Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 319/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ochrona przyrody
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 217 par. 2 pkt 2 w zw. z art. 218 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 8 ust. 1 pkt. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 151 poz 1220
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 1003/12 w sprawie ze skargi Z. M. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II OSK 319/13

UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 października 2012 r. (IV SA/Wa 1003/12), po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z. M. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści, oddalił skargę. U podstaw rozstrzygnięcia Sądu legły następujące ustalenia.

Z. M. w piśmie z 27 listopada 2009 r. wniósł o wydanie - na podstawie art 217 § 2 pkt 2 K.p.a. - zaświadczenia, że nieruchomość położona w miejscowości [...] (działki: [...],[...],[...]), gmina [...], nie jest objęta formą ochrony przyrody, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009r, Nr 151, poz. 1220, ze zm.).

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z [...] kwietnia 2010 r. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że celem prowadzonego postępowania było ustalenie czy przedmiotowe nieruchomości znajdują się w granicach parku narodowego. Z przeprowadzonego postępowania, w tym pisma Dyrektora Wigierskiego Parku Narodowego z 28 kwietnia 2008r. wynika, że wskazane działki znajdują się w granicach Wigierskiego Parku Narodowego, a zatem wydanie zaświadczenia o żądanej przez zainteresowanego treści jest niemożliwe.

Wskutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego przez Z. M., Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z [...] czerwca 2010 r. utrzymał w mocy postanowienie z [...] kwietnia 2010 r. W uzasadnieniu organ najpierw powtórzył poprzednie wywody, a następnie podkreślił, że stosownie do art. 6 K.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Jednym z takich przepisów jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 6 lipca 1997r. w sprawie Wigierskiego Parku Narodowego. O zgodności tego aktu z Konstytucją RP oraz z ustawą orzeka Trybunał Konstytucyjny. Tym samym Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie jest organem właściwym do oceny zgodności z prawem powołanego rozporządzenia w sprawie Wigierskiego Parku Narodowego.

Z. M. w skardze zarzucił nierozpoznanie istoty sprawy i wniósł o uchylenie postanowienia Głównego Dyrektora Ochrony Środowiska. Zdaniem skarżącego organ ograniczył się do zbadania czy nieruchomości, których dotyczył wniosek znajdują się w granicach parku narodowego. Tymczasem wniosek o wydanie zaświadczenia nie dotyczył informacji o geograficznym położeniu nieruchomości, ale tego, że działki skarżącego nie są objęte ochroną w formie parku narodowego. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazywano, że nie został dochowany w przypadku tych działek tryb objęcia formą ochrony przyrody wskazany w ustawie z dnia 1949 r., jak również tryby przewidziane w późniejszych ustawach, co powoduje, że nieruchomości skarżącego nie podlegają rygorom właściwym dla parku narodowego. W uzasadnieniu swojego drugiego postanowienia organ nie odniósł się do wyżej wskazanych twierdzeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 7 października 2010 r., uchylił zaskarżone postanowienie z [...] czerwca 2010 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1474/10). Sąd pierwszej instancji, przytaczając treść art. 217 § 2 pkt 2, art. 218 § 1 i art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a, stwierdził, że organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji może przed wydaniem zaświadczenia przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Odmowa wydania zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie skarżący żądał wydania zaświadczenia, że nieruchomości stanowiące jego własność nie są objęte formą ochrony przyrody, jaką jest park narodowy. Rozpoznając powyższe żądanie organ odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści, powołując się na położenie geograficzne nieruchomości skarżącego (w obydwu postanowieniach). Sąd zauważył, że według ustaleń organu działki skarżącego znajdują się w granicach Wigierskiego Parku Narodowego. Park ów został utworzony w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 1988r. w sprawie utworzenia Wigierskiego Parku Narodowego. Przy czym 6 marca 1997 r. zostało wydane nowe rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie Wigierskiego Parku Narodowego (Dz. U. Nr 24, poz. 124), gdzie opisano dokładnie obszary wchodzące w skład tego parku. Dodatkowo organ stwierdził, że nie jest uprawniony do badania zgodności rozporządzenia w sprawie Wigierskiego Parku Narodowego z Konstytucją oraz aktami rangi ustawowej. Tymczasem we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wnioskodawca wskazał, że nie chodziło mu o geograficzne usytuowanie działek, lecz ustalenie, że nie zostały zachowane procedury odnośnie objęcia nieruchomości stanowiącej własność prywatną reżimem parku narodowego. Rzecz dotyczyła ustawy o ochronie przyrody z 1949 r. W tej sytuacji działki skarżącego nie są objęte formą ochrony przyrody, jaką jest park narodowy. I w tym zakresie - w ocenie Sądu - organ dopuścił się naruszenia art. 7, art. 107 § 3, jak również art. 140 i 11 K.p.a. Przede wszystkim organ nie mógł ograniczyć się do zbadania prawidłowości rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, lecz powinien rozpatrzyć sprawę na nowo, w tym także ustosunkować się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i rozpatrzyć wniosek zgodnie z żądaniem sformułowanym przez zainteresowanego. Jeżeli tych argumentów nie podziela winien dać temu wyraz w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Organ nie może przy tym, mając na uwadze specyfikę postępowania w sprawie zaświadczeń, prowadzić ustaleń, czy zostały zachowane procedury przewidziane w poprzednio obowiązujących przepisach dla włączania nieruchomości prywatnej w obszar tworzonego parku narodowego. Może jedynie opierając się na prowadzonym centralnym rejestrze form ochrony przyrody stwierdzić, czy wskazane działki skarżącego stanowią obszar Wigierskiego Parku Narodowego, czy też nie. Badanie bowiem czy zostały naruszone przepisy przy tworzeniu tego parku w zakresie działek skarżącego stanowiłoby nieuprawnione ustalanie zmian stanu prawnego, które to miały miejsce w przeszłości. Sąd przytoczył uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lipca 2005 r. (sygn. akt OSK 1777/04), w którym wskazano, że na postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie bądź odmowę wydania zaświadczenia składają się czynności o charakterze materialno-technicznym. Nie można drogą zaświadczenia wywołać skutków kształtujących stosunki prawne, tj. przyznawać albo ograniczyć bądź pozbawić uprawnienia. W przedmiotowej sytuacji zaświadczenie nie może prowadzić do kształtowania sytuacji prawnej działek, lecz jedynie ma odzwierciedlać stan prawny wynikający z prowadzonego przez organ rejestru.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska od powyższego wyroku wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając ten wyrok w całości. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 29 marca 2012 r. (sygn. akt II OSK 66/11) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu podał, że skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Zasadnym był bowiem zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. polegający na sporządzeniu przez Sąd pierwszej instancji niespójnego uzasadnienia, w którym nie wyjaśniono w sposób należyty podstawy podjętego w wyroku rozstrzygnięcia oraz podano błędne wskazania co do dalszego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylając postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] czerwca 2010 r. podkreślił, że zdaniem organu nieruchomości stanowiące własność skarżącego znajdują się w granicach Wigierskiego Parku Narodowego, którego granice określa rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie Wigierskiego Parku Narodowego, a organ nie jest uprawniony do badania zgodności rozporządzenia z Konstytucją oraz aktami rangi ustawowej. Sąd pierwszej instancji z jednej strony, uwzględnił skargę i wskazał organowi, że ponownie rozpatrując sprawę nie może on ograniczyć się do powtórzenia stanowiska uprzednio zajętego, lecz ma obowiązek ustosunkować się do argumentów strony i rozpatrzyć wniosek zgodnie z jego żądaniem sformułowanym przez zainteresowanego. Jeżeli tych argumentów nie podziela winien dać temu wyraz w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Z drugiej strony wskazał, że organ mając na uwadze specyfikę postępowania w sprawie zaświadczeń, nie może prowadzić ustaleń, czy zostały zachowane procedury przewidziane w poprzednio obowiązujących przepisach dla włączania nieruchomości prywatnej w obszar tworzonego parku narodowego. Może jedynie opierając się na prowadzonym centralnym rejestrze form ochrony przyrody stwierdzić, czy wskazane działki skarżącego stanowią obszar Wigierskiego Parku Narodowego, czy też nie. Te kwestie natomiast jak sam wskazał w uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny organ ustalił i dał temu wyraz w swoich rozstrzygnięciach. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji nie wykazał, czy stwierdzone naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazane powyżej wady uzasadnienia wyroku powodują, że nie poddaje się ono kontroli instancyjnej.

Jednocześnie Sąd drugiej instancji podkreślił, że jak niewadliwie przyjął Sąd pierwszej instancji, organ do którego skierowano wniosek o wydanie zaświadczenia nie jest uprawniony do prowadzenia ustaleń czy zostały zachowane procedury przewidziane w poprzednio obowiązujących przepisach dla włączenia nieruchomości prywatnej w obszar tworzonego parku narodowego. Podkreślić należy, że istotą obowiązku nakładanego na obywateli jest jego kreowanie aktami o charakterze ustawowym bądź podustawowym. Tymczasem jak trafnie wskazał organ administracji publicznej granice Wigierskiego Parku Narodowego określa rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie Wigierskiego Parku Narodowego.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę jako niezasadną. Sąd zauważył, że sąd któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy - zgodnie z art. 190 P.p.s.a. - związany wykładnią prawną dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 29 marca 2012 r. doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W konsekwencji uznał, że postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] czerwca 2010 r. nie zostało wydane z naruszeniem prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go z obrotu prawnego.

Stosownie do art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a., czyli podstawy, na której oparł się skarżący formułując wniosek o wydanie zaświadczenia, zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie - zgodnie z art. 219 K.p.a. - następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. I tak organ odmawiając wydania zaświadczenia o treści żądanej oparł się na art. 219 K.p.a. i przepis ten - w ocenie Sądu - zastosował prawidłowo.

Jak wynika z przedstawionego stanu sprawy skarżący wystąpił o zaświadczenie, którego treść miała brzmieć: nieruchomość położona w miejscowości [...] (dz. [...],[...],[...]), gmina [...], nie jest objęta formą ochrony przyrody, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody. Organ w wyniku rozpoznania wniosku odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej, podając że wskazane działki znajdują się w granicach Wigierskiego Parku Narodowego, co oznacza, że wydanie zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści było niemożliwe. Stanowisko to zostało powtórzone w zaskarżonym postanowieniu. Z kolei w skardze podniesiono, że wniosek o wydanie zaświadczenia nie dotyczył informacji o geograficznym położeniu nieruchomości, ale że nieruchomości nie jest objęte formą ochrony przyrody, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody.

Sąd I instancji mając na względzie przytoczone regulacje prawne oraz przedstawione wywody, uznał że odmowa wydania zaświadczenia żądanej treści, z przedstawionym jej uzasadnieniem, czyli uznaniem, że działki skarżącego o nr ew. [...],[...] i [...] leżą w granicach Wigierskiego Parku Narodowego, jest prawidłowa. Skoro działki wymienione we wniosku skarżącego z 27 listopada 2009 r. są położenie w granicach Wigierskiego Parku Narodowego to oznacza, że są objęte formą ochrony przyrody jaką jest park narodowy i o której stanowi art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody.

Sąd nie podzielił tezy skarżącego, że ustalone przez organ położenie jego działek w granicach Parku Narodowego nie przekłada się na ustalenie, że są one objęte formą ochrony przyrody, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy ochrona przyrody. Podzielił natomiast twierdzenie skarżącego, że organ odmawiając wydania zaświadczenia o treści żądanej, nie stwierdził, jak tego domagał się skarżący, iż działki o nr ew. [...],[...] i [...] są objęte ochroną, o której stanowi art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody, natomiast wskazał, że działki o nr ew. [...],[...] i [...] położone są w granicach parku narodowego. Niemniej Sąd z urzędu zauważył, albowiem skarga nie wymienia naruszeń przepisów postępowania jakich dopuścił się organ rozstrzygając sprawę zainicjowaną wnioskiem skarżącego, że uchybienia tego nie można rozważać w kategoriach naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 219 i art. 107 § 1 w zw. z art. 11 w zw. z art. 126 K.p.a., które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tylko bowiem wskazany stopień naruszenia przepisów postępowania mógłby skutkować uchyleniem zaskarżonego aktu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c P.p.s.a. Tymczasem w analizowanym przypadku, nawet gdyby organ w uzasadnieniu postanowienia rozstrzygającego o odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego, stwierdził że działki nr [...],[...] i [...] są objęte formą ochrony przyrody, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody, to i tak - wobec poczynionych ustaleń - byłby uprawniony do odmowy wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego.

W kontekście treści skargi, w szczególności tej jej części, w której podnosi się wątpliwości związane z trybem obejmowania spornych działek ochroną i brakiem odniesienia się do nich przez organ w zaskarżonym postanowieniu, należy sięgnąć do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 7 października 2010 r., uznanej w niżej wskazanym zakresie za niewadliwą przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku 29 marca 2012 r. Otóż w wyroku z 7 października 2010 r. Sąd wskazał, że organ mając na uwadze specyfikę postępowania w sprawie zaświadczeń, nie może prowadzić ustaleń, czy zostały zachowane procedury przewidziane w poprzednio obowiązujących przepisach dla włączenia nieruchomości prywatnej w obszar tworzonego parku narodowego. Może jedynie, opierając się na prowadzonym centralnym rejestrze form ochrony przyrody stwierdzić, czy wskazane działki skarżącego stanowią obszar Wigierskiego Parku Narodowego, czy też nie i te kwestie organ ustalił oraz dał temu wyraz w swoich rozstrzygnięciach. Zaś granice Wigierskiego Parku Narodowego określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 6 marca 1997 r. w sprawie Wigierskiego Parku Narodowego (Dz. U. Nr 24, poz. 124). Zatem - w ocenie Sądu I instancji - nawet nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przez organ do przytoczonej wątpliwości skarżącego, nie czyni zasadnym stawiania pod adresem organu zarzutu wydania postanowienia z naruszeniem art. 7 i art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji wywiódł Z. M., zarzucając naruszenie:

1. art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że park narodowy i rygory ochrony obszaru objętego taką formą przyrody mogą dotyczyć bezwarunkowo i bez ograniczeń gruntów prywatnych;

2. art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 219 k.p.a. w związku z art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi w sytuacji gdy doszło do naruszenia postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku. W motywach skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd I instancji niesłusznie przyjął, iż położenie nieruchomości na terenie parku jest równoznaczne z tym, że objęte są one wszystkimi rygorami wymienionymi w art. 15 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Zdaniem Skarżącego kasacyjnie w szczególności sąd nie wskazał czy w ogóle ma wpływ na objęcie tymi ograniczeniami prawa własności fakt, że nieruchomość jest własnością prywatną. Skarżący nigdy nie wyrażał zgody na objęcie jego nieruchomości zakazami wynikającymi z ustawy o ochronie przyrody. Zatem fakt położenia jego nieruchomości na terenie parku narodowego nie może oznaczać tak istotnego ograniczenia prawa własności.

Skarżący zauważył także, że postanowienie organu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się wyłącznie do geograficznego określenia położenia działek. Natomiast nie wskazało na podstawie jakiego zdarzenia nieruchomości Skarżącego są objęte ochroną przyrody.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej.

Przypomnieć należy, że podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może być tylko naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem między uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie wyrokiem podlegającym zaskarżeniu musi zachodzić związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego. Takiego zaś naruszenia przepisów postępowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny się nie dopatrzył.

Postępowanie o wydanie zaświadczenia jest szczególnym postępowaniem administracyjnym; stanowi rodzaj postępowania uproszczonego, w znacznym stopniu odformalizowanego. Uproszczenie owo polega na niezbyt rozbudowanej regulacji obowiązującej w tej materii, zaś brak formalizmu wyraża się w szerokiej dostępności postępowania, minimalnych rygorach proceduralnych i szybkości procedowania przez organ. W tego rodzaju sprawach chodzi o potwierdzenie danego stanu faktycznego lub prawnego istotnego z punktu widzenia bądź wymagającego poświadczenia przepisu prawa, bądź interesu prawnego żądającego wydania zaświadczenia. Chodzi zatem o wydanie aktu stwierdzającego istnienie pewnych faktów lub stanu prawnego wynikających z dowodów mających najczęściej postać dokumentów, choć przeprowadzenie innych dowodów nie jest wykluczone, wszak te wypadki występują rzadko. Wedle brzmienia art. 217 § 3 k.p.a. zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, najpóźniej w terminie 7 dni. Przepis art. 219 k.p.a. przewiduje odmowę wydania zaświadczenia żądanej treści, a więc wyraźnie zawęża zakres kognicji organu do konkretnego brzmienia wniosku. Jest to, obok postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia z powodu braku interesu prawnego wnioskodawcy, niewłaściwości organu, jedna z trzech przyczyn negatywnego załatwienia wniosku.

Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy zważyć należy, że zarzuty i wywody skarżącego kasacyjnie nie zasługują na uwzględnienie. Skarżący kasacyjnie domagał się bowiem od organu poświadczenia okoliczności, których nie można określić w zaświadczeniu wydawanym na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 218 § 1 k.p.a. Ustawa o ochronie przyrody określa formy ochrony przyrody, do których zaliczane są między innymi parki narodowe. Przypomnieć należy, że w świetle art. 218 § 1 k.p.a. organ wydaje zaświadczenie w oparciu o obwiązujące dane bądź rejestry. Skarżącemu chodzi zaś w istocie o podważenie legalności aktu o ustanowieniu parku narodowego – Wigierskiego Parku Narodowego – z uwagi na ograniczenia własności jakie przepisy dotyczące tej formy ochrony przyrody nakładają na właścicieli gruntów objętych tą formą ochrony przyrody. Nie jest rzeczą organu administracji publicznej, w postępowaniu w przedmiocie wydania zaświadczenia, ocena legalności aktu o ustanowieniu parku narodowego ani ocena legalności ograniczeń w zakresie wykonywania prawa własności wynikających z okoliczności obowiązywania tego aktu. Tym samym zarzut naruszenia prawa procesowego należało uznać za chybiony.

Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego, to jest art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody, zauważyć przede wszystkim należy, iż Sąd pierwszej instancji nie dokonywał wykładni przepisu art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody. W ustawie o ochronie przyrody na datę orzekania przez organ nie było i aktualnie także nie ma jednostki redakcyjnej: art. 8 ust. 1 pkt 1. Stąd też Sąd nie mógł naruszyć prawa dokonując błędnej wykładni powołanej jednostki redakcyjnej. W uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji powołano art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody, który stanowi, że formami ochrony przyrody są parki narodowe. Powołując się na art. 6 ust. 1 pkt 1 Sąd I instancji ograniczył się do stwierdzenia, że działki skarżącego [...],[...]i [...] leżą w granicach Wigierskiego Parku Narodowego i są objęte formą ochrony przyrody jaką jest park narodowy. W świetle przytoczonych okoliczności konstatacje Sądu I instancji są prawidłowe.

Z przedstawionych wyżej względów, Naczelny Sądu Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.

-----------------------

3