Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 130/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 3 par. 1, art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: Art. 92a ust. 1, ust. 6
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Tadeusz Wołek Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 października 2013 r. nr [ ] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2013 roku Prezydent Miasta nałożył na A. K. - karę pieniężną w wysokości 1.000 zł z tytułu niezgłoszenia w terminie 14 dni na piśmie Prezydentowi Miasta zmiany danych, o których mowa w art. 8 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 95a ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 z późn. zm.). Na uzasadnienie decyzji podano, że w dniu 2 lipca 2003 r. Prezydent Miasta udzielił przedsiębiorcy A. K. licencję Nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Licencja została wydana, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, na wniosek przedsiębiorcy, który to wniosek – zgodnie z art. 8 ust. 2 tej ustawy – zawierał informacje wpisane przez wnioskodawcę. W rubryce dotyczącej miejsca zamieszkania (siedziba) i adres przedsiębiorcy A. K. podał: " K, os. N ", co następnie zostało ujawnione w udzielonej licencji. Według art. 14 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy, w określonym w przepisie tym terminie przedsiębiorca jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, a jeśli dane zawarte są w licencji, to przedsiębiorca obowiązany jest również wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji. W przeciwnym razie - zgodnie z art. 95a ust. 1 pkt 1 tej ustawy – przedsiębiorca podlega karze pieniężnej w kwocie 1.000 zł. Organ podał, że A. K. w dniu 6 listopada 2012 r. zmienił miejsce zameldowania na "K, os. U " i taki adres wskazał w "Ewidencji działalności gospodarczej" (CEIDG) w pozycji "adres głównego miejsca wykonywania działalności", nie mniej nie zgłosił tej zmiany organowi, który udzielił mu licencji.

W odwołaniu, podobnie jak w wyjaśnieniach złożonych przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, A. K. wniósł o "nie karanie go" i podał, że w dniu 23 września 2012 r. "zawiadomił Urząd w formie protokołu" - w sprawie prowadzonej przeciwko niemu o zawyżenie opłaty za przejazd taksówką - o nowym adresie w K os. U, jednakże adres ten "omyłkowo podał jako adres do korespondencji". Zaznaczył też, że "Urząd" przed wszczęciem postępowania w tej sprawie wzywał go "na kontrolę taksówkową" na nowy adres.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu powyższego odwołania uchyliło zaskarżoną decyzję i orzekło w ten sposób, że nałożyło na A. K. karę pieniężną w wysokości 800 zł wskazując jako podstawę prawną art. 8 ust. 2, art. 92a ust. 1 ust. 6 oraz pkt 1.4 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 z późn. zm.) w zw. z art. 138 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na uzasadnienie organ podał, że podziela stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym nastąpiła zmiana danych, o których mowa w art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Organ zaznaczył, że A. K. po zmianie zameldowania w dniu 6 listopada 2012 r. dokonał zmiany danych w ewidencji działalności gospodarczej (CEIDG) wskazując nowy adres także jako adres głównego miejsca wykonywania działalności oraz adres do doręczeń, zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, przy czym zaznaczono, że CEIDG udostępnia zawarte w tej ewidencji dane i informacje określone w art. 25 ust. 1, z wyjątkiem adresu zamieszkania, jeśli nie jest on taki sam jak miejsce wykonywania działalności gospodarczej. Jednocześnie organ podniósł, że na mocy ustawy z dnia 5 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz. U. poz. 567), która nie przewiduje przepisów przejściowych, z dniem 15 sierpnia 2013 r., a zatem już po wydaniu decyzji przez organ I instancji, przepis art. 95a uległ zmianie w ten sposób, że przepis ten nie przewiduje sankcji za brak zgłoszenia w wymaganym terminie zmiany danych, o których mowa w art. 8 ust. 2 ustawy. Taką sankcję - z dniem 15 sierpnia 2013 r. – przewidują jednak przepisy art. 92a ust. 1 i ust. 6 w zw. z pkt 1.4 załącznika nr 3 do ustawy stanowiąc m.in., że niezgłoszenie na piśmie w wymaganym terminie organowi, który udzielił licencji zmiany danych, o których mowa w art. 8 tej ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości 800 zł. Ten stan prawny stał się podstawą zmiany decyzji w przedmiocie obniżenia wysokości nałożonej kary pieniężnej z kwoty 1.000 zł na kwotę 800 zł. Odnosząc się do zarzutu zawartego w odwołaniu organ odwoławczy wskazał, że w protokole z dnia 23 października 2012 r. A. K. jednoznacznie wskazał na adres " K, os. N" jako miejsce swego zamieszkania i pobytu, a jako adres do doręczeń podał " K, os. U" i dlatego na ten adres była kierowana do niego korespondencja.

Od decyzji tej złożył skargę A. K. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji ją poprzedzającej. W uzasadnieniu skargi skarżący ponownie podał, że w dniu 23 września 2012 r. do protokołu przesłuchania zawiadomił organ licencyjny o nowym adresie. Zdaniem skarżącego w ten sposób organ licencyjny miał z nim kontakt, a - jego zdaniem – ustawodawca określając obowiązek zgłaszania zmiany danych w postaci zmiany adresu miał na celu zachowanie kontaktu z przedsiębiorcą. Zaskarżonej decyzji A. K. zarzucił "nie uwzględnienie aspektów społecznych w sytuacji znikomej szkodliwości zarzucanego naruszenia"

W odpowiedzi na skargę organ II instancji - Samorządowe Kolegium Odwoławcze - wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Zdaniem Sądu – skarga A. K. jest nieuzasadniona.

W związku z wielokrotnie podnoszonym przez skarżącego zarzutem, że dokonał zawiadomienia organu licencyjnego o zmianie miejsca zamieszkania przez podanie nowego adresu do protokołu przesłuchania go w dniu "23.09.2012 r." należy zauważyć, że – jak wynika z akt administracyjnych - skarżący był przesłuchiwany jako podejrzany o popełnienie wykroczenia polegającego na zawyżeniu opłaty za przejazd taksówką w dniu 23 października 2012 r., a nie w dniu 23 września 2012 r. (jak podaje) i w tej dacie podawał jako miejsce zamieszkania adres w K "os. N", natomiast adres w K "os. U" podawał jako adres do doręczeń. Należy też podkreślić, że skarżący dokonał zmiany zameldowania dopiero później, bo w dniu 6 listopada 2012 r. (k. 4 akt adm.) i tej sytuacji zobowiązany był po dniu 6 listopada 2012 r. - w ustawowo przewidzianym terminie - zawiadomić pisemnie organ udzielający licencji o zmianie miejsca zamieszkania.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że zmiana danych dotyczących miejsca zamieszkania przedsiębiorcy dokonana do Ewidencji działalności gospodarczej w trybie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie jest zgłoszeniem na piśmie zmiany danych, o jakim mowa w art. 14 ustawy o transporcie drogowym, choćby tylko z tego względu, że nie jest dokonana w trybie przewidzianym przepisami ustawy o transporcie drogowym i brak jest w obu ustawach przepisu nakazującego organowi ewidencyjnemu dokonywanie zgłoszenia zmiany organowi udzielającemu licencji.

Bezspornym między stronami jest to, że skarżący po dniu 6 listopada 2012 r. nie zawiadomił pisemnie organu udzielającego licencji – w trybie tej ustawy - o zmianie miejsca zamieszkania. Spornym w sprawie jest to, że zdaniem organu, niedopełnienie obowiązku w ustawowo przewidzianym terminie pisemnego zawiadomienia organu licencyjnego o zmianie miejsca zamieszkania skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie 800 zł i w tym zakresie organ nie działa uznaniowo, a – zdaniem skarżącego – uchybienie to jest znikome, skoro organ mógł się z nim kontaktować znając jego adres do korespondencji, a tym samym organ może nie nakładać na niego kary pieniężnej.

Zdaniem Sądu, rację mają organy administracyjne, albowiem konstrukcja przepisów stanowiących podstawę prawną wydanych decyzji ma charakter związany, a więc organ stwierdzając naruszenie przepisów ma obowiązek nałożyć karę ściśle określoną w przepisach ustawowych, do których należą przepisy uszczegółowione w załączniku do ustawy. Nie ma więc organ możliwości ani odstąpienia od wymierzenia kary (w sytuacji braku przesłanek określonych innymi przepisami tej ustawy), ani tzw. "miarkowania kary". Należy podkreślić, że obniżenie kwoty nałożonej kary z kwoty 1.000 zł do 800 zł związane było nie z "wolą" organu, ale wyłącznie ze zmianą przepisów ustawowych, na co trafnie wskazał organ odwoławczy.

Sąd zwraca uwagę na to, że podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 z późn. zm.), która - na dzień wydania zaskarżonej decyzji - w przepisach art. 5b ust. 1 pkt 3, art. 8 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 11 ust. 1 pkt 5, art. 14 ust. 1 pkt 2 stanowi:

"Art. 5b. 1. Podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: (...)

3) taksówką

– wymaga uzyskania odpowiedniej licencji."

"Art. 8. 1. Licencji, o których mowa w art. 5b ust. 1 i 2, udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego, po uiszczeniu opłaty, o której mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1.

2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera:

1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego adres i siedzibę albo miejsce zamieszkania;"

"Art. 11. (1. W (...) licencji określa się w szczególności: (...)

5) przedsiębiorcę, jego adres i siedzibę albo miejsce zamieszkania;"

"Art. 14. 1. Przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił: (...)

2) licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8

– nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania."

Z treści wyżej przytoczonych przepisów (bardziej rygorystycznych w okresie od zmiany miejsca zamieszkania skarżącego, tj. od dnia 6 listopada 2012 r. do dnia wydania decyzji przez organ II instancji) wynika więc jasno obowiązek przedsiębiorcy do zgłaszania organowi udzielającemu licencji zmiany miejsca zamieszkania i to niezależnie od celu, jakiemu takie zgłoszenie ma służyć. Wbrew twierdzeniu skarżącego - nie dopełnił on temu obowiązkowi.

W powyższej sytuacji faktycznej należy przytoczyć dalsze przepisy ustawy o transporcie drogowym, stanowiące podstawę wydania zaskarżonej decyzji. W szczególności art. 92a ust. 1 i ust. 6, a także pkt 1.4 załącznika nr 3 do tej ustawy:

"Art. 92a. 1. Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie.

(...)

6. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy."

"ZAŁĄCZNIK Nr 3

|Lp. | Wyszczególnienie naruszeń | Wysokość kary pieniężnej |

| | |w złotych |

|1 | 2 | 3 |

|1. | NARUSZENIE OGÓLNYCH ZASAD I WARUNKÓW WYKONYWANIA TRANSPORTU DROGOWEGO I PRZEWOZÓW NA POTRZEBY WŁASNE |

|1.4. | Niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia| 800 |

| |na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i | |

| |art. 8, w wymaganym terminie | |

Z treści przytoczonych przepisów wynika więc, że skoro skarżący nie zgłosił na piśmie organowi, który udzielił mu licencji, zmiany danych, o których mowa w art. art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie, to organy administracyjne zobowiązane były do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej ściśle określonej w ustawie.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podzielił stanowisko organu odwoławczego zajęte w zaskarżonej decyzji i stwierdził, że decyzja ta jest zgodna z obowiązującym stanem prawnym, a zatem na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł – jak w sentencji.