Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 935/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 134, art. 140, art. 142, art. 149,
journal: Dz.U. 2015 poz 581
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r.o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych

SENTENCJA

Dnia 12 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), , Protokolant Referent stażysta Aneta Lubasińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2017 roku sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oddalenia odwołania od rozstrzygnięcia postępowania o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U z 2017 r., poz. 1257.), w związku z art. 142 ust. 5 pkt 1, oraz art. 154 ust. 4, 5, 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (j.t. Dz. U z 2016 r poz. 1793 ze zm.) po rozpoznaniu wniosku A. S. prowadzącego działalność leczniczą w zakładzie leczniczym pod nazwą Zakład Opieki Zdrowotnej A z siedzibą w Ż. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej własną decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] dotyczącej odwołania od rozstrzygnięcia postępowania o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, prowadzonego przez [...] Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia o kodzie postępowania nr [...] w rodzaju: Rehabilitacja lecznicza, w zakresie lekarska ambulatoryjna opieka rehabilitacyjna, na obszarze: powiatu [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Jak wynika z akt sprawy, Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia na podstawie art. 139 ust. 2 ustawy, ogłosił postępowanie konkursowe w rodzaju: Rehabilitacja lecznicza, w zakresie lekarska ambulatoryjna opieka rehabilitacyjna, na obszarze: powiatu [...] o kodzie postępowania [...] na okres od dnia 1 lipca 2017 roku do dnia 31 grudnia 2021 r.

W ogłoszeniu przedmiotowego konkursu ofert wskazano wartość zamówienia nie większą niż 35 454,88 zł. W ogłoszeniu wskazano również maksymalną liczbę umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, które zostaną zawarte po przeprowadzeniu postępowania, tj. 2.

W przedmiotowym postępowaniu złożono 3 oferty.

Na podstawie art. 151 ust. 1 ustawy w dniu 31 maja 2017 roku nastąpiło rozstrzygnięcie postępowania. Informacja o rozstrzygnięciu postępowania została opublikowana na tablicach ogłoszeń oraz stronie internetowej [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia.

Dnia 5 czerwca 2017 r. do Narodowego Funduszu Zdrowia - [...] Oddziału Wojewódzkiego w Ł., wpłynęło odwołanie A. S. prowadzącego działalność leczniczą w zakładzie leczniczym pod nazwą Zakład Opieki Zdrowotnej A

W odwołaniu skarżący podniósł następujące zarzuty:

- naruszenie interesu prawnego skarżącego. Narodowy Fundusz Zdrowia zobowiązany był bowiem do wyboru ofert, które zapewniają ciągłość udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej, kompleksowość udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej ich dostępność oraz przedstawiających najkorzystniejszy bilans ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia; niedokonanie wyboru oferty skarżącego powoduje, iż zapis ustawowy nie jest realizowany,

- naruszenie art. 140 poprzez określenie warunków postępowania w sposób dający swobodne możliwości interpretacyjne ich zapisów, co spowodowało przekroczenie uprawnień przez komisję konkursową, zmianę odpowiedzi ankietowej na niezgodną ze stanem faktycznym i zarządzeniem Prezesa NFZ oraz odrzuceniem oferty na podstawie nieistniejących warunków i kryteriów oceny oferty,

- naruszenie art. 149 ust. 1 punkt 7 ustawy poprzez jego zastosowanie i na jego podstawie odrzucenie oferty, która spełnia wszystkie stawiane wymogi i warunki,

- naruszenie art. 142 ust. 5 pkt 1) ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, w ten sposób, że [...] Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia nie dokonał wyboru oferty Odwołującego, tj. nie zapewnił ciągłości udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, ich kompleksowości i dostępności,

- naruszenie art. 134 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, poprzez naruszenie zasady równego traktowania podmiotów i zasady uczciwej konkurencji;

Skarżący wniósł o uwzględnienie odwołania w całości, wstrzymanie zawarcia umów z wybranymi oferentami do czasu zakończenia postępowania odwoławczego, na podstawie art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przeprowadzenie postępowania w trybie rokowań z odwołującym. W uzasadnieniu wskazał, że w jego ocenie postępowanie konkursowe zostało przeprowadzone niezgodnie z zasadami wynikającymi z ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, aktami wykonawczymi oraz właściwymi zarządzeniami Prezesa NFZ.

Podniósł, że po pierwsze, nie ma podstaw prawnych uzasadniających wykonaną dnia 27 kwietnia 2017 r. przez komisję konkursową czynność polegającą na dokonaniu bez zgody oferenta zmiany odpowiedzi ankietowej na pytanie 1.1.1.1. Pomimo złożonego przez Skarżącego protestu i wyjaśnień w sprawie, komisja konkursowa, wbrew postanowieniom zarządzenia Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, dokonała zmiany odpowiedzi ankietowej na negatywną, bez podania przekonywującego uzasadnienia w sprawie.

W ocenie skarżącego treść pytania ankietowego 1.1.1.1 dotyczącego kompleksowości leczenia - "Oferent realizuje na podstawie umowy proces leczenia świadczeniobiorców w ramach zakresu fizjoterapia ambulatoryjna" nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Stan faktyczny również nie może takich budzić, bowiem zamawiający z urzędu posiada informacje, że Skarżący udziela takich świadczeń na podstawie umowy zawartej z Narodowym Funduszem Zdrowia. Zdaniem skarżącego nie ma przy tym znaczenia fakt, iż umowa w zakresie fizjoterapii ambulatoryjnej jest zawarta z Oddziałem [...] NFZ. Zgodnie z rozporządzaniem Ministra Zdrowia z 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, definicjami tam zawartymi, realizacja procesu leczenia na podstawie umowy oznacza realizację świadczeń na podstawie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (§ 2 punkt 26 rozporządzenia), tj. realizację świadczeń w ramach powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego. Wobec powyższego skarżący wskazał, że biorąc pod uwagę fakt, iż każdy pacjent ma prawo wyboru podmiotu leczniczego, miejsca realizacji świadczeń, niezrozumiała jest i nieuzasadniona interpretacja dokonana przez komisję konkursową, która spełnienie warunku z pytania ankietowego 1.1.1.1. w zakresie kompleksowości świadczeń interpretuje w punktu widzenia przedmiotu i obszaru, a nie z punktu widzenia zapewnienia świadczeń osobom uprawnionym. Zadaniem Funduszu jest bowiem nie tylko zapewnienie ubezpieczonemu równego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej ale i prawa wyboru świadczeniodawców spośród tych świadczeniodawców, którzy zawarli umowę z Funduszem. W tej sytuacji zmiana odpowiedzi skarżącego w zakresie pytanie 1.1.1.1. z odpowiedzi "tak" na "nie" było w ocenie skarżącego nieuprawnione i bezpodstawne. Żaden bowiem przepis prawa nie uzależnia twierdzącej odpowiedzi na pytanie ankietowe 1.1.1.1. od legitymowania się przez oferenta posiadaną umową na realizację świadczeń we wskazanym zakresie na obszarze działania tego oddziału Funduszu, który prowadzi dane postępowanie konkursowe. Skarżący stwierdził, że mając na uwadze fakt, iż udziela świadczeń w zakresie fizjoterapii ambulatoryjnej na podstawie umowy zawartej Oddziałem [...] NFZ jego twierdząca odpowiedź na pytanie ankietowe 1.1.1.1. była uprawniona i zgodna z prawdą. Skarżący mógł zatem otrzymać15 pkt.

Po drugie, w ocenie skarżącego, odrzucenie oferty z powodu braku wyposażenia jednego z gabinetów było bezpodstawne. Skarżący twierdzi, że czynność odrzucenia oferty przez komisje konkursową jest niezgodna z prawem, bowiem oparta jest na jednostronnym przyjęciu kryteriów oceny ofert niewynikających ani z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, ani zarządzeń Prezesa NFZ oraz bezpodstawnym przyjęciu, że oferent nie spełnia warunków dotyczących pomieszczeń i urządzeń, w których udzielane mają być świadczenia zdrowotne. Skarżący podniósł, że odrzucenie oferty oparte zostało na potencjale i sprzęcie, który nie podlega nawet ujawnieniu w ofercie i portalu świadczeniodawcy. Świadczy to jedynie o tym, iż trudno traktować biurko, czy fotel, za determinujące prawo do udzielania świadczeń w danym zakresie.

Zdaniem skarżącego jeżeli przepisy wymagają określonego wyposażenia czy sprzętu, wymagania te są zawsze bardzo precyzyjnie określone. Jako przykład podał załącznik 3a do zarządzenia Prezesa NFZ nr 79/DSOZ/2014; załącznik ten ma postać tabel wymieniających wymagane wyposażenie poradni w poszczególnych specjalizacjach leczniczych. Podobnie rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawiera szczegółową tabelę (załącznik nr 5) wymieniającą wymagania co do wyposażenia ambulatorium świadczącego usługi w zakresie rehabilitacji.

W opinii skarżącego dokonując czynności o tak doniosłych konsekwencjach, jak odrzucenie oferty, komisja ma obowiązek powołać szczegółową podstawę prawną, a nie ogólnikowo "przepisy wydane przez Prezesa NFZ na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach". Podstawą taką nie może być także - art. 10 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej. Przepis ten mówi o tym, że pomieszczenie udzielania świadczeń powinno być" odpowiednio urządzone". W takiej sytuacji jasne jest, że gdyby ustawodawca miał szczegółowe wymagania co do sposobu urządzenia takich pomieszczeń, to wydałby w tym zakresie przepisy szczegółowe, precyzujące wymagania dotyczące sprzętu, a nie pozostawiał organom stosującym prawo swobodnego uznania w kwestii, czy pomieszczenie jest" odpowiednio urządzone ".

W przedmiotowej sprawie doszło do odrzucenia oferty na podstawie danych, które nie są nawet ujawniane w ofercie i dotyczą elementów powszechnie dostępnych. Skarżący przedstawił jeden gabinet, który nie budził żadnych zastrzeżeń komisji konkursowej.

W zakresie dotyczącym odrzucenia oferty skarżący wskazał dodatkowo, że komisja konkursowa wprowadziła go dwukrotnie w błąd. Skarżący dwukrotnie bowiem został zaproszony na negocjacje, na dzień 22 i 24 maja 2017 r. Na spotkanie negocjacyjne 24 maja zapraszała członek komisji konkursowej. Skarżący miał więc podstawy do uznania, iż oferta spełnia wszelkie wymagania i została zakwalifikowana do dalszej części postępowania. Należy wnioskować, iż komisja konkursowa po oględzinach nie miała wątpliwości co do spełniania warunków i podjęła decyzję o zaproszeniu Skarżącego na negocjacje w pełni świadomie, tj. uznała, iż spełnione są wszystkie wymogi prawne. Negocjacje zostały jednak bez podania uzasadnienia odwołane rano 24 maja, a w południe Skarżący uzyskał informacje o odrzuceniu oferty. Takie postępowanie komisji budzi poważne wątpliwości.

W dniu [...] czerwca 2017 r. decyzją nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu oddalił odwołanie oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, uznając, że nie doszło do naruszenia interesu prawnego podmiotu.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zażądał uwzględnienia w całości argumentacji i zarzutów przedstawionych w jego odwołaniu, a także o przeprowadzenie przez [...] Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia postępowania w trybie rokowań albo ponowne przeprowadzenie postępowania w sprawie zawarcia umowy. Skarżący wskazał, że w jego ocenie "postępowanie konkursowego zostało przeprowadzone niezgodnie z zasadami wynikającymi z ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, aktami wykonawczymi oraz właściwymi zarządzeniami Prezesa NFZ, a decyzja objęta wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy oparta jest na błędnych ustaleniach faktycznych, nieprawidłowej ocenie materiału dowodowego oraz naruszeniu podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Ponowił w całości zarzuty i argumentację przedstawioną w odwołaniu. Zdaniem skarżącego zaskarżana decyzja, co do zasady stanowi powielenie treści pism oświadczeń komisji konkursowych składanych w trakcie postępowania konkursowego, a większą część decyzji stanowi jedynie przytoczenie odwołania skarżącego i cytaty przepisów ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Uzasadnienie takie nie jest wystarczające i niewątpliwie narusza zaufanie do organu. Strona skarżąca wskazała, że dokonanie wyboru świadczeniodawców, którzy zajęli pierwsze i drugie miejsce wcale nie oznacza, wbrew twierdzeniom organu, że zostali wybrani oferenci, którzy złożyli oferty najkorzystniejsze i zapewniające kompleksowość i ciągłość opieki.

W uzupełniniu argumentacji Skarżący zauważył iż zgodnie z aplikacją ofertową wszystkie dana zawarte w ofercie były zgodne z prawdą i stanem faktycznym. Zgodnie z aplikacją ofertową niezbędny potencjał do realizacji umowy musiał być dostępny od dnia 01.07.2017 r. i w taki sposób jest skonstruowana aplikacja ofertowa. Potencjał pokazany w ofercie miał obowiązywać od 01.07.2017 zgodnie ze złożonym oświadczeniem. W ocenie skarżącego rozstrzygnięcie organu nie jest sformułowane w sposób jasny, precyzyjny, zrozumiały, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji.

Zaskarżoną decyzją Dyrektor [...] OWNFZ utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał wszystkie obowiązujące i mające zastosowanie w przedmiotowym postępowaniu konkursowym przepisy.

Organ podkreślił, że w części jawnej konkursu ofert komisja konkursowa dokonała oceny formalno - prawnej złożonych ofert stwierdzając, iż złożone oferty zawierają braki, które w wyznaczonym terminie zostały uzupełnione.

W dniu 14 kwietnia 2017 r. komisja konkursowa zawiadomiła odwołującego o zmianie odpowiedzi ankietowej na pytanie nr 1.1.1.1: Oferent realizuje na podstawie umowy proces leczenia świadczeniobiorców w ramach zakresu fizjoterapia ambulatoryjna.", która powinna brzmieć "nie". W związku z powyższym oferent uzyskał 0 punktów w przedmiotowym pytaniu.

W dniu 21 kwietnia 2017 r. do Delegatury [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w S. wpłynął protest datowany na dzień 19 kwietnia 2017 r., dotyczący zmiany odpowiedzi ankietowej. W dniu 19 maja 2017 roku komisja konkursowa, zgodnie z przysługującym jej prawem, na podstawie § 17 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1980 ze zm.), przeprowadziła weryfikację oferentów, którzy dotychczas nie mieli zawartej umowy w zakresie świadczeń stanowiących przedmiot postępowania, w tym dokonała weryfikacji oferty odwołującego. W oględzinach uczestniczyła A.L. posiadająca upoważnienie do reprezentowania A.S. podczas wizytacji pomieszczeń, gabinetów w R. W wyniku oględzin stwierdzono, że odwołujący w zakresie drugiego gabinetu lekarskiego dysponuje pomieszczeniem, które nie spełnia warunków dla przyjmowania pacjenta i udzielania świadczeń w zakresie objętym przedmiotem postępowania.

W dniu 24 maja 2017 r. komisja konkursowa odrzuciła w całości ofertę złożoną przez odwołującego z powodu niespełniania wymaganych warunków określonych w przepisach prawa oraz w szczegółowych warunkach umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2, tj. na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

W dniu 29 maja 2017 r wpłynął protest odwołującego datowany na dzień 29 maja 2017 r., na czynność podjętą przez komisję konkursową polegającą na odrzuceniu oferty.

W dniu 31 maja 2017 r. Komisja konkursowa postanowiła oddalić złożony protest jako oczywiście bezzasadny. Postępowanie nie uległo zawieszeniu.

Do dalszego postępowania przyjęto dwie oferty, tj.: "B" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością i C spółka cywilna.

Organ wyjaśnił, że zakwalifikowanie oferty do części niejawnej postępowania oznacza jedynie, iż oferta nie podlega odrzuceniu na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy. Fakt spełniania wymaganych warunków określonych przepisami prawa oraz warunków określonych przez Prezesa Funduszu na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie skutkuje wybraniem oferty celem zawarcia umowy, a jedynie pozwala na dokonanie, na podstawie art. 148 ustawy oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, oceny oferty.

Ocena ofert, dokonywana jest według kryteriów określonych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1372 ze zm.), tj. według:

• jakości udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej;

• zapewnienia kompleksowości udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej, rozumianej

jako możliwości realizacji świadczeń opieki zdrowotnej w danym zakresie obejmująca

wszystkie etapy i elementy procesu ich realizacji;

• ciągłości udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej, rozumianej jako organizację udzielania świadczeń opieki zdrowotnej zapewniającą kontynuację procesu diagnostycznego lub terapeutycznego, w szczególności ograniczającą ryzyko przerwania procesu leczenia świadczeniobiorców w ramach danego zakresu świadczeń opieki zdrowotnej, realizowanego na podstawie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotne;

• dostępności do świadczeń;

• ceny świadczeń opieki zdrowotnej ocenianej poprzez odniesienie ceny jednostki rozliczeniowej zaproponowanej przez oferent w ofercie lub stanowiącej końcowy wynik negocjacji w stosunku do ceny oczekiwanej przez Narodowy Funduszu Zdrowia w danym postępowaniu w sprawie zawarcia umowy;

• inne - współpraca z Agencją Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji, realizacja

umowy, o której mowa w art. 31 1 c ust. 4 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych, w zakresie świadczeń objętych przedmiotem

postępowania.

Zdaniem organu porównanie wybranych ofert tj. "B" Spółki z o.o. i C s.c. nastąpiło zgodnie z ww. kryteriami.

W oparciu o ww. kryteria na podstawie złożonych i wczytanych zapytań ofertowych (tj. odpowiedzi udzielonych przez oferentów na pytania zawarte w formularzach ofertowych i ankiet), dokonuje się oceny ofert, ich porównania i na tej podstawie sporządza się ranking otwarcia, a następnie - ranking końcowy.

W rozstrzygnięciu postępowania komisja konkursowa dokonała wyboru ofert, które uzyskały najwięcej punktów rankingujących.

Organ wyjaśnił, że w rankingu końcowym oferta, która zajęła pierwszą pozycję w rankingu tj. "B" Spółka z o.o. uzyskała 72,000 punkty natomiast oferta, która zajęła drugą pozycję w rankingu i została wybrana C Spółka Cywilna uzyskała 60,000 punktów.

Organ skontrolował rozstrzygnięcie także z punktu widzenia zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców i porównał oceny ofert poszczególnych świadczeniodawców i skontrolował te oceny z samymi ofertami. Organ wyjaśnił, że postępowanie konkursowe prowadzi się w celu zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, zatem na każdym jego etapie komisja konkursowa podejmuje działania zmierzające do wyboru ofert i zawarcia umów, w takiej liczbie, która zapewni świadczeniobiorcom dostęp do świadczeń zdrowotnych określonego rodzaju. Działania komisji konkursowej nie mają jednak prowadzić do zawarcia umów ze wszystkim oferentami biorącymi udział w postępowaniu. Zgodnie z ideą konkursu ofert, zadaniem komisji konkursowej, stosownie do treści art. 142 ust. 5 pkt 1 ustawy, jest wybór oferty lub ofert najkorzystniejszych. Komisja konkursowa ma prawo nie wybrać pozostałych ofert, które są mniej korzystne.

Zasady, według których prowadzone było przedmiotowe postępowanie określone są wprost w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej, oraz aktach wykonawczych, w tym w szczególności w rozporządzeniu Ministra Zdrowia wydanym na podstawie art. 139 ust. 9 ustawy. Zasady te były znane wszystkim oferentom biorącym udział w postępowaniu, w tym również odwołującemu. Odwołujący w ofercie złożył m.in. oświadczenie, że ,,zapoznał się z przepisami zarządzenia oraz z warunkami zawierania umów i nie zgłasza do nich zastrzeżeń oraz przyjmuje je do stosowania ".

Dyrektor komisja konkursowa odrzuciła w całości ofertę [...]OWNFZ wskazał, że komisja konkursowa w ramach postępowania konkursowego stosowała te same zasady i przepisy prawa wobec wszystkich oferentów biorących udział w postępowaniu. Przedmiot zamówienia został opisany przez zamawiającego w sposób jednoznaczny i wyczerpujący, za pomocą dostatecznie dokładnych i zrozumiałych określeń, uwzględniając wszystkie wymagania i okoliczności mogące mieć wpływ na sporządzenie oferty. Określenie przedmiotu zamówienia było zgodne z wymogami określonymi w art. 140 ust. 2 i 141 ustawy. Zgodnie z art. 134 ust. 2 ustawy wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej udostępnione były wszystkim świadczeniodawcom na tych samych zasadach. Dostępne były na tablicach ogłoszeń u zamawiającego (w siedzibie Oddziału) oraz na stronach internetowych Oddziału. Sposób udostępnienia materiałów umożliwiał zapoznanie się z nimi przez wszystkich oferentów.

Kryteria oceny ofert, zasady punktowania warunki wymagane od świadczeniodawców były jawne i nie podlegały zmianie w toku trwania przedmiotowego postępowania. Ocena ofert, w tym oferty skarżącego, odbywała się o enumeratywnie określone kryteria, z wyłączeniem dowolności w tym zakresie. Kryteria oceny były jednakowe dla wszystkich i przejrzyste. W przywołanym rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z późniejszymi zmianami, wskazane zostało z jakimi okolicznościami przypisanymi poszczególnym kryteriom oceny wiążą się określone ilości punktów. W oparciu o kryteria określone w ww. rozporządzeniu dokonano oceny ofert, komisja konkursowa w tym zakresie nie dokonała żadnych zmian.

Odnosząc się do zarzutu, iż dokonanie wyboru świadczeniodawców, którzy zajęli pierwsze i drugie miejsce w rankingu końcowym, nie oznacza iż ich oferty były najkorzystniejsze i zapewniały kompleksowość i ciągłość opieki, organ wskazał, że w ogłoszeniu o postępowaniu konkursowym wskazano maksymalną liczbę umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, które zostaną zawarte po przeprowadzeniu postępowania, tj. 2 (art. art. 139 ust. 3 pkt 5 ww. ustawy). W przedmiotowym postępowaniu złożono 3 oferty, w tym ofertę skarżącego. Oferty świadczeniodawców, którzy zostali wybrani do zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej spełniały tzw. warunki wymagane, natomiast oferta skarżącego została odrzucona z przyczyn wskazanych powyżej, a zatem nie mogła zostać wybrana do zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Z kolei środki finansowe, które Zamawiający przeznaczył na świadczenia zdrowotne będące przedmiotem postępowania - zgodnie z ogłoszeniem konkursu ofert, nie wyczerpały się przy ofercie, która zajęła 1 pozycję w rankingu końcowym, co pozwoliło również na wybranie 2 oferty. W związku z powyższym omawiany zarzut nie znajduje oparcia w stanie faktycznym sprawy.

Organ podkreślił, że kryterium ciągłości i kompleksowości uregulowane zostały odpowiednio w art. 5 pkt 2 a i pkt 7a ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Przez kryterium ciągłość udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej ustawa rozumie organizację udzielania świadczeń opieki zdrowotnej zapewniającą kontynuację procesu diagnostycznego lub terapeutycznego, w szczególności ograniczającą ryzyko przerwania procesu leczenia świadczeniobiorców w ramach danego zakresu świadczeń opieki zdrowotnej realizowanego na podstawie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w dniu złożenia oferty w postępowaniu w sprawie zawarcia umów. Natomiast przez kryterium kompleksowość udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej ustawa rozumie możliwość realizacji świadczeń opieki zdrowotnej w danym zakresie obejmującą wszystkie etapy i elementy procesu ich realizacji, w szczególności strukturę świadczeń opieki zdrowotnej w danym zakresie. Powyższe kryteria zostały doprecyzowane w załączniku nr 5 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1372 ze zm.) i tak: w zakresie kryterium ciągłość można było uzyskać maksymalnie 12 punktów (tabela nr 2 Rehabilitacja lecznicza część wspólna), natomiast za kryterium kompleksowość można było uzyskać maksymalnie 15 punktów (tabela nr l rehabilitacja lecznicza, przedmiot postępowania - lekarska ambulatoryjna opieka rehabilitacyjna). Przyznana punktacja oferentom, którzy zostali wybrani do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej została szczegółowo określona w przedstawionej tabeli, natomiast zdaniem organu skarżący nie spełniał ww. kryteriów. Skarżący co prawda zawarł umowę z [...] Oddziałem Wojewódzkim NFZ w dniu [...] grudnia 2016 r. w rodzaju rehabilitacja lecznicza w zakresie lekarskiej ambulatoryjnej opieki rehabilitacyjnej, fizjoterapii ambulatoryjnej, rehabilitacja ogólnoustrojowa w ośrodku dziennym, która obowiązywała od 1 stycznia 2017 r. do 30 czerwca 2017 r. (nr [...] ([...]), jednak nie mógłby uzyskać punktów za kryterium kompleksowość.

Organ zaznaczył, że jak wskazano w zaskarżonej decyzji na podstawie § 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 w/w rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy, Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, zamieszcza ogłoszenie o postępowaniu m. in. w trybie konkursu ofert na stronie internetowej oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, które zawiera określenie obszaru terytorialnego, dla którego jest przeprowadzane postępowanie. Jest to realizacja zapisów art. 131 b w/w ustawy o świadczeniach i ma na celu zespolenie procesu kontraktowania świadczeń z rzeczywistymi potrzebami zdrowotnymi osób uprawnionych, a także zapewnieniu dostępności do świadczeń na obszarze, dla którego przeprowadza się postępowanie w sprawie zawarcia umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej. Jak wskazano wyżej, przez kompleksowość udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej należy rozumieć "możliwość realizacji świadczeń opieki zdrowotnej w danym zakresie obejmującą wszystkie etapy i elementy procesu ich realizacji, w szczególności strukturę świadczeń opieki zdrowotnej w danym zakresie". Kryterium, to jednak nie może być interpretowane w oderwaniu od przedmiotu postępowania i związanego z nim obszaru, dla którego ogłoszone zostało przedmiotowe postępowanie. Oznacza to, iż decydującym dla uznania spełniania kryterium jest realizowanie przez oferenta procesu leczenia świadczeniobiorców w ramach zakresu świadczeń na podstawie umowy na obszarze, dla którego ogłoszono przedmiotowe postępowanie tj. na obszarze powiatu [...] ([...]). Oferent nie wykazał, aby realizował proces leczenia świadczeniobiorców w ww. zakresie na terenie tego obszaru na podstawie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawartej z [...] Oddziałem Wojewódzkim Narodowego Funduszu Zdrowia, na terenie którego ogłoszono postępowanie konkursowe. Mając na uwadze powyższe, wykazanie przez oferenta umowy zawartej z [...] Oddziałem Wojewódzkim Narodowego Funduszu Zdrowia nie spełniało ww. kryterium, co zostało szczegółowo uzasadnione w zaskarżonej decyzji.

Organ nie zgodził się ze skarżącym, że warunki konkursowe zostały określone w sposób niezrozumiały, zaś kryteria oceny były nieprzejrzyste, bowiem, "nigdzie w przywołanych warunkach nie wskazano przedmiotów (nie można ich zakwalifikować jako sprzętu specjalistycznego), z powodu którego oferta została odrzucona". Podobnie organ nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, że interpretacja przepisów wskazana w zaskarżonej decyzji została przeprowadzona na niekorzyść skarżącego z naruszeniem jego interesu prawnego. Dyrektor podniósł, że w ogłoszeniu o postępowaniu wskazano, że oferty mogą składać podmioty będące świadczeniodawcami w rozumieniu obowiązujących przepisów i spełniające wymagania określone m.in. w ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (j.t. Dz.U. 2016 poz., 1638 ze zm.) i zarządzeniach Prezesa NFZ, które w tym ogłoszeniu zostały szczegółowo wskazane (w tym zarządzenie Prezesa NFZ nr 18/2017/DSOZ). Odwołujący w oświadczeniu z dnia 10 kwietnia 2017 r. załączonym do oferty w pkt 12 wskazał, że spełnia inne wymogi określone w odrębnych przepisach. Natomiast zgodnie z § 18 ust. 4 Zarządzenia nr 18/2017/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, po upływie terminu składania ofert Oferent jest związany ofertę do czasu rozstrzygnięcia postępowania, więc składając oświadczenie datowane na dzień 10 kwietnia 2017 r. skarżący winien od tego dnia spełniać wszystkie warunki wymagane.

Organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 10 ustawy o działalności leczniczej, ambulatoryjne świadczenia zdrowotne obejmują świadczenia podstawowej lub specjalistycznej opieki zdrowotnej oraz świadczenia z zakresu rehabilitacji leczniczej, udzielane w warunkach niewymagających ich udzielania w trybie stacjonarnym i całodobowym w odpowiednio urządzonym, stałym pomieszczeniu. Udzielanie tych świadczeń może odbywać się w pomieszczeniach zakładu leczniczego, w tym w pojeździe przeznaczonym do udzielania tych świadczeń, lub w miejscu pobytu pacjenta. W myśl art. 17 i 22 ww. ustawy, pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą odpowiadają wymaganiom odpowiednim do rodzaju wykonywanej działalności leczniczej oraz zakresu udzielanych świadczeń zdrowotnych, co znajduje odzwierciedlenie w szczególności w § 27 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą (Dz. U. z 2012 r., poz. 739), który wskazuje, że meble w pomieszczeniach podmiotu wykonującego działalność leczniczą umożliwiają ich mycie oraz dezynfekcję. Jeżeli z przepisu art. 22 w/w ustawy o działalność leczniczej, wynika że pomieszczenia urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą odpowiadają wymaganiom odpowiednim do rodzaju wykonywanej działalności leczniczej oraz zakresu udzielanych świadczeń zdrowotnych, a z przepisu art. 10 tej ustawy, wynika że świadczenia te udzielane być winny w pomieszczeniu "odpowiednio urządzonym" , to wskazanie w dniu weryfikacji (oględzin) pomieszczenia bez jakiegokolwiek wyposażenia, czy urządzenia nie tylko oznacza że gabinet był nieodpowiednio wyposażony, ale wskazuje na całkowity brak urządzenia pomieszczenia.

Organ podkreślił, że Komisja konkursowa dokonując w dniu 19 maja 2017 r. oględzin (weryfikacji) miejsca udzielania świadczeń stwierdziła, że skarżący w zakresie drugiego gabinetu lekarskiego dysponuje pomieszczeniem, które nie spełnia warunków dla przyjmowania pacjenta i udzielania świadczeń w zakresie objętym przedmiotem postępowania. W ofercie odwołujący wskazał harmonogram pracy personelu - lekarzy, których godziny pracy nakładały się na siebie. Te same godziny pracy lekarzy dotyczyły dni: poniedziałek i piątek w godzinach odpowiednio 18.30 - 20.00 i 11.00 - 13.00 i 18.30 - 19.00. Skoro wykazani w ofercie lekarze udzielać mieli świadczeń w tym samym czasie zatem skarżący winien posiadać dwa pomieszczenia - gabinety, w których świadczenia byłyby udzielane. W toku oględzin jedno pomieszczenie było odpowiednio wyposażone. Drugie natomiast okazane pomieszczenie nie posiadało żadnego wyposażenia. Zdaniem organu oznacza to, że oferent miał wiedzę co do konieczności prawidłowego urządzenia gabinetu lekarskiego i jego wyposażenia, skoro co do jednego z nich nie ma żadnych zastrzeżeń.

Organ wskazał, że sam skarżący zauważył w dniu przeprowadzania oględzin brak możliwości udzielania świadczeń opieki zdrowotnej w pomieszczeniu bez wyposażenia i złożył oświadczenie, że z chwilą podpisania umowy z Narodowym Funduszem Zdrowia w Ł. do gabinetu lekarskiego nr 2 zostanie wstawione biurko, fotel oraz kozetka lekarska. Oświadczenie zostało podpisane przez Panią A.L. posiadającą upoważnienie do reprezentowania odwołującego podczas wizytacji pomieszczeń.

W związku z powyższym, komisja konkursowa w dniu 24 maja 2017 r. odrzuciła ofertę odwołującego na podstawie na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, zgodnie z którym odrzuca się ofertę jeżeli oferent lub oferta nie spełniają wymaganych warunków określonych w przepisach prawa oraz w szczegółowych warunkach umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2.

Odwołujący w dniu 29 maja 2017 r. złożył protest na czynności Komisji konkursowej wskazując przede wszystkim na brak szczegółowych przepisów prawnych regulujących wyposażenie gabinetu lekarskiego w zakresie lekarskiej ambulatoryjnej opieki lekarskiej.

Komisja konkursowa nie podzieliła podnoszonego w proteście zarzutu przywołując art. 10, art. 17 oraz art. 22 ustawy o działalności leczniczej, § 27 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą, oraz treść § 18 ust. 4 Zarządzenia Nr 18/20l7/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz art. 20 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz.U. 2009 Nr 52 poz. 417) i rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2013 r. (poz. 1522) w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu rehabilitacji leczniczej, wykazanych w § 5 ust. 1 oraz ust. 2 ww. rozporządzenia. Mając na uwadze powyższe, w ocenie organu, Komisja powołując się na art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy podjęła prawidłową decyzję o odrzuceniu w całości oferty strony i oddaliła protest, bowiem skarżący nie spełnił wymaganych w przepisach prawa warunków.

W ocenie organu zaskarżona decyzja zawiera wyczerpujące uzasadnienie co do zarzutów powołanych przez skarżącego i nie można zgodzić się z twierdzeniem, że Dyrektor [...]OW NFZ w sposób wybiórczy ustosunkował się do zarzutów związanych z odrzuceniem oferty.

Odnosząc się do stanowiska skarżącego, iż został on wprowadzony w błąd przez komisję konkursową poprzez dwukrotne zaproszenie do negocjacji, na dzień 22 i 24 maja 2017 r. Dyrektor podniósł, że skarżący nie otrzymał zaproszenia na negocjacje, a kontakt telefoniczny członka komisji konkursowej ze skarżacym miał charakter ustalenia dogodnego terminu. Członek komisji konkursowej bowiem zbierał informacje o możliwości przeprowadzenia negocjacji w dogodnym terminie dla wszystkich oferentów, każdorazowo informując, że ostatecznym potwierdzeniem uczestnictwa w negocjacjach będzie zaproszenie do nich. Organ wyjaśnił, że komisja konkursowa może zaprosić i przeprowadzić negocjacje ze wszystkimi oferentami (których oferty nie zostały odrzucone) albo jedynie z wybranymi. Jak stanowi bowiem § 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy, do negocjacji zaprasza się oferentów spełniających wymogi konieczne do zawarcia i realizacji umowy w liczbie, która zapewni możliwość dokonania skutecznego wyboru, przy założeniu wyczerpania planowanej do zakupienia liczby świadczeń lub wartości zamówienia. Do negocjacji kwalifikuje się oferentów, licząc kolejno od najwyższej łącznej oceny uzyskanej na podstawie kryteriów niecenowych. Z kolei art. 142 ust. 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych wskazuje, że Komisja ma obowiązek przeprowadzić negocjacje co najmniej z dwoma oferentami, o ile w konkursie bierze udział więcej niż jeden oferent. Do negocjacji zaprasza się przy tym oferentów, których oferty nie podlegały odrzuceniu. Organ wskazał, że z chwilą odrzucenia oferty skarżącego, co nastąpiło w dniu 24 maja 2017 r. nie było podstaw do dalszego procedowania z przedmiotową ofertą, a tym samym do negocjowania ze skarżącym.

Mając na uwadze powyższe przepisy, w przedmiotowym postępowaniu konkursowym, komisja konkursowa mogła przeprowadzić negocjacje tylko z w/w dwoma oferentami i nie można uznać, że skarżący - jak podnosi we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – został wprowadzony w błąd, co uniemożliwiało mu racjonalną ocenę sytuacji.

Dyrektor NFZ stwierdził, że nie doszło do naruszenia zasad postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej będących przedmiotem niniejszego postępowania konkursowego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji – wbrew twierdzeniom skarżącego - spełnia wymogi art. 107 § 3 Kpa.

W skardze A. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia z tytułu zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, a także przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności:

1. art. 140 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych poprzez określenie warunków postępowania w sposób dający swobodne

możliwości interpretacyjne ich zapisów co spowodowało przekroczenie uprawnień przez komisję konkursową, zmianę odpowiedzi ankietowej na niezgodną ze stanem faktycznym i zarządzeniem Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia oraz odrzuceniem oferty na podstawie nieistniejących warunków i kryteriów oceny oferty;

2. art. 149 ust. 1 pkt 7 poprzez jego zastosowanie i na jego podstawie odrzucenie oferty która spełnia wszystkie stawiane wymogi i warunki;

3. art. 142 ust. 5 pkt 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, poprzez dokonanie wyboru oferentów, którzy nie zapewniają ciągłości udzielania świadczeń będących przedmiotem konkursu ofert, ich kompleksowości i dostępności oraz nieprzedstawiających najkorzystniejszego bilansu ceny w odniesieniu do przedmiotu zmówienia,

4. art. 134 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, poprzez naruszenie zasady równego traktowania podmiotów i zasady uczciwej konkurencji;

5. art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności niewyjaśnienie okoliczności związanych z odrzuceniem oferty, w tym z zaproszeniem Skarżącego na negocjacje i ustaleniach terminu;

6. art. 154 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych poprzez nieopublikowanie skarżonej decyzji na stronie internetowej Zamawiającego.

Ponadto Skarżący w pełni podtrzymał dotychczasowe zarzuty, wnioski i argumentację zawarte w złożonym odwołaniu i wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, na podstawie których wydane zostały decyzje objęte skargą.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz. U. 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: ustawa p.p.s.a.).

Przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom orzekającym w przedmiotowej sprawie skutecznie zarzucić, iż przy rozpatrywaniu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego.

Zasadniczy spór w sprawie koncentruje się wokół kwestii, czy w toku postępowania konkursowego w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: Rehabilitacja lecznicza, w zakresie lekarska ambulatoryjna opieka rehabilitacyjna, na obszarze: powiatu [...] o kodzie postępowania [...] na okres od dnia 1 lipca 2017 roku do dnia 31 grudnia 2021 r., interes prawny skarżącego doznał uszczerbku poprzez przyjęcie przez Komisję Konkursową, iż oferent nie spełnił warunków wymaganych przepisami prawa, co stanowiło, zdaniem Komisji, podstawę do zastosowania art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2016r., poz. 1793 ze zm.) i odrzucenia oferty skarżącego.

Stan faktyczny sprawy został wyżej przedstawiony i będzie przywoływany w zakresie niezbędnym dla oceny legalności zaskarżonej decyzji.

Zauważyć należy, że ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (j.t. Dz. U z 2016 r poz. 1793 ze zm., dalej ustawa) stanowi podstawę powierzenia organom Narodowego Funduszu Zdrowia określenia warunków udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, a także sprawowania nadzoru i kontroli nad finansowaniem i realizacją ww. świadczeń. Stanowi ponadto podstawę dla określenia zadań władz publicznych w zakresie zapewnienia równego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Realizacja ustawowych obowiązków organów Funduszu we wskazanych obszarach skonkretyzowana została przede wszystkim w dziale VI ustawy zatytułowanym "Postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami".

W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił Dyrektorowi [...]OWNFZ na stwierdzenie, że stan faktyczny wyczerpuje ustawowe przesłanki określone w przepisach powołanego Działu VI ustawy i w granicach wyznaczonych przez przepisy tej ustawy. Grupa przepisów art. 142-145 określa zasady prowadzenia postępowania w trybie konkursu ofert i rokowań.

Na wstępie należy zauważyć, że zastosowany w niniejszej sprawie art. 149 ust. 1 pkt. 7 ustawy stanowi, że odrzuca się ofertę jeżeli oferent lub oferta nie spełniają wymaganych warunków określonych w przepisach prawa oraz warunków określonych przez Prezesa Funduszu na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 2.

Zatem, aby rozstrzygnąć zasadność zastosowania przez organ tej regulacji koniecznym jest przeanalizowanie trybu zawierania umów w zakresie świadczeń opieki zdrowotnej. Zaakcentować przy tym należy, że postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami, unormowane w dziale VI ustawy stanowi specyficzną procedurę zawarcia umowy w sprawie udzielania świadczeń opieki zdrowotnej. Postępowanie to cechuje wysoki formalizm, czego przykładem jest art. 149 ustawy określający przypadki, w których organ obligatoryjnie odrzuca ofertę. Ponadto ustawodawca stworzył szczególne wymagania dotyczące trybu przeprowadzenia postępowania. Co do zasady więc zawieranie przez Fundusz umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, odbywa się po przeprowadzeniu postępowania w trybie konkursu albo rokowań (art. 139 ust. 1 ustawy) i w tym celu powoływana jest komisja, której tryb pracy określa Minister Zdrowia (art. 139 ust. 4 w zw. z ust. 9 ustawy). Konkurs ofert składa się z części jawnej i niejawnej. W części jawnej konkursu ofert Komisja w obecności oferentów stwierdza prawidłowość ogłoszenia konkursu ofert oraz liczbę złożonych ofert; otwiera koperty lub paczki z ofertami i ustala, które z ofert spełniają warunki, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2; przyjmuje do protokołu zgłoszone przez oferentów wyjaśnienia lub oświadczenia (art. 142 ust. 1 i ust. 2 ustawy). Natomiast w części niejawnej konkursu ofert Komisja może: wybrać ofertę lub większą liczbę ofert, najkorzystniejszych pod względem kryteriów wyboru ofert określonych w art. 148 ust. 1; nie dokonać wyboru żadnej oferty, jeżeli nie wynika z nich możliwość właściwego udzielania świadczeń opieki zdrowotnej. Komisja w części niejawnej konkursu ofert może przeprowadzić negocjacje z oferentami w celu ustalenia: liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej; ceny za udzielane świadczenia opieki zdrowotnej.(art. 142 ust. 5 i ust. 6 ustawy).

Prezes Funduszu określa: przedmiot postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej; szczegółowe warunki umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, obejmujące w szczególności obszar terytorialny, dla którego jest przeprowadzane postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami, z uwzględnieniem taryfy świadczeń w przypadku jej ustalenia w danym zakresie.(art. 146 ust. 1 ustawy).

W myśl art. 147 ustawy kryteria oceny ofert i warunki wymagane od świadczeniodawców są jawne i nie podlegają zmianie w toku postępowania.

Z kolei, zgodnie z art. 132 ustawy podstawą udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przez Fundusz jest umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, zawarta pomiędzy świadczeniodawcą a Funduszem (ust. 1), która może być zawarta wyłącznie ze świadczeniodawcą, który został wybrany do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej na zasadach określonych w niniejszym dziale (ust. 2).

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdza, że w przedmiotowym postępowaniu organ przeprowadził postępowanie z poszanowaniem powyższych reguł.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 134 ust. 1 ustawy Fundusz jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej udostępniane są świadczeniodawcom na takich samych zasadach. Należy zauważyć, że w postępowaniu złożono 3 oferty. W ocenie sądu warunki konkursu były jasne, czytelne i jednakowe dla wszystkich oferentów i wynikały z aktów prawnych których treść była załącznikiem ogłoszenia o konkursie.

Odnosząc się do brzmienia art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy stwierdzić należy, że wykładnia tego przepisu musi być dokonana łącznie z wykładnią jego ust. 3 o treści: W przypadku gdy świadczeniodawca nie przedstawił wszystkich wymaganych dokumentów lub gdy oferta zawiera braki formalne, komisja wzywa oferenta do usunięcia tych braków w wyznaczonym terminie pod rygorem odrzucenia oferty. Z regulacji tej wynika zatem, że oferta, która nie spełnia określonych w przepisach prawa warunków podlega odrzuceniu, chyba że są to braki formalne, które mogą być uzupełnione w wyznaczonym terminie. Braki, które nie mają charakteru formalnego, a więc braki o charakterze materialnym (merytorycznym) nie mogą być uzupełnione i skutkują odrzuceniem oferty. Wymogi dotyczące wyposażenia gabinetu w którym mają być wykonywane świadczenia należą do wymogów merytorycznych. Spełnia je ten świadczeniodawca, który w ofercie wykaże, że dysponuje gabinetem(gabinetami) odpowiadającymi warunkom wynikającym z przepisów prawa. Organ wyczerpująco wyjaśnił tę kwestię, a Sąd podziela przedstawione stanowisko i argumentację. Należy więc podkreślić, że organ wskazał, że zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (j.t. Dz.U. 2016 poz., 1638 ze zm.), ambulatoryjne świadczenia zdrowotne obejmują świadczenia podstawowej lub specjalistycznej opieki zdrowotnej oraz świadczenia z zakresu rehabilitacji leczniczej, udzielane w warunkach niewymagających ich udzielania w trybie stacjonarnym i całodobowym w odpowiednio urządzonym, stałym pomieszczeniu. Udzielanie tych świadczeń może odbywać się w pomieszczeniach zakładu leczniczego, w tym w pojeździe przeznaczonym do udzielania tych świadczeń, lub w miejscu pobytu pacjenta. W myśl art. 17 i 22 ustawy o działalności leczniczej, pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą odpowiadają wymaganiom odpowiednim do rodzaju wykonywanej działalności leczniczej oraz zakresu udzielanych świadczeń zdrowotnych, co znajduje odzwierciedlenie w szczególności w § 27 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą (Dz. U. z 2012 r., poz. 739), który wskazuje, że meble w pomieszczeniach podmiotu wykonującego działalność leczniczą umożliwiają ich mycie oraz dezynfekcję. Jeżeli z przepisu art. 22 ustawy o działalność leczniczej, wynika że pomieszczenia urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą odpowiadają wymaganiom odpowiednim do rodzaju wykonywanej działalności leczniczej oraz zakresu udzielanych świadczeń zdrowotnych, a z art. 10 ustawy o działalność leczniczej wynika że świadczenia te udzielane być winny w pomieszczeniu "odpowiednio urządzonym", to okazanie przez skarżącego w dniu weryfikacji (oględzin) pomieszczenia bez jakiegokolwiek wyposażenia, czy urządzenia nie tylko oznacza że gabinet był nieodpowiednio wyposażony, ale wskazuje na całkowity brak urządzenia pomieszczenia.

Organ podkreślił, że komisja konkursowa dokonując w dniu 19 maja 2017 r. oględzin (weryfikacji) miejsca udzielania świadczeń stwierdziła, że odwołujący w zakresie drugiego gabinetu lekarskiego dysponuje pomieszczeniem, które nie spełnia warunków dla przyjmowania pacjenta i udzielania świadczeń w zakresie objętym przedmiotem postępowania. W ofercie skarżący wskazał harmonogram pracy personelu - lekarzy, których godziny pracy nakładały się na siebie. Te same godziny pracy lekarzy dotyczyły dni: poniedziałek i piątek w godzinach odpowiednio 18.30 - 20.00 i 11.00 - 13.00 i 18.30 - 19.00. Skoro wykazani w ofercie lekarze udzielać mieli świadczeń w tym samym czasie zatem skarżący winien posiadać dwa pomieszczenia - gabinety, w których świadczenia byłyby udzielane. W toku oględzin jedno pomieszczenie było odpowiednio wyposażone. Drugie natomiast okazane pomieszczenie nie posiadało żadnego wyposażenia. Wskazuje to, że oferent miał wiedzę co do konieczności prawidłowego urządzenia gabinetu lekarskiego i jego wyposażenia, skoro co do jednego z nich nie ma żadnych zastrzeżeń.

Organ wskazał, że sam skarżący zauważył w dniu przeprowadzania oględzin brak możliwości udzielania świadczeń opieki zdrowotnej w pomieszczeniu bez wyposażenia i złożył oświadczenie, że z chwilą podpisania umowy z Narodowym Funduszem Zdrowia w Ł. do gabinetu lekarskiego nr 2 zostanie wstawione biurko, fotel oraz kozetka lekarska. Oświadczenie zostało podpisane przez Panią A.L. posiadającą upoważnienie do reprezentowania skarżącego podczas wizytacji pomieszczeń. W związku z powyższym, komisja konkursowa w dniu 24 maja 2017 r. odrzuciła ofertę skarżącego na podstawie na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy, zgodnie z którym odrzuca się ofertę jeżeli oferent lub oferta nie spełniają wymaganych warunków określonych w przepisach prawa oraz w szczegółowych warunkach umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2.

Godzi się w tym miejscu podnieść, że zgodnie z art. 139 ust. 1 ustawy, zawieranie przez Fundusz umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, z zastrzeżeniem art. 159, odbywa się po przeprowadzeniu postępowania w trybie konkursu ofert albo rokowań. Z powyższego należy wyprowadzić wniosek o związaniu stron warunkami umowy, które podlegały ocenie przy wyborze oferty. Zatem informacje przedstawione przez stronę w formularzu ofertowym muszą być aktualne i prawdziwe zarówno w dacie składania oferty, jak i przez cały okres postępowania zmierzającego do zawarcia umowy z wybranym świadczeniodawcą. Komisja konkursowa ma za zadanie ocenę ofert oraz warunków zawartych w ofertach i na tej podstawie rozstrzyga konkurs. Zadaniem komisji konkursowej nie jest ustalanie zdarzeń przyszłych, które mogą (ale nie muszą) nastąpić (w tym wypadku odpowiednie wyposażenie gabinetu dostosowanego do godzin pracy wskazanego w ofercie personelu), ale ocena spełnienia przez oferenta kryteriów i warunków danego postępowania zarówno pod względem warunków formalnoprawnych, które skarżący spełnił, jak i merytorycznych właściwych dla danego rodzaju świadczenia, co do którego prowadzone jest postępowanie (por. wyroki NSA z dnia 24 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 520/10; z dnia 11 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 372/10; z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt II GSK 1154/10). Zaakcentować należy, że w ramach przeprowadzanej kontroli w miejscu świadczenia komisja konkursowa zobowiązana jest do zbadania wiarygodności oferty w odniesieniu do stanu faktycznego zastanego w miejscu kontroli. Zatem stwierdzenie w trakcie przeprowadzonej u skarżącego kontroli zupełnego braku wyposażenia gabinetu, w którym wykazani lekarze mieliby udzielać świadczeń zdrowotnych, nie uprawniało przyjęcia, że skarżący dysponuje prawidłowo wyposażonymi gabinetami, które spełniają określone w ogłoszeniu i przepisach wymagania. Dopuszczenie przez komisję do dalszego postępowania ofert, które nie spełniają wymaganych warunków stanowiłoby naruszenie przepisu art. 134 ustawy o świadczeniach, który to nakłada na organ obowiązek równego traktowania wszystkich oferentów ubiegających się o zawarcie umowy i powodowałaby skutek z art. 155 ust. 2 ww. ustawy.

Z przyczyn wskazanych wyżej nie można zaaprobować stanowiska skarżącego, że wyposażenie gabinetu w meble mogło nastąpić po zawarciu umowy. Przy takim rozumowaniu, wynik postępowania konkursowego, poza wskazaniem konkretnego świadczeniodawcy, nie miałby większego znaczenia dla treści przyszłej umowy. Wbrew stanowisku skarżącego, etapy postępowania zmierzającego do zawarcia umowy ze świadczeniodawcą (postępowanie konkursowe ofert lub rokowań oraz zawarcie umowy z wybranym świadczeniodawcą) są ściśle ze sobą powiązane, tworząc jedno postępowanie mające na celu wyłonienie świadczeniodawcy i zawarcie z nim umowy o świadczenie usług i stąd też przez cały okres tego postępowania oferent zobowiązany jest spełniać warunki oferty. Komisja konkursowa, a następnie organ zasadnie uznał, iż brak wyposażenia drugiego gabinetu, który był konieczny z uwagi na liczbę i godziny przyjęć wskazanego w ofercie personelu nie stanowią braków formalnych oferty, możliwych do usunięcia w wyznaczonym terminie pod rygorem odrzucenia oferty i odrzuciła ofertę skarżącego w części jawnej konkursu, działając w oparciu o art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach. Jeszcze raz należy podkreślić, że zgodnie z powoływanymi wyżej obowiązującymi przepisami z art. 22 ustawy o działalność leczniczej, wynika że pomieszczenia urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą odpowiadają wymaganiom odpowiednim do rodzaju wykonywanej działalności leczniczej oraz zakresu udzielanych świadczeń zdrowotnych, a z art. 10 tej ustawy, wynika że świadczenia te udzielane być winny w pomieszczeniu "odpowiednio urządzonym". Fakt więc, że do udzielania świadczeń będących przedmiotem niniejszego konkursu nie był wymagany jakiś specjalistyczny sprzęt, a wystarczyło standardowe wyposażenie gabinetu lekarskiego w odpowiednie do udzielania świadczeń meble spełniające wymogi określone przepisami prawa nie oznacza bagatelizowania tego faktu i nie potwierdza stanowiska skarżącego, że mógł wyposażyć ten gabinet dopiero po zawarciu umowy. Idąc tokiem rozumowania skarżącego można sobie wyobrazić sytuację, w której np. szpital biorący udział w ewentualnym konkursie w zakresie udzielania świadczeń medycznych przedstawiłby podczas kontroli dwie sale z czego jedna byłaby wyposażona w łóżka i specjalistyczny sprzęt, a druga zupełnie pusta, a szpital złożyłby tylko deklarację jej wyposażenia po zawarciu umowy.

Podkreślić również należy, że zgodnie z cytowanym przez organ § 18 ust. 4 Zarządzenia Nr 18/2017/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie warunków postepowania dotyczących zawierania umów o udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, " po upływie składania ofert, oferent jest związany ofertą do czasu rozstrzygnięcia postępowania". Godzi się również podkreślić, że sam skarżący złożył oświadczenia zgodne z obowiązującymi przepisami, że "zapoznał się z warunkami postępowania oraz z warunkami zawierania umów i nie zgłasza zastrzeżeń oraz przyjmuje je do stosowania". W tym kontekście organ zasadnie podkreślał, że to rodzaj świadczeń implikuje wyposażenie gabinetu w odpowiedni sprzęt i takim skarżący musi dysponować w dniu złożenia oferty, w dniu kontroli, w dniu zawarcia ewentualnej umowy i w trakcie jej trwania. Jak wykazano wyżej w dniu kontroli – weryfikacji oferty, której w niniejszej sprawie dokonano w zgodzie z § 17 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postepowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej(...) jedno pomieszczenie – gabinet wskazane w ofercie jako miejsce udzielania świadczeń było puste. Związanie ofertą uzasadnia również stanowisko organu o braku możliwości zmiany harmonogramu przyjęć lekarzy wskazanego w ofercie celem jego dostosowania do udzielania świadczeń zdrowotnych w odpowiednich warunkach tj. w odpowiednio wyposażonym gabinecie lekarskim.

Również argumentacja skarżącego, że jest podmiotem realizującym umowę z zakresu fizjoterapia ambulatoryjna od kilkunastu lat, dysponującym bardzo dużym potencjałem wykonawczym i posiadającym podpisaną umowę na ww. zakres z [...] Oddziałem Wojewódzkim NFZ w powiecie [...] nie stanowi uzasadnienia zarzutów skarżącego w zakresie bezpodstawności odrzucenia jego oferty przez komisję konkursową w postępowaniu zorganizowanym przez [...] Oddział Wojewódzki NFZ na udzielanie świadczeń w powiecie [...]. Spełnienie bowiem warunków uzasadniających zawarcie umowy z [...] Oddziałem Wojewódzkim NFZ nie przekłada się w żaden sposób na ocenę ich spełnienia w postepowaniu zorganizowanym przez [...] Oddział Wojewódzki NFZ, co wykazano w trakcie weryfikacji oferty. Zdaniem Sądu skoro skarżący jest podmiotem mającym doświadczenie w udzielaniu świadczeń z ww zakresu tym bardziej powinien prawidłowo wykazać, że spełnia warunki konieczne do zawarcia umowy. W tym kontekście dziwi stanowisko skarżącego, zmierzające do wykazania, że braki w wyposażeniu gabinetu lekarskiego w sprzęt typu biurko, fotel, kozetka lekarska są bez znaczenia i mogą zostać uzupełnione po zawarciu umowy ewentualnie w drodze zmiany, przedstawionego w ofercie, harmonogramu pracy lekarzy dostosowanego do udzielania świadczeń w gabinecie prawidłowo wyposażonym. Jeszcze raz należy podkreślić, że wyposażenie gabinetu determinuje rodzaj udzielanych świadczeń medycznych i w tym wypadku prawidłowo wskazane przez organ przepisy prawa je określają. W okolicznościach przedmiotowej sprawy brak konieczności wyposażenia gabinetu lekarskiego w sprzęt wysoce specjalistyczny, szczegółowo wskazany w przepisach wykonawczych, nie oznacza, że przedstawienie pustego pomieszczenia jest spełnieniem warunków dla przyjmowania pacjenta i udzielania świadczeń w zakresie objętym przedmiotem niniejszego postepowania.

Reasumując należy stwierdzić, że, uwzględniając rodzaj świadczeń zdrowotnych w rodzaju: rehabilitacja lecznicza, w zakresie: lekarska ambulatoryjna opieka rehabilitacyjna, liczbę wskazanego w ofercie personelu oraz godziny realizowania przez wyszczególnionych lekarzy świadczeń zdrowotnych, skarżący zobowiązany był do spełnienia warunku posiadania dwóch gabinetów lekarskich wyposażonych w sposób umożliwiający realizację świadczeń objętych przedmiotem postępowania według stanu na dzień złożenia oferty, co wyklucza możliwość doposażenia jednego gabinetu po zawarciu umowy. Spełnienie wymogów merytorycznych musi nastąpić bowiem na dzień składania oferty, do dalszego etapu konkursu powinny być kwalifikowane tylko oferty poprawne pod względem merytorycznym, a jedynie braki formalne mogą być uzupełnione na wezwanie komisji dokonane po rygorem odrzucenia oferty. Naruszenie tych zasad prowadzi do naruszenia zasady równego traktowania świadczeniodawców w postępowaniu z art. 134 ust. 1 ustawy, ponieważ jednych oferentów zmusza do merytorycznego przygotowania oferty na określony dzień, to jest na dzień składania ofert, a innym wydłuża ten termin i zezwala na przedstawienie kompletnej oferty w terminie dłuższym.

Odnosząc się do zarzutu skargi, że w innych postępowaniach dopuszczone były sytuacje uzupełniania potencjału już po rozstrzygnięciu konkursu, na dowód czego skarżący przywołał decyzję organu [...], sąd stwierdza, że ocenie podlega postępowania konkursowe w przedmiotowej sprawie zaś przywołana decyzja dotyczy zupełnie innego postępowania konkursowego i innego stanu faktycznego.

Z uwagi na to, że oferta skarżącego została zasadnie przez komisję konkursową odrzucona, w ocenie Sądu, niecelowym/bezprzedmiotowym było w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego porównywanie ustaleń dotyczących klasyfikacji wartościującej poszczególne (wybrane) oferty i co za tym idzie konieczności oceny przez organ całego rozstrzygnięcia o wyborze świadczeniodawcy. W tego rodzaju sytuacji (odrzucenia oferty) brak jest zależności pomiędzy merytoryczną zawartością ofert konkurentów, a faktem odrzucenia oferty skarżącego. Z tego też powodu bezprzedmiotowe było analizowanie zarzutu wymienionego w pkt 1 i 3 zarzutów skargi.

Niezasadne są w ocenie sądu pozostałe zarzuty skargi. Dyrektor [...]OWNFZ rozpatrując sprawę strony skarżącej poddał analizie całość materiału dowodowego, co umożliwiło dokonanie pełnej kontroli prawidłowości przeprowadzonego postępowania oraz ustalenie stanu faktycznego. Zarówno komisja konkursowa, jak i organ w wydanych rozstrzygnięciach wskazał przyczyny dla których odrzucono ofertę strony skarżącej.

W niniejszym postępowaniu, badaniu podlega, czy nie doszło do naruszenia zasad postępowania, które spowodowało uszczerbek w interesie prawnym oferenta, w szczególności czy prowadzone w trybie konkursu postępowanie poprzedzające zawarcie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zostało przeprowadzone prawidłowo. Dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, w połączeniu z decyzjami Dyrektora [...]OWNFZ, były wystarczające do przeprowadzenia kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonej decyzji.

Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W toku postępowania nie doszło do naruszenia art. 134, art. 154 ust. 7 oraz art. 149 ust 1 pkt 7 ustawy Nie doszło także do innych naruszeń prawa wskazanych w skardze. Postępowanie konkursowe prowadzone było z zachowaniem zasad równego traktowania wszystkich oferentów. Kryteria oceny ofert i warunki wymagane od świadczeniodawców były jawne i nie podlegały zmianie w toku postępowania. W ogłoszonym konkursie o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej obowiązywały te same wymagania w stosunku do wszystkich biorących udział w konkursie świadczeniodawców i tożsame kryteria ocen. Wydając decyzję ostateczną Dyrektor [...]OWNFZ dokonał oceny zarówno samego postępowania, jak i rozstrzygnięcia podjętego przez komisję konkursową prowadzącą konkurs ofert oraz przedstawił w uzasadnieniu decyzji przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 154 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych poprzez nieopublikowanie skarżonej decyzji na stronie internetowej zamawiającego. W świetle bowiem art. 154 ust. 3 ustawy po rozpatrzeniu odwołania dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu wydaje decyzję administracyjną uwzględniającą lub oddalającą odwołanie. Decyzja jest zamieszczana w terminie 2 dni od dnia jej wydania, na tablicy ogłoszeń oraz na stronie internetowej właściwego oddziału wojewódzkiego Funduszu. Takiego obowiązku przepisy nie przewidują natomiast w stosunku do decyzji wydanej w wyniku złożonego wniosku o ponowne rozpoznania sprawy, a taką decyzją jest zaskarżona decyzja wydana w trybie art. 154 ust. 6. Na marginesie należy wskazać, że decyzja z dnia [...] czerwca 2017 r. została opublikowana zgodnie z art. 154 ust. 3.

Reasumując, w ocenie Sądu, zebrany materiał dowodowy oraz dokonana na jego podstawie analiza jest prawidłowa, zgodna z art. 6,7, 8, 77, 80 kpa, czego wyrazem jest uzasadnienie decyzji odpowiadające w pełni wymogom art. 107 § 3 kpa.

Wobec niezasadności zarzutów skargi - skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

dc