Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 536/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie WSA Halina Jakubiec (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Agnieszka Sotnicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Wojewody z dnia 31.03.2009 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżoną przez G. S. decyzją z dnia 31.03.2009r. znak [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2009r. znak [...] o uznaniu G. S. z dniem 21.11.2008r. za osobę bezrobotną oraz odmawiającą przyznania mu prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej.

Jako podstawę prawną decyzji powołano art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a ustawy

z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 69, poz. 415).

Decyzja zapadła w następujących okolicznościach stanu faktycznego:

W dniu 21.11.2008r. G. S. zarejestrował się Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna.

Decyzją z dnia [...] 2009r. znak [...] wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Prezydent Miasta uznał G. S. z dniem 21.11.2008r. za osobę bezrobotną, jednocześnie odmawiając przyznania mu prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej.

W uzasadnieniu wskazał, że G. S. pozostaje osobą niezatrudnioną i niewykonującą pracy zarobkowej, zdolna i gotową do podjęcia zatrudnienia.

W części uzasadnienia dotyczącej odmowy przyznania zasiłku wyjaśnił, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu (...) jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na fundusz pracy. Tymczasem skarżący nie wykazał posiadania tego okresu. Okres 18 miesięcy poprzedzający dzień rejestracji skarżącego to okres od 20.05.2007r. do 20.11.2008r. Wykazane zostało jedynie 84 dni zatrudnienia od 20.05.2007r. do 11.08.2007r.

w Banku [...]. Z załączonej do akt umowy o pracę wynika co prawda, że skarżący zawarł z Bankiem umowę o pracę na czas określony od 22.05.2006r. do 21.05.2008r., ale z kolei ze świadectwa pracy wynika, że umowa została wypowiedziana przez pracodawcę ze skutkiem na dzień 11.08.2007r. Okresu pozostałego tj. od 12.08.2007r. do 21.05.2008r., który obejmowała umowa

o pracę nie można zaliczyć do "okresu zatrudnienia". Zatrudnienie oznacza "wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o prace nakładczą". Stosunek pracy wiążący skarżącego z Bankiem na podstawie umowy z dnia 12.05.2006r. został rozwiązany faktycznie w dniu 11.08.2007r. W tym dniu wydano świadectwo pracy, w pozostałym wskazanym w umowie okresie skarżący faktycznie nie wykonywał pracy, inaczej rzecz ujmując nie był zatrudniony.

W odwołaniu od w/w decyzji G. S. podniósł, że pozostały po dniu wypowiedzenia umowy okres wynikający z umowy o pracę powinien być wliczony do okresu uprawniającego do zasiłku. Określił go jako "okres gotowości do pracy". Zarzucił ponadto naruszenie przepisów postępowania tj. nieprawidłowe określenie stron w decyzji i nieprawidłowy podpis jak też niezałatwienie sprawy w terminie.

W wyniku rozpoznania odwołania Wojewoda wydał opisaną na wstępie decyzję. Wyjaśnił, że zaskarżona decyzja co prawda w części tzw. nagłówkowej nie posiada oznaczenia organu, ale nie pozbawia to pisma charakteru decyzji, gdyż podpis pod decyzją, uzupełniony imienną pieczątką z określeniem stanowiska służbowego dostatecznie identyfikuje osobę i organ w imieniu którego występuje. Ponadto organ wydał decyzję w przeciągu dwóch miesięcy od dnia rejestracji skarżącego w urzędzie pracy. Podzielił w całości ustalenia faktyczne dokonane przez organ pierwszej instancji, wskazując, że liczba dni zatrudnienia ustalona została na podstawie świadectwa pracy wystawionego przez Bank [...], a wynika z niego wyraźnie, że stosunek pracy z Bankiem został rozwiązany z dniem 11.08.2007r. Okresu faktycznego nieświadczenia pracy od 12.08.2007r. do 21.05.2008r. nie można uznać za zatrudnienia, a tym samym zaliczyć do okresu uprawniającego do zasiłku.

W skardze do Sądu na w/w decyzję G. S. zarzucił, że ustalenia organu w kwestii okresu uprawniającego do zasiłku zostały dokonane na podstawie kwestionowanego przez skarżącego w sądzie pracy świadectwa pracy. W ocenie skarżącego świadectwo pracy jak i dokument o rozwiązaniu umowy są nieważne

z mocy prawa. Niemożność wykonywania pracy przez skarżącego w okresie

od 12.08.2007r. do 21.05.2008r. wynikła tylko i wyłącznie z nieprawidłowości leżących po stronie pracodawcy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a

(Dz. U. nr 153, poz. 1270) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej,

a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie

w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie

z obrotu prawnego decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Kierując się wskazanymi kryteriami należy stwierdzić, że Sąd nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia skargi G. S.

Z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz jeżeli

w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:(...) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104b i art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni.

W niniejszej sprawie okres 18 miesięcy, który podlega ocenie z punktu widzenia zatrudnienia i pobierania co najmniej minimalnego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek składki na Fundusz Pracy, obejmuje okres od 20.05.2007r. do 20.11.2008r. Prawidłowym jest ustalenie dokonane przez orzekające w sprawie organy, że okres zatrudnienia skarżącego wliczalny do okresu uprawniającego do zasiłku to 84 dni od 20.05.2007r. do 11.08.2007r. W tym to okresie pozostawał zatrudniony w Banku [...] i pobierał wynagrodzenie zasadnicze w kwocie 3.000 zł brutto tj. w kwocie odpowiadającej co najmniej minimalnemu wynagrodzeniu za pracę, które kształtowało się w roku 2007 na poziomie kwoty 936 zł (na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 września 2006r. w sprawie minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2007r. (Dz. U. z 2006r., Nr 171, poz. 1227). Okres jedynie 84 dni nie jest wystarczający do uznania, że prawo do zasiłku należy się skarżącemu, gdyż wymaga się by okres zatrudnienia z uposażeniem odpowiadającym kwocie co najmniej minimalnemu wynagrodzeniu wyniósł 365 dni. Przez zatrudnienie zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 43 w/w ustawy należy rozumieć wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą. Tymczasem stosunek pracy wiążący skarżącego z Bankiem [...] ustał w dniu 11.08.2007r., co wynika ze świadectwa pracy. Data ta jest miarodajna do oceny, jak długim okresem zatrudnienia z pobieraniem odpowiedniej wysokości wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek odprowadzania składki na Fundusz Pracy w 18-miesięcznym okresie poprzedzającym rejestrację legitymuje się skarżący. Zatrudnienie w Banku ustało w wyniku wypowiedzenia umowy przez pracodawcę w trybie art. 30 § 1 Kodeksu pracy. Okoliczność podniesiona przez skarżącego, iż kwestionuje w sądzie pracy sposób i skuteczność rozwiązania umowy o pracę z Bankiem jak i samo świadectwo o pracę, a także twierdzenie, że organy w tej sytuacji nie mogły orzekać na podstawie zakwestionowanych dokumentów nie mają w sprawie znaczenia. Gdyby wskutek wydania wyroku w sądzie pracy ustalone zostały inaczej okoliczności dotyczące stosunku pracy wiążącego skarżącego z Bankiem istotne z punktu widzenia jego prawa do zasiłku dla bezrobotnego, skarżący mógłby w trybie wznowienia postępowania w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnego na poziomie administracyjnym domagać się wydania orzeczenia zgodnie z art. 151 § 1 Kpa tj. uchylenia decyzji i wydania nowej decyzji o istocie sprawy. Okoliczności wynikające bowiem z wyroku sądu byłyby w takiej sytuacji "nowymi okolicznościami lub dowodami" istniejącymi w dniu wydania decyzji, nieznanymi organowi, który taką decyzję wydał, które są następnie jedną z podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego. Na dzień wydania zaskarżonej decyzji brak było innych okoliczności niż te, które wynikały z załączonych do akt dokumentów, w związku z czym uznać należy, że orzekające w sprawie organy prawidłowo orzekły w kwestii braku uprawnień G. S. do zasiłku dla osoby bezrobotnego.

Skarga wobec tego została na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalona.