Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 242/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 602  ceny
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Powiatu
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy: article: Art. 3, art. 134, art. 147
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: Art. 130a
journal: Dz.U. 2018 poz 1990
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jedn.

SENTENCJA

|Sygn. akt III SA/Kr 242/19 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 czerwca 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bożenna Blitek, Sędziowie: WSA Halina Jakubiec, WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.), Protokolant: Specjalista Agata Zaręba-Piotrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2019 r., sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Gorlicach na uchwałę Rady Powiatu Gorlickiego z dnia 30 czerwca 2011 r. nr VIII/65/11 w sprawie ustalenia wysokości opłat za usuwanie pojazdów z dróg i ich przechowywanie na parkingach strzeżonych oraz wysokości kosztów powstałych w związku z usuwaniem pojazdów stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości


UZASADNIENIE

Rada Powiatu Gorlickiego w dniu 30 czerwca 2011 r. podjęła uchwałę nr VIII/65/11 w sprawie ustalenia wysokości opłat za usuwanie pojazdów z dróg i ich przechowywanie na parkingach strzeżonych oraz wysokości kosztów powstałych w związku z usuwaniem pojazdów.

Uchwałę podjęto na podstawie art. 12 pkt 11 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592, z późn. zm.) oraz art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.; zwanej dalej "u.p.r.d.").

Rada Powiatu Gorlickiego w § 1 uchwały ustaliła wysokość opłaty za usuwanie pojazdów z dróg na obszarze Powiatu Gorlickiego, w przypadku zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 130a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, w wysokości:

1. rower lub motorower - 100 zł.

1. motocykl - 200 zł.

2. pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t - 440 zł.

3. pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 7,5 t - 550 zł.

4. pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t do 16 t - 780 zł.

5. pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 t - 1150 zł.

6. pojazd przewożący materiały niebezpieczne - 1400 zł.

Ponadto Rada Powiatu Gorlickiego w § 2 zaskarżonej uchwały ustaliła wysokość opłat za przechowywanie na parkingach strzeżonych pojazdów usuniętych z dróg, w wysokości:

1. rower lub motorower - za każdą dobę przechowywania - 15 zł.

1. motocykl - za każdą dobę przechowywania - 22 zł.

2. pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t - za każdą dobę przechowywania - 33 zł.

3. pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 7,5 t - za każdą dobę przechowywania - 45 zł.

4. pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t do 16 t - za każdą dobę przechowywania - 65 zł.

5. pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 t - za każdą dobę przechowywania - 120 zł.

6. pojazd przewożący materiały niebezpieczne - za każdą dobę przechowywania - 100 zł.

Przedmiotowa uchwała weszła w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego, z mocą obowiązującą od dnia 21 sierpnia 2011 r. Zaskarżona uchwała jest ostatnią uchwałą podjętą w tym zakresie przez Radę Powiatu Gorlickiego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą uchwałę wniósł Prokurator Rejonowy w Gorlicach, który zaskarżonej uchwale zarzucił istotne naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 94 Konstytucji RP oraz art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm., obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2018r. poz. 1990 ze zm.) polegające na przekroczeniu delegacji ustawowej poprzez ustalenie w § 1 i 2 zaskarżonej uchwały maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdów z dróg i ich przechowywanie na parkingach strzeżonych bez dokonania ustaleń w zakresie rzeczywistych kosztów usuwania poszczególnych rodzajów pojazdów z dróg i ich przechowywania na parkingach strzeżonych na obszarze Powiatu Gorlickiego, co w konsekwencji doprowadziło do podjęcia uchwały z pominięciem jednej z przesłanek wskazanych w upoważnieniu ustawowym.

Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. Wskazał, iż w zakresie, w jakim ustala maksymalne stawki opłat za usunięcie pojazdów z dróg i ich przechowywanie na parkingach strzeżonych, jest sprzeczna z prawem.

Skarżący powołując się na art. 87 ust. 2 oraz art. 94 Konstytucji RP, a także art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym stwierdził, iż organy samorządu terytorialnego stanowiąc akty prawa miejscowego muszą działać wyłącznie na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie.

Ponadto wskazał, iż organy samorządu terytorialnego ustanawiając akty prawa miejscowego mają obowiązek kierować się wszystkimi przesłankami wskazanymi w ustawie stanowiącej podstawę prawną do ich wydania. Zaskarżona uchwała Nr VIII/65/ll Rady Powiatu Gorlickiego z dnia 30 czerwca 2011 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usuwanie pojazdów z dróg i ich przechowywanie na parkingach strzeżonych oraz wysokości kosztów powstałych w związku z usuwaniem pojazdów jest bez wątpienia aktem prawa miejscowego, albowiem ma charakter normatywny, generalny i abstrakcyjny.

W dalszej kolejności skarżący wskazał, iż zgodnie z treścią art. 130a ust. 6 u.p.r.d., organ samorządu powiatowego podejmując uchwałę w sprawie ustalenia wysokości opłat za usuwanie pojazdów z dróg i ich przechowywanie na parkingach strzeżonych powinien kierować się dwiema przesłankami, tj. koniecznością sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z drogi oraz rzeczywistymi kosztami usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Ponadto uzasadnienie uchwały powinno szczegółowo określać, jakie dane zostały wzięte pod uwagę, w taki sposób, aby poddawała się ona kontroli w szczególności w zakresie tego, czy uchwałodawca ustalając wysokość poszczególnych stawek nie wykroczył poza granice ustawowego upoważnienia, uwzględniając kryteria nieprzewidziane w ustawie.

Rada Powiatu Gorlickiego w zaskarżonej uchwale ustaliła na najwyższym dopuszczalnym przez prawo poziomie zarówno stawki opłat za usuwanie pojazdów z dróg (za wyjątkiem stawki za usuwanie z dróg pojazdu przewożącego materiały niebezpieczne), jak i stawki opłat za przechowywanie pojazdów na parkingach strzeżonych.

Zdaniem skarżącego Rada Powiatu Gorlickiego przed podjęciem uchwały nie poczyniła ustaleń odnośnie faktycznych kosztów usuwania pojazdów z dróg i ich przechowywania na terenie Powiatu Gorlickiego. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia fakt, iż z umowy zawartej pomiędzy Powiatem Gorlickim a R. P. w dniu 4 czerwca 2012 r. (tj. po upływie 11 miesięcy od podjęcia zaskarżonej uchwały) wynika, że rzeczywiste koszty usuwania z dróg wszystkich wskazanych w uchwale rodzajów pojazdów i ich przechowywania na terenie Powiatu Gorlickiego są niższe, niż koszty wynikające z podjętej w tym zakresie uchwały. Ponadto z umowy zawartej pomiędzy Powiatem Gorlickim a R. P. w dniu 29 grudnia 2016r. (tj. po upływie ponad 5 lat od podjęcia zaskarżonej uchwały) wynika, że nadal faktyczne koszty usuwania z dróg na terenie Powiatu Gorlickiego są niższe niż koszty wynikające podjętej w uchwały w zakresie dotyczącym - motocykli, pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t, pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 7,5 t, pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t do 16 t oraz pojazdu przewożącego materiały niebezpieczne. Również z zestawienia wysokości opłat za przechowywanie pojazdów na parkingach strzeżonych ustalonych w uchwale z dnia 30 czerwca 2011 r. oraz w umowie z dnia 29 grudnia 2016r. wynika, iż nadal rzeczywiste koszty przechowywania na parkingach strzeżonych pojazdów usuniętych z dróg są niższe, niż koszty wynikające z przyjętej uchwały w zakresie dotyczącym przechowywania roweru lub motoroweru, motocykla, pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t, pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 7,5 t, pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t do 16 t oraz pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 t.

Ponadto z uzasadnienia projektu zaskarżonej uchwały nie wynika, czym faktycznie kierowała się Rada Powiatu Gorlickiego ustalając wysokość opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów na poziomie stawek maksymalnych. Przedmiotowe uzasadnienie nie zawiera żadnej kalkulacji dotyczącej wysokości rzeczywistych kosztów usuwania pojazdów z dróg i ich przechowywania na terenie Powiatu Gorlickiego. Rada Powiatu Gorlickiego w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wskazała tylko, że przedmiotowe opłaty stanowią dochód własny powiatu. Ponadto przytoczyła, że art. 130a ust. 6a u.p.r.d określa stawki maksymalnych opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów. W związku tym takie maksymalne stawki zostały zaproponowane w projekcie uchwały.

Również z treści przesłanego przez Starostwo Powiatowe w Gorlicach protokołu Nr VIII/1 z VIII sesji Rady Powiatu Gorlickiego z dnia 30 czerwca 2011 r. nie wynika, aby informacje dotyczące faktycznych kosztów usuwania pojazdów z dróg i ich przechowywania na terenie Powiatu Gorlickiego były przedmiotem sesji Rady Powiatu Gorlickiego, na której zaskarżona uchwała została podjęta.

Konkludując skarżący wskazał, że nie było żadnych merytorycznych przesłanek do ustalenia maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdów z dróg i ich przechowywanie. W rezultacie Rada Powiatu Gorlickiego ustaliła stawki opłat za usuwanie pojazdów z dróg i ich przechowywanie na parkingach strzeżonych w sposób arbitralny oraz niezgodny z wytycznymi wynikającymi z art. 130a u.p.r.d.

W odpowiedzi na skargę Starosta Powiatu Gorlickiego wniósł o oddalenie skargi.

Organ wskazał, iż podejmując zaskarżoną uchwałę Rada Powiatu Gorlickiego wzięła pod uwagę kwestie konieczności sprawnej realizacji zadania oraz koszty realizacji usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze powiatu. Zdaniem organu nie można przyjąć, iż Rada nie przeanalizowała tych kosztów, gdyż na posiedzeniu Komisji Rady, radni zapoznali się z propozycjami cenowymi przedsiębiorców prowadzących działalność w zakresie usuwania i przechowywania pojazdów. Jak wynika z zestawienia większość kosztów była wyższa od opłat, dla których maksymalne stawki określa ustawa. Wszystkie te elementy podlegały bardzo szczegółowej ocenie przez radnych wchodzących w skład Komisji, jednak obrady Komisji nie są protokołowane szczegółowo, a protokół zawiera tylko nieprecyzyjne stwierdzenie "Po omówieniu tematu i udzieleniu odpowiedzi na pytania członków Komisji, przewodniczący poddał projekt uchwały pod głosowanie".

Starosta nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, iż nie było żadnych merytorycznych przesłanek do ustalenia stawek opłat jak w zaskarżonej uchwale, gdyż większość kosztów określonych w umowach z przedsiębiorcami określona jest na poziomie stawek wynikających z uchwały lub niewiele od nich niższa. Organ wskazał, iż usuwanie pojazdów na terenie Powiatu Gorlickiego kształtuje się na przestrzeni ostatnich lat: 2012 r. - 2 pojazdy, 2013 - 5 pojazdów, 2014 i 2015 - 0 pojazdów, 2016 - 5 pojazdów, 2017 - 2 pojazdy, 2018 - 3 pojazdy. Przedsiębiorcy wykonujący przedmiotowe zadanie muszą utrzymywać stale gotowość do jego realizacji, co wiąże się z kosztami. Ponieważ ilość zleceń usuwania pojazdów jest znikoma tym samym koszty ich realizacji nie mogą być przez nich określone na niższym poziomie. Od kilku lat jeden przedsiębiorca – R. P. składa ofertę na realizację zadania ponieważ dla pozostałych oferentów wykonywanie zadania po stawkach określonych w uchwale jest nieopłacalne. R. P. utrzymuje stały dyżur, ponieważ wykonuje również zlecenia usuwania pojazdów na rzecz zabezpieczenia pojazdów w ramach postępowania karnego, dlatego też jest w stanie zrealizować zadanie w ramach stawek określonych w przedmiotowej uchwale.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; powoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności.

Zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego, bowiem określa zakres obowiązku ponoszenia opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów. Dotyczy zatem sytuacji powtarzalnych, a nie jednorazowych, a przy tym adresatami tej uchwały są osoby określone generalnie, a nie imiennie. Uchwała ma charakter normatywny, generalny i abstrakcyjny.

Z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP wynika, że akty prawa miejscowego są źródłem powszechnie i obowiązującego prawa na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Natomiast zgodnie z art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego ustanawiają akty prawa miejscowego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Ustawa określa też zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej uchwały stanowią art. 12 pkt 11 ustawy o samorządzie powiatowym (dalej powoływanej jako "u.s.p.") i art. 130a ust. 6 ustawy - Prawo o ruchu drogowym (dalej powoływanej jako "u.p.r.d."). Zgodnie z art. 12 pkt 11 u.s.p. do wyłącznej właściwości rady (powiatu należy podejmowanie uchwał w sprawach wysokości podatków i opłat w granicach i określonych ustawami. Z kolei art. 40 ust. 1 u.s.p. stanowi, że na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawach rada powiatu stanowi akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze powiatu. Zgodnie z art. 130a ust. 6 u.p.r.d. rada powiatu ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłaty za usunięcie pojazdu z drogi oraz opłaty za każdą dobę przechowywania pojazdu na parkingu oraz wysokość kosztów w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu, biorąc pod uwagę i konieczność sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z drogi oraz wysokość i kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Wysokość kosztów w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu. Wysokość opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów nie może i przekraczać maksymalnej wysokości stawek kwotowych opłat, ustalonych w art. 130a ust. 6a u.p.r.d. Maksymalne stawki opłat ustalone w ust. 6a, obowiązujące w danym roku kalendarzowym, ulegają corocznie zmianie na następny rok kalendarzowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego (art. 130a ust. 6b u.p.r.d.). Na każdy rok kalendarzowy minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" maksymalne stawki opłat, z uwzględnieniem zasady waloryzacji, zaokrąglając je w górę do pełnych złotych (art. 130a ust. 6c u.p.r.d.). Minister Rozwoju i Finansów ustalił wysokość maksymalnych stawek kwotowych opłat obowiązujących w 2018 r. w obwieszczeniu z dnia 25 lipca 2017 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2018 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym (M.P z 2017 r., poz. 772).

Jak wynika z art. 130a ust. 6 u.p.r.d. przesłankami kształtującymi treść uchwały podejmowanej na jego podstawie są:

1. konieczność sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z drogi oraz

1. koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu.

Sposób realizowania upoważnienia ustawowego zdeterminowany jest z kolei obowiązkiem wzięcia pod uwagę powyższych przesłanek, przy czym kategoryczne brzmienie art. 130 ust. 6 u.p.r.d. wskazuje z jednej strony, że żadne inne przesłanki nie mogą determinować sposobu zrealizowania upoważnienia ustawowego w nim zawartego, a z drugiej strony wpływ tych przesłanek na i ostateczne rozstrzygnięcie wyznaczony jest obowiązkiem ich wzięcia pod uwagę. Uchwała w przedmiocie ustalenia opłat za usunięcie pojazdu z drogi będzie zgodna z prawem wtedy, gdy jej treść zostanie zdeterminowana wyłącznie koniecznością sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz kosztami usuwania pojazdów na obszarze danego powiatu, a nie innymi okolicznościami, a wybór wysokości przyjętych stawek w granicach wyznaczonych treścią art. 130 ust. 6a-6d u.p.r.d. będzie wynikiem wzięcia "pod uwagę" wyłącznie powyższych przesłanek (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1919/16, CBOSA).

Należy podzielić stanowisko skarżącego, że przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały nie uwzględniono drugiej z przesłanek, tj. kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, a w każdym razie nie znalazło to odzwierciedlenia w uzasadnieniu projektu zaskarżonej uchwały. W przypadku drugiej przesłanki chodzi o koszty, które są odpowiednikiem cen za usługi usuwania i przechowywania pojazdów pobierane przez podmioty świadczące tego rodzaju usługi komercyjnie na terenie powiatu (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2017 r., sygn. akt ii OSK 1919/16, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. III SA/Wr 686/17; wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 września 2017 r., sygn. III SA/Łd 690/17, CBOSA).

Chodzi tu zatem nie o koszty, które powiat ponosi w związku z wykonywaniem zadań usuwania pojazdów z drogi i przechowywania ich na parkingach, ale o koszty, które są odpowiednikiem cen za usługi odholowania i parkowania pojazdów, świadczone przez firmy i inne podmioty na terenie danego powiatu. Po ustaleniu wysokości powyższych kosztów rada powiatu powinna uwzględnić je przy podejmowaniu uchwały określającej wysokość stawek opłat, o których mowa w art. 130a ust. 5c u.p.r.d.

Ustalenie stawek opłaty powinno zatem zostać poprzedzone szczegółową kalkulacją, z uwzględnieniem wysokości kosztów ponoszonych na rzecz podmiotów zewnętrznych aby ustrzec się od zarzutu, że wysokość stawek została ustalona arbitralnie z pominięciem ustawowych kryteriów (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 14 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Wr 856/17, LEX 12454492).

Rada Powiatu Gorlickiego podejmując uchwałę z 30 czerwca 2011 r. nr VIII/65/11 naruszyła art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym, albowiem przy podejmowaniu tej uchwały nie wzięła pod uwagę jakichkolwiek danych dotyczących kosztów usuwania i przechowywania pojazdów obowiązujących na obszarze powiatu gorlickiego. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wynika bowiem, aby organ podejmując uchwałę dysponował jakimikolwiek informacjami w zakresie kosztów czy cen usług dotyczących usuwania i przechowywania pojazdów na terenie powiatu. Nie ma również żadnego zapisu, z którego wynikałoby, że przed podjęciem uchwały rada dysponowała danymi dotyczącymi cen za usługi usuwania i przechowywania pojazdów pobieranych przez podmioty świadczące tego rodzaju usługi komercyjnie na terenie powiatu. Okoliczności te potwierdza także dobitnie uzasadnienie projektu uchwały, w którym nie podano motywów przyjęcia stawek opłat w takiej, a nie innej wysokości, a zatem brak w nim odzwierciedlenia dokonania rzetelnej analizy ustawowych przesłanek ustalenia spornych opłat uwzględniającej wytyczne ustawodawcy.

W uzasadnieniu projektu uchwały wskazano jedynie, że art. 130a ust. 6a ustawy określa stawki maksymalnych opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów i w związku z tym takie stawki zostały zaproponowane w projekcie uchwały. W żaden sposób nie odniesiono się natomiast do rzeczywistych kosztów usuwania pojazdów, wynikających wprost z zawartych w tym przedmiocie umów. Wobec nie wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały jakichkolwiek kryteriów, którymi kierowała się Rada Powiatu Gorlickiego przy ustalaniu wysokości opłat, trudno jednoznacznie i ustalić, czy i jakie okoliczności były brane pod uwagę przez organ samorządu przy ustalaniu stawek przyjętych w uchwale.

Wbrew twierdzeniom organu z protokołu sesji Rady, na której podjęto zaskarżoną uchwałę ani z pozostałych dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych nie wynika, by radni przed podjęciem uchwały zostali poinformowani o wysokości stawek za usuwanie i przechowywanie pojazdów i by została dokonana w tym zakresie jakakolwiek analiza, czy też by odbyła się w tej kwestii dyskusja, czy to na posiedzeniu Komisji, czy też Rady.

Należy również wskazać, że w dniu 4 czerwca 2012 r., tj. po upływie 11 miesięcy od podjęcia zaskarżonej uchwały, została zawarta umowa pomiędzy Powiatem Gorlickim a R. P. w przedmiocie świadczenia usług usuwania pojazdów i przechowywania ich na parkingu strzeżonym. W powyższej umowie zostały ustalone opłaty za czynności polegające na usuwaniu i przechowywaniu różnych kategorii pojazdów. Wynikające z umowy koszty usunięcia pojazdu i jego przechowywania na parkingu są niższe od tych uchwalonych przez Radę Powiatu Gorlickiego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, iż organ nie uwzględnił drugiego z kryteriów, którym powinien się kierować podejmując uchwałę na podstawie art. 130a ust. 6 u.p.r.d. Przy ustalaniu wysokości opłat organ uprawniony był bowiem do wzięcia pod uwagę rzeczywistych kosztów i usunięcia i przechowania pojazdów, czyli wynagrodzenia uzyskiwanego z tego tytułu przez firmę zewnętrzną na podstawie umowy zawartej z organem. W związku z powyższym stwierdzić należy, że stawki przedmiotowych opłat zostały określone w sposób arbitralny, a tym samym niezgodnie z wytycznymi wynikającymi z art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym.

Wobec powyższego, uznając, że zaskarżona uchwała narusza prawo w sposób istotny, Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.