Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1895/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2005 r. przy udziale sprawy ze skargi E. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2005 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2005 r. nakładającą na E. W. karę pieniężną w wysokości 3000 zł.

W uzasadnieniu powyższej decyzji podano, iż z protokołu kontroli nr [...], a także z dowodów zgromadzonych w sprawie wynika, iż w dniu [...].02.2005 r. w S. na ul. S. skontrolowano autobus marki [...] o nr rejestracyjnym [...], którym przedsiębiorca wykonywał regularny przewóz osób na linii S. – K. Pojazdem kierował M. K., który oświadczył, że o godzinie 7:15 zabiera pasażerów spod szpitala w S. i dalej zgodnie z przystankami na okazanym rozkładzie jazdy jedzie w kierunku K. Z uwagi na to, że w okazanym rozkładzie jazdy nie znajduje się przystanek obok szpitala, a początkowym przystankiem w S. jest przystanek na ul. N. stwierdzono wykonywanie transportu osób z naruszeniem trasy i przystanków znajdujących się w zezwoleniu.

Główny Inspektor Transportu Drogowego zważył, iż obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości dowolnego zatrzymywania się na przystankach, nie uwzględnionych w zezwoleniu, pod żadnym warunkiem. Skarżący wykonuje przewozy regularne osób na określonej, podanej do publicznej wiadomości trasie i nie może realizować indywidualnych zleceń pasażerów.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 i art. 20 ust. 1 pkt 1,2,3 ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozów regularnych wymaga zezwolenia. W zezwoleniu określa się w szczególności: warunki wykonywania przewozów, przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów, miejscowości, w których znajdują się przystanki.

Stosownie do art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15 000 zł.

Konsekwencją tego rozwiązania jest treść załącznika lp. 1.2.2 pkt 3 załącznika do w/w ustawy, który karą 3000 zł. sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących: ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków.

W skardze na powyższą decyzję E. W. zarzuciła jej naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść decyzji a polegające na błędnym ustaleniu okoliczności faktycznych przyjętych za podstawę decyzji, że udzielone jej zezwolenie nr [...] na wykonywanie przewozów regularnych osób w transporcie krajowym zawiera rozkład jazdy i określa trasy przejazdu wewnątrz podanych w zezwoleniu miejscowości. Zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18, 20 ustawy o transporcie drogowym polegające na ich błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu poprzez przyjęcie, że stanowią one prawną podstawę do nałożenia kary pieniężnej.

Mając powyższe zarzuty na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że bezpodstawne jest powoływanie się na treść zezwolenia, skoro nie zawiera ono rozstrzygnięcia co do tego na jakich przystankach ma się pojazd przedsiębiorcy zatrzymywać. Obowiązek korzystania z określonych przystanków w danej miejscowości, nie został – na podstawie art. 18 ust. 1 i art. 20 ustawy o transporcie drogowym – określony w zezwoleniu, a zatem nie może naruszenie takiego właśnie obowiązku stanowić faktycznej podstawy nałożenia kary pieniężnej.

Skarżąca zwróciła uwagę, że w rubryce objaśnienie jest uwaga, że zezwolenie jest ważne z obowiązującym rozkładem jazdy, ale w ocenie skarżącej to nie oznacza, że treść rozkładu jazdy została inkorporowana do zezwolenia.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał rozważania zawarte w decyzji organu odwoławczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Sąd Administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym.

Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Nie każde wszak naruszenie prawa przez organy administracji publicznej daje Sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa, kiedy decyzje lub postanowienia podlegają uchyleniu.

Analizując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów – Sąd uznał – że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu decyzja w sprawie niniejszej została wydana w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny.

Organ nie poddał ocenie zezwolenia nr 41, w oparciu o które dokonywany był przez skarżącą regularny przewóz osób.

Zezwolenie to, ważne do [...] sierpnia 2007 r. określa, iż przewóz regularny osób w ramach linii regularnej będzie odbywał się na trasie K. – S. przez [...] miejscowości w nim wskazane. Nie wskazuje ono natomiast tras wewnątrz tych miejscowości, ani też lokalizacji poszczególnych przystanków. W treści zezwolenia brak jest odniesienia do rozkładu jazdy, zgodnie z którym odbywały się przewozy.

Dopiero w objaśnieniach, które znajdują się poza treścią zezwolenia, w tym poza podpisami organu wydającego ją, widnieje informacja, iż zezwolenie jest ważne z rozkładem jazdy. W przepisach prawa materialnego, obowiązującego w dacie wydania decyzji, brak jest regulacji pozwalającej na uznanie, iż rozkład jazdy jest integralną częścią zezwolenia. Przepis taki został wprowadzony do ustawy o transporcie drogowym dopiero z dniem 21 października 2005 r.

Art. 20 ust. 1a określa, że załącznikiem do zezwolenia jest obowiązujący rozkład jazdy. Również z ta datą nastąpiła zmiana treści art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy, wprowadzając obowiązek posiadania i okazania przy kontroli, oprócz innych dokumentów, także wypisu z zezwolenia dodatkowo wraz z obowiązującym rozkładem jazdy.

Uznać zatem należy, iż dla przyjęcia do chwili nowelizacji ustawy, że rozkład jazdy stanowi integralną część zezwolenia, konieczne jest umieszczenie go w zezwoleniu, bądź też wskazane w samej treści zezwolenia, że jest ono ważne wraz z rozkładem jazdy, który stanowi załącznik do tego dokumentu. Skutku takiego nie można osiągnąć poprzez informację umieszczoną w objaśnieniach, czyli poza zezwoleniem, bez wskazania podstawy prawnej.

Tymczasem zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji, przyjęły, iż rozkład jazdy stanowi integralną część zezwolenia i uznały, że skoro przewóz był wykonywany z naruszeniem tegoż rozkładu jazdy to doszło tym samym do naruszenia warunków określonych w zezwoleniu Nr [...]. Konsekwencją tak ustalonego stanu faktycznego było powołanie się na określone przepisy ustawy o transporcie drogowym, które określają odpowiedzialność za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu i nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 3000 zł.

Wbrew twierdzeniom skargi, istnieje podstawa materialno - prawna do nałożenia kary pieniężnej w wypadku naruszenia warunków określonych w zezwoleniu.

Art. 92 ust. 4 w/w ustawy odsyła do załącznika do ustawy, który szczegółowo określa naruszenia obowiązków i warunków wynikających z przepisów ustawy. Aby jednak można było zastosować Lp. 1.2.2, tak jak to czyni organ, należy ustalić, że doszło do naruszenia warunków określonych w zezwoleniu.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ dokona oceny zezwolenia nr [...] wydanego skarżącej przez Marszałka Województwa, a następnie po ponownym ustaleniu stanu faktycznego oceni czy doszło do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Mając powyższe względy na uwadze Sąd uznał, że organy nie wyjaśniły sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.

Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zapadło w trybie art. 152 p.p.s.a