Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2672/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 1 pkt 12
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Mirosława Pindelska (spr.), Protokolant ref. staż. Julia Murawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2013 r. sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością – Spółka Komandytowa w W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu samochodowego. skargę oddala


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...], znak: [...] na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), zwanej dalej ustawą Prawo o ruchu drogowym oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej kpa , po rozpatrzeniu wniosku "[...]" Sp. z o. o. Spółki Komandytowej z siedzibą w [...] z dnia 6 marca 2012 r. , uzupełnionego pismami z dnia 6 marca 2012 r. , z dnia 20 marca 2012 r. oraz z dnia 10 kwietnia 2012 r.

- odmówił zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów marki:

- Volkswagen Transporter, nr rej. [...], nr nadwozia

[...],

- Mercedes - Benz Vito, nr rej. [...], nr nadwozia [...],

- Mercedes - Benz Vito, nr rej. [...], nr nadwozia [...],

- Ford Galaxy, nr rej. [...], nr nadwozia [...].

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący

przebieg.

Wnioskiem z dnia 6 marca 2012 r. uzupełnionym pismami z dnia 6 marca 2012 r. i z dnia 20 marca 2012 r. oraz z dnia 10 kwietnia 2012 r. "[...]" Sp. z o. o. Spółka Komandytowa z siedzibą w Warszawie zwróciła się o wydanie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym ww. samochodów. Spółka podniosła, że posiada dwie umowy: kontrakt z Narodowym Funduszem Zdrowia na transport sanitarny w podstawowej opiece zdrowotnej oraz umowę ze Szpitalem Klinicznym [...] w W. na usługi transportu sanitarnego. Zaznaczyła, że w ramach umowy zawartej ze Szpitalem Klinicznym [...] Spółka zobowiązała się oddać do dyspozycji szpitala co najmniej pięć pojazdów sanitarnych. Pojazdy przeznaczone do realizacji ww. umowy wykonują między innymi transport krwi. Spółka podała, że od czasu wydania decyzji zezwalających na uprzywilejowanie w ruchu drogowym ośmiu pojazdów wzrosła ilość transportów wykonywanych przez Spółkę. Dodała, że przesłanką do zwiększenia liczby pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym jest również awaryjność karetek.

W toku postępowania wyjaśniającego organ poinformował wnioskodawcę o swoich wątpliwościach co do zasadności uprzywilejowania w ruchu drogowym kolejnych czterech pojazdów.

Pismem z dnia 19 kwietnia 2012 r. organ zwrócił się Szpitala Klinicznego [...] w W., na rzecz którego wnioskodawca świadczy usługi transportu sanitarnego z prośbą o wyjaśnienie, czy do prawidłowej realizacji zadań wynikających z zawartych umów niezbędne jest korzystanie z pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym. W szczególności poproszono o udzielenie informacji iloma pojazdami wykonywane są usługi oraz w jakich konkretnie sytuacjach wykorzystywane są pojazdy wnioskodawcy i ile razy były używane jako uprzywilejowane w ruchu drogowym.

Kolejnym pismem z dnia 19 kwietnia 2012 r. zwrócono się również do Narodowego Funduszu Zdrowia [...] Oddziału Wojewódzkiego w W. z prośbą o udzielenie informacji, czy do prawidłowej realizacji zadań wynikających z realizacji umowy w zakresie świadczeń transportu sanitarnego w podstawowej opiece zdrowotnej niezbędne jest korzystanie z pojazdów, uprzywilejowanych w ruchu drogowym.

W odpowiedzi na pisma organu strona poinformowała, że nie jest w stanie udzielić informacji odnośnie ilości wykonanych transportów z wykorzystaniem pojazdów jako uprzywilejowanych w ruchu drogowym, albowiem nie prowadzi takiej statystyki. Zaznaczyła, że do transportów wykonywanych przez wnioskodawcę zaliczyć należy między innymi transport krwi, transport osób ciężko poszkodowanych w wypadku, transport pacjentów wymagających natychmiastowe; hospitalizacji, transport organów przeznaczonych do transplantacji czy transport pacjentów po udarze. Narodowy Fundusz Zdrowia [...] Oddział Wojewódzki w [...] pismem z dnia 10 maja 2012 r. poinformował, że ubieganie się przez wnioskodawcę o zezwolenie na uprzywilejowanie w ruchu drogowym ambulansów służących do realizacji transportu sanitarnego w ramach podstawowej opieki zdrowotnej nie znajduje uzasadnienia.

Pismem z dnia 7 maja 2012 r. oraz pismem z dnia 12 czerwca 2012 r. Szpital Kliniczny [...] poparł starania wnioskodawcy o uprzywilejowanie w ruchu drogowym wnioskowanych pojazdów. Szpital poinformował, że do realizacji umowy Spółka zobowiązała się do oddania do wyłącznej dyspozycji co najmniej pięć pojazdów. Szpital zaznaczył, że w praktyce dla zapewnienia bezpieczeństwa pacjentów wymagane jest posiadanie przez wnioskodawcę większej ilości pojazdów uprzywilejowanych. Wskazał, iż w trakcie przewożenia pacjentów do domu pogorszeniu może ulec ich stan zdrowia. Sytuacje takie mają głównie miejsce w przypadku transportu transplantacyjnych, przewozu pacjentów dializowanych. Szpital poinformował, że w bieżącym roku do 30 maja 201 r. zostało wykonanych pięćdziesiąt dziewięć transportów transplantacyjnych.

W tych okolicznościach organ wskazał, że art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, stanowi o wyjątkach od ogólnych zasad poruszania się po drogach. Zgodnie z tym przepisem zezwolenie Ministra Spraw Wewnętrznych może być udzielone jedynie jednostkom, których pojazdy, proponowane do uprzywilejowania w ruchu drogowym, będą używane w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego.

W ramach swojej działalności wnioskodawca zawarł umowę ze Szpitalem Klinicznym [...] z siedzibą w W. na świadczenie usług w zakresie transportu sanitarnego oraz z Narodowym Funduszem Zdrowia [...] Oddziałem Wojewódzkim w W. na transport sanitarny w podstawowej opiece zdrowotnej. Nie każdy jednak transport sanitarny związany jest z koniecznością korzystania z pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym. Podał, że strona z wnioskiem o wydanie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów samochodowych występuje po raz kolejny.

Minister Spraw Wewnętrznych podkreślił, że z zgromadzonych dokumentów nie wynika, że pojazdy proponowane do uprzywilejowania w ruchu drogowym wykorzystywane są stale w akcjach związanych z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Organ wskazał, że obecnie w dyspozycji wnioskodawcy jest osiem pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym.

Organ uwzględniając charakter i liczbę zawartych umów (jedna umowa zawarta ze Szpitalem Klinicznym [...] z siedzibą w W. ) uznał, że jest to liczba wystarczająca do realizacji transportów związanych z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Stwierdził również, że liczba wykonanych transportów transplantacyjnych z użyciem pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym pozwala na stwierdzenie, że osiem pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym pozwoli w pełni na realizację zadań związanych z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego.

Minister Spraw Wewnętrznych nie podzielił opinii Szpitala Klinicznego [...] w W., że w celu zapewnienia bezpieczeństwa życia i zdrowia pacjentów wymagane jest posiadanie przez wnioskodawcę większej ilości pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym, albowiem w trakcie przewożenia np. pacjentów do domu sytuacja ich ulega zmianie i konieczne jest uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów. Zdaniem organu opinia Szpitala nie potwierdza informacji udzielonej przez wnioskodawcę w piśmie z dnia 10 kwietnia 2012 r., że pojazdami proponowanymi do uprzywilejowania w ruchu drogowym byli transportowani pacjenci ciężko poszkodowani w wypadkach, pacjenci wymagający natychmiastowej hospitalizacji, czy pacjenci po udarze.

Dalej organ w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. wskazał, że zakres świadczeń udzielanych przez wnioskodawcę w ramach kontraktu z Narodowym Funduszem Zdrowia daje podstawę do stwierdzenia, iż nie są to świadczenia wymagające korzystania z pojazdów uprzywilejowanych. Zakres świadczeń w ramach podstawowej opieki lekarskiej obejmuje świadczenia zdrowotne lekarskie udzielane również w domu świadczeniobiorcy, z wyłączeniem stanów bezpośredniego zagrożenia życia. Pojazdy wykorzystywane do realizacji umów w zakresie podstawowej opieki zdrowotnej nie wymagają uprzywilejowania w ruchu drogowym. Powyższe znajduje potwierdzenie w piśmie [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 10 maja 2012 r. Minister odniósł się także do podnoszonych argumentów strony we wniosku. Zaznaczył, że przesłanką do uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdów nie może być fakt, że pojazdy wnioskodawcy są w ciągłym użyciu i dochodzi do wzrostu awaryjności pojazdów. Wyjaśnił, że organ nie uzależnia wydania zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu od zarejestrowania tego pojazdu jako "samochodu specjalnego". Taka rejestracja pojazdów nie przesądza o możliwości ich uprzywilejowania w ruchu drogowym, gdyż zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 12 - Prawo o ruchu drogowym, uprzywilejowanie pojazdu musi pozostawać w związku z ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego. Decydujące znaczenie ma używanie tego pojazdu w akcjach związanych z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, a nie sposób jego przeznaczenia przyjęty w karcie rejestracyjnej pojazdu.

Odnosząc się natomiast do argumentu strony, że posiadanie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu jest warunkiem koniecznym w przetargach na świadczenie usług transportowych organ uznał, że udział w przetargach na usługi transportu sanitarnego nie stanowi podstawy do wydania zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu rogowym pojazdu.

Zdaniem Ministra Spraw Wewnętrznych na podstawie przedstawionego zgromadzonego materiału nie można stwierdzić, iż pojazdy marki Volkswagen Transporter, nr rej. [...], Mercedes - Benz Vito, nr rej. [...], Mercedes - Benz Vito, nr rej. [...], Ford Galaxy, nr rej. [...] są używane w akcjach związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, w szczególności używanie to nie ma cech bezpośredniości w ratowaniu życia i zdrowia ludzkiego. Minister nadmienił także, że ograniczenie liczby pojazdów korzystających z uprzywilejowania w ruchu drogowym, ma wpływ na bezpieczeństwo pozostałych uczestników tego ruchu. Zwiększenie liczby pojazdów uprzywilejowanych w warunkach natężającego się stale ruchu drogowego powoduje dodatkową dezorganizację i zagrożenie bezpieczeństwa innych uczestników ruchu.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła "[...]" Sp. z o.o. Spółka Komandytowa z siedzibą w [...] wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 12 Prawo o ruchu drogowym zezwolenia Ministra Spraw Wewnętrznych na uprzywilejowanie w ruchu drogowym ww. pojazdów.

Strona skarżąca zarzuciła skarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 10 §1 , art. 77 § 1 i art. 80 kpa oraz przepis prawa materialnego tj. art. 53 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. -Prawo o ruchu drogowym, poprzez błędne uznanie, że brak jest podstaw do wydania zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym wnioskowanych do uprzywilejowania pojazdów.

Po rozpatrzeniu ww. wniosku Minister Spraw Wewnętrznych decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 12 Prawo o ruchu drogowym oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podtrzymał powyższą argumentację wyrażoną w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. Podkreślił, że materiał dowodowy zebrany w sprawie, został rozpatrzony na tle obowiązującego art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy - Prawo o ruchu drogowym z uwzględnieniem wypracowanej linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaś samo postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone bez naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Dodatkowo Minister Spraw Wewnętrznych odniósł się do zarzutów podnoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wyjaśnił także, iż nie znajduje uzasadnienia zarzut skarżącego odnośnie naruszenia przez organ art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Skargę na opisaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] Sp. z o.o. Sp. komandytowa z siedzibą w Warszawie wnosząc o jej uchylenie oraz jej poprzedzającej z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...].

Zaskarżonej decyzji zarzucono :

1) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym poprzez nie wydanie przez organ zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu dla pojazdów i naruszenie tym samym granic uznania administracyjnego.

2) naruszenie przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji tj.

a) art. 7 i art. 77 § 1 i § 3 oraz art. 136 kpa poprzez nie wyjaśnienie przez organ wątpliwości oraz zarzutów zgłoszonych przez stronę w toku postępowania, które mają bezpośredni wpływ na uznanie, iż skarżący winien uzyskać zezwolenie na uprzywilejowanie w ruchu dla pojazdów,

b) art. 15 kpa poprzez nie dokonanie przez organ ponownie rozpatrujący sprawę tj. Ministra Spraw Wewnętrznych, samodzielnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a w rezultacie naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego ( w tym oceny dowodów)

c) w konsekwencji powyższych uchybień naruszenie art. 138 § 1 i § 2 kpa poprzez utrzymanie przez organ w mocy wadliwej i istotnie naruszającej przepisy postępowania decyzji organu wydanej w pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych podtrzymał argumentacje wyrażoną w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ w niniejszej sprawie organ prawidłowo odmówił zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów wymienionych w decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...]. Ponadto wbrew zarzutom skarżącego Minister Spraw Wewnętrznych podejmując powyższe rozstrzygnięcie nie naruszył prawa, a w szczególności art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Zgodnie z treścią przepisu art. 53 ust. 1 pkt 12 Prawo o ruchu drogowym pojazdem uprzywilejowanym w ruchu drogowym może być pojazd samochodowy jednostki niewymienionej w pkt 1-11, jeżeli jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego na podstawie zezwolenia ministra właściwego dla spraw wewnętrznych.

Treść powołanego przepisu wskazuje, że zezwolenia są wydawane w ramach uznania administracyjnego przy spełnieniu przesłanek zawartych w tym przepisie, a więc jeżeli pojazd jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego.

Omawiany przepis uzasadnia wydanie zezwolenia na używanie pojazdów jako uprzywilejowanych w przypadkach bezpośrednich działań faktycznych związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Należy podkreślić, że z użyciem sformułowania ratowanie łączy się element nagłości, związany z wystąpieniem nieprzewidzianych zdarzeń zagrażających życiu lub zdrowiu, w sposób wymagający podjęcia natychmiastowego, nie cierpiącego zwłoki działania. Jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro rozstrzygnięcie będące przedmiotem skargi zawiera elementy uznania administracyjnego, to kontrola sądu polega jedynie na tym, czy tego rodzaju decyzja nie posiada cech dowolności, a więc czy w sposób należyty zostały wyważone interesy społeczne i uzasadnione interesy obywateli - art. 7 kpa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt II SA 1081/98 z dnia 9 października 1998 r., LEX nr 41419).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organ nie przekroczył granic swobodnego uznania, a decyzja odpowiada kryterium racjonalności w ramach swobody podjętej decyzji. Organ wnikliwie z zachowaniem zasad postępowania administracyjnego opisanych w art. 7, 77, 107 kpa przeprowadził postępowanie, wskazał przesłanki którymi kierował się wydając zaskarżoną decyzję i swoje stanowisko przekonywująco uzasadnił. Zebrał istotny materiał dowodowy, w oparciu o który dokonał prawidłowego rozpoznania wniosku z rozważeniem interesu wnioskodawców i interesu społecznego. Błędny jest zatem zarzut strony skarżącej, że organ wydając decyzję oparł się wyłącznie na negatywnej opinii Narodowego Funduszu Zdrowia [...] Oddziału Wojewódzkiego w [...].

Zdaniem Sądu organ właściwie stwierdził, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, że proponowane pojazdy do uprzywilejowania w ruchu drogowym wykorzystywane są stale w akcjach związanych z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Podkreślić należy, że obecnie wnioskodawca posiada osiem pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym. Mając na uwadze charakter i liczbę zawartych umów zgodzić się należy z organem, iż jest to liczba wystarczająca do realizacji transportów związanych z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Ponadto nie wszystkie transporty jakie wykonuje wnioskodawca powinny być wykonywane pojazdami uprzywilejowanymi w ruchu drogowym. Trudno bowiem uznać aby transport pacjenta do domu wymagał uprzywilejowania w ruchu drogowym. Również transporty sanitarne wykonywane przez wnioskodawcę w ramach świadczeń z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej nie wymagają uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdów. Istotą umowy o transport sanitarny w podstawowej opiece zdrowotnej jest sam przewóz pacjentów, którzy nie są w stanie bezpośredniego zagrożenia życia. Nadto wskazać należy, iż w sytuacji zagrożenia życia i zdrowia pacjentów niezbędnym jest wzywanie jednostek funkcjonujących w systemie ratownictwa medycznego (zespołu ratownictwa medycznego podstawowego lub specjalistycznego).

Sąd podziela wszystkie argumenty organu uzasadniające odmowę uwzględnienia wniosku strony skarżącej. Zdaniem Sądu organ odpowiednio wyważył interes skarżącego i interes społeczny polegający na dążeniu do zapewnienia ochrony bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla wszystkich uczestników ruchu. Należy zauważyć, że orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie spraw rozpatrywanych na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 12 Prawa o ruchu drogowym jest spójne i uznaje uzasadnioną odmowę uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdów za zgodną z prawem i intencją ustawodawcy zmierzającą do ścisłego zawężenia kategorii pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym z uwagi na zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Sens uprzywilejowania w ruchu niektórych pojazdów polega na ułatwieniu możliwie szybkiego dotarcia do określonego miejsca pojazdom bezpośrednio biorącym udział w akcjach ratowniczych, z ratowaniem życia lub mienia albo w celu zmniejszenia skutków katastrofy. Skuteczność tego rozwiązania jest zachowana dopóty, dopóki liczba pojazdów uprzywilejowanych jest ograniczona do niezbędnego minimum. Im bowiem więcej jest takich pojazdów, tym mniejsze są faktyczne ułatwienia jazdy. Możliwość prawna uznania pojazdu za uprzywilejowany w ruchu drogowym istnieje tylko w sytuacji, gdy jest on używany w związku z ratowaniem życia lub mienia albo zmniejszeniem skutków katastrofy, (wyr. NSA z dnia 10 lutego 1998 r., II SA 1566/97).

Zdaniem Sądu bezpodstawny jest zarzut podnoszony w skardze, iż organ uczynił z zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym narzędzie ingerencji w wolny rynek i stosunki prawno-gospodarcze łączące skarżącego z innymi podmiotowymi (w tym szczególności ze Szpitalem). Wyjaśnić należy, że organ nie uzależnia wydania zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów od zapisów umów. Skarżący zawarł umowę ze Szpitalem Klinicznym [...] zobowiązując się do podstawienia pojazdów. To zobowiązanie nie może mieć jednak wpływu na stanowisko organu w przedmiocie wydania zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym, albowiem organ bada czy dany pojazd jest wykorzystywany w związku z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, a nie iloma pojazdami wnioskodawca zobowiązuje się wykonywać świadczenia transportu sanitarnego.

Bezzasadny jest również zarzut skarżącego, że nie znajduje podstawy prawnej działanie organu, który wydał zezwolenie na uprzywilejowanie w ruchu drogowym dla ośmiu pojazdów, a następnie nie wydał zezwolenia na kolejne cztery pojazdy. Przyjęcie argumentacji strony skarżącej, że z racji posiadania już pojazdów wnioskowanych do uprzywilejowania, prowadziłoby do ograniczenia roli Ministra Spraw Wewnętrznych do roli organów automatycznie rejestrującego liczbę pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym zgłoszonych przez podmioty, które już posiadają zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdów. Pozostałe zarzuty również nie zasługują na uwzględnienie i nie wpływają na podjęte przez Sąd rozstrzygnięcie.

Mając na uwadze powyższą argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.