Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 827/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: Art.134, art. 227 i art. 237 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Maciej Busz (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2015 r. przy udziale sprawy ze skargi A.Ś., G.Ś. na postanowienie W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

IV SA/Po 827/14

Uzasadnienie

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta K. (zwany dalej PINB) w związku z pismem G. i A. Ś. (zwanych dalej odwołującymi lub skarżącymi) z dnia 24 kwietnia 2014r. w sprawie skontrolowania stacji LPG znajdującej się w K. przy ul. P. [...] "pod względem przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21.11/2005r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych", pismem z dnia 22.05.2014r. poinformował skarżących że przedmiotowa stacja paliw była wielokrotnie przedmiotem kontroli PINB, jak i innych instytucji, m. in. Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w K. Przeprowadzone kontrole nie wykazały naruszenia wskazanych w powołanym piśmie przepisów.

Następnie PINB wskazał, że zbiorniki w/w stacji LPG zlokalizowane są na terenie nieosłoniętym i bez zagłębień. Znajdujące się w okolicy naturalne obniżenie terenu nie wpływa na bezpieczeństwo istniejącej stacji LPG i terenów sąsiadujących. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta K. wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 239 §1 Kpa "W przypadku gdy skarga, w wyniku jej rozpatrzenia, została uznana za bezzasadną i jej bezzasadność wykazano w odpowiedzi na skargę, a skarżący ponowił swoją skargę bez wskazania nowych okoliczności - organ właściwy do jej rozpatrzenia może podtrzymać swoje poprzednie stanowisko z odpowiednią adnotacją w aktach sprawy - bez zawiadamiania skarżącego".

Powyższego pisma nie zatytułowano decyzją. Nie zawarto w nim również pouczenia o przysługiwaniu środka zaskarżenia.

W dniu 27.05.2014r. do PINB wpłynęło pismo A. i G. Ś. zawierające odwołanie od powyższego pisma PINB z dnia 22.05.2014r. określonego przez odwołujących jako decyzja. Podniesiono w nim, że obok stacji LPG nie ma naturalnego obniżenia terenu, a wręcz przeciwnie stacja LPG stoi na nasypie który jest podtrzymywany przez mur oporowy, a więc nie ma tu mowy o naturalnym zagłębieniu terenu. Wskazano także, że "zgodnie z paragrafem 124.1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych ... (Dz. U, nr 243, poz. 2063 z 2005 r.) nie ma mowy o czymś takim jak naturalne zagłębienie tylko o zbiornikach przeznaczonych do magazynowania gazu płynnego i odmierzacza gazu płynnego do tankowania pojazdów samochodowych, które powinny być usytuowane na terenie nieosłoniętym i bez zagłębień."

Podniesiono także, że PINB w K. wydał postanowienie nakładające na M.K. obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie, tj. do dnia 21.03.2014r. wymaganych prawem dokumentów oraz wniesienia opłaty legalizacyjnej w wysokości 125.000 zł za obiekt. Nie wykonanie tego obowiązku skutkować miało wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę murów oporowych, które trzymają nasyp wraz ze stacją LPG. Mimo upływu terminu określonego w wydanym postanowieniu przez PINB w K. decyzja rozbiórkowa nie została wydana przez PINB w tej sprawie do dnia dzisiejszego.

Dalej odwołujący podnieśli, że w dniu 24.05.2014r. doszło do katastrofy budowlanej w której częściowo zawalił się w/w mur oporowy stwarzając zagrożenie dla życia i mienia M. G. ponieważ konstrukcja muru runęła na jej posesję. Mur ten również trzyma nasyp na którym stoi stacja LPG ze zbiornikami do magazynowania i sprzedaży gazu propan-butan co stanowi dodatkowe zagrożenie dla całego miasta i jego mieszkańców.

Odwołujący ponownie wnieśli o skontrolowanie w trybie natychmiastowym posesji znajdującej się w K. przy ul.P. [...] wraz ze stacją LPG, która może się osunąć wraz z nasypem i usunięcie zagrożenia w trybie natychmiastowym. O stanie murów oporowych ich zdaniem świadczy protokół kontroli obiektu z dnia 26.11.2013r.

W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej WWINB) postanowieniem z dnia [...].07.2014r. znak sprawy [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w dniu 25.04.2014 r. do siedziby Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta K. wpłynęło pismo A.Ś. oraz G.Ś. z dnia 24.04.2014 r., stanowiące prośbę o skontrolowanie stacji LPG znajdującej się w K. przy ul. P. [...] "pod względem przepisów Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21.11.2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych ... (Dz. U. nr 243, poz. 2063z 2005 r.)".

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta K. pismem z dnia [...].05.2014 r. znak: [...] udzielił odpowiedzi A.Ś. oraz G.Ś. na podanie z dnia 24.04.2014 r. informując, że stacja LPG znajdująca się w K. przy ul. P. [...] była wielokrotnie przedmiotem kontroli PINB, jak i innych instytucji, między innymi Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w K. oraz, że przeprowadzone kontrole nie wykazały naruszenia wskazanych w piśmie z dnia 24.04.2014 r. przepisów.

W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że ukształtowane na tle przepisu art. 134 Kpa orzecznictwo sądowe wyróżnia dwojakie przyczyny niedopuszczalności odwołania, tj. przedmiotowe i podmiotowe.

Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego lub wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 11.12.2007 r., sygn. akt II OSKI 661/06).

W myśl art. 127 § 1 Kpa "od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji". Jak wynika z treści przytoczonej normy skutecznie odwołanie można wnieść jedynie od decyzji. Będąc typowym przykładem indywidualnego aktu zewnętrznego decyzja jest aktem władczym, stanowiąc jednostronne oświadczenie woli organu administracji publicznej, oparte na przepisach prawa administracyjnego i określające sytuację prawną konkretnie wskazanego adresata (strony) w indywidualnie oznaczonej sprawie. Na mocy art. 144 Kpa powyższe zastosowanie ma również do postanowień, od których przysługuje zażalenie.

Składnikami przedmiotowo istotnymi dla uznania, iż wydany przez organ administracji publicznej akt administracyjny jest decyzją, konieczne są zgodnie z art. 107 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego następujące elementy: oznaczenie organu administracji publicznej, data wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Tylko akt administracyjny posiadający wszystkie powyższe elementy może być uznany za decyzję.

Tymczasem pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta K. z dnia [...].05.2014 r. znak: [...], nie zawiera wymaganych prawem, tj. określonych w art. 107 § 1 Kpa elementów koniecznych do uznania go za decyzję. Za minimum elementów niezbędnych do uznania pisma za decyzję Naczelny Sąd Administracyjny uznał: orzeczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji (wyrok NSA z 20.07.1981 r., sygn. akt SA 1163/81, OSPiKA1982/9-10/169; wyrok NSA z 11.02.1998 r. sygn. akt II SA 1067/06. Lex 41559). Tak więc pismo pozbawione jednego z tych składników nie może zostać uznane za decyzję.

Wniesienie odwołania na pismo, od którego nie przysługuje środek zaskarżenia obliguje właściwy organ do potraktowania takiego odwołania jako niedopuszczalnego. Zgodnie z treścią art. 134 Kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził niedopuszczalność złożonego odwołania przez A.Ś. i G.Ś. z dnia 23.05.2014 r. od pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta K. z dnia [...].05.2014 r. znak: [...]. W związku z niedopuszczalnością złożonego odwołania, W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie ustosunkował się do argumentów skarżących, zawartych w przedmiotowym odwołaniu.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnieśli ustawowym terminie A.Ś.i G.Ś.

Skarżący podnieśli, że "naruszono przepisy zawarte wyroku NSA z dnia 9 listopada 2012 r. o sygn. II OSK 801/2012 ograniczając się jedynie do udzielenia odpowiedzi na ich pismo". Zarzucili także, że WWINB pismem z dnia [...].07.2014 r. znak: [...] nie skorygował błędu PINB dla miasta K.

Wskazali, że odwołali się od postanowienia WWINB z dnia [...].07.2014 r. znak : [...] w celu wznowienia postępowania i usunięcia nieprawidłowości wskazanych przez nich w pismach kierowanych do PINB w K., a także WWINB w P.

W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sąd administracyjny jest sądem kasacyjnym. W razie stwierdzenia istotnych uchybień sąd administracyjny nie ma więc kompetencji do merytorycznego rozstrzygnięcia danego postępowania, lecz jest upoważniony jedynie do uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli legalności w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie WWINB z dnia [...].07.2014r. nr [...], stwierdzające niedopuszczalność odwołania od pisma PINB w K. z dnia [...] maja 2014r. nr [...] stanowiącego odpowiedź na pismo z dnia [...] kwietnia 2014r. Tak więc przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie organu odwoławczego stwierdzające niedopuszczalność odwołania z uwagi na to, że w ocenie organu odwoławczego przedmiotowe odwołanie dotyczyło pisma od którego nie przysługuje środek zaskarżenia, a nie zaskarżalnej decyzji.

Z treści pisma PINB z dnia [...].05.2014r. wynika, iż organ – w ocenie Sądu przedwcześnie, a więc w ustalonym stanie faktycznym błędnie - potraktował wniosek skarżących z dnia 24.04.2014r. jako skargę w trybie działu VIII K.p.a. Punkt wyjścia do rozważań w rozpoznawanej sprawie stanowi art. 227 K.p.a., stosownie do którego przedmiotem skargi, uregulowanej w dziale VIII K.p.a., może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga taka jest prawnym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, które nie dają podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego ogólnego lub szczególnego ani też nie mogą stanowić podstawy powództwa lub wniosku zmierzającego do wszczęcia postępowania sądowego. Skarga jest równocześnie traktowana jako odformalizowany środek społecznej kontroli działania administracji publicznej podejmowanej w interesie jednostkowym lub publicznym. Postępowanie wdrażane przez właściwy organ na skutek skargi ma charakter uproszczonego postępowania administracyjnego (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 706-707). Poza sporem pozostaje przy tym fakt, że działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków nie przybierają postaci aktów, gdyż w postępowaniu skargowym nie podlegają rozstrzyganiu konkretne sprawy administracyjne, a w konsekwencji nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej. Jak bowiem wynika z art. 237 § 3 K.p.a. o sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego, a elementy składowe tego zawiadomienia określone zostały w art. 238 § 1 K.p.a. Tym samym załatwienie omawianej skargi jest niezaskarżalne. (patrz wyrok WSA w Łodzi z dnia 29.10.2014r. o sygn. II SA/Łd 672/14, pub. CBOSA)

Nie można jednak tracić z pola widzenia treści art. 233 K.p.a., zgodnie z którym skarga w sprawie indywidualnej, która nie była i nie jest przedmiotem postępowania administracyjnego, powoduje wszczęcie postępowania, jeżeli została złożona przez stronę. Jeżeli skarga taka pochodzi od innej osoby, może spowodować wszczęcie postępowania administracyjnego z urzędu, chyba że przepisy wymagają do wszczęcia postępowania żądania strony. W przepisie tym ustawodawca przyjmuje zasadę pierwszeństwa postępowania jurysdykcyjnego przed postępowaniem skargowym. Jeżeli zatem z wniesionej skargi wynika, że odnosi się ona do sprawy załatwianej w drodze decyzji administracyjnej, wówczas skarga taka traktowana jest jako wniosek o wszczęcie postępowania. Postępowanie skargowe będzie miało więc charakter subsydiarny wobec postępowania jurysdykcyjnego. Przepis art. 233 K.p.a. wyraźnie wyłącza bowiem załatwianie pism obywateli w ramach instytucji skarg i wniosków, jeśli dotyczą one spraw indywidualnych i pochodzą od strony. Pismo takie wszczyna postępowanie administracyjne z dniem doręczenia organowi administracji państwowej (por. post. NSA z dnia 13 lipca 1983 r., II SA 593/83, publ. CBOSA).

W orzecznictwie NSA podkreśla się, że w demokratycznym państwie prawa nie jest dopuszczalne zamykanie drogi do postępowania administracyjnego przez stosowanie procedury postępowania skargowo-wnioskowego regulowanego przepisami Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Stanowi o tym expressis verbis art. 233 K.p.a., zgodnie z którym "Skarga w sprawie indywidualnej, która nie była i nie jest przedmiotem postępowania administracyjnego, powoduje wszczęcie postępowania, jeżeli została złożona przez stronę.". Ustawodawca przyjmuje tutaj generalną zasadę pierwszeństwa postępowania jurysdykcyjnego przed postępowaniem skargowym i transformacji skargi w odpowiedni środek postępowania. Przesądzenie poza postępowaniem administracyjnym, w formie zawiadomienia o załatwieniu skargi, pozbawia jednostkę wszelkich praw procesowych, a zwłaszcza prawa do zaskarżenia w toku instancji a następnie zaskarżenia na drodze sądowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1815/13 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1573/11).

Powyższe ma o tyle istotne znaczenie, iż - jak wynika z pisma skarżących z dnia 24 kwietnia 2014r. - skarżący zwrócili się do PINB jako organu właściwego do skontrolowania zgodności funkcjonowania stacji LPG z prawem budowlanym. W myśl art. 84 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 84a ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. 2013, poz. 1409 ze zm.), do zadań organów nadzoru budowlanego należy kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego, która obejmuje kontrolę zgodności wykonywanych robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę, a podstawę prowadzenia postępowania w tym zakresie stanowią m.in. unormowania art. 50 i art. 51 ustawy - Prawo budowlane.

W okolicznościach niniejszej sprawy, PINB nie potraktował wniosku skarżących z dnia 24 kwietnia 2014 r. jako wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego, lecz jako skargę powszechną w trybie działu VIII K.p.a. W efekcie, na podstawie art. 239 K.p.a. zawiadomił skarżących, o braku podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego.

W tym miejscu należy wskazać, iż postępowanie kontrolne w ramach przepisów ustawy Prawo budowlane wszczynane jest z urzędu. Powiatowy Inspektor zobowiązany był więc potraktować wniosek skarżących jako impuls do wszczęcia odpowiedniego dla danych okoliczności faktycznych postępowania, ewentualnie – gdyby uznał, że żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte – zobowiązany był wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 K.p.a.

Takie załatwienie wniosku skarżących jako skargi w trybie działu VIII K.p.a., które nie nastąpiło w ramach postępowania administracyjnego, spowodowało, że uzasadniona jest konkluzja, iż w zakresie wniosku skarżących o wszczęcie postępowania organ nadzoru budowlanego mógł dopuścić się bezczynności.

Należy co do zasady zgodzić się z WWINB, iż zgodnie z art. 127 § 1 K.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Z powyższego wynika, że odwołanie jest środkiem zaskarżenia, który przysługuje wyłącznie od decyzji administracyjnej. Odwołanie zatem jest niedopuszczalne, gdy zostało wniesione od innych form działania organów administracji publicznej, a zatem gdy czynność organu nie jest decyzją administracyjną, lecz stanowi np. czynność materialno – techniczną, czynność cywilną (patrz B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz" Wydawnictwo C.H. Beck 2004, str. 583).

W postępowaniu wstępnym organ odwoławczy bada zatem, czy czynność organu administracji publicznej, od której zostało wniesione odwołanie, jest decyzją administracyjną. Kryterium kwalifikującym akt organu administracji publicznej do kategorii decyzji administracyjnych jest władcze i jednostronne rozstrzygnięcie o prawach lub obowiązkach indywidualnych jednostki, posiadające minimum elementów przewidzianych przez przepisy prawa procesowego, wystarczające do tego, ażeby zaliczyć akt do decyzji istniejących w obrocie prawnym. Przy kwalifikowaniu więc czynności organu administracji publicznej należy brać pod uwagę przedmiot (władcze i jednostronne rozstrzygnięcie o indywidualnych prawach lub obowiązkach) oraz formę rozstrzygnięcia, mając na względzie spełnienie przesłanek konstytucyjnych zapewniających istnienie decyzji w obrocie prawnym (patrz: glosa B. Adamiak do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku, sygn. akt SA/Gd 746/92/S, OSP 1993, Nr 9, poz. 178).

Mając powyższe na uwadze co do zasady zgodzić się należy, iż pismo PINB z dnia 22.05.2014r. nie jest decyzją. Tym niemniej wskazać należy, iż z uwagi na wskazane wyżej zasady prowadzenia postępowania administracyjnego stwierdzenie niedopuszczalności odwołania na obecnym etapie uznać należy za przedwczesne. Pamiętać należy bowiem, iż o rzeczywistej treści żądania zawartego w piśmie złożonym do organu administracji publicznej nie decyduje jego tytuł nadany przez stronę, ale rzeczywista treść pisma. Skarżący podnosili że ich pismo powinno się traktować jako "Odwołanie" decyzji z dnia [...] maja 2014r.

Tym niemniej ani organ I instancji, ani organ II instancji nie ustaliły, czy pierwotne pismo skarżących z dnia 24 kwietnia 2014r. stanowi skargę powszechną. Ma to istotne znaczenie, szczególnie w sytuacji gdy skarżący nie byli informowani o trybie i możliwościach poddania kontroli stanowiska PINB.

Skoro więc z pisma skarżących z dnia 24.04.2014 r. nie wynikało jasno, że stanowi ono skargę w rozumieniu przepisów Działu VIII K.p.a., to przed rozpoznaniem pisma nazwanego odwołaniem pożądane było wyjaśnienie rzeczywistej woli strony co do dalszego trybu postępowania i ustalenia pierwotnej woli skarżących co do tego, czy ich pismo z dnia 24.04.2014r. stanowi skargę powszechną, czy też wszczęcie postępowania kontrolnego. A w konsekwencji uznania pisma z dnia 23.05.2014 jako odwołania, czy też wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Wobec zaistniałych wątpliwości co do kwalifikacji pisma, obowiązkiem organu było ustalenie rzeczywistej treści żądania skarżących. Nie tylko w interesie strony, ale też w interesie publicznym jest podejmowanie przez organ administracji działań, które gwarantują ustalenie właściwego trybu postępowania, a nie automatyczne uruchamianie procedur. Istotne jest rozróżnienie przypadku działania strony w trybie skargowym od sytuacji, gdy strona w związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym korzysta ze środków prawnych. W rozpoznawanej sprawie nie sposób uznać, że strona skorzystała z trybu skargowego, który zasadniczo nakierowany jest na uruchomienie kontroli działań organu administracji albo jego pracowników.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.

W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ drugiej instancji - uwzględniając powyższe rozważania - ustali, czy zamiarem skarżących było poprzez wniesienie pisma z dnia 24.04.2014r. wniesienie skargi w rozumieniu przepisów Działu VIII K.p.a., czy też wszczęcie postępowania administracyjnego. W zależności od wyniku tegoż ustalenia organ odwoławczy wyda właściwe rozstrzygnięcie.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.