Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2617/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Rozwoju Regionalnego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi Województwa P. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji orzekającej o zwrocie dotacji na dofinansowanie projektu ze środków unijnych oraz umorzenie postępowania pierwszej instancji postanawia : odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. P. – Wojewódzkiego Urzędu Pracy w G. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia ... września 2010 r., nr ... w przedmiocie uchylenia decyzji W. P. z dnia ... czerwca 2010 r. orzekającej o zwrocie przez P. w K. kwoty ... zł z dotacji na dofinansowanie projektu ze środków unijnych oraz umorzenia postępowania pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podnosi, iż obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy na gruncie art. 50 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawa dotyczy interesu prawnego podmiotu wnoszącego skargę. Jeżeli istnieją jakiekolwiek wątpliwości w tym przedmiocie sprawa powinna być skierowana na rozprawę a w przypadku, gdy Sąd ustali, że sprawa nie dotyczy interesu prawnego składającego skargę, winien skargę odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 § 1 ppsa. Tak też Sąd postąpił w rozpoznawanej sprawie mając na uwadze co następuje:

W Porozumieniu w sprawie podziału kompetencji w procesie wdrażania Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego 2004 – 2006 w województwie P. zawartym w dniu ... czerwca 2004 r. Minister Gospodarki i Pracy występował w roli Instytucji Zarządzającej, Wojewoda P. jako Instytucja Pośrednicząca a Samorząd Województwa reprezentowany przez Marszałka Województwa P. jako Instytucja Wdrażająca.

W załączniku nr 1 do Porozumienia zawierającym Zakres zadań zleconych Samorządowi Województwa jako Instytucji Wdrażającej zapisano przeprowadzanie windykacji środków finansowych od projektodawców, zgodnie z procedurami obowiązującymi w Programie.

Działając na podstawie art. 26 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju W.w K. - obecnie P. w K. i Samorząd Województwa P. reprezentowany przez Wojewódzki Urząd Pracy w G. jako Instytucję Wdrażającą zawarli w dniu ... grudnia 2005 r. Umowę o dofinansowanie Projektu "..." w ramach Priorytetu 2 – Wzmacnianie rozwoju zasobów ludzkich w regionach.

Paragraf 7 pkt 3 Umowy z ... grudnia 2005 r. przewidywał, iż Instytucja Wdrażająca podejmie czynności zmierzające do odzyskania należnego dofinansowania z wykorzystaniem dostępnych środków prawnych.

Wobec ustalenia, iż część dotacji, w kwocie ... zł, została przez P. w K. wydatkowana niezgodnie z ustawą Prawo zamówień publicznych, Wojewódzki Urząd Pracy w G. prowadził przeciwko Beneficjentowi postępowanie sądowe z powództwa cywilnego o zwrot powyższej kwoty. Wobec prawomocnego odrzucenia pozwu z powodu niedopuszczalności drogi sądowej ( postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia ... grudnia 2009 r., sygn. ...) Instytucja Wdrażająca w dniu ... kwietnia 2010 r. wszczęła z urzędu postępowanie administracyjne w stosunku do P. w K. o zwrot dotacji a ... maja 2010 r. przekazała akta sprawy Wojewodzie P. w celu wydania przez niego decyzji w tym zakresie.

Decyzją z dnia ... czerwca 2010 r. Wojewoda P. orzekł o zwrocie przez P. w K. kwoty ... zł. Wojewoda jako podstawę prawną decyzji podał art. 211 ust. 1 pkt 2, ust. 4, ust. 4b ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych w związku z art. 111 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych.

W pouczeniu Wojewoda P. wskazał, iż prawo odwołania od jego decyzji służy do Ministra Rozwoju Regionalnego.

Działając jako organ II instancji Minister Rozwoju Regionalnego, decyzją z dnia ... września 2010 r., uchylił decyzję Wojewody P. z dnia ... czerwca 2010 r. orzekającą o zwrocie przez P. w K. kwoty ... zł z dotacji na dofinansowanie projektu ze środków unijnych oraz umorzył postępowanie pierwszej instancji.

W uzasadnieniu swej decyzji Minister Rozwoju Regionalnego wprost wskazał, iż organem właściwym do wydania decyzji w I instancji jest Instytucja Wdrażająca, czyli Wojewódzki Urząd Pracy w G., nie zaś Wojewoda P. Ustalenie to skutkowało umorzeniem postępowania pierwszoinstancyjnego.

Minister Rozwoju Regionalnego zajął też stanowisko, iż zastosowanie w sprawie zwrotu dotacji udzielonej w oparciu o art. 26 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju winny mieć przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych sprzed jej nowelizacji z dnia 8 grudnia 2006 r. Wynika to wprost z art. 112 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych oraz art. 20 ustawy z dnia 8 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw. Konsekwencją jest przyjęcie, iż organem odwoławczym od decyzji wydanej w I instancji powinien być Minister Finansów.

Decyzja Ministra Rozwoju Regionalnego, wraz z pouczeniem o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, doręczona została Beneficjentowi – P. w K. , Instytucji Wdrażającej - Województwu P. Wojewódzkiemu Urzędowi Pracy w G. oraz organowi I instancji – Wojewodzie P.

Skargę na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia ... września 2010 r. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Województwo P. - Wojewódzki Urząd Pracy w G. powołując się na art. 50 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Instytucja Wdrażająca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 145 i 146 ustawy o finansach publicznych z dnia 30 czerwca 2005 r., art. 112 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych oraz art. 211 ustawy o finansach publicznych z dnia 30 czerwca 2005 r. po nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 8 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw w związku z art. 111 i 113 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. W skardze Województwo P. zarzuciło także, iż pomimo wskazania na Ministra Finansów jako organ właściwy do rozpoznania odwołania Ministra Rozwoju Regionalnego nie przekazał mu sprawy a rozpatrzył ją merytorycznie.

W powyższym stanie faktycznym i prawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie badając, na gruncie art. 50 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, istnienie interesu prawnego po stronie organu wnoszącego skargę oparł się na ugruntowanym stanowisku Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawionym w Komentarzu do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - B. Dautera, B. Gruszczyńskiego, A. Kabata, M. Niezgódki-Medek, LEX, 2011, wyd. IV :

"W orzecznictwie NSA, które ukształtowało się w okresie obowiązywania ustawy o NSA, dominował pogląd, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na podstawie ustawy, czy też w formie porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania sądowoadministracyjnego. W takiej zatem sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie jest podmiotem uprawnionym do zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego (por. np. uchwała NSA z dnia 9 października 2000 r., OPK 14/00).

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2005 r., OSK 1017/04, rozważając tę kwestię na gruncie art. 50 § 1, podzielił w całej rozciągłości stanowisko wyrażone we wcześniejszym orzecznictwie. Sąd ten, odwołując się do wskazanego orzecznictwa, stwierdził, że rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa pozytywnego. Wspomniana jednostka, jako osoba prawna, może być stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przyznają stronom postępowania. Ustawa może jednak wyznaczyć organowi jednostki samorządu terytorialnego rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. W takim wypadku będzie on bronił interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. W powołanym wyroku stwierdzono, iż: "Z tego względu powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego".

Komentatorzy podkreślili, iż stanowisko wyrażone w cytowanym wyżej wyroku NSA z dnia 16 lutego 2005 r., OSK 1017/04, zgodne jest z poglądami większości przedstawicieli doktryny a także potwierdzone zostało przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 października 2009 r., K 32/08, uznający, że przepisy art. 33 i 50 § 1 ppsa są zgodne z art. 165 Konstytucji RP.

W rozpoznawanej sprawie Województwo P. - Wojewódzki Urząd Pracy w G. jako Instytucja Wdrażająca zobowiązana, Umową z ... grudnia 2005 r. o dofinansowanie Projektu "..." i Porozumieniem z dnia ... czerwca 2004 r. w sprawie podziału kompetencji w procesie wdrażania Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego 2004 – 2006 w województwie P., do podejmowania czynności zmierzających do odzyskania nienależnego dofinansowania z wykorzystaniem dostępnych środków prawnych występować może w charakterze organu jednostki samorządu terytorialnego, któremu powierzono orzekanie w sprawie indywidualnej w formie porozumienia – a to wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania sądowo administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 50 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.