Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 971/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy: article: art. 68 par. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

I SA/ Wr 971/02 Wyrok W Imieniu Rzeczypospolitej Polskiej Dnia 16 kwietnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Betta Sędziowie: Sędzia WSA Jadwiga Danuta (2-imion) Mróz Asesor WSA Marta Semiczek ( sprawozdawca ) Protokolant : Edyta Luniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2004 sprawy ze skargi A" sp. z o.o. w L. na decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień 1997 I. Uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek zamiejscowy w L. nr [...]w części dotyczącej dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług, II. orzeka, że decyzje wymienione w pkt I nie mogą być wykonywane w zakresie , w jakim zostały uchylone, III. zasądza na rzecz Skarżącego od Dyrektora Izby Skarbowej we W.- Ośrodek Zamiejscowy w L. kwotę 315,00 ( trzysta piętnaście ) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, IV. oddala skargę w pozostałej części.


UZASADNIENIE

W wyniku przeprowadzonej kontroli skarbowej między innymi za kwiecień 1997 r., Inspektor Kontroli Skarbowej stwierdził, że w związku z umowami zawartymi z jednostką mającą siedzibę za granicą, dotyczącymi leasingu maszyn i urządzeń podatnik nie opodatkował podatkiem od towarów i usług importu usług. W konsekwencji Inspektor Kontroli Skarbowej określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług, zaległość podatkową w tym podatku w kwocie [...], należne od niej odsetki za zwłokę w kwocie [...]oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie [...].

Od decyzji tej podatnik złożył odwołanie, wnosząc o jej zmianę w części określającej wysokość odsetek od zaległości oraz w części ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe ze względu na fakt, iż obowiązek podatkowy nie powstał z powodu upływu terminu przedawnienia.

Zdaniem podatnika okres od dnia [...]., tj. od dnia wszczęcia dochodzenia przez Prokuraturę Okręgową w L. w sprawie fałszowania faktur firmy B z I., do dnia wydania zaskarżonej decyzji, tj. do dnia [...] winien być wyłączony z okresu naliczania odsetek za zwłokę na mocy przepisu art. 54 § l pkt. 4 Ordynacji podatkowej, według którego odsetek za zwłokę nie nalicza się przypadku zawieszenia postępowania z urzędu. We wskazanym okresie postępowanie winno być zawieszone z urzędu. Brak zaś zawieszenia postępowania spowodował dla Spółki niekorzystne skutki w postaci określenia wysokości odsetek za cały okres zwłoki.

Izba Skarbowa we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. utrzymała w mocy decyzje organu I Instancji.

W uzasadnieniu swojej decyzji Izba stwierdziła, iż ustalony w sprawie stan faktyczny, podobnie jak jego konsekwencje w postaci zaniżenia należnego podatku od towarów i usług, są bezsporne. Jedną z tych konsekwencji jest określenie zaległości podatkowej rozumianej według przepisów art. 51 Ordynacji podatkowej, od której naliczane są- zgodnie z przepisami art. 53 do 57 Ordynacji podatkowej - odsetki za zwłokę. W myśl przepisu art. 54 § l pkt 4, odsetek za zwłokę nie nalicza się w przypadku zawieszenia postępowania z urzędu- od dnia wystąpienia przesłanek powodujących zawieszenie postępowania do dnia doręczenia postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania. Oznacza to, że konieczną przesłanką zastosowania tego przepisu jest stan zawieszenia postępowania, o którym autonomicznie decyduje - w formie postanowienia wydanego na podstawie art. 201 Ordynacji podatkowej - organ prowadzący postępowanie. Skoro zatem postanowienia nie wydano, to nie było możliwości zastosowania art. 54 § 1 ust 4. Zdaniem Izby nie zaistniała w niniejszej w sprawie żadna z wymienionych w art. 201 § l pkt l do 5 Ordynacji podatkowej przesłanek zawieszenia postępowania, w szczególności bowiem rozpatrzenie sprawy i wydanie zaskarżonej decyzji nie było uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, dla którego właściwym byłby, inny od Inspektora Kontroli Skarbowej, organ lub sąd. Zagadnienie fałszerstwa faktur, powoływane przez Spółkę, nie jest wyłączone z możliwości jego oceny przez organ kontroli skarbowej z podatkowego punktu widzenia. Jako bez znaczenia oceniony więc został fakt prowadzenia przez Prokuraturę Okręgową w L. postępowania przygotowawczego w sprawie sfałszowania faktur firmy B z I.wystawionych na rzecz Spółki.

Ponadto zdaniem Izby konsekwencją zaniżenia zobowiązania podatkowego było - zgodnie z przepisami art. 27 ust.5 ustawy o podatku od towarów i usług -ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego. Izba skarbowa wywodziła iż, zgodnie z art. 68 §2 Ordynacji - w przypadku gdy podatnik w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Zdaniem Izby Skarbowej decyzja ustalająca zobowiązanie dodatkowe nie jest decyzją samoistną, lecz następstwem wydania decyzji określającej kwotę zobowiązania w prawidłowej wysokości, a zatem jest nierozerwalnie z nią związana i w konsekwencji terminy przedawnienia są identyczne dla obydwu rodzajów decyzji.

W skardze na decyzję Izby Skarbowej podatnik zarzuca:

- naruszenie art. 54 § l pkt 4 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie przepis ten nie ma zastosowania;

- naruszenie art. 201 § l pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez nie wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania w sytuacji gdy postanowienie takie powinno być wydane;

- naruszenie art. 68 § l Ordynacji podatkowej, poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie przepis ten nie ma zastosowania

- naruszenie art. 77 § l k.p.a. poprzez nie wyczerpujące zebranie materiału dowodowego i jego rozpatrzenie a w szczególności nie zapoznanie się z aktami Prokuratury Okręgowej w L. sygn. akt [...].

Podatnik w skardze wywodzi iż stanowisko Organów Skarbowych jest krzywdzące dla podatnika, gdyż przewlekłość postępowania kontrolnego, bez zawieszenia postępowania, które miało charakter obligatoryjny w świetle art. 201 § l pkt 2 Ordynacji podatkowej naraziło stronę skarżącą na obowiązek zapłaty wyższych odsetek, bez winy strony skarżącej. Zdaniem podatnika toczące się postępowanie przed Prokuraturą Okręgową w L. pozostaje w związku przyczynowym z prowadzoną kontrolą i z całą pewnością, Inspektor Kontroli Skarbowej uznał, iż wynik postępowania prowadzonego przez Prokuraturę może mieć wpływ na ustalenia kontrolne. Podatnik powołuje się na faktyczne przerwanie kontroli w okresie od [...] do [...]. Zdaniem podatnika przyczyną uzasadniającą przerwanie kontroli było niewątpliwie oczekiwanie na wyniki postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową. Podatnik zarzuca, iż Izba Skarbowa nie wyjaśniając wszystkich okoliczności postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową, uznała, bez żadnej uzasadnionej podstawy, że postępowanie Prokuratury nie pozostaje w związku przyczynowym z prowadzona kontrolą. Izba Skarbowa nie podała w uzasadnieniu swojej decyzji, że zapoznała się z wynikami postępowania prowadzonego przez Prokuraturę, a powinna była to uczynić zgodnie z art. 77 § l k.p.a.

Skarżący podtrzymuje także zarzut, że w przedmiotowej sprawie obowiązek zapłaty podatku powstał w roku 1997 a zatem ustalenie dodatkowego zobowiązania dodatkowego mogło nastąpić najpóźniej do końca roku 2000 zgodnie z art. 68 § l Ordynacji Podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała dotychczasowe stanowisko, a dodatkowo wywiodła, że iż w myśl art. 3 § l pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, przepis, art. 77 § 1 w ogóle nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, więc i o jego naruszeniu nie może mowy być. Z uwagi jednak na zbieżność treści tego przepisu z treścią art. 187 § l Ordynacji podatkowej, odniosła zarzut skarżącego do tego właśnie przepisu. Zdaniem Izby zebrano i w sposób wyczerpujący rozpatrzono cały materiał dowodowy, zaś wspomniany przepis nie obligował Izby do zapoznania się z wynikami postępowania prowadzanego przez Prokuraturę Okręgową w L. Zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego potwierdzającego istnienie konkretnej okoliczności nie polega na tym, by każdy materiał mający związek z daną sprawą był przedmiotem zainteresowania organu podatkowego, lecz tylko taki, który ma, czy chociażby może mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena tego, czy konkretna okoliczność ma, lub może mieć, wpływ na wynik sprawy - należy zawsze do tego organu. Ważne przy tym jest, by w treści decyzji przedstawić ocenę przydatności danej okoliczności dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. I takie właśnie uzasadnienie przedstawiono w treści zaskarżonej decyzji.

Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu przed dniem 1 stycznia 2004 r i postępowanie w sprawie do tego dnia nie zostało zakończone. Wobec tego - zgodnie z art. 97 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz U 153 poz 1271), sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu i na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. 153 poz. 1270)

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje

1. Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji w części nie mogą się utrzymać w obrocie prawnym, gdyż zostały wydane z naruszeniem prawa. Przy wydawaniu tych decyzji zostały naruszone przepisy prawa materialnego. Zaistniały zatem przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 1 a) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które decydują o częściowym usunięciu zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego.

Organy podatkowe naruszyły bowiem art. 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137 poz. 929 ze zmn.) w części dotyczącej decyzji ustalającej dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług.

Trafnie bowiem zarzucała strona skarżąca, że wydanie decyzji i jej doręczenie stronie skarżącej nastąpiło po upływie terminów wskazanych w tym przepisie.

Stosownie do art. 68 § 1 zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

W niniejszej sprawie chodziło o podatek od towarów i usług za miesiąc kwiecień 1997 r. Obowiązek podatkowy w tym podatku - zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11 poz. 50 ze zmn.) - powstał w dniu [...]. Stosownie więc do treści art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej upływ trzyletniego terminu do wydania i doręczenia podatnikowi decyzji ustalającej dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług upłynął z dniem 31 grudnia 2000 r. Decyzja w tej sprawie została natomiast wydana w dniu [...]. W związku z tym słusznie zarzucał skarżący, że zobowiązanie w części dotyczącej tzw. sankcji w podatku od towarów i usług nie powstało.

Wniosku tego nie może zmienić okoliczność, że w podobnych sprawach Sąd Najwyższy przyjął odmienną koncepcję (por. wyrok SN z dnia 7 czerwca 2001 r. III RN 103/00 - OSNP z 2002 r. Nr 1 poz. 3, z dnia 6 marca 2002 r. III RN 27/01 - OSNP z 2002 r. Nr 17 poz. 400) uznając, że terminem przedawnienia w takich sytuacjach jest termin pięcioletni, to jest taki sam termin przedawnienia, jaki odnosi się do przedawnienia podstawowego zobowiązania w tym podatku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w niniejszym składzie poglądu tego nie podziela.

Przepis art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej odnosi się bowiem do decyzji wymienionych w art. 21 § 1 pkt. 2 tej ustawy. Ten zaś przepis z kolei definiuje tzw. decyzje ustalające, tj. takie decyzje, które konstytuują zobowiązanie podatkowe. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego taki właśnie charakter posiadają decyzje w sprawie tzw. dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług, wydawane w oparciu o art. 27 ust. 5, 6 i 8 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11 poz. 50 ze zmn.).

Przepis art. 21 § 1 Ordynacji podatkowej stwierdza, że zobowiązanie podatkowe powstaje w dwojaki sposób - albo z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania, albo z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. Innych sposobów, ani terminów powstania zobowiązania podatkowego Ordynacja podatkowa nie zna. Dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług nie powstaje w wyniku samoobliczenia podatku. Nie istnieją bowiem żadne przepisy, które na podatnika nakładałyby obowiązek samoobliczenia tego podatku i dokonania wpłaty do urzędu skarbowego. Zasadne zatem jest twierdzenie, że ustawa podatkowa nie wiąże faktu powstania takiego zobowiązania podatkowego z zaistnieniem określonego zdarzenia, który wywoływałby taki skutek, jaki jest przewidziany w art. 21 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej. Dlatego należy przyjąć, że zobowiązanie w dodatkowym podatku od towarów i usług powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej, a więc z chwilą wydania i doręczenia decyzji organu podatkowego.

Inne wnioskowanie nie jest możliwe, gdyż oznaczałoby to, że podatnik sam winien obliczyć i wpłacić dodatkowe zobowiązanie. Nałożenie na podatnika takiego obowiązku - niezależnie od tego, że nie istnieje w tym przedmiocie żaden przepis prawa - byłoby niewykonalne. Podatnik bowiem składając deklarację w podatku od towarów i usług wykazuje obliczony przez siebie podatek przyjmując, że jest on wykazany prawidłowo. Dopiero zakwestionowanie przez organ tego rozliczenia i stwierdzenia, że wystąpiły okoliczności wymienione w art. 27 ust. 4, 5, 6 i 8 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11 poz. 50 ze zmn.) stwarza organowi podstawę do zastosowania wobec podatnika sankcji określonych w tych przepisach. Bez zakwestionowania przez organ w ściśle określonym zakresie deklaracji złożonej przez podatnika nie występują przesłanki do obliczenia dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług. Podatnik nie ma zatem również faktycznych możliwości dokonania samoobliczenia dodatkowego zobowiązania w tym podatku.

Przedstawione argumenty przemawiają więc za tym, że decyzja w sprawie dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług posiada taki charakter, o jakim mowa w art. 21 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej a więc stanowi decyzję konstytutywną (ustalającą), tj. tworzącą zobowiązanie w tym podatku.

W konsekwencji, do takiej decyzji winien mieć zastosowanie art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym do końca 2002 roku), zgodnie z którym zobowiązanie takie nie powstaje, jeżeli decyzja nie została podatnikowi doręczona przed upływem trzech lat licząc od końca roku podatkowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Stanowisko takie jest utrwalone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2001 r. III SA/ 2580/00 - POP z 2002 r. Nr 1 poz. 18, z dnia 19 listopada 2002 III SA 2252/01 - Przegl. Pod. z 2003 r. Nr 8 poz. 62 i liczne inne).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie dodatkowo podkreśla, że nie może podzielić poglądu Sądu Najwyższego zawartego w cytowanych wyrokach również z tego powodu, że ostatecznie ustawodawca w noweli 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 169 poz. 1387) w § 3 art. 68 przesądził, że decyzja w sprawie dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług powstaje na skutek wydania w tym przedmiocie decyzji organu podatkowego. Nowelizacja ta jest zgodna z dotychczasowym poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego. W świetle zatem tego cytowane wyżej wyroki Sądu Najwyższego Sąd w niniejszym składzie uznał za odosobnione. Dodatkowo Sąd wskazuje na to, że dla oceny charakteru decyzji nie może mieć znaczenia okoliczność, że nowela do art. 68 wprowadziła również zasadę, że termin do wydania i doręczenia w tych sprawach decyzji wynosi 5 lat od końca roku podatkowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Nowela wprowadziła bowiem nowy termin prawa materialnego, który nie może mieć zastosowania do sytuacji powstałych przed wejściem w życie zmiany przepisu. Nie oznacza to jednak, że jasno sformułowany charakter decyzji, jako decyzji ustalającej zobowiązanie, nie powinien być brany pod uwagę.

W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że w tej sprawie decyzja ustalająca dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług została wydana i doręczona po upływie trzech lat od końca roku podatkowego, w którym powstał obowiązek podatkowy i dlatego zobowiązanie w tym podatku nie powstało.

Reasumując należy stwierdzić, że organy wydając zaskarżoną decyzję w części dotyczącej dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług naruszyły prawo w sposób określony na wstępie niniejszych wywodów.

Stwierdzenie tej okoliczności stanowi podstawę do częściowego uchylenia zaskarżonych decyzji w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Z tych przyczyn Sąd orzekł jak w I. i II. sentencji wyroku.

2. W pozostałej części skarga nie jest zasadna.

Organy skarbowe prawidłowo określiły odsetki od zaległości podatkowej, uznając, że w sprawie nie może mieć zastosowania art. 54 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Warunkiem zastosowania tego przepisu było zaistnienie przesłanek określonych w art. 201 § 1 Ordynacji podatkowej obligujących organ skarbowy do zawieszenia postępowania.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego okoliczności takie w niniejszej sprawie nie wystąpiły. W szczególności wynik postępowania karnego w sytuacji zachodzącej w niniejszej sprawie nie jest zagadnieniem wstępnym dla rozstrzygnięcia sprawy o określenie zobowiązania w podatku od towarów i usług.

Ordynacja podatkowa regulując zagadnienie zawieszenia postępowania uznała priorytet zasady szybkości postępowania podatkowego (art. 125 § 1).

W rozdziale 12 "zawieszenie postępowania" zamieszczony jest tylko jeden przypadek fakultatywnego zawieszenia postępowania (art. 204 § 1), zgodnie z którym organ podatkowy może zawiesić postępowanie na wniosek strony, ale tylko w sprawach udzielenia ulg w zapłacie zobowiązań podatkowych. Pozostałe przypadki zawieszenia postępowania mają charakter obligatoryjny tzn. wystąpienie jednej z przesłanek z art. 201 § 1 pkt 1-5 nakazuje zawieszenie postępowania.

Dotyczy to również kwestii prejudycjalnej z art. 201 § 1 pkt 2. Jest to zmiana w porównaniu z obowiązującym do 31.12.1997 r. art. 166 kpa, gdzie zagadnienie wstępne było fakultatywną przesłanką zawieszenia. Na tle dawnego uregulowania można byłoby ewentualnie rozważać celowość takiego zawieszenia, gdyż przy fakultatywnej podstawie zawieszenia organ może kierować się celowością prowadzenia postępowania podatkowego równolegle do innego postępowania w sytuacji, gdy przedmioty tych postępowań w pewnym zakresie pokrywają się. Te względy nie stanowią jednak o istnieniu zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Treść tej normy odpowiada uregulowaniu generalnemu zamieszczonemu w art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Na tle tego przepisu utrwalonym jest pogląd wyprowadzony właśnie z obligatoryjnego charakteru tej podstawy zawieszenia postępowania, że organ zawiesza postępowanie administracyjne jedynie wówczas, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji nie będzie możliwe (wyrok NSA z 10.08.1983 I SA 481/83 opubl. ONSA 1983 Nr 2 poz. 65 i PiP 1984 Nr 7 s. 147). Tego rodzaju zależność pomiędzy postępowaniem karnym, gdzie ustala się winę w zakresie fałszowania dokumentów, a postępowaniem podatkowym dotyczącym opodatkowania importu usług nie zachodzi. Wynik postępowania karnego, np. jego umorzenie lub nawet uniewinnienie, nie przesądza braku obowiązku podatkowego.

Organy administracyjne nie są kompetentne do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania przez organy śledcze, dlatego gromadzony w danej sprawie materiał dowodowy - na przykład przez urzędy skarbowe - jest niezależny od dowodów zebranych przez inne organy i w pełni samodzielnie powinien pozwalać na określenie wysokości zobowiązania podatkowego. Brak więc podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie podatkowej, w przypadku, gdy prowadzone jest przez prokuraturę niezależne postępowania karne w tej samej sprawie. ( wyrok NSA z dnia 21.05.1999 sygn. I SA/Gd 1457/97 LEX nr 38699 ).

Zwrócić należy przy tym uwagę na fakt, że w niniejszej sprawie organy podatkowe rozstrzygnęły sprawę, pomimo, że postępowanie w sprawie karnej nie zostało zakończone, a podatnik nie kwestionuje w istocie tego rozstrzygnięcia. Wynika z tego, że dla prawidłowego ustalenia zobowiązań podatkowych rozstrzygnięcia w sprawie karnej nie były niezbędne.

Prawidłowo więc Inspektor Kontroli Skarbowej uznał, że nie ma podstaw do zawieszania postępowania i nie zaszły okoliczności wyłączające określanie odsetek.

Wprawdzie zgodzić się należy z podatnikiem, że przedłużona bezczynność Inspektora Kontroli Skarbowej trakcie kontroli była uchybieniem, które spowodowało dla podatnika niekorzystne skutki. Jednakże uchybienie to nie wpływa na rachunkową prawidłowość wyliczenia odsetek od zaległości podatkowej, a podatnikowi przysługuje prawo do ubiegania się w innym trybie o zrekompensowanie spowodowanej szkody.

Reasumując należy stwierdzić, że w pozostałej części organy wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły prawa w sposób określony na wstępie niniejszych wywodów.

Stwierdzenie tej okoliczności stanowi podstawę do oddalenia skargi w pozostałej części w oparciu o przepis art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Z tych przyczyn Sąd orzekł jak w punkcie IV sentencji wyroku.

Częściowe uwzględnienie skargi upoważnia Wojewódzki Sąd Administracyjny do zasądzenia na rzecz skarżącego jedynie części kosztów postępowania (art. 206 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W tej sprawie poniesione przez skarżących koszty odpowiadały proporcjonalnej części wpisu od skargi i kosztów zastępstwa procesowego. Ponieważ skarżący nie wykazał innej wysokości kosztów zastępstwa, określono je w wysokości kosztów minimalnych określonych zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 i § 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163 poz 1349 z późn. zm.).