Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 459/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, po rozpoznaniu w dniu 30 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia A. w Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej. W decyzji tej zawarto pouczenie, że jeżeli strona jest niezadowolona z decyzji może w terminie 14 dni zwrócić się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Pismem z dnia 30 lipca 2008 r. Stowarzyszenie A. w Ś. wniosło skargę na powyższą decyzję. W odpowiedzi na wezwanie Kolegium, pismem z dnia 14 sierpnia 2008 r. potwierdziło, że pismo z dnia 30 lipca 2008 r. jest skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, a nie wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu.

Stosownie do treści przepisów art. 52 §1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - zwanej dalej u.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Z powyższego wynika, że nie jest możliwe skuteczne wniesienie skargi zanim strona nie wyczerpie drogi zaskarżenia przewidzianej w postępowaniu administracyjnym. Wyczerpanie środków zaskarżenia z kolei to sytuacja, kiedy strona określonego postępowania administracyjnego lub inny jego uczestnik na prawach strony złoży określony środek zaskarżenia od danego aktu lub czynności. W ten sposób zostaje spełniony wymóg wyczerpania środków zaskarżenia i każdy z podmiotów określonych w art. 50 u.p.s.a. zyskuje prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięcia wydanego wskutek złożenia środka zaskarżenia. Jak stanowi przepis art. 58 § 1 pkt 6 u.p.s.a, sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1–5 tego paragrafu.

W rozpatrywanej sprawie Stowarzyszenie A. w Ś. wniosło skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] bez wyczerpania środków zaskarżenia, gdyż nie złożyło przewidzianego w art. 52 § 2 u.p.s.a. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, przysługującego stronie od powyższej decyzji.

Skarga ta została zatem wniesiona z naruszeniem art. 52 § 1 u.p.s.a.

Dopiero złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzji rozpatrującej ten wniosek pozwalałoby stronie na skuteczne wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy i poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...] nr [...].

W tej sytuacji skargę złożoną w niniejszej sprawie należało odrzucić jako niedopuszczalną, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.s.a.