Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2484/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 5 i ust. 11;
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 7; art. 77; art. 80; art. 107 par 3;
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 13g ust. 1, ust. 1b pkt 1 i ust. 2; art. 40c ust. 1;
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska – Przewłoka Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2009 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] września 2008 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, ust. 1a, ust. 2, art. 40c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm. dalej u.d.p.) oraz 6 pkt 6 lit. c), pkt 7 lit. d) i e) załącznika nr 2 do ww. ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm. dalej p.r.d.) po rozpatrzeniu odwołania A. F. (dalej jako skarżący) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8400 złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie sprawy.

Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2008 r. poddano ważeniu przenośnymi wagami do pomiarów statycznych pojazd samochodowy marki D. o nr rej. [...] wraz z naczepą marki B. o nr rej. [...], przewożący piasek. Wyniki tego ważenia wykazały, że nacisk dla pojedynczej osi napędowej pojazdu ciągnącego wyniósł 10,70 ton, a dla potrójnej osi naczepy 24,8 ton. Po przeprowadzeniu drugiego ważenia przyjęto wyniki ważenia na korzyść skarżącego tj. rzeczywisty nacisk na pojedyńczą oś napędową pojazdu ciągnącego – 10,29 tony co stanowi przekroczenie dopuszczalnego nacisku o 2,29 tony, rzeczywista suma nacisków potrójnej osi naczepy – 23,71 tony, co stanowi przekroczenie dopuszczalnego nacisku o 1,91 tony. Z przeprowadzonej kontroli został sporządzony protokół podpisany bez uwag przez kierowcę. W protokole tym zaznaczono, że kierowcy okazano dokumenty legalizacyjne wag i protokół z pomiaru równości terenu. W związku ze stwierdzonymi naruszeniami [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wszczął postępowanie administracyjne, a następnie decyzją z [...] maja 2008 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8400 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a przeprowadzone ważenia odbyły się w miejscu do tego nie przygotowanym.

Odwołując się do rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z [...] lutego 2004 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu skarżący wskazał, że organ I instancji dysponuje protokołem pomiaru, który uwzględnia jedynie pochylenia w strefie ważenia, nie zawiera natomiast danych w zakresie odchyleń od płaszczyzny. Zwrócił również uwagę, że w miejscu ważenia nie było odpowiedniej głębokości dołu do umieszczenia wagi.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego powołaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Biorąc pod uwagę uzyskane podczas kontroli wyniki ważenia wskazał, że kary za stwierdzone naruszenia wynoszą: 5400 zł za przekroczenie nacisku dla potrójnej osi, 3000 zł za przekroczenie nacisku dla pojedynczej osi napędowej, łącznie 8400 zł.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że powołane przez skarżącego przepisy rozporządzenia nie mają w sprawie zastosowania, a to z uwagi na użyte podczas kontroli wagi. Ważenia dokonano na wagach przenośnych do pomiarów statycznych. W trakcie takiego ważenia pojazd znajdujący się na wadze jest unieruchomiony. Ww. rozporządzenie (które już nie obowiązywało w chwili kontroli) odnosi się do ważenia pojazdów w ruchu i dlatego miejsce ważenia, na którym dokonano ważenia nie podlega ocenie pod kątem zgodności z wymogami określonymi w tym rozporządzeniu.

Nawiązując do argumentacji skarżącego organ dokonał analizy mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa i uznał, że wagi użyte w trakcie kontroli powinny spełniać jedynie wymogi określone rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 października 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne (Dz. U. Nr 183, poz. 1791). Takie wymogi zostały spełnione, co potwierdzają Świadectwa Legalizacji Ponownej wydane przez Prezesa Głównego Urzędu Miar. Powyższe rozporządzenie nie wprowadzało szczególnych warunków dla miejsca, na którym miało być wykonywane ważenie przy pomocy wag nieautomatycznych. W obowiązujących przepisach brak jest uregulowania procedury ważenia za pomocą wag nieautomatycznych przez organy kontrolne. Mimo to, w celu zapewnienia maksymalnej dokładności wyników, Inspekcja Transportu Drogowego korzysta wyłącznie z miejsc wypoziomowanych, odpowiednio zbadanych i zatwierdzonych przez odpowiednie organy. Tak też było w niniejszej sprawie - miejsce przeprowadzenia ważenia w miejscowości B. legitymuje się dokumentem zatwierdzającym wydanym przez uprawnionego geodetę (licencjonowanego przez Ministerstwo Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w dniu [...] czerwca 1992 r.). Dokonane przezeń pomiary wskazują, że pomierzone spadki mieszczą się także w normie, przewidzianej dla wag do pomiarów dynamicznych (pojazdów w ruchu), co oznacza, że na takim miejscu mogłyby również być dokonywane pomiary dynamiczne. Ww. dokumenty legalizacyjne były okazane podczas kontroli drogowej kierowcy.

Skoro więc kompetentny organ uznał, iż miejsce to jest odpowiednie do wykonywania kontroli drogowej, to taki dokument, podobnie zresztą jak ww. Świadectwa Legalizacji Ponownej, jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 k.p.a. Powyższe dokumenty stanowią przeto dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Dlatego też organ odwoławczy za niezasadne uznał zarzuty jakoby ważenie odbyło się "w miejscu do tego nie przygotowanym", a jego pomiary "nie zostały wykonane przez uprawnionego geodetę".

Nadto organ odwoławczy podkreślił, że przewoźnik przed rozpoczęciem przejazdu ma obowiązek zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom.

W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wnosił o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zdaniem strony kara została wymierzona niesłusznie i bezpodstawnie, gdyż całe postępowanie dotknięte zostało szeregiem wad.

Odwołując się do przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z [...] września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, skarżący wywiódł, że ważenie zostało przeprowadzone na miejscu, które nie zostało właściwie przygotowane. W protokole z miejsca ważenia nie są bowiem ujęte wartości w postaci nierówności powierzchniowych. Ponadto z protokołu nie wynika czy urządzenia użyte do pomiaru terenu posiadały aktualne świadectwa legalizacyjne.

Nadto skarżący zwrócili uwagę, że organ powołuje się na warunki niezbędne do przeprowadzenia ważenia określone w ww. rozporządzeniu, pomimo iż uznaje je za niewłaściwe do pomiarów statycznych. Uwzględnia się bowiem pomierzone dopuszczalne spadki, czego nie powinien w takiej sytuacji czynić. Zdaniem skarżącego powołane rozporządzenie, pomimo braku stosownego zapisu w tytule, należy stosować także podczas dokonywanego ważenia statycznego pojazdu.

W ocenie skarżącego organ powinien wziąć pod rozwagę nie tylko dowód z pomiaru wielkości fizycznej, czyli obciążenia osi na pomost wagi, lecz także sposób rzeczywistego załadunku pojazdu, odpowiedzialność za załadunek towaru i jego poprawne rozmieszczenie na pojeździe przez załadowcę. Wiezionym ładunkiem był kruszec mineralny, który niewłaściwie rozmieszczony, ze względu na swoją strukturę, może podlegać przemieszczeniom podczas jego transportu.

W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoją dotychczasową argumentację.

Organ odwoławczy ponownie podkreślił, że w niniejszej sprawie użyto wag nieautomatycznych, a te spełniają wymagania rozporządzenia Ministra Gospodarki z 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne. Rozporządzenie to nie wprowadzało szczególnych warunków dla miejsca, na którym dokonywane jest ważenie przy pomocy tych wag, w tym także wymogu, aby miejsce to było wykonane z betonu bądź z jakiegokolwiek innego materiału. Zwrócił uwagę, że w protokole z pomiaru równości terenu określono równość podłużną i równość poprzeczną.

W ocenie organu cała procedura ważenia odbyła się za pomocą zalegalizowanych przyrządów pomiarowych przez kompetentny organ i jej wyniki są w pełni wiarygodne.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi organ wskazał, że podczas ważenia nie mogło dojść do przesunięcia się przewożonego ładunku, gdyż przed ważeniem każdej z osi pojazd jest unieruchamiany. Z obowiązujących przepisów wynika nadto obowiązek takiego rozmieszczenia ładunku, aby nie dochodziło do przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Przewoźnik obowiązany jest przed rozpoczęciem przejazdu zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom.

Organ podkreślił, że w ramach postępowania zostały podjęte wszelkie kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i na podstawie całego zebranego materiału dowodowego zostało wydane rozstrzygnięcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym.

Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Jednak nie każde naruszenie prawa przez organy administracji publicznej daje Sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) określa kiedy decyzje podlegają uchyleniu.

Dokonując oceny zasadności wniesionej przez A. F. skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw.

Zgodnie z przepisem art. 61 ust. 1 p.r.d. ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu, natomiast według przepisu art. 61 ust. 2 pkt 1 p.r.d. ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Jeżeli masa, naciski osi lub wymiary pojazdu wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach określających warunki techniczne pojazdów, przejazd pojazdu jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia (art. 61 ust. 11 p.r.d.).

Zgodnie z przepisem art. 13g ust. 1 u.d.p., za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Wysokość kar pieniężnych określa załącznik nr 2 do ustawy (vide: art. 13g ust. 2).

Jak stanowi art. 40c ust. 1 u.d.p., w wypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego oraz funkcjonariusz Policji mają prawo wymierzenia i pobrania kary pieniężnej, ustalonej zgodnie z art. 13g ust. 2.

Z akt sprawy, w tym przede wszystkim z zebranych w toku postępowania kontrolnego dowodów (vide: Protokół kontroli nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r.) wynika jednoznacznie, iż w kontrolowanym pojeździe będącym własnością strony skarżącej przekroczony został dopuszczalny na drodze wojewódzkiej nr [...] nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu ciągnącego o 2,29 tony, co w konsekwencji oznaczało wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 3.000,- zł oraz nacisk na potrójnej osi naczepy o 1,916 tony, co w konsekwencji oznaczało wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 5400 zł na podstawie Lp. 6.7 lit. d) i Lp. 6.7 lit. e) oraz lp. 6.6 lit. c tabeli stanowiącej załącznik nr 2 do ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

W ocenie Sądu ważenie pojazdu zostało przeprowadzone prawidłowo, zaś otrzymane wyniki ważenia zostały podane po uwzględnieniu tolerancji 200 kg + 2% dla każdej osi. Również wysokość kary pieniężnej została ustalona właściwie na podstawie załącznika nr 2 do cyt. ustawy o drogach publicznych.

Ponadto należy uznać, iż - wbrew zarzutom skargi - stanowisko, na którym dokonana została kontrola przedmiotowego pojazdu, posiadało również prawidłowe i aktualne świadectwo legalizacji. Według Sądu należy podkreślić, iż przyrządy pomiarowe użyte w toku kontroli posiadały legalizację, co stwierdzone zostało w protokole z zatrzymania i kontroli pojazdu oraz w wyjaśnieniach udzielonych przez organy w uzasadnieniu obu decyzji, zaś sama kontrola została przeprowadzona prawidłowo, co potwierdził kierowca podpisując bez żadnych uwag protokół kontroli.

Zdaniem Sądu organy administracji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a). Ponadto organ odwoławczy, a wcześniej także organ I instancji, nie dopuścił się – w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem organy te oparły się na materiale prawidłowo zebranym przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...], dokonując jego wszechstronnej oceny. Organy obu instancji, przedstawiając w sposób prawidłowy podstawy faktyczne i prawne rozstrzygnięcia, nie dopuściły się ponadto obrazy przepisu art. 107 § 3 k.p.a., w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uznał za słuszne zarzutów powołanych przez skarżącego przedsiębiorcę.

Ustosunkowując się do zarzutu wadliwego przeprowadzenia procedury ważenia nacisków osi pojazdu należy stwierdzić na wstępie, że - jak słusznie zauważył organ odwoławczy – z istoty uproszczonego i specyficznego zarazem postępowania, jakim jest postępowanie kontrolne pojazdu wykonywane na drodze, wynika, że wiarygodny materiał dowodowy można zgromadzić przede wszystkim "na gorąco" w trakcie wykonywanych czynności kontrolnych. To nakłada szczególną odpowiedzialność nie tylko na prowadzących postępowanie inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego, ale również na samego kontrolowanego, który winien w sposób czynny uczestniczyć w czynnościach kontrolnych i na bieżąco zgłaszać wszelkie zastrzeżenia i uwagi, które następnie winny być wpisywane do protokołu kontroli. Zdaniem Sądu tylko w ten sposób można ustalić w sposób wiarygodny stan faktyczny znajdujący pełne odzwierciedlenie w protokole kontroli i stanowiący podstawę do wydania decyzji administracyjnej. Mając to na względzie warto pamiętać, że zgłaszane na późniejszym etapie zarzuty dotyczące naruszeń, których rzekomo miały się dopuścić organy kontrolne, często są nie tylko trudne do jakiegokolwiek sensownego zweryfikowania, ale również mogą budzić poważne wątpliwości co do ich wiarygodności. Trzeba także w tym miejscu wskazać, iż w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych sama odmowa podpisania protokołu przez osobę kontrolowaną nie może stanowić jakiejkolwiek podstawy do odmowy uznania procedury kontrolnej za prawidłową.

W ocenie Sądu przyjąć należy, że Główny Inspektor Transportu Drogowego, odnosząc się w niniejszej sprawie do zarzutów strony dotyczących stanowiska do pomiarów pojazdów - słusznie stwierdził, że pomiarów dokonano na stanowisku spełniającym normy, przebadanym geodezyjnie (dowodem czego jest protokół z pomiaru równości terenu na stanowisku kontroli pojazdów), przy użyciu przenośnych wag nieautomatycznych do pomiarów statycznych, posiadających stosowną legalizację Prezesa Głównego Urzędu Miar.

Zdaniem Sądu inspektorzy organu I instancji w prowadzonym postępowaniu kontrolnym nie dopuścili się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Należy wskazać, co jest istotne w sprawie, iż kierujący pojazdem został zapoznany z zasadami kontroli nacisków osi i masy pojazdu przy użyciu wag samochodowych. Kierowca podpisał protokół kontroli nie wnosząc do niego żadnych uwag.

W sprawie istotne jest to, iż miejsce ważenia, w którym dokonano kontroli pojazdu skarżącego, legitymuje się dokumentem potwierdzającym spełnienie wszelkich warunków koniecznych do wykonywania pomiarów nacisków oraz masy pojazdów. Wskazać przy tym warto, iż wspomniane przez obie strony rozporządzenia wykonawcze (ani też inne akty normatywne) nie wprowadzają obowiązku dokonywania pomiarów owych miejsc przez geodetów, bądź inne szczegółowo uprawnione osoby. Nie ma przy tym podstaw do podważania, że przyrządy pomiarowe, którymi dokonano pomiaru równości terenu, nie odpowiadały stawianym im wymaganiom, w tym także w zakresie ich legalizacji.

W ocenie Sądu, z uwagi na użyte podczas kontroli wagi nieautomatyczne, zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. nr 26, poz. 152). Oznacza to, że organ odwoławczy niezasadnie odwoływał się do rozporządzenia z 3 października 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, albowiem rozporządzenie to utraciło moc z dniem 1 stycznia 2008 r. na podstawie art. 12 pkt 3 ustawy z 15 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o systemie oceny zgodności oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 249, poz. 1834). Uchybienie to pozostaje jednak bez wpływu na wynik sprawy, albowiem regulacje tych rozporządzeń, mające w sprawie zastosowanie, nie różnią się. Zauważając, że przepisy ww. rozporządzenia nie stanowiły podstawy prawnej wydanych decyzji, Sąd zwraca uwagę na ugruntowane orzecznictwo, zgodnie z którym błędne powołanie podstawy prawnej w decyzji administracyjnej nie prowadzi do uchylenia decyzji, jeżeli podstawa taka istnieje.

Wbrew twierdzeniom skargi w sprawie nie mogą znaleźć zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych. § 3 pkt 3 tego rozporządzenia określa co oznacza pojęcie ważenie statyczne. Czyni tak dlatego, że wagi do ważenia pojazdów w ruchu mogą być wykorzystane do pomiarów dynamicznych oraz do pomiarów statycznych. Takie zdefiniowanie określonego pojęcia nie powoduje, że przepisy danego rozporządzenia można odnieść do innego rodzaju wag, niż te których ten akt prawny dotyczy.

Wobec formułowanych zarzutów istotne jest przede wszystkim to, że ani rozporządzenie obecnie obowiązujące, ani też poprzednie nie przewidywały specjalnych wymagań co do miejsca użycia wag nieautomatycznych. Nie można zatem czynić zarzutu organowi, że pomiarów dokonuje w miejscu do tego przystosowanym, tak aby zapewnić jak najlepsze warunki dla przeprowadzenia kontroli. W tej sytuacji należy uznać, że wszelkie zastrzeżenia skarżącego odnoszące się do miejsca przeprowadzenia ważenia, jak też posłużenia się przepisami wewnętrznymi są niezasadne. Niemniej zauważyć można, że wbrew zarzutom skargi protokół z pomiaru równości terenu na stanowisku kontroli pojazdów stwierdza, że zarówno spadki podłużne i poprzeczne oraz równości podłużne i poprzeczne nie przekraczają dopuszczalnych norm. Jeżeli natomiast chodzi o wykonanie strefy ważenia z betonu to podkreślić trzeba, iż zgodnie z dyrektywą Rady nr 89/106/EWG (Dz. Urz. L 287 z 24 października 1998 r.) w pojęciu betonu mieści się również utwardzenie masą bitumiczną. Jedną z mieszanek bitumicznych jest beton asfaltowy.

Zdaniem Sądu każdy przedsiębiorca zajmujący się profesjonalnie przewozem ładunku po drogach publicznych powinien z należytą starannością, dokładnie i szczegółowo zarówno przygotowywać towar do przewozu, jak i wybierać drogę swego przejazdu, w taki sposób, aby nie naruszyć jakichkolwiek norm prawa drogowego oraz przepisów dotyczących warunków technicznych użytkowanego przez siebie pojazdu. Nakazy stosownego postępowania muszą być bezwzględnie przestrzegane przez użytkowników dróg publicznych, niezależnie od tego, czy danym pojazdem przejeżdżają oni określoną drogą jedynie niewielki jej odcinek, jak również bez względu na rodzaj towaru, konstrukcję pojazdu, czy też bez względu na inne uwarunkowania związane z zakresem prowadzonej przez nich działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 13g ust. 1b pkt 1 u.d.p. podmiotem odpowiedzialnym za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jest zawsze podmiot wykonujący przejazd i to na niego nakłada się karę pieniężną. Karę pieniężną na załadowcę nakłada się, i to niezależnie od odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd, jedynie wówczas, gdy okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego.

W przypadku stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnych nacisków na poszczególne osie pojazdu organ jest obowiązany do nałożenia kar pieniężnych. Kara ta jest wymierzana niezależnie od przyczyny przekroczenia nacisku na oś.

Skarżący przed rozpoczęciem przejazdu, powinien zbadać czy załadunek został przeprowadzony prawidłowo tzn. w taki sposób, biorąc zwłaszcza pod uwagę jego właściwości, aby nie przekraczać dopuszczalnych norm nacisku na osie. To w jego interesie leży takie przygotowanie ładunku do przewozu, aby był on odpowiednio rozłożony i zabezpieczony tak, aby ruch pojazdu nie powodował jego przesunięć. Okoliczność, że w art. 61 ust. 5 p.r.d. stwierdzono, że ładunek sypki może być umieszczony tylko w szczelnej skrzyni ładunkowej nie oznacza wyłączenia w tym przypadku obowiązku zabezpieczenia ładunku przed zmianą położenia, a jedynie zmierza do uniemożliwienia wysypywania się ładunku na drogę.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd uznał, że organy ustaliły stan faktyczny sprawy w sposób prawidłowy i dokonały jego prawidłowej subsumcji pod stosowne normy prawne. Działały przy tym w oparciu o obowiązujące przepisy prawne, zaś całe postępowanie prowadzone było w sposób zgodny z wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

Dlatego też Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.