Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1197/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92aust. 1 i ust. 3 pkt. 1, art. 93 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1907
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2017 r. sprawy ze skargi "A" sp. j. U. A., L. A. w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] ., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...]z dnia [...] r. nałożył na "A" karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu naruszeń określonych w: lp. 5.1.1, 5.2.1, 5.2.2., 5.3.1., 5.3.2, 5.4.1, 5.4.2, 5.6.1., 8.4, 6.3.11, 6.3.12, 1.4, 6.2.1 załącznika do ww. ustawy oraz umorzył postępowanie administracyjne na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. odnośnie naruszeń określonych w l.p. 5.2.1., 5.2.2., 5.3.1., 5.3.2, i 8.4. tegoż załącznika.

Podstawa prawną decyzji były wskzane wyżej przeoisy ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 13 ustawy z dnia z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2012 r. poz. 1155 ze zm.), § 3, § 4 Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007 r., Nr 159, poz. 1128 ze zm.), art. 33, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4.02.2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE z 28.02.2014.), art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz z kart kierowców (Dz.U.UE L z dnia 2 lipca 2010 r.),

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku, przekroczenie całkowitego okresu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni, naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego ,naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy, niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych w wymaganym terminie, nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, nieudzielenie przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców.

Powyższe uchybienia stwierdzono podczas kontroli podmiotu: "A", której dokonano na podstawie upoważnienia nr [...] z dnia [...] r. Do kontroli okazano licencję nr [...] dotyczącą międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Przedmiotem kontroli były regulacje związane przestrzeganiem przepisów dotyczących czasu pracy kierowców, przestrzeganiem przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz regulacji z zakresu wykonywania przewozów, przestrzeganie przepisów ruchu drogowego. Kontrolą objęto okres od [...] r. Zgodnie z okazanymi dokumentami przedsiębiorstwo w okresie [...] miesięcy przed wszczęciem kontroli zatrudniało średnio [...] kierowców. Ustalenia kontroli zostały ujawnione w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] r.

W złożonym odwołaniu " A" wniosła o uchylenie ww. decyzji

w części, zarzucając jej nieprawidłowe zastosowanie Rozporządzenia Komisji UE

nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że z przepisów prawa unijnego wynika obowiązek wczytywania danych cyfrowych co [...] dni, jednakże przy obliczaniu terminów na wczytanie danych należy uwzględnić jedynie dni zarejestrowanej działalności, stąd w ocenie strony organ powinien ponownie przeanalizować materiał dowodowy w światle przytoczonych zarzutów.

W wyniku odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego rozstrzygnięciem z dnia [...] r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz nałożył karę pieniężną w wysokości 15 000 zł.

Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności sprawy oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 i art. 77 kpa). Organ I instancji nie dopuścił się w ocenie organu odwoławczego obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa), albowiem oparł się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej i jasnej oceny. Podkreślił, że z uwagi na poczynienie przez organ odwoławczy odmiennych ustaleń w przedmiocie naruszenia lp. 6.3.11 - 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, całkowita kara pieniężna z tytułu wszystkich stwierdzonych w trakcie kontroli naruszeń wynosi [...] zł. Z tego też względu w rozpatrywanej sprawie zasadnym było uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz ponowne orzeczenie w przedmiocie wysokości pieniężnej. Jednocześnie zauważono, iż wysokość nakładanych na stronę kar pieniężnych za dane naruszenie, jest ściśle określona w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Organy orzekające nie mają możliwości dowolnego kształtowania wysokości nakładanych kar pieniężnych. Taryfikator w sposób ścisły określa wysokość kary za dane naruszenie. W konsekwencji stwierdzenie naruszenia przez inspektora transportu drogowego zawsze skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w odpowiedniej wysokości.

Dalej podkreślono, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego obowiązany jest dochować obowiązków oraz warunków wynikających z ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym, obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające m.in. z rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących, rozporządzenia (WE) nr 561/2006, ustawy o czasie pracy kierowców. Powyższe oznacza zaś, iż przedsiębiorca powinien organizować pracę kierowcy w taki sposób, aby zadania przewozowe powierzone kierowcy nie kolidowały jednocześnie z możliwością ich wykonania w zgodzie z obowiązującymi normami czasu pracy kierowców. Powyższe powinno więc uwzględniać długość tras koniecznych do pokonania przez kierowcę jak również godziny załadunków/rozładunków.

Odnosząc się do naruszenia lp. 6.3.11 - 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy

o transporcie drogowym, organ odwoławczy wyjaśnił, że rozporządzenie Komisji

nr 581/2010 r. określa maksymalne okresy wczytywania danych z karty kierowcy oraz z pamięci urządzenia rejestrującego. Podczas analizy terminowości pobierania danych cyfrowych organ nie brał pod uwagę dni, w których zgodnie z okazaną ewidencją czasu pracy kierowcy przebywali na urlopie lub zwolnieniu chorobowym. Z kolei w przypadku pobierania danych z urządzeń rejestrujących znajdujących się w pojazdach przy obliczaniu terminów organ nie uwzględniał dni, w których pojazd nie poruszał się oraz w jego pamięci nie była rejestrowana żadna aktywność.

W ocenie organu odwoławczego postępwoanie wyjaśniające daje podstawy do stwierdzenia następujących uchybień:

1/ naruszenia l.p. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na skróceniu dziennego czasu odpoczynku w ośmiu przypadkach, za co ustalono karę pieniężną w wysokości [...] zł.

2/ naruszenie l.p.. 5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu w przypadku dwu kierowców, za co ustalono karę pieniężną w wysokości [...] zł.

3/ naruszenia l.p. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy w przypadku czterech kierowców, za co ustalono karę pieniężną w wysokości [...]. zł.

4/ naruszenia l.p. 5.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku w czterech przypadkach, za co ustalono karę pieniężną w wysokości [...] zł.

5/ naruszenia l.p. 5.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na przekroczeniu całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni w przypadku jednego kierowcy, za co ustalono karę pieniężną w wysokości [...] zł.

6/ naruszenia l.p. 6.3.12. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na zaniechaniu wczytywania danych urządzenia rejestrującego w sześciu przypadkach, za co ustalono karę pieniężną w wysokości [...] zł.

7/ naruszenia l.p. 6.3.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na zaniechaniu wczytywania danych z karty kierowcy w dziewięciu przypadkach, za co ustalono karę pieniężną w wysokości [...] zł.

8/ naruszenia l.p. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na zaniechaniu rejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi w trzydziestu ośmiu przypadkach, za co ustalono karę pieniężną w wysokości [...] zł.

9/ naruszenia l.p. 1.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie, za co ustalono karę pieniężną w wysokości [...] zł.

10/ naruszenia l.p. 8.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na nieudzieleniu przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, za co ustalono karę pieniężną w wysokości [...] zł.

Organ odwoławczy wskazał również, że odpowiedzialność przedsiębiorstwa

za naruszenia przepisów transportowych wynika wprost z przepisów unijnych: z rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r., w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85. Stosownie do treści art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym pracodawca i kierowcy są odpowiedzialni za czuwanie nad prawidłowym funkcjonowaniem i odpowiednim użytkowaniem urządzeń rejestrujących. Nie oznacza to jednak, że przedsiębiorca jest zwolniony z bieżącego nadzoru nad pracą kierowcy. Przedsiębiorca jest odpowiedzialny za sprawdzanie urządzenia rejestrującego i nie może uwolnić się z tego ustawowego obowiązku poprzez przerzucenie odpowiedzialności na inny podmiot.

W ocenie organu odwoławczego, w sprawie nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 92 c ustawy o transporcie drogowym mogące wyłączyć odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenie, tj. okoliczności sprawy

i dowody nie wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Organ nie znalazł również podstaw do zastosowania art. 92 b ustawy o transporcie drogowym. Podkreślił, iż strona nie wykazała aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Nadto zauważył, że fakt przeszkolenia kierowcy z zakresu czasu pracy kierowców czy też podpisanie regulaminu obowiązującego w przedsiębiorstwie nie świadczy o tym, że wykonywanie przewozów drogowych w przedsiębiorstwie było prawidłowo zorganizowane. Wskazał, że strona nie przedstawiła dowodów potwierdzających fakt prawidłowej organizacji zadań zlecanych swoim pracownikom, jak również nie wykazała w jakikolwiek sposób, aby zlecała kierowcom zadania do wykonania w sposób umożliwiający przestrzeganie norm czasu pracy. Podkreślił, że przedłożone przez stronę dokumenty potwierdzające m.in. odbycie przez kierowców szkoleń z zakresu czasu pracy są potwierdzeniem jedynie spełnienia wstępnych wymogów, jednakże to do przedsiębiorcy należy również umożliwienie kierowcy przestrzeganie tych przepisów.

W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję "A" wniosła o uwzględnienie skargi i umorzenie postępowania, uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w związku z lp. 1.4 załącznika 3 do tej ustawy oraz art. 7a i 8 tej ustawy poprzez ich zastosowanie, w sytuacji gdy do naruszenia przepisów nie doszło. Dalej zarzucono naruszenie art. 92 c ust 1 pkt 1 ww. ustawy poprzez nieumorzenie postępowania w sytuacji wystąpienia wszystkich niezbędnych w tym zakresie przesłanek. Nadto zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 7, 77 i 80 Kpa poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodowej i wydanie decyzji, w sytuacji gdy nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy,

w szczególności brak wpływu na rzekomo powstałe naruszenia; art.35 §1 i §3 Kpa poprzez przekroczenie terminu do rozpoznanie sprawy przez organ pierwszej instancji, brak przesłuchania kierowców, których oświadczenia nie zostały wzięte przez organ pod uwagę.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje twierdzenia i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1016) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także rozstrzygnięcia decyzję tę poprzedzającego wykazało, że nie są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, musiała zostać oddalona.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...], którą uchylił rozstrzygniecie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]., nr [...] i nałożył na "A", karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu naruszeń określonych załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Podstawę wymierzenia kary stanowił przepis art. 92a ust. 1 i ust. 3 pkt. 1 oraz art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( t.j. Dz.U. 2016 r., poz. 1907,dalej: u.t.d.).

Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 15 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli (ust. 3 pkt. 1). Stosownie do ust. 6 tego artykułu, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

W przedmiotowej sprawie kara została wymierzona przedsiębiorcy, zatrudniającemu przed dniem kontroli dziewięciu kierowców, za naruszenia określone w l.p. 5.3 , 5.1, 5.2, 5.4, 5.6, 6.3.12, 6.3.11, 6.2.1, 1.4 i 8.4. załącznika nr 3 do u.t.d.

Stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. Powyższe uchybienia stwierdzono podczas kontroli w skarżącej firmie w dniach od [...] r., okres od [...] r. Przedmiotem kontroli były regulacje związane przestrzeganiem przepisów dotyczących czasu pracy kierowców, przestrzeganiem przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz regulacji z zakresu wykonywania przewozów, przestrzeganie przepisów ruchu drogowego.

Skarżąca poczynionych ustaleń w zasadzie nie kwestionuje, wskazując jedynie na błędy popełnione przez kierowców. Nie zwalnia to przedsiębiorcy z odpowiedzialności określonej w art. 92a u.t.d.

Natomiast skarżaca nie podziela stanowiska organów co do przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu przez M.K. w [...] r. (rozpoczęcie dziennego okresu prowadzenia pojazdu o godz. [...]) i [...] r. (zakończenie dziennego okresu prowadzenia npojazdu o godz. [...]). Zdaniem Sądu, zostało jednak wykazane, że w tygodniu rozpoczętym w dniu [...] r. kierowca wcześniej dwukrotnie przekroczył [...] godzinny dzienny czas prowadzenia pojazdu, a wskazany wyżej był trzecim w tym tygodniu przekroczeniem.

Nie jest zrozumiały zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 13 ust. 1 ustawy o pracy kierowców, wynikający z "błędu manewrowania selektorem kierowcy J.K". W skardze mowa jest o błędnej interpretacji tego przepisu ze wskazaniem na dni pracy kierowcy, które nie były objęte karą (19 wrzesień 2014 r, 30 wrzesień 2014 r.).

Ponadto stan faktyczny niniejszej sprawy uniemożliwiał zastosowanie wobec skarżącej wyłączenia odpowiedzialności na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Jak stanowi przywołany przepis nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W wyroku z dnia 11 czerwca 2015 r. II SA/Gl 1335/14 tut. Sąd zauważyć, iż: "Dla uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 lub 2 u.t.d. powinny być wykazane przez przewoźnika okoliczności i zdarzenia, których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności. Przedsiębiorca ma wpływ na to, czy zatrudniani przez niego kierowcy dopuszczają się naruszeń, nawet jeśli są one przez nich umyślnie zawinione. Wpływ ten polega, między innymi, na prowadzeniu odpowiednich szkoleń, dokonywaniu kontroli lub doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło. Art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. odnosi się zatem do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, w tym w zakresie doboru kadr i nadzoru nad pracownikami nie był w stanie przewidzieć."

Obowiązkiem przedsiębiorcy jest prawidłowe zorganizowanie i zabezpieczenie zadania przewozowego, a następnie jego właściwa kontrola, co powinno zapewniać przestrzeganie m.in. norm czasu pracy kierowców. Kontrola kierowców powinna być tak zorganizowana, aby odpowiednio wcześnie można wykryć niezgodne z prawem działania. Ponadto, przedsiębiorca winien tak dobierać kierowców oraz tak zorganizować ich pracę, aby nie dochodziło do naruszenia przez nich prawa podczas wykonywania transportu drogowego. Sprawą przedsiębiorcy jest zawieranie takich umów, dobór takiej kadry i obmyślenie takich rozwiązań organizacyjnych, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz przewóz drogowy, a jednocześnie zapobiegać będą naruszeniom zasad i warunków wykonywania tego transportu.

Wobec powyższego zarzuty podnoszone w skardze nie znajdują uzasadnienia, tak w w części dotyczącej naruszenia art. 92a i 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d. , jak i art. 7 77 i 80 k.p.a.

W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a..