Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1176/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska (spr.), , Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak, Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2012 r. sprawy ze skargi [...] "[...]" z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...]na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz 158 § 1 i 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071, ze zm., zwanej dalej K.p.a.), po przeprowadzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...]grudnia 2010 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] (znak: [...]).

W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...]Powiatowy Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...]Sp. z o.o. usytuowanej na dachu budynku mieszkalnego przy ulicy [...] w [...].[...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]decyzją z dnia [...]grudnia 2010 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] "[...]", utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...] listopada 2010 r.

[...] "[...]" wnioskiem z dnia [...]marca 2010 r., powołując się na art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., wniosło o stwierdzenie nieważności ww. decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]grudnia 2010 r.

Organ nadzoru wskazał, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych służy eliminacji z obrotu prawnego takich rozstrzygnięć, które ze względu na ich kwalifikowane wady pozostają w oczywistej sprzeczności z podstawowymi zasadami państwa prawa i obowiązującego systemu prawnego. Instytucja ta jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych, o której mowa

w art. 16 K.p.a. Dlatego korzystanie z prawem przewidzianych możliwości wzruszenia decyzji ostatecznych, powinno mieć miejsce w sytuacjach wyjątkowych i prawnie uzasadnionych.

Jednym z wyjątków od zasady trwałości decyzji ostatecznych jest stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 K.p.a. Przesłanki stwierdzenia nieważności zostały wyczerpująco wyliczone w art. 156 § 1 K.p.a., więc nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej, a powinny być interpretowane dosłownie lub nawet ścieśniająco (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 1998 r., sygn. akt IV SA 912/97). W sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organ administracyjny posiada uprawnienia kasacyjne, czyli postępowanie sprowadza się do ustalenia istnienia bądź nieistnienia w dacie wydania decyzji przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a., więc nie może rozstrzygać co do istoty sprawy.

W ocenie organu nadzoru badana nie jest obarczona żadną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., w tym wadą określoną w pkt 2 tego przepisu.

Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie organy nadzoru budowlanego stopnia wojewódzkiego i powiatowego w sposób bezsporny wykazały, że roboty budowlane związane z instalacją urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...]Sp. z o.o. na dachu budynku przy ulicy [...]w [...]zostały wykonane na podstawie zgłoszenia z dnia [...]lutego 2007 r. Wobec powyższego zgłoszenia, które jest w istocie oświadczeniem woli składanym rzez inwestora, sformalizowanym ze względu na wymogi w zakresie formy i dokumentacji, która musi być do niego dołączona, wymaganych przez ustawę w określonych wypadkach, właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu, o którym mowa w art. 30 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze. zm., zwanej dalej Prawem budowlanym). Organ stwierdził również, że roboty objęte zgłoszeniem zostały wykonane zgodnie z projektem budowlanym, sztuką budowlaną, przepisami BHP oraz obowiązującymi Polskimi Normami (dowód: oświadczenie projektanta projektu budowlanego testowanej stacji bazowej – Z. J.). W aktach sprawy znajduje się również pismo [...]Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...]grudnia 2011 r., znak: [...], z którego wynika, że [...]WIOŚ nie wniósł sprzeciwu do zamiaru przystąpienia do użytkowania przedmiotowej inwestycji. Pismem z dnia [...]października 2007 r., znak: [...][...]Sp. z o.o. uzupełniła ww. zgłoszenie o wymagane przez [...]WIOŚ dokumenty. [...]Sp. z o.o. przedłożyła również Sprawozdanie z pomiarów pól elektromagnetycznych wykonanych dla celów ochrony środowiska i ludności z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...]przez Laboratorium Badawcze [...] S.A. z s/s w [...]posiadające świadectwo akredytacji Polskiego Centrum [...]. W ww. sprawozdania jednoznacznie wynika, że zmierzone wartości pól elektromagnetycznych były wielokrotnie niższe od poziomu dopuszczalnego, który dla składowej elektrycznej pola elektromagnetycznego wynosi 7 V/m.

Dalej organ nadzoru podkreślił, że przedmiotowa stacja bazowa telefonii cyfrowej zlokalizowana na dachu budynku przy ulicy [...] w [...], podlegała jedynie obowiązkowi zgłoszenia i nie wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 30 ust 1 pkt 3c Prawa budowlanego, w dacie dokonywania ww. zgłoszenia (tj. w dniu [...]lutgo 2007 r.), zgłoszenia właściwemu organowi wymagało instalowanie na obiektach budowlanych urządzeń emitujących pola elekromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy.

Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 802/09 organ wskazał, że "W przepisie tym ustawodawca nie ograniczył skali robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych - urządzeń emitujących pola magnetyczne. Także art. 3 pkt. 7 ustawy Prawo budowlane, definiujący roboty budowlane nie określa ich skali a jedynie podaje ogólną definicję. Ponadto zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budową nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Za instalację w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U Nr 62, poz. 627, z późn. zm.) uważa się m.in. zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu (art. 3 pkt 6 lit. b), pod pojęciem zakładu rozumie się zaś jedną lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawmy, oraz znajdującymi się na nim urządzeniami (art. 3 pkt 48). W świetle tej regulacji stacja bazowa telefonii komórkowej, tj. maszt anteny jako konstrukcja wsporcza oraz anteny emitujące fale elektromagnetyczne instalowane na budynku mieszkalnym, podlegają jedynie obowiązkowi zgłoszenia, a nie pozwolenia na budowę". Organ podał, że podobna do prezentowanej, ocena prawna przedmiotowego stanu faktycznego znalazła się w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2007 r., sygn. VII SA/Wa 1565/07 (LEX nr 347953), gdzie stwierdzono "antena telekomunikacyjna (maszt) wraz z emiterem promieniowania odpowiada definicji instalacji (art. 3 pkt 6 lit. b w zw. z pkt 48 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska/ Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), odpowiada więc dyspozycji art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c i podlega zgłoszeniu".

Organ stwierdził, że instalacja przedmiotowej stacji bazowej telefonii cyfrowej nie stanowiła budowy obiektu budowlanego w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego pod pojęciem budowli - należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem malej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdalniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne, podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Mając na uwadze powyższą definicję do budowli można jedynie zakwalifikować wolno stojące urządzenia techniczne. Przedmiotowa stacja bazowa zainstalowana została na dachu budynku. Zatem nie stanowi wolno stojącego urządzenia technicznego, w związku z czym, nie może być również zakwalifikowana do budowli.

Powołując się na liczne orzecznictwo sądów administracyjnych (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 września 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 802/09, wyrok WSA w Opolu z dnia 22 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Op 585/08, WSA w Poznaniu z dnia 29 października 2008 r., sygn. akt II SA/Po 242/08, WSA w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 493/04, NSA w Rzeszowie z dnia 25 października 2001 r., sygn. akt SA/Rz 261/2000), organ stwierdził, że wobec niezaistnienia przesłanek z art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego nie było podstaw do przeprowadzenia postępowania naprawczego, o którym mowa w art. 51 Prawa budowlanego w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego.

Organ nadzoru wskazał także, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtowany jest pogląd, że rażące naruszenie prawa wstępuje w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. O rażący naruszeniu prawa można mówić w razie oczywistego naruszenia prawa, tj. takiego, gdy dane rozstrzygnięcie stoi w oczywistej sprzeczności z jasno sformułowanym przepisem prawa, tj. takim który nie wymaga dalszych wyjaśnień. Jeżeli organ orzekający w rybie nadzoru inaczej interpretuje przepisy prawa, to nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa. W tej mierze organ powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w warszawie z dnia 24 stycznia 200 r., sygn. akt IV SA/Wa 2253/06. Przytoczył także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2002 r., sygn. akt I SA 1506/00, w którym sąd stwierdził, że "zarzut rażącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek nie budzących wątpliwości. Tam natomiast, gdzie zastosowanie przepisu wymaga jego interpretacji i subsumcji do konkretnego stanu faktycznego, nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa".

W konkluzji organ nadzoru stwierdził, że kontrolowana decyzja została wydana przez właściwy organ, na podstawie właściwego przepisu prawnego, została skierowana do osoby będącej stroną w sprawie, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, była wykonalna oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]kwietnia 2012 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 w związku z art. 127 § 3 K.p.a., po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku [...] "[...]", utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...].

W uzasadnieniu powtórzył argumentację przywołaną w rozstrzygnięciu z dnia [...] marca 2012 r. stwierdzając, że po ponownej analizie akt sprawy zasadnie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...]grudnia 2010 r.

Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ wskazał, że jako zarzuty dotyczące de facto postępowania zwykłego, wykraczają poza przedmiot niniejszego postępowania dotyczącego zbadania czy decyzja [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...]grudnia 2010 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], była obarczona którąś z wad określonych w art. 156 § 1 K.p.a.

Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]kwietnia 2012 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło [...] "[...]" wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1) Art. 4 ust. 1 oraz ust. 2 Konstytucji RP poprzez dokonanie zamachu na demokratyczny ustrój państwa polskiego z uwagi na pominięcie badania zgodności inwestycji z ustawą prawo ochrony środowiska, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu – ustawy uchwalone przez przedstawicieli narodu polskiego są aktami bezwzględnie obowiązującymi;

2) Art. 8 K.p.a. w związku z art. 2 Konstytucji RP poprzez pominięcie zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co uniemożliwia WSA dokonana kontroli wydanej lakonicznej decyzji;

3) art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo ochrony środowiska poprzez nie ustalenie przed wydaniem decyzji czy inwestor dysponuje decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, albowiem decyzja środowiskowa wydana przed dokonaniem zgłoszenia została uchylona;

4) Art. 7, 8,107 § 3 K.p.a. w związku z art. 2 Konstytucji RP poprzez podważenie zasady zaufania społecznego z uwagi na świadome i ceowe nie dokonanie oceny zgodności inwestycji z przepisami ochrony środowiska, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu oraz nie ustalenie całego przedmiotu sporu w myśl ustawy Prawo budowlane;

5) Art. 50 ust. 1 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu poprzez zwolnienie inwestora z obowiązku przestrzegania ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu, albowiem każda stacja bazowa telefonii komórkowej wymaga decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

6) Art. 3 pkt 1 lit b w związku z art. 3 pkt 3 prawa budowlanego poprzez odstąpienie od zakwalifikowania całości inwestycji do kategorii obiektu budowlanego i przyjęcie, że maszt, trasy, kable, zasilanie, urządzenia nadawczo – odbiorcze są urządzeniami nadawczo – odbiorczymi bez podania podstawy prawnej;

7) Art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, który definiuje pojęcie urządzenia;

8) Art. 3 pkt 7 a Prawa budowlanego poprzez niezbadanie czy inwestycja zmienia parametry techniczne oraz użytkowe budynku mieszkalnego, albowiem obie inwestycje podlegają pod inne rozporządzenia wykonawcze do ustawy Prawo budowlane;

9) art. 2, 32 ust. 1, art. 8 ust. 2, art. 9 w związku z art. 91 ust. 1 oraz ust. 2 konstytucji RP w związku z art. 6 pkt 2 oraz załącznikiem nr 1 pkt 20 Konwencji z Aarhus poprzez zignorowanie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską w nawiązaniu do art. 32, 87 ust. 1 oraz art. 91 ust. 1,2, 3 oraz art. 178 Konstytucji RP.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]kwietnia 2012 r., znak: [...], którą utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...]grudnia 2010 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] (znak: [...]) umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie dotyczącej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...]Sp. z o.o. na dachu budynku mieszkalnego usytuowanego przy ulicy [...]w [...].

Przede wszystkim przypomnieć należy, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w trybie nieważnościowym. Jest to tryb odmienny od trybu zwyczajnego - co wymaga szczególnego podkreślenia w świetle zarzutów sformułowanych w skardze. Stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją procesową służącą do usunięcia z obrotu prawnego decyzji administracyjnych dotkniętych ciężką kwalifikowana wadą prawną opisana w art. 156 § 1 K.p.a. Postępowanie nadzorcze jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji (art. 16 K.p.a.), stąd też ustalenie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem jego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z punktu widzenia, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. W tym postępowaniu decyzję weryfikuje się w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania decyzji w stosunku, do której toczy się postępowanie nieważnościowe. Organ nie może zatem w tym postępowaniu uwzględnić wad, nawet oczywistych, jeśli nie mają one charakteru kwalifikowanego.

Zatem zakres postępowania nadzorczego w niniejszej sprawie, obejmował jedynie zbadanie przesłanek przewidzianych w art. 156 K.p.a., bowiem organ nadzoru, jak już wcześniej wskazano, nie orzeka, co do istoty postępowania zakończonego kontrolowaną decyzją, ani też nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących meritum tego postępowania.

Zdaniem Sądu – w kontekście obowiązujących w dniu wydania decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...]grudnia 2010 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...]umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie dotyczącej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...]Sp. z o.o. na dachu budynku mieszkalnego usytuowanego przy ulicy [...]w [...]przepisów Prawa budowlanego, organ w zaskarżonej decyzji trafnie przyjął, że kontrolowana w trybie nadzoru decyzja nie zawiera kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a.

W doktrynie jak i w orzecznictwie sądów przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa z art. 156 § 1 K.p.a. decydują trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki które wywołuje decyzja (vide; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1935/99; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 1998 r., sygn. akt II SA 1202/98). Stwierdzenie nieważności decyzji możliwe jest wtedy, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. m.in. wyroki NSA z 21 sierpnia 2001r., sygn. akt II SA 1726/00, LEX nr 51233, z 26 września 2000r., sygn. akt V SA 2998/99, LEX nr 51249 oraz z 5 października 2000r., sygn. akt III SA 2244/99, LEX nr 47084). Treść wadliwej decyzji i czynności ją poprzedzające stanowią wtedy zaprzeczenie stanu prawnego. Tam, gdzie zastosowanie przepisu wymaga jego interpretacji i subsumcji do konkretnego stanu faktycznego nie może być mowy o rażące naruszenie prawa (porównaj wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2002 r. w sprawie o sygnaturze akt I SA 1506/00).

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że w okolicznościach niniejszej sprawy mogło dojść do umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania administracyjnego prowadzonego w ramach nadzoru budowlanego w sprawie dotyczącej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...]Sp. z o.o. na dachu budynku usytuowanego przy ulicy [...]w [...].

Roboty budowlane związane z instalacją urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...]Sp. z o.o. na dachu budynku przy ulicy [...]w [...]zostały wykonane na podstawie skutecznego zgłoszenia z dnia [...]lutego 2007 r. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania badanej decyzji) pozwolenia na budowę nie wymagało wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Stacja bazowa telefonii komórkowej, tj. antena telekomunikacyjna (maszt) oraz anteny emitujące fale elektromagnetyczne odpowiadała definicji instalacji (art. 3 pkt 6 lit. b w zw. z pkt 48 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.). Odpowiadała więc dyspozycji art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego (na datę zgłoszenia) i podlegała zgłoszeniu. Zgodnie bowiem z art. 30 ust 1 pkt 3c Prawa budowlanego, który to przepis obowiązywał w dacie dokonywania ww. zgłoszenia (tj. w dniu [...]lipca 2007 r.), zgłoszenia właściwemu organowi wymagało instalowanie na obiektach budowlanych urządzeń emitujących pola elekromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy. Wprowadzenie do Prawa budowlanego art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c (uchylonego z dniem 15 listopada 2008 r.) stanowiącego podstawę zgłoszenia zamiaru instalacji na obiektach urządzeń zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, pozostaje wyjątkiem od zasady budowy tego rodzaju urządzeń w oparciu o pozwolenie na budowę, która to zasada w pozostałych przypadkach budowy tego rodzaju urządzeń jako wolno stojących, nadal ma zastosowanie. Jednakże instalacja przedmiotowej stacji bazowej telefonii cyfrowej nie stanowiła budowy obiektu budowlanego w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego. Skoro przedmiotowa inwestycja nie wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, tylko zgłoszenia, to w konsekwencji oznacza, że zgodnie z art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym inwestor nie musiał uzyskać decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Roboty budowlane związane z instalacją urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...]Sp. z o.o. na dachu budynku przy ulicy [...]w [...]zostały wykonane zgodnie z projektem budowlanym, sztuką budowlaną, przepisami BHP oraz obowiązującymi Polskimi Normami. Jak wynika ze Sprawozdanie z pomiarów pól elektromagnetycznych wykonanych dla celów ochrony środowiska i ludności z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...]przez Laboratorium Badawcze [...]S.A. z s/s w [...]posiadające świadectwo akredytacji Polskiego Centrum [...]. zmierzone wartości pól elektromagnetycznych były wielokrotnie niższe od poziomu dopuszczalnego, który dla składowej elektrycznej pola elektromagnetycznego wynosi 7 V/m. Ponadto [...]Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nie wniósł sprzeciwu do zamiaru przystąpienia do użytkowania przedmiotowej inwestycji.

Wobec powyższego, wobec niezaistnienia przesłanek z art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego nie było podstaw do przeprowadzenia postępowania naprawczego, o którym mowa w art. 51 Prawa budowlanego w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego.

Prawidłowo, zatem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej decyzji z dnia [...]kwietnia 2012 r. przyjął, że badana [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...]grudnia 2010 r. utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...] lutego 2010 r. umarzającą, jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie dotyczącej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...]Sp. z o.o. na dachu budynku usytuowanego przy ulicy [...]w [...]nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a.

Kontrolowana w trybie nadzoru decyzja była podjęta przez właściwy rzeczowo organ, wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami, skierowana była do podmiotu będącego stroną w sprawie, nie dotyczyła sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, nie była niewykonalna, jej wykonanie nie powoduje czynu zagrożonego karą.

Mając powyższe na uwadze, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji