Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 553/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-08-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 33 par 1 pkt 1, 2, 3 i 6, art. 34 par 1, 1a i 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 20 sierpnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), , Protokolant Starszy sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2019 roku sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...], numer [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 17 § 1, art. 18, art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3 i 6 oraz art. 34 § 1, 1a i § 4 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.; dalej: u.p.e.a."), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] Nr [...], którym Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...] po rozpatrzeniu zarzutów złożonych przez [...] Sp. z o.o. w [...] w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 18.09.2018 r. o numerach od [...] do [...], stwierdził niedopuszczalność zarzutu wniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w zakresie nieistnienia obowiązku objętego tytułami wykonawczymi, z uwagi na przedawnienie obowiązku oraz odmówił uwzględnienia zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 2, 3 i 6 ww. ustawy.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że decyzjami z dnia 23.06.2017 r. i 04.07.2017 r. o numerach [...] oraz [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...] dokonał zabezpieczenia na majątku [...] Sp. z o.o. wykonania zobowiązań w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień, październik, listopad i grudzień 2011 r.

Na podstawie powyższych decyzji wystawione zostały zarządzenia zabezpieczenia o numerach [...] i [...], w oparciu o które organ egzekucyjny dokonał m.in. zajęcia zabezpieczającego ruchomości należącej do spółki w postaci pojazdu marki Volkswagen [...]. Odpisy powyższych zarządzeń zabezpieczenia doręczono spółce w dniu 4.08.2017 r. wraz z protokołem zajęcia zabezpieczającego ww. ruchomości.

Decyzją z 7 września 2018 r. Nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...] określił [...] Sp. z o.o. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za ww. okresy. Postanowieniem z tej samej daty nadany został powyższej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja oraz postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności zostały doręczone pełnomocnikowi spółki w dniu 12 września 2018 r.

W dniu 18 września 2018 r. wierzyciel wystawił tytuły wykonawcze o numerach od [...] do [...], obejmujące zaległości wynikające z powyższej decyzji. Odpisy tytułów wykonawczych zostały doręczone spółce w dniu 20 września 2018 r.

W dniu 21 września 2018 r. do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] wpłynęły zarzuty złożone przez [...] Sp. z o.o. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie powyższych tytułów wykonawczych. Jako podstawę wniesienia ww. środka zaskarżenia wskazano art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3 i 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W piśmie wystąpiono także o uchylenie tytułów wykonawczych, umorzenie postępowania egzekucyjnego, jak również o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu prawomocnego rozpoznania wniesionego środka zaskarżenia.

Działając na podstawie art. 35 § 1 u.p.e.a. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...] zawiesił prowadzone postępowanie egzekucyjne, do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, o czym poinformował pełnomocnika strony pismem z 26.09.2018 r.

Postanowieniem z [...] organ egzekucyjny stwierdził niedopuszczalność zarzutu wniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. oraz odmówił uwzględnienia zarzutów złożonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 2, 3 i 6 ww. ustawy. Postanowienie to doręczono pełnomocnikowi strony, który w dniu 25 października 2018 r. złożył na nie zażalenie. Powyższemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie następujących przepisów:

• art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., poprzez stwierdzenie niedopuszczalności zarzutu wniesionego na podstawie ww. przepisu, pomimo iż obowiązek objęty tytułem wykonawczym nie istniał w momencie wydania tytułu wykonawczego,

• art. 7 k.p.a. w związku z art. 8 § 1 i art. 11 tej ustawy oraz w związku z art. 18 u.p.e.a., poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu czynności mających za zadanie ustalić, czy w sprawie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego,

• art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., poprzez prowadzenie egzekucji pomimo braku wymagalności zobowiązania podatkowego i tym samym niepowstania po stronie podatnika obowiązku zapłaty,

• art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a., poprzez prowadzenie egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego wewnętrznie sprzecznego, tj. takiego, który określa egzekwowany obowiązek niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 ww. ustawy,

• art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. z uwagi na niedopuszczalność prowadzenia egzekucji administracyjnej w związku z art. 29 § 1 ww. ustawy, przy niezbadaniu przez organ egzekucyjny z urzędu dopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz w związku z art. 26 § 1 przedmiotowej ustawy, poprzez wszczęcie postępowania egzekucyjnego w przypadku braku ku temu jakichkolwiek podstaw prawnych.

W związku z powyższym pełnomocnik spółki wniósł o uchylenie przedmiotowych tytułów wykonawczych, umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego oraz o wstrzymanie prowadzonego postępowania egzekucyjnego do czasu prawomocnego rozpoznania wniesionego środka zaskarżenia. Pełnomocnik [...] Sp. z o.o. podniósł, iż organy podatkowe w niniejszej sprawie naruszyły art. 70 § 1 O.p., poprzez prowadzenie postępowania podatkowego i wydanie decyzji określającej przedmiotowe zobowiązania Spółki w podatku od towarów i usług podatkowej pomimo przedawnienia tych zobowiązań. Zdaniem pełnomocnika spółki nie można uznać, iż zawiadomienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] z 9 grudnia 2016 r. przerwało bieg przedawnienia, albowiem zawiadomienie to dotyczyło wyłącznie rzekomego posługiwania się przez [...] SP. z o.o. nierzetelnymi fakturami wystawionymi przez A. Sp. z o.o. Pełnomocnik strony nie zgodził się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji w zakresie stwierdzenia niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu przedawnienia przedmiotowych zobowiązań. W jego ocenie, organ egzekucyjny każdorazowo powinien ocenić ten zarzut, gdyż jest do tego zobowiązany z mocy prawa. W zażaleniu podkreślono, iż dokonana przez organ I instancji interpretacja przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji prowadziłaby do wniosku, iż przewidziane ustawą prawo kontroli prawidłowości wystawienia tytułów wykonawczych, w tym także w kontekście zarzutu przedawnienia miałoby charakter pozorny. Zobowiązany nie mógłby bowiem z tego prawa skorzystać na tym etapie działania i w konsekwencji zarówno strona, jak i urząd skarbowy byłyby obciążone negatywnymi konsekwencjami prowadzenia egzekucji w zakresie zobowiązań podatkowych, które wygasły w wyniku przedawnienia. Takie ujęcie i interpretacja przepisu prowadziłoby także do niecelowego generowania kosztów postępowań egzekucyjnych, prowadzonych w zakresie przedawnionych należności podatkowych. Pełnomocnik strony wskazał, że organ nie odniósł się do problematyki przedawnienia i nie podjął jakichkolwiek merytorycznych czynności w zakresie zbadania tego zarzutu, czym naruszył zasadę budzenia zaufania i przekonywania, albowiem dopiero przez dokonanie merytorycznej rewizji zarzutów, strona może zostać przekonana co do swoich racji lub też braku racji. Odnosząc się do pozostałych zarzutów pełnomocnik strony wskazał, iż o ile rzeczywiście organ wydał wobec strony postanowienie o nadaniu nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, jednak postanowienie to zostało przez stronę zaskarżone. W związku z tym, w ocenie strony, postanowienie o nadaniu rygoru nieostatecznej decyzji nie posiada przymiotu prawomocności.

Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności faktyczne oraz obowiązujący stan prawny, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] powołując treść art. 33 § 1, art. 34 § 1, art. 34 § 1a, art. 34 § 4 u.p.e.a., a także odwołując się do treści uchwały NSA z 25.06.2007 r. sygn. I FPS 4/06 wskazał, że z uwagi na zaistniałą w analizowanej sprawie tożsamość wierzyciela i organu egzekucyjnego, którym w obu przypadkach jest Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...], nie zachodziła konieczność zastosowania dyspozycji, o której mowa w cytowanym wyżej art. 34 § 1u.p.e.a.

Organ odwoławczy ustosunkowując się dalej do sformułowanego przez [...] Sp. z o.o., na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., zarzutu przedawnienia zobowiązań strony w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień, październik, listopad i grudzień 2011 r., stwierdził, iż organ egzekucyjny słusznie uznał i w odniesieniu do tego zarzutu zastosowanie znajdzie ww. art. 34 § 1a u.p.e.a. i w tym zakresie stwierdził niedopuszczalność zgłoszonego zarzutu. Organ podkreślił przy tym, że zobowiązana spółka w dniu 18.09.2018 r. złożyła odwołanie od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] z dnia 07.09.2018 r. określającej zobowiązania Spółki w podatku od towarów i usług za lipiec 2011 r., sierpień 2011 r., październik 2011 r., listopad 2011 r. oraz grudzień 2011 r., w którym również podniesiony został zarzut przedawnienia przedmiotowych zobowiązań. Zarówno w ww. odwołaniu, jak i w złożonych na prowadzone postępowanie egzekucyjne zarzutach, zobowiązana spółka odnosząc się do tej kwestii, powołała się na zawiadomienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] z dnia 09.12.2016 r. informujące o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań m.in. w podatku od towarów i usług. Nie ulega więc zdaniem organu odwoławczego wątpliwości, iż w obu ww. środkach zaskarżenia podniesiona została tożsama argumentacja. Ponadto jak wynika z akt sprawy, w decyzji z dnia 04.04.2019 r., wydanej w wyniku rozpatrzenia złożonego odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] z dnia 07.09.2018 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] szczegółowo odniósł się do kwestii przedawnienia zobowiązań spółki w podatku od towaru i usług, stwierdzając, iż nadal są one wymagalne. Tym samym organ uznając, że w analizowanej sprawie zaistniała sytuacja, o której mowa w art. 34 § 1a u.p.e.a. stwierdził niedopuszczalność zarzutu przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych tytułami wykonawczymi o numerach od [...] do [...], z uwagi na jego tożsamość z zarzutem zawartym w odwołaniu wniesionym przez stronę w dniu 18.09.2018 r.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] na uwzględnienie nie zasługują pozostałe zgłoszone przez spółkę zarzuty, tj.: braku wymagalności, określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia oraz niedopuszczalności egzekucji administracyjnej.

Ustosunkowując się do zarzutu, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. - braku wymagalności obowiązku, organ odwoławczy wskazał, iż zarzut ten mógłby okazać się zasadny np. w sytuacji, gdy egzekwowane obowiązki wynikają z decyzji nieostatecznej, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności. Natomiast w analizowanej sprawie, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...], postanowieniem z dnia 07.09.2018 r. nadał rygor natychmiastowej wykonalności własnej nieostatecznej decyzji z dnia 07.09.2018 r., będącej podstawą wystawienia przedmiotowych tytułów, a tym samym nieostateczna w trybie administracyjnym decyzja wymiarowa stała się wykonalna. Organ wskazał przy tym na treść art. 239a oraz art. 239b § 4 O.p., z którego wynika, iż wniesienie zażalenia na postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nie wstrzymuje wykonania decyzji. Zaznaczył również, iż strona nie składała wniosku o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Zatem zarzut braku wymagalności obowiązku organ uznał za niezasadny.

Z kolei w odniesieniu do zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 3 ww. ustawy), organ odwoławczy wskazał, że w złożonym środku zaskarżenia spółka nie wskazała żadnej argumentacji na poparcie zgłoszonego w tym zakresie zarzutu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] podkreślił przy tym, że powyższy zarzut mógłby być uzasadniony w przypadku zachodzenia rozbieżności między treścią obowiązku opisanego w tytule wykonawczym, a treścią tego obowiązku określonego w orzeczeniu stanowiącym podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Zgodność ta jest bowiem warunkiem legalności egzekucji. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowych tytułach wykonawczych prawidłowo określono obowiązki podlegające egzekucji. W części E tytułów wykonawczych zatytułowanej "DANE DOTYCZĄCE NALEŻNOŚCI PIENIĘŻNYCH" powołano: datę i numer orzeczenia, na podstawie którego zostały one wystawione, tj. decyzję z 07.09.2018 r. Nr [...]; rodzaj należności pieniężnej, tj. podatek od towarów i usług; kwoty dochodzonych należności oraz daty powstania należności pieniężnych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] stwierdził, że w jego ocenie istnieje zgodność pomiędzy treścią obowiązków określonych decyzją Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] z dnia 07.09.2018 r., a treścią obowiązków wskazanych w tytułach wykonawczych z dnia 18.09.2018 r. o numerach od [...] do [...]. Zatem zarzut określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a., organ uznał za nieuzasadniony.

W odniesieniu natomiast do zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] stwierdził, iż w świetle ww. przepisu oraz art. 29 ww. ustawy, przez niedopuszczalność egzekucji wyróżnia się sytuację, w której tytuł wykonawczy wystawiony został przez nieuprawniony podmiot, dochodzony obowiązek nie podlega egzekucji administracyjnej, czy też egzekucja administracyjna została wszczęta przeciwko osobie, która została wyłączona mocą art. 14 ww. ustawy, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Organ wskazał, iż w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy. Organ odwoławczy powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26.08.2011 r. (sygn. akt II FSK 461/10), wskazał, że niedopuszczalność musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej bądź prowadzenia egzekucji w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty. W ocenie organu II instancji, należności objęte tytułami wykonawczymi z dnia 18.09.2018 r. o numerach od [...] do [...], wystawionymi przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] wobec [...] Sp. z o.o. dotyczą zaległego podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień, październik, listopad oraz grudzień 2011 r., a zatem stanowią należności, do których stosuje się przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Z kolei należności te wymieniono w art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a., jako obowiązki podlegające egzekucji administracyjnej. Ponadto ww. tytuły wykonawcze zostały wystawione przez uprawniony do tego podmiot, którym w rozpatrywanej sprawie był wierzyciel - Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...]. Tym samym w ocenie organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły żadne przesłanki, dające podstawę do uznania zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej za uzasadnione.

Odnosząc się do podniesionych przez pełnomocnika strony zarzutów naruszenia art. 7 k.p.a. w związku z art. 8 § 1 i art. 11 tej ustawy oraz w związku z art. 18 u.p.e.a., organ odwoławczy uznał je za niezasadne. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wskazał, że przed podjęciem zaskarżonego rozstrzygnięcia, organ egzekucyjny przeprowadził analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego, a następnie w postanowieniu z dnia [...] przedstawił zaistniały w niniejszej sprawie stan faktyczny, przytoczył obowiązujące przepisy prawa oraz wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia. Ponadto, w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...], organ pierwszej instancji działał z poszanowaniem przepisów prawa oraz w zakresie określonym przez zasady ogólne postępowania administracyjnego. Natomiast subiektywne przekonanie strony, wyrażające się niezadowoleniem z rozstrzygnięcia niezgodnego z jej oczekiwaniami, nie może być automatycznie utożsamiane z prowadzeniem przez organ postępowania w sposób naruszający ww. zasady, w tym między innymi zasadę praworządności.

Organ odwoławczy wyjaśnił również, iż pismem z dnia 26.09.2018 r. organ egzekucyjny poinformował stronę o zawieszeniu - na mocy art. 35 § 1 u.p.e.a. - prowadzonego postępowania egzekucyjnego z uwagi na wniesione przez zobowiązaną zarzuty. Nie ulega zatem wątpliwości, iż wobec zobowiązanej spółki nie jest obecnie prowadzone postępowanie egzekucyjne.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] [...] Sp. z o.o. zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenie:

1. art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez jego błędną wykładnię skutkującą utrzymaniem w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji w zakresie stwierdzenia niedopuszczalności zarzutu wniesionego na podstawie w/w artykułu, pomimo iż obowiązek objęty tytułem wykonawczym nie istniał w momencie wydania tytułu wykonawczego,

2. art. 15 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dwuinstancyjnego w całości oraz niedokonanie kompleksowej i całościowej rewizji wszystkich postawionych przez stronę zarzutów w zażaleniu, w szczególności poprzez niezbadanie czy w sprawie zaszło przedawnienie zobowiązania podatkowego;

3. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji, pomimo nieprzeprowadzenia z urzędu przez organ I instancji czynności mających za zadanie ustalić, czy w sprawie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego. W ramach niniejszego zarzutu skarżąca wskazała, iż także organ II instancji nie zbadał powyższej kwestii;

4. art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji pomimo braku wymagalności zobowiązania podatkowego i tym samym niedostrzeżenie niepowstania po stronie podatnika obowiązku zapłaty;

5. art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji pomimo prowadzenia egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego wewnętrznie sprzecznego, tj. takiego który określa egzekwowany obowiązek niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a. Ponadto, w ramach niniejszego zarzutu skarżąca wskazała, iż wynikająca z decyzji organu II instancji kwota łącznie wynosi 127.981 zł, natomiast z tytułów wykonawczych wystawionych przez organ egzekucyjny wynika kwota 170.881 zł, a więc organy prowadzą postępowanie egzekucyjne w oparciu o zawyżenie zobowiązania podatkowego o kwotę 42.900 zł;

6. naruszenie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji pomimo niedopuszczalności prowadzenia egzekucji administracyjnej mającej związek z brzmieniem art. 29 § 1 w/w ustawy, wskutek niezbadanie z urzędu przez organ egzekucyjny, dopuszczalności egzekucji administracyjnej w sprawie oraz wskutek wszczęcia postępowania egzekucyjnego w przypadku braku ku temu jakichkolwiek podstaw prawnych.

W oparciu o wskazane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i postanowienia go poprzedzającego, jak i uchylenie tytułów wykonawczych nr: [...], [...], [...], [...], [...] i umorzenie postępowania prowadzonego w oparciu o w/w tytuły, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i postanowienia poprzedzającego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Strona skarżąca wniosła także na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. o zawieszenie postępowania, wskazując, że wynik niniejszego postępowania uzależniony jest od uprawomocnienia się decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 4 kwietnia 2019 roku o sygn. akt [...], która obecnie nie jest prawomocna, zaś strona jest na etapie podejmowania stosownych czynności, celem zaskarżenia w/w decyzji poprzez wniesienie stosownej skargi, w której zamierza zarzucić organowi przedawnienie zobowiązania podatkowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Na terminie rozprawy w dniu 20 sierpnia 2019 r. strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska procesowe. Jednocześnie pełnomocnik organu wniósł o oddalenie wniosku strony o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego.

Postanowieniem z 20 sierpnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił wniosek [...] Sp. z o.o. o zawieszenie postępowania sądowowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Przeprowadzona przez Sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie wykazała, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu egzekucyjnego nie naruszają prawa.

Przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] dotyczące zarzutów [...] Sp. z o.o. w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 18 września 2018 roku o numerach od [...] do [...], stwierdzające niedopuszczalność zarzutu wniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w zakresie nieistnienia obowiązku objętego tytułami wykonawczymi z uwagi na przedawnienie obowiązku oraz odmawiające uwzględnienia zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 2, 3 i 6 ww. ustawy.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być :

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

W myśl art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7,9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym – także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1pkt 1-5 i 7 stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że w uchwale z dnia 25 czerwca 2007 r. sygn. I FPS 4/06 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 7 sędziów uznał za bezprzedmiotowe wydawanie postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, o którym mowa w art. 34 u.p.e.a. w przypadku, gdy wierzycielem jest Skarb Państwa, reprezentowany przez kierownika statio fisci - naczelnika urzędu skarbowego, będącego jednocześnie organem egzekucyjnym.

W rozpoznawanej sprawie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...] jest zarówno wierzycielem jak i organem egzekucyjnym, zatem nie było potrzeby wydania odrębnego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela.

Ponadto, zgodnie z art. 34 § 1a u.p.e.a., jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu.

W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy trafnie uznał, że w zakresie sformułowanego przez stronę skarżącą zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., tj. przedawnienia zobowiązań objętych tytułami wykonawczymi, zastosowanie znajduje

art. 34 § 1a u.p.e.a., podzielając jednocześnie stanowisko organu egzekucyjnego o niedopuszczalności tego zarzutu.

Wskazać należy, że mechanizm przewidziany w cytowanym wyżej art. 34 § 1a u.p.e.a. jest wyrazem niekonkurencyjności środków zaskarżenia, będącej jednocześnie podkreśleniem odrębności postępowania administracyjnego (wymiarowego) i egzekucyjnego. Zobligowanie wierzyciela do wydania, w sytuacji ponownego zgłoszenia zarzutu, który był rozpatrywany wcześniej w innym postępowaniu, postanowienia o niedopuszczalności jego zgłoszenia ma na celu uproszczenie i skrócenie postępowania oraz zapobieżenie sytuacji kolejnego, merytorycznego rozpoznawania tej samej kwestii (wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 23 października 2018 roku, II FSK 2945/16, Lex numer 2576781). Celem art. 34 § 1a u.p.e.a. nie jest ograniczenie zakresu merytorycznych kompetencji organów występujących w podwójnej roli, ale usprawnienie postępowania egzekucyjnego. Przepis ten pozbawia wierzyciela i organ egzekucyjny możliwości merytorycznego badania zarzutu wniesionego w postępowaniu egzekucyjnym, jeśli kwestia ta była już przedmiotem rozpoznania w innym postępowaniu dotyczącym tego samego obowiązku. Stwierdzenie, że taka okoliczność miała miejsce, obliguje organ do wydania postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. II FSK 1535/12; publ. CBOSA). Wskazuje się, że uregulowanie to wprowadza zasadę niekonkurencyjności środków prawnych. Zapewnia to eliminowanie sytuacji, w których kwestia dająca podstawę do sformułowania zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym byłaby w nim rozstrzygana, mimo że została już wcześniej rozstrzygnięta w ramach innego postępowania (por. wyroki NSA: z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 621/13; z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 2007/09; publ. CBOSA). Również doktryna prezentuje pogląd, że: "Przepis art. 34 § 1a u.p.e.a. hołduje założeniu, że w postępowaniu egzekucyjnym nie bada się meritum sprawy, niemniej w odrębnym postępowaniu administracyjnym lub sądowym zobowiązany może kwestionować treść obowiązku. Jeżeli w takim postępowaniu służą środki zaskarżenia, celem uniknięcia dwutorowości trybu zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego przez zobowiązanego zarzutu. Stanowi to przejaw zasady pierwszeństwa rozpoznawania środków zaskarżenia dotyczących meritum sprawy" (por.t. 3.15 w C. Kulesza, Komentarz do art. 34 u.p.e.a., publ. LEX/el 2015).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że z prawidłowo ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] złożyła w dniu 18 września 2018 r. odwołanie od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] z dnia 07.09.2018 r. określającej zobowiązania tej spółki w podatku od towarów i usług za lipiec 2011 r., sierpień 2011 r., październik 2011 r., listopad 2011 r. oraz grudzień 2011 r., w którym został podniesiony zarzut przedawnienia przedmiotowych zobowiązań. Jak trafnie stwierdził organ odwoławczy zarówno w ww. odwołaniu, jak i w złożonych na prowadzone postępowanie egzekucyjne zarzutach z dnia 21 września 2018 r., zobowiązana spółka odnosząc się do tej kwestii, powołała się na zawiadomienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] z dnia 09.12.2016 r. informujące o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań m.in. w podatku od towarów i usług. Nie ulega zatem wątpliwości, iż w obu ww. środkach zaskarżenia podniesiona została tożsama argumentacja. Uwadze organu II Instancji nie uszło przy tym, iż jak wynika z decyzji z dnia 04.04.2019 r., wydanej w wyniku rozpatrzenia złożonego odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] z dnia 07.09.2018 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] szczegółowo odniósł się do kwestii przedawnienia przedmiotowych zobowiązań.

Z uzasadnienia stawianych zarzutów można zatem wywieść, że strona skarżąca w drodze złożonego na etapie postępowania egzekucyjnego zarzutu przedawnienia domagała się de facto merytorycznej kontroli decyzji, stanowiącej podstawę wystawienia przez organ tytułów wykonawczych. Tego typu kontrola nie może mieć jednak miejsca, nawet w sytuacji, gdy organ egzekucyjny jest także wierzycielem, ponieważ prowadziłaby niejako do kolejnego, quasi-instancyjnego rozpatrywania tej samej kwestii. Dokonywałby tego organ, który na etapie postępowania egzekucyjnego pełni inną funkcję, niż na etapie postępowania wymiarowego. Tym samym należało zgodzić się z organem odwoławczym, że w analizowanej sprawie zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 34 § 1a u.p.e.a. prowadzące do uznania niedopuszczalności zgłoszonego przez skarżącą w dniu 21 września 2018 r. zarzutu przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych tytułami wykonawczymi o numerach od [...] do [...], z uwagi na jego tożsamość z zarzutem zawartym w odwołaniu wniesionym przez stronę w dniu 18 września 2018 r. (i rozpatrzonym przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] w decyzji z dnia 4 kwietnia 2019 r.)

W powyższych okolicznościach Sąd uznał wniosek strony o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. za nieuzasadniony, gdyż pomiędzy postępowaniem egzekucyjnym, a wymiarowym, nie zachodzi tego rodzaju zależność, aby wynik tego pierwszego wpływał na ocenę legalności zaskarżonego postanowienia w przedmiocie zarzutów egzekucyjmych.

W zakresie podniesionego zarzutu naruszenia art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., zmierzającego do wykazania braku wymagalności obowiązku, strona argumentowała, że postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] z dnia 7 września 2018 roku (na podstawie której wystawiono tytuły wykonawcze) zostało przez spółkę zaskarżone, a tym samym nie posiada przymiotu prawomocności i nie powinno być wykonane do czasu rozstrzygnięcia zażalenia przez organ II Instancji.

Z powyższym stanowiskiem strony nie można się jednak zgodzić. Przede wszystkim należy zauważyć, że przez wymagalność obowiązku rozumie się taki stan, w którym zobowiązany powinien już wykonać ciążącą na nim skonkretyzowaną powinność, a mimo to uchyla się od niej, wobec czego właściwym organom przysługuje możność żądania od zobowiązanego przymusowego spełnienia ciążącej na nim powinności (zob. wyrok WSA w Warszawie z 6 listopada 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 1469/07, LEX nr 361255). Obowiązek wynikający z decyzji (postanowienia) staje się wymagalny w dwóch sytuacjach: jeżeli decyzja (postanowienie), którą został nałożony, stała się ostateczna i nie doszło do wstrzymania jej wykonania (art. 239e O.p.) albo jeżeli decyzja, którą obowiązek został nałożony, wprawdzie nie jest ostateczna, ale nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności lub jest natychmiast wykonalna z mocy prawa. O braku wymagalności obowiązku decydują takie okoliczności, jak odroczenie terminu wykonania obowiązku, czy rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych. Tymczasem z akt sprawy nie wynika by strona składała wnioski o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych.

Wskazać także należy, że przepis używa sformułowania: brak wymagalności obowiązku z innego powodu. Usytuowanie tego zapisu w art. 33 § 1 pkt 2 ww. ustawy wskazuje, że podstawą zarzutu mogą być też inne zdarzenia, które powodują, że zobowiązanie nie może być egzekwowane. Niewątpliwie muszą one mieć charakter tego rodzaju, co wymienione w tym przepisie, czyli należeć będą do tych okoliczności takie zdarzenia, jak wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W rozpatrywanej sprawie taka okoliczność nie miała miejsca.

Podkreślić również należy, że dokonywanie przez organ egzekucyjny oceny dopuszczalności egzekucji administracyjnej nie obejmuje zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. zd. drugie, badania wymagalności obowiązku wynikającego z decyzji wymiarowej. Zauważyć również należy, że przepis art. 33 pkt 2 u.p.e.a., na który powołał się skarżący, używa sformułowania "brak wymagalności obowiązku z innego powodu", a więc z innego powodu niż wymienione w tym przepisie, czyli odroczenie terminu wykonania obowiązku. W opinii Sądu zestawienie art. 29 § 1 in fine z art. 33 pkt 2 u.p.e.a. prowadzi do wniosku, że zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wskazujący na brak wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, dotyczyć może więc wyłącznie sytuacji, kiedy owy brak wymagalności obowiązku jest następstwem okoliczności, które nastąpiły już po wydaniu tego tytułu. W przeciwnym razie organ egzekucyjny nie mógłby rozpoznać zarzutu bez naruszenia art. 29 § 1 u.p.e.a. (tak też NSA w wyroku z dnia14 stycznia 2010 r., w sprawie sygn. akt II FSK 1378/08). Chodzić tu więc będzie np. o sytuację uchylenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego. W tym miejscu godzi się podnieść, że zgodnie z art. 239b § 4 O.p. na postanowienie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności służy zażalenie. Przepis ten więc przewiduje ochronę prawną zobowiązanego, zgodnie z którą jeśli rygor natychmiastowej wykonalności został nadany niesłusznie, postanowienie takie może zostać uchylone, a w konsekwencji postępowanie egzekucyjne zostanie umorzone. Jednakże wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania decyzji (art. 239b § 4 O.p., zdanie drugie).

W niniejszej sprawie tytuły wykonawcze wystawione zostały na podstawie nieostatecznej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] z dnia 7 września 2018 r. o nr [...] oraz postanowienia organu z tej samej daty o nadaniu ww. decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, co oznacza, że stała się ona wykonalna. Samo zatem wniesienie zażalenia na postanowienie o nadaniu rygoru nie stanowi przeszkody w dochodzeniu obowiązku na drodze przymusu administracyjnego, z uwagi na treść art. 239b § 4 O.p. W okolicznościach przedmiotowej sprawy organ słusznie nie uwzględnił zatem zarzutów strony skarżącej, powołującej się na brak wymagalności obowiązku z uwagi na nieostateczność decyzji będącej podstawą wystawienia tytułów wykonawczych, a tym samym na niedopuszczalność egzekucji. Decyzji będącej podstawą wystawienia tytułów wykonawczych i prowadzenia na ich podstawie postępowania egzekucyjnego nadano bowiem rygor natychmiastowej wykonalności, co uprawniało organ do egzekwowania obowiązku wynikającego z nieostatecznego rozstrzygnięcia.

Zdaniem Sądu także dokonana przez organ odwoławczy ocena zarzutu naruszenia art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. jest prawidłowa i nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę zgodził się ze stanowiskiem organu II Instancji, że w przedmiotowych tytułach wykonawczych prawidłowo określono obowiązki podlegające egzekucji. W części E tytułów wykonawczych zatytułowanej "DANE DOTYCZĄCE NALEŻNOŚCI PIENIĘŻNYCH" powołano: datę i numer orzeczenia, na podstawie którego zostały one wystawione, tj. decyzję z dnia 07.09.2018 r. Nr [...]; rodzaj należności pieniężnej, tj. podatek od towarów i usług; kwoty dochodzonych należności oraz daty powstania należności pieniężnych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] trafnie stwierdził również, że istnieje zgodność pomiędzy treścią obowiązków określonych decyzją Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] z dnia 07.09.2018 r. Nr [...], a treścią obowiązków wskazanych w tytułach wykonawczych z dnia 18.09.2018 r. o numerach od [...] do [...].

Jak słusznie dostrzegł przy tym organ II instancji, podniesiony w tym zakresie zarzut nie został poparty żadną argumentacją strony, która wskazywałaby na jakiekolwiek nieprawidłowości w wystawionych tytułach wykonawczych, czy też rozbieżności między treścią obowiązku opisanego w tytułach wykonawczym, a treścią tego obowiązku określonego w orzeczeniu stanowiącym podstawę wystawienia tytułów wykonawczych. Podnoszona przez spółkę w skardze okoliczność, iż wynikająca z decyzji organu II instancji kwota łącznie wynosi 127.981 zł, natomiast z tytułów wykonawczych wystawionych przez organ egzekucyjny wynika kwota 170.881 zł, nie ma istotnego znaczenia dla oceny prawidłowości rozpatrzenia przez organ zarzutu sformułowanego przez stronę na podstawie art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a., gdyż - co wyżej podkreślono - tytuły wykonawcze, wobec których wniesiono w dniu 21 września 2018 r. zarzuty, wystawione zostały w oparciu o decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] z dnia 7 września 2018 r., której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, a nie na podstawie decyzji organu II instancji (Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...]) z dnia 4 kwietnia 2019 r.

W odniesieniu natomiast do zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, o której mowa w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., wskazać należy, że przyczyny niedopuszczalności egzekucji, o których mowa w tym przepisie mają charakter formalny. Egzekucja administracyjna może być niedopuszczalna z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Przesłanki podmiotowe odnoszą się do zobowiązanego lub do organu egzekucyjnego. Z przyczyn zaś podmiotowych egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna, gdy przepisy prawa wyłączają prowadzenie egzekucji wobec zobowiązanego wskazanego w tytule wykonawczym, a także gdy egzekucję prowadzi podmiot niebędący organem egzekucyjnym. Przesłanki przedmiotowe niedopuszczalności egzekucji natomiast odnoszą się do przedmiotu egzekucji i jej podstaw. Z przesłanką przedmiotową niedopuszczalności egzekucji mamy do czynienia, gdy jej przedmiotem jest świadczenie niepodlegające egzekucji administracyjnej, lub gdy tytuł wykonawczy został wystawiony przez podmiot nieuprawniony. Niedopuszczalność egzekucji ma charakter generalny i bezwarunkowy, niezależny od konkretnego postępowania egzekucyjnego i aktualny zawsze, w każdym postępowaniu. Jako przykład wskazuje się na dopuszczalność egzekucji sądowej w stosunku do danego obowiązku, czy też niemożność jej prowadzenia z uwagi na posiadany przez zobowiązanego immunitet. Niedopuszczalność musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej bądź prowadzenia egzekucji w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. II FSK 2615/10 oraz z dnia 26 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FSK 461/10 - CBOSA). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych, egzekucja jest dopuszczalna. Nie zachodzi bowiem żadna z przesłanek niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] trafnie stwierdził, iż należności objęte tytułami wykonawczymi z dnia 18.09.2018 r. o numerach od [...] do [...], wystawionymi przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] wobec [...] Sp. z o.o. dotyczą zaległego podatku od towarów i usług za lipiec 2011 r., sierpień 2011 r., październik 2011 r., listopad 2011 r. oraz grudzień 2011 r., a zatem stanowią należności, do których stosuje się przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Z kolei należności te wymieniono w art. 2 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jako obowiązki podlegające egzekucji administracyjnej. Ponadto ww. tytuły wykonawcze zostały wystawione przez uprawniony do tego podmiot, którym w rozpatrywanej sprawie był wierzyciel - Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...]. Tym samym w ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo uznał, że w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły żadne przesłanki, dające podstawę do uznania zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej za uzasadnione.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

R.T.