Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1527/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 1 - 9
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1589
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji  inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski (spr.) Sędzia WSA Barbara Pasternak Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2010 r. sprawy ze skargi B.B. i A.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 7 sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy skargi oddala


UZASADNIENIE

Decyzja nr [...] z dnia [...].03.2009 r., (znak: [...]) Prezydent Miasta K., działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27.03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80 poz.717 z późn.zm. - zwaną dalej ustawą o planowaniu z 2003 r.), § 1 - 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1588 - zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 26.08.2003 r.), § 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1589) po rozpatrzeniu wniosku A. P., ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na dz. nr "1", "2" obr [...] wraz z infrastrukturą techniczną i wjazdem na dz. "3" obr [...] przy ul. [...] w K.. Integralną częścią decyzji uczyniono, załączniki :

Nr 1 - Warunki zabudowy terenu (część tekstowa)

Nr 2 - Linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w skali 1:1000, stanowiące część graficzną decyzji

Nr 3 - Wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej, o której mowa w § 3 ust. 1 i § 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588) (część tekstowa)

Nr 4 - Wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej, stanowiące część graficzną decyzji.

W uzasadnieniu podniesiono co następuje.

1. Teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego,

2. W toku postępowanie uzyskano opinie: [...] Zarządu Komunalnego z dnia 5.06.2008 r., w zakresie komunikacji; Wydziału Kształtowania Środowiska z dnia 27.06.2008 r., w zakresie ochrony środowiska; Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego z dnia [...].06.2008 r., w odniesieniu do obszarów zagrożonych powodzią; Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...].07.2008 r., w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochrona konserwatorską; Dyrekcji Zespołu [...] Parków Krajobrazowych z dnia [...].06.2008 r., w odniesieniu do obszaru zlokalizowanego na terenie otuliny parku krajobrazowego. Oparto się także na Uchwale Rady Dzielnicy [...] nr [...] z dnia 10.06.2008r. (pismo znak: [...] z dnia [...].06.2008 r.),

3. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu z 2003 r.

4. Projekt decyzji został sporządzony przez mgr inż. J. S., wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów nr MP- [...].

5. W toku postępowania strony wniosły następujące uwagi i zastrzeżenia:

a. R. P. - współwłaściciel działki nr "4" obr [...], sąsiadującej z terenem objętym wnioskiem wniósł uwagi dotyczące rozmiaru inwestycji i jej wpływu na jego budynek

- nie zgadzając się na tak dużą inwestycję w sąsiedztwie. Wysokość projektowanego budynku wg wnoszącego spowoduje zaburzenie ciągów spalinowych i wentylacyjnych, natomiast głębokie wykopy w trakcie robót budowlanych stanowić będą zagrożenie dla sąsiednich budynków. Niedopuszczalna jest także dysproporcja pomiędzy projektowaną a istniejącą zabudową w zakresie intensywności zabudowy.

b. A. M. - współwłaściciel działki nr "5" obr [...] sąsiadującej z terenem objętym wnioskiem wniósł sprzeciw przeciwko inwestycji w zakresie objętym wnioskiem. Na działkach sąsiadujących z terenem inwestycji istnieje zabudowa szeregowa i wnoszący zastrzeżenia domaga się jej zachowania gdyż nosi się z zamiarem wystąpienia o warunki zabudowy dla budynku w zabudowie szeregowej na własnej działce. Wybudowanie nieruchomości wolnostojącej na działkach "1" i "2" obr [...] zablokowałoby możliwość zbudowania czegokolwiek na działce nr "5".

6. Odnosząc się do powyższych uwag i zastrzeżeń, wywiedziono, że :

- podstawowym celem i zadaniem postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest zbadanie, czy projektowana inwestycja jest zgodna z warunkami określonymi w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu z 2003 r., iż obowiązującymi przepisami odrębnymi. Wykonana w trakcie postępowania analiza urbanistyczno-architektoniczna wykazała, że przedmiotowe przedsięwzięcie zarówno pod względem funkcji w obszarze analizowanym, jak i formy spełnia warunki określone prawem. Koncepcja zamierzenia inwestycyjnego załączona do wniosku jest jedynie materiałem pomocniczym. Warunki ustalone w oparciu o wyniki przeprowadzonej analizy urbanistyczno - architektonicznej oraz warunki zawarte w postanowieniach i opinie zgromadzonych w toku postępowania zostały zawarte w załącznikach nr 1 i 2 do niniejszej decyzji. Ponadto w załączniku nr 1 do decyzji określono m. innymi wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich - realizacja przedmiotowego zamierzenia nie może powodować ograniczenia dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, a także dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.

- wszelkie zagadnienia techniczno budowlane, w tym związane z wzajemnym usytuowaniem obiektów istniejących i projektowanych, czy też wpływu inwestycji na stabilność konstrukcji innych budynków oraz kwestie związane z zaburzeniem ciągów kominowych i wentylacyjnych nie są badane na etapie postępowania w sprawie ustalania warunków zabudowy, a podczas postępowania mającego na celu uzyskania decyzji pozwolenia na budowę.

- zgodnie z art. 63 ust.2 ustawy o planowaniu z 2003 r., decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi żadnych praw do terenu oraz nie narusza praw własności i uprawnień osób trzecich. Warunkiem uzyskania tego typu decyzji nie jest zgoda zarówno właściciela terenu inwestycji jak i innych stron postępowania, w szczególności właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiednich, a zatem nie można uzależnić wydania decyzji o warunkach zabudowy od zgody stron biorących udział w postępowaniu, jak również wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie zależy od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia warunków nie przewidzianych obowiązującymi przepisami, o czym mowa w art. 52 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu z 2003 r.

Odwołanie od tej decyzji złożyli B. B. i A. M..

Odwołanie B. B. zarzucało:

* naruszenie art. 7, 77 i art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że istniejąca linia zabudowy prowadzi wzdłuż osi wyznaczonej budynkiem posadowionym na działce nr "6", podczas gdy działkę tą z działkami będącymi przedmiotem postępowania dzielą 4 działki, w tym 3 zabudowane budynkami (dz. "7", "8", "9") tworzącymi linię zabudowy, która powinna zostać uwzględniona jako linia wyznaczająca granice zabudowy działek nr "1" i "2".

* naruszenie art. 7, 77 i art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że krawędź elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki działek sąsiednich wyznaczają nie wielkości obiektów na działkach sąsiednich (dz. "4", "7", "8" i "9"), a o ok. 4 m wyższe obiekty posadowione na stosunkowo odległych działkach "10" i "11".

* naruszenie art. 61 ustawy o planowaniu z 2003 r., w związku z § 4 rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r., poprzez ustalenie linii zabudowy, wbrew § 4 ust. 1 rozporządzenia, nie jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, a w osi przebiegającej bliżej pasa drogowego.

* naruszenie art. 61 ustawy o planowaniu z 2003 r., w związku z § 4 rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r. Nawet gdyby przyjąć, że wiążąca w niniejszej sprawie linia zabudowy nie jest wyznaczona linią budynków posadowionych na dz. "7", "8" i "9", to wówczas wobec przyjęcia, że linia zabudowy przebiega tworząc uskok, należało - zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia - ustalić linię zabudowy, jako kontynuację linii zabudowy budynku posadowionego na dz. "4", jako że znajduje się on w największej odległości od pasa drogowego.

* naruszenie art. 61 ustawy o planowaniu z 2003 r., w związku z § 7 rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r.. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki ustalona została niejako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (dz. "4", "7", "8" i "9"), a jako uskok o ok. 4 m do wysokości obiektów posadowionych na stosunkowo odległych działkach "10" i "11".

* naruszenie art. 7, 77 i art. 80 k.p.a. poprzez bezkrytyczne przyjęcie twierdzeń zawartych w analizie urbanistycznej z dnia 28 listopada 2008 r. Jej ustalenia, szczególnie w zakresie, w jakim odnoszą się do linii zabudowy i jej wysokości, pomijają rzeczywiste uwarunkowania w sąsiedztwie planowanej inwestycji, a w szczególności zgłoszony w piśmie z dnia 23 stycznia 2009 r., przez A. M. zamiar zabudowy działki nr "5" budynkiem w zabudowie szeregowej w stosunku do budynków na dz. "7", "8" i "9". Analiza urbanistyczna nie została w świetle stanowiska strony zaktualizowana, a jej ustalenia w praktyce uniemożliwiają zabudowę działki "5" w sposób nie naruszający praw właścicieli działek sąsiednich, a w szczególności dz. "7", będącej własnością odwołującej się strony.

- naruszenie § 5 zarządzenia nr [...] Prezydenta Miasta K. poprzez niezorganizowanie w przewidzianym tym przepisem terminie spotkania z przedstawicielami Rady Dzielnicy, wobec negatywnego stanowiska Rady w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z wnioskiem inicjującym niniejsze postępowanie.

Odwołanie A. M. podtrzymuje sprzeciw wniesiony w pismach z dnia 13.06.2008 r. oraz z dnia 23.01.2009 r., przypominając, że Rada Dzielnicy [...] również podjęła uchwałę sprzeciwiającą się powstaniu proponowanej inwestycji. Na działce, której jest współwłaścicielem jest możliwa tylko zabudowa szeregowa w związku z tym nie może się zgodzić się na to aby takiej możliwości go pozbawiono. Niedopuszczalne jest, aby właściciel działki nr "1" i "2" obr. [...] poprzez uzyskanie warunków zabudowy zwiększył wartość swoich działek, co w konsekwencji będzie prowadzić do uniemożliwienia wzniesienia budynku na działce nr "5" i co za tym idzie drastycznego obniżenia jej wartości. Istnieje domniemanie, że właśnie o to chodzi właścicielowi działek nr "1" i "2"., a w tym mają mu pomóc instytucje samorządowe określające warunki zabudowy. Właściciel działki nr "1" i "2" kupując te działki wiedział, że w sąsiedztwie tych działek obowiązuje i istnieje zabudowa szeregowa, w związku z tym uważam, że nie ma podstaw aby te warunki zmieniać .Właściciel działki nr "1" i "2" powinien zaproponować i wznieść inwestycję, która nie ograniczy praw jak również wartości sąsiednich działek. Instytucje samorządowe wydające tego rodzaju decyzje powinny mieć na uwadze nie tylko interes jednej strony ale dbać również o to, ażeby decyzje te nie krzywdziły innych stron mających w danej sprawie interes prawny.

Oba odwołania zostały uwzględnione i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia 7.08.2009 r., ( znak: [...] ) uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podniesiono co następuje.

1. Zarzuty skarżących w większości zasługują na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja jest wadliwa.

Na gruncie ustawy o planowaniu z 2003 r., podstawą wszelkich działań planistycznych – do których zalicza się także wydawanie decyzji o warunkach zabudowy - jest między innymi dążenie do zachowania ładu przestrzennego, rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczne-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (zob. art. 1 ust. 1 i 2 i art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu). Zdaniem Kolegium, warunki zabudowy, ustalone w zaskarżonej decyzji, nie dają gwarancji, że zrealizowana zgodnie z nimi inwestycja nie zaburzy ładu przestrzennego istniejącego w sąsiedztwie nieruchomości objętej wnioskiem inwestora.

W szczególności chodzi o warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego dotyczące wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu (pkt II. 1. d i e). Aktem regulującym przedmiotową kwestię, jest rozporządzenie z dnia 26.08. 2003 r., które przy określaniu każdego z parametrów nowej zabudowy, rozporządzenie nakazuje uwzględniać parametry zabudowy istniejącej w sąsiedztwie nieruchomości objętej wnioskiem inwestora, co wynika z § 3 ust. 1 i 2 w/w rozporządzenia.

Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W sprawie, analiza, została wprawdzie wykonana, lecz w ocenie Kolegium nie jest ona rzetelna i nie powinna stanowić podstawy ustalania warunków zabudowy dla spornej inwestycji.

Z materiałów sprawy, w tym z analizy architektoniczne - urbanistycznej wynika, że zabudowa istniejąca w obszarze analizowanym, jest bardzo zróżnicowana, zarówno pod względem funkcji, formy i gabarytów. Na terenie obszaru analizowanego, występują budynki mieszkalne jednorodzinne, wielorodzinne, usługowe, zamieszkania zbiorowego (bursa akademicka) – w zabudowie zwartej, szeregowej, bliźniaczej a także wolnostojącej, budynki niewielkie, jak I wielokondygnacyjne. Taka niejednolitość architektoniczna nie może jednak skutkować dowolnością dalszej zabudowy. To, że obszarze analizowanym istnieje budynek, odpowiadający pod względem parametrów wnioskowanej inwestycji, nie oznacza automatycznie, że inwestycja ta może zostać zrealizowana w zamierzonym przez inwestora kształcie. Celem ustalania warunków zabudowy jest zachowanie ładu przestrzennego, co w kontekście sprawy można przełożyć na nie pogłębianie istniejącego chaosu architektonicznego. Widocznym jest, iż sporna inwestycja odbiega od charakteru zabudowy występującej na działkach bezpośrednio z nią sąsiadujących - dz. nr "4" i dz. nr "7", "8", "9". W świetle tego, co wskazano powyżej, nawiązywanie przy ustaleniu warunków zabudowy do budynków położonych w dalszym sąsiedztwie - dz. "11" i "6", nie wydaje się być uzasadnionym.

6. Z wniosku inwestora wynika, że planuje on wybudowanie 4 kondygnacyjnego budynku wielorodzinnego, wolnostojącego, o dachu płaskim. Nieruchomości graniczące z nieruchomością objęta zamiarem inwestora, zabudowane są budynkiem wolnostojącym jednorodzinnym, o wysokości do kalenicy 9m, do okapu 5 - 5,5 m, o dachu połaciowym (dz. "4"), budynkami w zabudowie zwartej, jednorodzinnymi, o wysokości do kalenicy 9 - 10 m, do okapu 5 -5, 5 m (dz. "7", "8", "9"). Warunki zabudowy ustalone zaskarżoną decyzją przewidują dla nowej zabudowy dach płaski bądź połaciowy. W zależności od rodzaju dachu, maksymalna wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki mierzy:

- 9 m, jako przedłużenie krawędzi gzymsu istniejącej zabudowy na działce nr "11" (dach płaski)

- 13 m jako kontynuacja wysokości kalenicy ściany szczytowej jako kontynuacja wysokości kalenicy na dz. "6", wysokość okapu 5 - 9m. (dach połaciowy).

W ocenie Kolegium błędem jest dopuszczenie dla spornej inwestycji pokrycia budynku dachem płaskim, gdyż nie koresponduje to z geometrią dachów pokrywających budynki na działkach graniczących z nieruchomością inwestora, a także, na działkach położonych po obu stronach ul. [...], w części oddzielonej działką drogową nr "A". W tym obszarze występują tylko dachy połaciowe.

Przepis § 8 rozporządzenia z 26.08.2003 r., dotyczący ustalania geometrii dachu dla nowej zabudowy stanowi, że geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Oczywistym jest, że ustalenie geometrii dachu nowopowstającego budynku w sposób diametralnie odbiegający od geometrii większości dachów budynków znajdujących się w jego bliskim sąsiedztwie, niejako w tym samym układzie architektonicznym nie jest ustaleniem "odpowiadającym" w rozumieniu cytowanego przepisu.

7. Inwestor zamierzał pokryć budynek dachem płaskim, nie połaciowym. Tak więc w tym zakresie organ l instancji orzekł ponad żądanie wnioskodawcy, co jest niedopuszczalne. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest w pewnym sensie odpowiedzią organu administracji publicznej na pytanie, czy możliwa jest realizacja danej inwestycji, w postaci określonej przez inwestora we wniosku. Do kompetencji organu właściwego w sprawie wydawania decyzji o warunkach zabudowy nie należy ustalanie warunków zabudowy dla "alternatywnej" inwestycji.

9. Przyjmując, że nowy budynek miałby dach połaciowy, nie można zgodzić się na jego wysokość: 13 m do kalenicy ściany szczytowej. Byłby to budynek o ok. 4m wyższy niż budynki bezpośrednio sąsiadujące, które są, jak wiadomo, położone bardzo blisko nieruchomości inwestora. Ustalając wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, powołano się na § 7 ust. 1. rozporządzenia z 26.08.2003 r. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki na działkach sąsiednich względem nieruchomości objętej wnioskiem inwestora, przebiega tworząc uskok. Wysokość ta jest zróżnicowana. W związku z tym, zgodnie z § 7 ust. 3 rozporządzenia z 26.08.2003 r., należało obliczyć średnią wielkość występująca na obszarze analizy. To jednak nie zostało uczynione - autorka analizy uznała, że wysokość nowej zabudowy powinna nawiązywać do wysokości zabudowy istniejącej na dz. "10" - oddzielonej 3 działkami od działki objętej zamiarem inwestora, bądź tez do zabudowy istniejącej na dz. nr "11", którą oddziela dz. nr "4": " (...) Zatem wysokość elewacji do najwyższej położonej jej (nowej zabudowy - przyp. Tut. Kolegium) krawędzi gzymsu lub attyki, okapu i kalenicy oraz attyki winna stanowić przedłużenie tych krawędzi istniejącej zabudowy na dz. "6" i "11" zgodnie z § 7.1 w/w rozporządzenia (rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - przyp. tut. Kolegium)"

10. podniesiono, że warunki zabudowy są sformułowane niewłaściwie, gdyż w zasadzie nie wskazują jakie mają być parametry spornej inwestycji. Podano, że: "Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji kubaturowej (dz. Nr "1", "2") (...) ustala się: do 40%" (pkt b.), " Szerokość elewacji części frontowej planowanego budynku najbardziej zbliżonej do ul. [...]) ustala się do 16 m" (pkt c.), "Ustala się wysokość kalenicy ściany szczytowej maksymalnie do 13 m (...)" (pkt d.)

W ten sposób, określono tylko maksymalne wielkości przedmiotowych parametrów. Wynika z tego, że planowane obiekty nie mogą być wyższe ani szersze niż ustalono, lecz nie wiadomo, o ile one mogą być mniejsze, aby nie stanowiło to zaburzenia ładu przestrzennego. Oczywistym jest przecież, że dla jego zachowania nie wystarczy, by budynki objęte planem inwestycyjnym nie przekraczały w sposób rażący poziomu istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy, lecz także by nie było one zbyt małe w porównaniu do tej zabudowy.

11. odnosząc się do zarzutów odwołujących się, za bezzasadne uznano następujące:

* Zarzuty A. M. nie zasługują na uwzględnienie, gdyż nie jest uprawnionym jego twierdzenie, że nieruchomość objęta wnioskiem inwestora może być zabudowana tylko budynkami w zabudowie szeregowej, oraz że taka zabudowa jest obowiązująca w sąsiedztwie tej nieruchomości. Na obszarze objętym analizą urbanistyczno - architektoniczną występuje wiele budynków wolnostojących, jak chociażby na dz. "4", "11", "12", "13", "14", "15", "16", "17", czy "6". Zatem, wzniesienie kolejnego budynku wolnostojącego będzie stanowić kontynuację funkcji istniejącej zabudowy w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu. Zamiar inwestora w tym zakresie jest zgodny z przepisami prawa. Poza tym, podkreślenia wymaga to, że na etapie ustalania warunków zabudowy, nie rozważa się kwestii usytuowania planowanych budynków względem budynków istniejących, a tym bardziej takich, które jeszcze nie powstały a należą do odległych zamierzeń inwestycyjnych. Zagadnienie to może stać się przedmiotem dopiero postępowania w sprawie uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę.

* Za bezzasadne uznano zarzuty B. B. dotyczące linii nowej zabudowy linia ta została ustalona w zaskarżonej decyzji prawidłowo. Rozporządzenie z dnia 26.08.2003, w § 4 reguluje wprawdzie zasady ustalania przebiegu tej linii (ust. 1 - 3), zezwalając jednak na odstąpienie od nich i uwzględnienie innych przesłanek w przypadku, gdyby uzasadniały to wyniki analizy urbanistyczno - architektonicznej (ust. 4). Tak też się stało w niniejszej sprawie. Uznano, że obowiązująca linia nowej zabudowy będzie stanowiła przedłużenie linii istniejącej zabudowy na dz. nr "6" i powołano się przy tym na regulację § 4 ust. 4 rozporządzenia. W części tekstowej wyników analizy urbanistyczno - architektonicznej wyjaśniono motywy takiej decyzji: ,,(...)Wobec bardzo głębokich lokalizacji istniejącej zabudowy mieszkalnej na najbliższych działkach nr "4" i "7" oraz zróżnicowanych odległości od granic frontowych i krawędzi jezdni na działkach nr "8", "6", "11" możliwym jest odstąpienie od wyznaczenia linii zabudowy jako obowiązującej zgodnie z § 4 1-3 w/w rozporządzenia ." W ocenie Kolegium, jest to zadawalające uzasadnienie – ustalenie obowiązującej linii nowej zabudowy jako przedłużenie tej linii na dz. "6", wynika bowiem z analizy, co pozostaje zgodne z §4 ust. 4 rozporządzenia.

Zarzut niewykonanie przez organ prowadzący postępowanie w sprawie, własnego zarządzenia, wydanego w ramach tego postępowania, nie może stanowić uchybienia. Jeśli chodzi o zarzut braku doręczenia zaskarżonej decyzji reprezentantowi Skarbowi Państwa, który wykazany jest w rejestrze gruntów jako właściciel działek, graniczących z terenem inwestycji, Kolegium zauważa, iż w świetle obowiązujących przepisów prawa statio fisci Skarbu Państwa w zakresie gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa jest starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej (art. 4 pkt 9 i art. 11 ustawy o gospodarce nieruchomościami).

Potwierdził to Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 9 sierpnia 2000 r, sygn. akt: l CKN 843/00, l CKN 843/00. Miasto K. posiada status właśnie miasta na prawach powiatu, zbędnym byłoby dodatkowe doręczanie kwestionowanej decyzji Prezydentowi Miasta K., który działał w sprawie jako organ l instancji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyła B. B.

- tylko w zakresie jej uzasadnienia i A. P. ( akta tut. Sądu o sygn. akt II Sa/Kr 1732/09).

Zarządzeniem z dnia 10.02.2010 r., połączono sprawę o sygn. akt II Sa/Kr 1732/09 ze sprawą niniejszą.

Skarżąca B. B., skarżąc uzasadnienie zaskarżonej decyzji w uzasadnieniu skargi zaskarżonej decyzji zarzuciła:

* naruszenie art. 7, 77 i art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że istniejąca linia zabudowy prowadzi wzdłuż osi wyznaczonej budynkiem posadowionym na działce nr "6", podczas gdy działkę tą z działkami będącymi przedmiotem postępowania dzielą 4 działki, w tym 3 zabudowane budynkami (dz. "7", "8" i "9") tworzącymi linię zabudowy, która powinna zostać uwzględniona jako linia wyznaczająca granice zabudowy działek nr "1" i "2".

* naruszenie art. 61 ustawy o planowaniu z 2003 r., w związku z § 4 rozporządzenia o sposobie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez ustalenie linii zabudowy, wbrew § 4 ust. l rozporządzenia, nie jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, a w osi przebiegającej bliżej pasa drogowego.

* naruszenie art. 61 ustawy o planowaniu z 2003 r., w związku z § 4 rozporządzenia o sposobie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nawet gdyby przyjąć, że wiążąca w niniejszej sprawie linia zabudowy nie jest wyznaczona linią budynków posadowionych na dz. "7", "8" i "9", to wówczas wobec przyjęcia, że linia zabudowy przebiega tworząc uskok, należało - zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia - ustalić linię zabudowy, jako kontynuację linii zabudowy budynku posadowionego na dz. "4", jako że znajduje się on w największej odległości od pasa drogowego.

* naruszenie art. 7, 77 i art. 80 k.p.a. poprzez bezkrytyczne przyjęcie twierdzeń zawartych w analizie urbanistycznej z dnia 28 listopada 2008 r. Jej ustalenia, szczególnie w zakresie, w jakim odnoszą się do linii zabudowy są ogólnikowe i pomijają rzeczywiste uwarunkowania w sąsiedztwie planowanej inwestycji, a w szczególności zgłoszony w piśmie z dnia 23 stycznia 2009 r. przez A. M. zamiar zabudowy działki nr "5" budynkiem w zabudowie szeregowej w stosunku do budynków na dz. "7", "8" i "9". Analiza urbanistyczna nie została w świetle stanowiska strony zaktualizowana, a jej ustalenia w praktyce uniemożliwiają zabudowę działki "5" w sposób nie naruszający praw właścicieli działek sąsiednich, a w szczególności dz. "7", będącej własnością odwołującej się strony.

* naruszenie 15 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. poprzez pominięcie okoliczności, że organ l instancji, nie odniósł się w ogóle do przesłanek uzasadniających odstępstwo od istniejącej linii zabudowy. Ustalenia w tym zakresie zostały dokonane dopiero przez Kolegium, co narusza prawo strony do rozpoznania sprawy administracyjnej w toku dwóch instancji i wniosła o "uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej uzasadnienia".

Skarżący A. P. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 7 sierpnia 2009 r., oraz o orzeczenie, iż decyzja ta nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wydanego po rozpatrzeniu skargi wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucił naruszenie :

art. 134 k.p.a. oraz art. 28 k.p.a. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu z 2003 r., poprzez zaniechanie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania wniesionego przez B. B. oraz merytoryczne rozpoznanie wniesionego przez tą osobę odwołania, w sytuacji nie wykazania przez tą osobę interesu prawnego uprawniającego do uczestnictwa w prowadzonym postępowaniu w charakterze strony,

art. 60 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. - o planowaniu z 2003 r., poprzez wskazanie w wydanej decyzji przez organ II instancji kierunków kształtowania lądu przestrzennego w sytuacji, gdy organ zaniechał skorzystania z wiedzy specjalistycznej osób, o których mowa w tym przepisie, a sam taką wiedzą nie dysponuje,

art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. - o planowaniu z 2003 r., poprzez arbitralne określenie działek, które powinny być traktowane jako sąsiednie i nieuprawnione posługiwanie się pojęciem nieruchomości graniczącej, w sytuacji, gdy ustawie, ani rozporządzeniu takie pojęcie nie jest znane,

§ 4 ust. 1, § 6 ust. 1 i § 7 ust. 4 rozporządzenia z dnia 26.08. 2003 r. - w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 60 ust. 4 i art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. – o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez wyeliminowanie możliwości oznaczenia parametrów planowanej inwestycji, jako maksymalnych i nakazanie ustalenia parametru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki w nawiązaniu do średniej z obszaru analizowanego w sytuacji, gdy dane z analizy architektoniczne - urbanistycznej umożliwiały ustalenie omawianego parametru w sposób wskazany w uchylonej decyzji Prezydenta Miasta K. oraz nie poparcie tego stanowiska wiedzą specjalistyczną

§ 8 rozporządzenia z dnia 26.08. 2003 r., w zw. z art. 60 ust. 4 ustawy, poprzez wskazanie konieczności kształtowania geometrii dachu na podstawie tego parametru istniejącego na działkach sąsiednich,

art. 12 § 1 i art. 138 § 2 k.p.a., poprzez uchylenie decyzji organu l instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia bez wykazania, iż sprawa wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części i uchylenie się od reformatoryjnego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej: p.o.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Skargi są nieuzasadniona bowiem dokonana kontrola sądowa stwierdziła, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Skarga B. B., zgadzając się z rozstrzygnięciem zaskarżonej decyzji, swą treść kieruje przeciwko fragmentom jej uzasadnienia. Dla Sądu nie budzi wątpliwości, że można zaskarżyć uzasadnienie decyzji, ale zaskarżeniu podlega tylko takie którego treść może wywierać wpływ na inne rozstrzygnięcia. Wniesienie odwołania przenosi na organ odwoławczy kompetencje do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Oznacza to, iż ten organ jest wyposażony przede wszystkim w kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, zaś w ograniczonym zakresie posiada kompetencje kasacyjne. Ale zgodnie z art. 138 § 2 kpa "organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości lub w części i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Skutkiem wydania decyzji kasacyjnej jest obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ l instancji, który może podtrzymać swój pogląd prawny wyrażony w zaskarżonej odwołaniem decyzji, bowiem z art. 138 § 2 kpa nie wynika, że organ l instancji jest związany poglądem prawnym wyrażonym w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej. Tak więc o treści rozstrzygnięcia sprawy przekazanej w trybie art. 138 § 2 kpa do ponownego rozpoznania, decyduje wyłącznie organ l instancji, który winien dokonać tego rozstrzygnięcia samodzielnie, bez jakiegokolwiek wpływu w tym zakresie organu odwoławczego. Z tych względów skarga B. B. podlega oddaleniu.

Nie uzasadniona jest również skarga A. P..

W sprawie nie budzi żadnych wątpliwości fakt, że zamierzona inwestycja ma być realizowana na terenie dla którego nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. A więc dla zamierzenia inwestycyjnego konieczne jest ustalenie warunków zabudowy wg. reguł określonych w art. 61 ustawy o planowaniu z 2003 r. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 tej ustawy wprowadza na grunt polskiego prawa zasadę tzw. dobrego sąsiedztwa, która oznacza, że zmiana zagospodarowania terenu musi być dostosowania się do określonych cech już zagospodarowanego terenu sąsiedniego. Celem instytucji warunków zabudowy jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu z 2003 r., które prowadzi do takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne.

Warunki wiążą przyszłego projektanta, jak i organ administracji architektoniczno-budowlanej. Musza więc być określone precyzyjnie, w żaden sposób nie dopuszczać do dowolności, czy różnej interpretacji ich postanowień.

Na wstępie należy poczynić kilka uwag ogólnych. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu z 2003 r., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przystępując do rozpatrywania takiego wniosku organ musi ustalić stan faktyczny terenu, w tym między innymi jego położnie (także status prawny), stan infrastruktury technicznej, ukształtowania terenu, jego zabudowę. Jest to niezbędne gdyż okoliczności te wpływają na zakres i konieczność uzgodnień, o których mowa w 53 ust. 4 w związku z art. 60 ust.1 omawianej ustawy. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Po wyznaczeniu obszaru analizowanego należy na nim przeprowadzić analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy ( § 3 us. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 26.08. 2003 r.). Dopiero po wykonaniu tych wstępnych czynności, można powierzyć sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów ( art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu z 2003 r.). Projekt decyzji należy uzgodnić z organami o których mowa w art. 53 ust. 4 w związku z art. 60 ust.1 ustawy o planowaniu z 2003 r. oraz w innych przepisach ( np. zob. art. 3 pkt. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r., o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - tj. Dz.U. z 2006 r. nr 12, póz. 851).

Wykonana przez rzeczoznawcę analiza urbanistyczno-architektoniczna jest dowodem w sprawie i jak każdy dowód podlega ocenie organu (art. 80 kpa). Analizą muszą być objęte cechy zabudowy i zagospodarowania terenu przez które rozumie się w szczególności gabaryty, formę architektoniczną obiektów budowlanych, usytuowanie linii zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu (zob. § 2 pkt. 3 rozporządzenia z dnia 26.08. 2003 r., w związku z art. 61 ust.1 pkt. 1 ustawy o planowaniu z 2003 r).

Tak zebrany materiał daje podstawę do wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Z uwag ogólnych należy jeszcze zwrócić uwagę na sposób rozstrzygnięcia zawarty w decyzji organu l instancji. Rozstrzygnięcie decyzji organu l instancji brzmi - usłała się warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na dz. nr "1", "2" obr [...] wraz z infrastrukturą techniczną i wjazdem na dz. "3" obr [...] przy ul. [...] w K.", l dalej wymienia : Załączniki:

Nr1- Warunki zabudowy terenu (część tekstowa)

Nr 2- Linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w skali 1:1000, stanowiące część graficzną decyzji

Nr 3 - Wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej, o której mowa w § 3 ust. 1 i § 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588) (część tekstowa)

Nr 4- Wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej, stanowiące część graficzną decyzji. Powyższe załączniki stanowią integralną część niniejszej decyzji.

W istocie rzeczy całe rozstrzygnięcie przeniesione zostało do załączników a całe uzasadnienie sprowadza się do stwierdzenia, że uzyskano opinie [...] Zarządu Komunalnego, Wydziału Kształtowania Środowiska, Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego, Miejskiego Konserwatora Zabytków, Dyrekcji Zespołu [...] Parków Krajobrazowych, Uchwałę Rady Dzielnicy [...] nr [...].

Takie ustalenia pozwalają organowi l instancji, stwierdzić, że "W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym...". Tak więc na dobrą sprawę organ l instancji nie czyni żadnych ustaleń a ogranicza się do wyników analiza urbanistyczno-architektonicznej.

Celem postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej jest rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach strony. Jednym z niezbędnych elementów każdej decyzji jest "rozstrzygnięcie". To rozstrzygnięcie, będące treścią decyzji, przesądza o istocie sprawy, określa prawa i obowiązki strony. Musi więc ono być tak sformułowane, aby wynikało z niego w sposób nie budzący wątpliwości, jakie uprawnienia zostały przyznane lub jakie obowiązki zostały na stronę nałożone. Obowiązek ten powinien być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Jest to niezbędne ze względu na ewentualną potrzebę poddania takiej decyzji kontroli prawidłowości jej wykonania. Z uzasadnienia wynikać ma ocena faktów, prawa i subsumpcji oraz celów i skutków rozstrzygnięcia.

Przedmiotem skargi jest decyzja uchylającą decyzję organu l instancji i przekazująca sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Tak więc Sąd dokonuje prawidłowości zastosowania przez Kolegium art. 138 § 2 kpa. Wyżej już wskazano, że organ odwoławczy może więc, wydać decyzję kasacyjną tylko wówczas, gdy jego zdaniem organ l instancji albo nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub przeprowadzone przez ten organ postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy i brak jest podstaw do zastosowania w postępowaniu odwoławczym art. 136 kpa, tj. przeprowadzenia przez organ odwoławczy dodatkowego, uzupełniającego postępowania dowodowego.

Analiza akt administracyjnych prowadzi do wniosku, że przeprowadzone przez organ l instancji postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy a podstawowy dowód analiza urbanistyczno-architektoniczna wykonana została w sposób nie pełny i nie powinna stanowić podstawy ustalania warunków zabudowy dla spornej inwestycji. Oczywiście można twierdzić, że Kolegium we własnym zakresie mogło przeprowadzić analizę urbanistyczno-architektoniczna ale nie można zapominać, że akta administracyjne wskazują że przeprowadzone przez organ l instancji postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. Ta przesłanka decyduje o legalności orzeczenia organu II instancji. Gdyby Kolegium we własnym zakresie przeprowadziło całe postępowanie wyjaśniające od początku naruszyłoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 kpa)

Na szereg błędów podstawowego dla rozstrzygnięcia sprawy dowodu jakim jest analiza urbanistyczno-architektoniczna zwróciło uwagę Kolegium. Do tego można dodać, jeszcze inne braki ustaleń organu l instancji. Przede wszystkim zwraca uwagę brak uzasadnienia takiego a nie innego wyboru obszaru analizowanego. Prawo w tym zakresie daje organowi pewną dowolność gdyż stanowi, że obszar ten wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów ( § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r.). Dalej w załączniku nr 1 pkt. II lit. "e" - stanowiącym integralną część decyzji - stanowi się, że "Dla nowej zabudowy ustala się dach połaciowy lub płaski'. Wiadomo co to jest połać dachowa (całość górnej powierzchni pokrycia dachu) ale nie wiadomo co to jest "dach połaciowy". Można domniemać, ale tylko domniemać, że chodzi o dach dwuspadowy lub wielospadowy. Wiadomo co to jest dach dwuspadowy, trójspadowy czy czterospadkowy ale pojęcie dachu "wielospadowego" jest tak nie ostre, że może pozostawić dowolność przyszłemu projektantowi. Nie można jednak rozstrzygnięcia domniemywać i w toku postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenie na budowę rozstrzygać co to jest "dach połaciowy" czy "dach wielospadowy".

Jeszcze większe zamieszanie wprowadza załącznik nr 3 - który jak można sądzić jest bardziej uzasadnieniem niż rozstrzygnięciem. Bo np. powraca do tego co jest przedmiotem treści załącznika nr 1. l tak w pkt. "f odnosi się do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, stanowiąc, że dla "kształtowania wysokości elewacji i całkowitej wysokości nowej zabudowy (elewacji w widoku ortogonalnym) istotne jest ograniczenie parametrów nowej zabudowy do wielkości obserwowanych na działkach nr "11" i "6" jako maksymalnych w bliskim sąsiedztwie przedmiotowego terenu dla zabudowy przekrytej dachem płaskim i dachem połaciowym. Możliwość dostosowanie do parametrów wysokości na powołanych działkach potwierdza sposób kształtowania zabudowy po przeciwległej stronie terenu inwestycji na dz. nr "18" i "19". Zatem wysokość elewacji do najwyżej położonej jej krawędzi gzymsu lub attyki, okapu i kalenicy oraz attyki winna stanowić przedłużenie tych' krawędzi istniejącej zabudowy na dz. nr "6" i "11" zgodnie z § 7.1 w/w rozporządzenia".

Podobnie rzecz się ma z geometrią dachu do której odnosi się pkt. "g" załącznika nr 3 w którym stwierdzono, że "W danym obszarze występują dachy połaciowe i dachy płaskie. Teren inwestycji usytuowany jest pomiędzy budynkami kształtującymi odcinek pierzei ulicy (dz. nr "4", "6", "7", "8", "9", "20") przekrytymi dachami połaciowymi, których geometria stanowi wytyczną w zakresie geometrii dachu nowej zabudowy Również po przeciwległej stronie ulicy dominują dachy połaciowe, w tym na dz. nr "18" usytuowany jest budynek mieszkalny wielorodzinny przekryty dachem o wykształconych spadkach połaci, którego forma przestrzenna stanowi o kształtowaniu zabudowy i geometrii dachu w kontekście zabudowy niższej na działkach bezpośrednio przylegających. Równocześnie istnieje możliwość kształtowania planowanej zabudowy z dachem płaskim zgodnie z § 8 w/w rozporządzenia, przy zachowaniu wysokości zabudowy jak na dz. nr "11".

Trafne jest spostrzeżenie Kolegium, że z analizy architektoniczne - urbanistycznej wynika, że zabudowa istniejąca w obszarze analizowanym, jest bardzo zróżnicowana, zarówno pod względem funkcji, formy i gabarytów, ale taka niejednolitość architektoniczna nie może jednak skutkować dowolnością dalszej zabudowy. Można dodać, że takim działaniami wprowadza się chaos w ładzie przestrzennym. Dla jednoznacznej odpowiedzi, na pytanie czy zamierzona inwestycja nie zakłóci ładu przestrzennego będzie uzasadnienie wyboru takiego a nie innego obszaru analizowanego. Z obecnej analizy może wynikać -iż sporna inwestycja odbiega od charakteru zabudowy występującej na działkach bezpośrednio z nią sąsiadujących - dz. nr "4" i dz. nr "7", "8", "9".

W załączniku nr 1 stwierdza się, że planowana zabudowa stanowić będzie kontynuację: "rodzaju zabudowy, funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu oraz parametrów i wskaźników kształtujących zabudowę na działkach sąsiednich nr "6", "9", "8", "7", "11"," 4", "18" obr. [...] jednostka ewidencyjna [...]". Tymczasem w załączniku nr 3 w części dotyczącej charakterystyki cech zabudowy i zagospodarowania terenu działek sąsiednich podnosi się, że po stronie terenu inwestycji, jako cechę dominująca obserwuje się głębokie lokalizacje istniejącej zabudowy i równoległe względem siebie usytuowanie zabudowy na kolejnych działkach i dalej, że "Wobec bardzo głębokich lokalizacji istniejącej zabudowy mieszkalnej na najbliższych działkach nr "4" i "7" oraz zróżnicowanych odległości od granic frontowych i krawędzi jezdni na działkach nr "8", "6", "11" możliwym jest odstąpienie od wyznaczenie linii zabudowy jako obowiązującej zgodnie z § 4.1-3 w/w rozporządzenia. Linii istniejącej zabudowy dz. nr "6" spełnia warunek głębszej lokalizacji. Zgodnie z § 4.4 w/w rozporządzenia, na podstawie analizy, lokalizacja budynku na dz. nr "6" może stanowić wytyczną w zakresie usytuowania nieprzekraczalnej linii zabudowy na przedmiotowym terenie". § 4 ust. 4 rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r., jest wyjątkiem od zasady nie może podlegać wykładni rozszerzającej. Organ l instancji jak to wspomniano wyżej w swoim uzasadnieniu kwestiom tym nie poświęca żadnej uwagi, a załącznik nr 3 zastosowanie wyjątku tłumaczy się tym, że "lokalizacja budynku na dz. nr "6" może stanowić wytyczną w zakresie usytuowania nieprzekraczalnej linii zabudowy na przedmiotowym terenie". Nie jest to wyjaśnienie sprawy, dlaczego jeden budynek ma przesądzać o linii zabudowy, skoro wszystkie pozostałe posiadają inną linie zabudowy. Tak więc kontynuacją zabudowy, będzie linia zabudowy odbiegająca ( za jednym wyjątkiem) od dotychczas istniejącej. Podobnie rzecz ma się z wysokością górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki zamierzonej inwestycji. Dla kształtowania wysokości elewacji i całkowitej wysokości nowej zabudowy (elewacji w widoku ortogonalnym) istotne jest ograniczenie parametrów nowej zabudowy do wielkości obserwowanych na działkach nr "11" i "6" jako maksymalnych w bliskim sąsiedztwie przedmiotowego terenu dla zabudowy przekrytej dachem płaskim i dachem połaciowym. Rozstrzygnięcie, że wysokość nowej zabudowy ma być maksymalnie ograniczona do wielkości obserwowanych na działkach nr "11" i "6" - oznacza, że przyszły projektant może wysokość minimalną ustalić w sposób dowolny byle obiekt nie przekroczył "wielkości obserwowanych na działkach nr "11" i "6"". Natychmiast narzuca się pytanie czy takie rozstrzygniecie co do wysokości przyszłego obiektu może doprowadzić do zakłócenia ładu przestrzennego ? l odpowiedź wydaje się tu prosta, że tak, bo projektant może w sposób dowolny ustalić minimalną wysokość projektowanego obiektu. Wykładnia celowościowa przepisu art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o zagospodarowaniu z 2003 r., w związku z § 7 ust.1 rozporządzenia wykonawczego z dnia 26.08. 2003 r., musi prowadzić, że organ wysokość gzymsu, attyki lub górnej krawędzi elewacji frontowej projektowanego planowego musi wyznaczyć w sposób konkretny lub w określonych przypadkach określić parametry wysokości od - do. Nie zrozumiały jest zapis załącznika nr 1 pkt. II lt."d" w którym ustala się wysokość kalenicy ściany szczytowej maksymalnie do 13 m jako kontynuację wysokości kalenicy na dz. nr "6" a lit. "e" gdzie postanawia się, że wysokość i kierunek kalenicy ma wynosić: do 10 m dla kalenicy równoległej do granicy wschodniej terenu objętego wnioskiem; do 13 m dla kalenicy prostopadłej do granicy wschodniej terenu objętego wnioskiem. Oczywiście można się domyślać o co chodzi, lecz jak to powiedziano wyżej rozstrzygnięcie musi być jasne i jednoznaczne.

Tak więc dokonana kontrola sądowa nie wykazała, aby zaskarżona decyzja naruszała art. 138 § 2 kpa.

W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola nie wykazała aby zaskarżona decyzja, czy poprzedzająca ją decyzja organu l instancji naruszały prawo, na podstawie art. 151 p.o.p.s.a należało orzec jak w sentencji.