Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 745/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 129 ust.1, art. 138 ust 1
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 233 par 1 pkt z zw. z art. 245 w zw z art. 208, art. 243 par 2
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 października 2017 r. sprawy ze skargi M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 8 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania w sprawie odmowy przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r. nr [...], umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie wszczęte wnioskiem [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. (zw. dalej: "Spółką" bądź "Skarżącą") z dnia [...] r.

o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej w S. nr [...] z dnia [...].

Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym:

Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w S. udzielił Spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa zachodniopomorskiego na okres 6 lat od daty wydania decyzji, tj. do dnia [...] r. W dniu [...] r., Spółka złożyła do Dyrektora Izby Celnej w S. wniosek o przedłużenie zezwolenia na okres kolejnych 6 lat.

Dyrektor Izby Celnej w S., uwzględniając brzmienie art. 129 ust. 1 oraz art. 138 ust.1 obowiązującej w dacie rozstrzygania ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r., nr 201, poz. 1540 ze zm.) – dalej "ustawa o grach hazardowych", decyzją z dnia [...] r. odmówił przedłużenia na okres kolejnych 6 lat zezwolenia z dnia [...] r. W uzasadnieniu decyzji nr [...] z dnia [...] r. wskazał, że na podstawie zezwoleń wydanych w oparciu o przepisy ustawy o grach i zakładach wzajemnych, działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych można było prowadzić wyłącznie do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń (art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych). Nadto, zezwolenia udzielone na mocy uprzednio obowiązującej ustawy nie mogą być przedłużane (art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych).

Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej w S., utrzymał zatem w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji uznając, że organ prawidłowo zastosował przepisy ustawy o grach hazardowych, nie naruszając przy tym przepisów wspólnotowych oraz Konstytucji RP. Decyzję doręczono Spółce w dniu [...] r. i nie została ona zaskarżona do sądu administracyjnego.

W dniu [...] r. do Dyrektora Izby Celnej w S., wpłynął wniosek Spółki z dnia [...] r. o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją w związku z opublikowaniem w dniu [...] r. sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Europejskiej z dnia 19 lipca

2012 r. w sprawach połączonych C-231/11, C-214/11 i C-17/11.

Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej w S. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] r. stwierdzając, że przywołany we wniosku wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z dnia 19 lipca 2012 r., nie ma wpływu na treść wydanej w sprawie decyzji ostatecznej, gdyż TSUE nie stwierdził niezgodności przepisów ustawy o grach hazardowych z prawem Unii Europejskiej, jak również nie dokonał wykładni przesądzającej techniczny charakter przepisów podlegających obowiązkowi notyfikacji, pozostawiając to sądom polskim.

Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem, pismem z dnia [...] r. Spółka złożyła odwołanie, które zostało rozpatrzone negatywnie decyzją Dyrektora Izby Celnej w S. nr [...] z dnia [...] r. Utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy organ II instancji wskazał, że decyzja organu I instancji i zaprezentowane w niej stanowisko organu są prawidłowe. Równocześnie organ odwoławczy stwierdził, że warunki dotyczące prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, wprowadzone ustawą o grach hazardowych, nie mają istotnego wpływu na właściwości oraz sprzedaż automatów o niskich wygranych, a zatem nie stanowią one przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. Nadto organ odwoławczy uznał, że wprowadzone przez ustawę hazardową z 2009 r. ograniczenia same przez się nie oznaczają, że jej przepisy (w tym art. 138 ust.1 ustawy o grach hazardowych) mają charakter norm technicznych, zaś krajowy środek ograniczający swobody przepływu był uzasadniony; został zastosowany w sposób niedyskryminacyjny, odpowiedni do zapewnienia realizacji zamierzonego celu i nie wykraczający poza to, co niezbędne do jego osiągnięcia. W konsekwencji organ stwierdził, że ostateczna decyzja nr [...] z dnia [...] r. nie jest dotknięta enumeratywnie określoną w art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej ( t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2017 ze zm., zw. dalej: O.p.), wadą prawną.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją, Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który wyrokiem z dnia [...] r. sygn. akt II SA/Sz 895/13 uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. nr [...] z dnia [...] r. i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. nr [...] [...] z dnia [...] r. Powodem uchylenia ww. decyzji, było ich wydanie i podpisanie przez tego samego pracownika organu. Orzeczenie uprawomocniło się w dniu [...] r.

Decyzją nr [...] z dnia [...] r., wydaną wskutek ponownego rozpatrzenia sprawy w wyniku wyroku sądu Dyrektor

Izby Celnej w S., umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie wszczęte wnioskiem Spółki o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej w S. nr [...] z dnia [...] r. utrzymującej w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] r., którą organ I instancji odmówił zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S. [...] z dnia [...] r.

Organ odwoławczy stwierdził, że wobec braku przedmiotu postępowania, czyli decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S. nr [...] z dnia [...] r. która wygasła z mocy prawa, postępowanie z wniosku Spółki stało się bezprzedmiotowe i nie dawało podstaw do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Spółka wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, zarzucając organowi

I instancji naruszenie: art. 208 § 1 O.p. w zw. z art. 245 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 8

i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych oraz naruszenie art. 129 ust. 1 w zw.

z art. 138 ust. 1 w zw. z art. 118 w zw. z art. 144 ustawy o grach hazardowych w zw. z art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazania sprawy organowi do ponownego rozpoznania.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Uzasadniając swoje stanowisko podjęte w sprawie, organ odwoławczy nakreślił ramy prawne sprawy. Wskazał, że zezwolenia o których mowa w art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, zostały Spółce wydane na podstawie art. 36 ust. 1 uprzednio obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych, na okres 6 lat licząc od daty ich wydania. Powyższe oznacza, że w przedmiotowej sprawie zezwolenie udzielone Spółce na podstawie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej

w S. nr [...] z dnia [...] r., wygasło z mocy prawa z dniem [...] r.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż wniosek

o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] r., mocą której podtrzymano stanowisko zaprezentowane w decyzji odmawiającej przedłużenia na okres kolejnych 6 lat ww. zezwolenia, wpłynął do Dyrektora Izby Celnej w S. w dniu [...] r., a zatem po wygaśnięciu przedmiotowego zezwolenia.

W ocenie organu odwoławczego, konsekwencją powyższego jest stwierdzenie, że przedmiot postępowania zainicjowanego wnioskiem Spółki z dnia [...] r. o wznowienie postępowania, tj. samo zezwolenie, nie istniało już w dacie składania rzeczonego wniosku. Tym samym, ziściła się przesłanka bezprzedmiotowości postępowania wznowionego na wniosek Spółki, postanowieniem Dyrektora Izby Celnej w S. nr [...] z dnia [...] r., zaś organ prowadzący postępowanie zobligowany był do jego umorzenia, czego dokonał wydając zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy powołując następnie treść art. 208 § 1 O.p. wskazał, że bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialno-prawnego skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej, co do istoty. Zatem decyzja umarzająca postępowanie w sprawie jest orzeczeniem formalnym, kończącym postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej władny jest i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość oznacza, że żądanie zawarte we wniosku podatnika nie może zostać rozstrzygnięte merytorycznie.

Organ odwoławczy wskazał, że Dyrektor Izby Celnej w S. nie mógł wydać rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, bowiem wniosek Spółki z dnia [...] r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] r., dotyczył w swej istocie kwestii związanej

z odmową przedłużenia na okres kolejnych 6 lat, zezwolenia wydanego w dniu [...] r. które z mocy prawa wygasło w dniu [...] r. Zatem organ I instancji, będąc zobligowany zapisami art. 208 § 1 O.p., słusznie umorzył postępowanie w sprawie ww. wniosku jako bezprzedmiotowe.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy wskazał, że wniosek Spółki o wznowienie postępowania dotyczył postępowania zakończonego decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] r. o odmowie zmiany decyzji nr [...] z dnia [...] r. Wobec tego, organ odwoławczy stwierdził, że dotyczył on rozstrzygnięcia o charakterze akcesoryjnym (decyzja z dnia [...] r.) w stosunku do rozstrzygnięcia pierwotnego (decyzja z dnia [...] r.). Rozstrzygnięcie z dnia [...] r. było ściśle związane z rozstrzygnięciem z dnia [...] r. i zależnym od jego bytu.

Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, w sytuacji zatem, gdy decyzja pierwotna utraciła swój byt prawny, to wygasło także - ostateczne orzeczenie "dodatkowe" kończące postępowanie, którego dotyczył wniosek

o wznowienie. Zatem przedmiotu postępowania w sprawie wznowienia nie było już

w dacie złożenia wniosku o wznowienie postępowania, tj. w dniu [...] r., bowiem decyzja o udzieleniu zezwolenia na prowadzenie działalności

w zakresie gier na automatach z dnia [...] r., wydana była na okres 6 lat

i wygasła z dniem [...] r. Zasadnie zatem organ I instancji wskazał, że na skutek wygaśnięcia decyzji udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności

w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa zachodniopomorskiego, rozpatrywanie kwestii odnoszącej się do zmiany zezwolenia udzielonego decyzją, która wygasła, a tym samym została usunięta z obrotu prawnego, jest bezprzedmiotowe, co powoduje niemożność wydania decyzji administracyjnej załatwiającej sprawę poprzez rozstrzygnięcie jej co do istoty.

Na poparcie swojego stanowiska organ odwoławczy powołał orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II GSK 2676/14 z dnia 20 kwietnia 2016 r.

Organ odwoławczy wskazał, iż wbrew twierdzeniom odwołania rozstrzygnięcie oparte na art. 245 § 1 pkt 1 O.p., może zapaść dopiero po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 O.p. czyli po przeprowadzeniu postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W przedmiotowej sprawie natomiast, zaistnienie przesłanki określonej art. 240 § 1 pkt 11 O.p. nie było i nie jest kwestionowane,

o czym świadczy treść wydanego przez Dyrektora Izby Celnej w S. postanowienia z dnia [...] r. o wznowieniu postępowania w sprawie. Postępowanie to jednak, wznowione co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, nie mogło być prowadzone z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Z powyższych względów zarzut dotyczący niewydania rozstrzygnięcia opartego na art. 245 § 1 pkt 1 O.p., organ odwoławczy uznał za chybiony.

W ocenie organu odwoławczego, umorzenie przez organ I instancji wznowionego postępowania na podstawie art. 208 § 1 O.p., uznać należało za prawidłowe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, Spółka reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonego oraz poprzedzającego je rozstrzygnięcia w całości oraz zasądzenie kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1. art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 w zw. z art. 208 O.p.:

a) wskutek błędnego stwierdzenia, że przedmiotem postępowania

w niniejszej sprawie jest zmiana (przedłużenie) zezwolenia (który to przedmiot

w ocenie organu nie istnieje), w sytuacji, gdy jego przedmiotem jest w istocie weryfikacja przesłanek wznowienia postępowania (który to przedmiot obiektywnie istnieje) oraz ocena jaki wpływ mają ewentualnie te przesłanki

na treść rozstrzygnięcia wydanego w sprawie,

b) wskutek błędnego umorzenia postępowania w sprawie na podstawie art. 208 § 1 O.p., w sytuacji gdy organ powinien uchylić wydane w sprawie decyzje

w oparciu o art. 245 § 1 pkt 1 O.p. i dopiero wtedy następnie ewentualnie postępowanie w sprawie umorzyć,

2. naruszenie art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 1 w zw. z art. 118 w zw. z art. 144 ustawy o grach hazardowych w zw. z art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa technicznych (Dz. Urz. UE wydanie specjalne w języku polskim, rozdz. 13, t. 20, s. 337; zm. Dz. Urz. UE wydanie specjalne w języku polskim, rozdz.13, t.21,s.8 ; dalej dyrektywa 98/34/WE) w zw. z § 2 pkt 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U. Nr 239, poz. 2039 z późn. zm.) poprzez nieprzeprowadzenie przez organ weryfikacji w kierunku tego, czy regulacje ustawy o grach hazardowych odnośnie norm składających się na zakaz przedłużania, wydawania oraz zmiany zezwoleń, ustanawiają "warunki" mogące determinować w sposób istotny skład, właściwość lub sprzedaż produktu jakim jest automat do gier o niskich wygranych oraz poprzez nieprzeprowadzenie przez organ postępowania dowodowego w tym zakresie, poprzez nieprzeprowadzanie przez organ weryfikacji we wskazanym zakresie w kontekście tego, czy normy ustawy o grach hazardowych mające znaczenie z punktu widzenia postępowania w niniejszej sprawie, stanowią przepisy techniczne.

W uzasadnieniu skargi, skarżąca przedstawiła argumentację do podniesionych w skardze zarzutów.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych

w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwana dalej: "p.p.s.a.") sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności

z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim

do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ

na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja organu dotknięta jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

Sąd po przeprowadzeniu kontroli zaskarżonej decyzji, uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone rozstrzygnięcie narusza przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przepisy prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zasadnie utrzymał w mocy rozstrzygnięcie wydane przez Dyrektora Izby Celnej w S. w przedmiocie umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania wszczętego wnioskiem Skarżącej z dnia [...]. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] r. o odmowie przedłużenia na okres kolejnych 6 lat zezwolenia nr [...] z dnia [...] r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa zachodniopomorskiego.

Rozpatrzenie powyższego pozwoli na stwierdzenie czy organ odwoławczy dopuścił się naruszenia - tak jak twierdzi Skarżąca - art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w związku z art. 245 oraz w związku z art. 208 O.p.

Sąd zauważa, że organ odwoławczy, rozpatrując odwołanie z dnia [...] r. od decyzji nr [...] z dnia [...] r., uwzględnił brzmienie przepisów ustawy o grach hazardowych, tj. art. 129 ust. 1 oraz art. 138 ust. 1 tej ustawy, które stanowią przepisy przejściowe i dostosowujące w związku z utratą mocy obowiązującej ustawy z dnia 29.07.1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t.j. w Dz.U. z 2004r. Nr 4, poz. 27 ze zm.), na podstawie której pierwotnie udzielono zezwolenia Spółce na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa zachodniopomorskiego. W myśl art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast art. 138 ust. 1 w/cyt. ustawy stanowi, że zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1, nie mogą być przedłużane.

Zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych zostały wydane na podstawie art. 36 ust. 1 uprzednio obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych na okres 6 lat licząc od daty ich wydania.

Wobec takiego brzmienia przytoczonych norm prawnych stwierdzono, że zezwolenie udzielone Stronie na podstawie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S. nr [...] z dnia [...] r., wygasło z mocy prawa z dniem [...] r.

Tym samym trafnie również stwierdzono, że w dacie złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] r., t.j. w dniu [...] r., przedmiot postępowania zainicjowanego wnioskiem strony z dnia [...] r. o wznowienie postępowania, tj. samo zezwolenie, nie istniało już w dacie składania rzeczonego wniosku.

Ze względu na powyższe ziściła się przesłanka bezprzedmiotowości postępowania wznowionego na wniosek strony postanowieniem Dyrektora Izby Celnej w S. nr [...] z dnia [...] r., zaś organ prowadzący postępowanie zobligowany był do jego umorzenia, a organ odwoławczy do wydania decyzji utrzymującej.

Podkreślenia wymaga, że organ odwoławczy wydając inne orzeczenie w sprawie dokonałby wadliwej oceny dopuszczalności wznowienia postępowania w sprawie, co uczynił uprzednio Dyrektor Izby Celnej w S.. WSA w Szczecinie kontrolując wydane w następstwie wznowienia postępowania decyzje uchylił je wyrokiem z dnia 30 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 895/13 jedynie ze względów formalnych (dwukrotny udział tych samych osób w wydaniu zaskarżonych decyzji I i II instancji), wskazując, iż odstąpił w związku z tym od merytorycznego rozpoznania sprawy w pełnym zakresie. Zaznaczyć tymczasem trzeba, że już w dacie, w której Skarżąca wystąpiła z żądaniem wznowienia postępowania zakończonego decyzją o odmowie przedłużenia ww. zezwolenia, a tym bardziej w dacie, w której decyzja ta uzyskała walor ostateczności, przedmiotowe zezwolenie utraciło byt prawny.

Zatem zgodzić należy się, że jedynym możliwym do zastosowania trybem postępowania, w przypadku wygaśnięcia ww. zezwolenia z mocy prawa, było zastosowanie trybu wynikającego z art. 208 O.p., tj. umorzenie postępowania.

Wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, tj. na podstawie art. 245 O.p.- tak jak domagała się tego Skarżąca - nie było możliwe, bowiem wniosek Spółki z dnia [...]. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną [...] z dnia [...] r. dotyczył w swej istocie kwestii związanej z odmową przedłużenia na okres kolejnych 6 lat zezwolenia wydanego w dniu [...] r., które jak już wskazano, z mocy prawa wygasło w dniu [...] r.

Jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 8 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Bd 1337/16 w sytuacji, gdy decyzja ostateczna istnieje w sensie formalnym (nie została usunięta z obrotu prawnego poprzez jej uchylenie albo stwierdzenie nieważności), ale wygasła, zachodzi przypadek niedopuszczalności wznowienia z przyczyn przedmiotowych, ewentualnie w przypadku gdy błędnie postępowanie wznowiono, lub okoliczność ta zaistniałaby w toku postępowania wznowieniowego - podlega ono umorzeniu na zasadach ogólnych, a mianowicie, przy uwzględnieniu treści regulacji zawartej w art. 208 § 1 O.p.

Wobec powyższego, zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom Skarżącej, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w związku z art. 245 oraz w związku z art. 208 O.p.

W skardze z dnia [...] r. pełnomocnik Skarżącej podniósł, że organ odwoławczy błędnie przyjął, iż przedmiotem postępowania w sprawie jest zmiana (przedłużenie) zezwolenia w sytuacji, gdy jego przedmiotem jest w istocie weryfikacja przesłanek wznowienia postępowania. Również ten zarzut należy uznać za chybiony i w tym zakresie wskazać, co następuje. Wniosek z dnia [...] r. o wznowienie postępowania dotyczył postępowania zakończonego decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] r. o odmowie zmiany decyzji nr [...] z dnia [...] r. Tym samym dotyczył on rozstrzygnięcia o charakterze akcesoryjnym (decyzja z dnia [...] r.) w stosunku do rozstrzygnięcia pierwotnego (decyzja z dnia [...] r.). Rozstrzygnięcie z dnia [...] r. było ściśle związane z rozstrzygnięciem z dnia [...] r. i zależnym od jego bytu. W sytuacji zatem, gdy decyzja pierwotna utraciła swój byt prawny, to wygasło także ostateczne orzeczenie "dodatkowe" kończące postępowanie, którego dotyczył wniosek o wznowienie. Zatem przedmiotu postępowania w sprawie wznowienia nie było już w dacie złożenia wniosku o wznowienie postępowania, tj. w dniu [...] r., bowiem decyzja o udzieleniu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach z dnia [...] r. wydana była na 6 lat i wygasła z dniem [...] r. Zatem rozpatrywanie kwestii odnoszącej się do zmiany (przedłużenia) zezwolenia udzielonego decyzją, która wygasła, a tym samym została usunięta z obrotu prawnego, zasadnie organ odwoławczy uznał za bezprzedmiotowe, co spowodowało niemożność wydania decyzji administracyjnej załatwiającej sprawę poprzez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Do weryfikacji przesłanek wznowienia - zgodnie z żądaniem Skarżącej - mogłoby dojść dopiero po stwierdzeniu dopuszczalności wznowienia, co w niniejszej sprawie zostało wykluczone.

Analogiczne stanowisko - co do kwestii bezprzedmiotowości postępowania wznowieniowego dotyczącego zezwolenia, które utraciło swój byt prawny - zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny min. w wyrokach: sygn. akt II GSK 2676/14 z dnia 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2944/14 z dnia 31 maja 2016 r. (dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl) Sąd w pełni podziela poglądy wyrażone w wyżej wskazanych orzeczeniach NSA, które są zbieżne z poglądem wyrażonym w zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy.

Wbrew twierdzeniom skargi rozstrzygnięcie oparte na art. 245 § 1 pkt 1 O.p. może zapaść dopiero po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 O.p., czyli po przeprowadzeniu postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W przedmiotowej sprawie natomiast, zaistnienie przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 11 O.p., tj. istnienie orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma wpływ na treść wydanej decyzji, nie było kwestionowane, o czym świadczy treść wydanego przez Dyrektora Izby Celnej w S. postanowienia nr [...] z dnia [...] r. o wznowieniu postępowania w sprawie. Zaznaczenia jednak wymaga, że przesłanki "wpływu wyroku TSUE na treść wydanej decyzji", nie należy utożsamiać z "wpływem na wynik sprawy", bowiem wynik sprawy określony jest jedynie sentencją, zaś na treść decyzji składa się zarówno rozstrzygnięcie, jak też stanowiące jej integralną część uzasadnienie (por. ww. wyrok WSA w Bydgoszczy sygn. akt II SA/Bd 1337/16).

Postępowanie wszczęte postanowieniem nr [...] z dnia [...] r., wznowione co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, nie mogło być prowadzone z uwagi na jego bezprzedmiotowość, która wynikała z wygaśnięcia decyzji udzielającej ww. spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz stanowiącą konsekwencję tego faktu okoliczność w postaci utraty bytu prawnego przez decyzję ostateczną wydaną w przedmiocie odmowy przedłużenia ww. zezwolenia. Z powyższych względów zarzut dotyczący niewydania rozstrzygnięcia opartego na art. 245 § 1 pkt 1 O.p. należy uznać za chybiony.

Z uwagi na stwierdzoną bezprzedmiotowość postępowania, zainicjowanego wnioskiem Skarżącej z dnia [...] r., nie może ostać się zarzut podniesiony w punkcie 2 skargi z dnia [...] r. bowiem - sugerowana przez Skarżącą - weryfikacja w kierunku tego czy regulacje ustawy o grach hazardowych odnośnie norm składających się na zakaz przedłużania, wydawania oraz zmiany zezwoleń ustanawiają warunki mogące determinować w sposób istotny skład, właściwość lub sprzedaż automatu do gier o niskich wygranych, mogłaby być przeprowadzona jedynie w przypadku wydania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, co w niniejszej sprawie nie mogło mieć miejsca.

Nawet w przypadku ewentualnego poddania, przez organ odwoławczy, ocenie czy normy ustawy o grach hazardowych mające znaczenie dla sprawy stanowią przepisy techniczne, z uwagi na wygaśnięcie pierwotnego zezwolenia, we wznowionym postępowaniu nie byłoby możliwe dokonanie zmiany (przedłużenia) tego zezwolenia. Organ nie może bowiem zadecydować o losie prawnym ww. zezwolenia, gdyż jest on już rozstrzygnięty przez przepis prawa, tj. art. 36 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych z dnia 29.07.1992r. (stanowiący o wydawaniu zezwoleń na okres 6 lat od daty wydania), w sposób jednoznaczny.

Wobec powyższego Sąd w pełni podzielił argumentację organu odwoławczego zawartą w zaskarżonej decyzji, zbieżnej z poglądami wyrażanymi w orzecznictwie (szczególnie warto tu podkreślić przywoływany już wyrok NSA sygn. akt II GSK 2676/14) uznając, iż została ona wydana zgodnie z prawem

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.