Postanowienie NSA, sygn. akt II OW 186/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 4, 15 par 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 14 lutego 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz /spr./ sędzia del. WSA Robert Sawuła Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy z wniosku Marszałka Województwa Z. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Marszałkiem Województwa Z., a Starostą G. o wskazanie organu właściwego do rozpoznania sprawy wydania zezwolenia na zbierania odpadów postanawia oddalić wniosek


UZASADNIENIE

Marszałek Województwa Z. wnioskiem z dnia 2 grudnia 2013 r. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy tym organem a Starostą G. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania sprawy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów.

Na wstępie wskazano, że Starosta G. przekazał pismem z dnia 30 września 2013 r. do załatwienia Marszałkowi Województwa Z. wniosek Przedsiębiorstwa [...] sp. j., dotyczący wydania zezwolenia na zbieranie odpadów na terenie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, w miejscowości L., gmina C., powiat g., województwo z. Powołał się przy tym na art. 41 ust. 3 punkt 1 a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

Uzasadnienie wniosku dotyczy zaś sprawy wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, o której mowa w art. 115a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity - Dz. U. z 2013 r., poz. 1232), dalej p.o.ś., dla zakładu prowadzącego działalność w zakresie produkcji paliwa ekologicznego – peletu.

W piśmie procesowym z dnia 7 stycznia 2014 r. Starosta G. wskazał, że wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Marszałkiem Województwa Z. a Starostą G. o wskazanie organu właściwego do rozpoznania sprawy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów w dalszej części dotyczy innej sprawy, tj. działalności w zakresie produkcji paliwa ekologicznego - peletu na terenie Zakładu [...] w N. Organ wskazał, że w dniu 22.10.2013 r. zawiadomieniem znak: [...] przekazał do Marszałka Województwa Z. wystąpienie pokontrolne Z. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w S., dotyczące firmy pod nazwą "[...]", prowadzącej działalność bez decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Zdaniem organu wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego dotyczy ustalenia organu właściwego w ww. sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.

Przez spór o właściwość lub spór kompetencyjny należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia sprawy (spór pozytywny), albo gdy każdy z organów uważa się za niewłaściwy do załatwienia tej sprawy (spór negatywny). Zatem spór o właściwość ma miejsce wtedy, gdy rozbieżność poglądów co do zakresu działania organów administracji publicznej zachodzi w odniesieniu do rozpoznania i rozstrzygnięcia tej samej sprawy, czyli gdy mamy do czynienia z tożsamą sprawą, którą zajmują się co najmniej dwa organy, albo co do której organy odmawiają jej rozpoznania i rozstrzygnięcia, powołując się na brak właściwości. Podkreślenia wymaga, że warunkiem wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny merytorycznego orzeczenia w przedmiocie sporu jest istnienie sporu o właściwość lub sporu kompetencyjnego w znaczeniu prawnym. Z istoty sporu o właściwość i sporu kompetencyjnego wynika, że spór może mieć miejsce w takiej sytuacji, kiedy istnieje materialnoprawna podstawa do załatwienia konkretnej sprawy administracyjnej przez organ administracji publicznej w postępowaniu jurysdykcyjnym. Jednocześnie należy mieć na względzie, że spór o właściwość (kompetencyjny) może powstać tylko w ramach konkretnej sprawy administracyjnej, która jest już przedmiotem prowadzonego postępowania.

Wystąpienie z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu o właściwość musi być zatem poprzedzone dokładnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy, aby można precyzyjnie określić przedmiot sprawy. Ustalenie stanu faktycznego i określenie przedmiotu sprawy należy do organów, a nie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy brak jest konkretnej sprawy administracyjnej, na tle której spór o właściwość mógł powstać. W przedmiotowej sprawie nie mamy bowiem do czynienia z tożsamością sprawy administracyjnej, którą zajmują się uczestniczące w niniejszym postępowaniu organy. Marszałek Województwa Z. wystąpił z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu o właściwość w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania sprawy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów. Uzasadnienie wniosku odnosi się zaś do sprawy wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, o której mowa w art. 115a p.o.ś., w związku z prowadzoną działalnością w zakresie produkcji paliwa ekologicznego – peletu. Nie jest rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego badanie, jakiej sprawy dotyczy złożony przez Marszałka Województwa Z. wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość, tj. czy chodzi o sprawę dotyczącą wydania zezwolenia na zbieranie odpadów, czy też o sprawę dotyczącą wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu.

Z powyższych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 w związku z art. 15 § 2 i art. 64 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.