Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 53/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 § 1, art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 58, 144, a45 § 1 pkt 4,5
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Maria Tarnowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi J. O. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] października 2015 r., nr [...], znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku J. O. (zwanej dalej "skarżącą") złożonego w dniu 10 września 2015 r. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...] (z dopiskiem: dot. [...]), stwierdził, że zostało ono złożone z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, zwanej dalej "k.p.a.").

Należy też wyjaśnić, że powołanym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. Starosta [...] biorąc pod uwagę art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. odmówił skarżącej wznowienia postępowania, zakończonego jego decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na rozbiórkę garaży położonych na działkach o numerach ewid. [...] i [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w [...].

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

W dniu 25 sierpnia 2010 r. pełnomocnik W. F., zamieszkałej na stałe poza granicami kraju, wystąpił z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę garaży zlokalizowanych na działkach nr ewid. [...] i [...] w obrębie [...], przy ulicy [...] w [...]. Do wniosku pełnomocnik dołączył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Zawiadomieniem z dnia 12 czerwca 2013 r. poinformowano strony o planowanym zamierzeniu, pouczając jednocześnie o możliwości zapoznania się z całością akt sprawy i złożenia końcowego oświadczenia. Za strony uznano właścicieli działek o numerach ewid. [...] i [...] w obrębie [...], gdyż przedmiotowe garaże wybudowano w granicy działek sąsiednich.

Po doręczeniu ww. zawiadomień w siedzibie Starosty [...] stawił się jeden ze współwłaścicieli budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego na działce nr ew. [...], który poinformował, że część garaży przeznaczonych do rozbiórki jest wykorzystywana jako komórki na węgiel dla lokatorów wymienionego budynku mieszkalnego. Został on poinformowany, że komórki na węgiel dla lokatorów ww. budynku powinny zostać zlokalizowane na działkach nr ew. [...] lub [...], na których znajduje się sam budynek, a nie działkach o numerach ewid. [...] i [...].

Pozostałe strony nie stawiły się w celu zapoznania z dokumentacją w terminie określonym w zawiadomieniu, a także żadna ze stron nie skorzystała z przysługującego prawa złożenia końcowego oświadczenia. Stało się tak mimo że organ w 2011 r. i w 2012 r. podejmował działania mające na celu poinformowanie o zamierzeniu wszystkich stron, w tym jednego ze współwłaścicieli działki o nr ewid. [...], o nieznanym miejscu pobytu.

Po przeprowadzeniu postępowania, Starosta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., Nr [...] znak: [...], udzielił wnioskującej W. F. pozwolenia na rozbiórkę garaży położonych na działkach o numerach ewid. [...] i [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w [...].

W dniu 20 lutego 2014 r. wniosek o wznowienie postępowania w celu uchylenia ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2013 r. oraz o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji złożyła J. O.. Żądanie wznowienia postępowania oparte było na art. 145 § 1 pkt 4 i [jednocześnie] pkt 5 k.p.a., a w kwestii wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji – na art. 152 § 1 k.p.a. Skarżąca wskazała, że nie została uznana za stronę postępowania o pozwolenie na rozbiórkę i nie miała możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie. Skarżąca przedstawiała się jako "właścicielka jednego z garaży w zabudowie szeregowej (ostatniego)", która nie wyrażała zgody na jego rozbiórkę. Zdaniem skarżącej, pełnomocnik W. W. zataił, że "właścicielami obiektów" [cudzysłów oryginalny] są też inne osoby, które pozbawiono praw strony.

We wniosku o wznowienie postępowania skarżąca wyjaśniła także, iż na podstawie pisemnej umowy z dnia [...] sierpnia 2007 r. kupiła od Z. i M. D. garaż murowany pobudowany z ich środków na działce Skarbu Państwa. Działka była przedmiotem dzierżawy. W związku z tym, skarżąca zawarła ze Starostą [...] umowę dzierżawy gruntu w dniu [...] stycznia 2008 r. na okres dwóch lat licząc od dnia 1 października 2007 r.

W dniu 26 maja 2008 r. Starosta [...] wypowiedział ww. umowę dzierżawy, w związku ze zmianą właściciela nieruchomości. Wkrótce skarżąca została również poinformowana, że w wyniku zniesienia współwłasności właścicielem nieruchomości, na której znajdują się garaże, jest W. F..

Pismem z dnia 17 września 2008 r. pełnomocnik właściciela nieruchomości poinformował skarżącą, że nie jest możliwe zawarcie nowych umów dzierżawy gruntów pod garaże, wzywając do opuszczenia gruntu oraz usunięcia garaży. W odpowiedzi pismem z dnia 19 grudnia 2008 r. skarżąca poinformowała, że opuści sporną nieruchomość po uprzednim rozliczeniu dokonanych przez nią nakładów. Zaproponowała też, że może odkupić sporny grunt lub sprzedać garaż. Nie otrzymała jednak żadnej odpowiedzi na złożone oferty.

We wniosku o wznowienie postępowania skarżąca wyjaśniła również, że o decyzji Starosty [...] dowiedziała się dopiero w dniu [...] stycznia 2014 r. ze względu na zawieszenie kilku stron decyzji na drzwiach garażu należącego do skarżącej.

Następstwem wniosku o wznowienie postępowania złożonego przez skarżącą w dniu 20 lutego 2014 r. było postanowienie Starosty [...] z dnia [...] marca 2014 r., Nr [...], znak: [...], którym organ odmówił wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 oraz pkt 5 k.p.a. Postanowienie Starosty [...] zostało wydane na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, zwanej dalej "pr.bud.").

Na powyższe postanowienie Starosty [...] zażalenie złożyła skarżąca.

Wojewoda [...] po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. uchylił postanowienie Starosty [...] z dnia [...] marca 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Wykonując wskazania zawarte w treści uzasadnienia postanowienia Wojewody Starosta [...] wezwał skarżącą w dniu [...] kwietnia 2015 r. do złożenia w terminie 7 (siedmiu) dni wyjaśnień w sprawie szczegółowego określenia terminu w którym skarżąca dowiedziała się o decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę (czyli o terminie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), terminu powzięcia informacji o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania (czyli o terminie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) oraz do przedłożenia dowodów świadczących o terminach powzięcia tych informacji. Organ wyjaśnił przy tym, że niezłożenie wyjaśnień w wymaganym terminie zgodnie z art. 50 § 1 k.p.a. spowoduje podjęcie rozstrzygnięcia w oparciu o materiał dotychczas zgromadzony w sprawie.

Na powyższe wezwanie skarżąca odpowiedziała w dniu 25 maja 2015 r. wskazując przy tym nowy adres do korespondencji i podtrzymując wcześniejsze wyjaśnienia. Do pisma nie były załączone żadne dokumenty.

W rezultacie, rozpatrując ponownie wniosek w części dotyczącej wznowienia Starosta [...] ustalił, że żądanie wznowienia postępowania pochodzi od osoby, której nie przysługiwał status strony postępowania.

Ze względu na określenie we wniosku art. 145 § 1 ust. 4 k.p.a. jako podstawy żądania wznowienia (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu), zastosowanie w sprawie miał art. 148 § 2 k.p.a. Przewiduje on miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania, przy czym termin ten biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (postanowieniu).

We wniosku o wznowienie postępowania z 20 lutego 2014 r. skarżąca poinformowała, że o istnieniu decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. dowiedziała się w dniu 22 stycznia 2014 r. przy czym nie poznała pełnej treści uzasadnienia i dysponowała pierwszą i drugą stroną przedmiotowej decyzji, która została zawieszona na drzwiach garażu.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ pierwszej instancji stwierdził, że skarżąca nie tylko nie wykazała zachowania miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, ale i nie zachowała w ocenie organu miesięcznego terminu do złożenia wniosku od dnia, w którym rzeczywiście dowiedziała się o pozwoleniu na rozbiórkę garaży. Zatem wniosek z dnia 20 lutego 2014 r. o wznowienie postępowania organ uznał za złożony z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a., bez podstaw do jego przywrócenia.

W konsekwencji Starosta [...] wydał w dniu [...] czerwca 2015 r. trzy postanowienia:

- pierwsze, dotyczące nieuwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2013 r.;

- drugie, opatrzone znakiem: [...] [z dopiskiem: dot. [...]], w którym Starosta [...] odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. znak [...] o zatwierdzeniu projektu rozbiórki i udzieleniu dla W. F. pozwolenia na rozbiórkę garaży na działkach nr ew. [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...], ze względu na niedotrzymanie terminu do skutecznego złożenia wniosku na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz

- trzecie, opatrzone tym samym znakiem, w którym Starosta [...] odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej wskazaną wyżej decyzją Starosty [...] Nr [...] z dnia [...].07.2013 r., ze względu na niedotrzymanie terminu do skutecznego złożenia wniosku na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Według skarżącej pierwsze z wymienionych postanowień zostało jej doręczone. W związku z tym skarżąca skorzystała z przysługującego jej prawa i w terminie złożyła zażalenie z dnia 13 lipca 2015 r. na postanowienie z dnia [...] czerwca 2015 r. odmawiające wstrzymania wykonania ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2013 r. W treści zażalenia skarżąca zawarła również skargę na przewlekłość postępowania oraz bezczynność organu w zakresie dwóch punktów zawartych we wniosku o wznowienie postępowania w ww. sprawie.

Wojewoda [...] po rozpatrzeniu ww. zażalenia, w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania ww. postanowienia. Równocześnie Wojewoda [...] po rozpatrzeniu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] odmówił wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia ww. sprawy.

Postępowanie w zakresie wstrzymania wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2013 r. zakończyło się wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2421/15 wydanym w sprawie ze skargi J. O. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], którym Sąd oddalił skargę.

W dniu 10 września 2015 r. skarżąca złożyła do Starosty [...] prośbę o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na obydwa postanowienia Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., w tym postanowienie o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. ze względu na niedotrzymanie terminu do skutecznego złożenia wniosku na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

W piśmie tym skarżąca podniosła, że nie otrzymała dwóch postanowień Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., w przedmiocie wznowienia postępowania, w związku z czym nie mogła w przepisowym terminie wnieść zażalenia.

Jako dowód skarżąca dołączyła kopię koperty, w której otrzymała tylko jedno z trzech postanowień Starosty, to którym organ odmówił wstrzymania wykonalności decyzji z dnia [...] lipca 2013 r., udzielającej pozwolenia na rozbiórkę spornych garaży. Na kopercie nie było żadnego znaku, że przesyłka dotyczy trzech postanowień. Dodatkowo skarżąca wskazała, że organ na kopercie wpisał nieprawidłowy znak sprawy, wprowadzając ją tym samym w błąd.

W dniu [...] października 2015 r. Wojewoda [...] postanowieniem nr [...], znak: [...], stwierdził uchybienie terminu do wniesienia do złożenia zażalenia na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., w którym organ pierwszej instancji odmówił wznowienia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę garaży.

Powyższe postanowienie zapadło na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 pr.bud.

Wojewoda [...] przypomniał, że w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] o odmowie wstrzymania decyzji tego organu z dnia [...] lipca 2013 r., a jednocześnie, że po rozpatrzeniu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] odmówił wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia ww. sprawy.

Organ wojewódzki stwierdził także (powołując się w części na oświadczenie Starosty [...]), że Starosta [...] w dniu [...] czerwca 2015 r. wydał postanowienie, w którym odmówił wznowienia postępowania z przyczyn określonych w art. 145 §1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej ww. ostateczną decyzją. Postanowienie to wysłane zostało do stron postępowania za zwrotnym poświadczeniem odbioru razem z dwoma pozostałymi postanowieniami. W aktach sprawy znajduje się bowiem zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki, skierowanej do skarżącej. Na zwrotnym poświadczeniu odbioru znajduje się adnotacja adresata, że przesyłka została odebrana w dniu 4 lipca 2015 r., oraz adnotacja urzędu następującej treści "post. 3 szt.". Kopia takiego potwierdzenia odbioru znajduje się w aktach sprawy administracyjnej (k. 4). Zdaniem Wojewody [...] można z tego wnioskować, że skarżąca otrzymała wszystkie trzy postanowienia z dnia [...] czerwca 2015 r. Skarżąca nie złożyła zażalenia na ww. postanowienie w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania z przyczyn określonych w art. 145 §1 pkt 4 k.p.a., w terminie wskazanym w tym postanowieniu.

Zdaniem Wojewody [...] zainteresowana otrzymała postanowienie odwołujące się do art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w dniu 4 lipca 2015 r., natomiast prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia złożyła w piśmie z dnia 10 września 2015 r. Z zestawienia ww. dat wynika, że zainteresowana dopiero po upływie ponad trzech miesięcy od daty otrzymania ww. postanowienia złożyła prośbę o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. Skarżąca składając w dniu 4 lipca 2015 r. swój podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki potwierdziła odbiór trzech postanowień. Adnotacja o przesłaniu trzech "sztuk" postanowień znajduje się bowiem właśnie na zwrotnym poświadczeniu odbioru przesyłki, a nie na kopercie, na którą powołuje się skarżąca. Również treść złożonego pisma nie zawiera uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, a jedynie twierdzenie o niepełnej zawartości koperty.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem organu drugiej instancji skarżąca w dniu 16 grudnia 2015 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] października 2015 r. wnosząc o jego uchylenie. Skarżąca wniosła też o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie mające istoty wpływ na wynik sprawy przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym: art. 6, 7, 8,10 § 1, 11, 12, 14 § 1 i § 2, 39, 46 §1, 75 § 1 w zw. z art. 76 § 1 i w zw. 78 § 1 i w zw. z art. 110, 77, 80 oraz art. 58 i 59 k.p.a. W uzasadnieniu skarżąca wskazała te same argumenty, co w piśmie z dnia 10 września 2015 r. Skarżąca podkreśliła, że o dwóch postanowieniach Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. odmawiającego wznowienia postępowania, skarżąca dowiedziała się dopiero z treści postanowień Wojewody [...] Nr [...] oraz Nr [...], odpowiednio z dnia [...] i [...] sierpnia 2015 r. Za "zastanawiające" skarżąca uznała fakt, że Starosta [...] w jej sprawie wydał trzy postanowienia bez nadania im numeracji oraz bez jakiegokolwiek ich przywołania w uzasadnieniach podjętych rozstrzygnięć w pozostałych sprawach.

W odpowiedzi na skargę z dnia 5 stycznia 2016 r. Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, odsyłając do uzasadnienia przedstawionego w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) zadaniem Sądu jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie Sąd stwierdza, że postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r., nr [...], jest zgodne z prawem, a przez to rozpatrywana skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu.

Przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest szczegółowa kwestia zasadności odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. odmawiającego wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na rozbiórkę garaży położonych przy ul. [...] w [...]. Postanowienie to wynikało z uznania, że skarżąca nie wykazała zaistnienia przesłanki przewidzianej w art. 145 §1 pkt 4 k.p.a.

Sąd winien jest w tym miejscu wyjaśnić, że rozpatrywana skarga jest jedną z czterech złożonych tego samego dnia przez skarżącą. Odnoszą się one do:

1. postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r., nr [...], stwierdzające, że zażalenie skarżącej na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. odmawiające wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na rozbiórkę ze względu na niezaistnienie przesłanki z art. art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia. Podstawą kontroli w tym przypadku jest również przede wszystkim art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. To postanowienie jest przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie;

2. postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r., nr [...], stwierdzające, że zażalenie skarżącej na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. odmawiające wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na rozbiórkę ze względu na niezaistnienie przesłanki z art. art. 145 §1 pkt 5 k.p.a. zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia. Podstawą kontroli w tym przypadku jest przede wszystkim art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. To postanowienie jest przedmiotem kontroli w sprawie sądowoadministracyjnej o sygn. akt VII SA/Wa 54/16;

3. postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Starosty [...], który w dniu [...] czerwca 2015 r. odmówił wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na rozbiórkę ze względu na niezaistnienie przesłanki z art. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Podstawą kontroli są przy tym przede wszystkim art. 58 i 59 k.p.a. To postanowienie jest przedmiotem kontroli w sprawie sądowoadministracyjnej o sygn. akt VII SA/Wa 55/16; oraz

4. postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r., nr 94/O/2015, w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Starosty [...], który w dniu [...] czerwca 2015 r. odmówił wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na rozbiórkę ze względu na niezaistnienie przesłanki z art. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Podstawą kontroli w tym przypadku są również przede wszystkim art. 58 i 59 k.p.a. To postanowienie jest przedmiotem kontroli w sprawie sądowoadministracyjnej o sygn. akt VII SA/Wa 52/16.

Sąd wyjaśnia przy tym powyższe postanowienie Wojewody [...] mają zbliżony, ale nie identyczny charakter. Postanowienia organu mające za podstawę art. 58 i 59 k.p.a. wydawane są ze względu na złożoną przez zainteresowaną osobę prośbę o przywrócenie terminu do dokonania czynności. W takim przypadku organ ma obowiązek zbadać, czy warunki przywrócenia terminu określone w art. 58 i 59 k.p.a. zostały spełnione przez zainteresowanego.

Natomiast postanowienia mające za podstawę art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a., czyli takie, z jakim mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, stanowią przejaw formalnej kontroli zażalenia. Kontrola ta jest przeprowadzana z urzędu bez względu na to, czy zainteresowana osoba wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu, czy nie. Jak wskazano, zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, jeśli uzna że ustawowe przesłanki wniesienia odwołania (zażalenia), tzn. przesłanki podmiotowe lub przesłanki przedmiotowe (np. termin) nie zostały spełnione. Dlatego też postanowienia Wojewody [...] nr [...] oraz nr [...] r. zostały wydane w dniu [...] października 2015 r., a więc dzień później niż postanowienia o nr [...] oraz nr [...].

W rozpatrywanej sprawie Sąd nie zajmował się kwestią, czy odmowa wznowienia postępowania na wskazanej podstawie była zasadna, czy nie, chociaż Sąd w zgromadzonym materiale, szczegółowo zreferowanym w pierwszej części uzasadnienia, nie dostrzegł okoliczności, które pozwalałyby uznać, że skarżąca powinna być zaliczona do kategorii inwestorów, właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu (przedmiotowego garażu). Skarżącej przysługiwały tylko prawa o charakterze obligacyjnym, tzn. prawa do nakładów pieniężnych na nieruchomość będącą własnością Skarbu Państwa, która następnie przeszła w ręce osoby fizycznej. Rozstrzygnięcie ewentualnych sporów w tym zakresie należy do sądów powszechnych.

Sąd był zobowiązany natomiast do rozstrzygnięcia kwestii, czy Wojewoda [...] miał podstawy do przywrócenia skarżącej terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. Co do zasady bowiem, zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu do dokonania określonej czynności w postepowaniu administracyjnym organ powinien przywrócić termin na prośbę zainteresowanego. Obowiązek ten jest wszakże opatrzony trzema kluczowymi warunkami: (1) osoba zainteresowana musi uprawdopodobnić, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy, (2) zgodnie z art. 58 § 2 k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, a także (3) jednocześnie z wniesieniem prośby o przywrócenie terminu należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.

W rozpatrywanej sprawie Wojewoda [...] stwierdził, że trzeci warunek został spełniony, gdyż w piśmie skarżącej z dnia 10 września 2015 r. zawarte było oświadczenie o złożeniu zażalenia , nawet jeśli szczegółowe zarzuty nie były bezpośrednio sformułowane. W świetle art. 128 w zw. z art. 144 k.p.a. stanowiło to jednak wystarczające spełnienie warunku dopełnienia czynności, dla której określony był termin.

Wojewoda [...] uznał jednak, że nie zostały spełnione dwa pozostałe warunki przywrócenia terminu. Przede wszystkim skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy. Skarżąca ograniczyła się jedynie do stwierdzenia, że przesyłka nadana przez organ pierwszej instancji zawierała tylko jedno postanowienie, a nie trzy jak twierdzi organ. Oczywiście, zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych oraz jasnym stanowiskiem nauki prawa warunek uprawdopodobnienia określonej okoliczności nie oznacza obowiązku udowodnienia zaistnienia tej okoliczności za pomocą tzw. "twardych dowodów". Sąd jest też świadom tego, że trudno jest wykazać post factum, że w kopercie czegoś nie było, choć nadawca inaczej opisuje zawartość koperty. Skarżąca nie wskazała jednak na inne jej zachowania lub zdarzenia mogące świadczyć o prawdziwości jej twierdzenia o odmiennej zawartości przesyłki niż twierdzi organ. Skarżąca nie wskazała np. prób kontaktu z organem w celu wyjaśnienia tylko częściowego rozstrzygnięcia jej kwestii albo celem wyjaśnienia nieprawidłowego (jej zdaniem) oznaczenia na kopercie przedmiotu postanowienia zawartego w przesyłce otrzymanej w dniu 4 lipca 2015 r. Skarżąca ograniczyła się do złożenia w dniu 13 lipca 2015 r. zażalenia na otrzymane postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonalności postanowienia.

Wojewoda miał zatem prawo uznać, że skarżąca zaniechała uprawdopodobnienia okoliczności nieotrzymania postanowienia Starosty [...] z dnia 2015 r. dotyczącego odmowy wznowienia postępowania ze względu na niezaistnienie przesłanki przewidzianej w art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. Kilka miesięcy wcześniej, w dniu 30 kwietnia 2015 r. Starosta [...] wezwał skarżącą do złożenia wyjaśnień dotyczących przesłanek wznowieniowych i skarżąca odpowiedziała na to wezwanie po czterech tygodniach (zamiast po siedmiu dniach) i w piśmie z dnia 25 maja 2015 r. oczekiwanych faktów istotnych dla rozstrzygnięcia o wznowieniu postępowania nie wskazała. Już wcześniej zatem doszło do uchybienia terminowi, bez rzetelnego wytłumaczenia oraz do niewykonania wniosku organu. Oczywiście, kwestia odpowiedzi skarżącej na pismo Starosty [...] z dnia 30 kwietnia 2015 r. nie przesądza o rozstrzygnięciu sprawy o uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia [...] czerwca 2015 r., ale może sugerować organom sposób działania skarżącej i niską wiarygodność jej oświadczeń.

Przede wszystkim jednak, Wojewoda [...] rozstrzygając o przywróceniu terminu miał pełne prawo uznać, że dniu 4 lipca 2015 r. doszło do doręczenia skarżącej trzech postanowień, a nie tylko jednego. W aktach sprawy rzeczywiście znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki, skierowanej do skarżącej, na którym zamieszczona jest adnotacja adresata, że przesyłka została odebrana w dniu 4 lipca 2015 r. wraz z adnotacją urzędu o treści: "post. 3 szt.". Zdaniem Wojewody [...] można było z tego wnioskować, że skarżąca otrzymała wszystkie trzy postanowienia z dnia [...] czerwca 2015 r., w tym postanowienie w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania z przyczyn określonych w art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. Wojewoda [...] miał zatem mocną podstawę, aby w trybie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. Skarżąca nie spełniła bowiem dwóch warunków przywrócenia terminu do złożenia zażalenia przewidzianych w art. 58 § 1 i 2 k.p.a.: nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy, czyli nie wykazała, że o wydaniu przez Starostę [...] postanowienia z dnia [...] czerwca 2015 r. dowiedziała dopiero w dniu 3 września 2015 r. Ponadto skarżąca nie wykazała, że prośba o przywrócenie terminu została wniesiona w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Skoro zaś termin do złożenia zażalenia nie został przywrócony, a analiza materiałów zgromadzonych w sprawie wskazywała na uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, organ miał obowiązek to stwierdzić wydając stosowne zażalenie.

Sąd w niniejszej sprawie uznał stanowisko Wojewody [...] za uzasadnione, zarówno w świetle zgromadzonych w sprawie materiałów, jak i w kontekście wcześniejszych sposobów działania skarżącej, począwszy od dnia 20 lutego 2014 r., tj. dnia złożenia wniosku o wznowienie postępowania w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę garaży. Potwierdzeniem tego stanowiska może być także fakt, że do kwestii adnotacji na zwrotnym poświadczeniu odbioru skarżąca nie odniosła się swojej skardze rozpatrywanej niniejszym przez Sąd.

Taką samą konkluzję co do skutku adnotacji zamieszczonej na zwrotnym poświadczeniu odbioru przyjął również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie we wspomnianym wcześniej wyroku z dnia 18 października 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2421/15, wydanym w sprawie ze skargi skarżącej na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], w przedmiocie wstrzymania wykonania postanowienia Starosty [...]. W powoływanej sprawie Sąd oddalił skargę, a skarżąca nie wniosła skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, mimo że uzasadnienie wyroku zostało sporządzone.

Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżone postanowienie. Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a skarga całkowicie niezasadna.

Sąd uznał przy tym, że rozstrzygnięcie kluczowej kwestii, czyli zgodności postanowienia nr [...] stwierdzającego uchybienie terminu do złożenia zażalenia z art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. czyni zbędnym analizowanie tego postanowienia w kontekście szesnastu przytoczonych w skardze przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd stwierdził bowiem, że wśród wskazanych przepisów wskazane zostały:

a) podstawowe zasady postępowania administracyjnego (m.in. art. 6, 7, 8, 10 § 1 k.p.a.), w przypadku których wykazanie naruszenia prawa wymaga jednak konkretyzacji przez odniesienie się do innych przepisów materialnoprawnych lub procesowych; a także

b) przepisy których adresatem jest skarżąca a nie organ administracji (np. art. 46 §1 k.p.a.) lub które (np. art. 75 § 1 w zw. z art. 76 § 1 k.p.a.) poprzez swoje odniesienie do stanu faktycznego sprawy uzasadniają stanowisko organu a nie zarzuty skarżącej.

Sąd stwierdził przy tym, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie jest najtrafniejsze, ale wada wydanego aktu nie jest na tyle istotna, aby uzasadniać jego uchylenie. Nie ma przy tym znaczenia, że skarżąca nie wymieniła art. 107 § 3 k.p.a. jako jednej z podstaw swojej skargi. Jak bowiem wskazano wyżej, sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2016 r., poz. 1259, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.