Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 639/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia NSA Halina Kremis Protokolant Edyta Forysiak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 stycznia 2012r. sprawy ze skargi M.Dz. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej budowy budynku gospodarczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr[...] , wydaną po wcześniejszym uchyleniu przez D.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji wydanej w tej sprawie z jednoczesnym przekazaniem jej do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K.G. powołując w podstawie prawnej przepis art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej budowy przez A. i P.B. budynku gospodarczego (2) na terenie działki nr[...], obręb [...] w K.G.

Z uzasadnienia tego orzeczenia wynika, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte w dniu [...] r. na wniosek M., a do postępowania tego zgłosił udział Prokurator Prokuratury Rejonowej w K. G.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. G. wskazał następnie w uzasadnieniu, że w dniu 18 czerwca 2010 r. przeprowadził na przedmiotowej nieruchomości dowód z oględzin, podczas których stwierdził, że usytuowany jest na niej obiekt o konstrukcji drewnianej, kryty papą na deskowaniu z dachem płaskim; mocowany do podłoża za pomocą stalowych kotew. Wymiary obiektu wynoszą 200x200 cm., a wysokość wynosi 220 cm, nie posiada ścian, a jego dwa boki obite są ażurowo listewkami i obłożone folią. Z oświadczeń złożonych przez inwestora – P.B. wynika, że obiekt – altanka powstał w 1980 r., a działka stanowiła wówczas współwłasność inwestorów i Skarbu Państwa. Pełnomocnik inwestorów – K.B. poinformował ponadto, że ojciec – P. B. uzyskał w 1980 r. ustną zgodę "w gminie" na ustawienie na działce przedmiotowej altanki, nietrwale związanej z gruntem, która została zrekonstruowana w 2007 r.

W dalszej części uzasadnienia organ pierwszej instancji wyjaśnił, że zgodnie z oświadczeniem M.Dz. obecnie istniejąca altanka została wybudowana około czterech lat temu przez A.i P.B.; jest to obiekt trwale związany z gruntem, istniejący powyżej 120 dni.

Organ orzekający wskazał również w uzasadnieniu, że w toku postępowania zwrócił się do Starostwa Powiatowego w K.G. oraz do Urzędu Miasta w K.G. z prośbą o udzielenie informacji, czy w archiwum urzędów znajduje się jakakolwiek dokumentacja budowlana lub inne dokumenty mogące potwierdzić legalność budowy przedmiotowego obiektu około 1980 r. lub jednoznacznie potwierdzić fakt samowoli budowlanej. Z udzielonych informacji wynika, że żaden z urzędów takiej dokumentacji nie posiada.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. G. podał następnie, że decyzją z dnia [...] r. znak: [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej budowy, przez A.i P.B., budynku gospodarczego (2) na terenie działki nr [...] obręb [...] w K.G., a uzasadniając wydane rozstrzygnięcie wyjaśnił, że na podstawie zebranych dowodów nie można ustalić w sposób nie budzący wątpliwości, że niniejszy obiekt został wybudowany bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia. Wyczerpane zostały przy tym możliwości udowodnienia faktu powstania obiektu w warunkach samowoli budowlanej.

W wyniku odwołania M. Dz. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. Nr [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Wskazał na konieczność wyjaśnienia jaki charakter miały prace związane z przeprowadzoną w roku 2007 rekonstrukcją obiektu, czy jest to ten sam obiekt, który istniał w tym miejscu od roku 1980, czy też jest to obiekt nowy postawiony w miejsce poprzedniego obiektu.

Kontynuując postępowanie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. G. ustalił, że obecnie współwłaścicielami nieruchomości, na której znajduje się obiekt są K. B. i M.Dz. (wypis z rejestru gruntów - karta nr 18). Następnie przeprowadził w dniu [...] r. rozprawę administracyjną z udziałem A. B., K. B. i M. Dz. oraz świadków.

A. B. oświadczyła, że obiekt został wykonany przed 1981 rokiem przez nią oraz jej męża P. B. Ustną zgodę na powstanie obiektu wyraził Urząd Miejski w K.G.. Według jej oświadczenia szczegółowy zakres robót budowlanych przeprowadzonych przy obiekcie w 2007 roku zna syn – K. B. K. B. oświadczył, że obiekt powstały w 1980 roku przeszedł naprawę i rekonstrukcję polegającą na wymianie elementów drewnianych, które uległy zniszczeniu. Elementy pozostałe zostały odnowione i wykorzystane w czasie rekonstrukcji. Wymieniono kotwy na nowe, altanka nie jest związana trwale z gruntem. W dachu o konstrukcji metalowo- drewnianej część metalową zastąpiono drewnianą. Altanka po rekonstrukcji nie zmieniła swoich wymiarów ani lokalizacji.

M.Dz. oświadczył, że w miejscu przedmiotowego obiektu istniał wcześniej budynek gospodarczy, który został rozebrany około 5 lat temu a w jego miejscu powstał obecny obiekt.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił przy tym, że przesłuchał świadków, pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, na okoliczność, kto i w jakim czasie był inwestorem obiektu oraz czy wydana została zgoda na jego posadowienie.

S.Dz. nie przedstawił istotnych informacji na ten temat. D. Dz. zeznała, że inwestorami byli A. i P. B. a budynek powstał około 1994 - 95 roku, przy czym dokładnej daty nie jest w stanie podać. Świadek zeznała, że z tego co wie inwestorzy nie mieli zgody pozostałych współwłaścicieli na budowę a odnośnie pozwoleń urzędowych nie ma wiedzy.

L. Dz. zeznał, że inwestorami są A. i P. B., budynek powstał w latach 1995-96 a w roku 2000 został zmodernizowany dach i konstrukcja zewnętrzna. Z wiedzy posiadanej przez świadka wynika, że inwestorzy nie posiadali pozwoleń na posadowienie tego obiektu zarówno współwłaścicieli jak i urzędowych.

J. P. zeznała, że inwestorem był jej ojciec – P. B. w roku 1980. Początkowo powstały 4 pale, które zadaszono. Świadek nie posiada wiedzy, czy udzielane były jakiekolwiek pozwolenia.

E. N. zeznała, że inwestorem był jej ojciec – P. B. w 1980 roku. Początkowo została wykonana ławka nad którą zostało wykonane zadaszenie zrekonstruowane w późniejszym okresie przez jednego z braci. Świadek nie posiada wiedzy odnośnie udzielenia stosownych pozwoleń.

W tak kształtującym się stanie faktycznym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K.G. decyzją z dnia[...]r. znak: [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej budowy, przez A. i P. B., budynku gospodarczego (2) na terenie działki nr [...] obręb [...] w K. G. W zakończeniu uzasadnienia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. G. wskazał, że pomimo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego nie udało się ustalić dokładnego okresu wybudowania obiektu, a zeznania świadków na ten temat są rozbieżne. Organ zwrócił uwagę, że dopiero art. 63 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. wprowadził dla właściciela obiektu budowlanego obowiązek archiwizowania dokumentacji związanej z jego realizacją, a z części zeznań świadków oraz oświadczeń stron wynika, że obiekt powstał w latach 80 - tych pod rządami poprzedniej ustawy. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne organ stwierdził, że wszelkie niejasności i niedopowiedzenia nie mogą być interpretowane na niekorzyść podmiotu, któremu zarzuca się nierespektowanie spoczywających na nim obowiązków.

Od opisanej powyżej decyzji odwołanie wniósł M. Dz. zarzucając w nim, że zaskarżona decyzja jest błędna i wydana wbrew zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu, na podstawie którego powiatowy organ nadzoru budowlanego wadliwie przyjął, iż nie można ustalić w sposób nie budzący wątpliwości, że przedmiotowym obiekt został wybudowany bez wymaganego prawem pozwolenia.

W ocenie odwołującego się zebrany materiał dowodowy wskazuje wprost, że obiekt powstał, w warunkach samowoli budowlanej, bowiem inwestor nie legitymuje się pozwoleniem ani zgłoszeniem, a właściwe urzędy nie posiadają żadnej dokumentacji dotyczącej przedmiotowego obiektu. M. Dz. zwrócił też uwagę, że ustna zgoda, na którą powoływał się inwestor nie stanowi aktu, który warunkuje legalność istniejącej altany. Ponadto – zdaniem odwołującego się – pominięty został przez organ pierwszej instancji fakt wybudowania tej altany "na nowo" w 2007 roku.

W tych okolicznościach – w ocenie odwołującego się – zasadnym jest prowadzenie postępowania w trybie art. 48 lub 49 b ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, a nie umorzenie postępowania.

Powołując się na zarzuty przedstawione w odwołaniu M. Dz. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Po rozpatrzeniu odwołania D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]r. Nr[...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podjętego orzeczenia organ odwoławczy przedstawił szczegółowo stan faktyczny sprawy, a następnie wskazał, że w toku prowadzonego w sprawie postępowania nie udało się jednoznacznie ustalić daty budowy przedmiotowego obiektu. Strony postępowania A. B. i K. B. wskazują na - rok 1980, M. Dz. na rok 2007. Zdaniem A. i K. B. w 2007 roku została wykonana jedynie rekonstrukcja obiektu. Zeznania świadków są rozbieżne, przy czym jedynie L.Dz. jednoznacznie wskazuje, że obiekt powstał pod rządami obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r., w latach 1995-96, po czym został w latach 2000 zmodernizowany.

Ustalenie daty powstania przedmiotowego obiektu budowlanego ma zasadnicze znaczenie dla sprawy bowiem na mocy art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nie stosuje się przepisu art. 48 do obiektów, których

budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy (1 stycznia 1995 roku) w tych przypadkach stosuje się przepisy dotychczasowe. W konsekwencji do budowy, wykonanej przed dniem 1 stycznia 1995r., bez wymaganego pozwolenia na budowę, mają zastosowanie przepisy art. 37 i art. 40 ww. ustawy z dnia 24 października 1974r.- Prawo budowlane.

W przypadku jeżeli w sprawie samowolnej budowy obiektu budowlanego występują wątpliwości, czy powstał on przed rokiem 1995, czy też po tej dacie warunkiem wydania rozstrzygnięcia merytorycznego opartego na przepisie art. 48 Prawa budowlanego z 1994r., czy też przepisach poprzedniej ustawy z 1974 roku, jest bezsporne ustalenie daty budowy obiektu budowlanego. Bez tego nie jest bowiem możliwe zastosowanie właściwej normy prawa materialnego.

Organ odwoławczy wskazał, że jak słusznie zauważył organ pierwszej instancji przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974r. nie nakładały na właściciela obiektu budowlanego obowiązku archiwizowania dokumentacji związanej z realizacją obiektu, jak to obecnie czyni art. 63 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. Dlatego wbrew twierdzeniu odwołującego, sam fakt, że właściciel obiektu budowlanego nie posiada obecnie pozwolenia na jego budowę nie wystarcza aby przyjąć, że został on wybudowany bez pozwolenia na budowę. Również brak takowego pozwolenia w archiwach urzędowych nie świadczy o samowoli budowlanej. Urzędy są zobowiązane do przechowywania dokumentacji tylko przez określony wymiar czasu. Fakt, iż jak podnoszą K. B. oraz A. B. nieżyjący już P. B., posiadał ustną zgodę Gminy na wybudowanie obiektu, nie pozwala kategorycznie przyjąć, że nie uzyskał on stosownego pozwolenia na budowę. Tutejszy organ w pełni zgadza się z poglądem, że niejasności i niedopowiedzenia nie mogą być interpretowane na niekorzyść podmiotu, któremu zarzuca się nierespektowanie spoczywających na nim obowiązków.

Zdaniem organu odwoławczego w rozpoznawanej sprawie zostały wykorzystane wszelkie dostępne środki dowodowe pozwalające na wyjaśnienie kluczowej kwestii tj. daty powstania obiektu, które nie przyniosły jednak oczekiwanych rezultatów.

W tej sytuacji, wobec niemożności ustalenia daty wybudowania obiektu a także posiadania przez inwestora stosownego pozwolenia na budowę brak było podstaw prawnych do uznania przedmiotowego obiektu budowlanego za samowolę budowlaną, co czyni postępowanie bezprzedmiotowym.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wyjaśnił, że w myśl art. 105 § 1 kpa, organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie stało się z jakiejkolwiek przyczyny bezprzedmiotowe. Przesłanka bezprzedmiotowości występuje bowiem, jak wynika z orzecznictwa i doktryny, wówczas gdy brak jest jednego z konstytutywnych elementów materialnego stosunku prawnego, tj. brak podmiotu i przedmiotu postępowania, a także zaistnienia innych okoliczności wywołujących podobny skutek, powodujący, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia w szczególności wówczas, gdy organ administracyjny nie stwierdził zaistnienia okoliczności uprawniających do zastosowania przepisu prawa materialnego a z taką sytuacja mamy do czynienia w tej sprawie.

Reasumując D.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że wbrew twierdzeniom odwołującego zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do zastosowania w sprawie art. 48 lub 49b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Również użyte przez K. B. słowo "rekonstrukcja" na określenie robót modernizacyjnych, które wykonał w roku 2007 nie świadczy o faktycznej odbudowie obiektu. Z oświadczenia K. B. wynika bowiem, że wymienił zniszczone elementy obiektu a elementy pozostałe odnowił i wykorzystał w czasie rekonstrukcji. Organ odwoławczy zwrócił też uwagę, że z zeznania L. Dz. wynika że obiekt powstał latach 1995-96 a w latach 2000 został zmodernizowany, co świadczy o remoncie obiektu a nie odbudowie.

Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionował M.Dz. wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

W skardze powtórzył zarzuty przedstawione w odwołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. G., poprzedzającej decyzję zaskarżoną, a w uzupełnieniu wskazał, że bez znaczenia w sprawie jest pierwotna data wybudowania obiektu i ustalenie, czy został on wybudowany pod rządami aktualnie obowiązującej ustawy – Prawo budowlane, czy ustawy poprzedniej, skoro przedmiotowy obiekt został rozebrany, a następnie odbudowany w 2007 roku, a zgodnie z art. 3 pkt 6 obowiązującej ustawy – Prawo budowlane "odbudowa" mieści się w definicji "budowy".

W tej sytuacji – zdaniem skarżącego – należy, uznać, że decyzje organów orzekających w administracyjnym postępowaniu instancyjnym zostały wydane bez należytego postępowania dowodowego, a ocena zawarta w tych decyzjach jest co najmniej przedwczesna.

W odpowiedzi na skargę przedstawionej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu 7 września 2011 r. D.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i odwołał się do argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W toku postępowania sądowoadministracyjnego przedłożone zostały do akt sprawy przez skarżącego skompletowane cztery zdjęcia przedmiotowego obiektu.

Na rozprawie w dniu 11 stycznia 2012 r. uczestnicy postępowania A.B. i K. B. wnieśli o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji /innego aktu lub czynności/ z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowane w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie wskazane wcześniej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowaniu instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego lub przepisów prawa procesowego, obligujących do uwzględnienia skargi, mimo rozważenia w toku podjętych czynności rozpoznawczych przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm./, z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej właściwy w sprawie tzn. działający zgodnie z przyznaną mu przepisami ustrojowymi, materialnymi i procesowymi kompetencją jest zobligowany do załatwienia sprawy w sposób w tym przepisie określony tzn. decyzją rozstrzygającą sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończącą sprawę w danej instancji.

Rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty następuje poprzez konkretyzację uprawnienia lub obowiązku podmiotu, legitymowanego wg kryteriów ustalonych w art. 28 i art. 29 kpa, którego sytuacja prawna zostaje skutkiem tego ukształtowania w inny sposób. Wszelka ingerencja w sferę prawną podmiotu przez organ działający w warunkach wcześniej wskazanych może odbywać się wyłącznie na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego odpowiedniej rangi, do stosowania których uprawniony jest organ prowadzący postępowanie i posiadający kompetencję orzeczniczą /decyzyjną/. Ustawodawca dopuścił jednak inny tzn. niemerytoryczny sposób załatwiania sprawy administracyjnej określając jego warunki m.in. w przepisie art. 105 § 1 kpa. Przepis ten nakazuje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w całości albo w części, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono w całości albo w części bezprzedmiotowe. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem i niekwestionowanymi poglądami nauki bezprzedmiotowość postępowania wynika z braku jednego z elementów materialnego stosunku prawnego, a poprzez to oznacza niemożność skonkretyzowania prawa lub obowiązków określonego podmiotu, które obliguje do zakończenia postępowania w sprawie administracyjnej w inny sposób niż poprzez wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy /np. W. Dawidowicz: Postępowanie administracyjne, Warszawa 1983r.; wyrok NSA z dnia 16 grudnia 1996r., sygn. art. Sa/Ka 2493/95 niepubl./. Oznacza ona brak legalnej możliwości ingerowania właściwego organu w sferę prawną jednostki.

Zważyć przede wszystkim należy, że stwierdzona przez organy właściwe instancyjnie bezprzedmiotowość postępowania prowadzonego w przedmiotowej sprawie odnosi się do wykonanych przez inwestorów – A. i P. B. robót polegających na usytuowaniu na terenie działki nr [...], obręb [...] w K. G. obiektu stanowiącego altankę drewnianą, niezwiązaną w sposób trwały z gruntem, zadaszony papą na deskowaniu, stanowiąca konstrukcję pozbawioną ścian, z dwoma bokami w formie mocowanych ażurowo listewek obłożonych folią. Mimo przeprowadzenia w sposób staranny i wyczerpujący postępowania wyjaśniającego w sprawie z wykorzystaniem wszystkim możliwych – w okolicznościach tej sprawy – środków dowodowych, niemożliwym stało się ustalenie w sposób pewny, nie budzący wątpliwości daty zrealizowania tego obiektu oraz daty i charakteru robót ponownie przeprowadzonych na nim, a spowodowanych – prawdopodobnie – jego złym stanem technicznych.

Konsekwencją tego był brak możliwości wskazania w odniesieniu do przepisów której ustawy, normującej kwestie dotyczące robót budowlanych należało prace zrealizowanie przez inwestorów przy przedmiotowym obiekcie analizować i ocenić ewentualną zasadność poddania ich reglamentacji ustawowej.

Wyjaśnienia stron i zeznania świadków przesłuchanych w sprawie są rozbieżne we wszystkich istotnych w sprawie kwestiach, a właściwe miejscowo organy administracji architektoniczno-budowlanej – zgodnie z udzieloną informacją – nie dysponują żadnymi dokumentami, które mogłyby stanowić wiarygodną podstawą ustaleń.

Zważyć przy tym należy, że w postępowaniu administracyjnym organy administracji publicznej podporządkowane są ustrojowej zasadzie praworządności zawartej w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego, która w sposób bezwzględny wymaga od nich działania na podstawie przepisów prawa.

Jednym z aspektów zasady praworządności jest stosowanie prawa materialnego i procesowego, które obejmuje m.in. subsumpcje faktu uznanego za udowodniony pod stosowną normą prawną.

Wymaga to uprzedniego stwierdzenia, że dany fakt ustalony przez organ prowadzący postępowanie w sprawie zawiera się w zakresie uregulowanym stosowaną normą prawną. Inaczej mówiąc sytuacja ustalona przez organ jako zaistniała czyli rzeczywista – odpowiadająca sytuacji opisanej w hipotezie normy prawnej – uzasadnia wykorzystanie dyspozycji zawartej w tej samej normie (por. J. Wróblewski: Stosowanie prawa przez organy administracji, OMT 1972, Nr 12).

Czynności podjęte przez organ właściwy w rozpoznawanej sprawie, których prawidłowości Sąd nie kwestionuje, nie doprowadziły do dokonania takich ustaleń faktycznych, które umożliwiłyby organowi administracji publicznej zastosowanie – w sposób legalny – dyspozycji uwzględnionej w normie prawa materialnego, istniejącej w obowiązującym porządku prawnym.

Konsekwencją braku możliwości merytorycznego orzekania w sprawie przez organ nadzoru budowlanego była konieczność zakończenia postępowania w inny sposób tzn. poprzez orzeczenie niemerytoryczne, czyli umarzające postępowanie.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny – stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa – stosownie do przepisu art. 151 powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

H.B.7.02.2012r.