Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 581/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54 § 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Elżbieta Rischka, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 lipca 2016 r. sprawy ze skargi "A" w S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 15 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 marca 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...], po rozpatrzeniu zażalenia "A" Sp. z o.o. z siedzibą w S., utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia 20 stycznia 2016 r., którym oddalono skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej dokonanego zawiadomieniem nr [...] z dnia 21 grudnia 2015 r.

Rozstrzygnięcie organu II instancji zapadło na tle następującego stanu faktycznego:

Dyrektor Izby Celnej w [...] prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego - "A" Sp. z o.o. na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Dyrektora Izby Celnej w [...] nr [...] z dnia 12 maja 2015 r., obejmującego należność z tytułu kary pieniężnej z dnia 3 kwietnia 2015 r. Odpis tytułu wykonawczego doręczono zobowiązanej spółce w dniu 1 czerwca 2015 r.

W toku postępowania egzekucyjnego Dyrektor Izby Celnej w [...] sporządził zawiadomienie z dnia 21 grudnia 2015 r. o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej w postaci "środków pieniężnych podlegających wydaniu zgodnie z postanowieniem Sądu sygn. akt [...]" u Dyrektora Izby Celnej w [...], które doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 31 grudnia 2015r. Odpis przedmiotowego zajęcia doręczono zobowiązanej w tym samym w dniu.

Pismem z dnia 14 stycznia 2016 r. spółka wniosła skargę na czynność egzekucyjną dokonaną zawiadomieniem z dnia 21 grudnia 2015 r. wskazując, że czynność egzekucyjna stwierdzona w przedmiotowym zawiadomieniu nie może wywierać jakichkolwiek skutków prawnych - albowiem po raz kolejny - czwarty raz - nie określono substratu zajęcia, zgodnie z treścią przedmiotowego zawiadomienia o zajęciu - bliżej nieokreślonej kwoty: "z tytułu: środków pieniężnych podlegających wydaniu zgodnie z post. Sądu sygn. akt [...]". Zatem, zdaniem spółki, po raz kolejny nie wskazano kwoty zajęcia, urządzenia z jakiego miałyby pochodzić bliżej nieokreślone środki pieniężne, tytułu podstawy prawnej do zwrotu bliżej nieokreślonej kwoty skarżącej; nadto nie wskazano o jakie orzeczenie sądu miałoby chodzić, ponieważ w każdym sądzie w kraju może być wskazana sygnatura.

W związku z powyższym spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej czynności egzekucyjnej oraz o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wskazanych w przedmiotowym zawiadomieniu o zajęciu.

Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2016 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] oddalił skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej dokonanego zawiadomieniem z dnia 21 grudnia 2015r.

W zażaleniu na to postanowienie "A" Sp. z o.o. powtórzyła argumenty podniesione w skardze na czynność egzekucyjną, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz uchylenie w całości czynności egzekucyjnej. Spółka wniosła także o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wskazanych w przedmiotowym zawiadomieniu o zajęciu.

Postanowieniem z dnia 15 marca 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy postanowienia organu I instancji.

Powołując w uzasadnieniu mające zastosowanie w sprawie przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.), dalej jako "u.p.e.a." na wstępie wyjaśnił, że w ramach przedmiotowego środka zaskarżenia można wnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego, bądź egzekutora, przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych.

Analizując dokonaną czynność egzekucyjną o charakterze wykonawczym, realizowaną w stosunku do majątku zobowiązanej przez Dyrektora Izby Celnej w [...] w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej zawiadomieniem z dnia 21 grudnia 2015 r. - u dłużnika zajętej wierzytelności, Dyrektora Izby Celnej w [...], Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż nie dopatrzył się nieprawidłowości i naruszenia przepisów prawa, bowiem organ egzekucyjny zastosował jeden ze środków egzekucyjnych, do którego stosowania upoważniła go ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazany środek egzekucyjny wymieniony jest w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., tj. egzekucja z innych wierzytelności pieniężnych (art. 89 u.p.e.a.).

Organ II instancji podniósł, że z akt sprawy wynika, iż w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego zostały wykonane wszystkie czynności przewidziane w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w tym również prawidłowo i skutecznie doręczono w dniu 31 grudnia 2015 r. zobowiązanej odpis wystosowanego przez Dyrektora Izby Celnej w [...] zawiadomienia z dnia 21 grudnia 2015 r., po wcześniejszym otrzymaniu przez stronę tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 15 maja 2015 r., tj. w dniu 1 czerwca 2015r. będącego podstawą doręczonego zawiadomienia o zajęciu. Organ egzekucyjny, wystawiając zawiadomienie z dnia 21 grudnia 2015 r. oraz przesyłając je do dłużnika wierzytelności przy jednoczesnym wysłaniu jego odpisu zobowiązanemu, dopełnił wszystkich wymogów wynikających z art. 89 § 2 - § 3 u.p.e.a.

Żaląca spółka wskazywała, iż zaskarżona czynność egzekucyjna jest bezskuteczna, bowiem w zawiadomieniu z dnia 21 grudnia 2015 r. w żaden sposób nie wskazano "substratu zajęcia", tj. kwoty zajęcia, urządzenia z jakiego pochodzą środki pieniężne, tytułu podstawy prawnej do zwrotu kwoty skarżącej; nadto nie wskazano, jaki sąd wydał orzeczenie przywołane przez organ egzekucyjny.

Odnosząc się do tych zarzutów, Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że zarówno w art. 67 § 2 u.p.e.a., jak i załączniku nr 5 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 655) nie wskazano potrzeby zawarcia w zawiadomieniu o zajęciu tak szczegółowych informacji, dotyczących określenia zajętego prawa majątkowego, jak domaga się tego spółka.

Podsumowując Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe i zgodne z prawem. Zarzuty podnoszone przez skarżącą spółkę nie znajdują uzasadnienia w przedmiotowej sprawie, bowiem w kwestionowanej czynności egzekucyjnej nie dopatrzono się nieprawidłowości.

Końcowo organ II instancji wyjaśnił, że stosownie do art. 54 § 6 u.p.e.a. wniesienie skargi na czynności organu egzekucyjnego nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub organ nadzoru może jednak, w drodze postanowienia, wstrzymać w uzasadnionych przypadkach prowadzenie postępowania egzekucyjnego. Z uwagi na uznanie wniesionej skargi za nieuzasadnioną, organ nadzoru nie wydał postanowienia na żądanie spółki o wstrzymaniu postępowania egzekucyjnego w trybie przytoczonego przepisu.

W skardze na opisane wyżej postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] spółka podniosła zarzut rażącej obrazy przepisu art. 27 ust.1 pkt 11 u.p.e.a., albowiem zaskarżone zajęcie stanowi niedopuszczalne prowadzenie postępowania egzekucyjnego przy zastosowaniu innego środka egzekucyjnego aniżeli wskazany przez wierzyciela we wniosku egzekucyjnym. Zgodnie z ww. przepisem tytuł wykonawczy zawiera wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych, co potwierdza stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w wyroku z dnia 1 marca 2006 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 513/05.

Spółka podniosła, że we wskazanym wyroku Sąd podał, że zgodnie z art. 27 § 1 pkt 11 u.p.e.a. wierzyciel jest zobowiązany do wskazania w tytule wykonawczym środków egzekucyjnych w egzekucji należności pieniężnych. Organ egzekucyjny jest związany wnioskami wierzyciela w tym zakresie i nie może zastosować innego środka egzekucyjnego niż proponowany przez wierzyciela. Potwierdzeniem związania organu egzekucyjnego wnioskiem wierzyciela co do rodzaju środków egzekucyjnych w egzekucji należności pieniężnych jest art. 30 u.p.e.a., zgodnie z którym organ może zastosować inny środek egzekucyjny niż wskazany we wniosku /tylko/ w egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym. Z przepisu tego wynika a contrario, że organ egzekucyjny nie może w egzekucji należności pieniężnych zastosować środków egzekucyjnych innych niż wskazane przez wierzyciela.

Zdaniem skarżącej, w okolicznościach niniejszej sprawy w tytule wykonawczym nie złożono wniosku zawierającego wskazanie wnioskowanych przez organ środków egzekucyjnych. Tym samym tytuł wykonawczy jest obarczony wadą formalną. Skarżąca zaznaczyła, że wierzyciel nie złożył wniosku o zastosowanie środków egzekucyjnych. W ocenie spółki, nie można bowiem za taką czynność uznać posłużenie się stosownym wzorem formularza, jakie środki egzekucyjne miałyby zostać użyte. Tym bardziej, że podpis rzekomego wierzyciela nie znajduje się pod wskazaniem jakichkolwiek środków egzekucyjnych.

W związku z tym wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia, poprzedzającego je postanowienia Dyrektora Izby Celnej w [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 15 marca 2016 r., który po rozpatrzeniu zażalenia "A" Sp. z o.o. z siedzibą w S., utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia 20 stycznia 2016 r., oddalające skargę spółki na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej dokonanego zawiadomieniem z dnia 21 grudnia 2015 r. nr [...]

Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a w szczególności przepis art. 54 § 1 u.p.e.a., który stanowi, że zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (art. 54 § 4). Stosownie do treści art. 54 § 5 u.p.e.a. w sprawie skargi na czynności egzekucyjne, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie.

Zdaniem Sądu, analizując dokonaną czynność egzekucyjną o charakterze wykonawczym, realizowaną w stosunku do majątku zobowiązanej przez organ egzekucyjny w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej zawiadomieniem nr [...] z dnia 21 grudnia 2015 r. u dłużnika zajętej wierzytelności Dyrektora Izby Celnej w [...], prawidłowo Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa, bowiem organ egzekucyjny zastosował jeden ze środków egzekucyjnych, do którego stosowania upoważniła go ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazany środek egzekucyjny wymieniony jest w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., tj. egzekucja z innych wierzytelności pieniężnych (art. 89 u.p.e.a.).

Zgodnie z art. 89 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług (art. 89 § 2 u.p.e.a.).

Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny:

1) wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy:

a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego,

b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania,

c) - i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność;

2) zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem;

3) doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, a także odpis wniosku, o którym mowa w art. 90 § 1 (art.89 § 3 u.p.e.a.).

Jak wynika z akt sprawy, w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego zostały wykonane wszystkie czynności przewidziane w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w tym również prawidłowo i skutecznie doręczono w dniu 31 grudnia 2015 r. zobowiązanej odpis wystosowanego przez Dyrektora Izby Celnej w [...] zawiadomienia nr [...] z dnia 21 grudnia 2015 r., po wcześniejszym otrzymaniu przez stronę tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 15 maja 2015 r., tj. w dniu 1 czerwca 2015r., będącego podstawą doręczonego zawiadomienia o zajęciu.

Organ egzekucyjny, wystawiając zawiadomienie nr [...] z dnia 21 grudnia 2015 r. oraz przesyłając je do dłużnika wierzytelności przy jednoczesnym wysłaniu jego odpisu zobowiązanemu, dopełnił wszystkich wymogów wynikających z przepisów art. 89 § 2 - § 3 u.p.e.a.

Zdaniem Sądu, prawidłowo Dyrektor Izby Skarbowej ocenił jako bezzasadne stanowisko spółki, według którego zaskarżona czynność egzekucyjna jest bezskuteczna, ponieważ w zawiadomieniu nr [...] z dnia 21 grudnia 2015 r. w żaden sposób nie wskazano "substratu zajęcia", tj. kwoty zajęcia, urządzenia z jakiego pochodzą środki pieniężne, tytułu podstawy prawnej do zwrotu kwoty skarżącej; nadto nie wskazano, jaki sąd wydał orzeczenie przywołane przez organ egzekucyjny.

Zgodnie z art. 67 § 1 u.p.e.a., z zastrzeżeniem art. 68 § 1, podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit. a, stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności albo protokół zajęcia prawa majątkowego, albo protokół zajęcia i odbioru ruchomości, albo protokół odbioru dokumentu, sporządzone według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Określając wzór, minister uwzględni uwarunkowania wynikające z elektronicznego przetwarzania danych zawartych w tym zawiadomieniu lub protokołach.

Z kolei w myśl art. 67 § 2 ww. ustawy, zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązaną u dłużnika zajętej wierzytelności zawiera:

1) oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego;

2) oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności;

3) określenie stosowanego środka egzekucyjnego;

4) numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia;

5) kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia;

6) kwotę należnych kosztów egzekucyjnych;

7) wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia;

8) pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia;

9) datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego.

W związku z powyższym, podstawą zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w drodze egzekucji administracyjnej jest wystawione przez organ egzekucyjny zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego u dłużnika zajętej wierzytelności, zawierające wszystkie elementy niezbędne dla tego typu dokumentu określone w art. 67 § 2 u.p.e.a., a zarazem sporządzone według wzoru określonego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

Minister Finansów, rozporządzeniem z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 655) określił w załączniku nr 5 stosowny wzór zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej.

W art. 67 § 2 u.p.e.a., jak i załączniku nr 5 cyt. rozporządzenia nie wskazano potrzeby zawarcia w zawiadomieniu o zajęciu tak szczegółowych informacji, dotyczących określenia zajętego prawa majątkowego, jak domagała się tego skarżąca.

Zatem Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo ocenił sposób i formę dokonania przez organ egzekucyjny zajęcia innej wierzytelności pieniężnej na podstawie zawiadomienia z dnia 21 grudnia 2015 r. Sposób dokonania tej czynności odpowiadał treści art. 89 u.p.e.a.

Prawidłowo w motywach zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że stosownie do treści art. 54 § 6 u.p.e.a., wniesienie skargi na czynności organu egzekucyjnego nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub organ nadzoru może jednak, w drodze postanowienia, wstrzymać w uzasadnionych przypadkach prowadzenie postępowania egzekucyjnego. Z uwagi zatem na uznanie wniesionej skargi za nieuzasadnioną, organ nadzoru nie miał podstaw do wydania postanowienia na żądanie skarżącej o wstrzymaniu postępowania egzekucyjnego w trybie przytoczonego przepisu.

Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze, podkreślić należy, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest więc możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego. Skarga na czynność egzekucyjną nie może więc dotyczyć przypadków, które mogą być przedmiotem zgłoszenia zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają zatem tylko zastrzeżenia odnoszące się do czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ egzekucyjny (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 6 listopada 2007r. sygn. akt III SA/Wa 1433/07 oraz z dnia 3 grudnia 2007r. sygn. akt III SA/Wa 1580/07, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd zauważa, że zgodnie z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określnych w art. 27 tej ustawy.

Skoro zatem kwestia niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określnych w art. 27 u.p.e.a., stanowi podstawę zarzutu, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., to nie jest możliwe skuteczne podnoszenie tego zarzutu w postępowaniu, dotyczącym skargi z art. 54 § 1 u.p.e.a.. Zatem zarzut spółki, dotyczący naruszenia art. 27 ust.1 pkt 11 u.p.e.a. wymyka się spod kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu.

Zaakcentować należy, że w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne - stanowiącym fragment postępowania egzekucyjnego - ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się ani o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne co do zasady nie ma zatem wpływu na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Uwzględnienie skargi wywiera skutki jedynie w zakresie czynności, na którą ją wniesiono. Także w literaturze podkreśla się, że skarga przysługuje wprawdzie na wszystkie czynności egzekucyjne, lecz ma ona charakter środka subsydiarnego i nie będzie dopuszczalna, gdy ustawa przewiduje inne środki zaskarżenia, np. zarzut, zażalenie na postanowienie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego, albo w sytuacjach, gdy istnieje możliwość wniesienia pozwu do sądu (por. t. 2.2. w C. Kulesza, Komentarz do art.54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, publ. LEX).

Sąd, rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718), w skrócie "P.p.s.a.", nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.

Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 P.p.s.a., oddalił skargę.