Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1756/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 49b ust. 4 w zw. z art. 49 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 16 lutego 2021 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2021 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Gl 927/17 w sprawie ze skargi A. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lipca 2017 r. nr WINB-WOA.7722.148.2017.AM[...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 10 stycznia 2018 r., II SA/Gl 927/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Gliwicach oddalił skargę A. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. (ŚWINB) z [...] lipca 2017 r., nr [...]w przedmiocie opłaty legalizacyjnej. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (PINB) postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 49b ust. 4 i ust. 5 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2017, poz. 1332 ze zm., uPb), art. 123 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017, poz. 1257, K.p.a.) ustalił dla J. S. opłatę w wysokości 5000 zł, tytułem legalizacji budowy przydomowej werandy – ganku, zlokalizowanej na działce nr [...] przy ul. [...] w [...], wybudowanej bez wymaganego zgłoszenia w organie administracji architektoniczno-budowlanej.

W uzasadnieniu tego postanowienia podano m. in., że budowa przydomowej werandy (ganku) została wykonana bez dokonania odpowiedniego zgłoszenia, w celu jej legalizacji organ nadzoru budowlanego nałożył postanowieniem z [...] lutego 2017 r. na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie do 30 czerwca 2017 r. odpowiednich dokumentów wymaganych przepisami prawa. W ustalonym terminie inwestor przedłożył wymagane dokumenty, stwierdzono ich kompletność, jak i prawidłowość opracowania projektowego obiektu, wykonanego przez uprawnioną osobę. Organ powiatowy doszedł do wniosku, że w obecnym stanie obiekt nie narusza obowiązujących przepisów prawa, a tym samym należało uznać, że zostały spełnione wymagania w procesie legalizacyjnym, wynikające z art. 49b ust. 2 uPb.

Kolejno wskazano, że zażalenie na postanowienie PINB ustalające opłatę legalizacyjną złożył A. S., zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i orzeczenie nakazu rozbiórki samowoli budowlanej, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że ŚWINB powołanym na wstępie postanowieniem z [...] lipca 2017 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., w wyniku rozpoznania zażalenia utrzymał w całości w mocy postanowienie PINB z [...] kwietnia 2017 r.

W uzasadnieniu swego postanowienia organ II instancji podał m. in., że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem postanowienie organu powiatowego odpowiada przepisom prawa. PINB zasadnie zastosował tryb legalizacji przewidziany w art. 49b uPb, z prawidłowych ustaleń wynikać ma, że roboty budowlane, będące przedmiotem niniejszego postępowania, wykonane zostały po 1995 r., o czym świadczą zdjęcia lotnicze, znajdujące się w aktach, a zatem zastosowanie znajdą przepisy uPb. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że to J. S. jest właścicielem działki nr [...], na której zlokalizowany jest przedmiotowy ganek. Rozstrzygnięcie wydawane w oparciu o te przepisy muszą być kierowane do tego podmiotu, który aktualnie posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane lub jest właścicielem. Zdaniem organu II instancji, podnoszone przez żalącego się naruszenia przepisów postępowania nie mają wpływu na wynik sprawy, a w konsekwencji nie skutkują koniecznością uchylenia inkryminowanego aktu. Bez znaczenia, z punktu widzenia organów nadzoru budowlanego, jest podnoszona przez żalącego się kwestia ewentualnego zamiaru wykonania przezeń w przyszłości w miejscu ganku zewnętrznej klatki schodowej.

W wyroku przytoczono dalej, że skargę na ww. postanowienie ŚWINB złożył A.S., zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 i 77 § 1 K.p.a., polegające na dokonaniu niepełnych ustaleń faktycznych, nieuwzględniających wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, w szczególności dotyczących:

- ustalenia wpływu niedokonania rozbiórki samowoli budowlanej w postaci spornej werandy na brak możliwości realizacji przez skarżącego budowy zewnętrznej klatki schodowej, umożliwiającej uzyskanie niezależnego dostępu do każdego z lokali na piętrze zajmowanego przez skonfliktowane strony;

- ustalenia daty wykonania samowoli budowlanej oraz jej inwestora;

2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 49b ust. 4 i ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 49 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 uPb w zw. z art. 199 Kodeksu cywilnego (K.c.) poprzez ich błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do wydania postanowienia o ustaleniu wysokości opłaty legalizacyjnej w sytuacji, gdy A. S. jest jednym ze współwłaścicieli nieruchomości, na której została zrealizowana samowola budowlana i nie wyraża zgody na dokonanie jej legalizacji, a tym samym niezasadnym uznaniem, że zachodzą podstawy do wydania zaskarżonego postanowienia w stosunku do J. S., który nie ma prawa do samodzielnego dysponowania nieruchomością, na której została zrealizowana samowola budowlana.

Mając na uwadze powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz postanowienia organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podano m. in., że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym postanowieniu nie uwzględnia okoliczności, iż J. S., w stosunku do którego została ustalona opłata legalizacyjna, nie jest jedynym właścicielem nieruchomości w postaci działki o numerze [...], na której została wykonana samowola budowlana. Fakt, że J. S. został ujawniony w księdze wieczystej prowadzonej dla ww. nieruchomości jako właściciel, jest wynikiem zawarcia przez niego oraz m. in. A. S. umowy w przedmiocie zniesienia współwłasności i działu spadku po J. S., w ramach której na rzecz J. S. przypadła nieruchomość w postaci działki o numerze [...], natomiast na rzecz A.S. działka o numerze [...]. Przedmiotowa umowa w przywołanym zakresie – wedle skarżącego – jest jednak z mocy prawa nieważna, gdyż wynikający z niej podział nie uwzględnia faktu, że na granicy tych nieruchomości postawiony jest budynek mieszkalny, który jednak nie posiada na tej granicy pionowej ściany dzielącej go na dwie odrębne części, natomiast J. S. i A. S. korzystają z poszczególnych pięter budynku, które siłą rzeczy nie są wyodrębnionymi lokalami i w swojej płaszczyźnie znajdują się na dwóch odrębnych działkach (odpowiednio o numerach [...] i [...]). Zdaniem skarżącego zgodnie z bogatym i utrwalonym już orzecznictwem Sądu Najwyższego tego rodzaju podział, jako nieważny z mocy prawa, nie wywołuje żadnych skutków prawnych. W świetle powyższego A. S. jest współwłaścicielem nieruchomości w postaci działki o numerze [...], co – wobec jego sprzeciwu odnośnie legalizacji wykonanej na tej nieruchomości przez J. S. samowoli budowlanej – wykluczało możliwość wydania postanowienia ustalającego wysokość opłaty legalizacyjnej w stosunku do J. S. W postępowaniu legalizacyjnym wymagane jest legitymowanie się przez stronę prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wykonana przez J. S. samowola budowlana uniemożliwia wykonanie zewnętrznej klatki schodowej w zajmowanym przez strony budynku.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Gliwicach oddalił skargę.

W motywach tego orzeczenia sąd pierwszej instancji w pierwszej kolejności stwierdził, że to, iż skarżący na etapie postępowania sądowoadministracyjnego wszczął postępowanie przed Sądem Rejonowym w [...] o stwierdzenie nieważności umowy o zniesienie współwłasności nieruchomości i dział spadku nie było podstawą zawieszenia postępowania sądowego. Dla sądu wojewódzkiego kwestią wstępną jest wyłącznie takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne do sformułowania wypowiedzi o tym, czy zakwestionowany w skardze akt jest zgodny z prawem materialnym, albo czy przed wydaniem tego aktu nie doszło do takich uchybień formalnych, które mogły mieć wpływ na jego treść. Wskazane uwagi – w opinii sądu a quo – świadczą o tym, że brak było podstaw do zawieszenia postępowania, bowiem jego ocenie podlega stan faktyczny i prawny na dzień wydania zakwestionowanego aktu. Z kolei późniejsze wytoczenie sprawy cywilnej nie ma mieć tu znaczenia.

Zdaniem sądu pierwszej instancji nie można na tym etapie sprawy skutecznie wywodzić, że skarżący jest – wbrew treści księgi wieczystej – współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości, a zatem, że potraktowany przez organy nadzoru budowlanego jako inwestor – J. S. – nie posiada prawa do samodzielnego dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie mają tu również znaczenia plany inwestycyjne skarżącego w postaci zewnętrznej klatki schodowej, bowiem są one przedmiotem bliżej niesprecyzowanej przyszłości, o ile w ogóle będą zrealizowane.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że właściwy organ dokonał niezbędnych ustaleń co do czasu powstania samowoli, trybu postępowania, zebrał wymaganą w postępowaniu legalizacyjnym dokumentację i swe stanowisko należycie uzasadnił.

W ocenie tegoż sądu nie doszło zatem do naruszenia art. 7, 77 §1, 80, art. 107 § 1 i 3, 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 49b ust. 4 i ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 49 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 uPb w zw. z art. 199 K.c., ani też innych przepisów, uzasadniających uwzględnienie skargi.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł A. S. – zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który na podstawie art. 173 i art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej: Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm., Ppsa – w skardze kasacyjnej posłużono się nieaktualnym publikatorem ustawy, uwaga Sądu), zaskarżył to orzeczenie w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie zarzuca:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 49b ust. 4 w zw. z art. 49 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 uPb w zw. z art. 199 Kodeksu cywilnego (K.c.) poprzez ich błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do wydania postanowienia o ustaleniu opłaty legalizacyjnej w sytuacji, gdy A. S. jest jednym ze współwłaścicieli nieruchomości, na której została zrealizowana samowola budowlana i nie wyraża zgody na dokonanie jej legalizacji, a tym samym, niezasadnym uznaniem, że zachodzą podstawy do wydania zaskarżonego postanowienia w stosunku do J. S., który nie ma prawa do samodzielnego dysponowania nieruchomością, na której została zrealizowana samowola budowlana;

naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 125 § 1 pkt 1 Ppsa w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez nie zawieszenie przez WSA w Gliwicach postępowania, w sytuacji, gdy została wypełniona przesłanka zależności wydania orzeczenia w niniejszej sprawie od innego toczącego się postępowania, a mianowicie przed Sądem Rejonowym w [...] (sygn. akt [...]) o dział spadku i zniesienie współwłasności spornej nieruchomości w postaci działek o numerach [...] oraz [...] położonych w [...];

naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 "pod." a) i c) Ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji:

- braku ustalenia wpływu nie dokonania rozbiórki samowoli budowlanej w

postaci spornej werandy na brak możliwości realizacji przez A. S.

budowy zewnętrznej klatki schodowej umożliwiającej uzyskanie niezależnego

dostępu do każdego z lokali na piętrze zajmowanego przez skonfliktowane

strony,

- braku ustalenia daty wykonania samowoli budowlanej oraz jej inwestora.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie wnosi o:

1. zawieszenie niniejszego postępowania do czasu zakończenia postępowania przed Sądem Rejonowym w [...], toczącego się pod sygn. akt [...] w przedmiocie zniesienia współwłasności nieruchomości w postaci działek o numerach [...] oraz [...],

a następnie:

2. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach;

3. zasądzenie od organu administracyjnego na rzecz "skarżącej" kosztów postępowania, w tym również kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, ze szczególnym uwzględnieniem nakładu pracy związanego ze sporządzeniem i wniesieniem przedmiotowej skargi;

4. rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, że A. S., będąc jednym ze współwłaścicieli nieruchomości, na której została wykonana przez J. S. samowola budowlana, sprzeciwia się jej legalizacji, co winno jego zdaniem skutkować uchyleniem wyroku sądu pierwszej instancji i finalnie doprowadzić do wydania w niniejszej sprawie decyzji nakładającej na J. S., jako sprawcy samowoli budowlanej, obowiązek dokonania w tym zakresie rozbiórki.

W opinii skarżącego kasacyjnie istniała konieczność zawieszenia toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego do czasu jednoznacznego wyjaśnienia kwestii związanych ze współwłasnością spornej nieruchomości. Brak takiego zawieszenia doprowadził do sytuacji, w której pozostali współwłaściciele pozbawieni zostali prawa zajęcia stanowiska w stosunku do podjętej czynności dokonanej z przekroczeniem zwykłego zarządu rzeczą wspólną.

W odpowiedzi uczestnika postępowania J. S. na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie. Uczestnik postępowania wywodzi, że nic nie wie o toczącym się przed Sądem Rejonowym w [...] postępowaniu w przedmiocie zniesienia współwłasności nieruchomości w postaci działek o numerach [...] oraz [...], a siłą rzeczy musiałby być jej uczestnikiem.

Zarządzeniem z 19 listopada 2020 r. na podstawie art. 15zzs⁴ ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.) skierowano sprawę na posiedzenie niejawne z uwagi na intensyfikację rozwoju pandemii, o czym poinformowano strony postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny t. j. Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 15zzs⁴ uCOVID-19, wedle którego "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów".

W ocenie Sądu skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej (art. 193 zd. 2 Ppsa).

A. Wniosek zawarty w skardze kasacyjnej, aby zawiesić postępowanie sądowe przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do czasu zakończenia postępowania przed Sądem Rejonowym w [...] toczącym się pod sygn. [...] w przedmiocie zniesienie współwłasności nieruchomości, nie jest zasadny. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku WSA w Gliwicach, który to z kolei sąd rozpoznawał skargę na postanowienie ŚWINB wydane w przedmiocie opłaty legalizacyjnej, a kontrola tegoż sądu dokonywana była z uwzględnieniem stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie wydawania zaskarżonego aktu. W dacie wyrokowania przez sąd pierwszej instancji, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, nie istniała współwłasność działki, na której dokonano samowoli budowlanej, a w odniesieniu do właściciela której z kolei ustalono wysokość opłaty legalizacyjnej. Tym samym podnoszona w skardze kasacyjnej kwestia zniesienia współwłasności nieruchomości jako przedmiot postępowania przed sądem powszechnym wywołanego przez skarżącego kasacyjnie już po wydaniu zaskarżonego wyroku WSA w Gliwicach i wynik tegoż postępowania przed sądem powszechnym nie stanowią – w ocenie Sądu Naczelnego – przesłanki prowadzącej do uwzględnienia – po myśli art. 125 § 1 pkt 1 Ppsa – wniosku o zawieszenie postępowania wywołanego skargą kasacyjną.

B. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 Ppsa w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Skarżący kasacyjnie zarzuca sądowi pierwszej instancji brak zawieszenia postępowania sądowego w sytuacji, gdy wydanie orzeczenia przezeń miałoby być zależne od rozstrzygnięcia sprawy toczącej się przed Sądem Rejonowym w [...] do sygn. [...]. Rzecz jednak w tym, co wynika bezpośrednio z twierdzeń zawartych w samej skardze kasacyjnej, że wniosek o stwierdzenie nieważności umowy, skutkujący mającym się toczyć postępowaniem przed sądem powszechnym, został wniesiony 23 sierpnia 2017 r., zatem już po dacie ogłoszenie zaskarżonego wyroku. Tym samym, skoro w czasie wyrokowania przez sąd pierwszej instancji nie toczyło się postępowanie przed sądem powszechnym, którego wynik – jak wywodzi skarżący kasacyjnie – uzależniałby rozstrzygnięcie sprawy przed WSA w Gliwicach wywołanej wniesioną skargą sądowoadministracyjną, zarzut naruszenia przez ten sąd wojewódzki art. 125 § 1 pkt 1 Ppsa jest całkowicie chybiony. Jest również oczywiście nietrafnym łączenie zarzutu naruszenia tegoż art. 125 § 1 pkt 1 Ppsa z przepisem art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., określającym przesłankę tzw. zawieszenia obligatoryjnego w odniesieniu do postępowania administracyjnego. Sąd pierwszej instancji nie mógł stosować art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., tym samym nie mógł go naruszyć.

C. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji braku ustalenia wpływu nie dokonania rozbiórki samowolnie zrealizowanej spornej werandy na brak możliwości realizacji przez A. S. budowy zewnętrznej klatki schodowej umożliwiającej uzyskanie niezależnego dostępu do każdego z lokali na piętrze zajmowanego przez skonfliktowane strony oraz braku ustalenia daty wykonania samowoli budowlanej oraz jej inwestora. Przedmiotem kontroli sądu pierwszej instancji były postanowienia wydane w przedmiocie ustalenia dla J. S. opłaty legalizacyjnej. Postanowienia organów obu instancji w tym zakresie, były poprzedzone postanowieniem PINB z [...] lutego 2017 r. wydanym w trybie art. 49b ust. 2 uPb nakładającym na J. S. – inwestora – obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie odpowiednich dokumentów, jako warunkujących legalizacji samowoli budowlanej. Z akt sprawy nie wynika, aby to postanowienie było skarżone zażaleniem przez A. S. W ramach czynności poprzedzających wydanie powyższego postanowienia organ powiatowy prowadził postępowanie wyjaśniające dotyczące zarówno czasu, jak i inwestora popełnionej samowoli budowlanej, a co szczegółowo zostało wyłuszczone w motywach zaskarżonego postanowienia ŚWINB. W skardze kasacyjnej nie wskazano ponadto, aby ustalenia w tym zakresie mogły mieć jakikolwiek istotny wpływ na wynik sprawy rozstrzygniętej przez sąd pierwszej instancji, uwzględniając przedmiot skargi.

Z tych samych przyczyn, co powyżej, nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w powiązaniu z art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a., gdy idzie o brak ustalenia wpływu nie dokonania rozbiórki samowoli budowlanej w aspekcie zamiarów inwestycyjnych skarżącego kasacyjnie, a odnoszących się do budowy zewnętrznej klatki schodowej. Raz jeszcze wypadnie zaznaczyć, że przedmiotem kontroli sądu wojewódzkiego były postanowienia wydane w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej. Postanowienia te zapadły w następstwie uprzedniego ustalenia przez organ powiatowy osoby inwestora oraz możliwości legalizacji popełnionej samowoli. Tych ustaleń skutecznie nie wzruszono w toku postępowania administracyjnego, z tego względu trafnie sąd a quo wskazywał w motywach zaskarżonego wyroku, że znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego doń aktu nie mają plany inwestycyjne skarżącego w postaci zamiaru zrealizowania zewnętrznej klatki schodowej, z czym kolidować ma – a co z kolei wynika z treści skargi kasacyjnej – zalegalizowanie spornej werandy.

D. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa nie został w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej powiązany z przepisem prawa materialnego. Powyższy przepis określa jedynie przesłankę uwzględnienia skargi na decyzję lub postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, a sprowadzające się do ich uchylenia w całości lub w części, gdy zostanie stwierdzone naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Z tych względów wytknięcie sądowi pierwszej instancji naruszenia przywołanego przepisu Ppsa byłoby skuteczne, gdyby trafny okazał się zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, ujęty w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej.

E. Nie jest usprawiedliwiony zarzut błędnej wykładni art. 49b w zw. z art. 49 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 uPb w zw. z art. 199 K.c. Podnosząc tak skonstruowany zarzut skarżący kasacyjnie naprowadza, że A. S. jest współwłaścicielem działki, na której popełniona została samowola budowlana i nie wyraża zgody na jej legalizację, zaś brak jest podstaw, aby wobec J. S. wydać zaskarżone postanowienie, który z kolei nie posiadać ma wyłącznego prawa do dysponowania nieruchomością, na której zlokalizowana jest samowola budowlana.

Stawiając zarzut błędnej wykładni przepisu prawa materialnego autor skargi kasacyjnej powinien we wniesionym środku odwoławczym wskazać, jaka wykładnia przywoływanego przepisu powinna zostać uznana za prawidłową. We wniesionej w przedmiotowej skardze kasacyjnej – wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 176 § 1 pkt 2 Ppsa – nie uzasadniono zarzutu błędnej wykładni art. 49b ust. 4 w zw. z art. 49 ust. 1 uPb. Z przepisu art. 49b ust. 4 uPb w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonego postanowienia wynikało, że "Jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 2, organ nadzoru budowlanego, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Na postanowienie przysługuje zażalenie". Z kolei przepisu art. 49 ust. 1 uPb w przedmiotowej sprawie nie stosowano, skoro do samowoli budowlanej, wobec braku uprzednio zgłoszenia zamiaru wykonania werandy, zastosowanie miały przepisy art. 49b uPb.

Co się zaś tyczy art. 33 ust. 2 pkt 2 uPb, to wynika z niego obowiązek dołączenia do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z akt sprawy wynika bezspornie, a co zostało trafnie przez sąd wojewódzki przywołane w zaskarżonym wyroku, że właścicielem działki nr [...], na której zlokalizowany jest przedmiot samowoli budowlanej – sporna weranda – jest J. S. Ustalenie to wynika z treści księgi wieczystej dla tej nieruchomości. Z tych względów zupełnie nietrafnie wywodzi się w skardze kasacyjnej, że współwłaścicielem tej działki jest skarżący kasacyjnie. Samo dążenie przez skarżącego kasacyjnie, aby w drodze postępowania przed sądem powszechnym, zainicjowanym już po wydaniu zaskarżonego postanowienia, podważyć tytuł prawny J. S. do wyłącznego dysponowania przedmiotową działką na cele budowlane, zatem także i do zalegalizowania zlokalizowanej na niej samowoli budowlanej, nie może prowadzić do wniosku o skuteczności wywiedzionych zarzutów naruszenia przez sąd pierwszej instancji przywołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego.

F. Skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlegała oddaleniu na zasadzie art. 184 Ppsa.