faktycznym do wykonania Decyzji nakazowej organu I instancji;

d) art. 11 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 5 k.p.a. w zw. z art. 27a Ustawy o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych poprzez niewyjaśnienie dlaczego nie ma zdaniem Organu znaczenia fakt, który z podmiotów gospodarczych jest dysponentem praw, a tym samym zobowiązanym dla wykonania Decyzji nakazowej organu I instancji;

e) art. 156 § 1 pkt. 5 k.p.a. w zw. z art. 2 § 1 pkt. 10 w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. 2005 r., Nr 229, poz. 1954 z późn.zm.) poprzez błędne uznanie, że Decyzja nie spełnia warunków niewykonalności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. podczas gdy Decyzja jest z oczywistych względów niewykonalna tak pod względem faktycznym jak i prawnym, ponieważ nie jest możliwa jej egzekucja w oparciu o przepisy postępowania egzekucyjnego w administracji w stosunku do Skarżącego;

f) art. 80 k.p.a. poprzez błędne ustalenie, że zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na zobowiązanie Skarżącego do wykonania nakazanych w Decyzji czynności w zakresie zmiany treści znajdujących się na opakowaniu piwa [...] niepasteryzowane, tj. poprzez usunięcie sformułowania "Browar [...]";

g) naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 8 k.p.a. poprzez oparcie ustaleń Decyzji na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego a w konsekwencji przyjęcia błędnej definicji interesu społecznego i słusznego interesu obywateli w niniejszej sprawie;

h) naruszenie art. 9 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez brak czynnego udziału w sprawie podmiotu, który zgodnie z zaleceniami zawartymi w Decyzji zobowiązany jest do wykonania czynności zawartych w Decyzji nakazowej, czyli spółki C. Sp. z o.o., czyli spółki która nie była nigdy stroną przedmiotowego postępowania;

naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. w szczególności:

a) art. 27a Ustawy o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych poprzez uznanie, że Skarżący jest podmiotem zobowiązanym do wykonania nakazanych w Decyzji czynności w zakresie zmiany treści znajdujących się na opakowaniu piwa [...] niepasteryzowane, tj. poprzez usunięcie sformułowania "Browar [...]" mimo, że opakowanie produktu ani sam produkt nigdy na żadnym etapie świadczenia usług przez Skarżącego na rzecz C. Sp. z o.o. nie stają się własnością Skarżącego;

b) art. 27a Ustawy o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych poprzez wydanie Decyzji nakazowej do wykonania czynności, które nie są przedmiotem działalności gospodarczej Skarżącego;

c) art. 13 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym poprzez błędną interpretację, że sam fakt odprowadzania podatku akcyzowego przez Skarżącego, jako właściciela usługowego składu podatkowego czyni Skarżącego automatycznie producentem produktu o nazwie piwo [...] odpowiedzialnym za treść orzeczeń na opakowaniach, bez względu na okoliczności, że Skarżący jest wyłącznie ważącym piwo oraz paczkującym na zlecenie spółki C. Sp. z o.o.;

d) art. 17 ust. 1 rozporządzenia WE Nr 178/2002 z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (dalej "Rozporządzenie WE nr 178") poprzez niepoprawne przyjęcie, że bezwzględnie każdy podmiot uczestniczący na jakimkolwiek etapie produkcji tego artykułu, odpowiada za jakość handlową za takiego artykuł rolno - spożywczy w pełnym zakresie;

e) naruszenie art. 12 kodeksu spółek handlowych w zw. z art. 37 § 1 kodeksu cywilnego poprzez nieuprawnioną ingerencję organu w relacje handlowo - gospodarcze między Skarżącą a spółką C. Sp. z o.o. i zasadę swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej przez każdy z tych pomiotów, podczas gdy Organ zobowiązuje Skarżącego do naruszenia tej swobody i "zmuszenia" niezależnego podmiotu do podjęcia określonych działań w przeciwnym bowiem razie Skarżący naraża się na odpowiedzialność publiczno prawną ze strony Organu, podczas gdy Skarżący nie dysponuje żadnymi środkami przymusu czy egzekucji w świetle obowiązującego prawa oraz niewłaściwą interpretację terminu "produkt zafałszowany" i "wprowadzenie do obrotu".

Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

W dniu [...] marca 2012r. wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika skarżącej stanowiące uzupełnienie stanowiska zawartego w skardze. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego nieważności i niewykonalności Decyzji, wskazuje, że Organ niezłomnie przytacza treść art. 17 ust. 1 Rozporządzenia WE nr 178/2002 z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności ("Rozporządzenie"), podczas gdy interpretacja tego Artykułu przez Organ, jak wskazał Skarżący jest błędna w tym względzie, że zakłada zbyt duże uproszczenie obowiązków i odpowiedzialności producentów, o którym mowa w art. 17 ust. 1 Rozporządzenia. Prawidłowość stanowiska Skarżącego potwierdzają "Wytyczne w sprawie wdrażania art. 11, 12, 14, 17, 18, 19 i 20 Rozporządzenia WE Nr 178/2002 ustanawiającego ogólne zasady i wymogi z zakresu prawa żywnościowego" - Wnioski Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt z dnia 26 stycznia 2010 r. Celem art. 17 Rozporządzenia jest:

- określenie obowiązków podmiotów działających na rynku spożywczym i odróżnienie ich od obowiązków państw członkowskich oraz

- objęcie wszystkich obszarów prawa żywnościowego zasadą zgodnie, z którą podstawową odpowiedzialność za zapewnienie przestrzegania zasad prawa żywnościowego, a w szczególności zasady bezpieczeństwa żywności, zachowuje branża spożywcza.

Artykuł 17 ust. 1 Rozporządzenia nie powoduje wprowadzenia systemu wspólnotowego regulującego podział odpowiedzialności pomiędzy różnymi ogniwami łańcucha żywnościowego. Ustalenie faktów i okoliczności, które mogą sprawić, że podmiot działający na rynku będzie podlegać karze na mocy prawa karnego lub odpowiedzialności cywilnej, jest złożoną sprawą zależną w dużej mierze od struktury różnych krajowych porządków prawnych.

Wobec powyższego stanowisko Skarżącego zawarte w Skardze jest prawidłowe i zasadne, a tym samym winno prowadzić do uchylenia zaskarżonej Decyzji, jako naruszającej obowiązujące przepisy prawa, które miały wpływ na wynik sprawy. Skarżąca podkreśliła, że przedmiotem Skargi jest nakaz w Decyzji dotyczący zmiany treści na opakowaniu stanowiącym własność innej spółki, a nie zmiana w odniesieniu do piwa, tj. tego z czym wiąże się znaczeniowo w sensie logicznym z pojęcie "piwo", czyli napoju wytwarzanego ze słodu i chmielu przy użyciu wyselekcjonowanych szczepów drożdży

Ponadto, Skarżąca podkreśliła, że Organ wyjątkowo lakonicznie odniósł się do zarzutu Skarżącej dotyczącego naruszenia praw autorskich. Skarżąca szeroko podkreślała w Skardze fakt istnienia i rolę w polskim porządku prawnym ochrony prawno - autorskiej, podczas gdy Organ zdaje się całkowicie bagatelizować ten argument. Skarżąca jeszcze raz podkreśliła, że nie jest dysponentem praw do opakowania produktu "[...] niepasteryzowane" na jakiejkolwiek płaszczyźnie, ani w sferze własności (na gruncie prawa cywilnego), ani w sferze praw do znaku towarowego (prawo własności przemysłowej) ani w sferze prawa autorskiego (prawo własności intelektualnej). Powyższe powoduje, że wskazany przez Organ wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1301/10 mógłby mieć zastosowanie, ale jedynie w sytuacji, gdy odpowiedzialność publicznoprawna danego podmiotu wynikałaby z obowiązujących przepisów prawa, a strony na mocy umowy zamierzałyby taką odpowiedzialność wyłączyć, co nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Ponadto, cytowana przez Organ definicja wprowadzania do obrotu, nie będzie miała zdaniem Skarżącej zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ, jak wskazuje sam Organ wprowadzanie do obrotu to: "posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję lub inne formy dysponowania". W przypadku Skarżącej żadna ze wskazanych w definicji wprowadzania do obrotu nie miała miejsca i nie może mieć właśnie z uwagi na warunki łączącej Skarżącej ze spółką C. Sp. z o.o. umowy współpracy, na którą nota bene powołuje się Organ. Skarżący nie może dysponować wyprodukowanym produktem, bo na żadnym etapie produkt ten nie jest własnością Skarżącej, tym samym Skarżąca nie może więc oferować nikomu, sprzedawać, rozdawać, dokonywać zamiany, darowizny, zniszczenia, lub w jakiejkolwiek innej formie dysponować wyprodukowanym w ramach swojej usługi produktem. Skarżąca podkreśliła, że odpowiedź na Skargę jest w większości powtórzeniem przez Organ argumentacji zawartej w treści Decyzji, co powoduje, że aktualne pozostają wszystkie zarzuty zawarte w treści Skargi, które w ocenie Skarżącego są słuszne i uzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo też przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W razie zaś nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a). Zgodnie natomiast z unormowaniem art. 134 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga nie jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej, jakość handlowa to cechy artykułu rolno - spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi.

Stosownie do art. 4 ust. 1 tej ustawy, wprowadzane do obrotu artykuły rolno - spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. W związku z tym niespełnienie wymagań w zakresie znakowania artykułu rolno-spożywczego jest niespełnieniem wymagań jakości handlowej.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 prawo żywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością. Ma na celu zapobieganie:

a) oszukańczym lub podstępnym praktykom;

b) fałszowaniu żywności, oraz

c) wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzać konsumenta w błąd.

Stosownie do art. 16 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002, bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych przepisów prawa żywnościowego, etykietowanie, reklama i prezentacja żywności lub pasz, z uwzględnieniem ich kształtu, wyglądu lub opakowania, używanych opakowań, sposobu ułożenia i miejsca wystawienia oraz informacji udostępnionych na ich temat w jakikolwiek sposób, nie może wprowadzać konsumentów w błąd.

Jednocześnie art.17 ust.1 cyt. rozporządzenia określając obowiązki stanowi, że podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów.

Oznacza to, że przepisy prawa żywnościowego sprzeciwiają się każdej praktyce, m.in. dotyczącej znakowania artykułów rolno - spożywczych, mogącej w jakikolwiek sposób wprowadzić w błąd konsumenta.

Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej do znakowania artykułów rolno - spożywczych stosuje się odpowiednio wymagania określone w art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

Przepis art. 45 ust. 2 powyższej ustawy stanowi, że oznakowanie środka spożywczego obejmuje wszelkie informacje w postaci napisów i innych oznaczeń, w tym znaki towarowe, nazwy handlowe, elementy graficzne i symbole, dotyczące środka spożywczego i umieszczone na opakowaniu, etykiecie, obwolucie, ulotce, zawieszce oraz w dokumentach, które są dołączone do tego środka spożywczego lub odnoszą się do niego. Stosownie do art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji.

W ocenie Sądu organy słusznie uznały, że umieszczona na puszkach zakwestionowanej partii piwa "[...] niepasteryzowane" informacja "Browar [...]" jest informacją zafałszowaną z uwagi na niezgodne z prawdą dane w zakresie pochodzenia tego produktu.

Jest bezsporne w rozpoznawanej sprawie, że zakwestionowana partia piwa została wyprodukowana w Browarze B. S., podczas gdy na puszkach do których rozlano te partię piwa umieszczono zapis "Browar [...]", co jednoznacznie może sugerować, że dany produkt został wyprodukowany w [...].

Argumenty skarżącej, że na rynku spożywczym istnieje wieloletnia tradycja odwoływania się do historycznego pochodzenia artykułów rolno-spożywczych również nie przemawia za prawidłowością zastosowania określenia "Browar [...]" czy też "[...]". Sąd podziela pogląd organu, że wskazanie na tradycję czy też na historyczne miejsce pochodzenia powinno być podkreślone w oznakowaniu w sposób jasny, nie budzący wątpliwości, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.

Prawidłowe są także ustalenia i idąca za nimi ocena organu, że zakwestionowana partia piwa z danymi niezgodnymi co do miejsca wytworzenia, może wprowadzić konsumenta w błąd. Zasadnie organ odwołał się do przepisów ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym /Dz U nr 171/2007 r. poz.1206/. Stosownie do art. 5 ust.1 cyt. ustawy, praktykę rynkową uznaje się za wprowadzającą w błąd, jeżeli działanie w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, w tym także zakupu, której inaczej by nie podjął. Nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie brak podania miejsca produkcji czy też pochodzenia piwa nie wprowadza konsumenta w błąd. Natomiast podanie informacji "Browar [...]" czy tez "[...]" w oznakowaniu, przy jednoczesnym braku informacji o miejscu produkcji niewątpliwie sugeruje, że [...] jest miejscem pochodzenia wymienionego piwa.

Powyższe działanie stanowi zasugerowanie konsumentowi, że produkt pochodzi z innego regionu Polski i jest naruszeniem przepisów dotyczących znakowania żywności.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego należy stwierdzić co następuje:

Sąd podzielił argumentację organu i nie uznał zasadności naruszenia art. 27a ustawy o jakości oraz art. 13 ustawy o podatku akcyzowym, gdyż to skarżąca C. S.A jest producentem zakwestionowanego piwa i odpowiada za jego jakość handlową, natomiast powołanie się na przepisy ustawy o podatku akcyzowym stanowiło element ustalania stanu faktycznego sprawy w kontekście odpowiedzialności za jakość artykułów rolno-spożywczych.

Sąd nie stwierdził naruszenia art. 17 ust. 1 w/wym. rozporządzenia WE Nr 178/2002 z dn.28.01.2002r. poprzez, jak to sformułowano w skardze, niepoprawne przyjęcie, że bezwzględnie każdy podmiot uczestniczący na jakimkolwiek etapie produkcji tego artykułu odpowiada za jakość handlową takiego artykułu w pełnym zakresie / argumentacja w tym zakresie została uzupełniona w piśmie procesowym pełnomocnika skarżącej z dnia [...].03.2012 r./. Wspomniany przepis określa obowiązki podmiotów działających na rynku spożywczym i pasz / jego treść została zacytowana wyżej/.

W ocenie Sądu organ zasadnie stwierdził, że to skarżąca jako producent zakwestionowanego piwa ponosi odpowiedzialność za jego jakość handlową na każdym etapie procesu produkcyjnego i nie ma tu znaczenia czy jest to warzenie piwa, czy też rozlewanie go do opakowań jednostkowych /puszek/, gdyż są to poszczególne etapy produkcji.

Brak podstaw do podzielenia zasadności zarzutu naruszenia art. 12 kodeksu spółek handlowych w związku z art. 37 § 1 k.c., gdyż organ nie ingerował w treść umowy pomiędzy C. S.A. a C. Sp. z o.o, a jedynie w kontekście tej umowy jako dowodu w sprawie, stwierdził, że na podstawie umowy cywilnoprawnej nie można ograniczyć ani tym bardziej wyłączyć odpowiedzialności publicznoprawnej.

Odnosząc się do drugiej grupy zarzutów naruszenia przepisów postępowania, należy stwierdzić co następuje:

Sąd nie podzielił twierdzeń skarżącej, że wydana decyzja jest niewykonalna ponieważ została wydana w stosunku do podmiotu nie będącego stroną w sprawie tj. C. sp. z o.o.

To skarżąca C. S.A była stroną postępowania administracyjnego, kontrola odbyła się w Browarze B. S. będącym zakładem skarżącej, która jest producentem zakwestionowanego piwa. A więc twierdzenie, że stroną postępowania jest C. Sp. z o.o. tylko dlatego, że jest właścicielem opakowań /puszek/ jest niezasadne. Organy w ocenie Sądu zasadnie w tym kontekście podkreśliły, że podmioty działające na rynku spożywczym zobowiązane są zorganizować całość procesu produkcyjnego, który umożliwi przestrzeganie przepisów prawa żywnościowego. Ustalenie w umowie cywilnoprawnej zakresu odpowiedzialności stron tej umowy może oddziaływać jedynie w sferze ich wzajemnych relacji prawnych, nie może natomiast powodować wyłączenia obowiązywania przepisów prawa publicznego.

Także organ nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. Stosownie do art. 6 kpa decyzja została wydana na podstawie przepisów prawa. Organ szczegółowo wyjaśnił stan faktyczny sprawy, zachował obowiązki i umożliwił stronie czynny udział w postępowaniu, należycie informował o przebiegu postępowania a w wydanej decyzji swoje stanowisko uzasadnił zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. Zachował w ten sposób wymogi określone przepisami art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 , art. 11 kpa. Wobec powyższego nie znajdują oparcia zarzuty skarżącej spółki naruszenia przepisów postępowania w sposób który istotnie miałby wpływ na wynik sprawy.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zatem skarga podlega oddaleniu na podstawie art.151 p.p.s.a