Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 244/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 154 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 3 poz 11
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym
article: art. 2 pkt 1, art. 3 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 29 poz 257
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym

SENTENCJA

Dnia 30 lipca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Sędziowie WSA Beata Sokołowska WSA Małgorzata Górecka Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2014 roku przy udziale sprawy ze skargi MZ i GZ na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] grudnia 2013 roku nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego w P. decyzją z dnia [...] września 2013 r., nr [...] na podstawie art. 207, art. 2 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 47 § 1 i 3, art. 53 § 1, § 3 i § 4, art. 54 § 1 pkt 7, art. 63 § 1, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm., dalej: Op.), art. 2 ust. 11, art. , art.76 ust. 1, art. 80 ust.1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 3, art. 81 oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257, ze zm., dalej: u.p.a.), art. 154 ust.1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym ( tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U, Nr 87, poz. 825, ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, wszczętego z urzędu określił wobec MZ i GZ, prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą M w S. powstanie obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Nissan Navara, rok produkcji 2007, nr [...], poj. silnika 2488 cm3 w wysokości [...] zł.

Organ ustalił, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r., dokumentu identyfikacyjnego pojazdu oraz kopii zaświadczenia VAT-25 z dnia [...] lipca 2008 r., że przedmiotowy pojazd został przywieziony do kraju w dniu [...] lipca 2008 r. Osobami, które nabyły w Niemczech wewnątrzwspólnotowo wskazany pojazd byli MZ i GZ prowadzący działalność gospodarczą pod firmą M z siedzibą w S..

Według organu przedmiotowy samochód jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób i winien być zaklasyfikowany do pozycji CN 8703 jako samochód osobowy. Jest to pojazd czterodrzwiowy z oddzielną częścią pasażerską (zamkniętą) i ładunkową (z uchylną klapą), z 5 miejscami siedzącymi i dodatkowym wyposażeniem, typowym dla pojazdów osobowych (automatyczna klimatyzacja, centralny zamek, elektrycznie sterowane szyby w przednich i tylnych drzwiach, system ABS itd.). O takiej klasyfikacji świadczy też okoliczność, że powyższy samochód posiada długość podłogi do transportu towarów mniejszą aniżeli 50 % długości rozstawu osi pojazdu. Długość części ładunkowej wynosi bowiem 1,52 m, a długość rozstawu osi – 3,20 m.

W odwołaniu skarżący, reprezentowani przez doradcę podatkowego, wnieśli o jej uchylenie, zarzucając jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ ich zdaniem sporny samochód jest pojazdem ciężarowym i nie podlega akcyzie, o czym świadczyć mają zapisy w dokumentach rejestracyjnych pojazdu, świadectwie homologacji oraz ogólne cechy pojazdu. W ich ocenie pojazd spełnia wszystkie kryteria wymagane przy klasyfikacji pojazdów do pozycji 8704 poprzez występowanie oddzielnej kabiny pasażerskiej i załadunkowej, braku wyposażenia części załadunkowej w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczonej dla pasażerów, ponadto proporcja ładowności przypadająca na cześć pasażerską i towarową wskazuje na przeznaczenie pojazdu dla celów transportowych. Ponadto w niniejszym pojeździe po fabrycznym rozłożeniu burty tylnej i zastosowaniu fabrycznego zabezpieczenia przewożonego ładunku przy pomocy dodatkowego elementu konstrukcyjnego będącego na wyposażeniu pojazdu uzyskuje zwiększenie długość powierzchni załadunkowej powyżej 50% rozstawu osi, co uzasadnia jego klasyfikację do kodu CN 8704

Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w P., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012r., poz.749 ze zm., zwanej dalej OP) w związku z art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 6 ust. 1 i ust. 3, art. 10 ust. 1 pkt 2, art. 76 ust. 1, art. 80 ust. 1,ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 3, art. 81, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, poz. 257, ze zm.), art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. - o podatku akcyzowym (t.j. Dz.U. z 2011 r., Nr 108, poz. 626, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania MZ i GZ, wspólników spółki cywilnej M, od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] września 2013 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż wprawdzie w niemieckim dowodzie rejestracyjnym, krajowym zaświadczeniu o badaniu technicznym pojazdu i załączniku do niego został określony jako pojazd ciężarowy, jednak o odpowiednim zaklasyfikowaniu pojazdu decyduje jego przeznaczenie, przy którego ustalaniu należy odnieść się do Nomenklatury Scalonej – załącznika do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987 ze zm.), przy czym jako część opisową do Scalonej Nomenklatury można potraktować Noty Wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów. Do samochodów osobowych, objętych kodem CN 8703 zaliczają się samochody przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, czego nie można traktować jako tożsamego z wyłącznym przeznaczeniem do przewozu osób. W przypadku samochodów pickup, jak sporny pojazd, ich klasyfikacja uzupełniona jest dodatkowym warunkiem (długość podłogi powierzchni do transportu towarów większa niż 50% długości rozstawu osi lub posiadanie więcej niż dwóch osi), który może być brany pod uwagę dopiero po właściwym określeniu przeznaczenia pojazdu. Organ uznał na podstawie oględzin pojazdu dokonanych w Urzędzie Celnym w P. w dniu [...] maja 2013 r. oraz załączonych zdjęć stanowiących integralną część sporządzonego protokołu, iż przedmiotowy samochód posiadał przeszklone czterodrzwiowe nadwozie wyposażone w 5 miejsc siedzących w dwóch rzędach, tylne i przednie siedzenia pokryte były tapicerką materiałową, wszystkie siedzenia posiadały pasy bezpieczeństwa, a także zagłówki (4 szt.). Ponadto pojazdy wyposażony był m.in. w elektrycznie sterowane szyby w przednich i tylnych drzwiach, popielniczki, czy poduszki powietrzne. Część ładunkowa wydzielona była od części pasażerskiej trwała przegrodą fabryczną, skrzynią z opuszczaną klapą, wyposażoną w system uchwytów do mocowania ładunku oraz wykładzinę przestrzeni ładunkowej wykonaną z tworzywa sztucznego. Rozstaw osi pojazdu wg pomiaru dokonanego przez funkcjonariuszy wynosił 320 cm, natomiast wewnętrzna długość przestrzeni ładunkowej – 151 cm. Na podstawie powyższych ustaleń oraz odnosząc się do danych z Systemu Wyceny Wartości Pojazdów EurotaxGlass’s organ zakwalifikował przedmiotowy pojazd do kategorii CN 8703 (samochody osobowe), a następnie wykluczył możliwość jego kwalifikacji do kategorii CN 8704 (samochody ciężarowe).

Pismem z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], skarżący zostali poinformowani o możliwości wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji, lecz nie skorzystali z przysługującego im prawa do zapoznania się i wypowiedzenia odnośnie zebranego materiału dowodowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżący reprezentowani przez doradcę podatkowego, wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W skardze, stanowiącej niemal dosłowne powtórzenie odwołania, skarżący zarzucili, iż decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie skarżących definicja samochodu osobowego nie ogranicza się do analizy zapisów pozycji CN 8703, lecz znaczenie będą miały jedynie ogólne zasady dowodowe dotyczące np. cech pojazdu, ładowności, czy konstrukcji – zasadnicze przeznaczenie samochodu, a nie tylko względy klasyfikacyjne. Skarżący wskazali, iż organ oceną objął część pojazdu, która nie jest jego głównym przeznaczeniem i obecnie również ciągniki rolnicze wyposażane są w m.in. klimatyzację czy radioodbiornik. Dowodem potwierdzającym, iż sporny pojazd jest samochodem ciężarowym jest dowód rejestracyjny. W ocenie skarżących pojazd spełnia wszystkie kryteria wymagane przy klasyfikacji pojazdów do pozycji 8704, przy czym należy mieć również na uwadze możliwość rozłożenia tylnej burty, przewidzianą przez konstruktorów pojazdu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ dodał ponadto, iż przepisy podatkowe są przepisami autonomicznymi względem m.in. przepisów ustawy o ruchu drogowym, a zatem organy podatkowe nie są związane ustaleniem typu pojazdu zawartym w dokumencie stwierdzającym dopuszczenie pojazdu do ruchu, jakim jest dowód rejestracyjny. Nadto, ładowność pojazdu może być brana pod uwagę jedynie jako jedna z wielu dodatkowych cech pojazdu, zaś maksymalna długość wewnętrznej podłogi powierzchni do transportu towarów ustalona podczas oględzin przez funkcjonariuszy nie przekraczała 50% rozstawu osi pojazdu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Uchylenie decyzji lub postanowienia przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., dalej: "p.p.s.a."), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Dokonując kontroli legalności podjętych przez organ administracji rozstrzygnięć Sąd, w myśl zapisu art. 134 p.p.s.a., nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

Przedmiotem sprawy podatkowej wszczętej z urzędu i rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją, jest określenie wobec skarżących obowiązku podatkowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego wskazanego wyżej samochodu, od którego, jak ustaliły organy celne, nie złożono deklaracji uproszczonej nabycia wewnątrzwspólnotowego i nie zapłacono podatku akcyzowego.

Istotą sporu jest dokonana przez organy podatkowe klasyfikacja przedmiotowego samochodu do kodu CN 8703 Nomenklatury Scalonej.

W ocenie skarżącego, nabyty samochód jest samochodem ciężarowym, co wyklucza możliwość opodatkowania go akcyzą.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 3, poz. 11 ze zm.), jeżeli obowiązek podatkowy w akcyzie odnośnie wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych w rozumieniu ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), powstał przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i należna akcyza nie została do tego dnia zapłacona, stosuje się przepisy dotychczasowe. Z mocy powyższego przepisu zastosowanie w niniejszej sprawie znajdowały więc, jak słusznie przyjęły organy podatkowe, przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym.

Pojęcie wyrobów akcyzowych zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 1 u.p.a., tj. wyroby podlegające akcyzie określone w załączniku nr 1 do tej ustawy. Zgodnie z pozycją 59 załącznika nr 1 do u.p.a. jako towary akcyzowe wymieniono samochody osobowe, klasyfikowane w kodzie CN 8703 oraz pod pozycją PKWiU 34.10.2, z dodatkowym wyjaśnieniem, że chodzi tu o pojazdy samochodowe oraz inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób. Aby zatem określony samochód podlegał opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, musi spełniać kryteria wskazane w pozycji 59 załącznika nr 1 do u.p.a., tj. powinien być objęty kodem CN 8703 (w przypadku opodatkowania związanego z importem oraz nabyciem wewnątrzwspólnotowym towarów) lub PKWiU 34.10.2 (w przypadku opodatkowania związanego ze sprzedażą na terytorium kraju). W myśl art. 3 ust. 2 u.p.a., do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN).

Wskazana Nomenklatura jest zamieszczona w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE L 87.256.1). Klasyfikacja towarowa przeprowadzana w oparciu o Scaloną Nomenklaturę Taryfową, zawartą w Taryfie Celnej Wspólnot Europejskich, stanowi załącznik 1 do wspomnianego rozporządzenia Rady (EWG). Pozycja 59 załącznika nr 1 do u.p.a. odwołuje się do Kodu CN 8703 i obejmuje pojazdy samochodowe oraz inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702) łącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Podobne sformułowanie zostało ponadto użyte w treści kodu 8703 Nomenklatury Scalonej, gdzie stwierdzono, że kod ten obejmuje pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Zarówno z treści pozycji 59 załącznika nr 1 do u.p.a., jak i z treści kodu CN 8703 wynika, że zasadniczym kryterium wyróżniającym jest przeznaczenie klasyfikowanych tam pojazdów zasadniczo do przewozu osób. Zadaniem organów podatkowych jest rozstrzygnięcie, czy zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu pojazd samochodowy jest wyrobem akcyzowym poprzez dokonanie klasyfikacji taryfowej pojazdu i przesądzenie o kryterium związanym z przeznaczeniem pojazdu.

W orzecznictwie sądowym wielokrotnie podkreślano, że klasyfikacja sprowadzonego pojazdu do kategorii samochodów osobowych z pozycji CN 8703 musi być poprzedzona ustaleniami świadczącymi o tym, że główną funkcją użytkową samochodu jest przewóz osób. Muszą o tym świadczyć cechy konstrukcyjne, wyposażenie pojazdu i ogólny wygląd. Należy podkreślić, że Europejski Trybunał Sprawiedliwości (obecnie Trybunał Sprawiedliwości UE) stwierdził w wyroku z dnia 6 grudnia 2007 r., w sprawie C-486/06, że "(...) decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów należy poszukiwać zasadniczo w ich obiektywnych cechach i właściwościach, takich jak określone w pozycjach CN oraz uwagach do sekcji lub działów" (pkt 23) oraz że "(...) przeznaczenie towaru może stanowić obiektywne kryterium klasyfikacji, jeżeli jest ono właściwe temu towarowi, co należy ocenić według obiektywnych cech i właściwości tego towaru" (pkt 24). Trybunał stwierdził też, że z użytego wyrazu "przeznaczony" wynika – a znajduje to poparcie w orzecznictwie – że główne przeznaczenie pojazdu jest decydujące, jeżeli jest ono jemu właściwe. Przeznaczenie to określa ogólny wygląd pojazdów i ogół cech tych pojazdów, nadający im ich zasadnicze przeznaczenie.

Pomocnicze znaczenie mają też wyjaśnienia do Taryfy Celnej, zawarte w załączniku do Obwieszczenia Ministra Finansów z 1 czerwca 2006 r. (M.P. Nr 86, poz. 880), które posługują się oznaczeniem kodu CN i w sposób opisowy wskazują kryteria i cechy pozwalające dokonać rozróżnienia towarów, celem ich prawidłowego zakwalifikowania do kodu CN. Trybunał w przywołanym wyroku z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie C - 486/06 zauważył, że noty wyjaśniające wprawdzie nie są prawnie wiążące, ale w znaczący sposób przyczyniają się do interpretacji poszczególnych pozycji.

W wyjaśnieniach do Taryfy Celnej wskazuje się, że w pozycji 8703 określenie samochody osobowo-towarowe oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Ponadto wskazuje się, że decydujące znaczenie dla zakwalifikowania pojazdów wielozadaniowych do tej pozycji mają cechy pojazdu, które wskazują, że są to pojazdy przeznaczone do przewozu osób.

Zgodnie ze zmianą do Not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej z dnia 31 marca 2007 r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej C 74/01, pozycja CN 8703 obejmuje pojazdy wielofunkcyjne, takie jak pojazdy mechaniczne, które mogą przewozić zarówno osoby, jak i towary (typu pickup). Ten typ pojazdu posiada zazwyczaj więcej niż jeden rząd siedzeń i tworzą go dwie oddzielne przestrzenie, mianowicie zamknięta kabina do przewozu osób i otwarta lub zakryta powierzchnia do transportu towarów. Jednakże takie pojazdy mają być zakwalifikowane do pozycji 8704, jeżeli maksymalna wewnętrzna długość podłogi powierzchni do transportu towarów jest większa niż 50% długości rozstawu osi pojazdu lub jeżeli posiadają więcej niż dwie osie. Z danych technicznych przedmiotowego pojazdu wynika, że długość wewnętrzna podłogi powierzchni do transportu towarów jest krótsza niż 50% długości rozstawu osi. Zatem należy podzielić stanowisko organów orzekających, iż samochód ten należy zaliczyć do kodu CN 8703.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyroki NSA z 20 maja 2010 r., sygn. akt I GSK 770/09 oraz z 5 kwietnia 2013 r., I GSK 1390/11; wyrok WSA w Gdańsku z 10 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 266/10; wyrok WSA w Gliwicach z 13 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 1670/09; wyrok WSA w Warszawie z 28 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 271/08 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl) utrwalony jest pogląd, który Sąd rozpoznający tę sprawę podziela, że procedura klasyfikowania pojazdu samochodowego do poszczególnego kodu CN powinna przebiegać w ten sposób, że na wstępie powinno zostać ustalone przez organy podatkowe przeznaczenie danego pojazdu. Do kodu CN 8703 można zakwalifikować jedynie pojazd, który jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób, w przeciwnym wypadku pojazd winien być zaklasyfikowany do kodu 8704, tj. pojazdy samochodowe do transportu towarowego (por. wyrok NSA z 30 czerwca 2010 r., sygn. akt I GSK 903/09 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy ocenie zasadniczego przeznaczenia pojazdu samochodowego należy brać pod uwagę m.in. wyposażenie i wykończenie wnętrza samochodu, zwłaszcza że wykończenie to może być zasadniczo różne dla samochodu osobowego i do transportu towarowego (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GSK 1361/06 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Organy trafnie przyjęły, że wyposażenie badanego pojazdu wskazywało na to, że służył on głównie do przewozu osób. Możliwość przewożenia towarów stanowiła funkcję dodatkową samochodu. Nie chodzi przy tym o subiektywne przekonanie, czy nawet sposób faktycznego użytkowania konkretnego pojazdu, które zwłaszcza w przypadku samochodów osobowo – towarowych może być podwójne, lecz o obiektywne cechy samochodu, pozwalające na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc głównego, dominującego charakteru.

Wskazywane przez skarżących elementy konstrukcyjne świadczące o przeznaczeniu pojazdu do przewozu towarów nie podważają ustalenia, że przedmiotowy pojazd jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób. Wbrew zarzutom skargi organy nie pominęły przy tym cech samochodu świadczących o jego przeznaczeniu również do przewozu towarów, jednakże nie uznały ich za dominujące z punktu widzenia zasadniczego przeznaczenia pojazdu. Oddzielna część przeznaczona do przewozu towarów i jej elementy temu służące są bowiem charakterystyczne dla pojazdów typu pick-up.

Nie ma również racji skarżący, że decydujące znaczenie przy określaniu klasyfikacji pojazdu można przypisać ładowności pojazdu. Ładowność pojazdu mogła być zatem brana pod uwagę jedynie, jako jedna z wielu dodatkowych cech pojazdu, nie wymienionych w Notach wyjaśniających do HS, przy czym jak słusznie przyjęły organy nie mogła mieć ona znaczenia rozstrzygającego. W sytuacji, gdy wskazany wyżej ogół cech pojazdu świadczył o zasadniczym przeznaczeniu przedmiotowego samochodu do przewozu osób, oceny tej nie mogła zmienić kwestia jego ładowności.

Zdaniem Sądu zatem, wbrew zarzutom skargi, organy podatkowe uwzględniły całokształt okoliczności sprawy, w tym dokumenty złożone przez skarżących, przy czym jednak wyprowadziły z nich wnioski, dotyczące zasadniczego przeznaczenia pojazdu, odmienne, aniżeli domagała się strona, co przy prawidłowości tychże wniosków, (która została wykazana powyżej), nie świadczy o pominięciu, czy nieuwzględnieniu dowodów złożonych przez stronę, a tym samym nie stanowi naruszenia zasady prawdy obiektywnej, ani zasady swobodnej oceny dowodów ( art. 187 § 1, art. 191 Op.) i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zasadnie również organy przyjęły, w granicach swobodnej oceny dowodów, że dokumenty zebrane w niniejszym postępowaniu, są wystarczające do dokonania prawidłowej klasyfikacji spornego pojazdu.

Powoływane przez skarżących dokumenty rejestracji pojazdu również zostały wzięte pod uwagę przez organy podatkowe, jednak uwzględniając pozostałe dowody, z których wynikały indywidualne cechy i ogólny wygląd samochodu (istotne dla ustalenia jego zasadniczego przeznaczenia), zawarte w tych dokumentach zapisy dotyczące określenia rodzaju pojazdu nie mogły być decydujące, tym bardziej, że zostały one dokonane na podstawie innych kryteriów, istotnych z punktu widzenia regulacji zasad ruchu drogowego oraz warunków, jakim muszą odpowiadać pojazdy poruszające się po drogach publicznych.

W opinii Sądu organy prawidłowo też przyjęły w okolicznościach niniejszej sprawy, że obowiązek podatkowy powstał w dniu [...] lipca 2008 r. tj. w dacie, w której sporny pojazd po przemieszczeniu do kraju został poddany pierwszemu badaniu technicznemu oraz ustaliły podstawę opodatkowania na podstawie rachunku z dnia [...] lipca 2008 r. przyjmując kurs EURO z dnia [...] lipca 2008 r.

Z powyższych względów, wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa ani materialnego ani procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę