Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 816/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 14b par. 1, par. 2, par. 3, art. 14c par. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Hieronim Sęk, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2008 r. sprawy ze skargi R. F. na pisemną interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz R. F. kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 24 września 2007 r. R. F. (dalej - "Wnioskodawca") złożył wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wartości podstawy opodatkowania przy przeniesieniu własności nieruchomości z wydzierżawiającego na dzierżawcę.

Wnioskodawca przedstawił następujący stan faktyczny.

W 1997 r. Wnioskodawca nabył na współwłasność z małżonką A. F. oraz małżeństwem D. O. i S. O. trzy grunty rolne stanowiące obecnie majątek prywatny. W tym samym roku współwłaściciele zawarli ze Spółką O. umowy dzierżawy gruntów w formie aktu notarialnego na okres dwudziestu lat. Zgodnie z umowami dzierżawy O. S.A. zapłaciła czynsz z góry za cały okres dzierżawy. W umowach dzierżawy przewidziano ponadto, że jeżeli dzierżawca skorzysta z przyznanego mu prawa pierwokupu, to czynsz podlega zaliczeniu na poczet ceny. Na gruntach dzierżawca wybudował budynki z infrastrukturą towarzyszącą. Wnioskodawca oraz S. O. posiadają po ponad 5% akcji O. S.A. Współwłaściciele, w tym Wnioskodawca, zamierzają przenieść własność nieruchomości na O. S.A. bez rozwiązywania umów dzierżawy.

W związku z powyższym Wnioskodawca zwrócił się z pytaniami:

Czy wobec brzmienia art. 29 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług przy sprzedaży spółce gruntów zabudowanych przez nią jako dzierżawcę budynkami można przyjąć za wartość nieruchomości wartość samych gruntów (bez wartości budynków)?

Czy wobec brzmienia art. 29 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług przy wniesieniu nieruchomości jako wkładu niepieniężnego (aportu) do spółki można przyjąć za wartość nieruchomości wartość samych gruntów (bez wartości budynków)?

Zdaniem Wnioskodawcy, stosownie do art. 47 §1 w zw. z art. 48 Kodeksu cywilnego (dalej k.c.), przedmiotem sprzedaży będą całe nieruchomości (grunty z budynkami). Po przeniesieniu własności nieruchomości na spółkę umowy dzierżawy wygasną wskutek połączenia w jednej osobie praw i obowiązków wydzierżawiającego oraz dzierżawcy ("confusio"). Wnioskodawca uważa, że uwzględnienie w cenie nieruchomości nie tylko wartości gruntów, ale także wartości budynków prowadziłoby do obciążenia dzierżawcy wartością budynków, których ekonomiczny ciężar wybudowania sam poniósł. Wnioskodawca odwołał się do orzecznictwa Sądu Najwyższego (wyrok z dnia 26 stycznia 2006 r. sygn. akt V CK 405/04, uchwała SN z dnia 30 września 2005 r. sygn. akt III CZP 50/05) dotyczącego zwrotu ulepszeń przewidzianego w art. 676 k.c. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że zarówno przy sprzedaży nieruchomości, jak i przy wniesieniu nieruchomości jako aportu do spółki nie ma konieczności rozliczenia ulepszeń, a art. 29 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług pozwala ograniczyć wartość podstawy opodatkowania do wartości gruntów.

W dniu [...] grudnia 2007 r. Minister Finansów dokonał interpretacji, w której uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm., dalej - "ustawa o VAT") podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. Natomiast w myśl ust. 4 obrót zmniejsza się o kwoty udokumentowanych, prawnie dopuszczalnych i obowiązkowych rabatów (bonifikat, opustów, uznanych reklamacji i skont) i o wartość zwróconych towarów, zwróconych kwot nienależnych w rozumieniu przepisów o cenach oraz zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, a także kwot wynikających z dokonanych korekt faktur.

Minister Finansów wskazał również, że zgodnie z art. 29 ust. 5 ustawy o VAT, w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntów. Obecne uregulowanie koresponduje z uznaniem gruntu za towar i w praktyce stwarza podstawy do opodatkowania gruntu stawką podatku VAT, przewidzianą dla budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli. Stosownie do art. 48 k.c., z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania (zasada superficies solo cedit). Rzecz, która stała się częścią składową innej rzeczy (rzeczy nadrzędnej), traci samodzielny byt prawny i dzieli losy prawne rzeczy nadrzędnej (zob. art. 47 § 1 k.c.).

Minister Finansów stwierdził, że Wnioskodawca jako współwłaściciel gruntów jest również współwłaścicielem wybudowanych na nich budynków oraz podzielił pogląd Wnioskodawcy, że przedmiotem sprzedaży albo aportu będą całe nieruchomości (grunty z budynkami). Wskazał ponadto, iż sposób rozliczenia się przez strony umowy dzierżawy w związku z ulepszeniami poczynionymi przez dzierżawcę na rzecz dzierżawioną, pozostawiony jest, w ramach swobody zawierania umów, woli stron, chyba że ze względu na treść lub cel w tym przedmiocie sprzeciwiałyby się właściwości (naturze) stosunku dzierżawy, ustawie lub zasadom współżycia społecznego (zob. art. 3531 k.c.). Norma prawna wyrażona w art. 676 w zw. z art. 694 k.c. ma charakter dyspozytywny, tj. znajduje zastosowanie w braku odmiennych postanowień umownych. Strony przy wykładni przepisów prawa powinny kierować się ustaloną przez Sąd Najwyższy linią orzeczniczą, choć trzeba zaznaczyć, że w obecnym stanie prawnym orzeczenia Sądu Najwyższego są wiążące tylko w konkretnych sprawach.

Z jednej strony opodatkowaniu podatkiem VAT podlega przeniesienie własności całych nieruchomości (gruntów z budynkiem) jako odpłatna dostawa towarów, z drugiej zaś - zwrot ulepszeń jako odpłatne świadczenie usług. Zarówno sprzedaż nieruchomości, jak i wniesienie nieruchomości jako wkładu niepieniężnego (aportu) do spółki można uznać za odpłatną dostawę towaru w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. Sposób rozliczenia się przez strony umowy dzierżawy nie ma wpływu na wielkość obrotu (podstawy opodatkowania) tak przy sprzedaży, jak przy wniesieniu aportu do spółki.

Pismem z 4 stycznia 2008 r. Wnioskodawca wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. W jego ocenie w interpretacji indywidualnej naruszono prawo przez błędną wykładnię przepisów art. 29 ust. 5 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. Zdaniem Wnioskodawcy, przeniesienie własności nieruchomości z wydzierżawiającego na dzierżawcę w odniesieniu do budynków, nie spełnia definicji dostawy towarów. Uzasadniając swoje stanowisko Wnioskodawca powołał się na przepisy Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz orzeczenia ETS.

W wyniku ponownej analizy sprawy Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Organ w większości powtórzył swoją wcześniejszą argumentację. Ponadto wskazał, iż przepis art. 29 ust. 5 ustawy o VAT nie stanowi podstawy do pominięcia wartości nakładów (ulepszeń) w obrocie z tytułu przeniesienia własności nieruchomości z wydzierżawiającego na dzierżawcę. Z kolei z przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 7 ust. 1 ustawy o VAT wynika, iż zarówno grunt, jak i budynki spełniają definicję towarów, a przeniesienie ich własności stanowi odpłatną dostawę towarów.

Pismem z 29 lutego 2008 r. R. F. (dalej - "Skarżący"), reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę na powyższą interpretację przepisów prawa podatkowego.

Zdaniem Skarżącego, wydana interpretacja indywidualna narusza przepisy prawa materialnego przez błędną ich wykładnię, tj. przepis art. 5 ust. 1 pkt 1) w związku z przepisem art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Naruszenie to miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie organu podatkowego i treść wydanej interpretacji indywidualnej. Skarżący podkreślił, iż nie wnioskował o dokonanie cywilistycznej interpretacji przedstawionych zagadnień, lecz o ich rozpatrzenie przy uwzględnieniu analizy cywilistycznej. Jak podkreślano we wniosku z dnia 24 września 2007 r. przedmiotową sprawę należało rozstrzygać ściśle w kontekście przedstawionego rozwiązania prawnego - w szczególności uwzględniając przebieg i kolejność poszczególnych zdarzeń cywilnoprawnych.

W ocenie Skarżącego, stanowisko organu podatkowego byłoby trafne, gdyby strony najpierw rozwiązały umowę dzierżawy i dokonały rozliczenia poniesionych nakładów, a następnie zawarły umowę sprzedaży nieruchomości.

W przedmiotowej sprawie strony nie rozwiązują umowy dzierżawy. Umowa jest instytucją prawa cywilnego - stosunkiem zobowiązaniowym - niezależnym od zmian wśród podmiotów praw rzeczowych. Sprzedaż przedmiotu umowy nie stoi na przeszkodzie dalszemu istnieniu umowy dzierżawy. Zdarza się bowiem, że po obu stronach umowy występuje ten sam podmiot. Właśnie w takich sytuacjach doktryna prawa cywilnego przewiduje zastosowanie instytucji confusio - wygaśnięcia umowy wskutek zejścia się w jednym podmiocie uprawnień wierzyciela i dłużnika. Wygaśnięcie umowy jest zatem w omawianym przypadku następstwem sprzedaży nieruchomości i wstąpienia nabywcy w prawa zbywcy.

Skarżący stoi na stanowisku, że samo wygaśnięcie umowy dzierżawy ma dla potrzeb podatku od towarów i usług być może ten sam skutek co jej rozwiązanie, lecz odmiennie należy oceniać - również w świetle przepisów podatkowych - skutki wygaśnięcia umowy i skutki jej rozwiązania. Strony nie dokonują wspomnianego w przepisie art. 676 k.c. rozliczenia poniesionych nakładów, ponieważ nie istnieje przepis prawa, który zobowiązywałby ich do dokonania takiego rozliczenia, jeżeli nie dokonują rozwiązania umowy dzierżawy. Rozliczenie takie możliwe jest dopiero w momencie zwrotu dzierżawionej nieruchomości, a w przedmiotowej sprawie zwrot taki nie następuje.

Zdaniem Skarżącego, nie sposób zgodzić się ze stwierdzeniem organu podatkowego, iż nastąpi między stronami "zwrot ulepszeń". Zwrot ulepszeń przysługuje bowiem wyłącznie w przypadku rozwiązania umowy dzierżawy. W przedmiotowej sprawie nie dochodzi do rozwiązania umowy dzierżawy, a zatem nie powstaje roszczenie o zwrot poniesionych nakładów. I bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż "efekt" wygaśnięcia umowy jest zbliżony do "efektu" jej rozwiązania - z obydwoma sposobami zakończenia stosunku zobowiązaniowego wiążą się odmienne skutki. Jak wykazano bowiem powyżej, strony nie dokonują rozliczenia poniesionych nakładów - żadna ze stron nie świadczy w tym zakresie usługi. Nie można również stwierdzić, iż świadczenie spółki - dzierżawcy miałoby polegać na zaniechaniu dochodzenia zwrotu nakładów, gdyż roszczenie to nawet nie powstaje. Trudno zatem mówić o świadczeniu, które miałoby podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Odnosząc się do kwestii zwiększenia wartości sprzedawanej nieruchomości z uwagi na to, iż zostały na niej wybudowane budynki - stanowiące zgodnie z przepisem art. 48 k.c. własność właściciela gruntu - Skarżący podkreślił, iż przedmiotem sprzedaży jest nieruchomość niejako "obciążona" trwającą umową dzierżawy. Zgodnie z przepisem art. art. 5 ust. 1 pkt 1) ustawy o VAT podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przepis art. 8 ust. 1 tej ustawy definiuje świadczenie usług jako każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu przepisu art. 7 tej ustawy. Zamiarem ustawodawcy było zatem opodatkowanie świadczenia. W przedmiotowej sprawie świadczenia takiego nie ma, a organ podatkowy stwierdzając w zaskarżonym akcie istnienie przedmiotu opodatkowania, naruszył wspomniane wyżej przepisy.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej interpretacji.

W piśmie procesowym z 24 września 2008 r. Skarżący ponownie wskazał, iż nie zgadza się z dokonaną przez organ interpretacją przepisu art. 29 ust. 5 ustawy o VAT. Podniósł, iż dla potrzeb prawa cywilnego wzniesiony przez dzierżawcę ze środków własnych budynek stanowi element sprzedaży nieruchomości, jednak dla potrzeb VAT nie spełnia definicji dostawy towarów. Zasadnicze znaczenie w sprawie ma kryterium ekonomiczne, jako fundamentalne dla całego systemu VAT. Wskazał, że współwłaściciele nieruchomości, nie przenoszą na spółkę prawa do rozporządzania budynkiem jak właściciel, bowiem prawo to jest już po stronie spółki. Zdaniem Skarżącego, przyjęcie rozwiązania w oparciu jedynie o przepisy prawa cywilnego prowadziłoby do naruszenia koncepcji dostawy przyjętej w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT oraz analogicznych regulacjach Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347), która poprzez odwołanie się do przeniesienia prawa do dysponowania towarem jak właściciel odcina się od przeniesienia prawa własności jako kryterium uznania czynności za podlegającą opodatkowaniu. Stanowisko to odzwierciedlone jest w punkcie 23 orzeczenia w sprawie C -260/95, zgodnie z którym, kryterium ekonomiczne jest fundamentalne dla całego systemu VAT. Oznacza to, że dla określenia, czy dostawa towarów miała miejsce należy stwierdzić, czy z ekonomicznego punktu widzenia nastąpiło przeniesienie prawa do dysponowania towarem jak właściciel. Ponadto, Skarżący wskazał, iż orzecznictwo ETS wielokrotnie wskazywało, iż istotne jest tylko przeniesienie prawa do dysponowania towarem jak właściciel, a samo prawo własności nie ma w tym zakresie decydującego znaczenia. Uzależnienie bowiem uznania danej czynności za dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu od wymogów prawa cywilnego spowodowałoby, że przedmiot opodatkowania byłby różny w państwach członkowskich w zależności od obowiązujących w nich zasad prawa cywilnego. To zaś byłoby ewidentnie sprzeczne z istotą harmonizacji przepisów o podatku od wartości dodanej (np. C-320/88 Staatssecretaris van Financiën przeciwko Shipping and Forwarding Enterprise Safe BV).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie skarga okazała się zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane.

Skarżący złożył wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wartości podstawy opodatkowania przy przeniesieniu własności nieruchomości z wydzierżawiającego na dzierżawcę. W związku z wyżej przedstawionym stanem faktycznym zwrócił się do organu o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania :

1. Czy wobec brzmienia art. 29 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług przy sprzedaży spółce gruntów zabudowanych przez nią jako dzierżawcę budynkami można przyjąć za wartość nieruchomości wartość samych gruntów (bez wartości budynków)?

2. Czy wobec brzmienia art. 29 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług przy wniesieniu nieruchomości jako wkładu niepieniężnego (aportu) do spółki można przyjąć za wartość nieruchomości wartość samych gruntów (bez wartości budynków)?

W ocenie Skarżącego art. 29 ust. 5 ustawy o VAT pozwala ograniczyć wartość podstawy opodatkowania do wartości gruntów.

Przed przystąpieniem do merytorycznych rozważań należy wskazać, zdaniem składu orzekającego w tej sprawie, cel regulacji określonej przez ustawodawcę w art. 14b § 1 - § 3, art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej.

Według przepisów Ordynacji podatkowej (art. 14b § 1 - § 3, art. 14c § 1 i § 2), w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2007 r., Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek taki może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Składając go wnioskodawca jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Od uzasadnienia prawnego można odstąpić, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.

Wobec powyższego podkreślić należy, że udzielenie interpretacji podatkowej opiera się na stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) nakreślonym we wniosku o jej wydanie. Wnioskodawca przedstawia własne stanowisko w sprawie oceny prawnej nakreślonego przez siebie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Oznacza to, że także dokonywana przez organ ocena tego stanowiska i jego prawna kwalifikacja musi opierać się na tożsamości stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Innymi słowy, do oceny prawnej przyjmuje się okoliczności wskazane we wniosku. Oczywistym bowiem jest, że zmiana tych okoliczności może skutkować zupełnie inną jego kwalifikacją prawną. Postępowanie interpretacyjne ma zaś na celu określenie prawnych następstw stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) opisanego przez wnioskodawcę i potwierdzenie bądź też zaprzeczenie prawidłowości rozumienia przez Skarżącego przepisów prawa wskazanych we wniosku, co następuje poprzez udzielenie odpowiedzi na zadane we wniosku pytanie o zakres obowiązywania prawa.

Poprzez udzielenie odpowiedzi na pytanie zawarte w interpretacji następuje ocena prawna stanowiska pytającego. Interpretacja udzielona przez organ nie może być wewnętrznie sprzeczna i winna wprost odpowiadać na pytanie zawarte we wniosku przez podatnika.

W przedmiotowej sprawie jak wyżej wskazano skarżący wnosił o wyjaśnienie, czy w świetle brzmienia art. art. 29 ust. 5 ustawy o VAT do opodatkowania transakcji sprzedaży nieruchomości można przyjąć wartość samych gruntów bez budynków, które zostały wybudowane przez dzierżawcę. Innymi słowy wniosek obejmował swoim zakresem jedynie okoliczności dotyczące wyłączenia spod opodatkowania jedynie samych budynków. Tymczasem Minister Finansów udzielając odpowiedzi na zadane pytanie stwierdził, że art. 29 ust. 5 ustawy o VAT nie pozwala na pomniejszenie obrotu o wartość wchodzących w skład nieruchomości gruntów.

Udzielając takiej odpowiedzi na zadane pytanie organ w ogóle nie wyjaśnił wątpliwości pytającego, gdyż jak wyżej wskazano, sam Skarżący twierdził, że do podstawy opodatkowania należy zaliczyć wartość gruntów. Skarżący składając wniosek o interpretację chciał uzyskać informację, czy do podstawy opodatkowania ma wliczyć wartość budynków, które zostały wzniesione przez dzierżawcę.

Błąd ten zauważył również sam organ I instancji i usiłował go naprawić w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jednak to pisemna interpretacja wiąże organy podatkowe, dlatego też interpretacja winna być uchylona jako wydana z naruszeniem art. 14b § 1 - § 3, art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej.

Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności, o czym stanowi art. 146 § 1 p.p.s.a. W razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, a rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku, co wynika z art. 152 P.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie wskazanych przepisów, orzekł zatem jak w sentencji.

Odnośnie do zwrotu kosztów, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do kosztów tych zalicza się między innymi wynagrodzenie jednego profesjonalnego pełnomocnika reprezentującego stronę Skarżącą oraz koszty sądowe, w tym wpis (art. 205 § 2 w związku z § 4 i art. 212 § 1 p.p.s.a.).

Wniosek o zwrot kosztów Sąd rozstrzygnął zatem w oparciu o powyższe przepisy zasądzając na rzecz Skarżącego kwotę 440 zł, stanowiącą sumę uiszczonego w sprawie wpisu sądowego oraz wynagrodzenia pełnomocnika.