Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 722/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2012-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 34 § 4
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Liwacz Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi G. B. sp. z o.o. w T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym 1. uchyla zaskarżone postanowienie 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości 3. zasądza na rzecz strony skarżącej G. B. sp. z o.o. w T. od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. kwotę [...] zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

I SA/Bd 722/11

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy postanowienie Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w T. z dnia [...] r. nie uznające zarzutu zgłoszonego przez skarżącą spółkę dotyczącego błędu co do osoby zobowiązanego.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, że pismem z dnia [...] r. G.B. sp. z o.o. z siedzibą

w T. złożyła zarzuty w sprawie prowadzonego przeciwko niej na podstawie tytułów wykonawczych (z dnia [...] r. nr [...], nr [...],

nr [...], nr [...], nr [...], nr [...]) postępowania egzekucyjnego wskazując, iż zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego. W uzasadnieniu spółka podała, że wskazany pojazd o nr rej. [...] rzeczywiście jest jej własnością, lecz był użytkowany przez wielu pracowników. Powołując się na

art. 98 § 4 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczeniach spółka stwierdziła, że należy karać kierowcę, a nie właściciela pojazdu. Podała, że w czasie, którego dotyczy egzekucja administracyjna, działała na starym mieście w T. grupa ludzi wyjmująca wkładane za wycieraczkę mandaty. Jednocześnie spółka powołała się na orzecznictwo dotyczące prawidłowego wymierzania grzywny w drodze mandatu karnego.

Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w T. postanowieniem z dnia[...]r. odmówił uznania zgłoszonego zarzutu.

W złożonym od powyższego rozstrzygnięcia zażaleniu zobowiązany podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wskazał, że spółka nie miała wiedzy

o konieczności zapłaty za parkowanie, z uwagi na wyciąganie zza wycieraczek pojazdu pozostawionych przez pracowników MZD w T. wezwań. W uzasadnieniu swojego stanowiska strona powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia SKO w T. przywołało treść art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) zawierającego katalog przesłanek mogących stanowić podstawę wniesienia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Organ wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 34 § 1 tej ustawy, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że

w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-8, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. W kontekście powyższego SKO wyjaśniło, że

w rozpatrywanej sprawie Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w T. występuje

w charakterze wierzyciela i rozpatruje zarzuty zgłoszone na podstawie

art. 33 pkt 1, 4 i 7 ustawy egzekucyjnej.

SKO podzieliło stanowisko organu I instancji, że w przedmiotowej sprawie obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej wynika wprost z przepisu art. 13f ust. 1 ustawy

o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz z uchwały Rady Miasta Torunia nr 281/03 z dnia 4 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta Torunia (Dz.U.W.Kuj.-Pom. Nr 161, poz. 2156 ze zm.). W konsekwencji w sytuacji parkowania pojazdu

w oznaczonej znakami strefie płatnego parkowania (SPP), obowiązkiem kierującego jest uiszczenie stosownej opłaty przewidzianej w ww. akcie prawa miejscowego.

Odnosząc się do argumentu o braku posiadania wiedzy o konieczności dokonania opłaty, SKO podało, że w aktach sprawy przekazanych przez organ I instancji znajduje się m.in. upomnienie z dnia [...] r. wskazujące na konieczność dokonania stosownej opłaty za parkowanie w SPP. Upomnienie to zostało odebrane w dniu [...] r. przez prezesa zarządu spółki. W konsekwencji nawet gdyby nieuprawnione osoby usunęły z pojazdu zawiadomienie pozostawione przez pracownika MZD o konieczności wniesienia opłaty, to ww. upomnieniem przypomniano spółce o obowiązku uiszczenia stosownej opłaty.

Odpowiadając na zarzut, że z pojazdu korzystało wiele osób i to one winny wnieść opłaty za parkowanie w SPP, SKO powołało się na tezę zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. I SA/Po 1852/96 z dnia 26 czerwca 1997r., zgodnie z którą organy egzekucyjne słusznie prowadzą postępowanie egzekucyjne przeciwko właścicielowi pojazdu zaparkowanego w SPP, który pozostaje zawsze zobowiązanym. Jednocześnie w przypadku, gdy nie był on kierującym pojazdem, winien wskazać osobę, która tym pojazdem kierowała. W tym kontekście organ odwoławczy stwierdził, że w żadnym z pism pochodzących od spółki nie wskazano konkretnej

(z nazwiska i imienia) osoby, która kierowała pojazdem. W konsekwencji skierowanie egzekucji administracyjnej przeciwko spółce będącej właścicielem przedmiotowego samochodu o nr rej. [...] było zasadne i celowe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając naruszenie art. 1, art. 7, art. 8

i art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 23 § 1 ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W uzasadnieniu skargi spółka stwierdziła, że SKO w uzasadnieniu postanowienia

w całości pomija przytoczone przez nią fakty i nie odnosi się do nich. Skarżąca spółka posiada świadomość prawną istnienia obowiązku uiszczenia opłaty za parkowanie

w strefie płatnego parkowania. Jednak zdaniem strony, organ nie uwzględnił argumentacji, że po zapłacie za parking i wyczerpaniu godzin opłaty parkingowej nie miała wiedzy na temat wystawionego wezwania do zapłaty z powodu jego kradzieży. Gdyby takie wezwanie było za wycieraczką, zgodnie z regulaminem opłat można było

w tym samym dniu uiścić brakującą opłatę, a najpóźniej w dniu następnym. W skrajnym wypadku nie byłoby kary w wysokości 50 zł, lecz naliczenie opłaty do czasu uiszczenia opłaty w kasie. Strona podała, że wiele razy korzystała z takiego rozwiązania.

W przypadku, gdy bilet wezwania był za wycieraczką i z nieznanych przyczyn został usunięty, po przyjściu do samochodu nie miała wiedzy na temat wezwania do uiszczenia opłaty za parking, zatem z przyczyn leżących po stronie MZD (wzywającego) nie została skutecznie powiadomiona o wezwaniu do zapłaty. Na okoliczność dowodu, że w większości wypadków opłaty wstępne były opłacane, skarżący przedstawił dowody w postaci opłaconych biletów parkingowych.

Strona zarzuciła, że organ odwoławczy nie odniósł się do fundamentalnej kwestii prawidłowości doręczenia wezwań do zapłaty umieszczanych za wycieraczką samochodu osobowego. W tym kontekście strona przywołała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2006 r., sygn. akt I FSK 152/06,

w którym stwierdzono, że podatnik nie może ponosić jakichkolwiek konsekwencji niezawinionych przez siebie uchybień popełnionych przy okazji doręczania mu korespondencji. Zdaniem strony, przywołującej w tym zakresie treść art. 23 ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, SKO powinno uwzględnić tę argumentację działając jako organ sprawujący nadzór na egzekucją administracyjną.

Zdaniem strony stanowisko SKO wyrażone w zaskarżonym postanowieniu jest błędne

i wydane zostało z obrazą przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Jej zdaniem organ odwoławczy zignorował przepis art. 23 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowiący o funkcjach nadzoru organu wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonania egzekucji. Spółka podała, że w pojęciu nadzoru mieszczą się zazwyczaj dwa elementy: funkcja kontrolna oraz środki zmierzające do usunięcia stwierdzonych uchybień, a do takich skarżący zalicza brak właściwego doręczenia zawiadomień o obowiązku zapłaty, które były wkładane za wycieraczkę szyby pojazdu.

W skardze strona przywołała orzecznictwo sądowo-administracyjne mające potwierdzać podniesione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi stwierdzając, że opłata za parkowanie samochodu nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania jest prawidłowo egzekwowana od właściciela pojazdu, tj. strony skarżącej, co znajduje udokumentowanie w aktach sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia dokonana według kryterium zgodności z prawem i w granicach rozstrzygania Sądu zakreślonych w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., dostarczyła podstawy do uwzględnienia skargi.

I. Zaskarżone postanowienie wierzyciela wydane zostało w postępowaniu egzekucyjnym, a zatem w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966r.

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.).

Skarżąca Spółka, stosownie do pouczenia zawartego w doręczonych jej odpisach tytułów wykonawczych z dnia [...]., w ustawowym terminie, wniosła zarzuty

w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, wskazując na: nieistnienie obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego, błąd co do osoby zobowiązanej i brak uprzedniego doręczenia wezwania do zapłaty.

Zarzuty zobowiązanej zostały prawidłowo zakwalifikowane jako zarzuty, o których mowa w art. 33 pkt 1, 4 i 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

i rozpatrzone w trybie art. 34 § 4 tej ustawy przez wierzyciela egzekwowanego obowiązku, który wydał w tym zakresie stosowne postanowienie.

Ocena zaskarżonego postanowienia ostatecznego, wydanego po rozpatrzeniu zażalenia zobowiązanej na rozstrzygnięcie wierzyciela, prowadzi do konkluzji, że akt ten narusza prawo, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty skargi zasługują na uwzględnienie.

Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów mechanicznych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania.

W myśl art. 13b ust. 1 wskazanej ustawy, opłatę, o której mowa

w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze,

w określonych godzinach lub całodobowo. Kolejne przepisy art. 13b ustawy

o drogach publicznych określają: zasady ustalania strefy płatnego parkowania (ust. 2)

i upoważniają radę gminy (miasta) do ustalania takiej strefy (ust. 3) oraz do ustalania wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów w takiej strefie i do określenia sposobu pobierania tej opłaty (ust. 4 pkt 1 i 3).

W ust. 5 wymienionego artykułu ustawodawca określił między innymi dopuszczalne zróżnicowanie wysokości opłat w zależności od czasu parkowania, w ust. 7 wskazał, że wymienione opłaty pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku – zarządca drogi. Ponadto, zgodnie z art. 13f omawianej ustawy, za nieuiszczenie opłat,

o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 pobiera się opłatę dodatkową (ust. 1), przy czym wysokość i sposób jej pobierania określa rada gminy (miasta), lecz jej wysokość nie może przekraczać 50 zł (ust. 2), opłatę tę pobiera zarząd drogi,

a w przypadku jego braku zarządca drogi (ust. 3).

Uchwałą Nr 281/03 z dnia 4 grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych oraz opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania w Mieście Toruniu (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. Nr 113,

poz. 1932 ze zm.), Rada Miasta Torunia wykorzystała upoważnienie zawarte we wskazanych wyżej przepisach ustawy o drogach publicznych. Uchwała ta, jak i uchwały ją zmieniające, wydane na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego, są aktami prawa miejscowego i zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP stanowią źródło powszechnie obowiązującego prawa na terenie Miasta Torunia. Przepisy omawianej uchwały Rady Miasta Torunia, jako przepisy powszechnie obowiązujące na terenie Torunia, dotyczą więc każdego, kto parkuje na terenie wyznaczonej strefy płatnego parkowania.

Na podstawie § 9 regulaminu SPP stanowiącego załącznik nr 2 do ww. uchwały Rady Miasta do opłacenia czasu parkowania dłuższego od jednej godziny służy zestaw odpowiednich biletów jednogodzinnych, przy czym każdy kolejny bilet

w zestawie należy skasować poprzez zakreślenie czasu wygaśnięcia ważności biletu poprzedniego. Do opłacenia czasu parkowania pierwszej godziny mogą służyć dwa bilety postojowe półgodzinne (§ 9 ust. 1). Wszystkie bilety postojowe należy włożyć za przednią szybę samochodu w taki sposób, aby były widoczne i czytelne dla kontrolera parkingowego (§ 9 ust. 2).

Zgodnie z § 14 tego regulaminu, bilety postojowe i abonamenty muszą być umieszczone za przednią szybą pojazdu, w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości, co do ich ważności tak, aby opłacenie czasu parkowania było w pełni czytelne dla kontrolerów SPP (ust. 1). Skutkiem niedopełnienia obowiązku, o którym mowa wyżej będzie uznanie przez kontrolera SPP, że nie uiszczono opłaty

za parkowanie pojazdów samochodowych w SPP (ust.2).

Stosownie natomiast do § 17 regulaminu:

1. Opłatę dodatkową uiszcza się w kasie BOPD MZD lub przelewem na konto MZD, na podstawie wystawionego przez kontrolera SPP wezwania, umieszczanego

za wycieraczką przedniej szyby samochodu.

2. Wezwanie uznaje się za niewystawione, gdy w przypadku przekroczenia opłaconego wcześniej czasu parkowania, kierujący pojazdem w dniu wystawienia wezwania,

a najpóźniej w dniu następnym uiści brakującą opłatę za parkowanie pojazdu samochodowego w SPP, w kasie BOPD MZD, naliczoną za pełne godziny, od godziny określonej na bilecie postojowym do momentu jej wniesienia w kasie,

a w przypadku wnoszenia opłaty w dniu następnym do godziny 1800, a za soboty do godziny 1500.

3. Na pisemny wniosek korzystającego z drogi publicznej Dyrektor MZD może przywrócić termin uiszczenia opłaty za parkowanie, o którym mowa w ust. 2, jeżeli

z uzasadnionych przyczyn opłata ta nie mogła być uiszczona w ciągu dwóch dni od wystawienia wezwania.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że istotne w sprawie są dowody potwierdzające: fakt parkowania wskazanego pojazdu w strefie płatnego parkowania, datę parkowania, jak również kto stwierdził te okoliczności i czy umieścił wezwanie do zapłaty za wycieraczką przedniej szyby pojazdu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy zauważyć należy, że w aktach administracyjnych brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających przyjęty stan faktyczny, pomimo powoływania się na ustalenia w tym zakresie przez wierzyciela. Podkreślić należy, że zarówno upomnienie, jak i tytuły wykonawcze znajdujące się

w aktach administracyjnych organu I instancji są dokumentami urzędowymi wystawionymi w oparciu o dowody pierwotnie sporządzone przez konkretnego kontrolera SPP. Wobec zarzutów strony skarżącej dotyczących braku wezwania, niezbędne staje się w pierwszej kolejności wykazanie, że stosowne wezwania były umieszczone za wycieraczką pojazdu. Wprawdzie strona sugeruje ich ewentualne usuwanie przez osoby trzecie, jednakże dla oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia konieczne jest uprzednie wykazanie, że w każdym przypadku umieszczono wezwanie do zapłaty, jak wymaga tego prawo miejscowe.

W dalszej natomiast kolejności należy rozprawić się z zarzutem ewentualnego ich usuwania. Powyższe jest istotne także w kontekście treści przywołanego § 17 ust. 2

ww. regulaminu, do których faktycznie odwołuje się Spółka. W związku z tym materiał dowodowy wymaga uzupełnienia w części odnoszącej się do ww. okoliczności.

Sąd w oparciu o nadesłane akta sprawy nie może bowiem dokonać kontroli zaskarżonego postanowienia - w kontekście zgłoszonych zarzutów - a także twierdzeń zawartych w uzasadnieniu postanowienia organu I instancji o dokonanych ustaleniach,

w tym umieszczaniu wezwań. Ponadto, organ obowiązany jest jednoznacznie ustosunkować się także do zarzutu podniesionego na etapie postępowania administracyjnego w zakresie działania osób trzecich, które miały usuwać wezwania. Organ obowiązany jest podać, czy okoliczność ta jest jemu znana, czy nie, oraz czy dysponuje jakimikolwiek informacjami oraz dowodami w zakresie wiarygodności tych twierdzeń skarżącego. Organ I instancji na s. 2 postanowienia wprawdzie podał, że twierdzenie strony jest niezasadne i z nim się nie może zgodzić, jednakże organ

II instancji na s. 3 decyzji podał, że nawet "jeśli zdarzyło się, iż nieuprawnione osoby usunęły z pojazdu zawiadomienie pozostawione przez pracownika MZD

o konieczności wniesienia opłaty, w/w upomnieniem przypomniano Zobowiązanej

o wskazanym w początku akapitu obowiązku."

Mając na uwadze powyższe nie można jednoznacznie stwierdzić, czy wezwania były usuwane, czy takowe zdarzenia w tej konkretnej sprawie nie miały w ogóle miejsca. Sąd zauważa, że rzeczywiście zdarza się, iż osoby korzystające ze SPP powołują się na różne okoliczności, jednakże nie wskazują żadnych dowodów na ich potwierdzenie. W tym kontekście istotne jest nie tylko wykazanie, że upomnienie zostało doręczone stronie skarżącej (okoliczność ta nie budzi wątpliwości wobec załączonych dowodów

w aktach organu I instancji), na którą to okoliczność wskazało SKO, lecz również, iż wezwanie za wycieraczką zostało umieszczone i odniesienie się do twierdzenia skarżącej o patologicznych działaniach w strefach płatnego parkowania. Podkreślić należy, że umieszczenie wezwania i doręczenie upomnienia, to dwie różne instytucje

i każda z nich podlega odrębnej ocenie, żadna z nich nie zastępuje drugiej.

Dla prawidłowego postępowania konieczne było umieszczenie wezwania za wycieraczką oraz doręczenie upomnienia. Organ wykazał załączonymi dowodami, że upomnienie zostało doręczone, jednakże nie załączył dowodów, które pozwoliłyby zweryfikować twierdzenie o umieszczeniu wezwań za wycieraczką w konkretnych dniach przez uprawnione osoby. Organ jest obowiązany wskazać dowód, z którego wynika, że wezwanie było umieszczone. Ocena tych dowodów o tyle jest istotna, że

w świetle przytoczonych przepisów należy uznać, że obowiązek ponoszenia opłat za pozostawienie pojazdu w strefie płatnego parkowania, a także opłaty dodatkowej, wynika z przepisów prawa – bez potrzeby jego konkretyzacji w drodze aktu indywidualnego (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt FSK 2580/04, nie publ.). Konsekwencję powyższego stwierdzenia stanowi brak obowiązku doręczenia właścicielowi pojazdu orzeczenia w tym zakresie. Weryfikacja zatem dokonywana jest na etapie postępowania egzekucyjnego w administracji, a w szczególności stanowiska wierzyciela, które jest wiążące na dalszym etapie tego postępowania.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, organy nie uczyniły zadość wymogom wynikającym z przepisów prawa, w konsekwencji doszło do naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji. Na podstawie art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie z art. 77 § 1 tego kodeksu "Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy." Stosownie do art. 80 tej ustawy organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

II. W pełni na aprobatę zasługują natomiast wywody SKO w części dotyczącej odpowiedzialności właściciela pojazdu za opłaty z tytułu parkowania w SPP, a nie osób trzecich, skoro nie wskazano z imienia i nazwiska kto kierował pojazdem.

Ponieść należy, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie obciąża – co do zasady – właściciela samochodu. Kierowanie egzekucji do właściciela samochodu opiera się zwykle na dwóch powiązanych elementach. Pierwszym jest domniemanie faktyczne, że to właściciel samochodu jest korzystającym z dróg publicznych. Do przyjęcia takiego domniemania uprawniają zasady doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Jeżeli ktoś jest właścicielem samochodu, to przede wszystkim on z niego korzysta. Drugim elementem jest założenie, że jeśli właściciel samochodu z niego w danym dniu nie korzystał, to wie, kto to czynił.

III. Nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut podniesiony na rozprawie odnośnie naruszenia zasady równego traktowania stron postępowania w kontekście § 9 ust. 2 załącznika nr 2 regulaminu SPP. Zauważyć należy, że regulamin jako załącznik do ww. uchwały Rady Miasta Torunia stanowi prawo miejscowe i podlegało odrębnemu zaskarżenie przez zainteresowanych stosownie do ustawy z dnia 8 marca 1990 r.

o samorządzie gminny (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz.1591 ze zm.).

IV. Reasumując należy stwierdzić, że tut. Sąd nie przesądza, czy na skarżącej Spółce ciąży obowiązek zapłaty spornych opłat, czy nie, lecz stwierdza wyłącznie, iż doszło do naruszenia przepisów procesowych przy rozpatrywaniu zarzutów

w postępowaniu egzekucyjnym, co wyżej zostało wykazane.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art.145 §1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. Na podstawie art.152 cyt. ustawy Sąd określił, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane

w całości. O kosztach sądowych rozstrzygnięto na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

H. Adamczewska – Wasilewicz T. Liwacz U. Wiśniewska