Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1435/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 218, art. 219
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Asesor WSA Aneta Majowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 lutego 2022 r. sprawy ze skargi M.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] , utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r. nr [...] odmawiające wydania M.W. (skarżąca) zaświadczenia o treści wskazanej w złożonym przez skarżącą wniosku tj. o zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zamierzonej zmiany sposobu użytkowania części obiektu, stanowiącej pomieszczenia strychu nieużytkowego na poziomie antresoli na poddaszu na pomieszczenia użytkowe tj. łazienkę oraz aneks sypialniany, w lokalu nr [...] w budynku jednorodzinnym dwulokalowym, zlokalizowanym w B. przy ul. [...], na działce nr 1., obręb [...] K..

Z akt sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. (PINB) - działając na podstawie art. 71a ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 01.07.1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333) w związku z samowolną zmianą sposobu użytkowania dwóch pomieszczeń strychu nieużytkowego znajdujących się na poziomie poddasza z antresolą w segmencie nr [...] przy ul. [...] w B. budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na pomieszczenia użytkowe - wydal w dniu [...] r. postanowienie nr [...], którym nakazał skarżącej - jako inwestorowi - wstrzymać użytkowanie dwóch pomieszczeń strychu nieużytkowego w lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym nr [...] w zabudowie szeregowej położonym na działce nr 2. obręb K. przy ul. [...] w B. i nałożył na skarżącą obowiązek przedstawienia m.in. zaświadczenia Prezydenta Miasta B. o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania części obiektu tj. dotychczasowych pomieszczeń strychu nieużytkowego na pomieszczenia użytkowe (poddasze użytkowe - trzecia kondygnacja w budynku) z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W konsekwencji pismem z dnia 01.04.2021 r. (data wpływu 06.04.2021 r.) skarżąca wystąpiła do Prezydenta B. (organ I instancji) o wydanie zaświadczenia o zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zamierzonej zmiany sposobu użytkowania części obiektu zgodnie z nakazem PINB.

Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] r. odmówił wydania zaświadczenia o treści wskazanej przez skarżącą w złożonym wniosku. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że działka wraz z budynkiem położona jest na terenie dla którego obowiązuje m.p.z.p. w zakresie mieszkalnictwa usług, terenów zieleni dla rejonu ulicy [...] (zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w B. nr [...]z dnia [...] r.) , w obrębie jednostki strukturalnej o symbolu 124_MNi-1, przeznaczonej pod zabudowę jednorodzinną, atrialna i bliźniaczą, z dopuszczeniem lokalizacji nowej zabudowy wielorodzinnej, pod warunkiem przeznaczenia na ten cel nie więcej niż 30% powierzchni działki. Wskazał na zapisy planu dla tej jednostki, które zawierają w szczególności parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w których określono, że maksymalna nieprzekraczalna wysokość budynków jednorodzinnych, nowych, mierzona od poziomu gruntu rodzimego przy głównym wejściu do kalenicy; nie więcej niż 10 m., dopuszczalna ilość kondygnacji naziemnych-nie więcej niż dwie, w tym druga kondygnacja w bryle dachu. Dalej wyjaśnił, że budynek przy ul [...] został zatwierdzony jako budynek jednorodzinny dwulokalowy (z dwoma lokalami mieszkalnymi) w zabudowie szeregowej i jest objęty decyzja pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] r. Decyzja ta wskazywała, że budynek będzie posiadał dwie kondygnacje mieszkalne i antresolę w poziomie poddasza tj. jeden lokal na pierwszej kondygnacji i drugi lokal wraz z antresolą na drugiej kondygnacji - co spełniało dyspozycje planu miejscowego.

Organ I instancji stwierdził, że powiększenie antresoli poza obrys pomieszczenia z którego została wydzielona z przeznaczeniem na dodatkowe pomieszczenia użytkowe stoi w sprzeczności z definicją antresoli i skutkuje zmianą kwalifikacji budynku z jednorodzinnego o dwóch kondygnacjach z antresolą, na jednorodzinny o trzech kondygnacjach – co jest niezgodne z m.p.z.p.

W zażaleniu skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji W uzasadnieniu wskazała, że zamierza dokonać zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń nieużytkowych znajdujących się na tym samym poziomie co antresola na użytkowe. Podkreśliła, że pomieszczenia nieużytkowe, o których mowa mają zaprojektowane, wykonane i odebrane przez nadzór budowlany okna otwierane od środka. Zmiana sposobu użytkowania pomieszczeń nie spowoduje zmiany w bryle budynku. Ponadto podkreśliła, że roboty są przeprowadzone wewnątrz budynku i nie ingerują ład przestrzenny.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (SKO) utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Podtrzymało również w całości przyjęte w zaskarżonym postanowieniu stanowisko i wskazało, że uregulowane w Dziale VII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735-dalej "k.p.a."), postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczenia ma charakter uproszczony. Składają się na nie wyłącznie czynności materialno-techniczne, polegające na badaniu, jakiego rodzaju źródło może zawierać żądane dane i czy dane te dotyczą stanu prawnego lub faktycznego, którego potwierdzenia domaga się wnioskodawca. W postępowaniu tym nie dokonuje się ustaleń i ocen tak, jak w postępowaniu jurysdykcyjnym. Dlatego zaświadczenie nie może rozstrzygać o żadnych prawach i obowiązkach oraz nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Potwierdza ono stan ustalony, jest wyłącznie przejawem tego, co zawarte jest w źródłach, na których bazuje organ wydający zaświadczenie.

Wskazało na wstępie, że przedmiotowa działka wraz z przedmiotowym budynkiem jednorodzinnym położona jest w terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie mieszkalnictwa, usług i terenów zieleni dla rejonu ulicy [...] (zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w B. Nr [...] z dnia [...] r.) w jednostce oznaczonej symbolem 124_MNi-1. Dla tej jednostki zapisy ujęte są w § 13 m.p.z.p., który w punkcie 3 lit. b) dotyczącym parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy wskazuje, że maksymalna, nieprzekraczalna wysokość budynków jednorodzinnych, nowych, mierzona od poziomu gruntu rodzimego przy głównym wejściu do kalenicy: nie więcej niż 10 m, dopuszczalna ilość kondygnacji nadziemnych — nie więcej niż dwie, w tym druga kondygnacja w bryle dachu.

Zgodnie z materiałem dowodowym sprawy - przedmiotowy budynek przy ul. [...] został zatwierdzony do realizacji jako budynek jednorodzinny dwulokalowy (z dwoma lokalami mieszkalnymi) w zabudowie szeregowej i objęty decyzją pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] r. Z decyzji tej wynika, że budynek posiadał dwie kondygnacje mieszkalne i antresolę w poziomie poddasza, czyli jeden lokal na pierwszej kondygnacji i drugi lokal wraz z antresolą na kondygnacji drugiej, zatem był zgodny ze wskazanym zapisem m.p.z.p.

SKO wskazało, że zgodnie z § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2019 r., poz.1065) przez antresolę należy rozumieć górną część kondygnacji lub pomieszczenia znajdującą się nad przedzielającym je stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamkniętą przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego jest wydzielona. Zdaniem SKO wymóg mniejszej powierzchni antresoli od powierzchni pomieszczenia, z którego jest wydzielona, nie może być interpretowany w oderwaniu od wymogu znajdowania się antresoli nad przedzielającym ją stropem pośrednim z wnętrza jej wydzielenia. Oznacza to, że aby wydzielone z danego wnętrza pomieszczenie mogło być uznane za antresolę, swoim obrysem nie może wykraczać poza obrys pomieszczenia z którego je wydzielono, czyli nie może znajdować się nad stropem pośrednim również innych pomieszczeń, a nawet innych mieszkań.

SKO zacytowało fragment uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24.01.2018 r. sygn. akt II OSK 671/17, z którego wynika, że" "trafnie wywiódł Naczelny Sąd Administracyjny w jednym ze swoich orzeczeń z dnia 15 kwietnia 2014 r. o sygn. akt II OSK 2792/12: dostępnym na https://cbois.nsa.gov.pl: "Generalnie antresola, jak powszechnie się przyjmuje, to tzw. półpiętro. Przede wszystkim antresola, która nie stanowi osobnej kondygnacji powstaje w pomieszczeniach wysokich, wysokich kondygnacjach gdzie jest wymagana nie tylko efektywność wykorzystania przestrzeni, ale również skorygowanie pomieszczeń, które są zbyt wysokie i wąskie. Antresola to górna część kondygnacji lub pomieszczenia mieszkalnego wydzielona z jednej przestrzeni". W ocenie SKO właśnie to ostatnie zdanie wskazujące na jednoprzestrzenność pomieszczenia lub kondygnacji z antresolą wyprowadzone z definicji zawartej w § 3 pkt 19 rozporządzenia najlepiej charakteryzuje analizowane pojęcie. Z przestrzeni antresoli nie mogą być także dostępne inne pomieszczenia, a także jej przestrzeń nie może być wyodrębniona przegrodami od przestrzeni pomieszczenia lub kondygnacji, z których jest wydzielana - bowiem zgodnie z definicją ma stanowić część tego pomieszczenia lub kondygnacji.

SKO podzieliło stanowisko organu I instancji, iż przekroczenie któregokolwiek z wyżej wskazanych uwarunkowań kwalifikuje taką powierzchnię do uznania za kondygnację.

Po analizie projektu budowlanego przedmiotowego budynku zatwierdzonego decyzją nr [...] z dnia [...] r. SKO jednoznacznie stwierdziło, że lokal mieszkalny nr [...] w budynku przy ul. [...] posiada antresolę umiejscowioną bezpośrednio nad częścią komunikacyjną pokoju dziennego z aneksem kuchennym. Nadto przyległe do powierzchni antresoli pomieszczenia poddasza usytuowane w skosach dachu nad dwoma sypialniami, garderobą i łazienką zostały w projekcie wyodrębnione jako poddasze nieużytkowe, bez dostępu z zewnątrz i nie skomunikowane z antresolą, wydzielone pełnymi ścianami wewnętrznymi. Zatem takie rozwiązanie spełnia definicję antresoli.

Reasumując, SKO stwierdziło w ślad za organem I instancji, że przywoływany m.p.z.p. jednoznacznie dopuszcza w tym terenie jedynie dwukondygnacyjne budynki mieszkalne jednorodzinne. Przepisy prawa budowlanego oraz rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - dopuszczają w ramach jednej kondygnacji - możliwość wprowadzenia antresoli, co z resztą uwzględnia zatwierdzony projekt budowlany przedmiotowego budynku. Z kolei przedmiotowe powiększenie obrysu antresoli poza obrys pomieszczenia z którego została wydzielona z przeznaczeniem na dodatkowe pomieszczenia użytkowe stoi w sprzeczności z definicją antresoli i skutkuje zmianą kwalifikacji parametrów budynku z jednorodzinnego o dwóch kondygnacjach z antresolą na jednorodzinny o trzech kondygnacjach, co ewidentnie stoi w sprzeczności z ustaleniami m.p.z.p.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika zaskarżyła w całości postanowienie SKO zarzucając naruszenie: art. 218 ust. 1 k.p.a. w związku z art. 219 k.p.a poprzez odmowę wydania zaświadczenia pomimo braku przesłanek uzasadniających odmowę wydania zaświadczenia; art. 218 ust. 2 k.p.a. w związku z art. 219 k.p.a. poprzez brak wystarczającego wyjaśnienia okoliczności sprawy w ramach postępowania wyjaśniającego przez wydaniem postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia; §13 pkt 3 lit. b uchwały nr [...] Rady Miejskiego w B. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie mieszkalnictwa, usług i terenów zieleni dla rejonu ul. [...] w B. poprzez niezasadne uznanie, że planowana inwestycja sprzeczna jest z w/w zapisem planu miejscowego. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia SKO oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a także zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu podkreśliła, że planowana zmiana użytkowania budynku nie doprowadzi do zmiany jego zmiany jego parametrów w szczególności wysokości. Skarżąca przytoczyła brzmienie z § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2019 r., poz.1065) definiujący pojęcie antresoli, przez co należy rozumieć górną część kondygnacji lub pomieszczenia znajdującą się nad przedzielającym je stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamkniętą przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego jest wydzielona. Wskazał na wątpliwości związane z interpretacją pojęcia antresoli. W tym zakresie zwrócił uwagę na treść opinii nr [...] Zespołu Rzeczoznawców przy Radzie [...] Okręgowej Izby Architektów RP z dnia [...] r. , z której wynika, że antresola może wystąpić w dwóch wariantach tzn. jako antresola kondygnacji i antresola pomieszczenia. Skarżąca wyjaśniła, że po planowanej zmianie użytkowania części obiektu elementy dotychczas użytkowe, oddzielone od części użytkowej antresoli, staną się jej częściami użytkowymi. W ocenie skarżącej tak powstała przestrzeń nie będzie stanowić odrębnej kondygnacji. Końcowo stwierdziła, że planowana zmiana użytkowania części budynku nie doprowadzi do zmiany jego parametrów, w szczególności wysokości. Istniejąca antresola w dalszym ciągu będzie miała taki charakter - zmiana części budynku znajdującej się na tym samym poziomie nie spowoduje zmiany antresoli w odrębną kondygnację. Zdaniem skarżącej planowana zmiana użytkowania części budynku jest zgodna z m.p.z.p.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało dotychczas prezentowane stanowisko i argumentacje prawną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, ze niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. W myśl art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej "p.p.s.a."), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. W przeciwnym razie sąd skargę oddala na podstawie art. 151 p.p.s.a. Zgodnie natomiast z art. 134 § p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia według powyższych kryteriów stwierdzić należy, że jest ono prawidłowe, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.

Stosownie do treści art. 217 § 1 oraz 2 § pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa. Takim przepisem jest art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm.- obowiązujący w dniu wszczęcia postępowania), który stanowi podstawę uzyskania zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z art. 219 K.p.a. odmowa wydania zaświadczenia, bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

Skarżąca domagała się wydania zaświadczenia o zgodności z zapisami miejscowego planu zamierzonej zmiany sposobu użytkowania części obiektu, stanowiącej pomieszczenia strychu nieużytkowego na poziomie antresoli na poddaszu na pomieszczenia użytkowe tj. strych użytkowy, w lokalu nr 2 w budynku jednorodzinnym dwulokalowym, zlokalizowanym w B. przy ul. [...] , na działce nr 1., obręb [...] K..

Zarzuty skargi sprowadzają się do wskazania, że wydając zaskarżone postanowienie, organy dokonały błędnej wykładni §13 pkt 3 lit. b uchwały nr [...] Rady Miejskiego w B. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie mieszkalnictwa, usług i terenów zieleni dla rejonu ul. [...] w B. poprzez niezasadne uznanie, że planowana inwestycja sprzeczna jest z w/w zapisem planu miejscowego.

Kwestie sporne dotyczą interpretacji postanowień zamieszczonych w §13 pkt 3 lit. b uchwały, który dotyczy zagospodarowania (między innymi) terenu określonego symbolem jednostki strukturalnej o symbolu 124_MNi-1, na którym znajduje się budynek jednorodzinny dwulokalowy oraz działka, nr 1., obręb [...] K.. Dla tej jednostki zapisy ujęte są w § 13 m.p.z.p., który w punkcie 3 lit. b) dotyczącym parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy wskazuje, że maksymalna, nieprzekraczalna wysokość budynków jednorodzinnych, nowych, mierzona od poziomu gruntu rodzimego przy głównym wejściu do kalenicy: nie więcej niż 10 m, dopuszczalna ilość kondygnacji nadziemnych — nie więcej niż dwie, w tym druga kondygnacja w bryle dachu. Nie jest sporne, że budynek przy ul. [...] został zatwierdzony do realizacji jako budynek jednorodzinny dwulokalowy (z dwoma lokalami mieszkalnymi) w zabudowie szeregowej i objęty decyzją pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] r. Decyzja ta, jak słusznie podkreśliły organy, wskazywała, że budynek będzie posiadał dwie kondygnacje mieszkalne i antresolę w poziomie poddasza, co spełniało dyspozycje m.p.z.p. Zauważyć przy tym należy, że pomieszczenia poddasza usytuowane w skosach dachu nad dwiema sypialniami, garderobą i łazienką zostały w projekcie wyodrębnione jako poddasze nieużytkowe, bez dostępu z zewnątrz i nie skomunikowane z antresolą, wydzielone pełnymi ścianami wewnętrznymi.

Należy zgodzić się z organami, że zamierzone włączenie w powierzchnię antresoli dodatkowych pomieszczeń dotychczasowego poddasza nieużytkowego zmienia kwalifikacje dotychczasowego rozwiązania z antresoli na kondygnację. Określając przeznaczenie dopuszczalne w § 13 ust. 3 pkt b m.p.z.p. uchwałodawca wyraźnie wskazał nie tylko na dopuszczalną wysokość budynku jednorodzinnego, ale też na dopuszczalną ilość kondygnacji naziemnych – nie więcej niż dwie, w tym druga kondygnacja w bryle dachu. Zdaniem Sądu słusznie organy uznały, że planowana przez skarżącą zmiana sposobu użytkowania części obiektu, stanowiącej pomieszczenia strychu nieużytkowego na poziomie antresoli na poddaszu, na pomieszczenia użytkowe tj. łazienkę oraz aneks sypialniany spowoduje powstanie trzeciej kondygnacji budynku, co jest niezgodne z m.p.z.p. Tym samym twierdzenia skarżącej, że planowana zmiana użytkowania pomieszczeń nie doprowadzi do zmiany wysokości budynku nie mogły wpłynąć na treść rozstrzygnięcia, bowiem zgodnie ze wskazanymi zapisami m.p.z.p. budynek jednorodzinny ma spełniać oba parametry tj. wysokości i ilości kondygnacji.

Tym samym nie budzi wątpliwości Sądu, że organy prawidłowo zinterpretowały postanowienia m.p.z.p. w odniesieniu do planowanej zmiany sposobu użytkowania części budynku, a podnoszone w skardze zarzuty nie mogły odnieść spodziewanego przez skarżącą skutku.

Wobec powyższego skarga jako bezzasadna została oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a.