Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 592/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2009-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21
journal: Dz.U. 1989 nr 30 poz 163
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.
article: par. 46 ust. 1, par. 49 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
article: art. 254
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kantecka, Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Pierechod, Sędzia WSA Wojciech Czajkowski (spr.), Protokolant Marika Brzozowiec, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 25 listopada 2009 r., sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]", w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania A.W., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia "[...]", o nr "[...]", w sprawie podatku od nieruchomości na 2009 r..

Z przedstawionych Sądowi akt podatkowych sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" organ I instancji ustalił A.W. podatek od nieruchomości na 2009 r. w kwocie 525 zł.

Strona, nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem nadanym w dniu 13 marca 2009 r. wniosła odwołanie. W uzasadnieniu podniosła, że bezprawnie opodatkowano budynki położone na jej działce, których nie posiada oraz zmieniono oznaczenie działki z rolnej na budowlaną. Wskazała również na okoliczności związane z istniejącą zabudową na sąsiedniej działce.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, wskazało, że stosownie do treści art. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej. Zdaniem organu, z przedmiotowej definicji jednoznacznie wynika, że każdy podatek jest przymusowym świadczeniem publicznoprawnym. Podatnik nie ma zatem podstaw do skutecznego kwestionowania jego zasadności i wysokości, w sytuacji gdy został on wymierzony przez uprawnione organy w oparciu o obowiązujące przepisy.

Organ odwoławczy wskazał, że z treści decyzji pierwszoinstancyjnej wynikało, iż przedmiot opodatkowania stanowiły jedynie grunty pozostałe, do których zaliczały się również będące własnością podatnika grunty sklasyfikowane jako tereny rekreacyjno – wypoczynkowe o powierzchni 1592 m2. Zatem, wbrew twierdzeniom podatnika, nie zostały opodatkowane budynki. Organ II instancji zbadał również prawidłowość zastosowanych przez organ I instancji stawek podatku od nieruchomości w świetle uchwały Rady Gminy Nr "[...]" z dnia "[...]".. Ponadto stwierdził, że nie mogły zostać rozpatrzone w niniejszej sprawie argumenty strony na zasadność zmiany klasyfikacji gruntów.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze na powyższą decyzję strona podniosła, że na wniosek Wójta Gminy w 2003 r. został zmieniony wpis w ewidencji gruntów i budynków dotyczący użytków rolnych na należącej do strony działce nr "[...]". Wskutek powyższego, stan faktyczny nieruchomości podatnika nie odpowiadał zapisom ewidencji. W postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym przez Starostwo Powiatowe, zakończonym decyzją nr "[...]", została potwierdzona niezgodność zapisów w ewidencji gruntów i przywrócony został zapis gruntów jako terenów zadrzewionych według stanu na 16 lipca 2003 r.. Mając to na uwadze, strona wniosła o zmianę wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2003 – 2009. Ponowiła ponadto argumentację dotyczącą braku uzbrojenia działki w media oraz istniejącej zabudowy na sąsiedniej działce.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, domagało się jej oddalenia. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zmian dokonanych w ewidencji gruntów, organ podkreślił, że dane zawarte w tej ewidencji mają charakter dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej. Stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Organy podatkowe nie mają podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Podatnik kwestionujący prawidłowość danych w ewidencji powinien zaś wszcząć procedurę ich zmiany.

Prezentowaną wcześniej argumentację co do niezgodności zapisów w ewidencji gruntów ze stanem faktycznym, strona ponowiła pismem z dnia 25 września 2009 r., odpowiadając na wezwanie Sądu do usunięcia braków formalnych skargi. W załączeniu do pisma przedłożyła szereg dokumentów, w tym decyzję Starosty z dnia "[...]", nr "[...]", którą przywrócono zapis w ewidencji gruntów i budynków dotyczący użytków rolnych na działce nr "[...]" zgodnie z mapą klasyfikacyjną, tj. RV, RVI i PsV oraz zatwierdzono zmianę rodzaju użytków i klas bonifikacyjnych, zaliczając je do terenów zadrzewionych.

Odnosząc się przedstawionych przez stronę dokumentów Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z 19 listopada 2009 r., wskazało na przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Z uregulowań tych wynika zaś, że decydujące znaczenie dla wymiaru podatków ma naniesienie odpowiednich zmian klasyfikacji w ewidencji gruntów, a nie sama decyzja stanowiąca podstawę tych zmian. Zmiany w klasyfikacji gruntów dokonane po ostatecznym ustaleniu wysokości zobowiązania podatkowego na dany rok, stanowią jedynie przesłankę do zmiany ostatecznej decyzji podatkowej na podstawie art. 254 Ordynacji podatkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wobec treści zarzutów i motywów skargi o wznowienie, uzupełnionych złożonym w Sądzie pismem z dnia 25 września br. wraz z załącznikami, należy zwrócić na wstępie uwagę na funkcję i zakres kognicji sądów administracyjnych wynikające z przepisów ustrojowych. Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r. Nr 153 poz.1269), zwanej dalej p.u.s., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Przepis § 2 wymienionego artykułu określa podstawową zasadę wykonywania przez te sądy funkcji kontrolnej, stanowiąc, iż sprawowana jest ona pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Rozpoznawanie skarg na decyzje organów administracji nie ma charakteru merytorycznego orzekania w sprawie. Sąd administracyjny orzekając w danej sprawie pełni wyłącznie funkcje kasacyjne, badając zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, co stanowi wskazany wyżej element sądowej kontroli nad działalnością administracji publicznej.

W myśl art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270) zwanej dalej p.p.s.a., decyzja administracyjna podlega uchyleniu, wówczas gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy.

Uznając w oparciu o analizę materiałów sprawy, iż tego rodzaju naruszeń zaskarżonej decyzji zarzucić nie można, Sąd w składzie orzekającym nie znalazł podstaw do zakwestionowania prawidłowości zakwalifikowania i opodatkowania spornych nieruchomości w oparciu o dane zawarte ewidencji gruntów i budynków.

Stosownie do art. 21 ustawy z 17.05.1989 r. - prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 30, poz. 163 z późn. Zm.) wymiar podatku od nieruchomości od gruntów dokonywany jest na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów jest zaś specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach.

W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego (por. wyrok NSA w Katowicach z 15.11.1994. o sygn. SA/Ka 2592/05 M.Podat. 1995/6/179) podkreślano, iż organy podatkowe przy wymiarze podatku od nieruchomości będąc związanymi zapisami w ewidencji gruntów i budynków nie są uprawnione do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie. Ujawnione w ewidencji dane są bowiem wiążące dla organu podatkowego. Ich kwestionowanie może nastąpić jedynie w przepisanym w/w ustawą z dnia 17.05.1989 r. trybie i nie należy do organów podatkowych.

W przesłanym do Sądu piśmie z dnia 19 listopada 2009r., stanowiącym odpowiedź na zarzuty strony powołane w jej piśmie z 25 września br., SKO trafnie wskazało na treść § 46 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, póz. 454), zgodnie z którym dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek uprawnionych osób, organów i jednostek organizacyjnych. Z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych (ust. 2 pkt 1). Z kolei, w myśl § 49 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, zawiadomienie o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę zmiany oraz datę wprowadzenia zmiany.

Znaczenie dla ustalenia wysokości podatku od gruntów miały więc w sprawie, dokumenty znajdujące się w operacie ewidencyjnym spornej działki. Z dokumentacji dołączonej do akt (wypis z rejestru gruntów - zawiadomienie o zmianie z dnia 27 lutego 2009r.) jednoznacznie wynika, iż na dzień wydania zaskarżonej decyzji stanowiące własność A.W., sporne grunty o powierzchni 0,1592ha zakwalifikowane zostały w istniejących urządzeniach ewidencyjnych pod symbolem Bz - tereny rekreacyjno wypoczynkowe. W tej sytuacji wymienione użytki organ słusznie zakwalifikował do gruntów pozostałych wymienionych w § 1 cyt. wyżej uchwały z dnia "[...]" i zastosował w związku z ich opodatkowaniem właściwą, w myśl tej uchwały, stawkę 0.33zł do metra kwadratowego powierzchni.

Sąd podziela stanowisko organu, że w sytuacji gdy podstawę wymiaru podatku od nieruchomości stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, to decydującym z punktu widzenia skutków prawnopodatkowych jest dokonanie zmian w tej ewidencji w oparciu o stosowne dokumenty, w tym przypadku przedłożoną przez stronę w postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzję Starosty z dnia "[...]". Przy czym w myśl powołanych wyżej przepisów istotne znaczenie dla klasyfikacji przedmiotowych gruntów dla celów podatkowych ma treść zmiany w ewidencji gruntów oraz data wprowadzenia tej zmiany do ewidencji, nie zaś treść i data wydania decyzji o zmianie.

W zależności od dokonanych zmian w ewidencji gruntów możliwa będzie dalsza ocena przez organ okoliczności sprawy pod kątem zaistnienia przesłanek do zmiany decyzji ostatecznej, na podstawie art. 254 ustawy Ordynacja podatkowa, bądź jej uchylenia w trybie nadzwyczajnym. Podkreślić jednak należy, iż analiza powyższych aspektów postępowania podatkowego, jak i prawidłowości rozstrzygnięć organów za wcześniejsze lata podatkowe, na tym etapie sprawy wykracza poza kompetencje sądu administracyjnego, który na podstawie przepisów art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a., orzeka na podstawie akt oraz w granicach danej sprawy. Będąc związanym granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i dokonując kontroli legalności wymienionej wyżej decyzji SKO z dnia "[...]", Sąd nie mógł swoimi ocenami prawnymi "wkraczać" w inną sprawę w stosunku do tej, która była przedmiotem postępowania przed organem administracji.

Orzekając w tych granicach, Sąd stwierdził, iż wydana w oparciu o prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nie narusza prawa materialnego, ani procesowego. Dlatego też, stosownie do art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.