Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 850/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 29 grudnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Asesor WSA Monika Krzyżaniak, Protokolant asystent sędziego Paweł Pijewski, po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [..] Nr [..] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [..]. nr [..]


UZASADNIENIE

III SA/Łd 850/04

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [..] Nr [..] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. - działając na podstawie art. 12 ust. 2 pkt l ustawy z dnia 14 marca 1985 roku o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. z 1998 roku nr 90 poz. 575) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65 poz. 294) w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 roku w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. z 2002 roku nr 132 poz. 1115) i art. 138 § 1 pkt l ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 roku nr 98, poz. 1071), po analizie zgromadzonej dokumentacji i rozpatrzeniu odwołania od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [..], Nr 11 (znak: [..]) nie uznającej choroby zawodowej u K. M. – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu wskazał, iż K. M. w latach 1966-2003 zatrudniona była na stanowisku nauczycielki w pełnym wymiarze godzin w narażeniu zawodowym na nadmierny wysiłek głosowy.

Zainteresowana została poddana dwukrotnie badaniom specjalistycznym (zgodnie § 7 wymienionego na wstępie rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych) w uprawnionych do orzekania o chorobach zawodowych jednostkach organizacyjnych służby zdrowia, tj. Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. (ul. A.) oraz po odwołaniu się od negatywnej treści tego orzeczenia w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Ł. (ul. A). W wyniku przeprowadzonych badań K. M. uzyskała dwukrotnie orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu.

W orzeczeniu Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Nr [..] z dnia [..] (po konsultacji laryngologicznej, foniatrycznei, badaniu videostroboskopowym) rozpoznano twór guzowaty prawego fałdu głosowego i suchy nieżyt gardła i krtani oraz stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, ponieważ w/w schorzenia nie są objęte wykazem chorób zarodowych.

Orzeczeniem lekarskim nr [..] z dnia [..] roku Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Ł. (które to orzeczenie nie zostało załączone do akt administracyjnych) stwierdzono przewlekły suchy nieżyt krtani, stan po usunięciu torbieli z prawego fałdu głosowego, (2003 r.) i dysfonię hyperfunkcjonalną. W uzasadnieniu orzeczenia podkreślono, iż po przeanalizowaniu całości dostarczonej dokumentacji dotyczącej przebiegu pracy zawodowej, narażenia na wzmożony wysiłek głosowy oraz w oparciu o wyniki przeprowadzonego badania laryngologicznego, foniatrycznego i videostroboskopowego brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. decyzją z dnia [..] Nr [..] (znak: [..]) uznał, iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego brak jest podstaw do stwierdzenia u K. M. choroby zawodowej, mimo udokumentowanej długoletniej pracy związanej z nadmiernym wysiłkiem głosowym. Rozpoznane bowiem u skarżącej jednostki chorobowe nie znajdują się w obowiązującym wykazie chorób zawodowych.

Organ I instancji zaznaczył, iż za przewlekłe choroby narządu głosu, spowodowane wykonywaniem zawodu, rozumie się zmiany organiczne w krtani, do których dochodzi w następstwie stałego i długotrwałego wysiłku głosowego. Zmiany te mogą przybierać postać guzków śpiewaczych, niedowładów fałdów głosowych bądź zmian przerostowych. Orzeczenia lekarskie wydane przez jednostki orzecznicze nie zawierają jednostek chorobowych w/wskazanych.

Organ I instancji podkreślił, że samo narażenie na czynnik mogący powodować chorobę zawodową (co zostało wykazane w dochodzeniu epidemiologicznym) nie jest jednoznaczne z powstaniem choroby zawodowej, jest to tylko jednym z elementów składających się na zaistnienie zawodowego schorzenia. Niezbędnym jest rozpoznanie choroby zawodowej dokonane przez uprawnione placówki medyczne, którymi zgodnie z § 7 i 9 powoływanego rozporządzenia są: poradnie chorób zawodowych, kliniki chorób zawodowych, oddziały chorób zawodowych wchodzące w skład odpowiednich zakładów społecznej służby zdrowia, akademii medycznych lub instytutów naukowo-badawczych. W przedmiotowej sprawie orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wydały: Poradnia Chorób Zawodowych WOMP w Ł. i Samodzielna Pracownia Otolaryngologii i Audiologii Zawodowej Instytutu Medycyny Pracy w Ł., a zatem placówki medyczne właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych. Ponieważ w/w jednostki medyczne wydały dwukrotnie orzeczenia o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej organ I instancji nie uznał u K. M. choroby zawodowej.

Pismem z dnia 6 czerwca 2004 roku skarżąca odwołała się od decyzji organu I instancji do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł.. Wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji, podnosząc że jej schorzenie jest następstwem negatywnych procesów związanych z wykonywaniem pracy. Wskazała, iż w jej ocenie rozpoznane zwarcie fonacyjne niepełne jest wynikiem niedowładu fałdów głosowych, bo jej lekarz leczący jako główną przyczynę chrypki podawał niedowład fałdów głosowych. Wnosiła o ponowną ocenę jej stanu przez foniatrę.

Decyzją z dnia [..], Nr [..] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł., utrzymał w mocy zaskarżona decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy podzielił argumentację Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. i nie znalazł podstaw do uznania u skarżącej choroby zawodowej. Ponadto organ II instancji zaznaczył, iż inspektor sanitarny nie ma uprawnień do stwierdzenia choroby zawodowej, jeżeli właściwa jednostka orzecznicza nie dokonała rozpoznania klinicznego choroby zawodowej i wypowiada się w danej sprawie negatywnie.

Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K. M.

Skarżąca podniosła, iż nie zgadza się ze stanowiskiem przyjętym w zaskarżonej decyzji oraz z orzeczeniami jednostek orzeczniczych, bowiem ściśle trzymają się one katalogu chorób zawodowych, a nie wyjaśniają wielu wątpliwości dotyczących kwalifikacji choroby w ramach wykazu chorób zawodowych oraz powiązania tej choroby z warunkami pracy. Ponadto powtórzyła zarzuty, uwagi i wnioski zawarte w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy

2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach

3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie organy administracji publicznej naruszyły przepisy postępowania administracyjnego art. 7, 8, 10, 77, 78, 80 i 84 kpa, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organy wskazały przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65 z 1983 r. poz.294 z późn. zm.). Należy zaznaczyć, iż wymienione rozporządzenie obowiązywało do dnia 2 września 2002r., zaś od dnia 3 września 2002 r. obowiązuje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. nr 132 poz.1115).

Zgodnie z treścią § 10 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia, rozpoczęte przed dniem wejścia rozporządzenia w życie jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów.

Z przepisu tego wynika, iż o tym według jakich przepisów winna być rozpoznana sprawa o stwierdzenie choroby zawodowej decyduje data "rozpoczęcia postępowania". W zależności od tego czy postępowanie zostało rozpoczęte przed 3 września 2002r. czy też po tym dniu stosuje się przepisy rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. bądź z dnia 30 lipca 2002 r. Należy zaznaczyć, iż oba rozporządzenia w sposób odmienny regulują postępowanie dotyczące stwierdzenia choroby zawodowej. Kwestią zasadniczą jest więc ustalenie daty rozpoczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie choroby zawodowej.

W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie ustaliły kiedy rozpoczęło się postępowanie w sprawie stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej. W aktach administracyjnych brak jest wniosku strony a pierwszym dokumentem opatrzonym datą jest orzeczenie Przychodni Konsultacyjno-Diagnostycznej Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. z dnia [..]. Oznacza to, iż w tym dniu K. M. była badana przed jednostkę służby zdrowia lecz nie wiadomo na czyje zlecenie i w jakim celu. Nie zostało więc wyjaśnione którego dnia rozpoczęło się postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej. Nie wiadomo zatem czy postępowanie rozpoczęło się przed dniem 3 września 2002r. czy też po tym dniu. Organy administracji obu instancji rozpoznały sprawę na podstawie przepisów rozporządzenia z 18 listopada 1983 r. co wskazywałoby, iż cytowane orzeczenie lekarskie było wydane na potrzeby sprawy niniejszej i rozpoczynało postępowanie w tej sprawie. Ta kwestia nie została jednak ustalona i wymaga jednoznacznego stanowiska organu administracji. Informacja ta potrzebna jest zarówno stronie jak i niezbędna jest dla przeprowadzenia prawidłowej kontroli sądowej.

Jeżeli w wyniku czynności wyjaśniających okaże się, że właściwie zastosowano przepisy rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. to organy administracji winny w sposób wyczerpujący uzasadnić ustalenie stanu faktycznego w sprawie, czego nie uczyniły.

Zgodnie z treścią § 1 ust. 1 wymienionego rozporządzenia za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiących załącznik do rozporządzenia jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy.

Konstrukcja tego przepisu wskazuje, iż dla uznania konkretnego schorzenia za chorobę zawodową konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek. Po pierwsze musi zostać ustalone, iż schorzenie jest wymienione w wykazie chorób zawodowych oraz po drugie musi zostać ustalone, iż praca była wykonywana w warunkach narażających na powstanie tego schorzenia. Są to dwie przesłanki o zasadniczym znaczeniu w każdej sprawie o stwierdzenie choroby zawodowej.

W niniejszej sprawie – zdaniem organów administracji – wykazane zostało, że skarżąca wykonywała pracę w warunkach narażenia na czynnik mogący powodować chorobę zawodową. Ale nie została rozpoznana u niej choroba zawodowa wymieniona w wykazie chorób zawodowych.

Wykaz chorób zawodowych stanowiący załącznik do rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r., w punkcie 7 wymienia przewlekłe choroby narządu głosu związane z nadmiernym wysiłkiem głosowym (guzki śpiewacze, niedowłady strun głosowych, zmiany przerostowe)

Organy administracji w swoich rozstrzygnięciach powołały się na dwa orzeczenia wydane przez jednostki wymienione w § 7 i § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. tj. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych w Ł. i Instytutu Medycyny Pracy w Ł.

Orzeczenie Instytutu nie zostało jednak załączone do akt, a jedynie opisane w uzasadnieniach tych rozstrzygnięć, co uniemożliwia Sądowi zapoznanie się z tym dokumentem, jego ocenę i co za tym idzie, należyte skontrolowanie legalności (wydanej na jego podstawie) zaskarżonej decyzji.

Natomiast znajdujące się w aktach administracyjnych orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych z dnia [..] jest lakoniczne i nie zawiera przekonywującego uzasadnienia, zwłaszcza w świetle ugruntowanego już w sprawach chorób zawodowych orzecznictwa Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Nie spełnia wymogów opinii o której mowa w art. 84 § 1 kpa..

Nie wyjaśnia bowiem, na czym polegają rozpoznane schorzenia i ich objawy i jak się odnoszą do jednostek chorobowych wymienionych w wykazie chorób zawodowych. W szczególności, czy rozpoznany u skarżącej "twór guzowaty" odpowiada "guzkom śpiewaczym" zawartym w wykazie chorób zawodowych, a jeśli nie (co należy wywieść z wniosków opinii) to dlaczego, co różni te jednostki chorobowe. Czy "twór guzowaty prawego fałdu głosowego" można traktować jako "zmianę przerostową", a jeśli nie to o jakich zmianach przerostowych mówi wykaz, czy wreszcie nie powoduje ten "twór" niedowładu fałdów głosowych. Nawet jeśli pytania te z punktu widzenia specjalistów są niedorzeczne, to właśnie rzeczą opinii jest wyjaśnienie tych zawiłości terminologicznych, w taki sposób, aby były zrozumiałe dla każdego przeciętnego odbiorcy, nie posiadającego wiedzy medycznej.

Orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią w rozumieniu art. 84 § 1 kpa. Bez tej opinii bądź sprzecznie z tą opinią organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Nie oznacza to jednak zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny opinii biegłego w granicach wskazanych w art. 80 kpa.

Organ nie może oprzeć rozstrzygnięcia na opinii lekarskiej lakonicznej, nie zawierającej przekonywającego uzasadnienia, bądź sprzecznej z przepisami prawa.

Mając taką opinię, organ zobowiązany jest wezwać biegłych lekarzy do uzupełnienia opinii w kierunku przez siebie wskazanym bądź z urzędu zasięgnąć opinii innej placówki naukowej służby zdrowia z zakreśleniem jej okoliczności, jakie winny być w opinii ustalone.

W przedmiotowej sprawie stwierdzić należy, iż organy obu instancji oparły się na orzeczeniu lakonicznym nie zawierającym przekonującego uzasadnienia, naruszyły zatem art. 7 , 77 § 1 kpa .

Z przepisów art. 7 i 77 § 1 kpa wynika, iż postępowanie dowodowe jest oparte na zasadzie oficjalności, co oznacza, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy.

Organy administracji państwowej obowiązane są także przeprowadzić dowody wskazane przez stronę.

Stosownie do art. 78 § 1 kpa - z żądaniem przeprowadzenia dowodu strona może wystąpić zawsze. Skuteczność prawna tegoż żądania jest uzależniona od spełnienia przesłanek określonych w art. 78 kpa.

Przed rozpatrzeniem materiału dowodowego organ jest obowiązany do wysłuchania wypowiedzi stron co do przeprowadzonych dowodów, zgromadzonych materiałów oraz wszystkich zgłoszonych żądań. Z treści art. 10 § 1 kpa wynika, iż takie ustosunkowanie się do całego materiału faktycznego i prawnego, zgromadzonego w sprawie, który będzie podstawą do podjęcia decyzji, jest szczególnym uprawnieniem strony z racji jego udziału w postępowaniu. Odstąpienie od tego stadium oceny wyników postępowania dowodowego jest możliwe jedynie w szczególnych sytuacjach, o których jest mowa w art. 10 § 2 kpa.

Obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest związany ściśle z przyjętą w kpa zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa). Organ może odmówić wiary określonym dowodom, jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej ich oceny.

W przedmiotowej sprawie strona skarżąca już w odwołaniu wskazywała na rozbieżność orzeczeń: uprawnionych jednostek medycznych i lekarza leczącego, który podawał jako główną przyczynę chrypki niedowład fałdów głosowych. Podkreśliła, że niedowład ten powoduje niepełne zwarcie fonacyjne, o którym mówi orzeczenie jednostki medycznej II instancji i wnosiła o ponowną ocenę foniatry.

Organ odwoławczy nie ustosunkował się do tych uwag i wniosków, ani w toku postępowania odwoławczego, ani w uzasadnieniu swojej decyzji. Nie odniósł się również do danych zawartych w dokumentacji lekarskiej badanej.

Należy w tym miejscu podkreślić, ze organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji. Stąd obowiązkiem organu odwoławczego o podstawowym znaczeniu jest przytoczenie treści odwołania oraz ustosunkowanie się do niego w uzasadnieniu wydanej decyzji.

Organy administracji w niniejszym postępowaniu naruszyły przepisy postępowania określone w art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 84 § 1 kpa. Nie podjęły bowiem wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego. Również w sposób wyczerpujący nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego zaś swoje decyzje oparły na orzeczeniach jednostek służby zdrowia nie spełniających wymogu opinii. Nadto nadesłane do sądu akta administracyjne są niekompletne, co uniemożliwia skontrolowanie legalności zaskarżonej decyzji.

Organ administracji jest zaś zobowiązany do podejmowania wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i powinien prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do państwa (art. 8 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz wyrok NSA OZ w Lublinie z 7 października 1983 roku, SA/Lu 240/83). Obowiązek ten jest realizowany dzięki nakazowi zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia przez organ administracji całego materiału dowodowego, co oznacza powinność podjęcia przez organ stosownych działań, między innymi przeprowadzenia z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy oraz zażądania od strony przedstawienia dowodów na poparcie jej twierdzeń.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy dokładnie wyjaśnić którego dnia zostało rozpoczęte postępowanie w sprawie stwierdzenia u K. M. choroby zawodowej. W zależności od wyjaśnienia tej kwestii postępowanie winno być prowadzone albo na podstawie przepisów rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. albo w oparciu o przepisy rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r.. Organy administracyjne powinny uzupełnić postępowanie dowodowe poprzez zebranie i wnikliwą analizę całej dokumentacji lekarskiej skarżącej, korzystając przy tym z oceny medycznej jednostek orzeczniczych, ewentualnie przez ponowne przeprowadzenie badania, a w szczególności dla wyjaśnienia opisanych wyżej wątpliwości w zakresie terminologii medycznej. Dopiero po zebraniu całego materiału dowodowego organy administracji winny dokonać wnikliwej jego oceny a następnie wydać rozstrzygnięcie w sprawie. Rozstrzygnięcie to winno posiadać uzasadnienie dopowiadające wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [..]

W odniesieniu do treści art. 152 cyt. ustawy Sąd stwierdza, iż z uwagi na brak przymiotu wykonalności – orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji jest w tym przypadku bezprzedmiotowe.