Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 814/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-09-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz- Furmanik, , , po rozpoznaniu w dniu 10 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W dniu 29 lipca 2015 r. A. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...], utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] nr [...], w której ustalono, że kwota świadczeń uznanych za nienależnie pobrane decyzją [...] z dnia [...] podlega zwrotowi w wysokości 6 120 zł wraz z ustawowymi odsetkami. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania, uzasadniony trudną sytuacją finansową skarżącej, której dochód z tytułu renty rodzinnej o dodatku pielęgnacyjnego wynosi 1330 zł. Ponadto skarżąca oświadczyła, że jest osobą głuchoniemą, niepełnosprawną, całkowicie niezdolną do pracy oraz samodzielnej egzystencji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

W tym miejscu zaznaczyć należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zarówno w całości, jak i w części stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. zasady, że wniesienie skargi nie wstrzymuje jej wykonania. Sąd może jednak na wniosek stron postępowania sądowoadministracyjnego wydać postanowienie w tej kwestii, zwłaszcza, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powołane przesłanki mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Nadto rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi, a rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania podejmowane jest na wstępnym etapie postępowania, gdy brak jest podstaw do wyrokowania o zasadności skargi.

W niniejszej sprawie skarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta R. przez Zastępcę Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych w R. z dnia [...] nr [...] zobowiązującą stronę do zwrotu kwoty 6 120 zł wraz z ustawowymi odsetkami tytułem nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca dostatecznie uprawdopodobniła istnienie przyczyn uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozpoznania skargi. W szczególności nie można odeprzeć twierdzeń, że wykonanie zaskarżonej decyzji stanowiłoby znaczną dolegliwość dla skarżącej i zachwiałoby jej kondycją finansową. Tym samym nie można wykluczyć, że mogłoby to spowodować trudne do odwrócenia skutki poprzez pozbawienie rodziny skarżącej środków do życia. Sąd zważył przede wszystkim, że skarżąca jest osobą utrzymującą się ze skromnej renty rodzinnej i dodatku pielęgnacyjnego w łącznej kwocie 1330 zł, która niewątpliwie umożliwia zaspokojenie jedynie potrzeb związanych z bieżącym utrzymaniem i nie pozwala na poczynienie żadnych oszczędności. Dodatkowo skarżąca jest osobą niepełnosprawną, niezdolną do pracy i samodzielnej egzystencji.

Mając to powyższe na uwadze Sąd uwzględnił wniosek i orzekł jak w sentencji, stosownie do treści art. 61 § 1, 3 i 5 ustawy p.p.s.a.