Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 527/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 145 par. 1pkt 1c, art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 37, art. 64 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 11 września 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), , Protokolant Specjalista Aneta Brzezińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2013 roku sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2012r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w z dnia [...] nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się w wyroku.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r., nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. w sprawie odmowy przyznania M. K. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012.

Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...]r., nr [...]Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P., na podstawie art. 7 ust. 1, art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012r., poz. 1164) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku M. K. o przyznanie płatności na rok 2012., odmówił przyznania jednolitej płatności obszarowej. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w dniu 7 maja 2012 r. wpłynął do organu wniosek o przyznanie płatności na rok 2012, w którym producent zadeklarował do płatności JPO – 1 działkę rolną o powierzchni 1,81ha, położoną w gminie S., obręb U. Organ stwierdził, że rolnik nie podpisał załącznika graficznego, na którym znajdowała się działka nr [...], nadto dla działki rolnej "A" wskazano numer działki ewidencyjnej, na której nie podano wszystkich pól obowiązkowych lub nie podpisano załączników graficznych. W związku z tym, na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. wezwano wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych. Przesyłka zwierająca wezwanie została doręczona przez awizo. W związku z niestawieniem się wnioskodawcy i niezłożeniem wyjaśnień wykryty podczas kontroli błąd został sklasyfikowany jako "wykluczający". Organ podniósł, że ze względu na niespełnienie warunku posiadania przez rolnika działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1ha, przy czym powierzchnia zgłoszona we wniosku wyniosła 1,81ha, zaś powierzchnia, co do której wniosek został rozpatrzony wyniosła 0,00ha.

Odwołanie o powyższej decyzji wniósł M. K. stając na stanowisku, że wiosek został doręczony organowi w terminie przewidzianym na rok 2012, tj. między 15 marca, a 15 maja 2012r.. Wniosek został prawidłowo wypełniony i podpisany przez wnioskodawcę. Zgodnie z art. 43 K.p.a. przesyłka w przypadku nieobecności adresata powinna zostać doręczona za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi. Odwołujący się podniósł, że w dniu 6 czerwca 2012r. dorosły domownik przebywał w domu pod wskazanym adresem, a mimo to listonosz pozostawił awizo w skrzynce. Z powodu nieobecności tej osoby, po pierwszej awizacji do końca okresu awizowania nie mogła ona odebrać pozostawionej w urzędzie pocztowym przesyłki. Odwołujący zarzucił także, że organ administracji nie zachował należytej staranności w skutecznym doręczeniu pisma, bowiem zgodnie z art. 42 K.p.a. jest on zobowiązany dostarczyć pismo osobom fizycznym w mieszkaniu lub miejscu pracy, a w razie potrzeby w każdym miejscu gdzie zastanie adresata nawet za pośrednictwem innych organów, jak również sąsiadowi i dozorcy. Wskazał, że na zwrocie przesyłki brak jest adnotacji, że doręczyciel poczynił takie kroki lub że osoby te nie podjęły się doręczenia wezwania adresatowi. Podkreślił, że przewidziane w art. 44 K.p.a. doręczenie zastępcze, rodzące domniemanie prawne skuteczności takiej, jak doręczenie zwykłe, może być uznane za skuteczne tylko wówczas, gdy spełnione zostały wszystkie wymogi określone tym przepisem. Wskazał, że w uzasadnieniu organ nie podał czy na zwrocie przesyłki znajdują się wszystkie informacje warunkujące zaistnienie domniemania doręczenia przesyłki, w szczególności stwierdzenie, że doręczyciel nie zastał adresata w mieszkaniu, że podjął próby doręczenia pisma sąsiadowi i dozorcy lub, że osoby te nie podjęły się doręczenia wezwania adresatowi, informacja, że zawiadomienie o umieszczeniu przesyłki zostało umieszczone w skrzynce pocztowej, w drzwiach mieszkania lub przy wejściu na posesję, oraz że przesyłki tej nie podjęto w terminie. Powyższe dowodzi, że doszło do wadliwego doręczenia zastępczego, a zatem domniemanie przewidziane w przepisie art. 44 K.p.a. nie może być skuteczne. W ocenie odwołującego organ winien był zatem dokonać ponownego doręczenia, czego nie uczynił przez co naruszył art. 6, art. 7, art. 8 i art. 80 K.p.a.. Brak skutecznego doręczenia pisma uniemożliwił stronie wzięcie czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu (art. 10 K.p.a.), a co za tym idzie brak możliwości uzupełnienia braków wniosku. Dodał, że brak podpisu na załączniku graficznym i brak wypełnienia niektórych wymaganych pól formularza wniosku był omyłką wnioskodawcy. Zdaniem odwołującego się organ mógł ustalić na podstawie wniosków za lata ubiegłe, całkowitą powierzchnię działki ewidencyjnej nr 179/1 (1,81 ha) do jednolitej płatności obszarowej.

Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...]r,. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że w myśl art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego płatności są przyznawane na wniosek rolnika, natomiast ich wysokość ustala się zgodnie z art. 7 ust. 4 tej ustawy i jest to iloczyn deklarowanej przez rolnika powierzchni kwalifikującej się do objęcia płatnościami obszarowymi, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości oraz niezgodności, i stawek płatności obszarowych na 1 ha tej powierzchni. Zgodnie natomiast z art. 64 § 2 K.p.a. jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Dalej organ wskazał, iż z treści § 2 ust. 1 rozporządzenia Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wnioski w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2010r., nr 39, poz. 215 ze zm.) wynika, że wnioski rolników należy traktować jako podania w rozumieniu przepisów K.p.a.. W przepisie art. 63 § 2 K.p.a. sprecyzowano jakie elementy co do treści powinien zawierać wniosek (podanie) strony wszczynający postępowanie administracyjne, tj. osobę, od której pochodzi, adres i treść żądania oraz spełniać inne wymagania określone w przepisach szczególnych. Z kolei z treści § 3 ust. 1 i 2 powyższego rozporządzenia wynika, że wnioski rolników powinny zawierać wskazane w tych przepisach elementy, a więc m.in. oświadczenia i zobowiązania związane z płatnością, której dotyczą, oświadczenia o powierzchni i położeniu działek ewidencyjnych oraz dane z ewidencji gruntów i budynków, powierzchnię gruntów rolnych na działce ewidencyjnej, w tym powierzchnię niezgłoszoną do programów pomocowych, oświadczenia o sposobie wykorzystania działek rolnych, z podaniem w szczególności oznaczenia działki rolnej, grupy upraw lub obszaru, ze względu na który wyodrębnia się działkę rolną. Zakres żądania wnioskodawcy wynika w pierwszym rzędzie z danych zawartych w formularzu wniosku, ale nie bez znaczenia dla oceny żądania wnioskodawcy jest załącznik graficzny określający także działkę rolną w ramach jej granic ewidencyjnych. Organ dodał, że załączniki graficzne do wniosków o przyznanie płatności są ich obligatoryjnym i integralnym elementem.

W ocenie organu wymóg podpisania podania dotyczy również istotnych jego załączników, tym bardziej jeżeli podanie ma sformalizowany charakter (specjalny formularz wniosku o przyznanie płatności). Ponadto, sporne załączniki graficzne (również mające postać sformalizowanego dokumentu) zawierały specjalne rubryki, w których należało wpisać datę wypełnienia danego załącznika oraz zamieścić podpis osoby składającej wniosek. W sytuacji więc, gdy podanie tj. formularz wniosku oraz załączniki graficzne, budzi jakiekolwiek wątpliwości co do jego treści, w szczególności z punktu widzenia wymogów określonych w przepisach szczególnych, a zwłaszcza co do intencji wnoszącego podanie, organ ma obowiązek wezwania strony do usunięcia tych niejasności w trybie art. 64 § 2 k.p.a., w szczególności gdy niejasności w zakresie żądania rolnika co do wnioskowanej płatności występują przy prostym porównaniu treści formularza wniosku i jego załącznika graficznego określającego np. grupę upraw lub obszar działki, ze względu na który wyodrębnia się działkę rolną. Brak podpisanego załącznika graficznego oznacza brak możliwości odniesienia się do danych zawartych w tym załączniku, bowiem materiał graficzny (załącznik) jest sporządzany przez samego wnioskodawcę i zawiera informacje o zasadniczym znaczeniu dla weryfikacji uprawnień do otrzymania płatności, w szczególności położenie działek rolnych, ich liczbę i kwotę uprawnień do płatności.

Co do sposobu doręczenia wezwania do uzupełnienia braków wniosku organ wyjaśnił, że jak wynika z adnotacji doręczyciela poczynionej na kopercie i z potwierdzeniu odbioru, pierwsza próba doręczenia pisma nastąpiła w dniu 6 czerwca 2012 roku, (adnotacja "mieszkanie zamknięte awizowano"), a zawiadomienie o pozostawieniu pisma w Urzędzie Pocztowym w P. [...], zostało umieszczone w pocztowej skrzynce oddawczej. Powtórna próba doręczenia miała miejsce w dniu 15 czerwca 2012 roku. Natomiast w dniu 21 czerwca 2012 roku z uwagi na niepodjęcie pisma w terminie dokonano zwrotu do nadawcy. Złożenie przez doręczającego pisma w jednym z miejsc wskazanych w art. 44 K.p.a. oraz umieszczenie zawiadomienia o złożeniu pisma w miejscu określonym w tym przepisie należy uważać za doręczenie dokonane z upływem ostatniego dnia okresu czternastu dni liczonego od następnego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy. Przewidziane w tym przepisie domniemanie może być obalone dowodem przeciwnym, jeżeli adresat nie mógł dowiedzieć się o treści pisma w ten sposób doręczonego. Obalenie domniemania o doręczeniu pisma rodzi prawo do przywrócenia stronie terminu do dokonania określonej czynności prawnej. Strona nie przedstawiła żadnego dowodu, z którego wynikałoby, że przesłanki przewidziane przez art. 44 K.p.a. nie zostały spełnione, bądź, że doręczenie nie mogło nastąpić z przyczyn nienależnych od strony. Dlatego też – zdaniem organu – brak jest podstaw do kwestionowania doręczenia zastępczego wezwania w dniu 21 czerwca 2012 r., od którego rozpoczął bieg termin do usunięcia braków formalnych wniosku. Strona w terminie wynikającym z art. 64 § 2 k.p.a. braku nie usunęła, wobec czego organ winien był pozostawić pismo bez rozpoznania. Pozostawienie sprawy bez rozpoznania w rozumieniu art. 64 § 2 k.p.a. nie może być dokonywane w formie decyzji, przy czym przedmiotem rozpoznania organu II instancji może być tylko taka sprawa, którą uprzednio rozstrzygnie organ I instancji. Po uchyleniu zaś decyzji przez organ II instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, organ I instancji nie może pozostawić sprawy bez rozpoznania, gdyż na tym etapie nie ocenia już podania (wniosku) od strony formalnej (art. 64 k.p.a.), ale rozstrzyga sprawę merytorycznie. Mimo, że organ I instancji błędnie wydał decyzję w sytuacji, gdy zachodziła podstawa do pozostawienia pismem wniosku bez rozpoznania, to organ odwoławczy musiał rozstrzygnąć sprawę merytorycznie, a także zbadać czy zostały spełnione wszystkie warunki określone w art. 107 § 3 k.p.a..

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł M. K. powielając argumentację wskazaną w odwołaniu. Ponadto, podkreślił, że jego wniosek zawierał wszystkie elementy z art. 63 K.p.a. oraz wynikające z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 11 marca 2010r.. Dodał, że w materiale graficznym dołączonym do wniosku kolorem określił położenie działki rolnej oraz deklarowaną powierzchnię. Zadaniem skarżącego żaden z przepisów nie wskazuje, że brakiem formalnym jest brak podpisu na załączniku graficznym. Załącznik ten potwierdza jedynie w sposób wizualny dane określone we wniosku głównym, który został wypełniony i podpisany. Skarżący zakwestionował także skuteczność doręczenia zastępczego, wskazując, że pod adresem, na który skierowane było wezwanie nie mieszka od lat, załączając potwierdzenie zameldowania na pobyt czasowy. Wobec tego pismo nie zostało doręczone z przyczyn od niego niezależnych, nie mógł zapoznać się z treścią wezwania, a zatem bieg terminu do uzupełnienia braków formalnych nie rozpoczął biegu. Zarzucił organowi naruszenie art. 10, art. 37 i art. 64 § 2 K.p.a. Skarżący podniósł także, że organ naruszył art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., bowiem organ I wydając decyzję uniemożliwił stronie uzupełnienie braków formalnych wniosku.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wskazując, że decyzje wydawane w sprawie były doręczane na adres podany we wniosku oraz odwołaniu strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., nr 270, powoływana dalej jako P.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Kontrola sądu nie obejmuje natomiast zasadniczo oceny wypełniania przez organy administracji tzw. pozasystemowych kryteriów słusznościowych, w szczególności kierowania się zasadami współżycia społecznego, ani kryteriów celowościowych, takich jak realizacja określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (vide: wyrok NSA z dnia 25 września 2009r., w sprawie sygn. akt I OSK 1403/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.).

Na wstępie wskazać wypada, iż zgodnie z art. 61 § 1 K.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Przy tym datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 K.p.a.) o ile żądanie wszczęcia postępowania nie nastąpiło drogą elektroniczną (art. 61 § 3a k.p.a.). Tym samym skutek wszczęcia postępowania administracyjnego wywołuje również wniesienie podania nieczyniącego zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa (art. 63 § 2 – 3a k.p.a.). \

Przepis art. 64 § 1 K.p.a. reguluje sytuację, w której w podaniu inicjującym postępowanie administracyjne nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych. Z kolei § 2 art. 64 odnosi się do sytuacji gdy powyższe podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa. W takiej sytuacji przepis przewiduje wezwanie wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Nie ulega wątpliwości, że pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 K.p.a. następuje w drodze czynności materialno – technicznej, o podjęciu której należy powiadomić wnoszącego podanie na piśmie. W najnowszej literaturze nie ma w tej kwestii wątpliwości (vide: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2012, s. 311; W. Chróścielewski, J. P. Tarno, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2011, s. 120; G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, t. I, Warszawa 2013, s. 625; R. Stankiewicz [w:] M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2013, s. 386).

Tak więc jeśli organy stoją na stanowisku, iż skarżący inicjując kontrolowane postępowanie złożył wniosek obarczony określonymi wadami formalnymi, których nie usunął pomimo stosownego wezwania dokonanego w trybie przepisu art. 64 § 2 K.p.a., to jedyną formą zajęcia przez organ stanowiska w owej sytuacji jest podjęcie czynności materialno – technicznej, o której mowa w powyższym przepisie, a więc pozostawienie podania bez rozpoznania. Przepis ten nie przewiduje w szczególności wydania w takiej sytuacji decyzji administracyjnej.

Co więcej przepisy K.p.a. przewidują zamknięty katalog zwyczajnych środków zaskarżenia (odwołanie, zażalenie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy). Żaden z tych środków zaskarżenia nie przysługuje od czynności materialno – technicznej pozostawienia podania bez rozpoznania, bo czynność ta nie jest ani decyzją, ani postanowieniem. Powszechnie przyjmuje się, że akty i czynności organu prowadzącego postępowanie, podejmowane w tym postępowaniu, od których nie służy żaden ze zwyczajnych środków zaskarżenia mogą być kwestionowane dopiero w odwołaniu od decyzji (we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy). Ponieważ jednak następstwem pozostawienia podania bez rozpoznania jest zakończenie postępowania administracyjnego bez wydania decyzji, to wykluczone jest kwestionowanie tej czynności w drodze odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy). Tym samym pozostawienie podania bez rozpoznania jest niezaskarżalną czynnością materialno – techniczną (vide: wyrok NSA z dnia 24 lipca 2012r., w sprawie sygn. akt I OSK 842/12, Lex 1247190).

Powyższa konstatacja nie oznacza jednak, iż owa formą zakończenia postępowania administracyjnego pozostaje poza sferą kontroli sądu administracyjnego Pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie określonym w art. 64 § 2 K.p.a. nie wyklucza bowiem możliwości poddania tej czynności materialno – technicznej kontroli w ramach środków przewidzianych przez prawo dla przeciwdziałania nieterminowemu załatwieniu sprawy przez organ administracji publicznej (vide: wyrok NSA z dnia 28 lipca 20112r., w sprawie sygn. akt II OSK 1017/11, Lex 1151812). Jeżeli więc organ prowadzący postępowanie pozostawia podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodzą przesłanki warunkujące podjęcie owej czynności materialno – technicznej, to pozostaje on w bezczynności, bowiem odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji. (vide: wyrok NSA z dnia 22 lutego 2012r., w sprawie sygn. akt II GSK 3/11, uchwała NSA z dnia 3 września 2013r., w sprawie sygn. akt I OPS 2/13 http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W realiach niniejszej sprawy należy jasno wskazać, iż okoliczności, które organy uznały za usprawiedliwienie wydanych decyzji w żadnym razie nie mogły uzasadniać zakończenia postępowania poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Przepis art. 64 § 2 K.p.a. nie stanowi bowiem podstawy do wydania decyzji. Natomiast czynność materialno – technicznej polegająca na pozostawieniu podania bez rozpoznania wskutek nieuzupełnienia jego braków w zakreślonym prawem terminie nie podlega zaskarżeniu zarówno w toku instancji administracyjnych, jak i do sądu administracyjnego bowiem pozostawienia podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 K.p.a. nie można uznać za akt lub czynność wymienioną w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (vide: uchwała NSA z dnia 3 września 2013r., w sprawie sygn. akt I OPS 2/13 http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Konkludując należy zatem wskazać, iż organy administracji kończąc kontrolowane postępowanie decyzją administracyjną – w sytuacji uznania, iż podanie inicjujące postępowanie zawierało braki nieusunięte w zakreślonym terminie – naruszyły w sposób istotny przepis art. 64 § 2 K.p.a.. Nie można również uznać, iż wydane przez organy rozstrzygnięcie podjęte zostało jedynie w nieprawidłowej formie ale jego treścią jest w istocie pozostawienie podania bez rozpoznania. Ten bowiem sposób zakończenia postępowania jest niezaskarżalny i nie podlega kontroli sądu administracyjnego w drodze zaskarżenia czynności materialno – technicznej.

Mając na uwadze, iż kwestionowanie zasadności pozostawienia podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 K.p.a. możliwe jest wyłącznie w toku odrębnego postępowania za skargi na bezczynność organu, którego zainicjowanie wymaga spełnienia warunków formalnych, o których mowa w art. 37 K.p.a., to w ramach niniejszej sprawy niedopuszczalne, bowiem przedwczesne byłoby odnoszenie się do zarzutów skargi tyczących prawidłowości zastosowania przez organy przepisu art. 64 § 2 K.p.a.

Ujawnione uchybienia – stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, w związku z art. 135 P.p.s.a. obligują Sąd do wyeliminowania z obrotu prawnego zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 P.p.s.a.

k.p.