Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 261/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2008-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 34 par. 1 , 5 par.1.
journal: Dz.U. 1966 nr 24 poz 151
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
article: art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. a, 25,
journal: Dz.U. 1991 nr 100 poz 442
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej.
article: art. 224 par.1 i 2,
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka,, Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 września 2008r. sprawy ze skargi E.-M.S.A. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia[...] . nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia[...] . nr [...] w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie złożonych zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 7 grudnia 2005r. Nr SM [...]wystawionych na zaległości Spółki E. –M. S.A. w W. w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2000r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że pismem z dnia 19 grudnia 2005r. Spółka złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie w/w tytułów wykonawczych. Zarzuty na dokonane w dniu 8 grudnia 2005r. zajęcia wierzytelności dotyczyły:

- braku wymagalności obowiązku dochodzonego w postępowaniu egzekucyjnym z uwagi na niezawiadomienie pełnomocnika o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia[...] . nr [...] określającej wysokość zobowiązania podatkowego,

-wystawienia tytułów wykonawczych przed doręczeniem Spółce aktu administracyjnego odmawiającego wstrzymania wykonania decyzji oraz przed upływem terminu do wniesienia odwołania,

* wskazania w podstawie prawnej tytułu wykonawczego orzeczenia z dnia 2 grudnia 2005r. zamiast decyzji z dnia 9 listopada 2005r.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] wierzyciel - Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. w swoim stanowisku w zakresie zgłoszonych zarzutów ustosunkował się do tychże zarzutów i podtrzymał zasadność domagania się uregulowania obowiązku podatkowego, wynikającego z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia 9 listopada 2005r. W dniu[...] . nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy to postanowienie, natomiast wyrokiem z dnia 13 października 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w sprawie I SA/Ke 196/06 uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z powodu pominięcia w toczącym się przed organem II instancji postępowaniu administracyjnym pełnomocnika Spółki.

W dniu[...]. Dyrektor Izby Skarbowej w K. wydał postanowienie nr [...] , którym utrzymał w mocy w/w postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K.. Wyrokiem z dnia 7 listopada 2007r. sygn. akt I SA/Ke 382/07 WSA w Kielcach uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji. Podstawą wydania orzeczenia była uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 25 czerwca 2007r. sygn. akt I FPS 4/06, w której stwierdzono, iż orzekanie w sprawie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne dwoma postanowieniami (wierzyciela i osobno organu egzekucyjnego) w przypadku, gdy wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym jest bezpodstawne.

W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. dokonał ponownej analizy akt oraz rozpatrzenia zgłoszonych zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne i postanowieniem z dnia [...] odmówił uwzględnienia zarzutów Spółki.

Rozpoznając zażalenie Dyrektor Izby Skarbowej w K., powołując się na treść art. 224 § 1 Ordynacji podatkowej wyjaśnił, że bezpodstawny jest zarzut braku wymagalności obowiązku dochodzonego w postępowaniu egzekucyjnym przed upływem terminu do złożenia odwołania. Samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie powoduje bowiem tego, że obowiązek nie jest wymagalny. Mogłoby to nastąpić dopiero po ewentualnym wydaniu postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji. Kwestia zaś doręczenia tego postanowienia pełnomocnikowi nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie, gdyż obowiązek wynika z doręczonej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.

Organ odrzucił również zarzut naruszenia przez organ egzekucyjny art. 33 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazał przy tym, że Spółka sama przyznała, iż nie doszło do przyjęcia zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W.. Wstrzymanie wykonania decyzji wynikające z art. 224a Ordynacji podatkowej następuje jedynie zaś w przypadku przyjęcia takiego zabezpieczenia. W tym przypadku Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wydał w dniu 2 grudnia 2005r. postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji z dnia 9 listopada 2005r. [...], które wpłynęło do wierzyciela w dniu 6 grudnia 2005r. Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2007r. WSA w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 4160/06 uchylił wskazane postanowienie, jednakże nie stanowi to podstawy do uznania, iż należności objęte tytułami wykonawczymi z dnia 7 grudnia 2005r. Nr [...]nie były wymagalne, bowiem w momencie wszczęcia egzekucji administracyjnej brak było podstaw prawnych na poparcie tego twierdzenia.

Organ wyjaśnił, że wskazana w tytułach wykonawczych data orzeczenia, tj. 2 grudnia 2005r., jest w rzeczywistości datą wprowadzenia decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia 9 listopada 2005r. do bazy urzędu. Okoliczność ta nie ma jednak wpływu na wysokość dochodzonych kwot, ani też nie jest podstawą do wycofania tytułów wykonawczych, jako nie spełniających wymogów określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, że w dniu 15 maja 2007r. do Urzędu Skarbowego w K. wpłynęła informacja, zawarta w piśmie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w W. z dnia 10 maja 2007r., nr: [...]o zmianie siedziby Spółki, która od 30 marca 2007r. znajduje się w W.. Wraz ze zmianą siedziby Spółki organem właściwym do dalszego prowadzenia i dokonywania rozstrzygnięć na podstawie art. 34 § 3 w/w ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w sprawie postępowania egzekucyjnego stał się organ egzekucyjny, na terenie którego znajduje się nowa siedziba Spółki. Natomiast wierzycielem obowiązku dochodzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...]jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w K., jako organ powołany do czuwania nad wykonaniem obowiązku. Podstawę tego ustalenia stanowi treść art. 1a pkt 13 oraz art. 5 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Ze względu na okoliczność zmiany siedziby Spółki E.- M. wydanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K., postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela nie narusza zarówno przepisów prawa regulujących kwestie orzekania w sprawie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne jak również uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 25 czerwca 2007r. sygn. akt I FPS 4/06 oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 7 listopada 2007r. sygn. akt I SA/Ke 382/07.

W ocenie organu, argument dotyczący właściwości miejscowej organu podatkowego, którym zdaniem Spółki w dniu 5 marca 2008r. był Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w W., jest bez znaczenia w przedmiotowej sprawie. Kwestia ta może być podnoszona bowiem jedynie w sprawach związanych z wydaniem orzeczenia kończącego postępowanie podatkowe. Natomiast w postępowaniu dotyczącym zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne nie może być badana ze względu na treść art. 29 § 1 oraz art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. Spółka E. –M. S.A. w W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia podniosła naruszenie:

- art. 5 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez naruszenie właściwości rzeczowej i miejscowej wierzyciela,

- art. 33 pkt 2 i art. 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - poprzez uznanie, że istniała podstawa do wszczęcia egzekucji przed doręczeniem stronie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji lub odmowie przyjęcia zabezpieczenia, jak również w sytuacji gdy, spółka nie uchylała się od wykonania obowiązku,

- art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i art. 58 §1 Kodeksu cywilnego poprzez zastosowanie egzekucji jedynie w celu obejścia przepisów o przedawnieniu, a nie rzeczywistego wyegzekwowania obowiązku,

- art. 33 pkt 3 i 10 w zw. z art. 27 § 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędne wskazanie w tytułach egzekucyjnych podstawy prawnej prowadzonej egzekucji tj. orzeczenia z dnia 2 grudnia 2005r.

W uzasadnieniu skargi Spółka zarzuciła, że zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem właściwości miejscowej i rzeczowej. W ocenie strony nie jest zrozumiałym, na jakiej podstawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. jest organem powołanym do czuwania nad wykonaniem obowiązku podatkowego wynikającego z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W.. Podstawą tego obowiązku nie jest powołany przez organ art. 5 § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej, ale art. 5 § 1 pkt 1 cyt. ustawy. Naruszenie właściwości miejscowej i rzeczowej skutkuje w ocenie strony nieważnością postępowania stosownie do treści art. 165 § 1 pkt 1 Kpa.

Naruszenie prawa nastąpiło również poprzez uznanie, że istniała podstawa do wszczęcia egzekucji przed doręczeniem stronie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji lub odmowie przyjęcia zabezpieczenia, jak również w sytuacji gdy Spółka nie uchylała się od wykonania obowiązku. Zdaniem Spółki, treść art. 224 § 1 ustawy egzekucyjnej oznacza, że decyzja mimo, że wykonalna w przypadku wniesienia przez stronę wniosku o wstrzymanie wykonania i przyjęcie zabezpieczenia, nie może zostać wykonana do czasu rozstrzygnięcia wniosku przez organ podatkowy. Ponadto zgodnie z treścią art. 6 ustawy egzekucyjnej, wierzyciel powinien podjąć czynności zamierzające do zastosowania środków egzekucyjnych wtedy, gdy zobowiązany uchyla się od wykonania obowiązku. W przedmiotowej sytuacji brak było natomiast podstaw do przyjęcia, że strona uchyla się od wykonania obowiązku. W ocenie strony, organy wszczynając egzekucję kierowały się nie przepisami prawa, a jedynie chęcią przerwania biegu przedawnienia. Obowiązki wynikające z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. ulegały przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2005r.

W dalszej części skargi Spółka wskazała, że w tytułach wykonawczych błędnie wskazano jako podstawę egzekucji orzeczenie z dnia 2 grudnia 2005r. zamiast decyzję z dnia 9 listopada 2005r. Błędne podanie podstawy prawnej stanowi naruszenie art. 33 pkt 3 i 10 w zw. z art. 27 §1 ust. 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Błąd ten uniemożliwia stronie sprawdzenie czy egzekwowany obowiązek jest słusznie dochodzony, sprawdzenie podstawy żądania świadczenia oraz podjęcie skutecznej obrony przed niesłusznie wszczętą egzekucją.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. powtórzył argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wyjaśnił ponadto, że w momencie wydania decyzji przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. w sprawie wymiaru zobowiązania Spółki w podatku od towarów i usług za miesiące luty - grudzień 2000r. właściwym organem podatkowym był Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. i dlatego też organ ten stał się też wierzycielem na mocy art. 5 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Odnosząc się do zarzutu, że zastosowanie egzekucji nastąpiło jedynie w celu obejścia przepisów o przedawnieniu, a nie rzeczywistego wyegzekwowania obowiązku przedawnienia, organ wyjaśnił, iż w przedmiotowej sprawie wystąpił warunek określony w art. 6 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bowiem podatnik, czyli skarżąca Spółka nie wykazała i nie wpłaciła zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za luty - grudzień 2000r. w prawidłowej wysokości, tj. przez blisko 5 lat od momentu powstania zobowiązania do czasu wydania przez organ podatkowy decyzji określającej jego prawidłową wysokość.

Organ wskazał również, że decyzją z dnia [...] nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy przedmiotową decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W.. Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2007r. sygn. akt III SA/Wa 531/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił jedynie decyzję organu II instancji - Dyrektora Izby Skarbowej w W.. Wyrok ten nie jest prawomocny, bowiem Dyrektor Izby Skarbowej w W. złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje.

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa P.p.s.a., Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn. Dz. U. z 2005 Nr 229 poz. 1954 ze zm.), powoływanej dalej jako ustawa egzekucyjna zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7,9 i 10 tej ustawy, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnych także na podstawie art. 33 pkt 8 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela co do zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów o których mowa w art. 33 pkt 1-5 wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Problem celowości podejmowania stanowiska przez wierzyciela w sytuacji, gdy zachodzi tożsamość wierzyciela i organu egzekucyjnego, był przedmiotem uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2007r. w sprawie I FPS 4/06. W uzasadnieniu uchwały NSA wskazał, że wydanie postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, o których mowa w art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w przypadku gdy wierzycielem jest Skarb Państwa reprezentowany przez kierownika statio fisci- naczelnika urzędu skarbowego, który jednocześnie jest organem egzekucyjnym, należy uznać za bezprzedmiotowe.

W niniejszej sprawie jednak, jak wskazał na to organ, wraz ze zmianą siedziby Spółki E.-M. nastąpiła zmiana właściwości miejscowej organu egzekucyjnego, natomiast Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. stał się jedynie wierzycielem obowiązku dochodzonego na podstawie tytułów wykonawczych Nr SM [...]z dnia 7 grudnia 2005r. W związku z tym jako wierzyciel, wydał stanowisko w sprawie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, nie naruszając przy tym postanowień w/w uchwały NSA.

Ze stanowiskiem tym należy się zgodzić. Należy wyjaśnić, że zgodnie z treścią art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej (t. jedn. Dz.U. z 2004r. Nr 8 poz. 65) organ kontroli skarbowej, w przypadku gdy jego ustalenia dotyczą podatków, których określanie lub ustalanie należy do właściwości naczelników urzędów skarbowych, postępowanie kontrolne kończy decyzją. Decyzję doręcza się kontrolowanemu oraz właściwemu organowi podatkowemu reprezentującemu Skarb Państwa, który staje się wierzycielem obowiązków wynikających z tej decyzji (art. 25 ustawy o kontroli skarbowej). Przepis ten ustanawia zatem wierzycielem obowiązków wynikających z decyzji organu kontroli skarbowej organ podatkowy właściwy w sprawie daniny publicznej, której dotyczy decyzja. Ustanowienie wierzycielem organu podatkowego oznacza przeniesienie na ten organ nie tylko wszelkich praw w zakresie realizacji obowiązków wynikających z decyzji, ale również wszelkich obowiązków związanych z doprowadzeniem jej do wykonania. Organ podatkowy, który stał się wierzycielem obowiązków wynikających z decyzji, powinien podejmować wszelkie działania prawne, które będą prowadziły do wykonania wydanej przez organ kontroli skarbowej decyzji. Nie ma on uprawnień do jej zmiany ani uchylenia, ma natomiast uprawnienia m.in. do udzielenia ulg podatkowych wpływających na termin zapłaty zobowiązania lub prowadzących do odstąpienia wyegzekwowania zobowiązania, prawo do przeniesienia na osoby trzecie odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe w trybie art. 107 i n. Ordynacji podatkowej, i co najistotniejsze w niniejszej sprawie – prawo do podejmowania czynności egzekucyjnych na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Jest bezspornym, że w dniu wydania przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. decyzji wymiarowej nr[...], tj. w dniu 9 listopada 2005r., siedziba Spółki E.-M. S.A. znajdowała się w K. (od 14 października 2004r. do 29 marca 2007r.). Oznacza to, zgodnie z treścią cyt. wyżej art. 25 ustawy o kontroli skarbowej, że wierzycielem obowiązków wynikających z powołanej decyzji stał się Naczelnik Świętokrzyskiego Urzędu Skarbowego w K., będący organem podatkowym właściwym rzeczowo i miejscowo dla Spółki. W związku z tym słusznie Dyrektor Izby Skarbowej w K. powołał się na treść art. 5 § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej, który stanowi, że uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 jest dla obowiązków wynikających z orzeczeń sądów lub innych organów albo bezpośrednio z przepisów prawa - organ lub instytucja bezpośrednio zainteresowana w wykonaniu przez zobowiązanego obowiązku albo powołana do czuwania nad wykonaniem obowiązku, a w przypadku braku takiej jednostki lub jej bezczynności - podmiot, na którego rzecz wydane zostało orzeczenie lub którego interesy prawne zostały naruszone w wyniku niewykonania obowiązku.

W związku z powyższym należy wyjaśnić, że nie ma racji skarżący podnosząc w skardze, że organem uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej jest na podstawie art. 5 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W.. Stanowi on, że uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 jest w odniesieniu do obowiązków wynikających z decyzji lub postanowień organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego - właściwy do orzekania organ I instancji. Jak natomiast wynika z treści powołanego art. 25 ustawy o kontroli skarbowej, dyrektor urzędu kontroli skarbowej, który w niniejszej sprawie orzekał w pierwszej instancji, nie posiada uprawnień do prowadzenia egzekucji administracyjnej. Czyni to w konsekwencji bezzasadnym zarzut Spółki, iż zarówno zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. wydane zostały z naruszeniem właściwości rzeczowej i miejscowej.

Przechodząc do zarzutu prowadzenia postępowania egzekucyjnego przed doręczeniem Spółce postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że wykonanie decyzji organu kontroli skarbowej, wywołującej skutki prawne, takie jak decyzja organu podatkowego, nie jest uzależnione od wniesienia przez kontrolowanego środka zaskarżenia. Zgodnie bowiem z treścią art. 224 § 1 Ordynacji podatkowej, wniesienie odwołania od decyzji nie wstrzymuje jej wykonania. Oznacza to, że decyzja organu pierwszej instancji jest wykonalna i obowiązek wypływający z tej decyzji jest wymagalny. Decyzja nieostateczna jest zatem tytułem wykonawczym. Na podstawie tej decyzji może być podjęte postępowanie egzekucyjne (vide A. Kabat [w:] S.Babiarz, B.Dauter, B.Gruszczyński, R.Hauser, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2007, s.705). Wykonaniu podlegają więc decyzje nieostateczne, co wiąże się z zasadą, że decyzji administracyjnej przysługuje domniemanie legalności. Oznacza to, że do chwili jej uchylenia lub stwierdzenia jej nieważności decyzja może być wykonywana przez stronę uprawnioną (wyrok NSA z dnia 30 marca 1999 r., III SA 5537/98, LEX nr 44836). Przepis art. 224 § 2 Ordynacji podatkowej stanowi natomiast, że organ podatkowy, z urzędu lub na wniosek strony, wstrzymuje w drodze postanowienia wykonanie decyzji w całości lub w części, w przypadku uzasadnionym ważnym interesem strony lub interesem publicznym. Brzmienie powołanego przepisu wskazuje, że wstrzymanie wykonania decyzji następuje po wydaniu postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji. Ordynacja podatkowa nie przewiduje natomiast takiej regulacji, jakiej chce skarżąca Spółka, iż samo wniesienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skutkowałoby tym, że decyzja nie może zostać wykonana do czasu rozstrzygnięcia przez organ podatkowy wniosku. Skoro wydana została decyzja organu kontroli skarbowej, uprawnione do tego organy słusznie podjęły postępowanie egzekucyjne. Fakt zaś prowadzonego równolegle postępowania w sprawie wstrzymania wykonania decyzji względnie przyjęcia zabezpieczenia wykonania zobowiązania, nie miał wpływu na podjęte czynności egzekucyjne.

Zatem skoro w sprawie nie zostało wydane postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji ani też nie została uchylona decyzja wymiarowa z której wynikają dochodzone obowiązki, zarzut braku wymagalności obowiązku dochodzonego w postępowaniu egzekucyjnym jest bezpodstawny.

W kolejnym zarzucie skarżąca Spółka podniosła, iż w tytułach wykonawczych błędnie wskazano jako podstawę egzekucji orzeczenie z dnia 2 grudnia 2005r. zamiast z dnia 9 listopada 2005r. Jak przyznał Dyrektor Izby Skarbowej w K. w zaskarżonym postanowieniu, data 2 grudnia 2005r. jest w rzeczywistości datą wprowadzenia decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia 9 listopada 2005r. do bazy urzędu. Nie można się zgodzić ze skarżącą, że wyjaśnienie tej kwestii organ zbagatelizował. Odniósł się bowiem do niej w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazując, że tytuły wykonawcze zawierają poza tym podstawę prawną obowiązku, tj. ustawę o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, a także określają wysokość należności za każdy miesiąc w wysokości wynikającej z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W.. Co istotne, organ wskazał również, że oprócz powołanej decyzji w obrocie prawnym nie znajduje się druga decyzja tego organu z dnia 2 grudnia 2005r., dotycząca tej samej należności i którą strona ewentualnie by otrzymała. Ponadto należy wskazać, że elementem identyfikującym decyzję jest jej numer, który został prawidłowo zawarty w tytułach wykonawczych.

W ocenie Sądu, powołane przez organ okoliczności nie budzą wątpliwości, iż uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, a tylko takie zaś naruszenie przepisów postępowania uprawnia Sąd, w ramach realizacji ustawowego kryterium kontroli, do wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. W tym kontekście nie zasługuje na uwzględnienie zarzut Spółki, iż błędne wskazanie podstawy prawnej uniemożliwiło stronie podjęcie skutecznej obrony przed niesłusznie wszczętą egzekucją. Z akt sprawy wynika bowiem, że Spółka w terminie wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a ponadto z treści pisma zawierającego zarzuty wynika, że Spółka miała świadomość, że tytuły wykonawcze dotyczą właśnie decyzji z dnia 9 grudnia 2005r. Tym samym nie można uznać, że z przedmiotowego uchybienia wynikły dla strony jakiekolwiek negatywne skutki procesowe.

Nie znajduje również potwierdzenia zarzut naruszenia art.6 ustawy egzekucyjnej oraz art.58 Kodeksu cywilnego. Przy czym niezrozumiałym jest stwierdzenie skarżącej, jako zobowiązanej, że organ zastosował "egzekucję jedynie w celu obejścia przepisów o przedawnieniu a nie rzeczywistego wyegzekwowania obowiązku."

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że Dyrektor Izby Skarbowej w K. wydając zaskarżone postanowienie postąpił zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami, co czyni zarzuty skargi bezzasadnymi.

Z tych wszystkich względów skarga jako bezzasadna, stosownie do art. 151 ustawy P.p.s.a. podlegała oddaleniu.